^,

19 532

V

Ln

yC-NRI-F

11111

w

r8

\w ^

F

O

//

HIAWATHA:

RENDERED INTO LATIN.

V u * .

iiV- ;^bTdV^iktiii:' ^^t:.'<

FRANCIS WILLIAM NEWMAN,

PROFESSOR OF LATIN TN UXIVERSITY OOLLEGE, LONDON.

LONDON : WALTON AND MABERLY,

UPPER GOWER STKEET AND IVT I^\^"E. 1862.

•: • . • •

M4iAJ

REFACE.

My object in this version, is, to aiford to learners of Latin a pleasing book which will smooth their way •to some of the difficulties of the language and allure them to enlarge their vocabulary.

The transpositions of words which I employ go beyond the usage of prose, but are less violent than those of polished Latin poets ; and for the most part each line, forming a group of words in itself, guides the reader how to join them.

At the same time he will learn the free use of the participle, (common in Livy, as well as in the poets,) and a far larger vocabulary than can be found in the native poetry ; for, the quantitative metres, unhappily adopted from Greece, artificially exclude whole classes of words. In Greek the mischief is not felt, for the numerous dialects affi)rd special poetical diction, variable to every metre ; but in Latin it has crippled poetry. Virgil is free to use Insula, Vestigia, in the nominative, but hardly in any other case. He may say Avolat, Avolet, Imperat, Imperet, but no other person or

VI PREFACE.

teuse of the verb! He can employ Equito, but not Perequito, Obequito ; Solus, but not Solitarius ; Pulcer, but not Pulcritudo ; Facilis, but not Facilior ; Libertas, but not Veritas ; Areno- sus, but uot Arenaceus. In short, scores and hundreds of words, even the most poetical, are for- bidden tohim. Ovid's couplet is still more artificial : and in these two metres the great mass of Latin poetry is written.

I cannot afford space here to defend what I be- lieve to be a sound principle ; that we ought, when- ever possible, to learn a language first, and study its most characteristic and arduous literature after- wards. I have written in the Edinburgh Museum (No. IV., January, 1862) a rather elaborate argu- ment, that it is wise to teach Latin by modern com- positions, easier than those of the ancients ; pre- cisely because we cannot teach by talking. Unless books are very easy, few pupils can read enough to get imbued with the words and genius of a foreign tongue ; and nothing can make up for want of quantity. Varied reiteration often teaches well without masters, grammar or philosophy ; but without it, these can do but little.

Mr. Longfellow may be assured, that, in selecting his poem for my attempt I do so from warm admira- tion of its abounding beauties. I trust therefore he will forgive my large liberty, not only of abridg- ment, but of arbitrary alteration, especially where

PREFACE. Vll

the native legends which he has followed appeared to me too puerile, tedious or obscure. I do not here profess to be a mere translator; for I have widely other objects in view : yet not only have I very often translated with minute accuracy, but I have never introduced ornaments of my own. If any one unacquainted with the original should read my Latin, he must attribute whatever in it he finds of beauty to the genius of Mr. Longfellow.

The names of certain birds and beasts, as also a few things essentially modern, could not be expressed by Latin words found in the existing classics : but that is of absolutely no importance, if only the new words be formed according to strict classical analogies. Nevertheless, it seems right to aunex a short Glossary for the studenfs cou- venience.

CARMEN HIAWATHAE

Si rogitas, unde hae fabulae,

Unde vagus carmiiiis^mei ruinor, ; ' ' ' ' '

Odorem secum vehens silvesti^em

Roreisque et tiebu4as''prHtcrnnr ^^ ^ ^^ y^

Cum verticoso mapalium fumo

Et decursibus fluviorum ingentium ;

Dum verba suis insistunt vestigiis,

Iterata ac repercussa sine more,

Veluti montana tonitrua : —

Ego respondeo et tibi confirmo.

Ex silvis atque immensitatibus herbosis,

E vastis Septentrionis lacubus,

E finibus Ogibbawaiarum,

E sedibus Dacotarum,

E montibus ruscosis ac paludibus,

Ubi per arundineta pascitur ardea ;

Ego repeto, qualia audivi

A labris Nawadahae illius,

Suavis cantuum modulatoris.

Iterum si rogitas, unde Nawadaha Haec carmina invenerit, incondita, mobilia ; Hos rumores rerum praeteritarum ; Ego respondeo, ac tibi confirmo : — In silvestribus avium nidis,

I Introduction,

In contabulatis fibri casulis,

In vestigiis ungularum bonassi,

In laribus aquilarum praecelsis.

Haec illi cecinere ferae volucres

Per montana incultorum rusceta,

Per maximas tristeisque paludes.

Talia cecinit pluvianus et mergus glacialis,

Ardea caerulea ac tetrao.

Ultra si rogites, quis fuerit Nawadaha, Tali responso explicem. 'lH>valle viridi^^c.-^ileiite Propter riviilos anao6tios Tawasenthae ;'^ 3^^i*^^^^t "vafe^ Nawadaha ;

Vicurnque Indicarium' circumcirca

Ambiebant prata ac segetes.

Ultra autem silva constitit

Ac nemora pinorum vocalium,

Aestate viridium, albarum hieme,

Semper suspirantium, semper canentium.

At amoenos illos rivulos

Posses per vallem indagare

Verno aquarum impetu,

Aestivo alnorum auctu,

Alba Auctumni nebula,

Nigro Hiemali alveo.

Propter quos habitabat ille vates

Ipsa in valle Tawasenthae,

Viridi valle ac silenti.

Illic de Hiawatha cantabat,

Recitabatque carmen Hiawathae,

Miri hominis mirabiliter nati;

Ut oraverit ac famem toleraverit,

Ut vixerit, desudaverit, perduraverit,

CARMEN HIAWATHAE.

Quo hominum genteis adjuvaret Suumque extolleret populum.

O qui cum Natura amatis obversari, Qui aprica diligitis prata, Qui umbrosam saltuum semitam Ventumque inter ramos, Atque imbrem seu pluvialem seu nivosum, Et fluviorum ingentium decursiis Per claustra pinis vallata ; Quique tonitrum amatis montanum, Cujus voces ultra numerum reboant, Velut alae aquilarum plaudentes ; Audite effreneis has fabulas, Hiawathae mirum carmen.

Qui popularia diligitis cantica Vagasque vulgi historiolas, Quae, vocum longinquarum instar, Moram nos aureisque poscunt Obloquio simplice ac puerili, Quod, sitne sermo an cantus, Vix possit auris dijudicare ; — O audite Indicanam meam fabulam, Hiawathae mirum carmen.

Vos, quibus cor est integrum ac simplex ; Qui Deo confiditis ac Naturae ; Qui hominum animos creditis Humanos esse per omne seculum ; Et pectus ferum incultumque Tamen cupere, avere, contendi, Bona parum intellecta expetens ; Et manum infirmam imperiti, Qui sub tenebris explorat iter, Caecam tamen Dei dexterae B 2

Introduction.

Adjungi, et contactu sublevari : — 0 audite simplicem hanc fabulam, Hiawathae mirum carmen.

Vos, qui identidem evagamini Per virideis septi ruris semitas, Ubi implexi berberidis rubi Cirris baccarum punicearum Macerias variant musco ravas ; Si quando sepulcra inter obsoleta Gradu represso contemplamini Titulum evanidum scrutantes, Indocte fortasse compositum E vocabulis agrestibus illis quidem Sed spe atque angore plenis, Sublimi scaturientibus moestitia Ex Praesenti re atque Ventura : — O immoramini meo titulo rudi : Legite carmen Hiawathae.

CARMEN HIAWATHAE.

CAPUT I.

TUBULUS CONCORDIAE PUMARIUS.

SuPER montibus camporum herbosorum Dominus vitae, Daemon supremus, Maximae tubulorum lapicidinae Russos in scopulos degressus Astitit : dein genteis excitabat, Convocans humanos populos.

Illius e vestigiis flumen prorupit, In lucem matutinam exsiliens Flagransque velut stella crinita, Praeceps : sed Daemon, se deflectens, Terrestre per pratum digito suo Denotavit ei semitam flexuosam, Dixitque : " Hac via tu currito ! "

E russo lapicidinae saxo Frustum diffi-egit manu, Dein pro capula tubuli confinxit Simulacris figuratum coelatumque. Mox, fluvii a margine sumta Pro scapo tubuli longa arundine Foliis fusciim virescente, Capulam cortice implevit Russae salicis comminuta ; Vicinoque inspiravit nemori, Ramos grandeis inter se confricans,

The Peace-pipe.

Dum flamma excitata prorumperet. Tum erectus ipse in montibus Daemon supremus, gentibus significans, Fumum pacificum tubulo exhalabat.

Per matutinam aeris quietem Lente lentus surrexit fumus, Unum primo nigredinis filum, Tum densior caerulescens vapor, Mox niveus se explicans nimbus Silvestrium instar cacuminum Altius in horas exsurgens, Donec attigit culmen coeli Confractusque passim dispergebatur.

Scilicet a valle Tawasentbae Atque Wyomingae a valle prorsum, A nemoribus Tuscalousae, A longinquis montibus Saxosis, A lacubus fluviisque Septentrionis, Cunctae gentes procul dispexere Fumi ascendentis signum E pacifico tubulo exspirati.

" Propitius ecce fumus ! " Inquiunt populorum vates. "Hoc signo, tanquam virgula saligna, Quam manus innuentis vibrat, Ad concilium suum Daemon supremus Genteis convocat ac bellatores."

Secundum fluvios, per campos herbidos, Venere gentium bellatores, Delawari, Mohauci, Coctavi, Camantii, Sotsoni, Nigripedes, Paunaei, Omahavi, Mandani, Dac5tae, Hurones, Ogibbawaiae ;

CARMEN HIAWATHAE.

Pacifico tubuli signo

Omnes in unum contracti

Ad montes camporum herbosorum

Russamque tubulorum lapicidinam.

In prato constitere bellatores Cum telis atque paratu bellico, Picti tanquam Auctumni folia, Velut caelum matutinum distincti, Inter se ferociter obtuentes Torva luce ex oculis indomitis ; Quippe in pectoribus condebant inimicitias Diras, longinquas, avitas, Haereditariam ultionis sitim.

Sed Daemon supremus, gentium parens, Cum misericordia eos aspexit, Cum patris tenera caritate ; Ut qui iras horum ac rixas Pro puerorum jurgiis aestimabat Succensentium et inaniter pugnantium. Itaque, dextra desuper imminens, Umbra ejusdem subigebat Obstinatam irarum pervicaciam, Febriculosam sanguinis sitim ; Et augusta maxumaque voce Instar sonitus longinquorum fluminum In profundos gurgites praecipitantium, Gravi monitu sic eos increpabat :

" O filii mei miserandi, Auscultate voces sapientiae. Obedite orationi monitoriae E labris summi Daemonis Vestrique auctoris, Domini vitae.

"Agros ego vobis venaticos dedi,

The Peace-pipe.

Eivos piscarios, ursos, bonassos, Capream, tarandum, anserem, fibrum. Paludes volucribus, piscibus amneis Replevi : et cur non contenti estis ? Cur homo hominem venatur ? Taedet me vestrarum irarum, Bellorum caedisque reciprocae, Precisque ultricis et jurgii discordis. At vobis ex consensu erunt vires ; Sola ex discordia est periculum. Ergo dehinc inter vos pacaminor, Et una, tanquam fratres, degitote.

" Vatem juridicum ad vos legabo, Arbitrum gentibus salubrem, Qui reget vos atque docebit, Laborabit ac perpetietur vobiscum. Hujus si consiliis obedietis, Plures fietis ac prosperiores : Sin neglexeritis ejus monitis, Evanescentes peribitis.

" Quare hoc in flumine immersi Abluite bellica pigmenta, Sanguinis maeulas digitis abstergite, Clavas bellicas ac tela sepelite. Hac ex lapicidina erutum saxum lu russos pacis tubulos confingite : Dein arundines, quae juxta crescunt, Clarissimis decorate pennis, Et, concordem respirantes fumum, Dehinc ut fratres degitote."

Exinde bellatores super humum Pallia projecerunt et nebridas Cum telis et paratu bellico ;

CARMEN HIAWATHAE.

Tum in flumen decurrens praecipitati Abluebant pigmenta bellica. Superna clara fluebat aqua, Ut limpida emicuerat sub pedibus Domini vitae degredientis. At inferior nigrescebat unda, Puniceis maculis discolor, Quasi mixto cruore distincta.

Ex amne egressi bellatores, Bellicis pigmentis abluti, Clavas bellicas sepeliverunt Cum ceteris telis sub ripas. Tum Daemon supremus benigne Arrisit filiis impotentibus.

Atque illi obsequio tacito Erutum ex lapicidina saxum In leves pacis tubulos confingebant ; Et proceras fluvii arundines Clarissimis decorabant pennis Jamjam suam in domum profecturi. At Dominus vitae, ascendens Per fissa nimborum aulaea In apertas caeli januas, Horum ab oculis evanuit, Fumo involutus pacifico.

10 The Four Winds.

CAPUT II.

VENTI QUATUOR.

(1) Favonius (Occidens),

" Laudibus toUite Magiceium," Exclamabant bellatores ac senes, Quando domum pervenit triumphans Cum sacro torque muriceo Ab Aquilonum regionibus, Albi territorio cuniculi.

Surripuerat ille muriceum hunc torquem De collo Regis ferarum, Ursi ingentis montani, Quem omnes populi formidabant ; Dum jacebat pondere inhabilis Summis in montibus dormitans, Instar muscosi saxi, Musco cinereum maculati.

Silenter ille obrepsit belluae, Eo usque ut tantiim non tactus Rufis unguibus deturbaretur ; Dum gravi narium spiritu Tepebant maniis appropinquantis ; Quoad protraheret muriceum torquem Super aureis rotundas non audientis, Super oculos exiguos non videntis, Super rostrum procerum nigrumque ; Unde narium calor anhelans Afflabat manibus Magiceii.

CABMEN HIAWATHAE. 11

Tum bellico cantu longum personans Clavam bellicam sublime retortam Defert ; et Regem ferarum Media in fronte directo Ipsos inter oculos percutit.

Scilicet attonitus gravi ictu Surgebat ursus ingens montanus : Sed genubus subter trementibus Feminae instar ejulabat, Vertiginosus ac titubans prorsum, Mox natibus suppositis insidens. At Magiceius, pollens vi valida, Coram intrepidus astans, Magna deridebat voce, Talia dedignanter ingerens :

"Ausculta, Urse ! tu vero praetimidus, Neque, qualem te simulabas, bellator es Tu, qui ejulas plorasque Feminae instar miserabilis. Urse ! tuus populus meusque (nosti) Infesto in bello colluctamur diu. Jam, quia nostram vim senseris praevalidam, Sub latebris silvarum reptas, Per monteis te abscondis ignobilem. Me si tu in pugna vicisses, Nullum ego gemitum edidissem. At tu, O Urse, assidens ploras, Fletuque dedecoras gentem tuam, Pectus exsangue semianimum, Vetula imbecilla non fortius."

Dein iterum clavam extulit, Atque iterum Regem ferarum Media in fronte percussit,

12 The East Wind.

Calvamque ei sic confregit, Ut glaciem piscator hibernus. Sic occisus est Rex ferarum, Omnium gentium formido, Ursus ille ingens montanus.

"Laudibus tollite Magiceium," Omnes acclamabant populi : " Exinde ille erit pro Favonio. Usque debinc Ventis dominabitur ; Nec jam appellabitur Magiceius, Sed Favonius posthac vocabitur."

Sic fuit Magiceio decreta Patria potestas in ventos coeli. Favonium ipsi sibi obtinuit, Ceteros suis liberis assignavit. Matutino dedit Subsolanum, Aestivo Austrum dedit : Aquilonem ferum ac crudelem Truci assignavit Arctico.

(2) Subsolanus (Oriens).

Juvenis et pulcer erat Matutinus, Et diluculum secum ducebat. Hujusce argenteae sagittae Fugabant caliginem a colle, a valle. Huic genae quoque pingebantur Clarissimo Phoenicum colore : Ejusdem vox discutiebat somnum Vicoque et cervis et venatoribus.

Solitarius in caelo fuit Matutinus. Quanquam aves ei canebant hilariter ;

CARMEN HIAWATHAE. 13

Quanquam flores ei pratenses Odoribus replebant aera ; Quanquam nemora atque fluvii Adventu ejus susurrabant plaudentes ; Tamen cor ei moestum fuit intus, Quod in caelo foret solitarius.

Sed mane quodam ad terram obtuens, Dum vicus adhuc dormiebat, Et nebula jacebat super amne, Velut hominis mortui larva, Quae sub ortum lucis evanescit ; — Virginem aspexit in pratis Gressu solivago incedentem, Quae propter pratensem amnem Iridas colligebat juncosque. Mane quotidie in terram despicienti Usque prima res illic occursat Hujus caeruleus oculorum contuitus, Duplex inter junceta lacus caeruleus. Ergo solivagam amabat virginem, Quae advenientem sic opperiretur. Etenim solitarius erat uterque, Haec in terra, ille in caelo.

Jamque procabatur blandimentis, Leni risu aprico et alloquii illecebris. Suspiriis permulcebat et cantu, Dulcissimo inter ramos susurro, Numeris mollissimis, odoribus suavissimis ; Dum in suum gremium attractam Punicea sua palla obvolveret ; Usque dum in stellam mutaret In gremio suo etiamnum tremiscentem. Ergo sempiterniim in caelis

14 The North Wind,

Apparent una incedentes Matutinus ac Stella Matutina.

(3) Aquilo.

At vero atrox ille Arcticus Inter moleis glacialeis habitabat, Inter niveis vento coacervatas Aeternas, ubi candidos agros Candidus obtinet Cuniculus. IUe Auctumnali manu Folia arborea pingebat cocco, Russis distinguens ac luteis maculis. IUe per silvam nivaleis floccos, Cribro suo decussos, sibilanteis mittebat. Gelabat stagna, laciis, amneis ; Abigebat in Australia mergum ac gaviara. Corvum ille marinum ardeamque ad nidos E carice atque alga constructos In Aestivi regna depellebat.

Quondam atrox ille Arcticus, E deversorio nivibus congesto (Domo ipsius glaciali) egressus, Crineis suos pruina conspersos Atri torrentis hiberni instar De cervicibus promisit, Dum ululans ingruit in Austrina Gelatos super laciis et rusceta montium.

lUic mediis in arundinetis Invenit Colymbum urinatorem, Pisceis filo connexos pone se trahentem Gelatas super paludes clivosque humidos;

CARMEN HIAWATHAE. 15

His locis eciamtum immorantem, Quanquam omnis hujus populus jamdudum Ad Aestivi regionem decesserat. Tum vociferatur atrox Arcticus : " Quis hic me contumaciter spernit ? Quis hic audet meis regnis immorari, Niveus postquam anser decedit Atque ardea petit meridiem ? Hujus ego in casulam ingressus Exstinguam immorientem ignem."

Itaque noctu venit Arcticus, Fremens sine more, ad casulam ; Et, niviura cumulis circum conflatis, Per tubum fumarium clamitat desuper. Mox tibicines casulae furibundus quassat, Velis ostii plangens. Sed haec neque terrebant Colymbum, Neque omnino illi erant curae. Etenim ignem alebant satis Ingentes stipites quatuor In singulos menseis hibernos, Piscesque ei cibum sufficiebant. Ibi assidebat ardenti camino, Calore fotus, vescens, hilaris, Ridensque cantabat, " Heus Arctice ! Tu mecum pariter es tamen mortalis."

Mox ipse intrabat Arcticus : Quem etsi Colymbus urinator Adesse intellexit frigore, Glacialem sentiens halitum ; Tamen neque cantare destitit, Neque ille ridere scilicet. Stipitem duntaxat paulum versavit,

16 The North Wind.

Quo clarior arderet ignis,

Scintillis per tubum suum erumpentibus.

Tum sudor a fronte Arctici Et a cirris ejus pruina conspersis Creber ac gravis destillabat, In favilla imprimens notas ; Sicut de protecto casarum Vel de ramulis cicutae flaccentibus Cadit stiria verno liquescens Cavatque niveis aggeratas.

Sed tandem victus surrexit, Impatiens caloris risusque, Nec sustinuit hilarem cantum ; Sed praeceps per ostium ruit, Inculcans concretum frigus, Nivibusque novis ac glacie Lacus consolidat atque amneis. Tum Colymbum illum urinatorem Ad nudum luctamen provocavit Gelatis in paludibus et tesquis collium.

Egreditur Coljmbus urinator Ad nocturnam sub Aquilone luctam, Ut nudus montanis in paludibus Luctaretur cum atroce Arctico ; Quoad hicce anhelantior prehendebat, Gelu manuum dissoluto, Titubabatque vertigine correptus : Mox irritus, pulsus recessit In candidas Aquilonum oras Candido regnatas Cuniculo, Risuum procellas pone se audiens, Quibus victor Colymbus ille urinator Hilariter cantabat : " Heus mi Arctice ! Tu mecum pariter es tamen mortalis."

CARMEN HIAWATHAE. 17

(4) Auster (Meridies).

Ceterum Aestivus, pinguis segnisque, Longe ad meridiem habitabat Inter soporas somniosas apricitates Sub fervore horarum sempiterno. Silvestreis hiece aveis Boream versus, Rubeculam atque cjaneolam Cum hirundine et ansere emittebat j Mox mel5nes edebat cucumeres et tabacum, Et purpureos uvarum racemos.

Hujus e tubulo fumus ascendens Aestu vaporoso coelum miscebat, Somniosa mollitie implebat auras, Aquas j ubebat perlucere molliter, Colleis salebrosos paullum levigavit, Teneramque advexit aestatem Austrinam, Quo in mense clarissime scintillant noctes ; Tristi item in mense, qui accolis Boreae Soleas nivarias pedibus subligat.

Aestivum, sine cura, sine voto, Semel umbra maligna perstrinxit, Semel dolor pupugit in corde. Olim, in Aquilones prospectans, Procul in campis herbosis Virginem astantem conspicatur ; Virginem proceram gracilemque Immenso in prato solitariam, Virore amictam clarissimo Crinitamque velut Solis radiis.

Illam quotidie obtuens Quotidiano suspirabat cupidine, c

18 The South Wind.

Atque in dies irapotentius flagrantius

Flavicomam adamabat virginem.

Sed pinguior segnisque nimium

Ad procandum non se concitabat ; ^

Ut persequi atque ambire feminam

Nimis socors atque otiosus.

Itaque contuebatur tantummodo *

Residebat, suspirabat, exoptabat

Herbosi campi Nympham.

At, mane quodam in Aquilones contuens, Flavos hujus cincinnos aspexit Mutatos atque albedine obtectos, Quasi nivibus concretos candidissimis. — " 0 mi frater e terra Septentrionali, Albi regno Cuniculi, Tu puellam mihi surripuisti Manu huc longinqua pertingens : Tu fabulis tuis Septentrionalibus Virginem meam conciliasti."

Sic aeger animi Aestivus Moerore incendebat auras. Jamque Auster per immensa pratorum Evagabatur suspiriis fervidus, Impotentibus Aestivi suspiriis : Donec aer tanquam nivibus effloruit, Pappis carduorum lanuginosus, Virgoque illa jubare crinita E prato evanuit prorsus ; Neque unquam postilla Aestivus Flavicomam aspexit virginem.

O false spei Aestive ! Non feminam tu prospexisti, Non virginem suspiriis expetisti ;

CABMEN HIAWATHAE. 19

Sed per somniosas calorum horas Herbam adamasti pratensem, {Dentem Leonis sagae appellant,) Quam suspiriis aegris ventosisque Tu vagas per auras dissipasti, Ah false animi Aestive !

Jam, quatuor distributis ventis, Filii tandem Magiceii Singulis in coeli angulis Sic quisque consistebat. Favonium tantiim obtinuit Ipse domi praevalidus Magiceius.

C 2

20 Birth of Hiawatha.

CAPUT ni.

HIAWATHAE PUERITIA.

Olim vespertino crepusculo In diebus oblivione deletis, In seculis memoria elapsis, Plena luna decidit Nocomis, Pulcerrima Nocomis decidit, Matrona, sed nondum mater.

Illa cum ancillis ludebat Oscillans e labrusca pensili, Quando ipsius aemula atque invida, Dolore repulsae permota, Pendulas abscidit resticulas, Ramulos labruscae contortos. IUico perterrita Nocomis Vespertino crepusculo decidit In floridum prati gremium. " En ! stella cadit : " inquiunt passim. " Stella de coelo cadit scilicet."

Ibi, inter filices ac muscum Atque inter lilia pratensia, Per campos immensum floridos Luna stellisque sublustreis Pulcra Nocomis filiam edidit, Quam appellavit Primigeniam, Quod esset sibi primigena. Haec pratensium liliorum instar Procera gracilisque adolevit.

CARMEN HIAWATHAE, 21

Virgo luna candidior, Agminibus stellarum splendidior.

Hanc saepius admonebat Nocomis Jusso pertinaciter iterato : " Caveto tu a Magiceio ; A Favonio te abstineto. Illius ne auscultato vocibus : In prato te ne projicito, Neve inter lilia te deflectito, Ne Favonius adveniens tibi noceat."

Neque illa hoc monitum religebat, Sed neglexit dicta sapientiae. Mox vesperi advenit Favonius, Levi gressu per prata incedens. Foliis ac floribus susurrabat Deflectebatque herbas ac frutices : Dein invenit pulcerrimam Primigeuiam Illic inter lilia jacentem. Hanc dulci ambiebat alloquio Et allicuit ad blandos amplexiis, Donec anxio partu filium edidit, Amoris progeniem luctuosi. Sic natus est Hiawatha meus, Favonii et Primigeniae mira suboles. Sed a fallace Favonio destituta, Nocomidis filia, alma Primigenia, Crudeli succubuit morti.

Diu ac vehementer Nocomis Filiam ereptam moesta deflebat. " O utinam forem mortua ! " mussitat : " Tunc ibi forem ego tecum, Ubi nil est operis, nil lacrimarum : Mortua utinam forem i "

22 Childhoo d of Hiawatha.

Juxta ripas Aequoris Maximi, Lacus latissime relucentis, Nocomidis stabat tugurium, Nocomidis e Luna genitae. Nigra surgit pone silva, Atra contristata pino Atque abiete nucamentis squamea. Clara jactatur infronte unda Praeter ripam Lacus Maximi, Unda aprica, late relucens. Ibi Nocomis, vetula, rugosa, Infantem alebat Hiawatham : Cunis movebat in tiliaceis Musco ac juncis moUiter repostum, Nervis tarandinis colligatum. Vagitum sedans morosum, dicebat : " St ! ne ursus te nudus arripiat." Mox sopiebat tali carmine : " Eia ! dormias, mi noctuole ! Quis hic casulam nostram illustrat ? Quisnam, oculo lato effulgens ? Eia ! dormias, mi noctuole ! "

Multa mox docuit illum Nocomis De stellis, quotquot fulgent in aethere ; Cometam cum igneis crinibus ostendit Et diram daemonum choream, Qui cristis ac clavis bellantes Gelidis Brumae noctibus Procul inter Borealia lucent. Item lacteum in coelo limitem, Tramitem manium latissimum, Directo trameantem caelos Refertumque mortuorum larvis.

. CAKMEN HIAWATHAE. 23

Juxta ostium aestivo vespere Casulae assidebat parvus Hiawatha, Auscultans pinorum susurros Leneisque undarum illisus, Sonos canoros, miras voces. Minnewdwa, dicebant pini ; Maduayasca, respondebant undae.

Dein per crepusculum flammeam muscam Volitantem aspiciebat, cujus candela Spineta dumosque illustrabat. Tum puerilem cantabat naeniam, Quam alma Nocomis ipsa docuerat. "Flammea musca, candida volitans! Mea fulgidula saltatricula, Sursum, deorsum, circum salisubsula ! Mihi praeluce facula nictans, Antequam lecto membra reponam, Antequam somno claudam lumina."

Lunam item videbat lacu exsurgere, Ex aquis rugosis se incurvare, Maculis umbrisque variatam : Tum susurrabat : " Quid hoc, Nocomi ? " Neque alma Nocomis non respondebat : " Vetula scilicet in Luna recubat."

Arcum pluvium quoties videret Late protentum lucentemque in coelo, Susurrabat : " Quid autem hoc, Nocomi ? " Atque illa protinus talia respondebat : " Illic effulgent flores renati. Quidquid est florum in silva incultorum, Quidquid liliorum immensis in pratis ; Postquam in tellure emarcescunt, Suo in Elysio superne florent."

24 Boyhood of Hiawatha.

Media porro nocte si noctuas audiret In silva ululanteis arridenteisve ; " Quidnam est hoc ?" territus quaerebat ; Tum alma Nocomis sic explicabat : " Noctuam tu audis cum noctuolo Patria sua in lingua colloquenteis Sive alloquio sive jurgiis."

Deinde parvus ille Hiawatha Avium omnigenum sermonem didicit, Harumque et nomina et arteis arcanas ; Quo pacto aestate nidificarent, Ubinam hieme se absconderent. Hisce quoties obviam fieret, colloquebatur Pullosc^Q Hiawathce appellabat.

Ferarum mox itidem didicit sermonem, Nominaque earum et arteis arcanas : Ut fibri casulas contabularent, Ubinam sciuri glandeis conderent ; Tum, quam velox curreret tarandus, Quare metueret adeo cuniculus. Hosce, si quando forent obvii, compellabat, Indiditque nomen, Fratres Hiawathae.

Deinceps lago, summus jactator, Mirandarum narrator fabularum, Peregrinator, loquax nimium, Ceterum amicus vetulae Nocomidis, Arcum confecit Hiawathae E ramo fraxineo figuratum, Cum sagittis e querna virga Silice praefixis, pone pennatis, Proque nervo intendit pellem cervinam ; Atque ille Hiawathae dixit : " In silvam abi, mi puer.

CARMEN HIAWATHAE. 25

E6 ubi cervi congregantur. Grandem tu capream occidito, Cornutum nobis damam afferio."

Foras protenus in silvam Solivagus incessit Hiawatha Exsultanter, cum arcu et sagittis ; Circiimque ac supni aves, " Ne nos tu ferias," canebant. Iterabat rubecula, cyaneola, " Ne nos tu ferias, Hiawatha ! "

Super quercum proximam juxta Exsiluit sciurus erecta cauda, Seque induens exuens frondibus Tussivit, garrivit e quercu, Ridens ; atque inter ridendum, " Ne me ferias, Hiawatha I " inquit.

Jamque e semita cuniculus In obliquum prosilit : ibi longe Natibus insidit erectus, Et metuens et simul lusurus ; Isque juveni inquit venatori : " Ne me tu ferias, Hiawatha ! "

Istis ille neque animum neque aureis dedit, Ut qui de cervis tantiim cogitaret. Horum observabat vestigia, Quae ad amnem deferebant oculos Ipsuraque ad amnis vadum ; Et tanquam somnians procedebat.

Inter alnorum dumos reconditus Cervorum adventum opperiebaturj Donec cornua duo sensit sublevari, Duo oculos e dumeto prospicere, Duo nareis ad ventum dirigi :

26 First Booty of Hiawatha,

Mox desilit dama in semitam, Urabris foliorum distinctam. Sane palpitabat cor venatoris, Velut superne tremebant circa Betularum folia ac frondes, Dum fera semitam decurrit.

At uno suffultus genu Hiawatha emisit sagittam. Vix virgula dimovebatur, Vix folii excitabatur sonus, Tamen resilit dama praevigil, Conjuncto pedum nisu supplodens ; Uno pede sublato auscultat, Dein prosilit ut sagittae occursurus. Heu ! canora illa ac dira sagitta, Velut a vespa stridente, pungitur.

Illic occubabat in silva Citra amnem circa vadum, Nec jam hujus cor palpitat. Atqui cor scilicet Hiawathae Gaudio hauritur exsultante, Ut feram domum reportat, lagonis atque carae Nocomidis Laude plausuque fruiturus.

E pelle hujus damae Nocomis Pallium fecit Hiawathae. Ex carne damae Nocomis Epulum in honorem ejus fecit. In convivium venit omnis vicus, Cunctique coUaudavere Hiawatham. Acrem animi sane appellabant, Aequabantque mergo glaciali.

CARMEN HIAWATHAE. 27

CAPUT IV.

HIAWATHAE PEREGKINATIO AD OCCtDENTEM.

Jamque ex pueris Hiawatha meus In adolescentem creverat, Artibus veuatoriis peritum, Senum sapientia instructum, Idoneum seu juvenum ludis Seu solertiae ac laboribus virorum.

De patre suo atque de matre Multa interrogabat Nocomida, Resque arcanas didicit: Tum cor urebatur intus Velut vivis prunis flagrans. Ergo dixit vetulae Nocomidi:

" Ego Magiceium adibo, Utque se habeat, ediscam Illic in Favonii ostio, Ad portas occidui solis."

Itaque casula egreditur Hiawatha, Itineri et venando paratus, Tunica cervina indutus, cum tibialibus, Pennai'um fistulis ac murice opimis. In capite pinnas gerit aquilarum, In ventre balteum murice gemmatum, In manu arcum fraxineum Cui nervus tarandinus intenditur. At in pharetra quernae erant sagittae,

28 Visit to the Far West.

laspare praefixae, pennis alatae, Sumsit porro caestus digitaleis Atque oereas vi magica, imbutas.

Admonens dixit vetula Nocomis : "Hiawatha ! caveto ne prodeas In longinquum Favonii regnum. Ne magica te arte necet."

Tamen Hiawatha intrepidus Muliebri monito non auscultat, Sed in silvam se projicit, Gigantum incessu progrediens. Luridum superne caelum, Lurida infra terra videbatur, Aerque circa sufFocare, Fumo atque igne spissus Ut pratorum ac nemorum incensorum. Etenim intus cor urebatur, Velut vivis prunis flagrans. Itaque processit ad Occidentem setnper, Pernicibus cervis pone relictis, Relicto antelapho ac bonasso. Esconabii trajecit torrentem, Trajecit maximum Missisippium ; Mox monteis camporum herbosorum, Corvinosque ac Vulpinos praeteriit, Et pone Nigripedum sedeis In ipsius Favonii regnum Ad monteis Saxosos pervenit ; Quorum in cacuminibus procellosis Consederat vetus Magiceius Ventorum caelestium regnator.

Hiawatham aspectus patris Pavore verecundo commovit.

CARMEN HIAWATHAE. 29

Quippe crines nubivagi sine more Per aera circum jactabantur Contorto fulgore diffluentes ; Candidi tanquam nives ventilatae, Fulgidi velut jubae cometarum.

At gaudio elatus paterno Magiceius Hiawatham intuetur, Cujus in vultu juvenali Ipse suam juventam recognovit, Et Primigeniae quasi ex sepulcro Formam conspicatur resurgere. Quare benigna patris sapientia Venustam Hiawathae proceritatem Admirans exsultansque contemplatur.

" Exoptatus, O Hiawatha ! (inquit) In Favonii regnum pervenisti. Te exspectavi diu.

Amabilis est juventus, solitaria senectus, Ignea juventus, senectus gelida. Refers tu mihi dies longinquos Amoresque juventae ac pulcram Primigeniam."

Multos tum dies colloquebantur una, De multis rebus interrogant, auscultant, Immorantes, mutuo respondentes: Primo de Hiawathae fratribus, De Matutino Subsolani domino, De Aestivo Austri rectore, De Arctico Aquilonibus potente : Tandem de matre Hiawathae Primigenia, Telluris stella, De partu floridis in pratis, De morte ejusdem desolata, Qualia Nocomis pridem memoraverat.

30 Oracle to Hiawatha.

Tum Hiawatha incandescens ait : " Tu, mi pater, Primigeniam necasti, Vitam juvenculam pulcerrimam eripuisti, Confregisti Lilium pratorum, Tuis sub pedibus obtritum. Mea me matre orbasti : Illud tute ipse es fassus."

At Magiceius, pollens vi valida, Canitie jactata per auras, Deflexit caput excruciatus, Nutu oculorum assentiens. Tum surgens subito refugit Filii oculos evasurus, De montibus se praecipitans Ad occidentem triduum continuum Gressibus effuse incompositis. Sed rursus Hiawatha persequitur Contendens Favonii in ostium, Ad portas occidui solis, Ad extremum telluris confinium, Eo ubi in spatia inania Demergitur sol, ut phoenix Noctifuga in nido delitescit Tristibus obsessa paludibus.

" Siste," tandem inquit Magiceius, " Siste gressum, mi fili Hiawatha ! Nondum huc te fata evocant. Domum ad tuam gentem redi ; Ibi degito, ibi laborato : Telluris pesteis exterminato : Piscarias atque amneis expurgato : Occidito belluas ac veneficos, Sicut ego Regem ferarum,

CARMEN HIAWATHAE. 31

Ursum montanum, interemi. Demum, quum tibi Mortis oculi Per tenebras horrendi affulgebunt, Ego tecum regnum communicabo. Exinde tu Cauri accipies, Venti Penetralis, regimen."

Ergo domum redit Hiawatha, Ruris prospectu jam laetus, Caelique auris perfruens ; Etenim ira discesserat acerba, — A mente ultionis meditatio, Ab animo febriculosus ardor.

Sed gressum tardavit semel, Semel tantummodo moratus est, Ut a vetere sagittarum fabro Mucrones sagittarios coemeret Medi-a in regione Dacotarum, Ubi praecipites Minnehahae Per querceta fulgent aquae Inque vallem ridentes desiliunt.

Ibi vetus sagittarum faber Ex arenaceo saxo atque ex achate, Ex silice atque iaspare confingebat Mucrones sagittarum acutissimos, Eduros, usque ad aciem politos, Impenso coemendos pretio. Apud eum habitabat filia Nigris oculis decora, Ut ipsa Minnehaha versatilis, Mobilis inter umbram ac jubar, Vultu arridente seu adducto, Pedibus instar undarum rapidis, Cincinnis instar undarum fluentibus.

32 Visit to the Dacotahs.

Risu instar undarum canoro. Ergo ex aquis eam nominaverat, Ex aquis illis praecipitibus, Minnehaham, aquam ridentem.

Num ergo propter mucrones sagittarum Ex achate, silice seu iaspare Tunc in regionem Dacotarum Hiawatha deflexit iter ? An non ut puellam videret, Quoties vultus Aquae Ridentis Velo casulae submoto emergeret ? Utque audiret vestium sonum Pone fluitans velum labentium, Ut inter ramos, pone nemus, aquae Elucent, strepitant desilientes ?

Quis dicat, juvenum in corde Quot igneae meditationes alantur ? Quis pulcerrima narret somnia Hiawathae tunc cordi redundantia ? Ceterum suam ad casulam redux Cum vespere, Nocomidi multa De patre Magiceio enarravit Deque illius praecipite fuga ; Sed nihil de sagittis illis dixit, Nihil de Aqua Ridente.

CARMEN HIAWATHAE. 33

CAPUT V.

Zea. ( The Maize,)

AuDiETis qualia Hiawatha Jejunus in silvis exoraverit; Non ut venaretur peritius Neque ut piscaretur prosperius; Non ut in pugna devinceret, Et inter bellatores claresceret; Sed ut populo prodesset suo Cunctasque genteis bearet.

Primum in jejunia casulam Media in silva contexuit, Lacus Maximi prope ripam, In jucundo Veris mense Novis foliis exuberante; Ubi, aura divina afflatus, Per plurimas visionum species Septem jejunavit dies.

Primo jejunii die Per foliosa nemora vagabatur. Damam e dumo videbat exsilire, Cuniculum in antro latere. Phasiani audivit bombum, Glandeisque congerentem crepitanteis Sciurum erecta cauda. Itidem palumbem inter pinos Nidificantem aspexit ;

D

34 Hiawatha's Fast.

Mox gregatim anseres niveos

Palustria Boreae petenteis

Cum vocisque et alarum clangore.

" 0 Domine Vitae ! " dubitanter inquit,

" Num nostra ex his pendet vita ? "

Altero jejunii die Praeter amnis marginem vagabatur. In prato inculto oryzam videt, Ipsam incultam et parum copiosam ; Et multa specie baccas plurimas Myrtilli, fragi, seu grossulariae ; Mox vitem uviferam palmite pensili Alneis super ramis late profusam, Unde et passim fragrabant aurae. " Domine vitse ! " diffidenter inquit; " Numne ex his nostra pendet vita?"

Tertio jejunii die Lacui assidens meditabatur Juxta aquas tranquille limpidas. Squalum exsultantem conspicatur Guttas spargentem velut gemmas muriceas; Liiteamque percam, ut jubar sub aqua, Lupumque et harengam et astacum. " Domine vitae ! " fracto inquit animo ; " Anne ex his pendet vita nostra?"

Quarto jejunii die Debilitatus jacebat in casula, A cubili e foliis ac frondibus Prospectans palpebris torpidis In confusa ac nigrescentia omnia, Somniis et vertigine referta ; — In aquas renidenteis subter ; In solem splendide delabentem.

CARMEN HIAWATHAE. 35

Tandem viridi ac croceo vestitu Quendam sentit adolescentem Per purpureum crepusculum appropin-

quare, Per splendores occidui solis. Fronti hujus imminent cristae virides, Capilli mollissimi auro relucent. In aperto ostio astans Hiawatham aspexit diu, Marcidi vultus miserens : Mox, molliter ut Auster quondam Per arborum cacumina suspirat, Tali voce, " O Hiawatha ! " inquit, " Ad coelum tuae pertingunt preces, Quia neutiquam, ut ceteri, oras, Aut ut venere peritius Aut ut piscere prosperius ; Neque ut in pugna devincas, Et inter bellatores clarescas ; Sed ut populo prosis tuo, Atque omneis populos bees. A Domino Yitae descendens, Homini amicus Zeanus, Veni te admoniturus, Quonam decertans pacto Rogata tu tua evincas. E frondeo cubili insurgens, Mecum, O adolescens, luctare ! "

Hiawatha, fame languidus, E frondeo cubili assurgens In occidui solis rubores Prodiit, cum Zeano luctaturus. Ipso recreabatur contactu, d2

36 Hiawatha's Wrestling.

Ut nova repletus vita ;

Jamque spes et audentia et vigor

Per pectus nervosque subsultant.

Ibi sub rutilante vesperi GoUuctabantur sine fine : Sed quanto certant vehementius, Augetur vis Hiawathae, Donec ruunt circum tenebrae Atque ardea suis e latibulis Inter paludes strepitans Dolorem ac famem profitetur. Tunc Zeanus, " Jam satis est," Hiawathae arridens inquit ; " Sed cras, sole occidente, Iterum te venio probatum."

His dictis, illico evanuit : Utrum, velut pluvia, absorptus, Anne, velut nebula, dispersus, Neque vidit neque sciebat Hiawatha. Evanuisse modo illum sensit, Seque desolatum deficere, Dum lacus patet subter nebulosus, Et superne natant astra.

Cras atque postero die ; Quando Sol per coelum descendens, Tanquam pruna rutila atque ardens E Numinis Supremi foco, In aquas occiduas degreditur ; Venit Zeanus in certamen, Venit probaturus Hiawatham, Adventu obscurus, ignotus, Ut ros ex inani apparet Et rursus in inane redit,

CARMEN HIAWATHAE. 37

Tactu telluris concrescens.

Sed in commeatu aciem effugiens.

Ter sub rutilante vesperi Illic colluctantur, Dura ruant circum tenebrae Atque ardea palustribus ex latebris De fame queratur stridens : Id auscultans Zeanus substitit. Procerus apparet formosusque In viridi suo ac croceo vestitu, Sudore ex illo certamine Tanquam roris guttis perfusus, Dum cristae huc illuc quassatae Anhelitui ipsius annuebant.

Tum fatur : " O Hiawatha ! Fortiter mecum certasti, Triplici coUuctatus discrimine. Tibi ergo triumphum dabit Dominus Vitae, qui nos intuetur." Super his, " Cras," iuquit arridens, " Ultimus erit certaminis dies Et ultimus tibi jejunii. Me postquam tu deviceris, Effossum cubile parato, Ubi pluviae desuper ingruant, Ubi sub solis vultu tepescam. Hunc tu vestitum viridem croceum, Cristas has trementeis, despoliato : Humum mihi, defosso subter, MoUem, laxam, levem facito. Dormientem ne manus hominis, Ne vermis, neve corvus, me vexet, Neve noxiae herbae stranorulent.

3<S Hard Victory.

Tu raodo ipse obiens custodito, Donec evigilabo ac vivus resurgam, Exsiliamque in apricum jubar."

Talia effatus discessit. At per quietem Hiawatha Caprimulgum vociferari audiebat Casulae solitariae insidentem, Torrentemque allabi juxta Garrientem nemori caliginoso. Suspiria sentiebat frondium Aura nocturna submotarum : Haud secus, quam quis dormiens Murmura audit longinqua, susurros somniorum. Sic tranquille quiescebat Hiawatha.

Postero autem die Nocomis, Septimo illo jejunii die, Cibum Hiawathae advehens Cum precibus ac fletu venit, Ne fame devincatur Et per jejunium pereat. Atqui ille neque gustavit neque tetigit ; Dixit tantummodo, " O Nocomis I Opperitor occasum solis, Dum tenebrae circum ruant, Quando e vastis suis paludibus Stridula voce ardea Proclamabit finitam lucem."

Domum Nocomis flens redit, Hiawathae suo timens, Ne nimio jejunio emoriatur. Ast ille, sessione defessus, Adventum Zeani exspectat, Donec umbrae, longioribus lineis

CARMEN HIAWATHAE. 39

In Orientem trameantes, Agros saltusque interstinguant. Sol tandem coelo decidit Occidentis fluctibus innatans, Sicut rubrum Autumni folium Deciduum aquis insidit Gremioque aequoris sorbetur.

Atque ecce I adolescens Zeanus Cum moUi crine relucente, Cum viridi ac croceo vestitu Et procero cristarum splendore, Stans in ostio, annuit manu. Tunc, ut qui dormiens ambulat, Marcore pallidus, sed intrepidus, E casula exiit Hiawatlia, Cum Zeano luctaturus.

Mox rura rotantur vertigine, Permistis coelo ac silvis ; Et forti in pectore subsultat Cor illi, ut acipenser vi multa Retia rupturus prosilit. Tanquam annulus ignis rutili, Circiim flagrabant infima coeli ; Quasi centum uno in orbe soles IUum luctatuni contuerentur.

At repente solus Hiawatha Viridi in herba astat relictus, Certamine anhelans effi'eno ; Coramque exanimus jacet Passis crinibus adolescens, Crista vestituque discisso, Mortuus sub sole occidenti. Deinde, ut jusserat Zeanus,

40 Burial and Resurrection.

Fossa Hiawatha cavata Despoliavit vesteis cristasque, Corpusque commisit humo Molli ac laxae levique. At tristibus ex paludibus ardea Instrepens profitetur angorem.

Carum ad domicilium Nocomidis Tum demum redit Hiawatha Completis jejunii diebus. Sed neque locum illius luctationis Obliviscitur, neque illam fossam Ubi dormiens jacet Zeanus Sub pluvia seu apricis solibus, Cum vestibus ac crista marcente. Quotidie custodiebat Hiawatha, Nigram supra humum moUiens. Insectas noxiasque herbas Expurgat, infestoque strepitu Regem corvorum abigit.

Et tandem plumula virens E terra lente submittitur ; Mox altera atque altera provenit : Denique ante finitam aestatem Ibi pulcerrima constitit Zeae Indicanae seges, MoUi vestitu relucens, Proceris aureis cincinnis. Tunc aestu abreptus gaudii Magna voce inclamat Hiawatha : " Ecce huc redux Zeanus ! En seges homini amica ! "

CARMEN HIAWATHAE. 4l

[^Fragmentum e seriore capite.~\ Ergo canendum nostro in carmine De postera annorum felicitate Per agros Ojibbawaiarum Amoenos illos ac pacatos. Defossa securi cruenta, Defossa bellatoris clava, Cum ceteris belli telis, Obsoleverat cantus praeliorum Pacatos inter popuios. Venatores metu immunes Huc illuc evagabantur. Contextis betuleis cymbis Piscabantur in lacu vel in amnibus. Cervum sagitta, fibrum pedica Captabant : mox, viris absentibus, Tuta feminae domi opera Acernum cogebant saccharum, Oryzam e pratis colligebant, Pelleisque cervinas ac f ibrinas Depsebant patrium ad morem. Beatis circumcirca vicis Constiterunt segetes ex zea, Ubi viridis lucebat Zeanus Cristis annuens aureis Cum apricis mollibusque cirris, Copia terram replens.

42 Bread of Maize.

Feminae ipsae vernam sub horam

Agros fertileis late serebant

Defosso subtus Zeano.

Feminae item, quum vi Auctumni

Segeti flavescit foliorum viror,

Et grana mollia succida

In flavum muricem durescunt ;

Maturas carpebant aristas,

Marcidas destringebant glumas,

Ut quondam luctatorem Zeanum

Despoliavit Hiawatha,

Qui primus Epulum fecit Zeani,

Atque omni populo promulgavit

Kovum Daemonis Supremi donum.

CARMEN HIAWATHAE. 43

CAPUT VI.

AMICI HIAWATHAE.

Duos prae ceteris amicos

Hiawatha unice diligebat

Intima devinctos necessitudine ;

(Quibus, sive gaudens sive dolens

Dexteram cordis porrigebat ;)

Chibiabum^ musicae peritum,

Atque hominum validissimum Quasindam.

Aperta inter hos tres semita Nunquam est situ obsessa. Ergo rerum malarum vulgatores, Aves fallaciam garrientes, Auribus delata hausturis Carebant, neque inter hosce Simultates poterant serere. Nam inter se aperte colloquentes Consilia mutuo reticebant, Dum ponderant atque excogitant Ut humanas prosperent genteis.

Carissimus longe Hiawathae Lenis ille Chibiabus fuit, Manu peritissimus musicae, Voce cantare suavissimus. Pulcer ille et perquam simplex, Fortis vir, feminea teneritate, Flexilis instar salignae virgae, Ut cervus cornutus eminens.

44 Chibiabus and Quasinda.

Ille quoties caneret, vicus auscultabat, Omuibus congregatis bellatoribus, Omnibus circumfluentibus feminis ; Quibus excelsum nunc injiciebat animum, Nunc moUem misericordiam ciebat.

Tibias e cavis calamis Tam canora lenitate finxit, Ut torrens agresti in dumeto Sua cohibuerit murmura, Avesque cantu destiterint, Et sciurus cauda erecta In quercu desiverit garritum, Et cuuiculus voce delenitus Natibus suppositis insederit.

Atqui torrens, cursu fluminis Tardato, " Chibiabe !" inquit ; " Molliter ut vox tua cantat, Sic fluctiis meos doceas sonare."

Porro fringilla cyaneola " Chibiabe ! " inquit invida ; " Cantiis sine more protervos, Velut tuos, eflfreneis me doceas."

Quin rubecula, plena gaudio, " Melos, O Chibiabe ! " inquit, " Dulce ac tenerum tu doceas me, Velut tuum, abundans laetitia."

Mox, tristi plorans singultu, Caprimulgus, " Chibiabe ! " inquit, " Luctuosos me doceas sonos, Acerbos, instar tuorum."

Nam quidquid sonat Natura, Ex hujus lingua sonabat suavius ; Et quidquid cor hominum emollit,

CARMEN HIAWATHAE. 45

Tenerioribus eloquebatur numeris. Quippe canebat de pace ac libertate, De venustate, suspiriisque amoris, De morte, deque vita in insulis Illis beatorum immortali, In Regni terra Futuri.

Carissimus sane Hiawathae Fuit ille lenis Chibiabus, Omnium peritissimus musicae, Omnium cantare dulcissimus. Hunc propter lenitatem diligebat Et propter carmen effascinans. At carus fuit item Hiawathae Mortalium validissimus Quasinda, Vi corporis longe ceterorum Vireis hominum exsuperans. Hunc ipsas ob vireis diligebat, Quippe merae bonitati addictas. Qui quidem arbores portabat humero, Cedros tanquam lanceas projiciens : Retia digitis, ut stramenta, rumpebat, Et scopulos eruebat e sedibus. In decursu amnis rapido Pautingis Fibrorum Regem ut vidit luctantem, Imos in gurgites demersus ipse Fibrum retulit undis suffocatum.

Tale fuit, ut memoravi, Par amicorum Hiawathae. Diu concordes degerunt Corde aperto colloquentes, Dum inter se multa excogitant, Ut humanas prosperent genteis.

46 Hiawatha^s Boat,

CAPUT VII.

HIAWATHAE CYMBA.

(1) Betulae dixit Hiawatha, " Gilvam da milii corticem tu, Quae amnem juxta rapidum in valle Excelsa et procera crescis ! Cymbam volo levem contexere, Navigium cursu celere, Quod summo amni innatet Velut Auctumni folium, Velut liiteum aquatile lilium. Quare, O Betula ! pallam tuam Albae cutis involucrum, exue ; Nam adest, ecce ! aestas ; Sol in caelo calescit, Neque jam tegumento est opus."

Talia magna voce Hiawatha Solum per saltum insonuit Rapide delabenti Taquamenavio, Dum aves superne hilariter Mense florifero cantillabant ; Et caelorum lumen maximum Sol experrectus somno, Exsiliens clamabat, " Ecce me ! " At arbor in aura matutina Cunctos per ramos agitata

CARMEN HIAWATHAE. 47

Cum suspirio dixit patiens,

" Ergo capias tu pallam meam."

Tum cultro amputavit corticem lufimis sub ramis supra, Summis super radicibus infra, Donec exsudaret succus. Mox truncum desuper ad imum Dissecuit plane corticem, Quam, ligneo sublevatam cuneo, Integram trunco detraxit.

(2) " Ramorum, Cedre ! tuorum aliquot Validorum da mihi, ac flexilium,

Qui cymbam mihi constabiliant, Addantque infra firmitatem."

Cedrum pertentavit summam Horror atque ejulans querela, Quasi contumaciam mussitans : Tamen deflexa susurravit, " Ramos meos, si vis, capias."

Jam cedrinos ramos succidit Atque in compaginem fabricatur Instar parium compositorum arcuum.

(3) E contortis tuis radicibus, O Larix ! da mihi aliquot,

Quae cymbae bene colligent Oras, ne madefiam, Irrumpente unda fluvii.

Tum cunctas per fibras larix Aura matutina inhorrescens, Cirris suis fronte ejus tacta Longiim suspiravit moerens : " Ergo cunctas, Hiawatha, capias."

Ille tenaceis laricis f ibras

48 Hiawatha^s Boat,

Vi multa erutas ex humo Cum cortice ipsa consuit, Cum compagine astricte colligat.

(4) " Balsamum da mihi," inquit, " Resinamque tuam, O abies !

Qua suturas arcte conjungam

Fluvii undam exclusuras,

Ne irrumpens me madefaciat."

Atque abies procera et pullata Per nigrantia sua vestimenta suspiravit, Instarque littoris lapillis plangentis Fletu luctuoso respondit : " Ergo balsamum tu capias meum."

Itaque balsami cepit lacrumas Et resinam ex abiete multam, Quibus oblita unaquaeque sutura Ac rima excluderet aquam.

(5) " Spinas mihi tuo ex corpore, O Erinacee," inquit, " da cunctas ; Quibus collarem fabricer catellam Ac cingulum Veneri meae, Duasque stellas thoraceas."

Ex cava arbore Erinaceus Oculis circumspectans veternosis, Spinas, sagittarum instar, Humi lucenteis projecit, Per implexam narium barbam Inter sopores murmurans : " Ergo capias tu spinas meas."

IUe ex humo collectas spinas Radicum ac baccarum succo Tinxit in varios colores, Rubrum, caerulum, croceum.

CARMEN HIAWATHAE. 49

Has cymbae interstinxit, Lucidum ventri cingulum, Prorae fulgentem torquem, Par stellarum pro mammis micans.

Sic betulea cymba in valle Propter amnem est contexta Ipso in gremio silvae. Ergo vita inerat silvestris, Horrenda sane ac magica ; E betula sua levitas, E cedro suum robur, E larice nervorum lentitudo. Jamque innatabat amni Velut auctumnale folium, Velut liiteum aquatile lilium.

Neque erant remi Hiawathae, Neque remige omnino opus erat. Nam ipsius voluntate cymba Et nutu animi movebatur ; Velociter, lente, dextra, sinistra, Progrediens, recedens, se convertens.

Tum amicum illum validissimum Quasindam opitulatum accersit, Ut ex amne stipites demersos Et arenaceos pulvinos expurget. Quasinda directe in amnem Demersus subter vagabatur Lutrae seu f ibro compar : Vel, humeris tantiim exstans, Eruebat ramos, stipites, Manibus egerebat arenam, Pedibus eradicabat algam.

50 Services of Quasinda.

Sic violenti Taquamenavii Praeter multipliceis amfractiis Descendit Hiawatha meus, Gurgites ac vada praetervectus, Dum validus ille Quasinda Gurgites praenatabat, astabatve in vadis. Sursum deorsum, amnem pervagantes, Huc atque illuc, inter insulas, Objicibus alveum liberavere, Veteribus extractis arboribus, Glarea syrtium dissipata, Donec tutum foret ac certum iter, Via populis^aperta fluviali, E montanis aquarum fontibus Ad flumina Pautingis, Ad Taquamenavii usque sinum.

CARMEN HIAWATHAE. 51

CAPUT VIII.

HIAWATHAE PISCATIO.

FoRAS in aequor raaximum, Lacum latissime relucentem, Cum piscatoria sua linea E torta cedri cortice Solitarius exiit Hiawatha Cymba laetus betulea, Regi piscium squalo acipenseri Insidias hamo facturus.

Per claritatem aquae pellucidae Inter profunditates procul Pisceis cernebat natanteis, Interque hos liiteam percam Veluti jubar in gurgite ; Et in alta subtus arena Astacum, instar araneae Ipso in fundo repentem.

Hiawathae in puppi sedentis, Cum linea e cedro piscaria, Cristas aura matutina Agitabat, ut cicutarum ramulos. Sciuri, in prora cymbae Cauda erecta sedentis, Villum aura matutina Agitabat, ut herbas campestreis. £ 2

52 Hiawatha^s Fishing,

Atqui in alba fundi arena

Jacebat ingens piscium Rex

Squalus acipenserum maximus,

Brancbiis aquam respirans,

Pinnis ut vanno plangens,

Caudaque detergens glaream.

Gravi contectus armatura

Jacebat, utrimque scutatus,

Osse munitus frontem plano,

Sed latera, dorsum, humeros

Spinis horrens osseis.

Pigmentis autem bellicis distinguitur,

Trabeatus croco, rubro et caerulo

Mixtis fusci nigrique maculis.

Illic in fundo jacebat

Pinnis purpureis leniter plaudens,

Dum cymba in betulea

Supra vehebatur Hiawatha

Cum piscaria e cedro linea.

" Escam cape meam, O squale ! "

In profunda clangit desuper Hiawatha.

" Aquis egressus experire,

Uter sit nostrum validior."

Tum demissa sub aquas limpidas

Cedrinis corticibus esca,

Responsum frustra exspectabat :

Diuque oppertus, hostem sonitu

Provocat etiam clariore.

Sed lente verrens, squalus subter

Quiescit suspiciens, auscultans.

Tandem lupo ait : " Heus tu !

Improbi illius escam arripe,

Lineamque praemorsam aufer."

CARMEN HIAWATHAE. 53

At vero Hiawatba, dedignans Quando lupum videt appropinquare, Repudiat objurgans bostem, Isque victus pudore demergitur. Orthagorisco dein Molae eadem Imperat squalus ; sed itidem Quando bic, re infecta, rediit, Tunc Rex ipse piscium, commotus Ex alba fundi arena, Iracundo corporis gestu Penitus per nervos quatitur. Laminas armaturae clangit, Pigmentis fulgidissimus bellicis ; Mox in apricum jubar Saltu subjicitur coneitatissimo : Et (posteros si oportet credere, Quae atavi tradidere miracula,) Faucibus absorpsit ingentibus Et cymbam et Hiawatham,

Atqui hic tenebrosa in caverna, Ut caudex nigro in flumine Caecus decurrente praecipitatur, Tamen vi valida connisus Et manibus circumcirca palpans, Cor squali strenuus avellit : Atque is demortuus illico Ad summas aquas submittitur, Ubi vix per fauceis raaximas Et aura et lux intrabat. Jamque hilari cum garritu sciurus Saltu projectus in ostium Caudam ad auras praepaudit, Quo remige squalus ingens

54 The Shark and the Sea Gulls.

In ripam sensim devehitur Cum cymba et cum Hiawatha.

Tum gratus animi exclamat Hiawatha : " Sciure ! amice mi parve ! Operam navasti fortissimam, Grateis nomenque meritus. Ergo exinde te sempiterno Pueri pandicaudam vocitabunt."

Jam squalus in ripam illisus Lapillorum ciet stridorem, Atque extemplo Hiawatha exsilit. Hic dum ad Nocomida redit, Plurima gaviarum nubes Descendit in squali cadaver. Neque iile deturbat gavias, Volucreis hominibus amicas, Sed Nocomidi benignus ait : " Harum satietatem opperire, Ut, ventribus epularum plenis, Ad palustrium nidorum Penateis Cum sole occiduo avolent. Tunc, quidquid ollarum habes aut ahenorum, AUato, in usum brumae Sebaceum nobis unguen concoquito."

Illa solis occasum exspectat, Quoad sol Noctis pallidus Aequori luna tranquillo Instaret, et satures gaviae Ex epulo strepitantes surgerent. Hae per igneis caeli occiduos Insulas alis longinquas Junceosque nidos petebant. Tum, dormiente etiam Hiawatha,

CARMEN HIAWATHAE. 55

Nocomis sub luna edurabat Laboribus consumens horas, Donec sol ruber exsurgens Argenteae lunae succederet. Deinde a juncetis insularibus Famelicae remeantes gaviae Escam matutinam reflagitant. Sic triduunj ac trinoctium alternae Gaviaeque et vetula Nocomis Adipem praedae exuebant, Dum undae costas permanarunt, Nec quidquam in arenis amplius Restitit praeter osseam compaginem.

56 Expediti07i against the Magician.

CAPUT IX.

MAGI CAEDES-

■*

In littoribus aequoris lati,

Lacus immensiim relucentis,

Astabat Nocomis vetula,

Indice digito super aqua

Occidentem denotans regionem

Inter purpureas vesperis nubeis.

Sol rutilus delapsu atroci

Caelo inurebat semitam,

Incendia pone se spargens ;

Sicut hostis, qui immensis in prati»

Lenta recedit fuga,

Sua vestigia incendit.

Mox, nocturni instar solis,

Luna, pleno ore adversa,

Ex insidiis repente insurgens,

In cruenta fratris orbita

Urget, vultu discolor

Ex igneo illius fulgore.

Tum vetula Nocomis ad occasum Indice digito denotans, Talia Hiawathae ait : " Hlic habitat magorum maximus, Divitiarum ac muricis daemon, Margaritea penna insignis ; Cujus in stagno piceo

CARMEN HIAWATHAE. 57

Maximos serpenteis igneos

Contortos ludenteisque videas,

Custodes illius tremendos :

Ast aqua stagni picea

Longe lateque atra pertingit

Ad purpureas usque nubeis vesperis.

Teterrimus ille magorum omnium

E paludibus febrem albamque nebulam,

Venenatos pestium vapores,

Cum morbo ac morte nobis immittit.

Ergo clavam cape atque arcum

Cum sagittis iaspare praefixis,

Caestusque, et betuleam cymbam

Sebo squali latera perunctam,

Ut per atrorem aquae piceae

Velociter praetervectus occidas

Magum hunc immisericordem,

Et populum e febre liberes,

Quam e locis uliginosis exhalat."

Illico tunc Hiawatha meus Paratu se bellico instruxit, Et betuleam deduxit cymbam. Hujus latera manu palpavit, Laetusque " O mea ! " inquit, " Ubi igneos serpentes videbis, Ubi piceum flumen, prosilito."

Tum prorsum exsilit cymba, Sublimisque animi Hiawatha Tristem sine more cantum belli Clangit : sed voltur superne, Ales ille belli maximus, Volucrium dominus pennatarum, Stridens caelum pervolat.

58 Slaughter of the Serpents.

Serpenteis celeri cursu igneos, Ingenti protentos corpore Ipsum trans aditum contorto, Commotam per aquam splendenteis Cristis ardentibus sublatis, Nebulamque vaporosam exaestuanteis, Accedit Hiawatha ; et intrepidus Arrepto arcu fraxineo Sagittas iaspare praefixas Inter serpenteis profudit. Quoties nervus insonuit arcui, Toties acclamat vox belli ; Quoties stridit ex arcu sagitta, Toties morte ejulat serpens : Donec omnes nuper ignei In cruenta aqua volutantur Exanimes ; per quos Hiawatha CoUaudans celerem cymbam Hortatur in piceum flumen. Proram sebo acipenseris Ac latera probe perunxit, Ut per atrores velociter Praeterveheretur stagni picei.

Totam per noctem navigabat Illa super aqua segni, Situ seculorum obducta, Juncis atra putrescentibus, Gladiolis ac foliis liliaceis Rancida, stagnante, inanimi, Horrida, tristi ; quam. lustrabat Pallide coruscans luna Et fatua paludis lux, — Qualem lemures accendunt ignem

CARMEN HIAWATHAE. 59

In nocturnis fessi castris.

Luna albicabat aer,

Umbris nigrabant aquae,

Circumque culices infestissimi

Bellico cantu consonant ;

Et faculas suas muscae flammeae

Agitant, erroris illicium ;

Et ranarum caput turpissimum,

Luce sublustre pallida,

Flavis eum contuens oculis

Mox se cum singultu demersit.

Extemplo mille sibili

Super palustria ferebantur ;

Necnon ardea in margine junceo

Herois adventum procul nuntiat.

Sic ille ad Orientem processit, Donec luna in infimo coelo Vacuo torpuit lumine ; Sed sol pone calentissimus Humeros incedentis adurebat ; Et in clivo a fronte sublato Apparet tugurium relucens Maximi magicae artificis. Dein iterum cymbam hortatur, Quae, penitus nervis commota, Uno pervicax saltu Liliorum, iridum, juncorum Implexiis superavit ; et illico In ripa ulterius sicca Astitit incolumis Hiawatha.

Protinus a relucente tugurio Degreditur magus terribilis, Procerus, humeris latissimus.

60 Battle with the Magician.

Niger, aspectu horrendus, Totus murice obtectus, Margaritea fulgens penna, Et telis instructus bellicis ; Pictus diluculi instar, Virgatus ostro, caerulo, croco, Aquilarum cristatus pinnis, Quae sursum extrorsum prominent. Tum maximum incipit proelium Omnium, quotquot Sol aspexit Vel alites bellici opperti sunt, Totum per aestivum diem. Loricam namque magi muriceam Nec tela nec caestus nec clava Valuit ^erberibus convincere : l)onec Hiawatham fractum animi Picus ex arbore monebat, Ut magum in summo capite Inter cirros sagitta feriret; Ibi tantum patere vulneri. Tres sagittae Hiawathae restabant : Has retinet, opportunitatem exspectans. Tandem, dum hostis se demittit, Saxum enorme jacturus, Ipsumque nudat occiput, Percutitur a victore Hiawatha. Jamque nihil ars magica valet, Nec margariteae splendor pennae ; Sed igneos Mortis oculos Per tenebris obviam cognoscit, Caditque coram inanimis, Ut in campo procumbit bonassus. Tum Picum gratus Hiawatha,

CARMEN HIAWATHAE. 61

Inter ramos tetricae pini Insidentem, ad se vocat ; Et, tantam ejus operam honorans, Cirrum cruentavit plumarum Parvi pici in vertice : Quem cirrum hicce puniceum Ad hunc usque diem gestat, Antiqua testantem merita. At e tugurio Hiawatha Divitias victi extulit ; Pelleis depstas multumque muricem, Bonassi fibrique villos, Murium silvestrium diversarum Nigras niveasque villosas pelleis ; Balteos, catellas, crumenas e murice,

Gemmis muriceis insigneis pharetras

Sagittis refertas, in spiculo argentatis. Dein domum navigavit exsultans

Aquam per piceam, per anguium stragem,

Cum egregiis pugnae tropaeis,

Cum clamore et cantu triumphi.

Illic in littore consistebant,

Adventum herois opperientes,

Nocomis, Chibiabus, Quasinda,

Et vicus saltatione festivus.

Inde epulum fecere Hiawathae,

Qui magum occidisset teterrimum,

Albae nebulae palustris creatorem,

Auctorem febris ac lethi.

Sed Hiawatha tubuli sui scapum

Puniceis plumis exinde ornabat,

Merita illa pici commemorans ;

Atque omni populo divitias magi

Benignus viritim divisit.

62 Hiawatha's Wooing.

CAPUT X.

HIAWATHAE EXPEDITIO NUPTIALI8.

" E POPULARIBUS tuis sponsam accipito,"

Hiawatham monebat vetula Nocomis :

" Neve ignotam ex longinquo adsciscito.

Quale lare in domestico est ignis,

Tale vicini filia frugi :

Quale lux stellarum aut lunae,

Tale est pulcerrima exterarum.""

Sed Hiawatha, varie distractus Spe, metu, tenero cupidine, Vigil somniabat de Minnehaha, Dacotarum virgine amabili. Itaque respondet : " Cara Nocomis ! Gratus sane est ignis foci ; Sed mihi jucundior stellarum, Jucundior lunae est lux."

Ast illa: "A ferocibus Dacotis Inimicitiae et bella minantur : Veterum bellorum patent vulnera, Crudius fortasse exarsura."

Hle ridens : " Idcirco (inquit) Dacotarum virginem prae ceteris Ego mihi in connubium peto ; Ut, coalescentibus populis, Coalescant utrorumque vulnera."

CARMEN HIAWATHAE. 63

Ergo decessit Hiawatha In regionem Dacotarum, Pulcrarum feminarum terram ; Per rusceta coUium perque prata, Per silvas interminatas, Per silentia desertorum incedens, Longo labore indefessus, Corde gressus praevertente. Tandem aquarum praecipitium A decurrente Minnehaha Dulcia tonitrua per silentium vocantia Pectus appropinquantis deleniunt. Ille in margine silvae Inter umbras ramosas ac jubar Greges damarum pascenteis Non conspectus conspicit. Tum arcum hortatus ac sagittam, " Ne me destitue ! ne te deflecte ! " Rubra per damae praecordia Telum tramisit argutum ; Et humero praedae subjecto Festinat iter destinatum.

In tugurii ostio sedebat Vetus ille sagittarum faber In terra Dacotarum mucrones Ex iaspare et achate concinnans ; Filia autem sedebat juxta Pulcra, — Minnehaha amabilis, Componens scirpeas storeasque. Ille de praeteritis rebus, Haec de futuris cogitabat. Ille de priscis venatoribus, Quibus nemo jam viveret compar ;

64 Hiawatha^s Nuptial Gift.

Haec de juvene quodam venatore, Qui sagittas patris pridem emerat ; Quem sane pater laudaverat Ut fortem virum atque sagacem. Numne iterum a torrente Minnehaha Idem forte sagittas petet ? — Talia meditans, vacuis oculis, Maniis intermisit industrias. Inter haec frondium agitatio Et hominis gressiis auditur : Mox genis et fronte fervida Damam in humero portans Prodiit subitus Hiawatha.

Illum severa cum modestia Vetus sagittarura faber Assurgens salvere jubet. Sed Hiawatha damam ex humero Ad virginis pedes deponit ; Quae leni vultu ac voce Iterum jubet illum salvere, Atque in tugurium invitat. Amplum sane erat tugurium, Cujus per altam januam Erectus intraverit Hiawatha ; Sed cristae ex aquilis inhibent. Parietes tugurii, de pelle cervina Corticibus macerata, albent nitidi ; Ejusdem in aulaeis depicti Fulgent Di Dacotarum. Sed Minnehaha, promto cibo, Aquara e rivulo attulit ; Cibura fictilibus in ollis, Potum in ligneis pateris.

CABMEN HIATVATHAE. 65

Hospitem patremque auscultat,

Neque vocem ex ore rumpit.

Auscultat quidem ut in somnio,

Dun^ plurima narrat hospes,

De vetula altrice Nocomide,

De Chibiabo vate musico,

De Quasinda hominum validissimo,

Deque laetitia et opulentia

In regione Ogibbawaiai'um,

Jucunda terra ac pacata.

" Post bella et multum sanguinem Inter vos et nos pax constat ; " Inquit ille : tum lentius perorans, " Quae pax ut sit perpetua, Da mihi, O pater, hanc virginem, Minnehaham Dacotidum pulcerrimam."

At vetus sagittarum faber Interposito silentio fumat : Filiam paterno cum amore, Hospitem exsultanter contuetur. Tandem serio vultu respondet : " Quidquid vult Minnehaha, ego volo : Tuum pectus se explicet, Minnehaha ! "

Atqui amabilis Minnehaha Amabilior tum aspectu astabat. Neque lubens, neque invita, sed erubescens, Leniter Hiawathae assidit, " Teque (ait), O marite ! sequar."

Sic sponsam ambivit Hiawatha ; Sic Dacotae sagittarum fabri Filiam nactus est conjugem. Hanc, manibus mutuo junctis, E tugurio secum duxit p

66 Return with Minnehaha.

Per loca silvestria, pratensia, Senem linquens solitarium Sui tugurii in janua. At praecipites amnis aquae E longinquo alloquentes Salvere jubebant Minnehaham.

Senex ad laborem rediens Aprica in janua sedet, Secum murmurans admiransque, Quod filia dilecta et pia Patrem senem opis indigentem Deserit propter ignotum juvenem, Qui pennis fulget, calamis ludit. Hunc virgo sequitur pulcerrima, Hospitis gratia relinquens omnia !

Ceteriim decedentibus iter Jucundum, nec longum, videbatur, Per silvas immensiim extentas, Per florida prata, per monteis, Per fluvios depressasque convalleis. Tardius incedebant ; nam vireis Conjectabat ille Minnehahae, Quam suis in brachiis portabat Trans latissimorum amnium vim, Nec graviorem aestimabat pluma Vel sua verticis crista. Impeditam aperiebat semitam, Noctuque sub ramorum fornice Cubile e cicutis construebat, Igni e pineis nucamentis Siccis ante ostium accenso. Cum peragrantibus peragrabant aurae In campos pratenseis silvasque.

CARMEN HIAWATHAE. 67

Illorum somnum stellae Insomnes noctu intuebantur. Ex quernis insidiis sciurus Acer amanteis aspexit : Necnon cuniculus, de semita Cursu citato elapsus, Natibus insidens, amanteis Suo ex antro observat.

Viatoribus dulcia aves carmina De laeta tranquillitate canebant. '• Macte tua felicitate, Hiawatha ! " Inquit cyaneola, "quod talem habes Te amaturam conjugem." " Macte tua quoque felicitate," Rubecula recantat, " O Minnehaha ! Quod maritum habes egregium."

De caelis Sol benigno Inter ramos vultu efFulgens, " O mei (iuquit) liberi ! Amor est pro jubare, odia pro umbris. Umbras cum jubare miscet aetas. Amore tu regito, Hiawatha ! "

Luna quoque caelo despiciens Mystico fatidica splendore Frondeam permeat pergulam, Susurratque : " O liberi mei ! Dies est impiger, nox quieta ; Vir imperiosus, femina imbecilla. Ego solem, sol me sequitur, Mihi dimidium imperii concedens. Tu patientia regito, Minnehaha ! "

Sic domum remeant : tandem Hiawatha Ad vetulae Nocomidis tuguriura F 2

Arrival of Minnehaha.

Deducit ignem domesticum, Sideream lunaremque lucem, Apricum populo jubar, Minnehaham pulcritudine egregiam Pulcerrimas inter Dacotidas.

CARMEN HIAWATHAE. 69

CAPUT XI. HIAWATHAE NUPTIAE.

HiAWATHAE nuptias Nocomis Sumtu efFusissimo apparabat, Missis per pagum legatis, Qui, saliguas ostentantes virgas, In convivium cunctos vocarent. Hi congregantur in nuptias, Quidquid habent lautissimum, induti, Villosas pallas, muriceos torqueis, Pigmentis et pennis splendidi, Gemmis cirrisque plumeis pulcri.

Paterae Nocomidis ex eduro ligno Albicant, curatissime politae : Cochlearia e cornu bonasseo Curatissime polita nigricant. Pro dapibus erant squalus lupusque, A Nocomide capti et cocti ; Tum caro siccata, urorum medullae, Cervinae clunes, gibberes bonassei, Flavae ex culta zea placentae, Alterae ex inculta oryza.

Sed comis Hiawatha, amabilis Minndiaha, Curatrixque sedula Nocomis, Epularum expertes, ministrabant Silenter convivis suppeditantes.

70 Wedding-dance hy Ventosus.

Mox ex crumena lutrina

Nocomis strenua tubulos

Tabaco opplevit Austrino,

Cum cortice russae salicis

Foliisque fragrantibus immistis.

Tum ad convivarum splendidissimum

Conversa, " O Ventose (ait) bellissime !

Saltatu nos aliquo solemni,

Faustarum in gratiam nuptiarum,

Exhilara, quaeso, si libet."

Ille, improborum bellissimus, Adolescentium stultorum solertissimus, Jocularis hilaritatis scurra, Artifexque effrenae protervitatis, Ludos callebat umbratileis, idemque et apricos et nivaleis ; Sive latrunculis ludendum foret vel disco, Sive soleis nivariis saltandum. A bellatoribus probris petitus, Ut imbellis, segnis, aleator, Feminarum se arrisu solabatur, Quae, quamvis improbum, diligebant Stultorum formosissimum Ventosum, Quem vulgus appellabat Procellarium. Dameam indutus tunicam, Albam, mollem, mustelina praetextam, Muriceis interfulgentibus gemmis ; Tibialeis cervinas gestabat, Has quoque praetextas spoliis Ex erinaceo albaque m.ustela ; Dein ocreas item cervinas, Crebris spinis gemmisque interstinctas. Pluma olorina cristatus caput,

CARMEN HIAWATHAE. 71

E calcibus vulpinas caudas reflectens, Flabellum penneum altera manu, Altera tubulum tenebat fumarium. Os nitidura lineis pictus variis, Flavo, luteo, caerulo, minio, Cincinnos fronte demittebat Prolixos, oleo molliter nitenteis, Femineo more particulatim plexos, Ex quibus fragrantium dependent Cirri herbarum varie nexi. Talis vir medios inter convivas Assurgens, dum resonat circiim Tibia, tympanum, vox cantatrix, Pulcro flexibilis corpore, protenus Mysticos inchoat saltatiis.

Primo astrictus, gravis, lentus, Furtivo pardi gressu Per pinos exuit, induit, Umbras cum jubare commutans. Mox, motu facilis celeriore Persultans, supersultans convivas, Vortice se rotat agili, Dum folia et pulvis et aura In gyrum rotantur simul. Tum casula aversus, desiiit In oram Lacu« Maximi, Et arenas dementer jactatas Pedibus in aera subjicit, Donec vento vorticoso cribratae In grumos congererentur ingenteis, Qui, velut nivium tumuli, Lacustrem opplerent marginem. Tandem, labore defessus, Ad convivas redit exhilaratos :

72' Nuptial Song hy Chibiabus.

Illic se placide flabello Ex meleagridum pennis ventilat. Tu vero, (si placet credere Quae tradidit vates Nawadaha,) Etiamnum in ora lacus Tumulos arenosos videas, Quos in nuptiis Hiawathae Congessit vafer ille Ventosus.

Postea ex Chibiabo musico, Omnium cantatorum dulcissimo Summoque amico Hiawathae, Carmen petebant tenerum, Jucundum, festivum carmen, Nuptiarum faustarum alloquium. At lenis dulcisque ipse,

Hiawatham et Minnehaham contuens, ^

Dulci voce tenerrima i

Cantum profundit mollissimum, j

EfFascinamentum pectoris. j

" O mea dilecta, expergiscere ! \

Flos mibi silvestris, avis pratensis ! Quae, oculis hinnuleum referentibus. Si me aspicis, protenus exhilaror, j

Ut rore lilia pratensia.

Dulce tu mihi ex ore halas, i

Ut matutini fragrant flores ; j

Ut in mense cadentium foliorum ]

Fragrant iidem vespertini. \

Nonne tuum ad occursum sanguis meus \

Ex corde penitus exsilit, 1

Ut in mense clarissimarum noctium j

Exsultant sub lucem aquae ? |i

Expergiscere ! nam cor meum gestit \

Tuae viciniae conscium, \

CAEMEN HIAWATHAE. 73

Cantatque ut rami suspirant

Jucundo in mense fragorum.

Tibi si quid displiceat, 0 dilecta !

Tum m«o assideat cordi moestitia,

Ut lucidus nigrat amnis

Nubium umbris ofFusus.

Tu si arrisisti, O mea dilecta !

Tum mihi clarescit cor turbidum,

Ut frigidi vestigia venti

In amnibus relucent sub sole.

Nunc terra arridet et aquae

Caelumque supra serenum :

Sed neque haec neque ego rideo,

Nisi te adesse sentiam.

Me, me, experrecta aspice,

Quae sanguis es cordis mei palpitantis ;

Dilecta, amata, expergiscere !"

Finito Chibiabi carmine, Ad lagonem convivae convertebantur, Qui cunarum compageis Hiawathae Ex dissecta tilia confictas Nervis tarandinis constrinxit ; Qui arcus sagittasque fabricandi Artem postea edocuit, — Ut arciis Hiawatha ex fraxino, Sagittas e quercu concinnaret. Hunc, senem et summum jactatorem, Ore deformem, orant, Ut fabulam aliquam hilarem In honorem nuptiarum enarret. Atque ille extemplo respondet : — "Mirabilem auscultate fabulam De Ossaeo atque ejus uxore, Filio Stellae Vespertinae."

74 Iago's Fairy Tale.

CAPUT XII.

lAGONIS FABULA.

NuMNE Sol descendit in aequore ? Anne illud, quod natat volatque, Aquas et aera splendore tinguens, Ruber est Olor, cruore vitali Purpurissans nubeis et undas, Magica vulneratus sagitta ? En, revera Sol descendens Pronus se mergit in aequor. Caelura purpuro distinguitur, Undae puniceum fervent. Immo ! illac labitur Olor sanguineus, Jamjam lacu immoriturus. Alarum splendore caelum occupat ; Cruore fluctiis inficit. Super hoc stella vespertina Per liquidam purpuram tremiscit, In fluctuante crepusculo suspensa ; Nisi si illud gemma est muricea In palla supremi Daemonis, Qui per crepusculum exspatians Caelum emetitur tacitus. Haec laetus vidit lago, Dixitque : " En sacrum sidus ! Audite fabulam mirabilem De Sideris Vespertini filio.

CARMEN HIAWATHAE. 75

" Olira, antiquis in diebus, Quorum memoria nobis periit, Quando caelum hominibus propius Dique roagis erant familiares ; In terra Aquilonis venator degebat, Decem pulcrarum adolescentularum pater, Procerarum, ut virgae sunt salignae : Harum autem minima fuit Owienia, Indomita, praeceps, taciturna, fanatica, Omnium sororum longe pulcerrima. Ceterae fortibus bellatoribus Nupsere superbis : sed illa procos Reppulit juvenes ac formosos ; Mox Ossaeo pauperi, deformi, Exacto aetatis flore, debili, Sciuri instar tussienti, nupsit.

" Attamen Ossaeus, animo pulcer, Vespertini fuit Sideris filius, Sideris muliebris, teneri, ardentis. In filii sinu ignis paternus, In animo pulcritudo paterna fuit : Splendor illi sermonis item ex Sidere, Vitaeque mysterium arcanae. Etenim Ossaeus amago mutatus Amiserat pristinam formositatem. Multa ille derisione vexatur A gloribus illarumque maritis, Formosis, pictis, cristatisque ; Neque uxor quidem amantissima Ipsum propter amorem curasque Eorumdem contumeliis carebat. Tandem, quando cuncti in casulam Congregati, talia tractarent,

7(5 The First Transformation,

Ossaeus, corde permotus, —

Oculis iu Occidentem fixis,

Ubi tremiscebat vespertinum sidus,

Tenerum sidus muliebre, —

Paternum agnoscit signum,

Et intus murmurans, ait :

' O pater, meae uxoris miserere ! '

Tum susurrans vox auditur

A siderea longinquitate adveniens,

Ex inani vastitate profusa

Cum tenera harmonia mollis :

' Ossaee ! fili dilectissime !

En, rumpo tibi magorum vincula,

Ut beati sitis tuque et tua,

Et derisores poenas luant.'

" Tum tremere casula et quassari, Sursum in auras elata E tenebris arboreorum cacuminum ; Mox vento citatissimo abripitur Sub roscida stellarum luce Solem versiis longe occidentem, Sideris vespertini domicilium : Atque omnia statim mutantur. Ossaeus, sua recuperata specie, Juvenis et decorus effulget. Sed pulcrae sorores maritique Noveni in novenas volucreis Varie coloratas conformatasque Mutati, — cantillabant, volitabant, Obliquo subsultu, superbo incessu, Plumis turgidi, improbe splendidi, Expansis caudis, garrientes, crocitantes. Sed Owienia incolumis retinebat

CARMEN HIAWATHAE. 77

Ingenium, pulcritudinem, juventam : Vestes duntaxat devenere splendidiores, Candida ornatae mustelina Et penna relucente argentea. Ipsum et tugurium est mutatum : Nam pro ligneis tecti tibicinibus Argenteae fulgebant perticae ; Proque cortice tecti, tegula Lucebat velut squamae scarabaeorum. Porro vasa lignea ac fictilia In coccinum muricem pretiosum Argentumve in purum sunt mutata. Sed casula, abrepta illo impetu, Per nubeis vaporemque pellucidum Vorticibus aurarum jactata, Tandem inter caelesteis splendores Sub vespertino sidere quievit, Ut nix in nivem demittitur, Ut folium aquis insidit.

" Ibi pater Ossaei lenissimus, Crinibus enitens argenteis, Vultu ille serenus tenero Filium complexus excipit. Illic per plurimos annos Sub tranquillo ejusdem regno Tranquillam degebant aetatem Ossaeus et Owienia cum volucribus Suis affinibus protervis. Atqui Ossaeo Owienia fidelis Filium peperit dilectissimum, Qui forma pulcritudinem matris, Ingenio patrem referebat. Puer hic, arcu ac telis

76 Origin of the Pygmies.

Sagittariam exercens artem,

Avem plumis fulgentem

Crudeli sagitta vulneravit.

Sed ante pedes ei decidit

Ah ! neutiquam avis pennata ;

Sed mortua jacuit adolescentula

Pulcro simi cruentata.

Tum subito novantur omnia.

Nam juvenis ventis raptatus,

Devehitur Orientem versiis,

Ubi Laciis relucet ingens ;

Postque feruntur aves illae

Volitantes, vi multa abreptae,

Pennis caducae lucidis,

Ut picta Auctumni folia.

Denique ipsa cum Ossaeo casula

Cumque Owienia pervenit simul,

Donec cuncti insulam in viridem

Gramineam, mediis in aquis

Maximi nostri Lacus, congregantur.

Ast aves, iterum mutatae,

Formam quidem recuperavere humanam,

Statura humana minores ;

Quippe in Pygmaeos vertuntur.

Illic sub stella vespertina

Amoeno aestatis crepusculo,

In salebrosis insulae scopulis

Vel humili in arena, choream

Junctis manibus exercent :

Quorum sub astris saltationem

Beatumque vocis cantum

Etiamnum audit piscator

In sereno aestivi vesperis."

CARMEN HIAWATHAE. 79

Finierat lago : atque convivae, Post plausum multosque risiis, Modico quievere intervallo.

Mox iterum cecinit Chibiabus Teneri carmen desiderii ; Ut dulci voce moestaque Virgo de suo amatore Algonquino teneriim ploret.

" Quando de amato meo meditor, Sic misera intus pronuncio : Illum, de quo cor meditatur, Corculum esse meum Algonquinum.

" Qua nos hora, heu ! discessimus, Catellam mihi e murice niveam Pro pignore collo circumdedit Corculum meum Algonquinum.

" Tecum ibo tuam ad patriam : Susurravit corculum meum. Longe longinqua est patria mea^ Respondi : 0 m.i Algonquine!

" In discessu quando ego respexi, Ille item in me respiciebat, Prope arborem in aqua prolapsam Astans, O meum corculum !

" Itaque de Algonquino meo Cogitans, sic intus pronuncio : Illum, quocum cor commeditatur, Meum esse miserae corculum."

Sic almi celebrabant convivae Festivas Hiawathae nuptias, Tandem dilapsi reliquerunt Hiawatham Minnehaha contentum.

80 Death of Chibiabus.

CAPUT XII.

MORS CHIBIABI.

At Daemones malorum artifices Hiawatliae et Chibiabo invidi, Ut mutuam horum opem disturbarent, Exitiale inter se junxere foedus. Saepe monebat Hiawatha sagax : " O frater, ne me reliqueris ; Ne forte daemones mali Te ex insidiis excipiant." Sed ille, juveniliter ridens, Nigerrimos quassavit crines, Atque ait : " Noli timere, mi frater : Ad me nihil mali pertingit."

Tandem, quum Lacum Maximum Hiems glacie obtexerat, Floccique nivales pervagi Inter marcidas querciis sibilabant, Mox obumbranteis pinorum ramos In latos consolidabant fornices Sub vasto terrarum silentio ; Tum Chibiabus, fraterni moniti Daemonumque malorum securus, Cornutos venatum cervos Per niveis evagatur solitarius. Cervos citato cursu In Laciis aequor elapsos

CARMEN niAWATHAE. 81

IUe, sui impotens, fanatico Abreptus venandi impetu, Insequitur per ventum, per nebulam, In glacie subtus perfida. Sed infra daemones mali Opperiebantur insidiantes, Et glacie pedibus suffracta Corpus infelicis hauserunt Ima in arena conditum : Sic illum in lacus gurgite Obruit Neptunus Dacotensis.

At e promontorio Hiawatha Vocem tam plenam angore Tamque terribilem profudit, Ut bonassus aurem admoverit, Ut lupi e pratis ululaverint, Et longinquus evigilans tonitrus Luctuosa voce responderit. Tum ore atrato, obvoluto capite, In tugurio ad septimum nundinum Considebat semper lamentans: *' Decessit musicorum suavissimus, A nobis aeternum discessit : Sed ad summum harmoniae magistrum Propius tandem aliquanto Migravit meus frater Chibiabus."

Igitur pini e viridi nigricantes Tetricis plangebantur flabellis, Purpurea motantes nucamenta, Communi tristitia tristes, Querentes teneriim ac f ebiliter.

Vere adveniente, silva universa Chibiabum anquisivit nequidquam.

82 Mourning for Chibiabus.

Singultivit rivulus decurrens, Suspiravit juncus pratensis.

Ex arboreo cantillans fastigio IJsque plorabat fringilla caerula : " Chibiabe ! O Chibiabe ! Decessisti, cantatorum dulcissime ! "

Item a tugurio rubecula Carmini luctuoso assonuit : " Chibiabe ! O Chibiabe ! Decessisti, canendi peritissime ! "

At noctu totam per silvam Querens vagabatur caprimulgus Eadem iterans lamenta : " Ah dulcissime ! decessisti, Suavissime omnium cantatorum."

Jam medici, magi, haruspices, Visitatum Hiawatham venere, Medicata gestantes marsupia E fibrina, lyncea, lutrina pelle, Radicibus magicis herbisve Potentibusque medicinis referta. In illius solatium procedentes Moesto silenter agmine, Augurale construunt j uxta, Unde tympanis et crepitaculis strepentes Carmina cantabant mystica, Nunc universi, nunc singillatim, Circum Hiawatham saltantes : Mox potionem porrigebant magicam, Quae luctum ex animo depelleret, Ex olentibus herbis confusam. Tum ille, retecto capite, Pigmenta oris luctuosa il

li

CARMEN HIAWATHAE. 83

Abluit tacitus, invitus ; Jamque, velut experrectus somniis, Furorem cordis deponit. Etenim, ut nubes e caelo, Ut glacies e fluviis averritur ; Sic aegritudo illa effrenis Depulsa est pectore Hiawathae.

Dein Chibiabum infra aquas Ex arenis evocabant, Torrem igneum praetendentes, Infernis opem viatoribus, Ne noctu solitarie Ad regna Futuri incedentibus Castrensis deficeret ignis. Sic tandem patrio e vico Suoque e domicilio per silvam, Ut fumus, evanuit Chibiabus, Sine motu ramorum praeteriens ; Neque gramini aut foliis in semita Gressu excitavit sonum. Mox, totius quatridui itinere In insulam beatorum devectus Ad populareis maneis pervenit.

At Hiawatha, protenus egrediens, Ad Orientem, ad Occidentem vagabatur, Multipliceis docens medicinas Pluriumque venenorum remedia. Sic primum aegris mortalibus Promulgata est ars sanandi, Sacrum raedieinae mysterium.

G 2

84 The Successful Gambler.

CAPUT XIV.

MORS VENTOSI.

De Ventoso solerte narrabam, Saltatus aleaeque peritissimo, Quem vulgus appellabat Procellarium. Ille, alea et ludis diversis Paterae aut scriptae tabulae, Juvenes atque ipsos senes Totam per noctem detinebat ; Donec, suo in ludo solers, Omnium opes exquisitissimas, — Depstas villosasque pelleis, Torqueis muriceos, cristas penneas, Crumenas, tubulos, tela, — Bellatoribus atque industriis detracta Sibi assumsit imbellis et iners. Tum infit, — filium bellatoris Juvenem ac validum denotans : "Pro juvene hoc, si libet, O pater, Quidquid omnium rerum habeo, Id uno tibi in ludo periclitor."

Furore ludendi abreptus, Pater conditionem accipit, Sed iterum vincitur a Ventoso ; Qui, pro servo juvenem arripiens, Humeros ejus plurimis onerat Rhenonibus et spoliis pretiosis ;

CARMEN HIAWATHAE. 85

Jubetque celeriter subsequi Domum se jam tandem redeuntem.

Decesserat ; et ceteri torpentes, Nocte et infortunio victi, Plureis per horas quieverunt. Tandem, longo excussi somno, Acerrime inflammantur corde. Mox ipse Hiawatha adveniens Ira acerbissima movetur Et cunctorum concitat animos. Placet, fraudatorem insequi, Iniqua detrahere rapta, Atque ipsum male mulcare: Igitur facto agmine excurrunt.

Periti indagandi venatores Deprehendunt Ventosi semitam Per silvas atque in promontorium ; Impressamque notant formam, Ubi corpus in vaccinia projecerat. Tandem ipsum longe aspiciunt, Necnon aspiciuntur simul. IUe, intelligens irarum, Quanquam insultanter provocans gestu, Tamen se in cursum proripit, Defessos facile exsuperans. Per saxa, trans rivos, per dumeta, Capreoli instar persultabat, Donec in media silva Ad tranquillum pervenit amniculum, Suo super margine restagnantem, Quippe aggere sustentatum fibrino. mic arbores genu tenus erant immersae ; IUic lilia fluitabant aquatilia, Juncique motabiles susurrabant.

86' Chase of Ventosus.

Super aggerem cautus transgrediens, Vix talis exstans aqua, Duo oculos conspicatur miranteis Emergentis fibrorum Regis Aqua super argentea nigri. Dein incipit : " O fiber amice, Me pro tuo cive assume, Ut in vestris requiescam sedibus." Tum providus respondet fiber : " Liberae praesum rex civitati ; • Plebs si te excipiet, civis esto:" Atque imum ad fundum demergitur, Fuscis implexum ramalibus.

IUe spiritum paullisper recolligit Amoenis sub arborum frondibus, Quae umbram ac jubar variabant, Frigore aquae refotus pedes, Seque inter fibros occultaturus. Mox redit rex cum comitiis Plenis ; et, sufii-agia renuncians, " Prisco (inquit) fibrorum populo Placuit, ut nobiscum sis civis, Modo possis domicilia intrare." Tum pronus delabitur in aquam Procero Ventosus corpore, Et per urbem fibrinam quaeritabat Sedem tantae formae idoneam. Tandem multiim diuque percontatus Nullas ibi satis tutas latebras Contra iram venatorum sensit : Mox, aqua emersus, audit Appropinquantis sonitum agminis.

Quare iterum cursu citato Per caerulam umbrarum mollitiem

CARMEN HIAWATHAE. 87

Inter pinos densissimas illabitur, Quoad anhelus pervenit Lacum insulis differtum ; Ubi, folia per liliacea Perque cirros juncorum implexos, Inter arundineta insularum Se remigabant anseres nivei. Illas in undas praecipitatus Natavit Ventosus in insulam, Obsecratque anseres niveos, Ut ipse fiat civis anserinus, Alis enormibus tiigricans, Pectore mollis rotundato, Rostratus tanquam duplice cochleari, Plumosoque collo relucens. Respondebant : — si vellet equitare In dorso Regis anserini, Id illi se libenter permittere ; Nihil amplius suam esse potestatem. Tum multo clamore stridentes, Cum creberrimo pennarum strepitu Ex arundinetis coorti, Dereliquere suum supplicem : Qui, gnarus adventare Hiawatham, Inter insulas occulte natans, Tandem rursus ad littus pertigit.

Illum Hiawatha conspicatur In nube pulveris verticosa Ipsas praeter arenas procurrentem. Sed quamvis velocitur insequatur, At Pictas Rupeis cavernosas, Lacus rurisque longe arbitras, Tamen occupat trepidus perfuga : Ubi a vetusto montium Daemone,

88 Death of Ventosus.

Ostium expandente saxosum, In speluncas arenaceas excipitur, Tristi profundas caligine. Mox extrinsecus Hiawatha clamitans, Accessum frustra flagitat, Comminuens saxa caestibus : Nam expostulanti vetus Daemon Ne Hiawathae quidem respondet, Scopulis occultus in silentibus. Tum, manibus ad caelum sublatis, Procellam Hiawatha et Fulmen Oravit, ut descenderent * Profunditates saxetorum diffissura.

Venere cum nocte ac tenebris A longinquo Tonitrali jugo Super undas lacus ingruentia. Sed ille in caverna pavidus Gressiis procellae sentiebat Et rutilos fulguris oculos, Tandem bellica sua clav^ Fuhnen Prominenteis scopulos arenaceos, Posteis cavernarum, percussit ; Tonitrusque introrsum rudebat, " Ubinam est ille Ventosus ? " En ! corruerat caverna, et infra Sub saxosis jacebat molibus Emortuus pulcer ille Ventosus.

Sic finita est hujus hilaritas, Necnon omnigeuae improbitates ; Sed apud vulgus nomen remanet. Quoties ventus hiemalis vorticosus Pertubos camini sibilat, Aiunt : " En, saltat Ventosus."

CARMEN HIAWATHAE.

CAPUT XV.

MORS QUASINDAE.

QuATUOR in gente Ogibbawaiarum

Viri addocebant arteis.

Hiawatha regimen omnium docuit,

Et Cereris Indicae sementem

Sua in tempestate metendae;

Cymbas levissimas contexere,

Velis tanquam anima ornatas;

Amnium aperire viam,

Paludes siccare noxias,

Et sensa animi arboreo in libro

Seu corio lignove pingere,

Et menseis pernumerare.

Ventosus leviores atque improbas

Populum arteis edocuit.

Quasinda, quod animo Hiawatha

Moliretur, id vi perficiebat.

Chibiabus exercebat Musam

Carmine, voce ac tibiis.

Sed Chibiabus, Hiawathae dilectissimus,

Malitia daemonum perierat,

Memori lugendus moestitia.

Infortunia turmatim veniunt. Haud secus, quam in vastitate camporum Si morbo aut vulneris vi

90 Plot of fhe Pygmies.

Debilis procubuit bonassus ;

Simul unus prospiciens vultur

Ex sublimi per auras deraittitur, —

Statim alter, item alter porro,

Longinquo ex aethere contuitus,

Devolantis praecipitem viam

Agnoscit ; mox subsequitur,

E caeco profundo caeli

AUabens, primo ut macula,

Dein ales, imrao volturius :

Tandem, aliis atque aliis congregantibus,

Obscuratur pennis dies.

Neque mala singillatim veniunt: Sed, quasi clades observet cladem, Una si in miserum descendit, Ceterae gregatim subsequuntur, Levis, ac mox atrocior, Aucto in horas angore, Dum tenebris cor obvolvatur.

Post exstinctum Chibiabum, Pygmaei In vitam Quasindae conjurant ; Cui propter vireis praevalidas Invident acerriraa malitia, Quia ipsi pusilli sint atque invalidi. Ergo cura divulis amniculorum Bellicara societatera ineunt, Quasindae raolientes necem Insidiis suaque astutia. Ut in cymba voluit betulea Rivum sub sole descendere, In rupeis enisi rubras Loca obumbrata occuparunt Sublimes in frondibus arborum,

CARMEN HIAWATIIAE. 91

Quae desuper aquis imminebant: Ibi cum telis exspectabant hostem. Is, pomeridiano tempore Aestivo segni suffocante, Sub apricis radiis lassus Levissimo illabebatur aequori, Decursibus scintillanti insectarum, Aera mussatione implentium. Jamque post fervores sub umbra Sopore leni afficitur Mitiore permulsus aura, Et vim remorum deminuit. Pygmaei, gnari Quasindam In vertice modo capitis infirmum, Hanc partem nucamentis petunt, Suo telo ac clava bellica. Sic pusilla pulsabant plaga Alius atque alius validum virum, Qui, magis magisque languidus, Magis magisque somniculosus Sub cirris betularum impendentibus, Leni aquarum susurro Ac consono insectarum murmure, Telis Pjgmaeorum conturbatus, Capite omni ac mente natat, Tanquam si longinqui undas Oceani audiat tumultuanteis. Mox rura obscurantur et ripae, Manusque in genua decidunt. Tunc fortius atque acriiis telis Petunt nutantis verticem ; Atque ecce, declinans oblique E cymba, pronus immergitur,

92 Death of Quasinda.

Ut lutra se praecipitans. —

Vacua secundiim flumen cymba

Devehitur ; mox inversa carina

In ripa amniculi invenitur :

Sed nemo invenit Quasindam.

Ceteriim memoria viri praevalidi

Inter suos diu remanebat :

Et si quando hiberna in procella

Arborum audirent fragorem ;

" Heus ! (aiebant) Quasinda cummaxime

Ligna pro fomite diffindit."

CARMEN HIAWATHAE. 93

CAPUT XVI.

MORS MINNEHAHAE.

Bis fuerat Hiawatha orbatus, Ambobus amissis sociis Chibiabo atque Quasinda. Anne aliud quid restat majus, Quod cor Hiawathae angat ?

Tristi super terra Boreali Suam vim Hiems exhalans Lacuum amniumque aquis Solidum permutavit saxum. Niveis e crinibus suis quassans Campos perstravit albedine Levi, aequabili ; quale opus Creatricem manum divinam monstrat. Vastam per silvam strepitu plangentem Venator nivariis in soleis prodibat. Feminae aut zeam conterebant Aut pelleis depsebant dameas ; Juvenes pila ludentes In glacie strepebant, vel in campo Soleis saltabant nivariis.

Sed Hiawathae spectra mortuorum Terribilia animo obversantur. Duas videt in obscuro formas Pallidas tenueis tristeis,

94 The Famine.

Quae diu in casula morantur, Tacitae plerumque atque immotae. Semel tantiim rupere vocem Cum monitu ac miti sermone, Intima pertentante praecordia ; Dein subita insequitur obscuritas. Nihil ille plene dispexit, Sed vestium audivit crepitum Sub velo tentorii praetereuntium. Nocturnum sensit frigus, Dum sidera perstrinxere oculos ; Et protenus abisse comperit Nuncios illos, maneis mortuorum, Ad terram Futuri reduces.

Ceterum, proh tristis hiems, Diuturna, edura, crudelis ! Spissior et semper spissior glacies, Altior et semper altior nix, Quae rura, silvas, vicos obruit, In tumulos ingenteis ventilata. Vix e sepulto tugumo Vi multa se extricabat venator, Qui cum caestibus passim silvas Soleis nivariis pervagans, Aveis ferasque anquirebat frustra. Sane vestigiis pedum deletis Pallida in silva diriim albicante, Plurimus venator debilitatus Periit tunc fame ac frigore. Aegra fuit tellus, aer famelicus ; Ipsae in aethere scintillabant stellae Velut luporum oculi famelicorum. Tandem in Hiawathae casulam

CARMEN HIAWATHAE. 95

Alterae duae intravere umbrae Non invitatae, invisae, squalidae, Oculis eavis ac tristibus ; Quae, audacter considentes, In os Minnehahae obtuebantur. Prior ait : "Ecce me, Famem ;" Atque altera : " Ecce me, Febrem." Tum amabilis Minnehaha abhorrens In lecto cubabat tacita, Tremens, gelascens flagransque, Tali viso perterrita. Sed circa atque undique Audiuntur Vagitus, planctiis plurimarum : Nara pueri infantesque peribant Febre ac fame devicti.

Nec potis erat Hiawatha durare, Minnehaham deficientem videns : Sed villo obvolutus cum telis Iterum atque iterum in silvam Prodiit, quamvis desperans, Nunc Daemonem precibus Supremum, Nunc ipsam Minnehaham appellans : " O ne tu morere, Minnehaha ! " Sed nemo vocanti respondet Praeter vocem repercussam, Minnehaha !

Illas per silvas latissime vagatur, Per quas olim illa jucundissima Aeteruae memoriae aestate Uxorem adolescentulam domum E terra Dacotarum secum duxit. Tunc aves in dumetis canebant Rivulique micabant ridentes, Et moUes fragrabant aurae ;

96 Death of Minnehaha.

Quum voce intrepida Minnehaha,

" Te maritum sequar," dixit.

Ast illa nunc in tugurio

Cum Nocomide, ab hospitibus

Inamabilibus illis observata,

Jacebat amata, jam moribunda.

"Audio (inquit) obstrepitanteis

Minnehahae praecipiteis aquas."

" Immo, pusilla ! " respondet Nocomis :

" Aura nocturna pinos agitat."

" En ! (inquit) patrem aspicio

Suam ad januam solitarium

Nostra in regione Dacotarum ;

Unde annuit ut ad se veniam."

" Immo, pusilla ! " respondet vetula :

" At fumus tibi undans annuit."

" Eheu !" ejulat : " Mortis ego oculos

Inter tenebras igneos video.

Digitos hujus sentio glacialeis,

Qui me per caliginem prensant.

Eheu, vae tibi, Hiawatha ! "

Atque ille, quamvis procul, sensit Se a Minnehaha vocari ; Reditque propere onustus lignis, Tantummodo ut aspiciat suam amatam Coram se frigida in morte projectam Acreis inter planctiis Nocomidis. Ne tu me interroga quantos gemitus, Quantum angorem astra audiverint ; Quot dies consumserit tacitus aut lugens. Verum intima in silva nivibus egestis, In fossa sub cicutis cavata, Splendidis amictam vestimentis, —

CARMEN HIAWATHAE. 97

Villo mustelino obtectam, Item nivibus, mustela candidioribus, — Minnehaham sepelivere Dacotida. Quatuor noctibus quaternos igneis Accendebant e cicutis tristibus, Animae peregrinanti solatium. Hiawatha autem insomnis assurgens Ignem illum assidue observabat, Ne ad insulas beatas proficiscentem Tenebrae Minnehaham obvolverent. " Valeas ! (inquit) O Minnehaha ! Tecum meum est cor sepultum. Ne redito ad labores et aerumnas, Ubi Fames et Febris angat. Et ego mox, opere finito, Tua vestigia subsequar Easdem ad insulas beatorum In Regni terra Futuri."

98 Severity of Winter.

CAPUT XVII.

DISCESSUS HIAWATHAE.

In casula propter amnem gelatum Sedebat senex moestus solitarius, Nivibus capillorum canus, Contremiscens segnem ad focum, Lacero obvolutus pallio. Nihil hicce praeter ventosam procellam In silva perstrepentem audiebat : Nihil cernebat praeter niveis Sibilanteis et vento contortas.

Sopitis favillarum flammis, Per apertum ostium intravit Adolescens gressu levi, Cujus in genis rubebat sanguis Juventae, moUesque oculi Ut verna lucebant sidera. Frons vittis herbarum fragrantium, Tanquam corona vel crista, redimitur Labra pulcritudine renident, Unde tota apricatur casula. Maniis gemmas ac flosculos gestat, Casulam odoribus replenteis.

" Ah fili ! " exclamat senex ; " Revisisti me, oculos beans. Hic mihi assidens, enarra

CARMEN HIAWATHAE. 99

Quonam tu peregre adieris,

Atque ego quid navaverim, docebo."

Tum e perula tubulum fumarium Extraxit veterem, pacis auspicem, Mire informatum ; cujus capula E rubro est saxo arenaceo conficta, Et scapus ex arundine plumata. Cortice sab'gna oppletam capulam, Prunis vivis accensa, hospiti Porrigit, et ad hunc modum infit :

" Ego simul atque circiim afflo Et super rura effundo spiritum, Amnes consistunt, aqua lapidescit."

Subridens respondet juvenis : " Ego simul atque circum afflo, Et spiritum effundo super rura, Florescunt prata, defluunt amnes."

" Ego si canam quasso caesariem," Fronte inquit nigricante senex, " Cuncta nivibus obteguntur rura ; Cuncta et folia cunctis a ramis Marcent, decidunt, dispereunt, Meo sub halitu evanescentia. E fluviis vastisque paludibus Surgit anser niveus et ardea, Ad longinquas avolaturi terras, Mea sub voce exsulantes. Et si qua peregre vagor, Tum silicea sub terra suis in cavis Ferae occuluntur silvestres.

" Ego si fusos quasso cincinnos," Risu inquit adolescens molli, " Grato mox stillant tepore pluviae H 2

100 Return of Spring.

Laeti se efferunt frutices,

Redit anser niveus suos ad laciis,

Ad vastas paludes redit ardea.

Hirundo se domum jaculatur,

Cantat cyaneola et rubecula :

Et si qua peregre vagor,

Flosculis undant immensa pratorum,

Harmonia strepunt nemora ac saltiis,

Spissisque foliis nigrant arbores."

Dixerant : et nocte finita A longinquis Matutini regnis Ex argentea aede relucente Tanquam instructus pictusque bellator Egreditur Sol augustus, Vociferans, " En ego adsum ! " Tum mutus devenit senex ; Sed aer amoene tepebat, Et suave in tugurio carmen Cantillabat cyaneola et rubecula. Rivi augescebat murmur ; Et leniter per casulam diffundebatur Herbarum odor nascentium.

Tunc adolescens, cui Verno nomen, Plena sub luce dispexit Quisnam ille senex glacialis Assideret ; agnovitque Brumalem. At illi ab oculis lacrimae, Ut rivi e lacubus, liquescebant ; Corpusque, prout Sol gestiens Surgebat, attenuabatur : Tandem in aera vel in humum vanescit. Mox ipso in laris foco, Ubi segnis fumaverat ignis,

CARMEN HIAWATHAE. 101

Florem adolescens conspicatur, Primigenum Veris decus, PulceiTimam Virginicae gemmam.

Sic in regione Boreali Post frigus brumae invisitatum Verna adveuit tempestas splendida, Avibus, gemmis, floribus, Foliis, graminibus ornata. Septem versus Trionem, velut navium agmina, Sive ut sagittarum imber plurimus, Vento devecti, olores eunt, Paene humana clamitantes voce : Item anseres nivei, qui lineatim, Ut perrupti arcuum nervi, Flexibus longe extentis fluctuant : Mox pennis clangens, mergus glacialis, Aut solus, aut sola cum conjuge ; Et ardea caerula atque tetrao.

Inter dumeta perque prata Suum cyaneola profundit carmen. Summo tugurii in fastigio Rubecula cantans respondet. Necnon, densissimis in pinis Obtecta, congemebat palumbes : Quas omneis Hiawatha moestissimus Audiebat cum elingui gutture, Quanquam se compellatum sensit. Tamen tristi egressus ostio Astitit, caelum contuens Telluremque et aquas latissimas. Sic saepius contemplans astabat, Veris per horas recentis, Orbus et Minnehaha et Nocomide.

102 Hiawatha^s Vision.

Sed cor, sublimi pastum

Naturae renascentis pulcritudine,

Obliviscitur moestitiae paullatim.

Tandem appropinquat aestas :

Atque ille, juxta Lacus littora,

Lacus immensiim relucentis,

Sui tugurii in janua

Mane aestivo contemplabatur,

Destinata consilia definiens.

Largus aer integritatem olebat,

Gaudium irradiabat terra ;

Et coram, aurea in apricitate,

Ad occiduum praeteribant nemus

Gilva mellificantium examina

Apum, sub sole canora.

Clarum supra relucebat caelum,

Levia infra lacus aequora,

Cujus e gremio exsultabat squalus

Calido sub jubare scintillans.

At maxima lacus ad marginem silva

Tranquillo in aequore inversa apparet,

Immotis subtus cacuminibus.

Jamque a fronte Hiawathae abstersum est

Quidquid doloris insederat ;

Ut a fluvio caliginosus aer,

Ut a prato evanescit nebula.

lUe subridens, exsultans,

Ut vates futurorum gnarus,

Constabat forti cum fiducia.

Tandem subito arrectus properat Obitque universum vicum, In contionem vocans ad vesperam, Sui ante portam domicilii.

CARMEN HIAWATHA^. 103

Congregantur : alque ille assurgens,

Solem versus manus effert,

Palma utraque expansa.

Sed per digitos jubar divisos

Illius in os tamen incidit,

Nudis humeris affulgens,

Ut per folia ramosque diffissos

Quernum stipitem variat.

Dein vaticinans ait populo :

" O fratres ! Daemon Supremus Mihi multa sub corde dixit Arcani visa Futuri Cum sagacibus agendi consiliis. Audio comperique, et scitis vos, Novum ex Oriente venisse populum Ore candido, mente callida, Manu artibusque peritissimum, Bellica vi sane formidandum. Visione divina nunc cognovi Fore ut hi, plebis numero creberrimi, Sint praepotentes nostro in solo. Hos ne arcessitote, neve depellitote, Amicos ancipiteis, hosteis acerrimos. Hos, siquando sponte advenient, Summa benevolentia exceptos In foedus pacis jungitote. Horum ediscitote arteis Excultamque exercetote industriam ; Si forte ingenio adaucti Possimus cuncti inter nos coalescere, Unus indigenarum populus. Sin miniis, augurium animo Horribile dinim insidit,

104 Departure of Hiawatha,

Nostrorum reliquias debileis,

Ut nubeculas procella disjectas

Sive ut folia Auctumni marcida,

In longinquitate Occidentis disperituras.

Ego, patris oraculo arcessitus,

In regna Cauri discedo,

Ibi reliquam exacturus aetatem :

Jamque valete, Fratres ! Sorores ! "

Dixerat : astansque in ripa Manu Bublata salutabat ; Tum in undas clarissimas super lapillos Betuleam propulit cymbam ; Quae, jussa ad occiduum properare, Dicto obediens, elabitur.

Sub Sole vesperi declinante Nubes rubore inflapamantur, Velut campi latissime incensi : Sed aequabili in aquarum marmore Extrahitur agmen splendorum, Quorum per rivulum Hiawatha Semper se ad occiduum dirigens, In Solis igneis deproperat ; Mox in purpureos vapores, Tum in vespertinam caliginem. A suis in margine littorum Observatur delabens, assurgens, Eo usque, dum cymba videretur In mare fulgorum elevari ; Demum in aestuantem purpuram, Ut nova lente declinat luna, Lente longinque absorberi. " Vale ! in aeternum vale ! " Inquiebant : " O vale in aeternum I "

CARMEN HIAWATHAE. 105

Jam silvae nigrae desertaeque Penitus desiderio permotae Suspirant : " Vale, Hiawatha ! " Porro undae, lacus in ora, Cum impetu lapillis instrepentes, Singultant : " Vale, Hiawatha ! " Ipsa ex cubilibus ardea, Latissimis cincta paludibus, Stridit : " Vale, Hiawatha ! "

Sic dilectus ille discessit Inter Solis occidui fulgores In purpureis vesperae nebulis Ad Cauri venti regiones, Cauri, venti Penetralis, Ad insulas beatorum, Ad Regni terram Futuri.

GLOSSARY.

This Glossary includes three classes of words : —

1. Words connected with Natural History.

2. Words which, though justified by classical analogy, have no certain example in the existing classics. These are distinguished by an asterisk.

3. A few words not always found, or imperfectly ex- plained in school dictionaries.

AcHATES, -AE. An agate stone.

AciPENSER. The Sturgeon. (vide Squalus.)

Anser Niveus. The Brant, a species of wild goose.

Antelaphus=Antilopa. The Antelope.

Arbiter. An Eye-witness, surveying as with the eye.

Arrisus* -us. A smile.

AsTACus. The Crawfish.

Atror* (=Atritas, but a more poetical form.) Blackness.

Berberis, -iDis. (Spina Acida.) The Barberry.

Betijla. The Birch-tree.

BoNAssus. The Bison.

Branchi^. (Pliny.) The gills of fishes.

Cantillare. To chirp, warble.

Capula. Apipehowl.

Caprea, dim. Capreolus. A Roe.

Caprimulgus (Vociferus). The Whippoorwill.

Caestus (Digitales). "Mittens," i.e. in this case, Boxing Gloves, supposed to be used for crushing stones by the hero'8 fist. (I have also used Caestus generally for Mittens, as in p. 94, but am not able to justify this.)

CiNCiNNUs. A curl, ringlet.

CiRRUS. A tuft, lock.

Cochlear. A spoon.

CoLTMBus. (Gr.) The Grebe, a species of Arctic fishing- bird, personified by the poet.

108 GLOSSARY.

CoMPAGO (Ovid) =CoMPAGEs. Frame-work.

CoEvus Makinus. The Cormorant.

Cyaneola. The Blue-bird of America ; also called FringUla

Caerulea by me. (The colour of the bird as seen by me in

the Zoological Gardens of London was decidedly light blue

though the name Cyaneoia was afl&xed.) Dameus.* AdJ. from Dama, a Fallow-Deer. DivuLus,/m. DivuLA. A Sprite or Fairy. Effascinamentum.* An object which thoroughly fascinates. Eeinaceus. A Hedgehog. ExTRORSuM.* (Opposite of Introrsum.) In an outward

direction. FiBER. The Beaver, adf. f ibrinus. Fraqi. Strawberries. Fringilla. A Finch. FuLGiDULus.* Gleaming. Gavia. The Gull. Gladiolus. The Iris, Flag. Glos, -orts. A Sister-in-law. Gluma. The husk of corn. Grossularia. The Gooseberry. GuEGES. Deep water. (Many dictionaries wrongly render

it a whirlpool.) Haeenga. A Herring. Haemonia. Melody (not harmony) . Iaspae, -aeis. Jasper. Illisus, -us. A dashing against. Jejunaee.* {Eccles. verb.) To fast. Juncetum. A place full of bulrushes. Lacusteis.* Adj. from Lacus. Lapicidina. A stone-quarry. Laeix. The Larch-tree. Lupus. ThePike (afish). LuTEA. The Otter. Adj. Luteinus . Marsupium. A purse, pouch.

Meleagris, -idis. The Turkey, first brought from Virginia. Mergus Glacialis, The Loon, or great speckled diver. MoTABiLis. (St. Jerome.) Waving. MuREx. Properly a shell-fish— also the shell of the

GLOSSART. 109

same. (Virgil.) It is here used for the special shells

called Wampum, and valued as coin by the North Ameri-

can Indians. Hence also Muriceusy adj. — But a better

Latin rendering is to be desired. MussATio.* A buzzing. MusTELA ALBA. The Whitc Ermine. Mtrtillum. {dimin. of Myrtus.) The Bilberry. Nebrides. (Gr., accus. -as.) Fawn-skins. NivARius. Suited for the snow. (Niveus, Nivalis,

Nivosus, are all diflferent from this.) NocTuoLus.* An Owlet. Nucamentum. Anything in the form of a nut hanging

from trees. The Pine-cone. Objex =Obex. Barrier, bar, bolt. Orthagoriscus Mola. The Starfish. OsciLLARB. To swing. The verb is in Festus, and in

Schol. Bob. on Cicero Pro Plancio. Pappus. The down of the thistle and other plants. Pardus. The Panther. Penneus.* adj. from Penna, Wingfeather. Perca The Perch (a fish) . Phoenix. The Flamingo. {Flammipennis.) PiscARiA. A place abounding with fish, a fishing-ground. Pluvianus. The Plover.

Praevebtere. To run acrosa in front, and thus outstrip. Procor,* -ari. (Festus and perhaps Cicero.) To act

the suitor, to woo. Protectum. Eaves. Rheno or Reno. Probably a Reindeer. Then garments

made of Reindeer-skin. Rubecula. A Robin. Rubus. A Bramble, Briar. Ruscus. Furze. Whence adj- Ruscosus, and subst.

RuscETUM,* A place of Furze and Broom, a heath or

dry moor. Russus. Russet.

Salisubsula, fem. A Dancer, Tumbler. Saltatricula, fem. A little Danoer. Saxexum. A place abounding with rocks.

110 GLOSSARY.

ScAPUs, The shaft, stem (of a pipe).

SciuBUS. (Gr.) The Squirrel.

SiMUL =SiMUL AC or SiMUL uT. As sooD as.

Squalus. The Shark. (Squalus spatula or acipenser, the

Sturgeon of the Mississippi.) SuBSULTus.* A jump, hop. Supeesultare.* To jumj^ over. SuFPLODERE.* To stamp with the foot. Strtis. (Gr.) A sandbank movable by the waves. Tabacum. Tobacco.

Tarandus. (Gr. Linnaeus.) The Reindeer. Tetrao. The Grouse. TuBULUs. A pipe (for smoking). Urus. The BufiFalo. Vaccinium. Whortleberry ?

ViRGiNicA. The Spring Beauty. {Claijtonia Virginica.) Zea. Spelt, Maize. {Zea Mat/s, Linn.) Hence Zeanus, adj. as the personification of the Maize.

As regards spelling, a learner ought to be accustomed to every form of words used in the current editions. I there- fore think it better not to be uniform as to Vertex and Vortex, Vultur and Voltur, Caelum and Coelum, Maestus and Moestus, &c. The Italians having long ago lost all distinction of e, ae, oe, no weight whatever seems to be due to MSS. on this point ; and the opposite etymologies pleaded are too uncertain to rest upon. But I have preferred the accus. pl. in -eis, (when the gen. pl. is in -ium^) not only as a little elevating the style, but also because it is always better to learn from the beginning the fullest admissible dis- crimination of the cases. I have intended to distinguish by quantity-marks all words really doubtful, as well as by the circumflex on ablatives In a and genitives in us.

S^tember, 1862. F. W. N.

CORRIGENDA. Page 60, line 30, for " Per tenebris " read " Per tenebras. Page 67, last line but one for " Remeant" read "Perveniunt.

BY PROFESSOR NEWMAN.

THE ILIAD OF HOMER, faithfully Translated into CJnrhymed Metre. Crown 8vo. 6s. 6d.

THE ODES OF HORACE, Translated into

Unrhymed Metres, with Introduction and Notes. Crown 8vo. 5s.

COLLECTION OF POETRY, for the

Practice of Elocution. Fcap. 8vo. 2*. 6d.

DIFFICULTIES OF ELEMENTARY GEOMETRY. 8vo. 5s.

THE RELATIONS OF FREE KNOW-

LEDGE TO MORAL SENTIMENT. 8vo. 1*.

THE RELATIONS OF PROFES- SIONAL TO LIBERAL KNOWLEDGE. 8vo. \s.

LONDON: WALTOX AND MABERLY.

HOMERIC TRANSLATION: a Reply to Professor Matthew Arnold. 2s. 6d.

LONDON: WILLIAMS AND NORGATE.

*1

THI3 BOOK IS DUE ON THE LAST DATE STAMPED BELOW
AN INITIAL FINE OF 25 CENTS WILL BE ASSESSED FOR FAILURE TO RETURN THIS BOOK ON THE DATE DUE. THE PENALTY WILL INCREASE TO 50 CENTS ON THE FOURTH DAY AND TO $1.00 ON THE SEVENTH DAY OVERDUE.
A-^n l6 'M"
n	»j/Sig^S^^BBSB/KBSSk^^
Maift^	r^'^t
■ -5., ■. -.)
'rFB12'96
SENT ON ILL	1 1
JUL 0 8 5*003	1
U. C. BERKEcE^i
1	LD 21-100m-7,'40(6936s)

Photomount

Pamphlet

Binder

Gaylord Bros., Inc.

Makers Stockton, Calii.

PAT. m. 21. 1908

YB 13406

U.C. BERKELEYLIBRARIES

CD^77^Dfi4D

96giS

THE UNIVERSITY OF CALIFORNIA LIBRARY

I