Google This 15 a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project to make the world's books discoverable online. It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject to copyright or whose legal copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover. Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book's long journey from the publisher to a library and finally to you. Usage guidelines Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work 15 expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated querying. We also ask that you: - Make non-commercial use of the files We designed Google Book Search for use by individuals, and we request that you use these files for personal, non-commercial purposes. - Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machine translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the use of public domain materials for these purposes and may be able to help. * Maintain attribution The Google *watermark" you see on each file is essential for informing people about this project and helping them find additional materials through Google Book Search. Please do not remove it. - Keep it legal Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just because we believe a book 15 in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can't offer guidance on whether any specific use of any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner anywhere in the world. Copyright infringement liability can be quite severe. About Google Book Search Google's mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full text of this book on the web athttp://books.google.com/ * LE q^, ο 2 UJ 2. 06. ο) 1 PATROLOGLE CURSUS COMPLETUS, SEU BIBLIOTHECA UNIVERSALIS, INTEGRA, UNIFORMIS, COMMODA, OECONOMICA, OMNIUM SS. PATRUM, DOCTORUM SCRIPTORUMQUE. ECCLESIASTICORUM, SIVE LATINORUM, 8IVE GR/ECORUM, QUI AB ΑΥΟ APOSTOLICO AD TEMPORA CONCILII TRIDENTINI (ANNO 1515) PRO LATINIS ET CONCILII FLORENTINI (ANN. 1459) PRO GRAECIS FLORUERUNT |: RECUSIO CHRONOLOGICA OMNIUM QUA EXSTITERE MONUMENTORUM CATHOLICAE TRADITIONIS PER QUINDECIM PRIMA ECCLESLE S/ECULA ET AMPLIUS, JUXTA ΚΡΙΤΙΟΝΕδ ACCURA TISSIMAS, INTER SE CUMQUE NONNULLIS CODICIBUS MANUSCRIPTI8 COLLATAS, PERQUAM DILIGEN- TER CASTIGATA ; DISSERTATIONIBUS, COMMENTARIIS VARIISQUE LECTIONIBUS CONTINENTER ILLUSTRATA ; OMNIRUS OFERIBUS POST AWNPLISSIMAS EDITIONES QU/E TRIBUS NOVISSIMIS S/CULIS DERENTUR ABSOLUTAS DETECTIS, &UCTA ; INDICIBUS PARTICULARIRUS ANALYTICIS, SINGULOS SIVE TOMOS, SIVE AUCTORES ALICUJUS NOMENTI SUBSEQUENTIBUS. DONATA ; CAPITULIS INTRA IPSUM TEXTUM RITE DISPOSITIS, NECNON ET TITULIS SINGU- LARUM PAGINARUM MARGINEM SUPEIIOREN DISTINGUENTIBUS SUBJECTAMQUE MATERIAM 8SIGNIFICAN- TIBUS, ADORNATA; OPERIBUS CUM DUBIiS8, TUM APOCRYPHIS, ALIQUA VERO AUCTORITATE IN ORDINE AD TRADITIONEM ECCLESIASTICAM POLLENTIBUS, AMPLIFICATA ; DUCENTIS ET AMPLIUS LOCUPLETATA INDICIBUS AUCTORUM SICUT ET OPERUM, ALPHABETICIS, CHRONOLOSGICIS, &TATI« $TICIS, SYNTRETICIS, ANALYTICIS, ANALOGICIS, IN QUODQUE RELIGIONIS PUNCTUM DOGMATICUM, MORALE, LITUR- GCICUM, CANONICUM, DISCIPLINARE, HISTORICUM, ET CUNCTA ALIA SINE ULLA EXCEPTIONE; SED PR/ESERTIM DUOBUS INDICIBUS IMMENSIS ET GENERALIBUS, ALTERO SCILICET HERUM, quo coxstLTO, QUIDQUID NON SOLUM TALIS TALISVE PATER, VERUM ETIAM UNUSQUISQUE PATRUM, NE UNO QUIDEM OMISSO, IN QUODLIBET THEMA SCRIPSERIT, UNO INTUITU CONSTICIATUR; ALTERO SCHIPTUILE SACR/E , EX QUO LECTORI COMPERIRE SIT OBYIUM QUINAM PATRES ET IN QUIBUS OPERUM. SUORUM LOCIS SINGULOS SINGULORUM LIBRORUM SCRIPTURJE VERSUS, A PRIMO GENESEOS USQUE AD NOVISSIMUM APOCALYPSIS, COMMENTATI SINT. EDITIO ACCURATISSIMA, CAETENISQUE OMNIBUS FACILE ANTEPONENDa, 81 PERPENDANTUR CHARACTERUM NITIBITAS, CHART. QUALITAS, INTEGRITAS TEXTUS, PERFECTIO CORRECTIONIS, OPERUM RECUSORUM TUM YARIETAS TUM MNUMERUS, FORMA VOLUMINUM PERQUAM COMMODA SIBIQUE IN TOTO PATROLOGIA DECURSU CONSTANTER 81NILIS, PRETI! EXIGUITAS, PRUESERTIMQUE ISTA COLLECTIO UNA, METIIODICA ET CIIRONOLOGICA, SEXCENTORUM FRAGMENTORUM OPUSCULORUMQUE HACTENUS ΠΙΟ ILLIC SPARSORUM, PRIMUM AUTEM IN NOSTRA BIBLIOTHECA, EX OPERIBUS ET MSS. AD ONNES £TATES, LOCOS, LINCUAS FORMASQUE PERTINENTIBUS , COADUNATORUM. ' SERIES GRJECA POSTERIOR, IN QUA PRODEUNT PATRES, DOCTORES SCRIPTORESQUE ECCLESIE GIUECAA AB /&VO ΡΗΟΤΙΑΝΟ USQUE AD CONCILII FLORENTINI TEMPORA ; ACCURANTE J.-P. MIGNE, Bibiiothecee cleri universe, SIVE CURSUUM COMPLETORUM IN SINGULOS SCIENTLE ECCLESIASTICAE RAMOS EDITORE. PATROLOGIA, AD !NSTAN IPSIUS ECCLESIE, JN DUAS PARTES DIVIDITUR, ALIA NEMPE LATINA, ALIA GRECO-LATINA. LATINA, JAM PENITUS EXARATA, QUOAD PAIMAM SERIEM VIGINTI-QUINQUE ET DUCENTIS VOLUXINIBUS MOLE $U'AÀ STAT, MOXVE POST PERACTOS INDICES STABIT, AC QUINQUE-VIGINTI-CENTUM ET MILLE FRANCIS VENIT. GR.ECA DUPLICI! EDITIONE TYPIS MANDATA EST. PRIOR GRAECUM TEXTUM UNA CUM VERSIONE LATINA LATERALIS AMPLE- CTITUR, ET AD NOVEM ET CENTUM VOLUMINA PERVENIT, SED SINE INDICIBUS ; POSTERIOR AUTEM HANC VERSIONEM TANTUM EXHIBET, IDEOQUE INTRA QUINQUE ET QUINQUAGINTA VOLUMINA RETINETUR. UTRAQUE VIGESIMA QUARTA DIE DECEMDAIS 1800 oxNINO APPARUERAT. UNUMQUODQUE VOLUMEN GRAECO-LATINUM OCTO, UNUMQUODQUE MERE LATINUM QUINQUE FRANCIS SOLUXMODO EMITUR : UTROBIQUE VERO, UT PRETII IIUJUS BENEFICIO FRÜATUR EMN- PTOR, COLLECTIONEM INTEGRAM, SIVE GRIECAM SIVE LATINAM, 526 YOLUMINIBUS PRO AMPLIORI! EDITIOXE ET $72 PRO XI!NORI ABSQUE INDICIBUS CONSTANTEM, COMPARET NECESSE ERIT; SECUS ENIM CUJUSQUE YOLUMINIS ANPLI^ TUDINEM NECNON ET DIFFICULTATES VARIA PRETIA AEQUABUNT. ATTAMEN, $1 QUIS EMAT INTEGRE ET SEORSIM COLLECTIONEM GRJECO-LATINAM, VEL EAMDEM EX GRJECO LATINE VERSAM, TUM QUODQUE VOLUMEN PRO NOVEM VEL PRO SEX FRANCIS OBTINEBIT. Ι6ΤΑ: CONDITIONES SERIEBUS PATROLOGLE NONDUM EXCUSIS APPLICANTUR. PATROLOGLE GRECE TOMUS CXIII. CONSTANTINUS IMPERATOR PORPHYROGENITUS. S. NICON IN CRETA. .THEODOSIUS DIACONUS. ROMANUS JUNIOR IMP. ------ι---- αρα μαμα...» EXCUDEBATUR ET VENIT APUD J.-P. MIGNE, EDITOREM, IN ViY DICTA D'AMBOISE, OLIM PROPE PORTAM LUTETLE PAHISIORUM VULGO D'ENFER NOMINATAM, SEU PETIT-MONTROUGE, NUNC VERO INTRA MOENIA PARISINA. 1861. TRADITIO CATHOLICA. - SAECULUM X. ANNUS 989. TOY ZO$O0TATOY AEXITOTOY ΚΑΙ AYTOKPATOPOZ KONXTANTINOY,; TOY IIOPPYPOFENNHTOY, TA ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΑ ΠΑΝΤΑ. O— — ERE gt. SAPIENTISSIMI IMPERATORIS CONSTANTINI PORPHY ROGENITI SCRIPTA QUJE REPERIRI POTUERUNT OMNIA; ACCEDUNT : ROMANI JUNIORIS IMP. AUREA BULLA PRO MONASTERIO XEROPOTAMI IN MONTE ATHO; THEODOSII DIACONI ACROASES QUINQUE DE EXPUGNA- TIONE CRETAE; S. NICONIS ARMENI MONACHI ACTA AB ABBATE MONA- STERII S. NICONIS ANNO MCL SCRIPTA. ACCURANTE ET DENUO RECOGNOSCENTE J.-P. MIGNE, BIBLIOTHBGE GLER! UNIVERSI, SIVE. CURSUUM COMPLETORUM IN SINGULOS SCIENTLE ECCLESIASTIGR RAMOS EDITORE. Dx . . ^ $ ,9 9". —Bgmp-6-«5- 0-« i. — 3 - -:-———— :5 [] TOMUS POSTERIOR. '' ————— - —uubP9-9-9-«——————————— ———— i VENEUNT DUO YOLUMINA 99 FRANCIS GALLICIS. EXCUDEBATUR ET VENIT APUD J.-P. MIGNE EDITOREM, IN VIA ΠΙΟΤΑ D'AMBOISE, OLIM PROPE PORTAM LUTETI/E PARISIORUM VULGO D'ENFER NOMINATAM. SEU PETIT-MONTROUGE, NUNC VERO INTRA MOENIA PARISINA. 186^ TRADITIO CATHOLICA. SIECULUM X. ANNUS 959. ELENCHUS AUCTORUM ET OPERUM QUI IN HOC TOMO CXIII CONTINENTUR. CONSTANTINUS IMPERATOR PORPHYROGENITUS. De thematibus Orientis et Occidentis, ex editione Anselii Bandurii, Benedictini Monachi. col. 3.63 (Premittitur doctissimi viri Frid. Tafel, in Universitate Tubingensi professoris, dissertatio, anno 1841 edita, qux libro De Themstibus non parum lucis affert.) Hieroclis Grammatici Synecdemus. 140 Liber de administrando imperio, ex editione Ans. Bandurii. 157 | Vita Basilii Macedonis (memoratur tantum : exstat. in tomo CIX Patrologie, col. 226.) Preces liturgice (Vide inter Opera Leonis Philosophi, tomo CVH, col. 299.) Narratio de translatione Constantinopolim imaginis E-essene, ex editione An- dree Gallandii. {91 Delectus legum compendiarius. | 453 Novelle Constitu!iones. 549 Excerpta de Legationibus, ex Dexippo Atheniensi, Eunapío Sardiano, Petro Patricio et magistro, Prisco sophista, Marco Philadelphiensi, Menandro Pro- jecto:e. Theophylacto Simocatta, Constantini Porphyrogeniti jussu collecta. 605 Coustantini Proemium, quomodo oportet legatos admittere aut legatos mittere. 635 Argumentum libri primi Constantini Porphlyrogeniti de virlutibus et vitiis, ex CoMectaneis ab Henr. Valesio editis. 951 S. NICON IN CRETA. Acta S. Niconis ab abbate monasterii S. Niconis anno 1150 scripta. 975 THEODOSIUS DIACONUS. De expugnatione Crete acroases quinque, ad Nicephorum Phocam imp., ex editione Nic. Μαρς Foggini- i in Historie Byzantine Appendice nova Rome | 1111 edita. . V vA Ek 982 | ADDENDA, -- 7 £e : ἐν μον E Romagi 3iüqds "hup. acea στα Dux monasterio Xeropotami in monte Atho, dfw:interpretafionb, Dostra& . 1069 Wesselingi folymenta *ius ad Hicroclis Synecdemum. 1073 - --- ^o^ —] ————— a — RH € —Ó ---ο- o ο ----- PERSE l'arisiis. — Ex Typis 1.-0. MIGNE. Y CONSTANTINI IMP. PORPHYROGENITI DE THEMATIBUS ORIENTIS ET OCCIDENTIS ET ΡΕ ADMINISTRANDO IMPERIO. ACCEDIT HIEROCLIS GRAMMATICI SYNECDEMUS. BONAV. VULCANII DEDICATIO LIBRI PRIMI DE THEMATIRBUS. NOBILISSIMIS AMPLISSIMISQUE VIRIS, JANO DOUSJ£ A NOORTWYCK, PAULO BUSIO, ABRAHAMO AB ALMONDA, CURATORIBUS ACADEMLE LEYDENSIS S. D. Immanis profecto ten;pestas bellica Belgicam nostram totos jam anuos viginti coneussit, jactavit, lace- ravit, nobilissimi amplissimique viri ; neque adbuc faustum aliquod sidus affulsit, quod nobis terram videndi tandem spem faciat : finem enim laborum tantorum optamus potius miseri quam speramus. Ex omnibus vero malis qua catervatim secum traxit bellum hoc vere atrox, ad quorum recordationem merito exhorrescit animus, gravissimum propemodum censere soleo dissipationem bibliothecarum ; quarnm splendore ac multitudine Belgium nulli provinciarum totius orbis ante hos tumultus cedebat. Quid enim aliud ex bibliothecarum iuteritu quam barbaries et ignorantia, ex ignorantia confusio omnium rerum, ex coufusione πανωλεθρία est exspectanda? Prudenter igitur munerique véstro convenienter facitis, curatores, qui, flagrante adhuc bello szvientibusque tumultibus publicis, quidquid vobis reipublice clavus, ad quem constanter fortiterque excubatis, otii relinquit, id omne academis promovend:e et bibliothecez publicze in ca instaurandz impenditis, et laceras ex superiérum annorum naufragiis tabulas, inque extremos propo orbis angulos ejectas, maximis vestris sumptibus conquiritis, collectas publicatis. De libro antiquarum per universam Europam inscriptionum loquor, quem vos sre vestro in usum publicum edendum curastis. Eximium certe opus, si quod unquam e typographicis prelis prodiit ; cujus fama duduin ante editionem totum orbem pervagata incredibili eum sui exspeclatione erectum tenuit, quippe qui nunc tandem, exuto senio, pristinum vestro beneficio juventutis decus sit recuperaturus : quo quidem nomiue iminortales vo- bis, quamdiu stabit, gratias debebit. Atque ut in przsentiarum de utilitate nihil dicam qua ex hoc opere ad omnes antiqua reconditzeque doctrin:z studiosos est perventura, quz est profecto maxima, excitabitis, imo inflammabitis illustri hac quam preeluxistis face etiam alios, ut quidquid lacerarum ex hoc communi bibliothecarum Belgicarum naufragio tabularum ad ipsos pervenerit, pari alacritate in usum publicum conferant. Quorum in numero nomen meum libeus proliteor. Simulatque enim consilii vestri rationem de operis hujus editione cognovi, continere me non potui quin testandi privati mei gaudii studiique erga rem litterariam causa Constantinum Porphyrogennetam Περὶ θεμάτων, auctorem nunquam antehac edi- tum, primum e multis arriperem publicique juris facerem. Tres vero cause fuerunt quibus adductus dignissimum eum judicavi qui uno eodemque tempore quo renatze sunt orbis deliciz, hoc est inscriptiones vestra, in clarissimam doctissimi hujus s:xculi lucem amplissimi nominis vestri auspiciis prodiret. Prima quod imperator, Leonis illius filius ; deinde quod optime de studiis litterarum meritus, quippe qui ex- süinctas propemodum ac semisepultas sua zetate bonas artes ac scientias suscitarit et ab interitu vindica- rit; tertia quod pari fere cum inscriptionibus vestris fortuna his captus, militarem furorem expertus, redemptus. Nam primum Mechlinie apud medicum quemdam Anglum, Thomam Clementem, parum cle- menter babitus inultos annos in bibliothecae vel βιδλιοπέδης potius squalore et pulvere latuit; postea In Ῥλταοι. Gn. ΟΧΙ, 1 N) Ww / o / — H VAIRIORUM PI,EFATIONES. - | 13 altera miserz illius urbis direptione. αἰχγμάλωτος, militari violenti: obnoxius, perierat nisi períisscs : nescio enim q:o bono suo fato mihi tandem, «ua cam Procopio de xdificiis Justiniani et Agathia, oblatus persolutis λύτροις servatus est. Cujus qwidem imperatoris simul et scriptoris optimi prolixam apud vos Jaudationem instituere nihil attinet, cum et ad calcem hujus libri illustria aliquot historicorum illius avi de eo testimonia congesserim, et vos ipsi pro singulari vestra eruditione summaque judicii acrimonia fa- cillime eas, veluti ex ungue, quod aiunt, leonem, sitis agnituri scriptumque hoc rci litteraria summopere utile judicaturi, cum tetius fere Asiz accuratam descriptionem agminaque militaria per eam distributa contineat, et praterquam quod inulta contineat aliis geographis vel ignota vel ab cis silentio przterita, non pauca habeat praterca ad antiquitatis et historizv cognitionem, adde etiam artis militaris peritiam eonducihbilia. Quarum quidem rerum gravitatem jueundis passim narrationibus et variis veterum poetaruin auctoritatibus veluti condimentis quibusdam miscet, ut ejus lectio vel ter repetita nequaquam | fatiget. Utitur vero interdum nominibus aliquet officiorum militarium remotis a consuetudine loquendi vcierum Grxcorum ; quam ob causam notie necessario mihi adjiciendi fuerunt, per quas lucem aliquam iis ipsis vocabulis aflerrem. In quibus si forsan a scopo aberravi, veniam et peto et mereor, cum ea doctissimis eliam nostri ;vi viris non exiguum negotium facessant (a). Accipite vero vos, nobilissiini amplissimique viri, Constantinum per me Orco ereptum lucique pariter et Latio donatum ; accipite, inquam, ut testem ingentis gaudii, quod ego ex summa animi vestiri ad juvanda studia alacritate, quam vos sumptuosissima harum inscriptionum editione luculentissime declarastis, intimo pectore concepi. Simulque vobis persua- . dele πιο deinceps, vestro imprimis exemplo incitatum, daturum operam ut mihi nec volnutas ncque (obsit verlo invidia) facultas promovendz rei litterarizte ornandaque vestra academiz defuisse videatur. Valete, viri nobilissimi amplissimique, el rempublicam ejusque seminarium academiam feliciter curantes fremcente fureiteque invidia perseverate. . * D. V. addictissimus Lugduni Batavorum A. D. 1588, BowxavENTUBA. VULCANIUS. Kal. Martiis. FED. MORELLI DEDICATIO LIBRI SECUNDI DE THEMATIBUS. ILLUSTRISSIMO AC REVERENDISSIMO CARDINALI PERRONIO, ARCHIEPISCOPO SENONENSI, GERMANLE PIJIMATI, CHRISTIANISSIMI REGIS FRANCLE ET NAVARIEUE ELEEMOSYNARCHJR FEDERICUS MORELLUS PROFESSOR REGIUS S. P. * £u Constantini Porphyrongenuetz, cardinalis illustrissime, ὁλοπορφύρων ἀντάξις πολλῶν, comnienta- vius de thematibus prafecturisve occidentalis partis imperii Orientis, hactenus desideratus et ab ἰστο- ριαρχαιολογοφἰλοις notitis Romanz studiosis omnibus votis expetitus : nunc, si minus integer, ὁλοσχερῆς, 3t certe quantus quantus in unico veteri codice ms. Regie bibliothecae receus a me, dextro Mercurio, cow- pertus est, descriptus, recoguitus, utraqne lingua imperatorum editus notisque illustratus prodire et sub eximio ccelestis ingenii tui candore et ostri tui splendore apparere gestit. Quidni vero imperator φιλο- µουσότατος xal θεοσεθέστατος, in Porphyro palatio natus et extemplo purpura indutus, cardinalicie pur- pure tux decus el pr»sidium non ambiret? imo quidni imperator Porphyrogenitus, cujus majestas Φιλολογίᾳ et scientia ἀρχιτεχτον:κῇ, quam tot βασιλικῶν voluminibus exaggerarit, magis quam pallio pur- pureo decorata est, hunc. quoque musarum regiarum fetum Minerva tu: ztherez peplo, hoc est, £yx»- κλοπαιδείας, scientiarum ac virtutum orbe, includi percuperet? cum przsertim idem huic principi votum fucrit atque Alexandro magno, ταῖς περὶ τὰ ἄριστα ἐμπειρίαις μᾶλλον f| ταῖς δυνάµεσι διαφέἐρειν. Πίο optimis curis pro salute patrie animum semper exercuit el stilum, optimum dicendi magistrum, siquidem ad Romanum filium, qui regno paterno successit, et Hugonis ltaliz regis filiam Dertam, Eudoxiam postea diclam, uxorem duxit, librum gemmeum scripsit, in quo descripta fuerat summa totius Graci. imperii, pacta omnia sociorum, et hostium vires; quem Veneti φιλόκαλοι velut thesaurum, Egnatio perlibente, in bil.liotheca sua sedulo conservant. ldem Romsuo more noverat parcere sulijectis et debellare superbos. Et ut in primis justitiam coluit legüumque silentia rupit, ita Hesychia seu quiete ejus nata, quippe quz φιλό- φρων Δίχας θυγάτηρ a Pindaro celebratur, felicissime usus ac potitus est, expertus etiam quam vere Pau- sanias dixerit, τὸ ἐκ θεοῦ εὐμενὲς ἐπὶ παντὶ ἐργάξεσθαι ῥᾳστώνην. Non est igitur quod dubitem ne tan: imperatoris πολιτιχὸν σύγγραμμα tibi sit χαταθύμιον, gratum et acceptum ; cujus divino ingenio consi- (a) Quibus certe lucem non esiguam afferre po- — belli in bibliotheca Christianissimi Gallorum regis &uisset codex ms. de officiis palatii sive aule Cpoli- — asservari intelligam, et aliud. in bibliotheca Αι: tang, cujus cum ego ante annos circiter viginti cl. — gustana exstare sciam, bona spes ie habet fore ali- v. Joachiuo Hoppero Belgico in Hispaniis prasidi — quando ut aut mea aut, quod non inviderim, alte- copiam fecissem, periit mihi una cum optimo illo — rius alicujus opera auctori simul et sibi'hac in parte Aloctissimoque viro. Cum tamen ἀντίγραφον ejus li-— subveniatur. VuLcANiUS, ubi notis suis pre[atur. i3 T VARIORUM PR/EFATIONES. 4 lioque, (elicissimis Ilenrici V, regis Christianissimi, invictissimi, clementissim., auspiciis, nunc si ullo unquam zvo, apud Gallos sermonum stat honos et gratia vivax. Duret in longum generosa vis illa φιλο- λόγος καὶ εὐεργετιχή. Tibi, cardinalis illustrissime, de republica Christiana, patria, litteris optime merjjo Θεὸς ὅλδια δοίη καὶ, οὗ σὺ ἐρᾶς, τὸ τυχεῖν. Bene diuque vale, ἀρχιερεῦ ὁσιώτατε. 1ο Parisiorum Idibus Juniis A. C. 1009. MEURSII PRAEFATIO LIBRI DE ADMINISTRANDO IMPERIO. Benigne Lector, Compellabo te hic in limine, sed paucis. Accipe Constantinum, et pro beneficio, si non gratiam, certe favorem redde. Nihil! preter istum peto ; neque magis in proclivi quidquam tibi dare. Scias autem unde labeam. Descripsi ante quatuor annos ex codice qui est in bibliotheca Palatina et Joannis Baptisiz Egnatii olim fuisse perhibetur. Sed neque dissimulandum hic censeo quam multum hoc ipso nomine debeam viro amplissimo, Georgio Lingelshemio, serenissimi electoris consiliario, qui ut in litteras et litteratos omnes et in me privatim egregie affectus est, omnem illam instructissimam bibliothecam pro arbitrio tractandi veniam mihi a principe suo impetravit. Quin accessit huc quoque comitas v. c. Jani Grutefj, ejus prz fecti, per quem liber mihi quotidie ad eam accessus patuit. Quo beneficio adeo me quidem uterque sibi devinxit ut publice id hic profitendum existimaverim. Ago igitur gratias quas possum maximas ; quas tu quoque agas licet, siquidem operis hujus editione gratiam a te ullam ego inivi. Hoc volebam nescius ng esses. Vale et, quisquis es, zternitatem cogita. EX BANDURII DE IMPERIO SUO ORIENTALI PRAEFATIONE. Prima parte, in qua de divisione provinciarum imperii Romani in themata, necnon de provinciis ae "rbibus imperatori Cpolitano olim subjectis, continetur Constantini Porpbyrogeniti liber unus de thema- tibus Orientis et alter de tbematibus Occidentis, necnon llieroclis Granunatici Synecdemvus. ffis autem duobus libris Porphyrogenitus ita themata describit (olim quippe θέµα ilem quod legio dicebatur ; deinde θέµατα appellate provinciz, in quibus legiones in praesidiis locatae eraut) ut terras iy quibus locata fue runt, adeoque populos quibus partim cognomina sua debuerunt, insertis antiquitatibus ngrrationibusque variis commemoret. Liber prior in Oriente, id est, in Asia cum minori tum etiam majori, posterior in Occidente, id est, in Europ provinciis, Thracia, Macedonia, Hellade, Peloponneso et nonnullis aliis iin- prio Cpolitauo subjectis locis, themata complectitur. Horum priorem Vulcanius primus publici juris feeit ex sua bibliotheca, Latina versione et notis brevioribus illustratum, Lug:luni Datavorum, per Franciscum Raphelengium, A. 1588, in-8*. Iterum prodiit idem liber cum variis lectionibus, emendationibus ac supple- men!is ex ms. codice Regio, studio ac opera Federici Morelli, in operibus Constantinj editis ibidem, ex officina Elzeviriana, A. 1617, in-8^. Alterum vero Porphyrogeniti librum, nimirum de thematibus Occi- dentis, idem Morellus primus edidit ex codice ms. bibliothecz Regie cum Latina interpretatione ac notis, in operibus Constantini, laudato loco. llunc autem utrumque Porphyrogeniti librum, ad illustrandam rem Byzantinam pernecessarium, collatum cum codice ms. Regio bombycino n. 9451, ante quingentos annos circiter scripto, hie cum nostra. Latina. interpretatione et animadversionibus emendatum ac ilinstratum iterum proponimus, sperantes inde aliquid lucis et historicis et geographis accessurum. Parte autem secunda habetur imprimis liber Constantini Porphyrogeniti ad Romanuu filium ; qui qui« dem a Meursio titulo De administrundo imperio donatur. In hoc autem epere, dum imperii prudenter adininistrandi rationem: prescribit Porphyrogenilus, plurimarum gentium qua Cpolitano imperío formi- dabiles erani, Patzinacitarum, Russorum, Bulgarorum, Turcarum, Saracenorum, Dalimatarum, Chrobato- rum, Slavorum, Fraucorum, Italorum et aliorum, terras, origines, mores et gesta describit, ita ut in eo summam totíus imperii, sociorum omnium foedera, lostium vires, rationes, consilia explicaverit; atque adeo operis liujus argumentum tam historicum quam politicum est, ut ipse in procemio docet Constantinus. Prodiit primum hoe opus Grzce et Laine interprete Io. Meursio et cum ejus notis brevioribus, Lugdun Batavorim, lo. Balduini typis, Lud. Elzevirii impensis, A. 1€17, in-8*. Quam autem ipse operam Con- stautino navaverum in. hac nova editione, licet planum sit ei qui utramque invicem contulerit, breviter tamen exponam. lhuprimis tegtum Grecum contuli cum codice ms, membranaceo bibliothecz hlegi:e optima not, u. 2661, quem anuis abhinc circiter quingentis scriptum fuisse aiunt. Innumerabiles meu- das, quibus Meursiana editio undique scatebat, sostulimus; loca corrupta ac muti]a, qui plurima erant in text! Gr:eco edifo, ez eodem ms. Regio sarcivimus. Prxterea caput 25 de Iberia et 24 de Hispania, quae Merrsius utpote nimis corrupta, ut ipse in noJis ait, sine interpretatione Latina reliquerat, Latina feci- mus. Denique versionem totius Jibri multis in locisemendavimus, auximus, totumque opus animadversio nibua illustravimus, Quanti autem faciendum sit hoc Porphyrogeniti opus, in quo plurima habentur histo» Vicis ac geographis vel ignota vel ab eis silentio pretermissa, nemo vel mediocriter doctus ignorat, 15 VARIORUM PRJEFATIONES. 6 MONITUM. Libri De thematibus pariis alterius recensio nova ''ubingz prodiit anno 1847 sub lioc utulo : Constan- tinus. Porphyrogenitus de provinciis regni Byzantini. Liber secundus. Europa. Accedit appendiz aliorum libellorum, cum civilium, tum ecclesiasticorum, veterem geographiam cum media, imprimis Byzantina, il- lustrantium. Novis curis edidit epistolamque criticam pramisit Theophilus Luc. Fridericus Tafel, phil. Dr. litt, antiq. in reg. Universitate Tubingensi P. P. O., Monacensis Academic sodalis, Societati Geographic Francofurtensi ascriptus. Tubinge in bibliopolio Henrici Laupp. MDCCCXLV I, 1”. — WMrafationem opu- sculo premissam, quz Constantini librum egregie illustrat, exhibemus. Jam superioritomo observationes ejusdem ad usum noswum derivavimus ubi de Stadiodromico Byzantino-Cretensi agitur (col. 1251). Constantini thematum (provinciarum regni By- A Rhodum, hostibus expositus, quare uno themate zantini) libellus duas habet partes, quarum poste- riorem (Europam) novis curis io lucem publicam emittimus, Titulus opusculi est : Τοῦ Goguwtátou βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεννήτου περὶ τῶν θεμάτων, τῶν ἀνηχόντων τῇ βασιλείᾳ τῶν Ῥω- µαίων, πόθεν ἔσχον τὰς ὀνομασίας, χαὶ τί σηµαίνου- σιν αἱ τούτων προσηγορίαι, xaX δτιτὰ μὲν αὐτῶν ἁρ- χαϊΐζωνσι, τὰ δὲ νέαν ἑχτήσαντο τὴν προσηγορίαν. Sequitur przefatio, in qua imperator se expositu- rum pollicetur, unde θέµατος denominatio deri- ' vanda sit ; quo eum promisso non stetisse videmus. Neque eniin aliud narrat, nisi hoc : legiones Πο- anorum ab Julio Czsare ad Tlieodosium usque et *eliquos imperatores Christianos nomina e nationi- circumscribitur, non multo pluribus ? Ipseque llie- rocles, Justiniano l| cox vus, Asiam Minorem, a Bar- baris nondum 2accisaw, in provincias louge plures distinguit, quam scriptor noster purpuratus. Quid, quod tempore Manuclis imperatoris omnis ferme Thracia uno tliemate compreliensa esse videtur? Caterum ipse liber primus, exceptis paucis, multo melius se habet, quam secundus; id quod omnis nostra tractatio in clarissima luce collocabit. Liber primus, Oriens s. ÁAsia. Enumerantur XVII provincia: 6. themata totidem capitibus. 1. Anatoli- cum. 9. Armeniacum. 3. Thracesiorum. 4. Opsi- cium. 9. Optimatum. 6. Bucellariorum. 7. Paphla- gonia. 8. Clialdia. 9. Mesopotamia. 10. Colonia. 11. bus vel aliunde petita habuisse, cujus exempla affe- B Sebastia. 19. Lycandus. 15. Seleucia. 14. Cibyrrzo- 'Tuntur; istoque avo imperatores curam belli ipsos administrasse. Ea immutata esse inde ab Heraclio imperatore. Eo tempore aceidi fines imperii coepisse ; hinc ipsas quoque provincias contractas, et nomina Graeca pro Latinis per a(fectationem electa; θέµα vero a voce θέσις descendere. ΄ Id prafationis argumentum, non aliud. Quo enim θέματος vis et &cusus tendat (legio ejusque aedes, j. e. provincia), hoc melius a Du Caugio s. v. edoce- mur, quam ab ipso imperatore. lievera autem &onitantinopolitani imperatores, Byzantini post Ibeodosium, non Latini, Graeca lingua suo jure «Méboantur, talia incogitanter wel per adulationem improbante Laurentio Lydo, Graco scriptore, Justi- niani 1 imp. cozvo, in libro De magisiratibus 111, 48; morem vero antiquiorem iidem non abjecerunt, . eL legionum suarum nomina e provinciis maximo- pere hauserunt, unde milites cogebantur, usum 4gvi sui recte sectantes, non prioris. Quid multa? . 4Amperator orthodoxus carpit lHleraclium, unum an- Mecessorum, optime de regno orientali meritum, sed minus oritbodoxum. De ipso libri argumento, id quod exspeciabamus, nec vola nec vestigium. Se- ' eunda scriptoris socordia in eo versatur, quod parti sum prima (de Oriente s. Asia) titulum peculiarem non imposuit, secundo imposuit, Postremo nec ea quidem satis recta sunt, qu:& de ambitu provincia- rum a Barbaris aceiso perhibentur. Imperatores Byzantini provinciarum fles e nouiua pro tempo- rum ratione mutabant, non tantum bellorum eventi- bus moti. Et magnus iste tractus Ciliciam inter et tarum. 15. Cyprus, 46. Samus. 17. Mare Αρπ. Jamque de his capitibus eorumque argumento, quod multifariam illustratur liuro De administr. imp., cap. 50, ob solam maximopere comparatio- nem, inter primam et secundam partem iunstituen- dam, quzdam exponenda et imonenda esse videntur. Primum thema, Anatolicum. lta dici, imperator ait, respectu Europa Byzauntiique ; respectu Meso- potamiz, Syriz, etc., nuncupari Occidentale mediuin (τὸ Δυτιχὸν μέσον) et Asiam Minorem. Initium liabet (ita Constantinus) ab oppidulo M»pó;, et in longi- tudinem protenditur usque ad montes Isauriz ; in latitudinem a sinistra tangit Bucellariorum thema et Cappadociam, a dextra Isauriam et initium the- matis Cibyrreotarum. Complectitur quinque vete- rum provincias, qux sunt : Phrygia Salutaris, Lycaonia, Isauria, Pamphylia, Pisidia. Deinde bona quaedam intersperguntur de regimine et finibus bujus thematis ante Árcadium, item sub ipso ; hinc post Mauricium, instante «το Saracenorum. Ad- duntur quzdam de Persarum zvo et Macedonum. Secundum thema, Armeniacum. Denominaiio est impropria, nec Heraclio imp. ejusque successoribus velustior. Respondet Cappadoci& veterum, majori sc. minorique. Justiniani Laliusve imperatoris zevo Cappadocia tripartita esse cepit; et superior parva dicebatur, media Charsianum, macitima Armenia- cum (ob Armeni: viciniam). Varia ibi interponun- D tur de antiqua Cappadociw historia. Hinc urbes potiores totius Cappadociz et nobilium quorumdam Coppadocum nomina memorantur. 7 YARIORUM PH.EFATIONES. 18 Tertium thema, Thracesiorum. Antea. dicebatur A autem Seleucie sola ante clisura. erat; Roinanus Asia Minor. Nomen uovitium traxit 3. Tlhiracibus Mysiz Europea, co translatis. Complectitur vete- rum Lydos, Maeoues, Cares, loues. lu. fine traduntur urbium xx) hujus Asie (Thracesii) nomina, non plura, Quartum (hema, Opsicium (Obsequium). Latina τος eos significat, qui imperatori przeunt. ordinis tuendi el honoris causa, sive ut vias ei et domicilia praparent. Unde non στρατηγὸς (praetor) illius pro- vincie summus magistratus dicitur, sed comes so- lummodo. Ea regio Bithynos, Pliryges, Dardanos (Trojanos) complectitur. Urbes enumerantur dece illustriores, non plures. Caterum fines quatuor partium provincie haud indiligenter, ut nec olibi, distinguuntur. De Opsicio v. omnino Du Cangius s. v. Quintum thema, Optimatum. lufimi ordinis thema dicit auctor, prasidemque ejus solum domesticum nuncupari ; quibuscum Du Cangius couferatur 8. v. Complectitur Bithynos, Tarsiatas, Thynos. Urbium quinque celebriores enumerantur. Memoratur quoque Sangarius flavius, cum ponte Justinianeo. Sextum thema, DBucellariorum, s. Bucellarium. Nec hzc provincia a gente quadam nomen liabet, sed a bucellariis, i. e. qui commeatum militibus ve- hebant, coll. etiam Du Cang. s. v. Describrmtur fines provinciz, enumerantur quinque urbes po- tiores. Incolz Galatz, Mariaudyui, Bitliyni. Septimum thema, Paphlagonia. De antiquitate et iafamia veterum Paphlagonum. Sex urbes iuteriores enumerautur οἱ quatuor maritimz, Ociavum thema, Chaldia. Trapezus metropolis. li4eiriora sunt Armeni» wiuoris primordia. Trium aliarum urbium nomina, e. g. Celtzene, cic. Nonum thema, Mesopolamia. Parva regio, nomi- nis recenlioris, potius clisura sine noinine, quam prifectura. Spectat Leonis imp. aevum. Decimum thema,Colonia.Parva regio,cum arce,un- de nomen.Est initium Armeni minoris.Fines descri- buntur.Noto in (ine, verba textus Bekkeriani (Βασίλει- ος -— βασιλεὺς) sic legere editionem Vulcanianaum : 6 ἐμὸς πάππος, χύριος Βασίλειος, ὁ τῶν, x. τ. λ. Unde plane evincitur, bunc librum revera quidem impe- ratoris nostri scriptum esse, sed privatum, non pu- blica auctoritate compositum atque editum ; id quod inp. eam fecil στρατηχγίαν. Enumerantur. nowing ΄ decem urbium, qua tamen Cilicixz potius erant,quaiw Isauri:x. V. quoque Leonis Sap. expositionem bre- viorem, ubi nostra Seleucia adeo Pamphylix ascri- bitur. Adde Hieroclem. Decimum quartum thema, Cibyrreotarum. Nomen provinci: petituin ad ignominiam Cibyrrze, ignobi- lis oppidi, cujus cives plus seinel refractarii fuerant adversus imperatores, Fines permagui, sc. a Tauro Ciliciz: usque ad Miletum pertinentes. Ergo Cilicie partem, Pawphyliam, Lyciam, Cariaim continebat. In medio thematis Rhodus insula, cujus autiquitates tanguntur, aliunde plenius aot:. Pracipua thematis urbes cum singulis regionum (nibus haud indili- genter enumerantur. Decimum quintum thema, iusulu Cyprus. Ea ad verbum, exceptis paucis, ex Hierocle non memo- rato desumpta sunt, incogitanter repetita Hierocle; capitis inscriptione. Adduntur quiedam de historia insul:s. Auctoris nostri evo Saracenis denuo pare. bat : quare igitur scriptor eam provinciis Byzantin:s adnuinerat ? Basilius iinp., nostri C:esaris πάππος, teste Vulcaniaua editione, Cyprum ad thema evexe- rat; id quod in textum, ut idem plane, quod in de- ciino themate legünus, recipere debebat J. Dekkerus, libelli nuperus editor. Decimum sextum thema, Samus insula, De no- mine Sami archzologica.quzedam. Viri quidam ve- terum illustres enumerantur. Theiatis fines (Ephe- $u8 — Adramyttium). γης praefecti sedes ; quod, ut alia, utinam in reliquis quoque thematibus significasset ! Decimum septimum thema, mare /Egawum.Archaeo- logica de v. Αἰγαῖον πέλαγος. Quinque Gracorum dialecti. Fines spatiosi : sunt enim hujus thematis Cyclades, Sporadum majores, Mityleue (Lesbus), Chius, Lemnus, ulteriora usque au sinum Cianum, Constantinopoli proximum. 2 Liber secundus, Occidens s, Europa. Enumcrantur ΧΙΙ provincie s. themata totidem capitibus. 1. Thracia. 2. Macedonia. 9. Strymon. 4. Thessalo- nica. 5. Hellas (Graecia). 6. Peloponnesus. 7. Ce- phalenia. 8. Nicopolis. 9. Dyrrachium. 10. Sicilia. etiam ex affectato velerum auctorum usu sequitur D 11. Longobardia. 12. Cherson. Horum «uoque capi- atque negligentia, qua utitur in urbium enumera- lione, potiores memorans, non omnes ; quod secus in indicibus episcopalibus, item in Hierocle, quan- quam scriptore privato. Undecimum thema, Seleucia, ld quoque Arme- aie minoris pars cst, Sequuntur vulgaria et trita cirea v. Casaris etymologiam. Duodecimum thema, Lycandus. Ea terra, Arme- Di? paré, non multo ante thematis locum ohtipuerat, se. Leonis imp. Sapientis evo. Quadam de historia urbis. Decimum tertium thema, Seleucia. Dicit partem lsauriz, finesque describit, Memorantur. dehine urbes potiores Cilicie, quqd abesse poterat. Regio tum argumentum, ut libri primi, breviter exponam, maximopere ob instituendam (ut dixi) utriusque comparationem. Primum thema, Thracia. Byzantii laus. Thraciae thema constitutum est tempore invasionis Bulgari- c». Ante Romanorum zvum,. quo eraut 55 urbes, duo regna habuit. Bulgari, nunc domini, Thraciam in minora territoria dividebant. Ante Dulgaros Thracia ab ipso Byzantino imperatore regebatur, non a prziore (στρατηγῷ), ut nunc. Bulgari quaudo regnum Byzantinum invaserint, Ex Hierocle quae- dam de Doloncis, qua ibi non inveniuntur. Ar- ehzologica. Sequuntur quinque eparchia Thracicz, ex Hiero:le cum urbibus repetita (is babet VI), et f$ VARIORUM PR/AEFATIONES. 20 satis quidém indiligenter, imo confuse. In Europa A Macedonis (Thessalonicz s. Thessalixs medii xvi) "Ihracise fscit cum Hicrocle ; deinde vero Rhodope preter Maximianopolin et Trajanopolin (qua istuc vere pertinebant) attribuit Paethicopolin, Heracleam Strymonis, Serras, Philippos, diversissimas a Rbo- dope, sc. veteris Macedonis urbes. Id longe rec- tins in Hierocle, quem vide. Il2mimonti eparchiam tertio loco ponit, Hierecles quarto ; ceterum in er- bibus consentit cum Hierocle. Jam sequitur insipi- dum illud Ἐκπαρχία θρἀᾷχῆς.. κλίμα Μεστιχὺν xot Αχόντισμα, Διλιππούπολις,Βερόη,νησος θάσος, νῆσος Εαμοθράχη. Verutti bae insule revera erant Rhodopes pars, vel (secatdum flieroclen) Macedonize prime, ubi idem suo loco habet χλίµα Μεστιχὸν καὶ ᾽Αχόντι- -σμα, quahquam illud χλίµα Μεστικὸν, mediis urbium nominibus interpositum, mibi etiamnunc vel spurium vel corruptutn esse videtur ; Philippi vero et Bercea Thraci:ze (seusü stricto) apud Hierocletn recte occur- funt cum Diocletianopoli, Sebastopoli, Diospoli. llieroclis Mysiam omittit, in Scythla cum eo consen- tiens. Secvnduim thérha, Macedonia. Notaudum ante onmia videtur, hanc inter Thracize Strymonisque theinata poni; et post Strymouem sequi Thessaloni- ἑαιω, f. e. Macedoulaim veteris seusus ; quam dein justo iteruin ordine excipit Grzcia, etc. E sensu igi- tur imperatoris bic Macedonizx titulus Macedonia 8 vetere diver$am signiflcat, sc. eaim Thraci:e par- iem, qua inter llebrum Pontumque Euxinum patet, irón e Sirtmónis occidente; id quod, ut alibi, sc. in Á-ia facit, cláris verbis significare debebat homo purpuratus librariusve ejus, ni socordiz a lectoribus insimulari volebat. Quid ergo horum loco tentat ^ agitque? Promit compeudiün quoddam veteris Ma- cédonig (Thessalonicze medii xvi), e Stephano By- $antino non epitomato (sic statuo) desumptum. Post hzc, nullo transitu ab antecedentibus facto, Hieroclem exscribit de duplici Macedonia veteris &ensus, et quidem zi Diocletiani rell., stolide in- itudens Maroneain, Topirum, Nicopolin, Itliapolin (Neapolin ?), Cereopyrgum (f), Diocletianopolin, Se- bastopolin, qu: sunt partim Rhodopes, partin Thracia sensu stric(ó, ubi eas recte habet Hierocles, esse voluit. Tertiwm. | thema, Strymon. Breve capitulum οἱ Ρειο futile. Macedonis junctum esse Strymonis tema; nullibi thematis nomine occurrere, sed clisurw. Scythas (Slavos) incolas habere, ab Justi- nisno Rhinotmeto in angustiis Strymoniis sedes suas adeptos. Dicere debebat, prisco (Macedonum Romanorumque) tempore Macedonis partem fuisse saum Strymonis thema (f. cuvezézaxvo pro συντέ- ταχται)» peculiare autem pfovincie nomen isto avo non habuisse, neque etiam ultimis ante Sla- vorum DBulgarorumque adventum seculis, sed di- etam solummodo. elisurarchiam, i. e. ejus generis regionem, cujus inomentum in sola constat angu- stiarutn suarum custodia ; id quod secus erat de- cimo sxculo, ubi ποπ semel tautum occurrit στρατηγὸς Στρυµόνος. lu istas autem angustias Slavoram rebelliuto. Strymoniorim | partim. jussu hnperatoris :nodó memorati a littore sinus Stry- monii, uli commercia impedierant, in loca magis edltd et renota, angustias potissimum Strymonias, remotos fuisse. Átque id ultimum, non aliud, novi nomen meretur, quod unice, ni fallor, nostro ca- pitulo- debemus. Singulas autem hujas thematis urbes vetustiores, ut etiam Thessalonic» Thessa- li:eque, supra prz:occupavit loco inepto. Quartum | thema, Thessalonica. Initium capituli curtatum esse apparet, Quis enim narrationem integrath οἱ singularém ita occipiet : Tb δὲ νῦν, x. τ.λ. ? Caeterum agnoscit, sui temporis Thessaloni- cam totius alicujus provincie nomen fuisse. De- hinc addere debebat, ipsam quoque, ut. Strynio- nium thema, veteris Macedoniz partem fuisse, pro insatio. iso µέρος ευγχάνει. Sequuntur. archieolo- gica quxdain, aliunde plenius ieliusque nota. Quittum. thema, Hellas (Gracia). Initio capitis trivialia habet de nomine Grzcize. Enimvero liujus borealia (Thessaliam) ex Hierocle, ui vidimus, jam przoceupavit, quanquam is Thessaliam neque Ma- cedonixs (veteris sensus) Jungii ueque Gracie addit, potius ab utraque eam ut singularem terratu distinguit. Fines autem Grzecize in Therinopylarum . angustiis, per Leonidam claris, ponit, et Pelopou- quem vide. Omittit quoque Larissam (Macedoni- D nesum a Grzcía separat; contra veteres, atque cam sc.). In Macedónia secunda consentit cum Ilie- rocle. Jam quid sequiturf Miraberis, imo stüpebis. Thessalia (veteris sensus) sequitur, cum iisdem plane urbibus insulisque, quas Hierocles liabet post Macedoniam utramque. Oblitus igitur, post thema &uum secuhdum (Macedoniam) venire Strymonis them, deln Thessalonica, somüolentus pergit in exscribendo flierocle, qui suo justoque ordine post Macedonías liabet Thessaliam, Grzeciain cum Pelopou heso et insülis quibusdam; Cretam, etc. Krgo noster scriptor post Thessali» urbes hzcin flue apponit : Ἔως ὧδε τὸ θἐµα Μακεδονίας. Ubi forsan ei siu- gularis quidam medii vi usus loquendi obversaba- luz, qui Thessaliam (veteris sensus) partem teteris etiam Ileroclem, qui utramque juugit. ]pse tamen imprudenter caput suum ita. claudit : Καὶ τοσαῦτα μὲν ἡ Ἑλλὰς χατὰ τὸν Ἱερυχλέα. lncogitanter etiam Graci» urbes txxix tribuit, quod non ipsius recie convenit (ab ea Peloponnesum separat), sed Ilieroclez, ubi revera iste Lxxix urbium insula- rumque numerus recte legitur; quarum prinias vit e£ llierocle repetit, addito per pigritiam post Ὀλμϕισόαν dioc solo, xat τὰς λοιπάς. Mirum pos- tremo, quod non Eubcam quoque obliviscitur, nec Cycladas /Eginamque. Sextum (thema, Peloponnesus. Eam in anteceden- tibus cum Gracia junxerat; jam vero (suo :evo obsequens) separat, ut singularem provinciam trace 2ἱ VARIORUM PILEFATIONES. 2? tans eique xL urbes tribuit, quarum aliquot. (non A Quanquam nec hoc probabitur. Pergit deinde : plures) enumerat, Patras alteram peninsula metro- poliu dicens, quod zvo magis melio convenit, coll. : Mierocle, qui Corinthum totius Grzciz metropolin dicit, Spartam Laconice, Elidem /Etolim (iuo Arcadie, seasu lato). Hinc loquitur de nominibus hujus terre, de ejus facie, de vi1 insulis Pelopon- nesiacis, quas inter Hierocleas invemire licebit. Historie Peloponnesiaez capita potiora, aliunde salis nota, sequuntur. Unum, quod. memoratu di- gnum e medio svo repetit, est Slavorum reguum Peloponnesiacum, iuitium capiens imperante Con- stantino Copronymo ; ubi ἐσθλαδώθη idein est, quod in servitutem. redacta, nou slavini&ata, quod poste- rius aliunde notum est. l'ustremo in. versiculo illo salyrico vocem γαρασδοειδῆς Kopitarius (Hesgchius glossograp&us, etc. Vindob. 1810, p. 65) e Rufsica lingua derivat, ut sit idem quod Gallicum Au«bile, droit. Anne vafer? Mihi sc. poeta ille de facie no- bilis cujusdam, vafritiem servilem (ἐσθλαδωμένην) prz? se ferente, loqui videtur. De Slavica Pelopon- neso multo uberiora Noster tradit iu libro De adm. &mp., cap. 50. Septimum thema, Cephallenia. Graecum titulum spurium esse voluit editor, ob initium puto narra- tionis, ubi Ceplallenia siugulare tliema esse nega- tur. Verum res longe se aliter habet, coll. auctore eostro iu Cerimoniis aul. Byz. 1, 52, ubi plus se- mel occurrit praetor Cephalleniz (5 στρατηχὺ; Ks- Φαλληνίας). Adde eumdem De adum. imp., cap. 50 : Ἱστέον, óvt ἡ Κεφαλονίας (slc) στρατηγὶς, ἤγουν τὰ νησία, τοῦρμα ἣν τὸ παλαιὸν τῆς στρατηγίδος Λογου- 6αρδίας (sic). Ἐπὶ δὲ Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου ῥεσπότου Ὑέγονε στρατηγίς. Ubi alterum nomen deiinutivum (sc. τὰ νησία), vide ne opponatur themati erientali xvii. (Samo, cum aliis insulis us- que 3d Cpolin), quod apud Hieroclem est ἐπαρχία τῶν νήσων. Postremo {ὁμοίως δὲ xa...) negligenter addit Zacynthum, Leucadein, ltliacam, alias mino- res insulas, Corcyram, incertum quo sensu. Post £lidem sc. insulas Cephballeniain, Panormum, Za- cyntibum, Cythera, Strophadiam, Gracie adnumerat llierocles (non Corcyram) ; hinc sua noster habet, male ea digereus. Quid multa ? Capituli nostri fa- πόλεις δώδεχα, Νικόπολις µητρόπολις. Ultima ex llierecle. Quare vero, mori suo ἀνεΓδαυς, solam, Nicopolin memorat, reliquas χι omittit? Trita de- hinc narrat de nomine civitatis Nicopolitane, οἱ Hesychii locum repetit de indictionibus. Jam wiri- fice pergit : Μητρόπολις 05 τοῦ θέματος πόλις Δω- δώνη. Aliam ergo metropolin, Dodonam, vetus Epi- rus habuit? Dodonam adhuc eiiam Mierocles quidem agnoscit, ponitque post ipsam Nicopolin. Verum de melropolitana, non solum de fatidica Dedonz dignitate nil aliunde compertum habemus. iterum pergit insipide : Ἐχεῖσε γὰρ ἣν ἡ πηγὴν Κασταλίας ὄνομα ἔχουσα, x. τ.λ. (hinc stoliuum ülud τῆς Φωχιχῆς somnium). Nexum horum (γάρ) cum antecedentibus nemo sanus extricabit. Acheloi deinde fontes ibidem (in Epiro) ponit ; quauquam Aclrelous a Pindo Thessalico descendit. Dodona ta- mcn Epiri erat, non. Castalia fons cum Acheloo. Ergo mediam ut alibi geographiam cum vetere cou- fundens, Epiro quedam assignat, qux erant Nico- politaui Byzantinerum thematis, i. e. Acarnaniz, AEioliz:: (Acelelous), Phocensium (Castalia). Et hoc ultimum (de Phocensibus) unum est vere novum, quod discimus ex ista parte inscriptionis insana τῆς Φωτικῆς. Jam enim reapse fines habere videinur Nicopolitani Byzantinorum themats, sc. Acarna- niam, /£toliam, Phocida cum Delphis, quaàe omuia medio avo dicebantur Vlachia minor, apud cultio- res Αγία, eic. Nonum thema, Dyrrachium. Absque procmio sic fere cum Hierocle incipit 2uctor : Δυῤῥάχιον, f, ποτε Ἐπίδαμνος, ὑπὸ χκονσιλιαρίου, πόλεις 1x. Quie me- lius apud Ilieroclem sic : Ἐπαρχία νέας Ἠπείρου, ὑπὸ χονσιλιάριον, πόλεις Ix. : Δυῤῥ., fj ποτε, x. 5. 2. In ultimis quoque Noster variat, ante Lychuidum habens suspectum illud par vecum Afctguv xal E£xcómntty ; quod est. inverso ordine apud lliero- clem. Tui nullo statim sensu legitur : Ἐκαρχία Δαχίας µεσογαίου... ᾿Ῥεμεσιάνα, ut in. [lierocle ; nisi quod in medio juxta vocem Naicóg additur : ἡ πατρὶς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Jam alia se- quuutur ex eodem Hierocle, sc. Epirus vetus, Dar- dania, Pannonia, additis urbium solis numeris, non cies ha:c fere esae debebat : prisco tempore Cephal- D earum nominibus. En scriptoris oscitantiam! Ve- leuia cum aliis iusulis Peloponnesi partem effe- cisse (συµπεριείληπτο, pro συµπεριείληπται, coll. theiu. Strymonio), post Calabrie ; ultimo (Leonis Sap. ) avo ad thematis singularis henorem evectam fuisse, ejusque partes prxter Ceplialleniam has esse insulas : Zacynibum, etc, Respondebat igitur se- prinsulari h. t. Veneto-Gracorum reipublice, tueute 8. iinperitante Britannia. Üciavum thema, | Nicopolés. luscriptio Grseca (ἐπαρχία τῆς παλαιᾶς ᾿Ἠπείρου) Mieroclis est, ad- dito τῆς Φωκιχῆς, ὑφ' ἡγεμόνα — quod. insanuin 6.56 unicuique videbitur. Qui. enim Phoceuses. et vetus Epirus? Urbem quidein. ista Epirus babuit, ἑωτιχήν, satis claram ; uude ego Φωτικῆς extudi. lerem Epirum jam in themate octavo habuerat, Ni— copolitano. Neque vero hoc satis esse putat. Etenim post Panneniam suam sic pergit : Καὶ ὧδε μὲν ἑπαρ- χίας (Il. &rapytía) τῆς νέας Ἠπείρου, τοῦτ' ἔστι τοῦ Δυῤῥαχίου, τοῦ πάλαί χαλουµένου Ἐπιδάμνου. Ubi vides, Dyrrachio uti pro Epiro nora, cujus quidem metropolis eraty nec tamen idem cum Epiro nova ; id quod soli Byzantino usui convenit, qui Epirum novam dicere amabat Dyrrachium, coll. ipsa the- matis nostri inscriptione : "Ervator θέµα Δυῤ- ῥάχιον. Quazrere deinde licet, quare, cum h. |. Daciam imediterraneam cum urbibus suis ex llic- rocle intrudat, satis habeat, Dardani et Pannoniae $olum regimen cuum urbium numero memorare, 4) VARIORÜM ΡΑΛΒΑΤΙΟΝΕς. 2{ sion etiam nomina urbium ? Respondere in prompti À yes liabuisse, eosque finitimorum quoque doninos esi. Extravagatus erat, cum ex Hierocle Daciam maediterraneam cum urbibus repeteret, quod reapse melius conveniebat initio opusculi, quam fini ; et Dardaniom fere cum themate suo Strymonio jun- gere poterat, ut. partem borealem. Jam vero, ad s$ánam mentem reversus, reliqua themata aggredi- tur, Siciliam, Longohardiam, Chersone'n ; de qui- bus vero nil apud Hieroclem. In altera capituli parte varia inculcat de antiquitatibus Dyrrachinis ; de Constantino M., imperium Romanorum iuter fi- Πο» partiente ; postremo de Dalmatia, ltaliz ascri- benda, patria Diocletiani, impia memoriz impera- foris, ibique aqua jucundissima. Decimum thema, Sicilia. In hoc. themate, ut in reliquis duobus, immunis est Noster Hieroclez au- ctoritatis; quem scriptorem de his nil tradidisse é£istimo, aut periisse, qui tradidit. Ergo Siciliam ante papz Roraani imperium non Dyzantinis paruiase ait, sed Romanis; postmodum Byzantinis, quibus omne istud mare pareat usque àd columnas Herculeas, De nominibus Siciliz e Stephano (imo Hellanico Timzoque). Insule nostrae aliarumque magnitudo. Saraceni, ultimo zvo Sici- Wie domini facti, Calabriam solam Christianis re- linquunt, cujus στραξηγὸν Noster memorat, cum urbibus quibusdam, quarum nomina ibidem legi- - £nus (Rliegium, S. Cyriaca, S. Severina, Croton). Quare vero Siciliam thema sui avi Byzantinum nuncupat, et στρατηγὸν memorat numerumque ur- bium 92? Postremo trita de Hierone et Dionysio tyrannis, item de Archimede Marcelloque. Undecimum thema, Longobardia. Inferioris ltalize Longobardiam, i. e. Calabriam, siguilicari, praeter alia ex antecedenti capite cognoscitur, ubi velus Calabria nomen de eodem fere tractu occurrit. Jam de nomine hujus Longobardie etymologica quadam. llinc alia insipida de Buthrenoto (sic), Neapoli, Besbio (sic) monte ibique Burcano (sic) Gra:corum coloniis. Equidem significasse Beneven- tum puto, non Butlirenotum (Butrintum), quod est É£piri, vel potius Hydruntum (Otrantum). Et Βέσ- 6ιον ὄρος est Vesuvius mons cum cratere suo (vul- cano); Graecorum vero colonie sunt: Cuma et Parthenope (Neapolis), etc., non mons ille ignivo- D fus. — Imperante Justiniano, imo (sic ipse se emendat) Zenone, Gothi Neapolin aliasque urbes capiunt. Narses, Francorum victor, Longobardiain illam Gracis subjicit. imperantibus Theophilo, Mi- elaelis filio, et Basilio Saraceni Afri partes lllyrici incassum adorti, Calabriam capiunt, e qua tamen Graci, socio L.idovico, Kranco-Gallie rege, usi, eos ejiciunt. Calabria exinde Byzantinorum thema. Duodecimum thema, Cherson. Hujus quoque capitis initium male se liabet, scriptoris culpa. Dicere debe- bat, antiquiore tempore eam terram, qu: sxculo Christi decimo Cherson dicebatur, non Byzantini imperii partem fuisse, sed Bospori noinine suos re- exstitisse. Terram Bosporanam insequenti tempore Chersonem dictam 4 metropoli ejusdem nonrnis, Jam sequentibus, qux&& agunt deantiqua Bospori historia, negligenter hzc preludunt : Ἔχει δὲ ἡ ἱστορία οὕτως. Statimque ea leguntur, qus nota sunt e Stepliano epitohato; quo pleniore usum fuisse, e reliquis patet, ubi testimonia affert Phle- gontis, Strabonis, Phavorini, quz antiquiora Bos- pori spectant. Gr:»cum quoque epigramma de Chry- sopoli e Stephano pleniore haustum puto. Ultima capituli nianca esse constat, qua sic e nostro Ste- pliano resarciri poterunt : .. πολιορχοῦντος, xal διο- ρύξαντος εἴσοδον xpur thv, ὅθεν ἀφανῶς ol ὀρύττοντες ἔμελλον τοῦ ὀρύγματος ἀναδῦναι, xal (dele hanc Stephani particulam) Ἑκάτη φωσφόρος οὖσα δᾷδας ἑποίησε νύχτωρ τοῖς πολίταις φανῆναι, xal «kv πο- λιορχίαν φυγόντες Φωσφόριον τὸν τόπον ὠνόμασαν. Et hzc quidem de utroque opusculi Constantinei libro sufficiant, premissa scilicet, utilis solido utamur judicii fundamento, quod jam de totius scripti consilio pretioque ferendum esse vide- tur. Constantinus Porplyrogenitus duo scripta geo- graphica exaravit, unum De administrando imperio. filio suo Romano iuscriptum ; alterum De thematt- bus (provinciis) imperii Byzantini. Jam «e priore inter doctos satis constat, quanti revera zstiman- dum sit, magni scilicet. Habet quidem wuegligentise C varia vestigia, justumque in eo ordinem ac decur- sum narrandi frustra quzres. 1mo sunt subitanez notationes de populis quibusdam vicinis, sc. orien- talibus, borealibus, occidentalibus, quarum, ex po- tissimum qox septentrionem illustrant, non uno tantum titulo valde laudandz sunt. Etenim boua medix geographis pars, quatenus boream spectat, soli fere libro Constantineo innititur ; qui num inte- ger ad nos pervenerit, necne, id vero difficile dictu esse existimo. Habet etiam male digesta satis multa, scilicet varii generis sive notamina sive addita- menta, antecedenti narrationi voce ἱστέον, x. *. λ. agglutinari solita, more scholiastarum, cujus rei nauseam: alius scriptor vitasset : aut alienus ea, perse non contemnenda, intrusit. Caeterum sui ovi geographiam, et quidem extraneam, illustrare vo- Juit, minus eti remotioris ; de quo quz forte ad- duntur, minoris ea momenti esse videntur. Namque totus liber seculi decifhi statum spectat, non rc- motiorem antiquitatem, de qua omnino penitioris eruditionis specimina vix edere poterat imperator, collato thematum libello. Ceeterum speciem com- meutariorum, publica auctoritate munitorum, ma- nifesto prz? se fert noster Constantini liber : est eulin Romano filio dedicatus, coll. inscriptione : Κωνσταντίνου, τοῦ tv Χριστῷ βασιλεῖ αἰωνίῳ βασι- έως Ῥωμαίων, πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ῥωμανὸν, τὸν θεοστεφῆ xai πορφυρογέννητον βασιλέα. Postremo Graecum ejus titulum, unde argumentum cognosci possit, nondum equidem inveni ; Latina vero inter $5 VARIORUM PH.EFATIONES. 96 pretum iuscriptio, sc. De administrando imperio, A tur, quanquam non alienum erat a rc, veterem vneque argumento ipsius narrationis respondel, ne- qne adeo prafationi : Ἰδοὺ ἑχτίθημί σοι διδασχα- λίαν, ὥστε τῇ £x ταύτης πείρα καὶ γνώσει συνε- τισθέντα περὶ τὰς βελτίστας βουλὰς xai τὸ χοινῇ συμφέρον ph διαµαρτάνειν. Ἡρῶτα μὲν , ποῖον ἔθνος χατὰ τί μὲν ὠφελῆσαι δύναται Ρωμαίους, χατὰ τί δὲ βλάψαι, [καὶ ποῖον] χαὶ πῶς ἕχαστον τού- των, χαὶ παρὰ ποίου δύναται ἔθνους xal πολεμεῖ- σθαι xal ὑποτάσσεσθαι' ἔπειτα περὶ τῆς ἀπλήστου xaX ἀχορέστου αὐτῶν γνώμης, χαὶ ὧν παραλόγως | ἐξαιτοῦνται λαμθάνειν ' εἴβ᾽ οὕτως xal περὶ διαφο- ρᾶς ἑτέρων ἐθνῶν, γενεαλογίας τε ἐθνῶν καὶ βίου δ.αγωγῆς, xal θέσεως καὶ χράσεως τῆς χατοιχου- µένης παρ αὐτῶν γῆς xai περιηγἠήσεως αὑτῆς, xav σταδιασμοῦ πρὸς τούτοις, xal περὶ τῶν Ey τινι χαι- ρῷ μεταξὺ Ῥωμαίων xai διαφόρων ἐθνῶν συµθεθη- χότων, xal μετά ταῦτα ὅσα ἐν τῇ καθ) ἡμᾶς πολι- τεί1, ἀλλὰ xal ἓν πάσῃ τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ χατά εινας χρόνους ἑχαινοτομήθη. Agit, ut dixi, de ex- (ranea sui zvi geographia, interspersis hic ibi no- tulis atque adinonitionibus de via ac ratione, quam belli pacisque commercia cum potioribus vicinorum geutibus instituenda sequi omnino debeant. Cautius in his versatum video Jo. Bapt. Egnatium De prin- cipibus Homanis libro i1 (Hancke, De Byz. rerum acriptoribus Grecis p. 417) : Hic (Constantinus)... librum Romano [ilio reliquit, in quo summam totius imperii, sociorum omnium fadera, hostium vires, rationes, consilia explicuit... Ergo Egnatius, libri nis, possessor, non alium operis titulum norat, quam solam epistole inscriptionem. Longe aliam faciem aliudque consilium | a'ierius libri esse, qui inscribitur De yrovinciis, id nunc ma- xime exponendum esse videtur. Jani iunc. libellum Byzantinz historie editores ita fere tractant, ut eum primo loco ponant, secundo librum, quem di- cunt De administrando. imperio. Quid vero, si in- verso ordine uterentur? Noune lectorum unusquis- que, lustrato ante alterum libro posteriore, qui agit de Byzantinorum geographia medii xvi externa, thematum librum conspicatus, geograpliam Byzan- tinorum cjusdein aevi internam exspectaret ? ld quod ip»: quoque capitum inscriptiones imlubie suadent. Quid vero pras:at tliematum libellus? Non geogra- phiam ipsius regni recentiorem, sed vetustiorem, i. e. Justinianeaui, servata tantummo:lo novitia pro- vinciarum nomenclatura et divisione ; quod quam molestum legentibus esse debeat, id equidem in an- tecedentibus satis superque monstratum et evictum esse existimo. Ergo libelli consilium minime in obscuro versa- tur, collato Hierocle, qui ad verbum. exscribitur, iem Stephano Byzantino, ex quo ferie solo anti- quiora petita esse videntur. De usu quoque com- mentationis quotidiano s. vulgari vix dubitari potest. Etenim spectat studiosam antiquitatis juventutem, cni Hicrocles commendatur cum similibus scripto- ribus. G.ographia medii avi summis labris tangi- D τηγὸς τῆς Χαλδίας. Statimque sic pergitur : statum provinciarum, presertim nomina antiquiorz, cum usu zvi novitii comparare, atque ita vitam quamdam inspirare imagunculis geographicis, qua- rum fines tantum lineasque externas conspicimus, interiora desideramus. ld quod maxime cadit in librum secundum, incredibili socordia scriptum ; aut meliora ejus fatorum iniquitas abstraxit, ex- ceptis, ut dixi, ultimis capitibus, ubi scriptor im- munis erat a recoctione llieroclea. His expositis, verum Constantinei libelli pretium facile ponderari posse videtur. lllud veto, quod miraberis, vix ad uMimam, si quid video, notam detrudi poterit. Primo enim istz:e. capitum inscri- ptiones unieum nobis, quod exstat, geographias D Byzantiuz exemplar et formulam ob oculos po- nunt, exiguam licet, me Hercule, neque tamen prorsus contemnendam ; deinde liber ipse, maxi- miopere pars posterior, s. Europa, H'eroclei codi- cis manuscripti vice fungitur ; postremo Constanti- nus Stephano pleniore usus est, qua dere ante alios adeundus Westermannus in pra'fatione optim:ze frugis plena, quam editioni sux Stephanians praemisit. Aique de his quidem hactenus. Namque editio- nem librorum Constantini geographicorum minime equidem paro, sat habens, monuisse quadam, minus vel cognita vel pervestigata, unde commo- dus ad retiqua hujus epistol: transitus institui posse videtur, qua periculum geographie Byzan- ες, tandem aliquando condendz, suscipere velle profitetur. In Occidentis et Orientis distinctione Coustan- tinum sequor, qui sua Europe. themata. Oceidenti tribuit, Asie themata Orienti. Prona, inquies, ea omnia sunt et aperta : axmque Europa. est. Occi- dentis, As:a Orientis. Verum inspiciamus alium ejusdem scriptoris librum, sc. De cerimoniis n, 52. lbi enumerantur summa. imperii Byzantini digni- tates, numero 60, regnaute ipsius patre, Leone Sapiente, valentes. Classes earum sex erant : prima strategorum, qu: duas habebat partes, Orientis (τῶν 'Avaxolixüv) et Occidentis (τῆς Δύσεως). dn illa (Orientis, inquam,) post alios venit ó στρατηγὸς τῆς θράχης’ ὁ στρατηγὸς τῆς Maxtbovlagz ὁ στρα- Urat οὖν αἱ στρατηγίαι [ἐν] τοῖς ᾿Ανατολιχοῖς θέμασιν ἀριθμοῦνται. Λἱ δὲ τῆς Δύσεώς εἰσιν αὗται ' ὁ στρα- τηγὸς Πελοποννβσου ' ó στρατηγὸς Νιχοπόλεως; ὁ στρατηγὸς Κιθυῤῥαιωτῶν ΄ ὁ στρατηγὸς Ἑλλάδος... ὁ στρατηγὸς τῆς Σάμου ' ὁ στρατηγὸς τοῦ Αἰγαίου πελάγους * ὁ στρατηγὸς Δαλματίας, x. τ. λ. En vero, quam tenax fuerit seculum. decimum, imo ante- iiora, forme pristine, qua erat seculi quarti. Namque 4ο Constantino plane sic refert. Zosimus 11, 53 (p. 98 ed. Bonn.) : Κωνσταντῖνος δὲ, tà χαλῶς καθεστῶτα χινῶν, μίαν οὖσαν ἐς τέσσαρας διεῖλεν ἀρχάς. ὰ πάρχῳ yàp EX την Αἴγυπτον ἅπασαν πρὺς τῇ Ἱϊευταπόλει Λιθύης καὶ τὴν ἐφαν ἄχρ: Μεσοπο- ταμίας καὶ προσέτι γε Κίλιχας καὶ Μαππάδοχας - 91 VARIORUM PRAE£FATIONES. 98 καὶ ᾽Αρμενίους xal τὴν παράλιον ἅπασαν ἀπὸ Παμ- Α — Nomina. urbium. Stephanus Byz. : φυλίας ἄχρι Τραπεξοῦντης xal τῶν παρὰ τὸν Φᾶσιν φρουρίων παρέδωχε, τῷ αὐτῷ xal θράχην ἐπιτρέ- φας Μυσίαν τε μέχρις Αἴμου καὶ Ῥοδόπης xa µέ- χρι Δοθήρου πόλεως ὁριζομένην, καὶ Κύπρον μέντοι καὶ τὰς Κυχλάδας νήσους, δίχα Λήμνου καὶ Ἴμθρου καὶ Σαμοθρῴχης ' ἑτέρῳ δὲ Μακεδόνας xal θεσσαλοὺς xai Κρῆτας xai τὴν Ἑλλάδα xol τὰς περὶ αὐτὴν νήσους καὶ ἀμφοτέρας ᾿Ηπείρους καὶ πρὸς ταύταις Ἱλλυριοὺς xat Δάχας καὶ Τριδαλλοὺς καὶ τοὺς ἄχρι τῆς Βαλερίας Παίονας, xai ἐπὶ τούτοις τὴν ἄνω Mvcíav. Postremo necid uegligendum esse videtur, q:od uterque scriptor (Zosimus et Constantinus) terram Lazicam et Thracicam jungit. Primum thema, TAracia, Secundum thema, Mace- donia. Uno capite duas imperii provincias jungo, cu- jus rei causa. deinceps patebit, Earum situm ipse nobis scriptor aperit, Thraciam primo loco collo- cans, secundo Macedoniam, tertio Strymonein, quarto Thessalonicam, quinto Grsciam, etc. Igitur e nostri Constantini mente Thracia ejus et Mace- donia inter Pontum Euxinum et Hebrum quzrendx sunt; Strymon (terra Strymonia) inter Hebrum οἱ Strymonem. flumina; Thessalonica (Macedonia veteris sensus) inter Strtymonem et Peneum flumina, etc. ; id quod ab aliis quoque scriptoribus cozvisg plenissime conürmari statim. demonstrabimus. Jam primo urbium quarumdam hujus Macedoniae momina citabimus, quo non firmius nostr» senten- C ti» fundamentum jacere possumus. Deiu terrz ipsius denominationem per lougum s:sculorum ordinem persequemur. Postremo videbimus, quo- modo factum sit, ut ista Thracie pars diceretur Macedonia. (a) In hoc Theophanis loco Strymon idem est quod terra Strymonia, ex occidente Hebri Philippopoli con- tigua. Verum quid duplex illud Philippopolis et Phi- lippi siguificant ? Unam urbem, non duas, sc. Philip- popolin. Namque metum illum Bulgaricum Philip- pos quoque, a Philippopoli valde remotos, tetigisse, Adrianopolin vicinam non tetigisse, quis sibi per- suadebit? Sola, inquam, Philippopolis, Ebro supe- riori apposita, significatur, collato totius loci con- texit, Ea. autem primitus Philippi dicebatur, coll. Malcho in Exc. cap. 2, p. 254 ed. Bonn. (ad annum 415): Ὁ δὲ θευδέριχος .. τὸ μὲν τῆς δυνάμεως αὐτοῦ ἐς Φιλίππους ἐχκπέμπει, τῷ δὲ προσεκάθητο τὴν ᾿Αρχαδιούπολιν μηχανῇ πάσῃ πολιορχῶν. Οἱ 6k ἐχπεμρθέντες ἐπὶ Φιλίππους . . Adde Cedrenum vol. Il, p. 184 ed. Bonn. : .. Εἰς Φιλίππους αὐτοὺς (is δὲ αὕτη τῶν Μακεδονικῶν πόλεων) ustotxiss:, εἴτα πάλιν ἐχεῖθεν εἰς ᾿Αδριανούπολιν. Ludit uuga- turque Theophanes, ut alii popularium, in usu uo- minum, utens duobus pro uno; cujus rei testimonia hec proferre juvabit. Cedrenus ed. Bonn. vol. 1, p.922: Της àv Ἀ:ηδίας xai τῆς "Aonpaxavia; ; quod posterius τῆς abest a C. Hein. p. 570 : Της Μηδίας Ίτοι τοῦ Βαασπραχάν. ldem p. 602:.. συναθροίσας ὑφ᾽ ἓν, Φράγγους φτμὶ xat Βαράγ- Ὑους. ldem p. 6060: . . xaV τοὺς διξσπαρµένους Ev τε αλδίᾳ xa Ἰθδηρίᾳ Φράγγους χαὶ Παράγχους. ldem p. 545 : Καὶ ΤἘριθαλλοὺς xal Σέρδους, Ubi deinceps recurrit. simplex Τριθαλλοὺς, et simplex Eíp6o.. Seylitzes p. 666 eJ. Boun. : Παρὰ τῶν Da- e Βισάνθη, πόλις Μακεδονίας χατὰ θράχην Ἑλληνὶς, ἄποιχος Σαμίων. Cedrenus vol. I], p. 604, ed. Bonn. :... ol Πατζινάχαι.. πᾶσαν . . την ὁρμὴῆν ἑτράποντο χατὰ Μακεδονίας . . χατέτρεχον τὰ ἐν Μαχεδονίᾳ χωρία. . Ὅπερ µαθόντες ὁ Βρυέννιος καὶ ὁ Μιχαήλ... ἔρχονται εἰς Χαριούπο.ιν .. ὑποστρέφαντες ἔγγιστα Χαριουπό.Ίεως, x. τ. λ. Luitpraudi Legatio ad Nice phorum Phocam (Muratori Script. rerum tali. vol. II, p. 485; [Patrol. Lat. tom. CXXXVI, col. 927 C]): Haud longe Constantinopoli in Mace- donia, Menologium Basilianum ad diem 1 Sept. (Vol. 1, p. 6) : Απὸ Αδριανουπόλεως τῆς Μανεδο- νίας. liem Menologium ad $1 Oct. (ibi.l. p. 158): Tic Ὀδυσσουκόλεως . . χώρας Μαχεδονίας. ken Menol. ad 24 Apr. (vol. ΠΕ, p. 68) : Πόλεως Aopo- ctóAov τῆς Καππαδοχίας. Ubi Latinus interpres recte sic, in Macedonia. ldem Menologium ad 28 Apr. (p. 75) : Δοροστό.ου τῆς Μακεδονίας. Ibidem tamen, ad 28 Jul. (vol. Ill, p. 172), purius dicitur Dorostolum Μυσίας τῆς θράχης. Stephanus Byz. : Φιλιππόπο.ις, πόλις Μακεδονίας, Φιλίππου τοῦ ᾽Αμύντου κτίσμα ἐν τῷ Ἔδρῳ. Cinnamus v, 2 (p. 903 ed. Bonn.): Βασιλεὺς δὲ (Manuel Comn.) ἐπὶ τὴν Μακεδονιχὴν ἐχώρει πόλιν Φιλίππου, τὰ πρὸς τῇ Σερδιχῇ καταστησόµενος πράγματα. ldem v, 5: Ἐπὶ τὴν Φι]ίππου. Ubi ut antea. duce contextu Philippopolis siguiflcatur. Theophanes p. 772 ed. Bonu. (ad a. 812): Οἱ δὲ Βούλγαροι . . πλέον χατίσχυσαν θράχης xal Μακεδονίας. Τότε χαὶ Ἁγ- χίαλον xai Βερόην ἀφέντες Χριστ.ανοὶ ἔφυγον . . Νἰχτιάν τε χαὶ τὺ τοῦ Προθάτου κάστρον. . ὡσαύ- τως xai τὴν Φιλιππούπολιν xaX Φιλίππους xat τὸν Στρυμόνα οἰχοῦντες μέτοιχοι . . ἐπανηλθον (a). Cedrenus vol. Il, ed. Bonn. p. 185: Καὶ εἲς «c.a ἀγγων. [επι p. 6414 :.. στῖφος στρατιωτ'κόν. αράγγους αὐτοὺς ἡ κοινὴ ὀνομάζει διάλεχτος. 1M. p. 668 : Πρὸς δὲ xai Φράγγων xoi Βαράγγων. ld. p. 1317: Μετὰ Βαράγίων χαὶ Φράγγων. MJ. p. 728 : Φράγγοις τε καὶ Μαχεδόσι (omissa voce Βαράγ- otc). Ζοιιαζαδ xvit, 21 (coll. 25 de Baasyracanin) : ιθαλλούς τε xaX Σέρδους. Cinuamus n, 12 (p. 61 ed. Bonn.): Κελτοὶ γὰρ xal Γερμανοὶ xoi τὸ Τα” λατιχὸν ἔθνος . . Βρίττιοί τε καὶ Πρετανο", x. *. λ. 'Tzetza chil. κι, 566, 979 (ed. Kiessl. p. 458) : Ἵστρου παρ ὄχθας καὶ Δανουβείου ῥέους, ldem chil. viu, 912, 600 (p. 308): Ἐκ τοῦ Ζεφύρου xal δυσμὼν. Ilem ibid. v, 650 : Τὸ πρὸς τὴν μεσημθρίαν δὲ καὶ έρη τὰ πρὸς νότον. G. Paclymeres iu Mich. Pa- ['eologo1, 25: Τὸ KeActxby καὶ πελεκυφόρον. liem vero ibidem c. 8: Τὸ Κελτιχὸν πελεκυφόρον. ldem in Andronico Pala'ologo 111, 25 ; τῶν Tpi6232AQV .. 5( χράλῃ Σερβίας, Nicephorus Gregoras it, 4,5 : Κελτοί τε ἤδη xai Γαλάται ἐχλήθησαν. iv, 7, 2 : Γαλάτας xai Κελτούς. vit, 5, 5: ᾽Αφριχὴν χαὶ Λιθύην... Γαλατίαν . .καὶ Κελτιχὴν. xiv, 8,5 : Tov. Κελτι- κῶν τε καὶ Γαλατιχκῶν βαράθρων, xiv, 7, 2 : Μασ- σαλιανῶν καὶ Βογομίλων. vin, 14, 5 : Πρὸς µεσημ- 6ρίαν xaX νότον ἄνεμον. Nicephorus Callisti it list. eccles. xu, 90 (ed. Frontonis. Ducaei) : Γαλα- τῶν Κελτῶν τε. Ducas cap. 8 : Τριθάλλούς τε καὶ Σέρδους. Laonicus Chalcondylas libro 1, p. 29 ed. Boun.: Σέρδους δὲ ἐκείνους καὶ Τρ.θχλούς. Geor- gius Phrautza an, 7 (p. 216. ed. Bonn.) : Κελτοὺς καὶ Κελτογαλάτας . . Μαυρητανίαν καὶ Mavpou- 29 VARIORUM PÉUEFATIONES. 30 πολίχνην τῆ; Μακεδονίας, Νίχην ὀνομαζομένην, Α Mirsium, wt legitur) vi, 4. ; Sabuleti. canales (sic μετὰ γυναιχῶν χαὶ τέχνων αὐτοὺς χατοιχίζει; qua de Nice (Nicza) videatur quoque Anna Comuena li- bro vit, 14 (vol. I, p. 587. ed. Bonn.) : ΝΜεταξὺ τοῦ Boulyapoguyou χαὶ τῆς μικρᾶς Νιχαίας. Eadem li- bro κ(ρ. 208 ed. París.) : Ἑὴν εἰρημένην μικρὰν Níxauax., Medii cvi Macedonia, inter Pontum | Euxinum fihodopenque sita. — Enumertatis ürbium quarum- dam nominibus, ipsam terram lustrabimus, duce utentes Byzantine. annorum fere octingentorum his'oria, cujus annales verba pro nobis commode deinceps facere posse videniur. Scriptores seculerum quarti, quinti, sexti von moramur, nimirum tenaces geographic: veterum dictionis, tum revera nondum mutatz. Septimum quoque saculum (Heraclii imperatoris) vix quid- quam novasse video, cujus rei testimonium indu- bium denuntiat Theophylactus Simocatta, paucis, ut novi, lectus, multis tamen legendus, vir non ul- timae apud me auctoritatis, cum propter alia, tum eam ob causam, quod vita ejus bella Avarica vidit, sive initium pene exitii Byzantini; post qus alia sseculorum multorum turba secuta, sc. Bulgarica, qus totum reipublice statum (qui aliud 2) non leviter alfecit, cujus incommodi quotidianum quo- que dicendi usum non prorsus immunem fuisse existimo. Jai ergo in geographicis quoque Byzaa- (ἐμοῦ nova tum molitos statues? Noudum, iuquam, licet prope aberant. Etenim Sitnocatta, qui impe- C rante Heraclio (a. 612—640) scripsit, non alium dicendi usum geographicum tenet, quam anteces- cores, Scytlias et Myslos habens :, 8; vi, 10 ; llly- ticum 1, 4; Gepidas νι, 10, vir, 5; Longobardos ibidem ; Mysiam Thracicam vr, 135; Dardaniam viu, 5; Antas (sic legendum pro Arias) viu, 5; Thraciam vti, 5... Urbium, terrarum, populorum eadem nomino, qualia in itiuerariis aliisque scripto- ribus coxvis legantur. Urbes fere suut : Singilon 1, 4; vii, 10 (quo loco posterlore boua de situ Sin- gionis) ; Viminacium, Augusta 1, 4; vii, 2; Ra- teria (|. Ratiaria), Bononia, Acys, Dovostolum, Saldapa, Pannasa, Marcianopolis, Trop:eum 1, 8 ; IS 110; vir, 12; Heraclea. (Perintlius) 1, 10 ; vi, 4, 5; Mesembria (Meanpópla, non µεσημθρία) n, 19 ; Apperia (1. Appiaria), Astica, Calvomontium, Libi- durgum i1, 15, 16, 17; vii, 7; Philippopolis, Dio cletianopolis, Beraea 11, 16, 17 ; Sirmium r, 5; (non otav. Celtogs!atas Jam Stephauus Byz. habet sub v. Bo:or. Et hzc quidem bactenus. Apud Theophaneim igi- tur solam Philippopolin habemus, non etiam Phi- lippos veteris Macedonis. Namque omne id qtio Theoplianes narrat solam Thracie eam partem special, qui erat inter Philippopolin, Nicaram et Anchialum sita (τότε χαὶ ᾽Αγχῖαλον xoi Βερόην ἀφέντες Χριστιανοὶ ἔφυγον. . Νἰχκαιάν τε xal Προ- ἑάτου κάστρον xal ἄλλα τινὰ ὀχυρώματα . . χαὶ τὴν Φιλ.ππούπρλιν . « οἰκοῦντες µέτοικοι (incole), τροφάσειυς ὁραξάμενο., ἐν τοῖς ἰδίοις φξύγοντες 61:8 75,40ov). In eam enim Thracie ραγίοι Nice, ho lego) vi, 9, coll. it, 11, ubi male Σαδουλὲν δὲ Μα- γάλιον ; Saldapa, Acys, Scupius prope Odyssum vit, 2;. Pistumn, Zaldapa, latrum, Latarcium, Nove vit, 2, 7; Theodoropolis vit, 3 ; Nova vim, 4; Ge- larum reliquie prope Odyssum vri, 2; Curisca vit, 2 (Carisca vini, 6) ; Asima vii, 5 (Asema vut, 6); Constautiola vri, 10; Drizipera vr, 15 ; Panuouia vit, 7; Tomea (Tomis s. Toueus viii, 3). vn, 15; Nicopolis, Zicidiba, latrus vri, 15; latrus flumen vit, 14; via Trajani virt, 4; Palastolum viu, 5, 6; Cataract Dardasim vui, 5. Is est Theophylaeti circa. Europam usus geogra- phicus, tum nondum per rerum vicissitudines mu- latus ; quod secusiu scriptoribus medize ultimzque Gracitatis, qui vetera rebus per affectationem no- mina imponebant, ubi omnia diu ante novata fue- rant. Etiam Georgius Pisida, qui vixit circa annum 650,, usum antiquum servat. Namque in Bello Ava- rico versu 175 (ed. Bonn. p. 54) vv. τῆς θράχης ὅλης habet de omni terra iuter Istrum Constanti- nopolinque sita; ueque aliter τὰ θράχης νέφη iu Heracleide n, 11 (p. 81). Ea omnia mutata video fine ejusdem (septimi) sxculi initioque octavi, quantuui id ex. libris editis intelligi potest. Horum scriptorum agmen ducat. Stephanus By- zantinus, non quidem iuteger ille, quem jam non habemus (vixit autem Stephanus imperatore Justi- niano ], sxculo sexto), sed epitomatus, scilicet pet Hermolaum grammaticum, qui Justiniano |I Rhi- notmeto (a. 685 — 695, 705 — 711) suam epitomen inscripsit, coll. Westeremanni praefatione p. v, vt. Ergo sequeutia. Stephani verba initio sieculi octavi scripta statuimus : Βισάνθη, πόλις Μακεδονίας χατὰ Θράχην Ἑλληνίς... Διλιππόπολις, πόλις Μακεδονίας. Ea Sicphanum integrum scribere vix potuisse, te- stiimonia Thcophylacti Simocattz, uno. s:eculo po- sterioris, supra memorata satis mihi persuaserunt. Mu to etiani minus ea scripsit, que habemus in epitomato : ἘὩρεὺς, πόλις Βὐδοίας. 'H δὲ Εὔθδοια νησός ἐστι περιφανεστάτη τῆς "Ελλάδος, ἡ λεγομένη Εὔριπος. Euboea medio ivo Euripus dicebatur, non $:eculo sexto. ''heophanes, qui vixit. a. 752 — 618. Is ad an- num 750 (Constantini Copronymi a. 17) hice habet rus imperator. magnam civium partem. transpo- suerat, quasi. coloniam militarem, Bulgaros repul- suram, iesie Cedreno t. ll, p. 57 (προσέταξε γρ τοὺς Χριστιανοὺς Ex παντὸς θέματος ἐπὶ τὰς Σθλα- θινίας µετοιχίζεσθαι). Ergo in suas illi patrias redibent, a Bulgaris remotas οἱ immunes, ut Phi- | ppi veteris. Macedoniz. Ergo Strymonia quoque provincia , Theophani s. Ubrario ejus. weimorata, excludetur ? Omnino. Lectis Philippis, de Strymone cogitabat, cnjus urbs tum Philippi. Verum Stry- moniam provinciam Bulgari tmn non infestabant, sed llamum | solummodo. Strymon igitur suspectus videtur. / 35 YARIORUM PR/EFATIONE3. 36 νάµεως, ἀρχηγρὺς ἐχουσας ἄἅπαντας Μακεδόνας. Ibid, A Sirymonia. Ibid. vero. ο. 8: Too. Σαμον]λ δὲ τοῦ p. 616: Αὐτοχράτορα . . τῶν Μακεδονικών ταγµά- των. lbid. p. 629 : Καὶ μᾶλλον ci Μακεδόνες. l'ag. 650 : Ῥτρατηλάτης .. τῆς Augsug xal πάντων τῶν Μαχεδόνων àv ἑξοχώταχος. Sceyliiza ibidem p. 655: Ἑν πολλοῖς µέρεσι τὴν Γουλγαρίαν, f5r δὲ την τε θράχην xai τὴν Μαχεδονίαν συνέθλιδε (peus Uzarum). [hil. p. 657 : Καὶ χώρα» λαθόντες (Uzi quidam dehellati) δηµοσίαν ἀπὸ τῆς Μαχεδονιχᾶς, Jbid. p. 668. (in KRomano Diogene) : .. στρατὸν.. οἷον παρεῖχεν ὁ καιρὸς Éx τε Μαχεδόνων xal Βουλ- γάρων καὶ Καππαδοχῶν xal Οὕψων..,καὶΦράγγων xat Παμάγγω». lbid. p. 717 : Στράτευµα ἀξιόλογον, συγ- κείµενον Ex «e Μακεδόνων χαὶ Φράγγων. [υ.ρ.719: Της Μακεδονικῆς φάλαγγο;. Ἱμϊά.: Antzezac δὲ (Nestor, 66026 τῶν Παριστρίων), τὴν τε Μαχεδονίαν xaX θρά- χην χα, τὰ παρακείμενα τῆς Βουλγαρίας Pag. 738 : Ἑν ἈΑδριανουπόλει σννήντησε Φράγγοις v: xal Μα- κεδόσι xat τῷ λοιπῷ .. στρατεύματι. loid.: Πρός τινα τῶν Ν]αχξεδονικῶν πόλεων. beo Griimaticus (οσο. xt, ut. videtor, coll. Cra- mero iu Anecdd. Grecis bibl. Paris. Vol Il.). ls ter- r3ui nosteam puro sermone Thraciam dicere solet, e. g. p. 155 ed. Bonn. Adde 159, 145, 151, 170 {μετὰ ταξεωτῶν ἐκ τῖς θράχης), 178, 185, 185, 194, 295, 994. Llem vero p. 251: Ὁ αὐτὸς (Dasi- lius Macedo) γεννᾶται ἐν Μακεδονίᾳ, &v τοῖς χωρί- οις Αδριανουπόλεως. Pag. 252 : ᾽Απογνόντες οὖν οἱ ἹΜαχεδύνες (Adrianopolitani, a Bulgaris ad Danubium inferiorem abducii) . .. Ibidem : Κατεδίωχον αὐτοὺς οἱ Μακεδόνες. , ἕτεροι ὀνομαστοὶ τῶν Maxsóóvuv. Γαρ. 255 : 1 ὧν ὃξ Βουλγάρων ἐπ.δρομὰ,ς ποιούντων tv θράχη xax Μακεδονία, καὶ ληϊζομένων τὰ τοιαῦτα. Pag. 200 : Παρὰ τοῦ στρατηγοῦ Μακεδονίας, Pag. 215: Καὶ ἀπέστειλεν ἓν Μακεδονίᾳ .. ἀγαγὼ» δὲ ix Μακεδονίας Βαπίλειον .. Pag. 510 : Καὶ ληῖ- ζεται μὲν θράχην τε xal Μαχεδονίαν. Pag. 515 : Ἐν τῷ τῶν θρᾷχῴων θέµατι. Ρ.ρ. δἱ0 : Καὶ ἐν Max:- δονἰίᾷ χαταλαμθάνουσιν. Michael Glycas (circa a. 1418). [s quoque puriorem Thraciie usum sequi solet p.499, 507, 558, 681, ed. Bonn. ; item Mysie p. 585. Alibi vero pro eadem hibet. Macedoniam, sc. pag. 570. : Τὸν Μαχεδόνα Βασίλειον. Ibidem p. 599 : Ἔφθασε γὰρ ὁ Movouá- χας ἐχεῖσε διαπεράσας τὰς Μαχεδονικὰς Ovvápstz* ἐν οἷς ἦν στρατηγὸς xai Βρυέννιος. Λόγος γὰρ παρὰ τοῖς Τούρχοις ἐφέρετο, ὡς ὑπ) ἐχείνων καταλνθᾖσον - ταὶ, μεθ ὧν ὁ Αλέξανδρος τοὺς Πέρσας χατέλυσεν. Pag. 620: Ττνικαῦτα xal (iniiio imp. Alexii l Com- neni) Πατζινάχων πλήθος πολὺ τὴν θρᾳχίαν xoi λακχεδονίαν ἑλῆϊῖσεν. Joanues Zonaras (eodem sxeulo) 16, v, 6: βα- σιλείου τοῦ Μαχεδύνος... ὃς ἐκ Μακεδονίας μὲν fv. Ἔφν δὲ πατέρων ἀσήμων xai ἀφανῶν, εἰ xal τις τῶν τὰ περὶ αὑτοῦ ἐξιστορησάντων Ex τοῦ τῶν 'Ao- σαχ.δῶν αὐτὸν Ὑένους χατάγεαθαι τερατεύεται. xvi, 18 : Συμεὼν τά τε κατὰ Μακεδονίαν χαὶ τἀτὶ θράκχη:...ἐ)ηῖζετο, xvii, 1 : Tz» θράκην ὅλην (puro sermone). Ibidem cap. 7, Thraciam habet de terra τῶν Βουλγάρων ἑξάρχοντος οὗ τὰ θρᾳχκῶν, οὐδὲ τὰ Μακεδόνων µόνα ληϊνομένου, ἀλλὰ xal τὴν ᾿ΕλλάδΣ, xai αὐτὴν δέ γε τὴν Πελοπόννησον... lbid. c. 35 : Τὴν Ὀρεστιάδα οἰχῶν (οὕτω δὲ πάλαι ἡ πόλις ἔκαλεῖτο τοῦ βασιλέως 'Abpravou ἐξ Ὀρέστου τοῦ ᾿Αγαμέ- μονος), τοὺς Μακεξόνας εἴχε προσέχοντας αὑτῷ. lbid. : Οἱ δέ vs Μαχεδόνες... b; τὴν αὐτῶν µητρό- πολιν ἄγουσιν αὐτὸν, την ᾿Αδριανούπολιν. Ibid. c. 26 : "Date xal ἀδεῶς χατὰ πάσης τῆς 8páxn; καὶ Μαχε- δονίας αχεδάννυσθαι (Patzinacas). xvin, 2: Πρνέν» νιον... ατρατηγοῦντα τῶν bx Maxelovlag δυνάµεων. hid. c. 9 : Ὅθεν ὀρώμενοι (Uzi) τὴν τε Μακεδονίαν ἑληῖζοντο, καὶ µέχρις Ἑλλάδος προῄεσαν. lbid, c. 17: p Τὰ θρᾳχῶν τε καὶ Μακεδόνων ληΐζεται. Ibid. c. 90: C Σύμμιχτον πλῖθος, £x θρᾳχῶν τε xal Μακεδόνων xai Ρωμαίων ἄλλων xai Βαρθάρων συνεστηχός. lbid. c. 95 : Πατζινακῶν ἔθνους... τὴν θράχην πᾶσαν χαὶ τὴν Μακεδονίαν ληϊζομένου. Nicephorus Biyennius, codem saeculo. Is. 1, 5 (ed. Donn.) : Ὁ δὲ Ἰωάννης... μνημεῖον ἅλιωτον, τὰς αὑτοῦ πράξεις, χατέλιπς θρᾳξί τε xal Μαχεδόσι xal μέντοι xal Ἰλλυριοῖς xa Βονλγάροις, ἄρχουσί τε xai ἀρχομένοις. Ibid. 1, 9 : Οἵ τε μὴν Σχύθαι, πρὸς τούτοις συστασιάσαντες, θράχην τε xai Μακεδονίαν χατέτρεχον. ΙΙ, 8: Μακεδόνων τε γὰρ xal paxov τὰς τάξεις ἁπάσας εἶχε μεθ) ἑαυτοῦ. 1v, 2: Ὁ δὲ Βρυέννιος ἐν ᾿Οδρνυσοῖς διάγων... τὸ Μαχεδονιχὸν xai θρᾳχικὺν στράτευµα συλλεξάμενος... Ibid. Τόν τε Μακεδόνων ἄρχοντα χαὶ θρᾳχῶν στρατηγούς. ldem c. 3: "Ev τῷ περὶ τὴν 8p&xnv χωρίῳ Aapo- xpavíag. ldem c. 9 : llapà ποταμὸν οὐκ οἶδ' ὅπως ἀρχῆθεν χαλούμενον διὰ τὸ ἀμειφθῆναι τῶν óvopá- των τὰ πλεΐῖστα, τέως δ' οὖν ἐκ τῶν θραχ.κῶν ὁρῶν χαταῤῥέοντα, xaX ᾿Αλμυρὸν κατὰ (lege παρὰ) ἔγχω- ρίων καλούμενον. ldem c. 6 : Ἐπλέρουν δὲ ταῦτην τὴν φάλαγγα αἱ τῶν Μακεδόνων τε χαὶ θρᾳχῶν ἴλαι, lbidem : Τὸ δὲ µέσον τῆς φἀλαγ{ος αὐτὸς ἐχεῖνος 6 Βρυέννιος Ίχεν, bv. ᾧ τό τε ἀρχοντιχὸν ἑτάττετο ἅπαν xal θρᾳχῶν δὲ, Μακεδόνων xal τῆς ἵππου τῶν θεσσαλῶν, ὅσον ἑπίλεχτον. ldem ibid. c. 18: 'O Κομνηνὸς δὲ (Alexius I) διὰ Μαχεδονίας καὶ Βουλεροῦ διελθὼν τὸν Στρυμόνα καταλαμθάνει, xai τοῦτον διαπεράσας... Anna Comuena, Nicephori Bryennii conjux. Ea libro iv, & (p. 109, ed. Paria.; p. 198, vol. I, ed, Donn.) : Ἐξήρχε μὲν οὖν τοῦ τῶν ἐξκουθίτων τάγµα- τος Κωνσταντῖνος ὁ Ὥπος, τῶν Μακεδόνων ὁ ᾽Αντίο- χος, τῶν θετταλῶν (Thessalonicensium) ὁ Καδασί- Aag: 6 δέ γε Ἐατίκιος... τῶν περὶ ᾿Αχριδὼ οἰχούν- των Τούρχων ἡγεμόνευε. Ubi Achrido mihi non est Lychnydus (Achris, Okri Bulgarorum), sed Rhodope mons, co!l. meis Egnatianis (commentat. rm, p. 51). Eadem libro xiv (p. 452. ed. Paris., in descriptione Παρί montis) : Δωκῶν μὲν ὄντων βορειοτέρων xal τῶν θρᾳχῶν τε αὐτῶν τε καὶ Μακεδόνων... (ubi ta- men, collato apud Aunam magno Hzmi anbite, ipsa vetus Macedonia significari videtur). Constantinus Manasses (eodem saeculo). ]s versu 97 VARIORUM PIULEFATIONES, 38 2190 sqq. (ed. Bonn. p. 291) : περὶ Βασιλείου... A αποδράντες ᾿Ρωμαῖοι... πατρίδας τὰς ἐν Opáxr πό: Κώμης μὲν οὖν ἐἑξώρμητολυπρᾶς, προσγειτονούσης. di πρωτοπόλε, τῇ λαμπρᾷ τῶν Μακεδόνων πόλει. idem v. 50917: Τὸν πρωτόπαππον αὐτοῦ τὸν Μαχε- δένα (Basilium). Juaunes Tzeiza (eodem νο) chil. x1, 596, 948 sqq. (p. 497, ed. Kiessling.) : Μετὰ μεσημέρίαν (iege Μεσημθρίαν) μὲν ἡ Μυσῶν πόλις, Ἡ Αγχίαλος, o) τῶν ἀσήμωντις πόλις, Κάν τοῖς ὁρ:σμοῖς γῆς Μακεδόνων, ἔφτν. Ubi alium. emendo versum, sc. 918 (p. 436): Σχοῦτοί τε xa Nátcoo;, καὶ (lege Νάϊσσος, al) Μυσῶν πύλεις. lu reliquis (ibid. p. 455 sq ) δισ suum sequitur, Manuel. Comnenus (a. 1143-1180) in novella ll (Leunclavii jus Grzco-Rom. t. I, p. 154) : Ἑν τῷ 6:p2:: θρῴχης xal Μακεδονίας. Alexius. Comnenus (a. 1180-82) in novella unica (Leunclav. ibid. p. 168) : Κατὰ τὸ θέµα θράχης xa* Maxeóov(aq. Joanues Cinnainus, fine ejusdem szculi. Is lib. v, 2 (ed. Bonn.) : Την Μαχεδονιχῆν... πόλιν Φιλίππου, τὰ «ph; τῇ Σερθικῇ χαταστησόµενος πράγματα, coll. cap. 5: El; τῆν πόλιν Φιλίππου. Adde vi, 6 : "Την Φιλίππου... πρἑσθεσι.., Ex Παιόνων. ln reliquis geographicis, ut etiam in tota dicendi ratione, pu- ritatis studiosissimus est Cinnamua. Sic Serhios 1, 5, Daluaticam gentem. dicit, id cst, ni fallor, co- gnatam cum Slavis Dalmaticis, Dalmatasque halet m, 6, 7; 1,94; v, 16. Naisum Dacie mctropolin nuncupat uj, 15. Sardicze (Triaditzze) vetus nonien ς h;betn, 15, lilyricoque assignat v, 14. [leracleaimn s. Peclagoniam (Bitoliam, superioris Macedoniz ur- ben) Mysix (Bulgaria) assignat ui, 17. Sirmii ve- tus uomen semper tenet (t, 4; v, 8,10 ; νι, 7). tem v, 9 :1Λιγούρων, εἴτ οὖν Λαμπάρξδων. Mlyricum ba- bet v, 7. Nicetas (initio szculi xi) in. Jo. Comnene (ed. Bonn.) cap. 2 : Maxsóóva... τὸν Βρνέννιον οὕτω λέ- (64, ἐπεὶ xal ἐξ Ὡρεστιάδος (ex. Adrianopoli, coll. vita Andronici Couneni 1, 1) ὥρμητο. Mía $' αὕτη τῶν εὐδαιμόνων» xai κρατίστων παρὰ Μακεδόσιν πό- A: v. Idem ib. cap. & : Τὰ θρᾳχῷα pépn...ó Κομνη- wvhg ΑΛλέξιος, ὅτε εἴχετο (a barbaris Uzis) θράνη, καὶ τὰ π]εῖστα τῖς Μακεδονίας tipfjptvo. Ibid. c. 6: Ἐκ τοῦ τῶν Μακεδόνων τάγματος (sc. Eustratius quidam miles). lbid. c. 8: Eig μίαν μοῖραν τὸν Μα- χτδόνα (Macedonas) καθίστησιν... ἄλλην tb Σχυθικόν. Idem Philippopolitanam regionem ἐπαρχίαν dicit in Andronico iu, 1. ldem in Alexio, Isacii fratre, i1, 2: E; τέσσαρα διαιρεθέντες (Scytlie) στρατεύµατα, πᾶ- aav τὴν Μακέεδονίαν ἐπῆλθον... ὥστε xal τὸ Γάνος τὸ b co; διερενγσάµενοι πολλὰ qpovetozfpua(monasteria) ἐσχύλευσαν. ldem in urbe capta cap. 7 (p. 795, ed. Bonn.) : Ὥσπερ οἱ θρᾷκες πρότερον, οὕτω xai Ma- χεδόνες, τότε χαὶ θετταλοὀὶ, καὶ ὅσα ἐν Ελλάδα καθῄχουσιν. Ubi tamen vetustior puriorque nomi- num vis obtinere videlur. lbidem vero cap. 10 (p. 808-810) urbes Thracic:e et. Macedonicce terrain Byzonio vicinam sigui(icant : Οἱ τῷ βασιλεῖ.,. συν” Aet; αὑχοῦντες, ἤθελον συνεῖναι xal οὗτοι τῷ Μαρ- χεσίῳ, xal τὰ δυνατὰ ὑπουογεῖν... Ἑπανηκότες οὖν ἐς τὰ σφέτερα, τὰς τῶν θρᾳχκῶν xai Μακεδόνων πόλεις διαφιστώσι, συναιροµένων σφίσι τῶν Βλά- χων... xal οἱ ἓν Ὅρεστιάδι µετανάσται γίνονται... τὴν ἐξ ᾽Αδριανοῦ τὴν χλῖσιν λαχοῦσαν (ubi occur- runt nouwina Didymotichi, Bizya, Tzuruli, Arca- diopolis). Geoigius Acropolita (fine seculi xit) in. Annali- bus (ed. Bonn.) c. 15: Ὡς γοῦν οἱ Ἰταλοὶ πᾶσαν τὴν τῆς Maxcóoviag χώραν ὑφ᾽ ἑαυτοὺς ἐποιῄσαντο... xaX πρὸς την πό)ιν ᾿Λδοιανοῦ διεμηνύσαντο, ὅπως ὑπ αὐτοῦ Ὑγένηται... ἁπά,ας Ὑγοῦν... ὁ βασιλεὺς τῶν Βουλγάρων... πᾶσαν κατατρέχει Μαχεδονίαν... πατ- B έσχανε γοῦν ἐκ θάθρων αὐτῶν τὴν Φιλιππούπολιν... την Ἡράκλειαν, τὸ Πάνιον, τὴν ᾿Ραιδεστὸν, Xap:o2- πολιν, Ἱραϊανούπολιν, Μάχρτν, Κλανδιούπολιν, λοσυνοῦπολυ, Περιθεώριον, x. τ. λ. Equibus timen. urbibus Trajanopolin, etc. Suymonio tlie- mati assigno. lbid. cap. 24 : 0? καὶ διαπεράσαντες τὸ» Ἑλλήσποντον χαὶδιὰ τῆς Μακεδονίας διελθόντες, εἰς ᾿ΛΑδριανούπολιν ἀφίχοντο. Cap. 95 : Τὸ τῶν Σχυς θῶν γένος... τοὺς τῆς Μακεδονίας χώρους κατέλαθον, οἱ μὲν περὶ τὸν "E6pov τὰ ἐχεῖσε πεδία .. ἑλήϊζον οὖν τὰ £v Μαχεδονίᾳ πάντα... τῇ Αδριανουπόλει, τῷ Διδυμοτείχῳ, τῇ Βιςόῃ, τῇ Καλλιουπόλει. Cap. 40: Καὶ της Μαχεδόνων ἀπέσπασε... ἐπεὶ δὲ παρῆλθε τὰ τῆς θράχης xoi Μακεδονίας χωρία, ἤδη δὲ xal την Χριστοῦπολιν παρήμµειψε καὶ τὸν Στρυμόνα .. Cap. 59 : 'Ex τῆς ᾿Αδριανοῦ κχινήσα;, ἁμάξας τε παμπόὀλλας συλλεγΏναι προστάξας ἀἁπὺ πανταχόθεν τῆς τῶν Μακεδόνων χώρας. Ephrazinius, eodem αωου]ο. 1s scriptor (ed. Bonn.) versu 107 sq. : Πᾶσα 6' ἑῴα τῷ Κωνσταντίῳ λάχος, Πρὺς τοῖσδε θράκης, Μακεδονίας ὅροι, Σὺν τῇ πατρᾠᾳ xai Βασιλίδι πόλει. ld. v. 590 sq. : Στέφε: θεοδόσιον εἰ; βασιλέα Πάση. ἑῴας Μακεδονίας, θρᾷ- χης. ld. 3215 sq. : Χώρας ὃ) ὁ Βασίλειος ἐξέφυ ná- λαι Μακεδονίας, ἐξ ἀτήμων πατέρων. ld. v. ὁδοθ sq. : Kat Πατνινάχας, Ἀκυθιχὸν πάλιν ἔθνος θράχης ἐπῄει Μακεδονίας ὄρους. Id. 3302 sq. : Πληθὺς ἀκρί- δων ἑσπέρας πρὸς την ἕω Διά τε θρῴάχης, Μακεδο- via; ὄρων, Ttv ἀέρων χτῆσιν ἐξειργασμένη. ld. v. D 4245 .θράκης ἐπελθεῖν Μαχεδονίας ὅροις. dd. v. 1991 sq. : Tác. τῶν θρᾳχκῶν τξ xal Μακεδόνων πό- λεῖς Αφηνιάσαι δρῶσι Λατί.ων χράτους.ἰ. v. 1672: Μακεδονίας καὶ μέρους τινὸς Θράχης (uhi tamen autiquior nominum vis obtinet, quod idem valet de vv. 8027-8029), Scd idem v. 8085 sq. : Tiv. Άδρια- νοῦ πόλιν... Διδνμότειχον...Θράχην, Μαχεδονίαν ὄλην, Ἡολερόν. ld. v. 8221 sq. : Δι) Αἴμου καὶ Ῥοδόπις Χύδην ἐπῆλθε Μακεδονίας τόποις, Kal τὴνδ᾽ ἐληῖσαντο σὺν πἀσῃ θράκῃ. Id. v. 918! sq. : 'Q δοὺς στρατιὰν £x Μακεδόνων ἄνας Εἰς ἑσπέραν πέποµφε χατὰ 0i- σπότονυ. ld. v. 9850 : Περιοδευτῆς θράκης, Maxi- δονἰας. Georgius Pachymeres (tine szecnli xin οἱ initio xiv.) ls ergo in Michaele Palzologo, i1, 18 (ed. Bonn., hel -...- — ——— ———P— — κ ---ᾱ ——— -- 39 VARIORUM PR/EFATIONES £0 vol. 1, p. 210) : Μέχρις οὖν Ὀρεστιάδος ὁριξοµένης A θρᾷχες. Ibid. vii, 6, 9: Τῆς Gpáxrc ὅσον τὸ ἀπὸ της Ῥωμαῖδος xai μόλις πρότερον, ὡς τῶν ἐχεῖθεν ὑπὸ Πουλγάροις ὄντων... lbid. cap. 25 : Μοῖρά τις... δυστυχῆς Μακεδόσιν, εἴπω δὲ χαὶ θρᾳξἰ... Ibid. v, 9 : Τοῖς χατὰ τὸν Αἷμον xal αὐτῇ ye Μαχεδονίᾳ καὶ θράχῃ. Idem in Andronico Palzologo i, 99: Τὰ τῆς Μαχεδονίας xai Opáxnc. iv, 16: "Ex χωρῶν 8pq- χιχῶν τε xai Μαχεξονικῶν. vi, 59: Τοὺς περὶ τὸν péyav πριμικῆριον Μακεδόνας. Atque in his locis lachymeriauis usum medii evi vigere ipse historia- rum sensus nexusque sole clarius evincit ; id quod de omnibus antecedentium scriptorum testimoniis valet. Haud raro aliter sequentes auctores, in geogra- phicis minime contemnendi, Nicephorus Gregoras οἱ Cantacuzenus. Nicephorus Gregoras (sac. xi). ls libro », 4, 6 (ed. Bonn.) : ... Κυφέλλων xal “Απρων. qnut, áva- λαθὼν ὁ βασιλεὺς (a. 1982) Mtyat τὰς θραχικάς τε καὶ Μαχεδονικὰς δυνάµεις. Ibidem 6: ... οἱ Τουρχό- πουλοι μετὰ τῶν Μασσαγετῶὼν ἐπληρώσαντο: τὸ δε- ξιὸν δ᾽ οἱ τῶν Μακεδονιχῶν τε καὶ paxixov Emíi- λεχτοι. Ibidem 11 (ad a. 1289) : Αἷμον τὸ ὄρος, ὃ 55 µεθόριον νῦν ἐστι 'Popalo τε xa Bou)vápon. Συιά. 1x, 5, 5 : Ἰδὼν δὲ ὁ νέος βασιλεὺς (a. 1282)..., τὰ γατὰ Μακεδονίαν χαὶ θράχην πάντα χαταστησά- µενος. Quanquam utroque loco vetus Thracia et Ma- cedonia significatur, ut. sequentibus 1v, 5, 5: Τὰ χατὰ Μαχεδονίαν xal θράχην πάντα χαταστγσά- µενος. viui, 10; v, 6: Ἐκ Βυξαντίου διὰ θράχης xal Μακεδονίας ἁπῄτσαν ἄχρι Γαδείρων... χατατρέχειν πε Μαχεδονίαν χαὶ θράχην. vii. 6, 5: Toi; ἐν Μα-. χεδονία ᾿Ῥωμαίοις. vin,14, 5 : Στρυμόνα ποταμὸν... μέγιστος... ὁπόσοι θράχην χαὶ Μαχεδονίαν τέµνον- τες... (Strymonem)... ὀρίζοντα μὲν πρὸς µεσηµ- 6plav... θράχην xo Μαχεδονίαν, πρὸς 5' ἄ;κτους τάς τε Μυσῶν χώρας χαὶ ποταμὸν τὸν "Ίστρον. vint, 41. 11, 3, 4: Αποδοθήσεσθαι τὰ περὶ Ocáxny xal Μαχεδονίαν χωρία τοῖς προὔπάρξασιν ig τὸν κλῆ- βον... μετὰ παντὸς τοῦ θρᾳαχικοῦ στρατεύματος... ἐς θεσσαλονίχην ἑπίτροπος... τῶν τῆς Μαχεδονίας πραγμάτων... μετὰ τοῦ Μαχεδονικοῦ στρατεύματος. ix, 4, 9: Τὰ Μαχεδονικὰ τῶν Ῥωμαίων στρατεύ- pasa. Yi, 5, 43: Tov "Iacgov... κατέδραµον τὴν Ῥω- μαϊχην páxnv ἄχρι θαλάττης Ἑλλτσποντίας... ληϊ- D ζυνται θράχην. Adde xi, 4, 11. Deinde xi, 9, 9: ᾿Απὸ ϐράχης ic Maxsbovlav... µεταθάς. xiu, 19, 1: "E; vh» θράχην περαιούµενοι Τοῦρχοι. Et haec quidem vere secundum usum dicéndi classicum. Symon enim cum Cavala Macedoniam et Tlira- ciam olim dirimebat, coll. vi1, 6, 5 : Τὸ περὶ τὴν Χριστούπολιν paxpbv ἕχτισε ᾿τεῖχος ἀπὸ θαλάσσης μέχρι τῆς τοῦ παραχειµένου ὅρους ἀκρωνυχίας * ὡς ^ ἄδατον εἶναι τὸ χωρίον καθάπαξ μὴ βουλομένῳ τῷ 8α- σ.λεῖ τοῖς *' £x Μακεδονίας ἐς θράχην ἐθέλουσι δια- δαΐνειν, τοῖς τ᾽ ἀπὸ θράκης ἐς Μαχεδονίαν. Ibid. vii, 8, 2: Τὰ περὶ Χριστούπυλιν... στενὰ... διεδίδαζεν αὐτοὺς ix Μακεδονίας εἰς θράχην ἄχρι τοῦ Ἑλλησ- πὀντου. lbid. vin, 6, 7: Οἱ µέχρι Χριστουπύλεως Χριστουπόλεως ἄχρι τῶν περὶ Ρέγιον προαυλίων xal προαστείων τῆς Κωνσταντινουπόλεως., τὴν τε Κω»- σταντινούπολιν xal τὰς ἐπέκεινα τῆς Χριστουπόλεως λοιπὰς Μαχεδ’,νικὰς χώρας xal πόλεις. Cantacuzenus (84ο, xiv) Est is, ut Nicephorus Gregoras, puritatis in diceudo aduiodum tenax, imo tenacior; in reliquis, si quis alius, fontes egregios geographie aperit tum sui dvi, tum maximopere remotissimi. Ex ejus copiis sequentia sufficient. lyitur libro 1, 7 (p. 35, vol. I, ed. Bonn.): Thv ἓν Ὀδρυσοῖς ἐπώνυμον ᾿Αδριανῷ πόλιν... την tv θράχῃ Χριστοῦ πόλιν. lbidem cap. 30 : Καὶ αἱ ἄλλαι πᾶσαι χατὰ τὴν Opáxnv ἄχρι ἉΧριστούπόλεως. [ν]άδπι cap. 91: Τῆς ἄνω θρῴχης xal τῆς παραλίου µέχρι xai αὑτοῦ ὈΏυζαντίου. Cap. 57 : Τὰ ἀνωτεριχὰ µέχρι τῆς θράχης... ἄχρι Βήρας. ldem n, 5: Τὰς ἄνω τῆς Θράκης... πόλεις. ldem r, 25: Καὶ τῶν ἀπὸ Χρι- στουπόλεως Μακχεδονικῶν τε καὶ ἑσπερίων ἑἐπαρχιὼῶν ἄχρις Ἐπιδάμνου καὶ Δαλματίας. Ibidem i, 52: Ἐν Γρατζιανοῦ πόλει, περὶ ἐχθολὰς (fincs meridionales) τῆς θράχης χειµένῃ... Δράμαν καὶ τὴν Φ.λίππον, πόλεις Μακχιδονικάς. Idem. 1, 56 : Ἐπιτροπεύοντος τῆς θράχης. Et ui, 5: Τὰς ἄνω τῆς θράχης πόλεις. lbid. cap. 6: T&v £x Βυζαντίου καὶ Διδυμοτείχου καὶ ᾽Αξριανουπόλεως xal 8páxns... ovpattáv: οὐ γὰρ ἑξην τὴν τε ἐκ Μακεδονίας xai τῆς ἄλλης ἑσπέρας µετακαλεῖσθαι. De Sultano JEpypti, imperatorem Byzantinum a. 1348 in litteris suis gladium Mace- donum, regem Grxcis, etc., dicente (Cantacuz. 1, 14), vide sequentia, ubi dispiciemus, quomodo fa- ctum sit, ut Thracia, inter. Hlebrum cum Rhodope et Pontum Euxinum sita, diceretur Macedonia. Nicephorus Calliati (floruit a. 1555) in ll istoria ecclesiastica xvin, 58 (vol. 1, p. 858 ed. Frontonis Duczei) : Χαγᾶνός (Avarus) τε μὴν ἐξιὼν λαθραίως, xai τὴν τοῦ Μαχεδόνος καταδραμών... In reliquis omnibus locis Thracia utitur sensus veteris, sc. 1X, &, 5, 7, 55, 44 ; x, 9; xi, 7, 39, 48, 50; xvi, 10, 25 ; xvii, 5,98 ; xviii, 28, 57. Idem vero xi, 59: Την Θράκην παραµείψας (Thracia relicta), τὴν ᾿Αδριχνου κατελάµδανεν, ἡ àv. τοῖς ὁρίοις Μακεδονίας ἐστί. Ubi sermo est de imp. Valente, proficiscente contra Gothos, Imperator autem, egressus Cpoli, Barba- ros juxta Adrianopolin assequitur, relicta Thracia, quo in Macedonim finibus sita est. ια scriptor Byzantinus. Adrianopolis igitur in meridie theniatis Macedonici situm habuisse videtur. Finem hisce testimoniis imponant Michael Du- cas, Laonicus Clhalcondylas, Georgius Phrantza, seculo decimo quinto assignandi. Micliael Ducas (ex editione Bonn.). Is (ad a. 1251) cap. 5: "E&ztot τῆς Κωνσταντίνου, xal πρὸς Μαχεδονίαν µεθίσταται... τὰς τῶν Μακεδόνων ἴλας. lJlem cap. 99 (p. 117, ed. cit.) : Καὶ διαθὰς τὸν πορθμὸν (Hellespontum) fjxev εἰς ᾿Αδρ:ανούπολιν... καὶ ἐξελθὼν» àz» Θράχην (i. e. à. θράκτς) Ύλθεν εἰς Μαχεδονίαν... πρὸς τὰ τῆς θετταλίας µέρη χατἑρ- Uu VARIORUM PR/EFÁTIONES. t. χοντα!.... απανττθέντας ἐγγὺς elo τὰ τῆς θεσσαλο- À posthac securem suam cadendi causa eidem saluii νίκης µέρη... Ubi Thracia est. Adrianopolitana re- gio; Macedonia vero nil aliud, quam meridies inter Constautinopolim et Hebrum flumen; "Thessalia idem, quod Thessalonica medii xvi , Macedonia veterum. ldem cap. 25 (p. 152) : Καὶ ὡς... xata- στῖσαι τοῦτον ἄρχοντα Μακεδονίας xai Χεῤῥονῆσου καὶ πάσης θράχης. In reliquis Macedonia utitur sensu veterum, e. gr. cap. 19 (p. 91, 92). De Thes- salià hujus scriptoris posthac videbimus. Laonicus Clialcondylas liuro primo p. 35, ed.Bonn.: 'Agoupü:nc.., ἐς τὴν Εὐρώπτν διαθὰς .. xai ἐπὶ Αδριανούπολ:ν ἑλάσας, τὰ βασίλειά οἱ αὐτοῦ ἑπδιή- σατο. Καὶ ἐντεῦθεν ὁρμώμενας ἐληϊζετο τὴν τῖς Μαχεδον΄ας µεσόγαιον χώραν. la reliqnis Laonicus Macedonia utitur. veterum sensu, item aliis terris, Est autem is. ultima Grae- Citatis scriptor minime contemnendus, tum propter ubertatem quamdam et elegantiam narrandi, tum maximopere ob sensum quemdam ethnographicum, tujus pauca apud antecessores vestigia equidem deprebeudi, Georgius Phrantza libro 1, 11 (p. 46 ed. Bonn.): Περάσαντες οἱ Τοῦρχοι tv τῇ Εὐρώπῃ εἰς τὴν Χεῤ- ῥόνησον τῆς θράχης... λοιπὸν ὁ ᾽Αμουράτης xal τῆς Αδριανουπόλεως ἐγχραιῆς Yevópevoz, χαὶ πολὺ µέ- pos ἐκ τῆς Μακεδονίας καὶ Βουλγαρίας xal Σερθίας, κ. t. À. llem ibid. c. 96 (p. 80 ed. cit.): ύὗτος πρῶτος... iv τοῖς τῆς Εὐρώτης pípsd: περάσας τὴν Καλλιοήπολιν κατέλαδεν, εἶτα καὶ τὴν ᾿Αδριανούπο- C λιν. ᾿Ομοίως χαὶ ἕτερον οὐκ ὀλίγον µέρος τῆς 8o&- x7 xat Μακεδονίας ἔλαδεν. Qua omnino conferenda aunt cum Laonici Chalcondylze verbis inodo. me- moratis. ldem Phr. iv, 47 (p. 400 ed.' cit.) : Eig; thv θεοδόξαστον Κωνσταντινούπολιν, την Σηλυµθρίαν, thv Ἡράκλειαν, τὸ ΄Ραιδεστὸν, τὴν Καλλιούπολιν Καὶ τὰς ἄλλας τῆς Μακεδονίας πόλεις [e bulla aurea imperatoris Andronici Palazologi sen., an. 1293 Mo- nembosiotis data]. Ohe, jam satis superque ! Quorsum attinet, tanta mos testimoniorum strue nisi obruere, tamen οὐπμθὶ-- lare? Ejus generis Vestras equidem yoces dudum per- cipere mihi videor, Fautorum par colendissimum (1). Regeram vero, quo me defendam. In re nondum pervestigata religionis et probitatis esse constat, omnia sux caus arguinenta in medium proferre, caute scilicet ponderata riteque disposita, unde ju- . dicaptibus commodior intelligendi facultas procure- inr: est autem eruditionis quoque probitas qu:- dam et religio tenenda, non fori solummodo. Dein typographorum charte patientiores sunt ineptiaruim ipsis impositarum atque illitarum, quam oculi unius alteriusve legentium ; quare si mea Vobis testimoniorum silva justo spissior videbitur, en alii (^) Leo Sapiens in suo ecclesiarum indice : Τῷ ἨἩρακλείας (metropolitze), θράχης xaX Μακεδονίας, Seript. post Theophanem ed. Ven. p. 105 : Μαχε- δυνίας τῆς θράχης. Ibidem pag. 225, ed. Bonn. (in inferent, eventu tamem, ut auguror, aliquanto mi- nore, quam Vesira mihi rerum cognitio οἱ deci- dendi dexteritas pridem spopondit. Postremo TAra- cic geographiam post meas Thessalunicenses Egua- tianasque lucubratioues nunc maxime iterato labore aggrediar; Dixi in antecedentibus : Jam primo urbium qua- rumdam hujus Macedonie nomina citabimus, quo non firmius nostre sententie fundamentum jacere possumus. Dein terre ipsius denominationem per longum seculorum ordinem persequemur. Postremo videbimus quomodo factum sit. ut ista Thracice pars dicerelur Macedonia. | Egi igitur de nominibus urbium Macedonis, in- ter Pontum Euxinum Dhodopenque sitze; hiuc de lerra ipsa; uuocapite duo imperii themata jungens, Thraciz et Macedonis. Quare vero non duo capita formavi, ut erant duo themata? Ejus rei causam brevissimis exponam. Nondum inveni, quinam fines. utriusque thematis fuerint, id quod in reli- quis thematibus commodius signiflcari posse vide- tur; dubium quoque et anceps etiamnunc mihl manet, utruraque thema num duplex semper fuerit, an sepius unum? Nam que ista Byzantinorum Tlica- cia et Macedonia non erat reapse nisi Macedonia Tliracica, (b) longe tamen alia a Thessalonicensi Macedonia (Thessalonica medii xvi). Nihilominus aliquid quoque laboris hisce quisquiliis iwmpendaw; td graviora deinde properans, ea scilicet, qux causam spectant, quare Thracia BHebrum intec Pontumque Euxinum sita. diceretur Macedonia. Constantinum Porphyrogenitum primum Europa: suz thema Tliraciam dicére, secundum Macedoniam, tertium Strymonem, etc., inscriptiones libri Thema- tim posterioris demonstrant (p. 110 hujus editionis), GCerimoniarum ejusdem liber idem testatur lib. i, cap. 52, ubi Thracix przses bis semel ante Macedo- nix* presidem mernoratur ; postremo larga reliquo- rum testimoniorum .seges ex eodem cap. et llieroclis | Synecdemo. Jamque in hac nostra quzstione maaimopere attendendum videtur ad eum ordinem quo utriusque regionis nomina uno fere scripto- rum ore citantur. Qui non alius est, quam hic : θρά- D χη καὶ Μακεδονία, sive θρᾷχές τε xai Μαχεδόνες. Inversionis exempla rarissima esse, antecedentia patefecerunt. Primum igitur thema Thracia; id est Byzantium, erit, cum agro vicino, cujus tamen fines nondum inveuí ; secundum Macedovia. De his vid. ipsum Constantinum ( pag. 109 hujusce edit.) : Τὸ τοίνυν θέµα τῆς Opáxnc ἅρτι nuper τὴν θέσιν (insti- tutionem) χαὶ τὴν ὀνομασίαν ἔλαχε θέματος, ἀφ᾽ οὗ τὸ τῶν Βουλγάρων γένος τὸν Ἴστρον ποταμὸν διετέ- Basilio Macedone, cap. 9) : Ἐκ Μακεδονίας τῖς Θράχης. De Thracia οἱ Macedonia Cononis, imo Ploni patriarchze (μοι. Biblioth. p. 140. a. ed. Bekk.), vide Epimctrum. Strabonianuin, (1) DD J. P. Falmerayer et P. J. Schafarik,[quibus opus sucm nuncupavit auctor. Eprr. PATROL. Gu. CXIII. 2. 43 VARUORUM PREFATIONES. 44 ϱασεν, ἐπεὶ πρότερον εἰς Βασιλείας διττὰς (e) δι- A 486, ed. Βου.) : Κατὰ τῶν ἄποθεν τοῦ Αἴμου χω- fono. Καὶ μαρσυροῦσιν αὐτὰ τὰ ὀνόματα twv πό- λεων, fj τε Μεσημθρία xaX fj Σηλυµθρία, βασιλέων προσηγορίας ἔχουσαι πόλεις, πρὶν τὴν τῶν 'Po- µαΐων βασιλείαν αὐξηθῆναι . . "Enapyla δὲ Opé- χης ὑφ ἡγεμόνα ἑτέταχτο χαὶ ὑπὸ τὸν λεγόμενον κονσιλιάριον . Ταῦρος yàp . . ἑχράτει τῖς θράκης ἐπὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἔχων ὑφ᾽ ἑαντὸν πόλεις ὑφ) ἡγεμόνα xal κχονσιλιάριον Βὸ .. (d) Τὸ δὲ τῆς θράχης θέµα ὑπὸ τὸν βασιλέα Κωνσταντινου- πόλεως ἑτέταχτο . . xal οὐδέπω τις στρατηχὺς Ἶν αὐτῷ, '"A' οὗ δὲ τὸ θεομίµητον (e) τῶν Βουλγάρων ἔθνος ἑπεραιώθη εἰς (dele hanc vocem) τὸν Ἴστρον .. τότε . . βασιλεὺς ἠναγχάσθη . . εἰς θέματος τάξιν ἁἀγαγεῖν αὐτὸ, xal στρατηγὸν iv αὑτῷ ἆχειρο- τονῆσαι. Secundi (Macedonici) thematis fines aliquanto commodius definiri poterunt. li sunt Pontus Euzi- nus; e horcea Danubii inferioris terra, scilicet Bul- garia, Servie per Nissam contigua. Vide Hiero- clem. Quse mire quantum contirmat Laonicus Chal- condvlas de rébus Turcicis libro 1, p. 36, ed. Buun. (capitum signa libris non addidit Bekkerus, ut in Anna bene Schopenus fecit) : Τοὺς μέντοι Ἰουργά- ρους (ita negligentissime Bekkerus, tu Ιερθ.Βουλ- Υάρους) οὓς χάτω Musíav χαλοῦσιν οἱ ἄμεινον 'EA- ληνιχῆς ἑπαῖοντὲς φωνῆς, ἑπίσταμαι χαθήχειν ἐπὶ τὸν ᾿Ίστρον ἀπὸ τῆς Βιδίνης (Vidinz) πόλεως ἔστε ἐπὶ (sic) Εὔξεινον πόντονιἓν Τρινάδῳ πόλει τὰ βασ(- λεια σφίσιν ἁἀποδειχνυμένονς. Egregie sic Laonicus, σ quocum hodierna provinciarum divisio apprime consentit. Vid. tabulam Lapiei geographicam fol. 5. Occidentales thematis limites vix. invenio. Fuit, puto Hebrus et Rliodope, vel ipse solusque Hebrus; Adrianopolis vero metropolis, quanquam hoc quo- que thema in minora divisum fuisse constat, coll. Niceta in /saacio Angelo wi, &, (p. 571, ed. Bonn.): Περὶ τὸ λεγόµενον Νεούτζικον" τόπος δέ ἐστιν οὗτος διοριστιχὸς τῶν ἐπαρχιῶν ἀμιοτέρων, τῆς Αδριανοῦ, φημὶ, χαὶ τῆς Φιλίππου (Philippopoleos). Aliam quoque hujus themaltis divisionem veteri- bus placuisse video, ut scilicel diceretur Macedonia intra. jugum. (llemum) sita, et extra (ó ἐντὸς, ὁ ἑχτὸς ζυγός). Ànna Comuaena 8, 7 (ed. Bonn.): µοπύλεων xa συγχτήσεων. Ubi codex Augustanus : Αλλὰ xal χατὰ τοῦ ἔξω λεγοµένου ζυγοῦ (Slavice dixeris Zagore). Georgius Pachymeres iu Michaele Paleologo 5, 18 (Opp. ed. Bonn. vol. i, p. 210): . . Φιλιππούπολις .. Σθενίµαχον (sic). . xa ἅπας ὁ ἔξω τοῦ Αἴμου ζυγός. ldem in. Andronico l'aleo- logo 1, 29 (vol. n, p. 80): . . νέφος Σχυθῶν Παρι- σιρίων . . διελθὸν τὴν Βουλγάρων γῆν. . χατὰ τὸν ἔξω ζυγὸν γίνεται (0). Et haec quidem de jugo ipso, et de jugo extra sito. Alterum jugum, intra situm, nondum iuveni; quanquam ejus denominatio e priori consequitur. Venio ab ultimum, quod promisi, exponendum, quomodo scilicet factum sit ut bzec Thracia dice- B retur Macedonia. Jamque aliquis, En vero, inquiet, tu Thraciam Macedonia veteris Thraciamque Hami miscere vide- ris. Namque illa ipsa quoque vetus et genuina Ma- cedonia Thracie (occidentalis) pars fuit. Scio equi- dem cui pauculis, Macedoniam inter Peneum et Stiymonem sitam originetenus Thraciam vere fuisse, noun Macedoniam, quod multa mili lectio ut tot alia sole clarius patefecit. En igitur sola fere Stephani Byzantini testimonia, ordine alphabetico repetita , scriptoris tandem aliquando diligentius legendi. Is igitur: Αἱόλιον, τῆς θρῴχης Χεῤῥο- νήσου (sic) πόλις. θεόποµπος ἐν Φιλιππικῶν εἰχοστῇ τρίτῃ « Ἐπορεύθην εἰς πόλιν Αἱόλιον τῆς ᾽Αττικῆς (lege ᾽Ακτῆς, ad Atho) μὲν οὖσαν, πολιτενομένη» δὲ μετὰ τῶν Χαλκιδέων.» ldem: "Άρνη . . *&- τάρτη τῆς Ἐρασίνων (sc. χώρας) πρὸς τῇ Θράχῃ (Ακτῇ]). ldem: Βέργη, πόλις θράχης πρὸς τῇ Χεῤῥονήσῳ. Idem: Βέρης (sic), πόλις θράχης, ἀπὸ Βέρητος υἱοῦ Μαχεδόνος. ldein : Βρίχες, ἔθνος 8pa- χιχόν . . Βριγία dj Τρωϊχή, τουτέστιν fj Φρυγία, ἀπὸ Ἡρίγου τοῦ κατοικήσαντος ἓν Μακεδονία. Adde eumdem in vo:ibus Πρυγιάς, Βρύγιον, Βρύχης, Βρύξ. ldem: Γιγωνὸς, πόλις θράχης, mposcyh; τῇ Παλλήνῃ. Idem : Γρηστωνία, χώρα θράκτς πρὸς τή Μακχεδονίᾳ. ldem : Ἐορδαῖαι, δύο χῶραι Μυγδ.νίας (I. Μακεδονίας). Εἰσὶ καὶ ἄλλαι.. . ἡ δὲ θράκης. Ιάσιο : Ἑὐρωπὸς, πόλις Μακεδονίας, ἀπὸ Εὐρώπου τοῦ ἩΜαχεδόνος, xai Ὡρειθυίας τῆς Κέχροπος. T?» μέχρις αὐτοῦ τοῦ ζυγοῦ. Sic enim legendum, Ὦ Unde vides. quinam Thracia pars significeiur , in non Ζνγοῦ. (f) Nicetas in Isaacio Atgelo 1, 5 (p. (c) Thraciam primo aevo duo regna habuisse, narrat Constantinus, quo nisus veterum testimonio? An Taciti Annal.,2, 64? Urbes ab ipso memorate nil faciunt ad rem. Thracia pro temporum ra- tione in numero regnorum variavit. () Hieroclis sex prima eparchize (infra col. 141) revera computum habent 53 urbium nostra- run. (e) En Graculi fiJem ! klein plane purpuratus scriptor hzc habet. cerim. 9, 47 (T. 2, p. 681, ed. Bonu.) : Ὁ τῶν ἀπὸ Βουλγαρίας ἑρχομένων πρέ- σβεων πρὸς τὸν βασιλέα χαιρετισμός. interrogatio legatorum. Bulgaricorum : Πώς ἔχει ὁ θεοστεφῆς βασιλεὺς ὁ πνευματιχὸς πάππος τοῦ ἐχθεοῦ ἄρχοντος ῥωυλγαρίας, x. τ. λ. Logothetze Byz. ad eos inter- rogatio : Πῶς ἔχει ὁ πνευματιχὸς ἔκγονος τοῦ ( . pre quam Boreas (Herodotus 7, 189. L'lat. Phaedr. 220) βασιλέως ἡμῶν . . ὁ Ex Θεοῦ ἄρχων Ἑρουλγαρίας. x. t. λ. Similis circa Payam Εοπια µη εἰ Emirum (Bulranum ) Cilicis vide ibidem pag. 680.6832. 'eniunt. autem primo honoris loco legat pape Romaui, secundo Bulgarorum regis, tertio Turcze Cilicis. En trifolium ! (f) Non aliter. intelligo- Stephanum Byz. : Γότ- 0o, ἔθνος πάλαι οἰκῆσαν ἑντὸς τῆς Μαιώτιδος' ὕστερον δὲ εἰς τὴν ἑχτὸς θρήχην µετανέστησαν. Erat ea Thracia inter Hmum Pontunque Euxinum Sila. ϱ) Eamdem dictionem in rebus Moreoticis de- endi. Georgius Phrautza i1, 3 (p. 150 sq , ed. Bonu.): Τοῦ ὑπερμεγέθους ὄρους τοῦ Ταὐγέτου .. xai πάντα τὸν ix&lvou ζυγὸν ἄχρι καὶ τῆς Πύλου. . ἐχ δὲ τοῦ ἔδω ζυγοῦ τὸ xáavpov Zapvázaq οο ο 45 VARIORUM PR/EFATIONES. 46 Oritby:am, Atticam virginem, avexerit,. Est Mace- A χτίσµα ἓν τῷ "E6pu. Idem : Πιάσται, ἔθνος πρὸς τῷ donia vetustissimi sensus Thracica, inter Peneum Axiumque sita (4). Idem : Κασάνδρεια, πὀλις Μα- χεδονίας πρὸς τῇ Opá«p, c) ποτε Ποτίδαια λεγο- µένπ. Idem : Κεχροπία χώρα . . ἔστι xal Κεκρομὶς, χώρα θράχης ἔστι δὲ δῆημος θεσσαλονίκης (i. e. pa- gus provinciz Thessalonice medii sevi, h. e. Mace- doniz veteris). Idem: Μαιδοι, ἔθνος θράχης, πλησίον Μακεδονίας. Idem : Μεθώνη, πόλις θράκης. ldem: Μίκωρος, Χαλχιδικη πόλις ἐν θράχῃ. Ἰήεπι: Mut16ov(a, μοῖρα Μακεδονίας τινὲς δὲ Μαι- Cou; αὐτούς Φφασιν. ldem: Ὀλόφυξος, Πόλις ἐν θράχη περὶ τὸν "Αθω. ldem: θλυνθος, πόλις Θράχης πρὸς τῇ Σιθωνίᾳ τῆς Μακεδονίας. lJem : Παλλήνη, πόλις θράχης, ἀπὸ Παλλήνης τῆς Σίθω- Πόντῳ. Βαρύνεται δὲ ὁμοίως τῷ Ὀρέσται. Ὁμοίως δὲ καὶ οἱ Διέσται. Μακεδονικά δέ clot ἔθνη xa Πιά - σται. Xph δὲ εἰδέναι, ὅτι o5 φησι, xal τοὺς Πιάστας Μαχεδονιχὸν ἕθνος εἶναι, ἀλλὰ συμθαρυνομένους τοῖς Διέσταις xal Ὀρέσταις. (i) Ergo Macedonicas gen- tes εἰ colonias prope Pontum habemus Diestas, Orestas, Piastas. Primos puto a Dio, juxta sinum Thermaum sito, ad Hemum transpositos fuisse. Piastas minus jam tango, magis vero Orestas. Hosg- que omnes Macedonas Ponuticos s.Thracicos fuisse, a veteribus didicerat Stephanus Dyzantinus. Cete- rum Piastas agnoscit Tabula quoque Peut. sect. Vill, scribens Pehastii. Sedebant e sinistra Tnnze fluvii ors, quem male Tontum dicit eadem ta- νος, x. t. λ. ldem : Ποτίδαια, πόλις θράκης. Idem : B bula. Σάνη, πόλις θράχης μεταξὺ "Αθω xal Παλλήνης. ldem : Σιθωνία, µέρος θράχης, ldem : Σκχίθαι, πόλις Θράχης πλησίον Ποτιδαίας. idem: Σχιώνη, πόλις Θράχης. Idem : Στράμδαι, πόλις θρἀχης. lem : Στῶλος, πόλις µία τῶν ἐν θράχῃ βαρέαρι- χῶν, ἃς µετήνεγχαν kx τῶν Ἡδωνῶν οἱ Χαλχιδεῖς εἰς τὰς αὐτῶν we. ldem: Τράχιλος πόλις µία τῶν ἐπὶ θρῴχης πρὸς τῇ Χεῤῥονήσῳ (qualis penin- sula ?) xat Μαχεδονίᾳ. Idem : Φλέγρα, πόλις θράχης, Qv Εὔδοξος μετὰ ταῦτα Παλλήνην qnoi χληθῆναι. ]dem : Χαλάστραι πόλις θράχης περὶ τὸν θερμαῖον κόλπον. Àddo: ldem : θέρµη, πόλις Ἑλλήνων θρηΐχων. Jdem : Alsca, πόλις θράχης, προσεχὴῆς τῇ Παλλήνῃ. Idem : Αἰσύμη, πόλις θράκης "Όμηρος (lliad. viu, 904), x. *,. λ. Idem : Αφύτη ?) Αϕντὶς, πόλις πρὸς 4j Παλλήνῃ θράχης, ἀπὸ ᾽Αφϕύτου τινὸς ἑγχωρίου Ἔσχε (|. εἶχε) δὲ ἡ πόλις μαντεῖον "Αμμωνος. Apollonius Hhod. 1, 601. : "Αθω . . χολώνη θρηῖ- χίη. Et hzc quidem suffectura pro tempore, arbitror, alia daturus in secunda fragmentorum Strabonia- norum editione. Quid ergo ex his omnibus conse- quitur ? Nil aliud, quam quod modo demonstravi : siricti sensus Macedoniam fere omnem ;originete- nus fuisse Thracicam ; quanquam in his doctorum quosdam a me dissensuros puto. Verum alia ava 3liam dictionem sequuntur. Fuit enim medio zvo alia prorsus Macedonia, sc. inter Danubium infe- En vero Orcstarum historiam sequiorem, e tene- bris Byzantinis tandem aliquando a me plenius narrandam, Ergo Leo Diaconus hist. vin, 3 (p. 150, ed. Bonn.) :... τὴν ᾿Αδριανοῦ (Adrianopolin).. . ἣν Ὀρέστην φασὶ πολίσαι τὸν 562 ᾿Αγαμέμνονος, ὅτε τὸν πλάνον ὑπέστη μετὰ τὴν ἀναίρεσιν Κλνταιμνί» στρας, τῆς ἰδίας µητρόφ' ἐξ ἐκείνού τε Ὀρεάτιά- δας χεχλΏσθαι τὸ πρότερον, ᾿Αδριανὸν δὲ Αξριανου ὀνομάσαι. Theophaues continuatus libro vi(iu Cou» stantino Porphyrog. cap. 8, pag. 587, ed. Bonn.): .. την ᾿Αδριανούπολιν. . fei; τὸ πρὶν μὲν 'Ops- στιὰς ἐχαλεῖτο, ἐξ Ὀρέστου, υἱοῦ ᾿Αγαμέμνονο:, ὃς .. ταύτην (matrem Clyteemnestram) . , ἀποχτεί- νας λίαν ἐχμέμηνεν, xai ἐν τῇ συνελεύσει "E6pov, "Αρζου τε xal ᾿Αρτάχου τῶν τριῶν ποταμῶν Y8 λουσάμενος, τῆς νόσου ἁπήλλακτο. ᾿Αδριανὺὸς δὲ Kal-, ᾽ σαρ .. αὑτὴν µεγαλύνας πόλιν ᾿Αδριανοῦ µεταχέ- Χληχεν. Abr τρίτης ἡμέρας . . ἓν διόδῳ Φιλιππου- πόλεως σταδιάνεται, ἠγκαλισμένη τῷ δρε: τῷ Αἴμῳ, παρ᾽ ᾧ οἱ spei; ποταμο) συμβάλλονται τὸ ὄμδρ.μον ὕδωρ. liem plene narrat Symeon Magister in Basilio Macedone cap. { (|. c., pag. 6856); ubi tameu pro fluviis Arzo el Artaco occurrunt Arxus et Artabus. Zonaras xvii, 25 : Την "0oeoxióóa .. οὕτω πάλαι ἡ πόλις ἐχαλεῖτο τοῦ . . ᾿Αδριανοῦ ἐξ Ὀρέστου τοῦ ᾿Αγαμέμνονος. Ánna Conmneua mn, 6 (ed. Boun. vol. t, p. 110): Πλὴν τῶν νγατὰ την Ὅρε- στιάδα. Nicephorus Bryennius, nt, 2 (p. 101, ed, riorem et Propontidem sita, nil commune habens D B-nn.): Ἐς Ὀδρυσῶν. 14. cap. 5 (p. 105): . . ἓν cum ista genuina prater cognationem quamdam, a me jam nunc clarius patefaciendam, Colonias suas, ut Asiz, ita etiam Thraeiz, inter Rhodopen P ontumque Euxinvin site, Macedonum t-ges iude a Philippo, Alexandri Magni patre, impo- suerunt. Videatur Stephanus Byzantinus : Καλύδη, πόλις θρῴχης, ἄποιχος Μακεδόνων. ldem : Φιλιπ- πούπολις, πόλις Μακεδονίας, Φιλίππου τοῦ ᾽Αμύντου (h) Ad sinum Melanem, prope Hellespontut, hunc raptum transponit Apollonius Rhod. 1, 211 ss. Χαρπηδονίην. .. πέτρην . . ποταμοῖο πα όον Ἐργίνοιο). Veteres similiter in sede Orphei Thra- eica variant. (i) Stephani locus, qualis nunc habetur, sensu Ὀδρύσαις ἐφοίτα πρὺς τὴν πάλαι μὲν "Opcotiába χαλουμένην, νυνὶ δὲ ᾿Αδριανούπολιν. Nicetas in Jo. Comneino eap. 2: .. ἐξ Ὀρεστιάδος . . µία δὲ αὕτη τῶν εὐδαιμόνων . . παρὰ Μακεδόσιν πόλεων. ldem in urbe capta cap. 10:.. χαὶ οἱ ἐν Ὀρεστ:άδι. Georgius Pachymeres in Michaele Palxologo t1, 8 Ed. Bonn. vol. 1, p. 108) : Της κατὰ ttv Ὀρεστιάδα Ανδριανοῦ (sie) πόλεως. lb, cap. 26 (p. 151): . . caret. (jJuid énim est: Piastas quoque, ut. reliquos, gentem Macedonicam esse negat: sed nomen eodem dccentu gravi legendum esse ? Anne legendum συν” θαλλοµμένους, juncios sermone vulgari, i. e. num diversos ab illis? Alii ce lacuna cogitabunt. 41 VARIORUM PR.EFATIONES. ÁN θράχτν .. 699): Τὰ xazX thv Ὀρεστιάδα τε xai τὰ ἐνδότερα toU Αἴμου, ldem νι, 5: "Ez' Ὀρεστιάδος. lem in Andronico Palzologo, v, 28 (vol. i», p. 47): Πρὸς Ὀρεστιάδα, vi, 329: Καταλιπὼν τὴν Ὀρεστιάδα, περὶ τὴν λπρω πλησίον κατασκηνοϊ. vii, 19 : "Eq Ὀρεστιάδᾳ. Nicephorus Gregoras 1, n, 4. Τὰ τῆς Ὀρεστιάδος ἱππήλατα (planitiem). vii ; in, 9: Ἐν Ὀρεστιάδι. . τῇ € ogxiz T. vun, div. . τῆς µεσο- γείου . ;. ὁπόση τῆς ΟὈρεστιάδος ἐστὶ περίοιχος, Ibid, vi, 7. : "EZ Ὀρεστιάδος, vin : Την Ὀρεστιάδα. i, 9 : Ὀρεστιάδα xal Διδυμότειχον ix, 15, 1: "Αχγρις Ὀρεστιάδος xu, 14, 2.: Τής Ὀρεστιάδος. )hid.: Ἐπ᾽ Ὀρεστιάδα ΣΙ1, 14, 5.: Too παραῤῥέοντος τῇ Ὀρεστιάδι ποταμοῦ (IHebri), xii, 5, 1: Εἰς Ὀρε- στιάδα. . κατὰ θράκην. ανι, ὃς n, 9: Ἐς Ὄρε- στιάδα .. ἑντὸς Ὀρεστιάδος , . τῇ Ὀρεστιάδι. xvi, 7. 5: "ES Ὀρεστιάδος .. τῇ Όρεστιάδι. xvi, 7,5 : Ἑξ Ὀρεστιάδος. Cantacuzeuus Orestiade nunquam utitur, sed Adrianopoli. ldem tamen Odrysas non omittit 1, 7; xxi, 399; 1, ὃ (ubi occurrit urbs Buce- lum); id. quod codem redit. Luonicus Chalcondy- . las libro 1, p. 31, ed. Bonn.: Ὀρεστιάδα, thv Αδριανούπολιν καλρυµένην. Georgius Phrantaa, 1, 5 (Opp. ed. Bonn. p. xxix, 22): µετά τινων. . Ubi codex Paris.:. . μετὰ διακοσίων ἐν ὈΟρεστιάδι ὄντα. Et hzc quidem in memoriam liujus Macedonum colonix Thracice, Adrianopoleos, inquam; (j) cujus τὰ κατὰ τὴν ἹὩρεστιάδα. lbid. &, 30 (p. A supra. vidimus p. xiv (D). En aliam , ut puto, Pui- lippi Thracicam coloniam. Etymologicum M.: Bivr, πόλις. Μέμνηται ταύτης 'Hpóücog, xal qnow ὠνομάσθαι, ὑπὸ Φιλίππου οἰχισθεῖσαν, ἀπὸ τῶν Ev αὐτῇ συνο:κισθέντων μοιχῶν. Mechos Philippus I, Macedo, moechorum, furum, potorum princeps, ín Thracia. relegavit ? Veteres tamen. dixerunt, ni crediderunt, Eadem de Philippopoli quoque tradun- tur, item. de Cabyle. Ergo de Philipyis Michae! Apostolius centuria 1n, 57:.. Ἔστι δέ τις περὶ 8pá«»v Πονηρόπολις, f» Φίλιππόν φασι συνοιχίται, τοὺς ἐπὶ πονηρίας διαθαλλοµένους αὐτόθι συναγα- νόντα συχοφάντας xal ψευδοµάρτυρας xai τοὺς συνηγόρους xat τοὺς ἄλλους πονηροὺς, ὡς δισχιλίους, ὡς θεόποµπος ἐν ιΥ’ (15) τῶν Φιλιππικῶ» φησι (fragm.1292 ed. Wichers.). Philippopolin in hissigui - ficari, nota res est, col. Plin. H. N. 4, 11,18 : llebrus amnis. Oppidum sub Rhodope, Poneropolis antea, moz a conditore Plulippopolis; munc a siln Trimontium. Tzetza. (ad calcem Chiliadum e4. Riessling. pag. 510): .. 6 ῥήτωρ.. ὑπερορίας ἀξίους δειχνὺς τοὺς τοιοΌτους φαύλους, xal µαχχ. ρίζων τὸν Φίλιππον, πάντας πονηροὺς xai µοι- χοὺς εἰς Πονηρόπολιν συνηικίσαντα xai Moty^- πολιν, f| ΕΒιναρία καλεῖται. Verum. Cabyle quo- que colonia Plilippus sede maleficorum usus est, leste Strabone vit, 6, p. 520: Τὸ τῶν ᾿Αστῶν E0- vos, ἓν ᾧ πόλις Καλύθη (Καθύλη ?) , Φιλίππου τοῦ ᾽Αμύντου τοὺς πονηροτάτους ἐνταῦθᾳ ἱδρύσαντος. origiues heroicas diu ante Stephanum in medium ο Quas Macedonum colonias Thracicas praeter rationes protulit /Elius Lampridius in lHleliogabalo, cap. 7 : Et Orestem. quidem ferunt mon. unum simulacrum Diane, nec uuo in loco posuisse, sed multa in mul- lis. Posteaquam se apud tria flumina circa Hebrum ex responso purificavit, etiam Orestam (l. Orestiam condidit civitatem, quam sepe cruentari hominum sanguine necesse est. Et Οτεείαπι (|. Orestiam) qui- dem urbem Adrianus suo nomine (1. nomini) vindi- cari jussit, eo. tempore, quo furere ceperat, ut ez responso, cum εἰ dictum esset, ul. in furiosi ali- cujus domum vel. nomen irreperet. Sic lego ultiana luci, male sani, fere Orestei (A). Philippopolin Thracicam , Philippi coloniam, () Distinguantar quatuor Orestiz s. Orestiades, a veteribus ad Orestem , 'Agamemnonis filinm, relate. Prima Peloponuesi Steph. Byz.: Μεγάλη πόλις Αρκαδία." ἐχαλεῖτο δὲ τὸ μισυ Ὀρεστία ἀπὸ τῆς τοῦ ὑρέστου παρουσίας’ οἱ δὲ πολῖται Ώρέστιοι καὶ Μεγαλοπολίτα,, Cum his confer eumdem Ste- phanum: "Opsoila . . ἔστι καὶ ἄλλη ἐν ᾿Αρχαδίᾳ ^ 'Uüpsosla.— Secunda, Epiri Stephanus Byz.: 'Op£- ὅται, Μολοσσιχὸν ἔθνος. ᾿Εκαταῖος Εὐρύπῃ fragm. 11; ed. Klausen.). θεαγένης . . φησὶν, ὅτι, ἐπεὶ ἀφτίθη τῆς μανίας Ὀρέστης. . εἰς ταύτην ἦλθε τὴν γην, xai παῖδα ἔσχεν Ὀρέστην, οὗ ἄρξαντος ἐκλή- ύησζαν ᾿Ὀρέσται. Αὐτὸς 0i ὑπὸ ἐχίδνης δηχθεὶ; θνἠ- σχει εἰς χωρίον τῆς ᾽Αοχαδίάς (1. e. morsus, venit in locuin quemdam Arcadi, ubi moritur), τὸ λεγό- µενον "Op£actov. Strabo vij, 7, δ.:. . Μολοττο) . . "Upistat .. λέγεται δὲ τὴν Ὁ,εστιάδα χατασχεϊῖν ποτε Ὀρέστης, καὶ χαταλιπεῖν ἐπώνυμον ἑαυτοῦ τΏ» χώραν᾽ χτίσαι δὲ xai πόλιν, καλεῖσθαι δ᾽ αὐτὴν niilitares metalla spectare puto, quze a. maleficis «o relegatis colebantur. Cabylen et Calyben cuim Astis À. Puuly leviter attigit in Encyclopedia reali s. v. De ea adde Harpocrationem: Καθύλη Δημοσθένης ἐν η’ Φιλιππικῶν. Χωρίον ἑστὶ 6páxn;, ὥς φησι θεόπομπός τε ἓν pd xal ᾿Αναξιμένης ἐν η’ Φιλιττ χῶν. Οὗτος δέ φησιν, αὐτὺ ἱδρύσθαι πρὸ: Τάξῳ ποταμῷ κατὰ μέσον τῆς Βράχης. Ubi pro Tázo, quod est niliili, lege Τούνζῳ, vel. "Αρζῳ (cum Vo- melio, de loco Ptolemaei geogr. 11, 2, 12. Francof. ad M. 1845, p. 5, 5). De Calybe et Cabyle, item da Bine v. Nos. in nova Fragmentorum Straboniano- rum editione, Αργος Ὀρεστιχόν. - Tertia, Macedonis», nobilis- sima. Steplianua: Ὀρεστία, πόλις ἐν Ὀρέσταις, ἐν ὄρει ὑπερχειμένῳ τῆς ἥΜακεδονικῆης γῆς. - Quarta, Hzmni (Tlracie). - Poswemo O.estem Perinthus quoque, Propontidis urbs, speciat, coll. Stephano Byz.: llép:vüo;, ἀπὸ Περίνθου Ἐπιδαυ- píou, τοῦ μετὰ Ὀρέοτου στρατευσαµένου. Ἔστι δὲ πόλις θράχης. (4 Lampridii locus Meletio (Γεωγραφία Ππαλαιὰ xai νέα. Ed. Authimus Gazes. Ven. 1807, vol. µη, p. 101) in urbis nostrze mentione obversatus esse vi- detur. Obiter ejus res situmque taugit b. Wilkenius Kreuzzüge vol. 1v, p. 88 seq. not. 73). Meliora praestitit Turca. Hadschi Chalfa (lhumeli und Bosna p. 1-13). | (/) Anonymus Cauisii in exped. Frid. 1l. (Basnage, Ties. monumentorum cett, vol. ii, pag. 510) : Est autein Philippopolis, urbs predia, εἰ sublimis metropolis, in capite Macedonia sita. 49 VARIORUM PR/EFATIONES. | 50 Venio ad alia vetustioris Maeedonix nomina, uni A men. Berróa liegt vielmehr unterhalb Philippopolis alterique Thraciz loco imposita, Azius. Eumfluvium exposui in Thessalonica urbe, p. 387 -510. Sed fuit etiam Scyibie minoris (Dobrudscliz, e imeridie Da- nubii ostiorum. coll. Strab. libro vi, p. 490 ) (lu- vius Azius, teste /Eliano h. a. xiv. 25. ed. Jacobs. lbidemque urbs Aziopolis (Ptolem. geogr. wi. 10. p. 152. ed. Wechel.); de qua omnino videndus Wes- selingius ad lineraria pag. 224. Adde Mannertum geogr. vit, 116. Beroe. Urbs Thracis, apud receu- tiores geographos neglectior (Wesseling. in Indice rerum ad ltineraria). De ea repeto, qua scripsi in libio : Real-Encyclop. der class. Alterthumswissen- schaft. Vol. 1l. p. 1100 sqq. : « Stadt im Innern Thr: ziens. Gehórte spáter, wie Philippopolis immer, z: deu militárisch bedeutendsten Punkten des Lau- des (Ammianus xxvii, 4). Wenn nun erst das ltin. Anton. (S. 251. Wess.), Ammianus a. a. O. und Iherocles S. 655. Wess., nicht aber Ptolemàus (Geogr. Ml, 14.) sie nennt, so folgt daraus nichts gegen ibre viel frühere, vermuthlich schon den Ma- cedoniern zu verdankeude Gründung, von denen auch Phiippopolis und viele andere dortige Anlagen ur- kundlich berrühren. Deun Ptolemàus gibt fast nur thrazische Küstenorte, und in der Tab. Peut. ge- bórt der Ort Berone, statt Beroe (ganz an der Stelle des Lbrszischen Berróa), zu den uuzàáhligen mittel- alterlieben Shreibfeblern dieser alten Karte. Wenn ferner Reichard sagt, die Lage des Ortes sei noch nicht erwogen (und doch gibt er auf aeiner Charte sie ziemlich richtig an), so hatte er Wesseling a. a. O. nicht gelesen. Mannerl, der, wenner Wesseling widerspricht, meist irrt, setzt (VII. 276 ff.) den Ort zwischen Pbilippopolis und dem àgàischen Meer (1130 iu das thrazische Bergland Rhodope,zwischen der Maritza und dem Mesto) ; ein fehler, der davon kommt, dass er das in den Acta S. Alexandri c. 9. (Wess. a. 2. 0.) vorkommende Philippi für identisch hàht mit dem ersten macedonischen (zwischen Drama und Cavala); wahrend doch Philippopolis (an der Maritza), diese zweite Süfiung von Philipp, l., nieht: selien auch Philipp ; heist (Malchus cap. 2. S. 254. ed. Bonn. zum Jahr 473 n. Chr. vu. a.). Ausserdem ist zwischen Macedonisch-Philippi und Thrazisch- in einem óstlichen Seitenhale der Maritza, an cinem Zufluss der Tunscha, welche, vou Balkon koinmen!, bei Adrianopel, wie die Arda, in die Maritza fàlt... Es existirt noch u. d. Namen Beria (s. d. türk. Charten), d. h. Βερόη (Veroj) oer Βέῤῥοια ; denn beide Formeu kommen für den Ort iu den Uikunden ver (Wessel. a. a. O. S. 251. 655). Vorübergehend erhielt es im 81ten Jahrhundert durch die Kaiserin Irene, von der es restaurirt wurde, den Namen [το- nopolis (Wessel. a. a. O. S. 655). Seine Bedeutung im Mittelalter schreibt sich von den Einfallen der Nordvólker her, denen es, mit Philippopolis und andern unzáliligen Burgen des Balken, einen Damin enigegensetzen sollte. Bald nach dem Anfang des schwachen lateinischen Kaisereichs wurde es von den Bulgaren beinahe ganz verwüstet (Akropolita cap. 98). Im Allgemeinens. manausser Wessel. a. 3. Ο. : Catancsisch ad Tab. Peut. I. 726. Schafarik in den Wiener Jahrb. XLVI. 57. » E diutinis igitur tenebris hxc quoque urbs protracta. essc videtur. — Erigon, Superioris Macedoniz fluvius. Axio illa- bens ab occidente (Thessalonica p. 205 Via Eguatia, Comment. 4. p. 41). Eumdem vero fluvium Thracia quoque meridionalis habet ex llebri oriente. Straho libro vit in fiue secundum epitomen Palatinam $. 25. (mex edit. p. 37) : "Οτι ὁ vuv ποταμὸς ᾿Θιγινία ἐν θράχῃ καλούμενος (?) Ἐρίγων ἣν καλούμενος (?) Ubi Wesselingius (ad ltiueraria p. 622) pro Ἐρίγων conjicit "Epylvoc, byzantinam scriptionem ad anti- quius zvum minus bene transferens , obsequente Kramero in Vaticana (Strabonis epitome p. 21. Tu retiue Ἐρίγων. Veteres enim Macedones varia suae lerrz? noinina in colonias transferre amabant, cujus rei multa exempla afferri cum possint, non debent. Age vero hujus fluvii historiam diligentius jam nunc atuingamus, quauquam dissernsus auctorum aliquem decernendi difficuliatem afferre videtur. Ergo Theo- phylaetus Simocatta, seculi vit. scriptor. histor. 4, 1 (p. 46, ed. Bonn.) : Αφιχνεῖται δὲ (dux Byzanti- ni exereitus, Counnentiolus) χατὰ τὸν Ἐργινίαν οὕτω καλούμενον ποταµόν. Symeon Magister (sec. X) in Leone Armenio cap. 9 ( Tüeoplianes continuatus pag. 614, eJ. Bonn.) : Καὶ πιάσαντες (Bulgari, duce Bertóa ein viel grüsserer. Zwischenraum, als zwi- D Chrumo) τὸ δεξιὸν μέρος τῆς πόλεως (Cpolis), xat» schen Thrazisch-Derróa und Thrazisch-Philippi (Philippopolis). Auch,ist Mannert's Fluss Arzus, an den er dieses Berróa verlegt, 7 M. P. davon entfernt (Wessel. a. a. O.), und verschieden von der Arda der Türken, welché von der Rhodope (also westlich) komnit, und zwar reissend, aber von kurzem Laufe ist (Hadschi-Chal(a S. 12.) ; woniit also die 87 M. P. des lin. Ant,, welche dieses zwischen Berróa und Adriauopel zeichnet, aberinals gar. nicht stiimn- (m) Hanc fluvii formam diu"ante habet A pollonius Rhodius |. 211 seqq. : Σαρπηδονίην . . πέτρην . . ποταμρῖο. . Ἑργίνοιο, I igitur fluvius sinui Melani immittitur. Pemponius Mela it, 2, 6: In Propontide Selymbria , Perinthos , Bithynis; amnesque, qui έχανσαν τὰ ἔξωθεν τῆς Χρυσῆς πόρτης ἕὼς τοῦ Ῥι- γίου. Ubi tamen Ῥηγίου legendum esse patet, de qua Tlhracie prope Cpolin urbe ex occidente (fuit autem duplex) videndus Ducangius ad Nicephorutm Gregoram 1x, 2 (pag. 1290. eJ., Bonn.). Idem vero Syineon ibidem cap. 10 (pag. 616) indubie de nostro fluvio loquitur his verbis : Καὶ ἑλθόντες (Bulgari) ἕως ᾿Αρκαδιούπολιν (sic, cum accusativo ), xat πξ- ῥάσαντες τὸν ᾿Ῥιγίαν (ποταμὸς δὲ οὕτως ἐστὶ λεγόμ:- interuunt, Erflginos et. Athyras (hi igitur immittun- tir. Propontidi). Plin. N. H. iv, 11, 18: At. in ora (Propontidis) amnis Erginus ; oppidum fuit Ganos, deseritur et. Lysimachia, jam in Cherroneso. 5| VARIORUM PRJEFATTIONES. t2 νος) πηὗρον Aabv, πολὺν xat χμαλώτευσαν αὐτόν. A adi Hadschi-Chalfam in Rumelia et Bosnia p. 68 seq. Formam Ῥιγίαν nibili esse, unisquisque concedet. Lege, me suadente, ᾿Ῥιγινίαν. Tagenonis descriptio ' expellitionis Asiaticze Friderici 1 ( Freher, scripti. rerum Germ. vol. 1 p. 441) : Kal. Muri. (1190) dux Suevie exivit Hadrianopoli cum suo agmine. Sequenti die dominus imp. cum suo exercitu & Non. Martii (4 Mart., Dominica Letare) transierunt Rima flumen cum magno labore, et eodem die cantabatur Laetare Jerusalem, Ubi legendum esse Riginiam anusquis- que concedet. Georgius Acropolita (sec. xii) annal, cap. 41 (pag. 155, ed. Bonn.) : Ol μὲν οὖν Σχύθαι (Bulgari), τὴν Αδριανοῦ παραµείψαντες, τὰ περὶ τὸν ποταμὸν, οὗ ᾿Ῥηγίνα τοὔνομα, λείαν ἑποιοῦντο, καὶ τὰ πέρ.ξ τοῦ Διδυμοτοίχου (sic, pro. . εἰχου) ἐσχύλενον . περί που τὰ µέρη τῆς Βιζύτς . . ὁ βασιλεὺς (Byzantinoruim) περὶ τὸν ποταμὸν, ὃς Ῥηγίνα καλεῖ- ται, τὴν σχηνΏν ἔπιξε. Ephrewius in (3845. v. 9079: Πρὸς ποταμὸν "Pr viva (hoc accentu). Idem v. 9195 : Tóv ποταμὸν Ῥηγῖνα. Hic Erigon vix alius esse poterit quam Agrianes Herodoti iv, 89. 90. In eum influit Contadesdus ; in hunc Tearus, teste Herodoto |. c., cujus verba meinorabilia in eorum gratiam repetere lubet, qui istam quandoque regio- nem 3dibunt. Ergo pater historiz : Δαρεῖος δὲ, ὡς &£0r τὸν ΠὩόσπορον κατὰ τὴν σχεδίην, ἑπορεύετο διὰ τῆς θρηῖκης * ἀπιχόμενος δὲ ἐπὶ Τεάρου ποταμοῦ τὰς πηγὰς, ἑστρατοπεδεύσατο ἡμέρας τρεῖς. 'O δὲ Τέαρος λέγεται ὑπὸ τῶν περιοίχων εἶναι ποταμῶν ἄριστος, τά τε ἄλλα ἐς ἄχεσιν φέροντα, χαὶ 6h xal ἀνδράσι χαὶ ἵπποισι φώρην ἀχέσασθαι. Εἰσὶ δὲ αὐτοῦ αἱ πηγαὶ δυῶν δέουσαι τεσσερήχοντα, ἐχ πέτρης τῆς αὑτῆς ῥέουσαι * καὶ αἱ μὲν αὑτέων εἰσὶ φυχραὶ, αἱ δὲ θερµαί. Ὁδὸς δ' Ex' αὐτάς ἐστι ἴση ὲξ Ἡραίου τε πό- λιος τῆς παρὰ Περίνθῳ, καὶ ἐξ ᾽Απολλωνίης τῆς ἓν τῷ ΒΕὐξείνῳ Πόντῳ, δυῶν Ἁμερέων ἑχατέρη. Ἔχδι- bel δὲ à Τέαρος οὗτος ἐς τὸν Κονταδέσδον ποταμὸν, ὁ ὃξ Κονταδέσδος ἐς τὸν ᾿Αγριάνην, 6 δὲ ᾽Αγριάνης ἐς τὸν "E6pov, ὁ δὲ (ἐς θάλασσαν τὴν παρ) Αἴνῳ πόλι. Sequitur apud llerodotum c. 91 inscriptio Teari laudatoria, in cippo ibidem posita. Solus, ni fallor, Uyzantinorum scriptorum Chalcocondylas (596, xv) menoriam Teari recolit, Teaeri nomine, non Τα- nari (ut male habet Latinum Clialcocondylze Clau- &eriinum) libro 1, p, 12 ed. Bonn. : .. . τά τε ἄλλα καὶ ἐς Ταΐαρον ἑμθάντα ( Turcasm Orthogrulem) πταμὸν τὸν χατὰ τὴν Αἶνον ἐπὶ πολὺ ποῦ ποταμοῦ σὺν ταῖς ναυσὶ προελθεῖν. Ibid. p, 25 : Ἑπέδραμόν (Turcae) τε τὴν θράκχην Éc τε ἐπὶ Ταίαρον τὸν ποτα- póv. Ibid. p. 50 : Ὁ μὲν οὖν Σουλαϊμάνης ἔτυχε πο: ^topxioy πόλιαμα, 9ὸ παρά Ταίαρον ποταμὸν, διέχον ἀπὸ ᾿Αδοιανουπόλεως σταδίους ὡσεὶ ἑόδομήχοντα. Ibid. p. $1: Παρὰ Ταίαρον ποταμὸν, ὃς ὕδωρ χάλ- 2ιστόν τε παρέχεται χαὶ ὑγιεινότατον * θέρους δὲ ἣν (opa, Ubi memoratur locus Κερμιανόν. De Riginize fwtibus (juxta Turcicum Burgas) ejusque ponte jileberrimo, antequam in Maritzam (llebrum) exit, Ejus igitur nominum ordo chronologicus is erit : Agrianes, Erigon, Erginus. E:ginias, Riginias, Re- gina, Erkene (Turcice), Vidimus in unus fluvii nun- cupatione magnam seculorum mutationem, de qua iu universum legemdus Nicephorus Dryeunius (szec. χι!) hist. iv, 5 (p. 154 seq. ed. Bonn.) : . . παρὰ ποταμὸν, οὐκ οἵδ' ὅπως ἀρχῆθεν χαλούµενον, διὰ τὸ ἀμειφθῆναι τῶν ὀνομάτων τὰ πλεῖστα τέως δ᾽ οὖν ἐχ τῶν θραχικῶν ὁρῶν καταῤῥέοντα, καὶ ᾽Αλμυρὸν κατὰ ἐγχωρίων καλούµενον. "Ev ᾧ xal φρούριον ἐπὶ λόφου ἵδρυται * Καλοθρύη τούτῳ τὸ ὄνομα. Indigenas significat Grecos Byzantinos, veteres autem Thra- cas, coll. castelli nomine semithracico. Halmyri nomen, quod a salso sapore cett. venisse puto, ve- tustioris xvi speciem prz se fert, quo Grocorum colonie Propoutidis oram fere οἱ tenebant. Est autem Halmyrus fluvius "inter Selybriam et Hera- cleam (Perinthum) quarendus, ubi in Propontidem exit, coll. Cautacuzeno list. 1n, 77 (ad an. 1544) :.. . παρὰ ποταμὸν προσαγορευόμένον 'AXpopby, μεταςὺ Σηλυθρίας καὶ Ἡρακλείας. Ubi simul occurrit locus Δαφνίδιον. Eumdem diu ante (sec. xin) respexerat Ephraemius in C«sarr. (in Theodoro Lascari) v. 1525 : Εἰς Άλμυρὸν ὃ ἔσταλτο χῶρον ἑσπέρας. Quae verba incredibile dictu quomodo vertat. A. Majus (et repetat 1. Bekkerus), sic nimirum : Tum ad He- sperium salsi aeris locum mittitur. Eu igitur novum pest ιοί alia veteris geographiz incrementum, soli C Byzantine historie debitum. — Curiscu. Theophy- lactus 'Simocatta hist. vit, 5 (pag. 274 ed. Boun.) : Ἐπὶ τὴν Θεοδώρου πόλιν. . . ὑπὸ πρώτην δὲ ἕω ἐν τῇ λεγοµένῃ Κουρίσχᾳ ( Curiscam ) φοιτᾷ. Τρίτη δὲ ἡμέρα, καὶ tv '᾿Ασίμῳ τῇ πόλει τὰς ἐπαύλεις ποιεῖται. Eamdem invenio ibidem libro viui, 6 (p. 585), ubi Καρίσχα nune legitur et ΄Ασημα. Nostra Curisca nomen Macedonicum esse videtur, unde locus tabulze Peutingerianz (seet, 7) Curisto s. Euristo, inter Lychnidum et Heracleam Pelagoniz situs, medelam lectionis habebit : lego enim Cturisco (n). — Sequi- ' tur Nicea, ut antecedens inter Lychnidum εἰ Hera- cleam sita (Via Egnatia, comment. 1, p. 58). Eam- dcm terra Paristriana liabuit, sive Bulgaria borea- lis, seilicet Nieen s. Nicaeam (cf. supra col. 39), ' D — Perinthus ( lleraclea, Propontidi apposita. Eam Oresti tributam supra vidimus note (j). Eamdem- que Tzeiza (chil, 2, 100, pag. 111, ed. Kiessling). Mygdonicam dicit, scilicet nomine Macedonico. — Scupi. Urbs Pzeonize seu Dardani: meridionalis (veter. Mace:oniz borealis) nobilissima, Axii initiis apposita, de qua sufficiet ablegare ad P. Wesselingium (Itine- rar. p. 655). Ejus vero noufen in Meesia quoque infe- rlori baud semel occurrit, Stephanus: Σχοῦποι, πόλις θρἀχης. Theophylactms Simocatta vi, 4 (p. ?72. ed. Bonn.) : Τὰ γὰρ Ζαλδαπὰ xot "Axuq xai Σχόπις καταπρονομεύσαντες (antea depopulati Slavi): unde situs urbis satis cognoscitur, coll. ibidem Si- (n) Ubi tamen alii de Cyrrlio et regione Cyrihestice, ibidem positis, cogitabunt, YARIORUM PR/EFATIONES. σὲ mocalta p. 374 : Απολιπών τε τὴν Ὁδησσὸν, ἐπὶ τὰ A, rediret, Canusium Apulorum (9) attigit, in via Appia εὐώνυμα τῶν χώρων μεταφοιτᾷ, τῇ τε Μαρχιανοῦ συγγενόµενος πόλει . . . Ergo hi -copi inter Axiopo- liu et Marcisnopolin quari debebunt. Eamdemque diu ante, sseculi quarti fine, S. Paulinus "habere vi- detur carmine 31 sc, de reditu Nicetze episcopi in Daciam ( Maxima Bibliotheca Patruimn t. vi, p. 291). Alium tamen hujus vocis locum Thracia borealis et occidentalis habet, ab antecedenti, itein. Thracico, distinguendum. Procop. sedif. 1v, 4 (Opp. ed. Bonn. tom. ὅ, pag. 289) : Ὑπὺ πόλιν Σαρδιχἠν' ZrvoU- πειον (sic), Στένες (l. Zxevà), Μαρχίπετρα, etc. Eze urbes e situ nomen traxisse videntur. Et liec quidem Scupi urbs Sardicze (Triaditze) vicina fuit, 4 scopis minoris Scythia: longe diversa. Sed videndum de itinere Nicetze tribusqne Scupis. Sic igitar S. Paulinus l. c. : Tw per Philippeos Ma- cetum (o) per agros, Per Tomitanam gradieris ur- bem, lbie et Scupes patrie propinquos Dardanus hospes (p). 1s Nicetas, natione (nomen talia prodere videlur) Grzcus, erat Remesianze Dardanics episco- pus saec. 1v ( Pagi, critica in Annales C. Baronii ad annum 396). Remesianse autem situm inter Naissum (Nisch) et Sardicam (Triaditzam),isti tamen propius, quasrendum esse, Tabula Peutingeriana docet fol. 4 ; neque etiam dubitandum de scriptione Remesiana, pro aliis scribendi variatiopibus, coll. Procop. zdif. 1ν, 4 (Opp. ed. Bonn. tom. in, p. 284 : Ἐν χώρᾳ Ῥεμεσιανεσίᾳ (1l. 'Ῥεμεσιάνᾳ)' Βρίττουρα, x. 5.2; "inde simul Remesianam non urbem tantummodo fuisse patet, sed etiam regionem. Dardaniam autem boreali Macedoniz et Servie meridionali saeculo secundo sqq. respondisse, testis est Ptolemzeus geogr. 11, 9 (pag. 149 ed. Wechel.). Καὶ τῆς Δαρδα- νίας δὲ πόλεις ᾽Αῤῥιθάντιον, Νίσος (Il. Ναϊσσὸς) , Οὐλπιανὸν , Σχοῦποι. Id igitur sanctus anno 398 e sede episcopali HKemesiana, urbe patria, Italium adierat cum urbe Nola. Qua digressus, utin patriam (o) Macedum edd. Monstrum. grammaticum. E voce Macedenum (declinatione tertia) non descendit Macedum. Imo juxta. vocem Μαχεδών, ete., dicitur quoque. Μαχέτης, Μακέται, etc., unde istud latino- graecum Alaceiun. De his adi quoque Stephanum Byz. : Μαχεδονία . . λέγεται καὶ Μαχέτης ἁρσενικῶς xii Μαχετὶς γυνὴ, xat Μάκεσσα ἐπιτεθιχῶς .. . xal Μάκεττα διὰ δύο τ xal δι ἑνὸς τ. Ultimo 2vo pro Μαχεδὼν molliorem foruam Μαγεδὼν placuisse vi- deo, Georgius Pacliymeres inMichaele Paleologo 11, 16 (Opp. ed. Bonn. vol. 1, p. 205) : Παραδοὺς xà- χείνῳ, ὅσον ἣν x Μαγεδῶνος Ῥωμαίων. (Idem ibid. iv, 21 (p. 510) : Ἠσαν ἔνθεν μὲν θρᾷχες, ἐχεῖθεν δὲ Φρύγες΄ ἕνθεν μὲν Μαχεδόνες, ἐχεῖθεν δὲ Μυσοὶ, xii Κάρες ἄλλοι καὶ πολλοί. Τὸ ἐχ Μαγεδῶνος xat γε τὸ Σχυθιχὺν προσῆν, xai τὸ ξενιχὸν Ἰταλιχόν. lidem p. 3511; "Αδαλά τε xal Καῦστρου χῶραι xal Ma eov χαὶ ἡ περίπυστος Καρία. ldem ibid. libro γι, 20 (p. 463) : Τὰ χατὰ Κάῦστρον καὶ Πριήνην .. χαὶ τὰ χατὰ Μίλητον, xai Μαγεδών. Ducas. cap. 2 wp. 15 ed. Bonn.) : Μαγνησία μέχρι Περγάμου καὶ πάσης Μαγεδῶν (hoc accentu) ἐἑπαρχίας Ubi interpres ] alus (p. 551 eJ. cit.) : Tutia (a eparchia de Mag- on. (p) En ultimo zvo Macedonas Hyrcanos Taciti (Aunal, u, 47) reperimus, coll. ibi interprr. Hospes D positum (Horat. sat. I, v, 91) : hinc eadem puto via publica utens, Lupias Colabrorum petiit, mox Hy- druntuti, (r) Ex Equo euim Tutico et Canusio Rubos puto venit, mari Adriatico appositos, hiuc per Brundisium et Lupias (Antonini Itinerar. pag. 113 ) HMydruntum, ubi « Trajectus » in Epirum (Aut. Hin. ibid.). Hine primo adiit duplicem Epirum (Paulinus |. ο. : Ibis Epiro gemina videndus, et per /Egcos penetrabis stus Thessalonicen) (s), ad quem locum Wesselingius (ad Itiner. pag. 656) : « Cui bono per geminam Epirum Thessalonicen Nicetum ablegat, cum brevius per Prevalitanam Dardaniainque pro- vincias iter, iu Tabula signatum , in Scupos et Re- mesianam versuspateret ? » Imprudenter, ut raro, sic P. Wesselingius. Nicetas enim duplicem Epirum adiit, hinc mari Agxo usus Thessalonicain : in ipsam Grieciam non exscendit, id quod verba modo memo- Γαία satis demonstrant, Cui itineri quare Balavus invidet ? Mercatorumne more, brevi (si juvat) uten- tium, pro longa, suinptus gratia ? Quamquam ab Apollonia vel Dyrrachio, Thessalonicam proflciscens, brevissima uti poterat per continentem Egnatia. Imo Epirum duplicem minime pratervectus est, sed eam adiit Sanctorum causa, ut alibi quoque sanctos adiit Thessalonicez scilicet et Philippis Macedonum, quim posteriorem urbem nolis pro Macedonia simpliciter dictam putare ; antecessit enim istud poetz : Ibis Epiro gemina videndus, Ei per /Egeos penetrabis estus Thessalonicen. Ergo ut Thessalonica, sic etiam Philippi pro urbe haberi debent, non pro terra Ma- cedonica, ut quibusdam videtur, qui in Scupis of- fendunt, quos Macedoni:x assignant. Sunt enim alii queque Scupi, preter Scupos Dardani (Macedonia superioris) coll. antecedentibus. E Philippis autem Thracas Bessos petiit S. Nicetas, in sumino Hzxmo habitantes ; qua de re videantur fragnienta Strabo- uiana ( pag. 95 sq. mex edit. ) (f). Eos ad Jesum 8c. Scupensimn, non Nolanorum. (q) Paulinus 1. c: Apulis sed nunc via prima terris Te veliet longo spatiosa plano. (Qua Canusino medicata flagrant Vellera fuco. Beneventum primo, ni fallor, petebat, per planum ( planitiem ), hinc per montes Canusium, ut Horatius |. c. Appia utens. Canusii fabricas tinctorias ex Nostro adde Horatianorumn interpretum copiis qualibuscunque. (r) ld est : Ast ubi paulo via proferretur (sic) . . levis spiret sine nube siccis Aura Calabris. Te per Hydruntum Lupiasque vecium . . Ambient uno. Ore caterve. lu his paulo dicit abusive. Calabria enim stricti sensus non incipit nisi in ea terra, qua est inter Brundusium et "Tarentum sita. (s) Nil agunt, quibus iatud Epiro videndus : idem est quod videndus in pretervectione maritima : Ergo fratrum legiones pro littore Epirotico stabant, San- ctum visurze in mari Adriatico ! Autende quoque ad istud juxta positum : per /;Eg«eos αεί. ο. 58 () Paulinus Ll. c. : Nam simul terris animisque duri, El sua. Bessi nive duriores, Nunc oves (acti duce te gregantur Pacis in aulam .. Nunc magis dives preiío laboris Bessus exultat. Quod lumi ma- φις Anle. quarebaut, modo mente celo. Colligit aurum. [d L9 VARIORUM PIUEPATIONES. 95 Ghristum sive Nicetas couvertera!, sive alius quis- A Αλεξάνδρου, τὰ δ᾽ ab ἑσπέρια ὡς τοῦ μεγάλου Κω.- quaw. Montes Rliiplisi, cum Borea ibidem memorati, geographiam mythicam seu poeticani spectant, non historicam, coll. Strabone vij, 5,6. pag. 599. ed. Cas. Significantur stimma Rhodopes Ilemique. His su- peratis Ponti Euxiui litiora Nicetas adit, ubi Tomi, urbs nobilissima , eujus lectio minime in. Stobos mulari debebat, Erat enim prima e quindecim S«cy- ελλ (minoris), coll. Hierocle (pag. 11, hujus com- mentotionis) Ovidii Nasonis exsilio famosa. llinc itum ad vicinum Scuporum oppidum, inter Axiopolin Istri et. Marcianopolin situm. Alius tamen de Scupio Procopii juxia Sardicaum sito cogitabit, non omnino vituperandus. Erat enim loc S:upium agri eme- siani locus, unde noster Nicetas ortum habuisse dicitur. Pessime vero de Scopia (Scupis) uno omnes conscusu cogitant. Namque Ίο Scopia tion erat pa- trix nostri Nicetze,sc. Dardauize propinqua (u) sed, iptius Dardania metropolis, coll. Hierocle p. 13 hujus commentationis : « xvi. Ἐπαρχία Δαρδανίας e» πόλεις D, Σχοῦποι µητρόπολις, x. $. λ, » Ergo Pli. lippis relictis orientein petiit, hiuc occidentem, ubi patria ejus et sedes episcopalis, Remesiana. Talia de Thracie nominibus Macedonicis, iu:o «oloniis, coll. iis, que de ipsis Macedonum coloniis nan dubitandis supra mous:ravi. Veteres enim, ubi suarum sedium noinina peregrinis locis imponebant, id von aliud agentes faciebant, scd suos reapse cives aliquam ob causam istic transponentes? id quod non minus clarum fit ex omni Macedonum € historia, quam ex Romanorum, stirpium in bis, ut alias, haudquaquam absimilium (9). Pervestigavi velus aevum, antiquas ibi Macedonum colonias tum ex ipsa historia monstrans, tum e larga nominum opportunitate. Jamque ad ipsos Byzantinorum annales descen- dendum esse videtur, qui cum veterum traditione mirum quantum concordant, Dyzantini imperatores non tantum hzreditatem, verum ipsum quoqie mno- » men. Macedonum imperii habebant, sive ipsi talia opinati, sive ab Orientalibus adepti. Orientales certe, ipsique puto Byzantini, Romanorum imperium co- lehant tanquam successorem in paterna Alexandri Magni domo ; cujus rei testis Codinus est (de officiis aul Dvzantine cap. 6, ed. Bonn. pag. 335 ) : Καὶ ἐπειδὴ] ὁ μὲν Αλέξανδρος τῶν Μακεδόνων 1v βασιλεὺς, ἡ δὲ Μαχεδονία ὑπὸ τὴν τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων χεῖρα εὑρίσχεται, τὰ μὲν ἑῷα ἔθνη διδόχσι τὴν τιμὴν τῷ βασιλεῖ ὡς διαδόχῳ τοῦ πατριχοῦ οἴχου (8) Paulinus ]. c.: Scupos patrie propinquos Bardanus hospes. ln fine moto Wesselingium itineris Nicetiani difficultates vidisse quidem, nec tamen vicisse, Namque in Scupis offendit, itein in Tomis, Partes itineris [talicam οἱ Epiroticam bene perspexit Coleti (Farlati, Illyricum 8acrun, vol. vim, pag. 77). (0) H:ec omnia, ut tot alia, insuper habuit Megewischius in libro : Ueber die griechischen C€olonieen scit Alexander dem Grossen. Altona, 4311, pag. 3 seqq. (r) Eam epistolam, cujus initium (tituli) puro σταντίνου διαδόχῳ. Scripta bze seculo xv constat. Adscendo ad. seculum xiv. Cantacuzenus i, 14 (Opp, ed. Bonn. tom. tut, pag. 94) : El; τὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ ἑλεοῦντος xal ἐλεήμανος. Μακροημερεύσει ὁ 8:04... τὰς ἡμέρας τῖς βασιλείας τοῦ μεγάλου, τοῦ εὖερ- γετιχοῦ.. τοῦ θεµελίου τῆς πίστεως.. τῶν Χριστια- νῶν.. τῆς σπάθης τῶν Μαχεδόνων, τεῦ Σαμφὼν, τοῦ βασιλέως τῶν Ἑλλήνων, τοῦ βασιλέως τῶν Βουλ- γάρων, τῶν ᾿Ασανίων, τῶν Βλάχων, τῶν Ῥώσων xai τῶν ᾿Αλανῶν, τῆς τιμῆς τοῦ δόγματος τῶν Ἰόθήρων καὶ τῶν Σύρων.. ᾿Αγγέλου Μομνηνοῦ Πα- λαιο)όγου τοῦ Κανταχουζτνοῦ, x. *. à. (x). Impera- tori Byzantiuo hiec a 1248 scripsit sultanns ZEgypti, Mohauimedanus, unde de hac alloquendi formula edoctus? Ab ipsis mehercule Grzculis, quorum im- peratores sic plane vel similiter de se ad exterorum principes scripsisse putaudi sunt, collato Anonymo Canisii, (Basnage, Tlies. rnonumentorum, etc., vol. I. p. 510) : Isaacius, a Deo constitutus. imperator sa- eratissimus, excellentissimus, sublimis moderator Ro- suanorum, angelus totius orbis, heres corone magni Constantini, dilecto fratri imperii sui, maximo prins cipi Alemannie, gratiam. suam, fraternam et puram dilectionem. Hzc an. 4180 Isaacius Angelus, Grz- corum imperator, Friderico I Suevo scripsit, recte itum vix angelicum Gr:eculi fastum notaute «ο νο quodam, Dietbaldo (Wilken, Kreuzz. vol. iv, p. 72. Dol. 47) ; cujus tamen episcopi verba (y) Wilke- nium (l. c.) non. intellexisse video. Namque 1-aa- cius, ex Angelorum Byzantinorum gente, totius orbis angelum se nuncupat: quam dicendi arrogau- tiam (s) ne monachis quidem concedi velim, quan - quam talia, ut tot alia, Dyzantii usu venisse video, coll. Eustathio Αα me edito (Opusc. pag. 210, 50, elc.), qui monachos ll. citt. angelos terrestres dicit. In reliquis tamen Macedonicus Byzantinorum im- peratorum titulus speciem quamdam juris vetustio- ris revera prz se ferre videtur, scilicet geographic. Supra leginus coloniarum Thracicarum, con- dente Philippo I Macedone, nomina non addubi- tanda ; habuimus quoque locorum Thracico- p rum nomina, quie testimonium nobis deferebaut Maceconica ibidem terrarum pristine dominatio- nis. Ex hac ulterioris antiquitatis memoria et tradi- tione factum equidem puto, ut illa Thracie pars initio medii, quod dicunt, evi, vel diu ante Mace- sermone originetenus scriptum est, e lingua vulgari in puram convertendam curavit. Pontauus, Cauta- cuzeni olim editor; male. Tenendum eral Grzcum istius avi vulgare, addenda vero interpretatio veteris idiomatis. (y) « Rex Gr:ecorum superbe et arroganter angc- lum Dei et originem nostra fidei et Romanum in- yeratorem se appellat. » (2) Byzantinorum de se magniloquentiam non de- seruerunt Turcarum imperatores, coll, Schweiggeri popularis mei, Neue Fleyssbeschreibung aus Teutsch. land nach Constantinopel, Noriuib. 1008, p. 145. 5i VARIORUM PIUSEFATIONES. 58 donia nuncuparetur. adeoque una. quoque et altera A sibi azrogarent. Taceo scriptores, primum aera incolentium familia, ex obscuris, ut fit, iuitiis ad regnum enixa, eumdem nascendi titulum affectaret; cujus rei luculentissimwun exemplum ea Byzantino- rum imperatorum dynaátia nobis proponit, quam $z:culo nouo Dasilius, Macedonis nómine, condidisse fertur, coll. Incerto Theophanis continuatore (sec. x) v, 1 (p. 212, ed. Bonn.) : Αὐτοκράτωρ Βασίλειος ὦρμᾶτο μὲν Ex τῆς Μακεδόνων γῆς, τὸ δὲ γένος εἷλκεν ἐξ Αρμενίων ἔθνους ᾿Αρσαχίων (1. ᾿Αρσακιδῶν ). Neque aliter Genesius (eidem saeculo x assignandus) libro iv, p. 107, ed. Bonn. : Ὑπῆρχε δὲ .Βασίλειος bx Ὑένους μὲν πρεσθυτάτου Πάρθου 'Apcáxou αὖ- χῶν . . καθεξης δὲ xal Τηριδάτου (1. Τιριδάτου) τοῦ βασιλέως, tnc αὐτῆς σειρᾶς ἐξημμένου, ἀλλά μὲν (1. μὴν) καὶ Φιλίππου χαὶ ᾿Αλεξάνδρου . . ἐξείχετο. "Oc ἹΜακχεδόσης (Jj. Μακέσστς vel Μαχέτιδος) γῆς ἐχφυεὶς, Υεννητόρων ἦν κατὰ γενεὰν οὐκ ἁἀσήμων. Quibuscum ea mirifice consentiuut, qua nariat Mi- cbael Glycas (claruit circa annum 1118) pag. 599. cd. Bonn.: Ἔφθασε γὰρ ὁ Μονομάχος imp. an. 1042- 1054) ἐχεῖσε ( in Asiam ) διαπεράσας τὰς Μαχι- δονιχὰς δυνάμεις .. λόγος γὰρ παρὰ τοῖς Τούρχοις ἐφέρετο, ὡς ὑπ' ἐκείνων χαταλυθήσονται, μεθ) ὧν ὁ Ἀλέξανδρος τοὺς Πέρσας χατέλυσεν. Talia igitur s:zeculis 1x, x, σι, credebantur, insequentibus, mu- toto cynastiaruim ordine, non item, collato Zonara (ejusiem cum Glyca sz&-uli sc. xii libro xvi, 5.6, :.. Βασ.λείου τοῦ Μαχεδόνος.. ἔφυ δὲ πατέρων ἀσήμων.. 6’ xal τις τῶν τὰ περὶ αὐτοῦ ἐξιστορησάντων ἐκ τοῦ τῶν Αρσακιδῶν αὐτὸν γένους χατάγεσθαι τερατεύε- ται (fabulose mentitur). Constantinus Manasses (ejus- dem szculi) versu 5190 seqq. (pag. 221 ed. Doun.):.. περ' Βασιλείου . . χώµης μὲν οὖν ἐξώρμητο λυπρᾶς, προσγειτονούσης τῇ λαμπρᾷ τῶν Μακεδόνων πόλει. Eplraemius (szc. x11) v. 5213 sq : Χώρας 5 ὁ Βασί- A&to; ἐξέφυ πάλαι Μαχεδονίας, ἐξ ἀσήμων πατέ(ων. Et habebant sane Thüraces illi bellatores, sive indigen: dicendi, sive αὐτόχθονες cum Gr:ecis, Macedonibus, Latinis (a), Slavis Bulgarisque wi- sti, quod lau'lem quamdam Macedonicm virtutig: (e) Magnum Latinarum per Thraciam colonia- rum copiam testantur Itineraria Romanorum cum — Notanduimque, barbaros illos rarius ipsum Tabula Peutingeriaua, Notitia Dignitatum Orientis et Occidentis, Procopius de aseiliciis libro 1v, Theophylactus Simocatia, de quo scriptore adite supra columnam 29. Hi igitur cum Gracis ct Thiacibus, quos Strabo Vaticanus egregie illu- stravit, coaluisse videntur. Jamque intelliges famo- sissima Theopliylacti Simocattz verba n, 15, pag. 99, ed. Bonn: Μεγίστου δὲ συµπεσόντος τῷ στρα- τεύµατι θρύλλου, θροὺς παρ) αὐτῶν πολὺς ἔπαν- ἱσταται, παλινοστεῖν τὰ ἐθόα πᾶς Υεγωνὼς δια- πρύσιον, ἐπιχωρίῳ τε γλώττη εἰς τοὐπίσω τραπέ- σθαι ἄλλος ἄλλῳ προσέταττε, Ρέτόρνα, μετὰ µ- Ἱέστου ταράχου φθεγγόµενο:, ofa νυχτοµαχίας τινὸς ἑνδημούσης ἁδοχήτως αὗτοῖς. Respicitur terror yauicus , exercitum Commeniioli, Byzantinoruim ducis. Avaros in Astica regione seculo νι debel- lantis, nullo tamen detrinento, invadeus. Ergo milites illi, rustica sua ltalorum lingua usi, «lamitabaut : Εειογπα, id est, terga. verte. Nec minus forüter Hami quoque urbes Avaris tum Ghristianze szeculum antegressos. En vero Strabonem. ls secundum Vaticana fragmenta libri septimi (p. 34 mea Sirabonianorum fragmentornm editionis) : Παρο:χοῦσι δὲ τὸν Ἔδρον Κορπίλοι, καὶ Βρέναι ἔτι ἀνωτέρω, εἶτ᾽ ἔσχατοι Βεσσοί" μέχρι γὰρ δεῦρο ὁ ἀνά- πλους. ΄Απαντα δὲ τὰ ἔθνη ληστριχὰ ταῦτα, μάλιστα ὃ οἱ Βεσοὶ, οὓς λέγει γειτονεύειν Ὀδρύσαις xal Σα- παίοις. Ubi Βέναι pro Βρέναι legendum esse, alio tempore ostendam. Adde eumden ibidem : Ἔστι δ) 4 Θράχη σύμπασα Ex δυοῖν xal εἴχοσι ἔθνων συνεστῶσα. Δύνατα: δὲ στέλλειν, χαίπερ οὖσα περισσῶς ἔκπε- πονηµένη, µυρίους καὶ ε({5,000) ἐππέας, πεζῶν δὲ καὶ εἴχοσι µυριάδας (200,000). De Bessis egi ibidem p. 55 seq. Deinde Justinianus imp. novella 26 : 'Exet- B νο τῶν ὁμολογουμένων ἐστὶν, ὅτιπερεῖτις τὴν θρᾳᾷ- D xàv ὀνομάσειε χώραν, εὐθὺς συνεισέρχεται τῷ λόγφ xaí τις ἀνδρείας xal στρατιωτικοῦ πλήθους xal κο. λέμων xal μάχης ἔννοια. Ταῦτα γὰρ ἐγγενῆτε xai πάτρια τῇ χώρᾳ καθέστηχεν ἐχείνῃ. Eam virtutis lau- dem non amisit seculi sexti sive Justinianei (inis septimique initium, coll. nota (z)antecedentis pagi- nz. Viris vero fortibus ejusdem zvi jam Slavos quoque, Mosis novos incolas, iutermistos fuisse, equidem non dubito, monstrare jam nequeo. Sequen- tía secula legionum Maccdonicarum οἱ Thracicarum mentionem haberc non desistunt, coll. anteceden« tibus (supra col. 32). Eas puto ex earumdem fere terrarum incolis conscriptas fuisse, neque ta- men e solis. Imperante enim Constantino Monoma- cho (an. 1042 1054) mercenarias lberorum copias (Caucasias, Colchicas, etc.), numero 50,000 Cpoli habitas [fuisse , Glycas testatur Aunalium parte quarta pag. 998, ed. Doun. Hac militia imperatorem Graecum przter indigenas usui existimo, non hoimi- nibus urbis Dyzaritii, quos imbelles opificesque non milites, dicit Leo Diaconus iv, 6, vi, 10. (ed. Bonn); Russos (Ῥὼς) vero longe fortiores (αἱμάτων &;- δρας). Initio. szculi x Macedonum lau.lem recolit Italus Luitprandus, Hist. v, 10 (Muratori SS. rer. ltall. vol. u. pag. 4955) his verbis : Von. enim clam resistebant, coll. eodem Simocatta, i, 15 ο 100). mum (Halcauum) petiisse, cum Byzantium tendereut, sed inter Pontum. Euxinum et H:emum processisse, ut szculi nosiri decade tertia οἱ 'Ρὼς (Russi): bone cousilio. Namque Hami incole, favente natura cuui munimentis (Nicetas in Isaacio Angelo, pag. , ed. Bonn.), strenue resistebant. (Simocatta v, 16, pag. 253). Hicemum vero nec insequens Byzan- tnorum avum neglexit, testante Niceta in lsaacio Angelo secundum codicem B (p. 488) : 'Exelvo;yàp (Basilius Bulgarocionus, sme. x, ΧΙ), ὅτε τούτους (Blachos) εἰς τέλος διέφθειρὲ, διετάξατο, εἴπερ πάλιν εἰς ἀποστασίαν ποτὲ τραπῶσιν οἱ Βλάχοι, οὕτως ὀφείλε. ὁ µέλλων κχαταπολεµέσειν αὐτοὺς ποιῆσαι τὰ αὐτοῦ (αὐτοῦ và?) χατουνοτόπ.α (pre- sidia), καὶ εἰσελθεῖν εἰς αὐτούς. Quod ipsum seculo xi insuper habuit. Isaacius Angelus, socors impe- rator (Nicetas l. c., p. 487). Septem inter. Bele- gradam et. Cpolin angustias enumeravit Haminerus ad lladsclii-Chalfam in. IKuinelia p. 89 seq. 5) | VARIORUM PRJEFATIONES. 60 tà (imperator) est, Macedones. (militiam Byzantino- Α vitiam Kostendil (Justinianam primam, Justiniani rum) bello duros exsistere. Ubi significatur annus Christi 919, sive imperium Romani Lecapeni Mi- Παιν Byzantinorum attigi in Thessaloniceusihus, pag. 515 seq. ; cujus utiuam diligentior expositio tandem aliquaudo a viris eruditioribus tentetur! Pergo in expositione Vlachorum Bulgaricoram, inter Danubium et Propontidem sedentium. Bulgari, cum line seculi septiini istas Lerras occuparent, exe incolas potissimum Thraco - Latinos habebant et Slavos, quibus victores, numero licet minores, suum nomen imponebant. Eo tempore (93606. vii-xi) num victiinter se et cum victoribus concreverint,an suam quisque stirpem et originem tenuerint,id vero diffi- cile dictu videtur. Recuperata libertate, quod post annum 1185 accidisse constat, Vlachoprum nostro- rum memoria nil frequentius in Dyzantinorum an- nalibus, maximopere Niceitz, cuin Bulgarorum, olim dominorum, nomen multo rarius audiatur ; uudeista- rum gentium numero. validissimam tum Vlachorum fuisse existimabis. li Hzmum maxime incolentes (Nicetas p. 489, 676 ed. Boun.), a. Grxcis vexati def: cere ( Nic. pag. 482 seq. ), aliquoties tamen fu- gati (Nic. ibid. p. 487, 515). Nomen eorum pro Bulgaris occurrere solet (Nie. p. 490, 516, 568,572, b13, 589, 616, 617, 820, 852, 8355). Alibi apud eumdem cum Mysis, Scyibis, Cuinanis memorantur, i4 est cum Cumanis et Bulgaris (Nic. p. 485, 520, 569, 811, 857, a1.). Linguam eorum non praterwit- tit Nicetas pag. 6017. Ab iislem Gracorum odium Bulgari didicersnt (Nic. p. 851). Eorumque duces fanosissimi, Joannes (Iwan, lbancus) , Asanus et Chrysus, non Bulgari eraut, sed Vlachi, coll. Niceta non uno tantum loco. Postremo regionis quoque inter Cpolin et Bizyain, Astorum olim regiam, incolz Vlachi erant, teste. Georgio Pachyimere inAndronico Palaologo, 1, 51 (Opp. ed. Bonn. vol. 11, p. 106). Verum hzc hactenus. Minus enim etbnographiam illarum terrarum scribimus, quam geographiarm. quantum provinciarum uomina et limites spectat. Tertium thema, Strymon. Brevitati jam. studehi- tur, minus ob scribendi tz»dium, quam propter fontium penuriam, quibus tamen Edrisius Arabs jam accedat cum Pactis quibusdam Latinis, regnum imp. patriam), juxta Strymonis initium «itam, non excessisse auiumo, coll. Ansberti narratione de Friderico l. Suevo secundnm codicem Pragensem (Wilken, Kreuzzüge, vol. iv, p. 101): Fridericus, advocatus de Berge (Philippopoli commorans), inva- sil regionem opulentam , Flachiam dictam , non multum a Thessalonica distantem , etc, ,.— ubi Thessalonicze provincia significatur. — Strategi Stirymonii raro memorantur, coll. Constant. Por- pbyrogenito De cerimeniis aule Bys. wu, 52. Ad- de Jo. Comeniatam in narratione Thoessaloniceusi cap. 20 : Ὑπὸ τὸν στρατηγὸν Στρυµόνος. Cap. 59 : Τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος (in Theophane continua- to p. 514, 569 ed. Bonn.). Plurimas hujus thematis urbes cum agri parte exposui in Via Egnatia Com- ment. i, pag. 9-57. His vero jam ex Edrisio quz- dam addantur, bonz frugis plena. Ea Thessaloni- cense et Sirymonium thema spectant. Celeberri- mus igitur Arabs in Macedonia superiori ( Dar- dania) p. 31, 52, 325 hujus comment. locuin habet Cortos, id est urhem Corita ejus privi- legii, quod Venetis dedit Alexius III. a. 1199 (5). ibidem locorum memorat uchem Rhagoria (1. Zago- ria ejusdem privilegii): ibidemque Drama urbs, su- pra Philippos, occurrit ( Arabs male Rana ). Hera- cleam Lynci (Pelagoniam) dicit Tutili, pro quo lege Butili, Bulgarorum regiam (Bitoliam), coll. Cedreno ed Bonu. t. i1, p. 460.lbidem legitur Budiana (Vodi- 6 54). Deinde pag. 32 occurrit urbs Malsuda (imo Malsuba, privilegii citati Matesovo). Et pag. 56, Arabs Platamonem habet civitatem, urbis Lyco- stoinii. flumen (Peneum), Citrum , Thessalonicam, Rendinam, Christopolin (bis), a Chrysopoli eam dis- cernens ; Cavalam, quam Calam dicit, eam ah utra- que (Christ. et Chrys.) ut nos (Tliessalonica pag. 501) rite separans, Juxta Philippos memorat flavium Macropotamos ( |. Mavropotamos). Postremo RAu- sium quoddam, Thaso insule oppositum, p. 33 ag- noscere videtur; unde vera esse apparet notam Grzeci cujusdam marginalem ad Ptolemzum geogr. 111, 11. Quartum thema, Thessalonica, Ejus fines niodo vidimus. Erant Strymon ex oriente, Peneus ab oc- cidente cum meridie, et. quidem per maximam zvi Grxcorum spectantibus inter annos Christi 1199 p) medii partem. Provincia satis inagna, si Chalcidicen et 1204 ; multa vero in antecedentibus praoccupata video. Ejus provinciz flnes inter Hebrum et Stry- pjonem quaro, licet claris hoc scriptorum verbis significatum non video. lili fluvii orientem θἱ occi- deutein cum meridie spectant, adversante tamen, ut videtur, Muntaneri Hispani chronico (cap. 950 , coll. capp. 9234, 2328) e versione B. Buchoni : La cité de Chrisioble (Cavala ?) qui est. à l'entrée du royaume de Salonique. Fines provincix boreales pro temporum ratione diversos fuisse puto, modo latio- ' res, modo angustiores. Sxculo xi, quo cruciatz, quas dicunt, expeditiones vigebant, eos urbem no- non prztermittas ; nam hzc quoque pars ejus fuit. Versus boream raro Áxii alveum medium, etiain Tzernsz (Erigonis) vallem superasse eam puto, certe non ante Manuelepi. Coinnenum saculi. xi) parie altera. Strategos ejus habes apud Porphyrog, lib. et cap. cit. Uberiushoc thema tractavi in Thessalo- nica mea, quam adi. Quintum | thema, Hellas. In. describendis Byzan- tinarum provinciarum limitibus si terminos inajo- rum metropoleon sequaris (nec video quare alia semper via utaris), ambitus hujus thematis facili opera de(iniri poterit. Habebimus enim cos Gracia (b) Marin, Sor. civ. e volit.. del commercio dei Venesiani. 1. 1, p. 510 237. 61 VARIORUM PRJEFATIONES. 62 veleris tractas, quiinter Olympum, Macedonia: mon- A Inveni Graecorum sequentía testimonia, non plura. tem, Isthmomque Corinthi patent, exclusis /Etolia et Acarnania, id est Nicopolitano aevi medii themate. Erit igitur Thessalize fluvius Peneus ( nunc Salaai- vria, apud Edrisium fluvius Lycostornii), lunes borea- lis ; montes Illyricum ZE!oliamque a Thessalia diri- mentes occidentalis, coll. Georg. Pachymere in Mich. Paleologo wi, 16 (t. 1, pag. 526 οὐ, Bonn.) : Τὰ τοῦ Πηνειοῦ πέραν, τὴν ἰδίως Ἑλλάδα λεγομένην.---Ἠ4Γο Helladis thema. a veteribus memorari, multa me lectio edocuit, En igitur scriptorum, quotquot in- veni, testimonia. Theoplianes continuatus in Basilio Maced. c. 59, pag. 298. ed. Bonn. : Too δὲ στρατηγοῦ τῆς Ἑλλάδος. ldem ín Leone, Basilii Maced. fi'io, cap. 16, pag. 964 ει) cit.:IIapsA700r δὲ ἡ πόλις Δημτ- Constantinus Porphyrog. De cerim. n, 52 (vide to- mum superiorem). ldem ibid. t. 45 (t. 1, p. 665, ed. Boun.): "Amb τοῦ θέµατος Πελοποννήσου. lbidem : ᾿Απὸ τῶν Μαρδαϊτῶν (Mirditis Albauiz?), τῶν τῆς Αύσεως θεμάτων, Νικοπόλεως, Πελοποννή- ὧν, Κεφαληνίας. ldem, De administr. cap. 49 (ι. n, ed. cit. pag. 217): "Ev τῷ θέµατι.. Πελοπον- νήσου. ldem ibid. cap. 50 (p. 220 sq.) : Οἱ τοῦ θέματος Πελοποννήσου Σκλάθοι . . τοῦ θέματος Πελοποννήσου. lbid. : Στρατηγὸς ἐν τῷ θέµατι Πε- λοποννήσου . . στρατηγὸν iv Πελοποννήσῳφ. Theo- phanes continuatus in Basilio Macedone cap. 62 (pag. 505 ed. Bonn.) : 'O στρατηγὸς Πελοπον- νήσου. Georg. Monachus in Dasilio Maced. cap. τριὰς, ἡ ἓν τῷθέματι Ἑλλάδος, ὑπὸ τῶν Σαρακηνῶν. B 90 : Πάντων τῶν δυτικῶν θεμάτων, ὄντος . . ἓν τῇ J .. Cameniatain capta Thessalonica cap. 14 (p. 506. ed. cit): Δημητριὰς .. οὕτω καλουµένη, τῆς Ἑλλάδος ἑτέμα πόλις. Georgius Monachus in. Leone , Basilii fi io, cap. 22 (p. 860, ed. cit ) : Τὸ χκάστρον Δημι- τριὰς ἐν τῷ θέµατι τῆς Ἑλλάδος Quibus adde locos e Constantino Porphyrog. De cerim. aule Bys. lib. v), cip. 52. exeitatos. Idem Coustantinus | ibid. Π, 44 (p. 653 ed. Boun.) : Διὰ τοῦ θέµατος Ἑλλάδος. Idem ibidem p. 657: Ὁ ἄρχων Χρήπου (1. 'Eypi- που) £v τῷ θέματι 'EXAá60;.—Jawm quaerendum etiam videtur, unamne provinciam hoc thema effecerit, au duas minores ? Posterius placet ob Leonem Sapientem Patrologie tom. CV1I : « xxxv. «Τῷ Λαρίσσης δευτέρας Ἑλλάδος » Ubi codd. Pa- riss. :« . . Δευτέρας θετταλίας καὶ πάσης Ἑλ- C λάδος.» L.lemque plane repetit Ordo metropolitarum eic. ( Sub. Andronico Seniore, toino eodem CV1I) ; quanquam πάσης Ἑλλάδος inspectionem Athenarum quoque metropolita habuit (l. c.) Quod tamen Leonis inscriptioni recepte (δευτ. Ἑλλ.) minime repugnat. Eteuim ex δευτἐρᾷ θετταλίᾳ ad priorem quamdam Thessaliam concludere licet, sc. tliema T^essalonicze (Macedoniz veteris), quod medio avo juxta titulum suum publica auctoritate muni- tim vulgo simpliciterque nomen Thessaliz habuit (Thessalonica p. 29 sqq.). Neque aliter ecclesia Byzantiua habuit exarchos (visitatores) δευτέρας Ἁρμενίας, 6. Γαλατίας, 8. Καππαδοχίας, 5. Παμ- Ἰρυλίας. — Prasidis (prxsidum) sedem nondum iuveni, Erantne Larissa, Chalcis (Euripus). Atheus, Lebadeg; 4 qua urbe Gracia borealem «νο medio suum Livadie nomen traxisse constat? De singulis hujus provincie, inprimis Thessaliz, ur- bibus adi Edrisium inodo citatum ; Privilegium Alexii an. 1199. Venetis concessum (Marin., |. c.) et Divisionem regni Grxci inter Latinos factam an. 1204 (Muratori, Scriptt. rerr. liall., vol. xn, p. 924 sqq.) Sextum thema, Peloponnesus. llc quoque regni Οι οἱ pars ante Latiuoruim terra occupatiouem, an. 1904 sqq. factam, ubi s» pius Achai:e εἰ Pelo- ponuesi nomine occurrit, thematis peculiaris no- mine raro ab indigenis scriptoribus memoratur «Πελοποννήσῳ τοῦ 'Ovtátou. Zonaras xvin, 16 : "ES Ἑλλάδος xai Πελοποννήσου. Nicetas iu Alexio, Isaacii fr., 1, 7 (pag. 708 ed. Bonu.) : Thy Ἑλ- λάδα . . τὴν τοῦ Πέλοπος. ldem in Urbe οδρία (p. 810 ed. cit.): T&v Ἑλλάδα χαὶ τὸ Πέλοπος ἴδαφος. Ephremius in Czesarr. v. 7255 (el. Bonn.): Λαρίσσης, Ἑλλάδος τε . . τὴν Πέἐλοπος. V. 6591: Ἑλλάδα . . Πέλοπος χλίμα. V. 7961: Ἑλλάδα νῆσόν τε Πέλοπος. Cantacuzenus, n, 38 (ι. 1. ed. Bonn., pag. 537): θράχην. . xal τὴν ἄλλην Μακεδονίαν.. καὶ Ἑλλάδα xai Πελοπόννητον. Georg. Phrantza, 1, 57. (p. 76 ed. Βοη".): Ἔως τῆς Εὐθοίας... τὴ» Ἑλλάδα... τῆς νήσου τοῦ Πέ- λοπος. Pelopounesum. opulatam et urbibus ornatam dicit Edrisius, earum quasdam , plurimum mariti- mas, memorans nominibus intellectu difficilibus. Adde Piivilegium Veneto-Grecum supra lauda- tum, et Divisionein regni Graci Latinam. Sepiimum thema. Cephalenia. De eo, quz me- morari poterant, supra fere omuia notavi. Ociavum thema, Nicopolis. Partes ejus /Etolia et Acarnania fueruut, En paucula veterum testimonia ; plura enim non inveni. Georgius Cedrenus t. wu pag. $192 ed, Bonn. : 'ErA00v (Bulgari) ταῖς "Pug aixat; χώραις διὰ Μακεδονίας καὶ Στρυµόνος xai Ἑλλάδος, καταλαθόντες τὴν Νιχόπολιν. ddem ibid. p. 529. ed, cit, : Τότε δη xa τὸ θέµα τῶν Νικοπολιτῶν, πλὴν Ἱαυπάκτου, προπεῤῥύη Βουλγάροις. Luit- p prandi legatio ad Nicephborum Phocain an. 968 (ad . calcem Leonis Diaconi, p. 568 ed. Bonn.) : Naw- pacium veni, que est. Nicopoleos civitas. Catalogus episcopatuum (Bandurii regnum orientale libro «n, pag. 906. ed. Paris. ) : Tfj, Ναυπάκτῳ Νικοπόλεως. Varios hujus thematis locos exposul in. Thessaloni- censibus, p. 481-496. Neque praetermittatur Edri- sius et utrunque Pactum, regaüum Graecorum. spe- ciaus ; cujus. uomina propria wirifl:e corrupta alio tempore emendabo, Nostrum vero Nieopoleos thema invenisse mihi videor apud Stephanum Byz. : Ὥρω- mb... πέμπτη bv θεσπρωτίφ, Ίγουν ἐν Νιχοπόλει, quod uliimum Byzantino epitomotori deberi pote- rit. Nonum thema, Durrachium. Thematis nomip 63 CONSTANTIN1 PORPHYROGENITI 64 aliquoties hanc provinciam, non szpius, occurrere A morat : Voiussan, Dabli (Deabolis urbis fluvium): observavi. De eo vide Constantinum Porphyroge- nitum De Cerimoniis lib. n,cap. 52. Plurima de hoc themate, uL de Strymonio et Thessalonicensi, tum alibi preoccupavi, tum in Vla Egnatia. Com- ment. 1, pag. 16 sqq. Alia non plane contemnenda- prestat utrumque Pactum aliquoties a :ne me- moratum, licel scriptione non leviter depravata. Arabs igitur mare Adriaticum verissime dicit Ve- netum ; Dyrrachium ipsi est Adrasso, Avlona i. q. Labluna ; Chimara (Chimerium) i. q. Dschumara. Et Bendesa apud illum pro Nicopoli occurrit, slavice Bunditza, non Prevesz, ut editoribus Franco-Gal- lis praplacet. Naupactum dicit Nabacto, Thebas vero Astibas, ut Deniamin Tudelitanus. ldem, tria majora flumina, Adrie immissa, ordine recto me- Drinonem. Pro Canina librarius ejus male habe! Cama. Decimum, undecimum, duodecimum Lhemata : Sici- lia, Longobardia, Cherson. Siciliam cum seq. le- viler respicit. thematum auctor, quem vide. ldem- que Longobardiam o:nittit. Ego hzc duo theimata attigi supra (col. 25) hujus Epistole. Bis ha- bet Siciliam et Chersonem noster Constantinus in libro De Cerim. (lib. n, cap. 52). Siciliam egre- gie, uL novam suam patriam, illustravit cum Italia inferiore Arabs Edrisius. Chersouis (Crimex) ur- bes littorales, multo plures, quam alia scripta ο αν] medii, periplus Pouti Euxini octuplus enu- merat, Adde Hammerum, virum Wiener Lahrbb. Vol. txv, p. 6 sqq. illustrem , in TOY ΣΟΦΩΤΑΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ (1) ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ TOY ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΥ ΠΕΡΙ OEMATON. SAPIENTISSIMI IMPERATORIS CONSTANTINI PORPHYROGENITI DE THEMATIBUS. (Ex Auselmi Bandurii [mperio Orientali, Parisiis, 1711, fel.) L!BER PRIMUS. DE THEMATIBUS IMPERII ORIENTALIS. * Ἱ De tbematibus, qua ad Boinanum imperium C IIepi τῶν θεμάτων τῶν &vrxóvtov. τῇ βασιλείᾳ spectant, acturi, et ande appellationem duxerint , οἱ hee ipsaappellationes quid significent, et quod nonnulla themata antiquum retiueant. nomen ; 4 alia vero novitium ac recens nacta sint ; primum quidem, si videtur, thematis Anatolici cognominati mentionem faciemus. τῶν Ῥωμαίων, xai πόθεν ἔσχον (1) τὰς ὀνομασίας, καὶ τί σηµαίνουσιν αἱ τούτων προσηγορίαι, καὶ ὅτι τὰ μὲν αὐτῶν ἀρχαῖζουσι, τὰ δὲ, νέαν ἔχτήσαντο τὴν προσηγορἰαν, εἰ δοχεῖ, πρῶτον (5) τοῦ χαλου» µένου θέματος ἸΑνατολικοῦ μνημονεύσωμεν. ANSELMI BANDURII NOTE. . (4) Titulus hic in codice Regio sic habetur ; Φ'λοπόνηµα Κωνσταντίνου υἱοῦ Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, "mirum Constantini filii imperatoris Leonis cogno- mine Sapientis opus elaboratum. (2) Sic ex MS. Heg.; naim in editis particula καὶ desideratur. Sie paulo infra perperam legitur. in editis ἀχαΐκουσι pro &pyatQous:. - (3) Ita 119. codex ; iu editis vero, πρῶτον μὲν οὖν τοῦ Χαληυµένου ᾿Λνατολικοῦ, εἰ δοχεῖ, μνημύνευ- σωµεν. Ἐνταῦθα τῆς Ανατολῆς θέµατα, χουν τῆς μιχρᾶς 'Asla;. bul 65 DE THEMATIBUS ORIENTIS. . 66 θέµα A', τὸ χα ούμενκον Αγατο.]ικὀν. Οὐ χατά τὴν τῶν πολλῶν ὑπόληφψιν, ὡς ἐμοὶ xa- ταφαίνεται, fj τῶν θεμάτων ἐγένετο προσηγορία. 0ὐδὲ γὰρ παλαιά tl; ἐστιν, οὐδέ τις τῶν ἱστορίας vpa- Ψάντων ἐμνήσθη τοιαύτης ὀνομασίας, ὡς λέγεται ]vuv ἀλλὰ πρώην καὶ xat! ἀρχὰς, τἀγματά τινα xal λεγεῶνες ὑπῆρχον ἀναγεγραμμέναι xav! ἔθνος, ὡς ἡ λεγεὼν τεσσαράχοντα μαρτύρων ἑλέγετο Κεραυ- ν,6ὅλος (4), καὶ ἄλλη Μαρμαριτῶν (5), xal ἄλλη [ΠΠισιδ.χἡ, καὶ ἑτέρα θετταλιχ], χαὶ ἄλλη ἄλλως ὁ- νοµασµένη, ὑπὸ δοῦχα xal ἡγεμόνα τνγχάνουσα (6), πολλάχις δὲ καὶ πραιπόὀσιτον (7). Καὶ ταῦτα ποτὲ, ὅτε οἱ βασιλεῖς μετὰ τοῦ λαοὺ ἐπεστράτενον, xal τοῖς ἀνταίρουσι τὸν τῆς Ῥωμαῖϊκῆς δουλείας ζωυγὸν im- ετίθεσαν᾽ xal μιχροῦ δεῖν, πᾶσαν τὴν οἰχουμένην ἐπλλιόρχουν ἀταχτοῦσαν xal ἀντιλέγουσαν, ὡς ὁ Καΐσαρ Ἱούλιος, ὡς ὁ σεθαστὸς (8) Αὔγουστος, ὡς ὁ Τραϊανὸς ἐχεῖνος ὁ περ:δ6όητος, ὡς Ó μέγας iv βασιλευσι Κωνσταντῖνος xal Θεοδόσιος, καὶ οἱ pes" ἐχείνους τὸν Χριστιανισμὸν xal τὴν θεοσέβειαν ἁσ- πασάµενοι. Οὐχ Tv γὰρ εἰχὸς (9), βασιλέως ἐπὶ σ:ρατοπέδου παρόντος, στρατηγὸν διατάττεσθαι. "Yo' ἠγεμόνας γὰρ xaX ταξ.άρχας ἑτέλουν, xal ὅλα τὰ τῶν πολεμίων πράγματα ἐπὶ τῇ τοῦ βασιλέως βουλῇ ἀπεχρέμαντο' xai πᾶς ὁ λαδς εἰς ἕνα (10) καὶ µόνον τὸν βασιλέα ἑώρα. "Ote δὰ τοῦ στρατεύ- ειν οἱ βασιλεῖς ἀπεπαύσαντο, τότε χαὶ στρατηγοὺς xaX θέµατα διωρἰσαντο. Kal εἰς τοῦτο χατέκηξεν (11) ἡ τῶν Ῥωμαίων ἀρχὴ µέχρι τῆς σήμερον. Νυνὶ Thema 1, Ánatolicum appellatum. Thiematum appellatio, ut mihi quidem videtur, nequaquam eam, quam multi opinantur, origi- nem habet: siquidem neque antiqua est, neque quisquam eorum, qui historias condidere, cjus- cemodi appellationis, qua nunc in usu est, men tionem facil, Olim vero et ab inilio, turmze quase- dam ac legiones per singulas provincias distributae erant, quemadmodum legio quadraginta imarty- rum dicebatur Fulminatrix et alia Marmaritarum, alia Pisidica, alia Thessalica, alizque aliter nun- cupat»; que ducibus et praefectis, sepe etiam prepositis subdit» fuerunt. Atque hzc quidem olim, cum imperatores una cum populo expeditio- nes fucerent; et in eos, qui Homanz servitutis jugum detrectabant, copias ducerent; ac totum fere orbem terrarum reuitentem reluctantemque subigerent; quemadmodum Julius Cesar, ut ve- nerabilis ille Augustus, ut celeberrimus ille Tra- janus, ut magnus ille imperator Constantinus, ct Theodosius; et qui post illos Christianam reli- gionem ac divini Numinis cultum sunt amplexi. Neque enim par erat, ipso imperatore in exercitu versante, prxiorem designari; siquidem sub du- cibus et centurionibus degebant ; omniaque bellica negotia ab imperatoris voluntste pendebant, el populi totius oculi in unum ae solum imperato- rem erant conjecti. Cum vero imperatores expe- ditionibus interesse desierunt, tum demum prse- δὶ στενωθείσης τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς (13), fjyouv C tores et theimata. constituta, Atque hane quidem τῆς Ῥωμαῖϊκῆς βασιλείας xal ἀχρωτηριασθείσης xa- τά τε ἀνατολὰς xal δυσμὰς ἀπὸ τῆς ἀρχῆς 'Hpa- χλείου τοῦ Λίδνος, οἱ ἀπ᾿ ἐχείνου κρατήσαντες οὐκ rationem Romanum imperium in bodiernum usque diem tenuit. Yerum nunc, cum Romanorum principatus, seu Romanum imperium angustius ANSELMI BANDpRII NOTE. (4) Sic ex ms. lu editis legitur, ὡς 1j λεγήων $ τῶν μ’ μαρτύρων, xal ἄλλη Πισιδ.κῆ, etc. Ke- Ρραυνοθόλος aulem interpretati sumus fulminatriz, id est, legio; quippe legionis fuliiiuatricis mentio occurrit in. quinque inscriptionibus, quas profert Janus Gruterus; qus autem legio in hisce in- scriptonibus, et ctiam. alibi dicitur Fulminatriz, in Notitia diguitatum imperii Orientis appellatur Fulminea; sic : Prafeciure legionisduodecimg Ful- minea, Melitene. Unde Henricus Valesius, lib. v, cap. 5, Eusebii Ecclesiasticae Historie 2ey&o-.a Κεραυνοθόλον, legionem Fulmineam interpretatur ; inonetque in annotationibus ad eumdem Eusebii locum, Κεραυνοθόλο», Fulmineam, interpretandum esse, non. Fulminatricem, ut Onuphrius et Scaliger aliique; sed falli Valesium hac in renemo non videt; nam Gruterianz inscriptiones omnino contrarium docent. Et Fuliinea itaque et Fulininatrix. legio illa duodecima ab Augusto instituta, εἰ a Vespasiano imperatore in Cappadocia locata, nuncupata fuit. Caeterum quod ait. Eusebius laudato loco, hanc legionem Κεραννοθόλον appellatum fuisse Marco Antonino imperante ; quod cum adversus Gerina- nos et Sarmatas pugnaturus ac em instLrueret, et - siti cum exercitu conlticeretur, precibus a Christo pluviam legio illa, qua Christiana erat, impetra- vit, et fulminum jactu hostium οορίἰ in fugain versa ac exstinctze fuere : jamdudum monuit Sealiger in. ammadversionibus Eusebianis, legio- nei. Fnlininatricem ab hoc miraculo nuncupatam non fuisae, quippe quae diu. ante tempura M.. Αη: tenini ita vocata fnerit. Docet id manifeste Dio Cassius lib. Lv, ubi legiones omnes enurerat : quod sane confirmatur ex inscriptionibus a Jano Grutero allatis. Neque audiendus — Xiphilinus qui Κεραυνοθόλον legionem illam appellatam esse αἱ ob nuraculum illud quod paulo superius cx Eusehio retulimus, ut putant viri doct. Vide annotationes Valesianas iu librum v Eusebii. ' (5) Ka ἄλλη λΜαρμαριτῶν, elc. In... Notitia di- niratuim imperii. Orientalis habetur, Cohors tertia Valeria Marmare.. Et sic fortassis scriptor noster confuudit legionem cum cohorte, que Marinsre degebat. (6) Ms. codex habet, τυγχάνουσαι. (7) Particula xal ex ms. reponitur. (8) Edid, ὡς ὁ θαυμαστός. (9) Sic iu ms. legitur. (10) In e:iiis desideratur praepositio elc. — — (11) Sie ex ins. In edit. legitur, xai εἰς t2u:4 κατέληξεν ἡ τῶν Ῥωμαίων ἀρχὴ µέχρι xai σή- . ερον. " (n) Sic ex ms. cod. In editis leyitur νυνὶ δὲ στε- νωύείσης κατά τε τὰς ἀνατολὰς xai δυσμὰς τῆς Ῥω- μαϊκῆς βασιλείας xat ἀχρωτποιασθείσης ἀπὸ τῆς áp» χῆς eic. Tot autem imperii calamitatibus originem lleraclium dedisse, provocata in. se Numinis ira, dum Mounothelitarum heresim. temere susceptain erlinacius tueretur, nemo iguorat; quippe ab Jeraclii tempore — Saraceuà— Maomethe — duce caput extulere, et Romanuu imperium, jam tum alioqui Persarum aris coucussuw, maguis cladi- pus alfecerunt : Palestina, Syara atque Egypto ipsomet Heraclio regeante subactis. 67 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 68 sit factum, et cxtremis aliquot provinciis tam Α ἔχοντες ὅποι xal ὅπως xataypficovtat τῇ αὑτῶν orientem quam occasum versus sit inutilatum ab imperio Heraclii Libyci; qui post eum regna- runt, cum non bhabere;t ubiaut quomodo po. tentiam dominatumque suum exercerent, in par- vas aliquot partes imperium suum ac militum turmas secuerunt; at tunc maxime Graecum ser- monem affectabant, patrium. vero ac. Romanum repudiabant; longinos quippe vocabant qui mille militibus, et centuriones qui centum przeran! ; et comites quos nunc strategos. lpsum enim thematis nomen Gracum est, non. Romanum ἀπὸ τῆς θέσεως, (loc est) a positione sive locatione ita nuncupatum. ÀAnatolicum igitur 8 thema appella- tur, non quod superioris illius ac primi Orientis sit, unde sol oritur; sed quod nostrum, qui Byzantini habitamus, et totius Europz respectu, Anatolicum, id est Orientale, dicatur : respectu vero eorum qui Mesopotamiain, Syriam, et magnam Asiam habitant, in qua degunt Indi, et /Ethiopes et /Egyptii, dicitur Occidentale quod interjacet et Asia minor. Oriens quippe; ut diximus, Indo- rüm est et /Ethiopum, et /Egyptiorum et reliquo- ἑδρυσίᾳ, εἰς μικρά viva. µέρη κατέτεµον τὴν Eav- τῶν ἀρχὴν, χαὶ τὰ τῶν στρατιωτῶν τάγματα, uá- λιστα xai Ἑλληνίζουτες, καὶ τὴν πάτρ'ον xai Ῥω- μαϊκὴν Ὑγλῶτταν ἀποβαλόντες. Λογγίνους γὰρ ἔλεγον (13) τοὺς χιλιάρχους, χαὶ χεντουρίωνας τοὺς ἑκατοντάρχους, καὶ χόµττας τοὺς νῦν στρατηγούς. Αὐτὺ γὰρ τὸ ὄνομα τοῦ θέματος, Ἑλληνικόν ἐστι καὶ οὐ Ῥωμαῖϊκὺν, ἁπὸ τῆς θέσεως ὀνομαζόμενον. ἸΑνατολιχὸν τοίνυν τὸ θέµα χαλεῖται, οὐχ ὅτι τῆς ὄνω xal πρώτης. ἀνατολῆς ἐστιν, ὄθεν ἀνίσχει ὁ fico, ἀλλ᾽ ὅτι πρὸς ἡμᾶς τοὺς χατοιχοῦντας τὸ Βν- ζάντιον xal τὸν τῆς Εὐρώπης τόπον (14), λέγέἑται ἀνατολιχόν. Πρὸς δὲ τοὺς κατοικοῦντας thv Μεσο- ποταµίαν, Συρίαν, καὶ thv µεγάλτν ᾿Ασίαν, lv. f χατοιχοῦσιν Ἰνδοὶ καὶ Αἰθίοπες, καὶ Αἰγύπτιοι, λέ» γεται δυτικὸν μέσον χαὶ Ασία µιχρἀ. Ἡ γὰρ 'A- νατολὴ, χαθώσπερ ἔφημεν (15), Ἰνδῶν ἐστι, xol Αἰθιόπων, χαὶ Αἰγυπτίων, xal τῶν λοιπῶν τῶν τὴν Ανατολὴν κατοικούντων. Ὅμως, ἵνα μὴ µακρολο- γῶμεν, xal δοχῶμέν τισι τερατεύεσθαι περὶ τῆς τῶν θεμάτων ὀνομασίας, iv συντόµῳ (16) ἐροῦμεν ὡς ἔχει αὐτὴ fj, ἀλήθεια. rum, qui Orientem incolunt. At. vero, ne prolixiores simus, et videauuur nonnullis monstirosa dicere de thematum appellatione, breviter rei Anatolicum itaque thema, ut nunc appellatur, a quinque gentibus totum iucolitur. Initium enin & comopoli, qua dicitur Merus, sumit ; οἱ vo- catur Phrygia Salutaris, Iconium usque. Finitima vero lsauris Taurum versus, appellantur Lyc caonia; qui» vero ad mare, ad Austrum, et ad montes Frigidi cognominatos vergunt, Attaliam usque, Pamphylia nuncupatur. Ulteriora autem, ei mediterranea, Pisidia dicuntur, qux vero ab Ácroino Amorium usque, Phrygia Capatianes vo- eatur. At quie ad. mare vergunt, et Cariam dister- minant, Lycia dicitur. Quzcunque igitur" sunt mediterranea, et finitima Tauro, εἰ ad montes Cappadocie usque pertingunt, Anatolica nuncu- ipsius, ita ut sese babet, veritatem exponemus. Τὸ τοίνυν ἀνατολιχὸν θέµα. ὡς νῦν ὀνομάτεται, ix πέντε ἐθνῶν τὴν ὅλην χατοιχίαν ἔσχηχεν. ᾽Αρχὴν γὰρ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς χωµοπόλεως τῆς ὀνομαζομένης Μηροῦ πεποίηται, xal λέγεται Φρύγη Σαλουταρίας (17), ἕως τοῦ Ἰχονίου. Τὰ δὲ πρόσοικα τῶν Ἰσαύ- pov τὰ πρὸς τὸν Ταῦρον, χαλεῖται Auxaovía. Τὰ δὲ πρὸς θάλασσαν, xat τὸν νότον, χαὶ τὰ τοῦ χαλου- pévou ΝΨυχροῦ ὄρη, χαὶ ἕως αὐτῆς ᾿Ατταλείας (18), καλεῖται Παμφυλία. Τὰ δὲ ἄνω, χαὶ µεσόγαια, χα” λεῖται Πισσιδία. Τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ ᾿Ακροϊνοῦ (19) xa µέχρι τοῦ ᾽Αμωρίου, χαλεῖται Φρυγία Κσπατια»)ῆς (20). Tà δὲ πρὸς θάλασσαν νεύοντα xai διορἰςοντα τὴν Καρίαν, καλεῖται Λυκία. "Oca piv οὖν clot µεσόγαια xal πρόσοιχκα τῷ Ταύὐρι, καὶ διῄχοντα ANSELMI BANDURII ΝΟΤΕΣ». (15) Longini appellationem pro eo qui mille viris praesset non agnosco ; nam qui mille mili- tibus przerat. Romanis tribunus, Grazcis χιλίαρχος dicebatur, quemadmodum centurio et ἑκατόνταρχος mentarios. Vide et Ortelium. 2. (18) Hanc urbem expugnavit Iconiensis sulta- nus an. 1212, ut est in Clironieo Altissiod. Descri- bitur vero a Tyriolib. 16, cap. 26. Vide Leun- qui centum viris praerat, Aoyyivo; autem, ut D clavium Pand. cap. 180. ait. Ducangius, idem qui Λογγάρχης, nimirum agminis seu λόγου ductor. Polybius episcopus in tà Epiplanii, πλοῖα ἔχων ἓς ἴσα, ἐμισθώσατο xai ἄλλα πέντε, xal δόσας λογγίνῳ τῷ π.στοτάτῳ τοῦ οἴκου αὐτοῦ χρήματα, ἀπέστειλέ τε πρὸς τὸ πρἰασύαι αἴτον. Estat in Anthologie lib. iv. epigramma Κορνηλίου Aoyylvov, Laudat item Ducangius, seu potius Meursius hunc Porphyrogeniti locum ; sed. ibi Constantinus λογγῖνον cum χιλιάρχῳ confundit. (14) Sic ms. codex, (15) Sic ms. codex. (16) lta ms. codex. Editi συντοµώτερον. (17) Sic ms. codex. Editi Φρυγίας Σαλονταρίας. In Notitia dignitatum imperii Orientis, Φρυγία Σα- λουτάρις ; el quidem eadem Notitia imperii oc- currit mentio cohortis prime Salutarim inter AEliam et Hierichunta, et alie. prim: Juthun- gorum Balutariz. Sed vide Guidi Panciroli Comn- (19) lta. ins. codex. Editi, τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ Κροῖ- vou. At Orielius ex Πἰδιογία Miscella 21 refert Acronium locum sic dictum circa Phrygiam. (20) In. ms. legitur, Φρυγία καὶ Πατιανή, neque dubito quin in ms. codice, ex quo suam editin- nem adornavit Vulcanus, ita. legereturloco. Kara- σιανῆς. At in Notitia dignitatum ünperii Orient.s dicitur Phrygia Pacat:ana.. Ubi Paucirolus lic habet: Minor. Phrygia, μυ Pacatiana, forte ab Ovino Pacatiano. est dicia, qui $ub Constan- Lino procurator Orientis in ea diujresedit ac consul et przfectus urbis fuit, Liv, c. de sponsali |. n ο. «e advocat fisc. Ab oriente liubet Cappadociam, | ab occasu Phrygiam majorem seu Salu&arem vocatani, a septentrione Galatiam, ab austro. Lydiam, etc. Sic.l'ancirolus. Unde crederem hic etiam pro Pa- catianes legenduu Pacatiana. 69 DE THEMATIBUS ORIENTIS. 10 µέχοι τῶν ὁρίων Καππαδοκίας, καλεῖται "Avavolt- A pantur; partes siquidem sunt Anatolici thematis, χά (24): µέρη γάρ «iat τοῦ ᾽Ανατολικοῦ θέματος. Ἐν- ταῦθα τοίνυν τὸ τοῦ ᾿Ανατολιχοῦ θἐµατός ἐστι πέρας. ᾽Αρχὴν μὲν ἔχον ἀπὸ τῆς Μηροῦ, 5| ἐστι τέλος τοῦ ὈὈψιχίου” τερµατίζον δὲ µέχρι τῶν ὁρίων Ἱσαυρίας «po, μῆχος' πρὸς δὲ πλάτος, ἔχει μὲν ἐξ ἀριστερῶν, µέρη τινὰ τοῦ Bouxt)Aaplou, χαὶ τὴν ἀρχὴν τῆς ἹΚαππαδοχίας" πρὸς δὲ δεξιὰν, τήν τε Ἱσανυρίαν, xal τὴν ἀρχὴν τῶν μερῶν τοῦ Κιδυῤῥαιώτου. | ἹΙδοὺ τοίνυν τὸ θέµα τὸ ᾽Ανατολιχόν' xal xaz' ág- χὰς μὲν οὐκ fv οὕτως, ἀλλ᾽ εἰς χιλιαρχίας xal πεν- ταχοσιαρχίας, xal ἑχατονταρχίας, (32) xal πεντη- χονταρχίας διῄρητο τὸ τάγμα τὸ στρατιωχιχόν. Ες δέ τις ἀνθύπατος ἐχράτει τῶν ὅλων ταγµά- των, ὥσπερ ἐπὶ τῶν κάτω χρόνων, xal ἕως Ἴουστι- νιανοῦ, μάγιστρος ἑπέμπετο τοῖς τάγµασιν ἔξαρχος. B Καὶ µάρτυς ὁ ἐν Σμύρνῃ χείµενος τάφος Πουπλίου τινὸς ἀνθυπάτου γράφων οὕτως" ΠΟΠΛΙΟΣ ΑΝΘΥΠΑΤΟΣ ΑΡΧΩΝ 1ΙΟΝΙΑΣ, ΦΡΥΓΙΑΣ, AIOAIAOZ, MHONIAZ, ΑΥΔΙΑΣ, ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΥ. MYZIAZ, ΒΙΘΥΝΙΑΣ, TAP- ΣΙΑΣ, ΓΑΛΑΤΙΑΣ, ΜΑΡΥΑΝΔΥΝΩΝ, ΠΟΝ- ΤΟΥ, HA9AATONIAZ, ΚΛΠΠΑΔΟΚΙΑΣ MI- ΚΡΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ, ΙΣΑΥΡΙΑΣ ΤΕ ΚΑΙ ΑΥΚΑΟΝΙΑΣ, ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΝ 0ΡΙΩν TOY ΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ. Ἰδου ἀρχὴ ἑνὸς ἀνθυπάτου. Ἐγένετο δὲ iv τοῖς χάτω χρόνοις ἄλλος τις στρατηλάτης τὴν ἀξίαν πα- τρἰχιος, τοῦνομα Ἱορδάνης, οὗτινός «lov τὰ ἀργὰ μ.νσούρια τὰ ἀνάγλυφα (25), ἅπερ χεῖται iv τῷ βασιλικῷ µβεστιαρἰῳ, ἐπιγραφὴν ἔχοντα το:- άνδε (94): ΙΟΡΔΑΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΟΥ ΤΗΣ ANA- ΤΟΛΗΣ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΟΙΠΩΝ ΕΘΝΩΝ ΤΩΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΝ ΑΣΙΑΝ. Καὶ οὗτος Υὰρ µόναρχος fjv τῆς αὐτῆς ᾿Ἀνατολῆς (25), fv0ct δὲ χαὶ εὐδοχίμει ἐπὶ τῶν ἡμερῶν 'Ao- χαδίου τοῦ βασιλέως. Ὡς οὖν προείποµεν, τὸ νῦν Ανατολικὸν χαλούμενον θέµα ὑπὸ ἐθνῶν χατοιχεῖται, Φρυγῶν, Αυκαόνων, Ἰσαύρων, Παμφύλων, Πισιδῶν. Κατ’ E0vo; οὖν αὑτῶν fjv ἀρχηγὺς ὅτε σαν ἐλεύθε- pot, καὶ πρὸ τοῦ τὸν ζυγὸν xal τὴν ἀρχὴν ἐμπεσεῖν &x' αὐτοὺς τὴν Ῥωμαῖϊκίν. Ἐμπεσόντος δὲ τοῦ τῶν Ῥωμαίων ζυγοῦ, xal αὐξηθείσης τῆς βασιλείας αὐτῶν, ἑδουλώθησαν ἅπαντες, xal ἐγένοντο oup γεῖς ὑπὸ µίαν ἀρχήν. Διῃρέθησαν δὲ, χαὶ ἑἐγένοντο θέµατα, ὅτε fj τῶν Ῥωμαίων ἀρχὴ παρὰ τῶν ἀθέων Ἀγαρηνῶν Ίρξατο χολοθοῦσθαι, xal ἀκρωτηριάζε- σθαι, xal συστέλλεσθαι χατὰ pixpóv: xal ἕως μὲν Ἰουστινιανοῦ τοῦ βασιλέως ὑπὸ µίαν ἀρχὴν σαν ἅπαντες, xat τῆς Μαυρικίου βασιλείας χαὶ µάρτυς C His igitur limitibus Anatolicum thema termina- tur, initium quidem habens a Mero, qui est finis Obsequii; pertingens vero in longitudinem ad montes Isauriz usque. Quod .autem ad latitudinem attinet, habet quidem a sinistra partes quasdam Buccellarii, et initium Cappadocie ; ad dextram vero, lsauriam, et initium partium Cibyrrhzotici thematis. Habes itaque thema Amnatolicum. Atque initio quidem res ita se non habuit ; sed agmen militare dividebatur in praefecturas, quarum aliz mille, alise quingentis, alie centum, alie vero quinquaginta capitibus constabant. Unus vero quidam proconsul praeerat omnibus agminibus, quemadmodum po- sterioribus temporibus,etiatn ad Justinianum usque, mittebatur magister agminum przlectus. Cujus rei fidem facit monumentum, quod Smyrne positum est Publio cuidam proconsuli, cum hac inscri- ptione : PUBLIUS PROCOS. PRAEFECTUS IONLE, PHRYGIE, AOLIDIS, MEONLE, LYDLE, HELLESPONT11, MYSI, BITHYNLE, TAR- SIE, GALATIJE, MARIANDINORUM, A PON- TI, PAPHLAGONLE. CAPPADOCLE MINORIS ET MAJORIS, ISAURIAE ET LYCAONLE, ET USQUE AD MONTES TAURI ET MINORIS ARMENIA. Habes praefecturam unius proconsulis: Fuit au- tem posterioribus temporibus alius quidam dux agmiuum, dignitate patricius, nomine Jordanes, cujus sunt albz? lances sculpiiles, qua in regio vesliario asservantur, cum hac inscriptione : JORDANI PRAEFECTI ACMINUM ORIENTIS ET RELIQUARUM GENTIUM ASL/E£ MINO- . RIS. Erat enim hic monarcha ipsius Orientis. Floruit autem et claruit temporibu3 Arcadii imperatoris. Aunatolicum | igitur thema, a quinque, ut dixiinus, gentibus incolitur, Phrygibus videlicet, Lycao- nibus, lsauris, Pamphbyliis, et Pisidis. Singula autem genles suum habebant principem, dum adhuc liberz essent, εἰ priusquam jugo Romani imperii subdercntur; at immisso iis Romanorum jugo, sueloque eorum imperio, omnes in servi- tutem redacti, et permisti. sub uno imperio fuere. Divise vero sunt, factaque ex eis themata, cum imperium Romanum ab impiis Agarenis convelli, mutilari, et in angustum redigi cepit. Et quidem ad Justiniani et Mauricii imperium usque om- pes gentes sub uno imperio erant; cujus rei lestis est Belisariusipse, qui solus universi Orien- ÀNSELMI BANDURII NOTAE. (31) In ms. legitur χαλεῖται ᾿Ανατολικόν. (52) Hzc in editis desiderantur. (25) Nimirum, cujus sunt albe lances. sculptiles. Editi habent, ᾿οὗτινός sisi τὰ ἀργυμᾶ μινσούρια, αι Vulcanius interpretatur, cujus. sunt argentea tabelle sculptiles. Αἱ μινσούριον non. tabellam , sed lancem significat. Vide Ducangii Gloss. Graec. Ovidius, celata lanz. (834) Sic ms. perperam legitur in editis, ἔπιγρα- φὶν ἴχον τοιάνδε * nam refertur ad. μινσούρια. (23) Sic ms. Editi vero, xol οὗτο: γὰρ µόναρχος Tv τῆς ᾽Ανατολῆς, fjyouv μ.κοᾶς "Aola,. 11 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 14 tis imperotor fuit, Cum vero Agareni Romanos A αὐτὸς Βελισσάριος. ὃς ἦν μονοστράτηἕος ὅλης 'Àva- bello iufestare, eorumque vicos ac urbes deva- Ἅτολῆς. Ἐπὰν δὲ ἤρξαντο οἱ ᾿Αγαρηνοὶ ἑχστρατεύ- stare cceperunt, coacti fuere subsecuti imperatores ειν xaxà Ῥωμαίων xat διαφθείρειν τὰς xopag (30) unum imperium in exiguas portiones partiri atque — xai πόλεις αὐτῶν, Ἠναγκάσθησαν οἱ κατὰ χαιρὺν hanc quidem tribuerunt praffecto cuidam, et vo- µβασιλεῖς τέμνειν εἰς μικρὰ τὴν µίαν ἀρχήν. Καὶ τὸ carunt Anatolicam, quod, ut antea dixi, τοδροεία μὲν ἀπένειμαν στρατηγῳ τινι, xal ἐχάλεσαν "Ávato- nostrum, qui Byzantium incolimus, orientem « λιχὸν, διότι, ὡς προείποµεν, πρὸς ἡμᾶς τοὺς κατὰ versus sita sit. Olim vero singule gentes suum ο,χοῦντας tb Βνζάντιον, πρὸς ἀνατολὴν χεῖται. habebant principem, et patriis legibus ac moribus Τὸ δὲ παλαιὸν, χατὰ Έθνος ἣν ἀρχηγός. Ἐπολιτεύ- ΄ regebantur ; alii quidem populi democratie,alii οντο δὲ, ὡς fjv ἔθος αὐτοῖς' ἄλλοι μὲν δηµοχρατίαις, regi administrationi subjecti. Verum a Romanis — &A«o δὲ τυράννοις ὑποταττόμενοι. Ὑπὸ δὲ «hv τῶν subacti in provincias divisi fuerunt, et in. prefe- — (28) Ῥωμαίων βασιλείαν yevópevot, εἰς ἐπαρχίας cturas, ei ducatus, et in eos qui. vocantur Con- διῃρέθησαν, xal Ἠγεμονίας καὶ δουκάτα, xai τοὺς siliarii; hoc est βουλευταὶ, consultores. Erant porrg — xaXoupévou; Χονσιλαρίους, τουτέστι BovAsvtádc. "H« eiiam quidam eorum principes, uti in Actis σαν δὲ xaí τινες αὐτῶν πρίγκιπες, ὡς ἓν τοῖς τῶν sanctorum martyrum scriptum legitur; quin et B ἁγίων Μαρτυρίοις διεγράφη (28). ᾽Αλλὰ μὲν καὶ scriuiarii. Prafecti autem eraut. duortingenerum; |" 6xptvtápvot (29). "Yxapyot δὲ foav διττοὶ, ἕτεροι alil quidem prztoriorum, alii vero urbium. Αο μὲν πραιτωρίων, ἕτεροι δὲ πόλεων’ xol οἱ τῶν πραι: praefecti quidem przstoriorum inserviebant impe- Ἠτωρίων διηκόνουν τοῖς βασιλεῦσι στρατεύουσι, xat ratoribus expeditionem facientibus; commeatum τὰς τῶν στρατιωτῶν τροφὰς ἐξ ἑτοίμου παρέχοντες, exercitui prompte procurantes, et imperatoria — tá xe τῶν βασιλέων ἅπληχτα διενθετοῦντες, xal τὰς tentoria componentes, et vias purgantes. Et hzc ὁδοὺς ἑχκαθαίροντες. Καὶ ταῦτα μὲν τὰ τῶν Ῥω» quidem Romanorum. Quaudo vero Perse impe- µαίων. ὍΌτε δὲ Πέρσαι ἐχράτονυν, καὶ μετ αὐτοὺς rium obtinebant, et post lios Macedones, universa ἨΜαχεδόνες, εἰς σατραπείας Tv διμρηµένη πᾶσα 1 Asia in B satrapiss divisa erat. Atque alius qui- — 'Aofa: xai σατράπης μὲν ἣν Λυδῶν, ἕτερος δὲ Φρυ- dem erat satrapa. Lydorum, alius Phrygum, alius — yàv, ἄλλος δὲ Ἰώνων, ἕτερος δὲ Παμφυλίων, ἄλλος fonum, alius Pamphyliorum, alius Carum, alius δὲ Καρῶν, ἄλλος Παφλαγόνων, ἄλλος δὲ Β.θυνῶν, Paphlagonum, alius Dithyniorum, et, ut verho καὶ ἁπλῶς πᾶσα f; 'Acla μιχρὰ χαλουµένη, ὡς ἐδόχεί dicam, universa Asia, minor dicta, prout Persis τῷ Πέρσῃ, χᾶπειτα τοῖς Μακεδόσι, διεμεμέριστό vistun erat, et. postea Macedonibus, divisa admi- ,, τε xal διετάττετο. Καὶ ἄλλος μὲν «τῶν δημοσίων nistrataque fnit: atque alius quidem rebus civili- ^ πραγμάτων Ίρχεν, ἄλλος δὲ τῶν στρατιωτικῶν. Rol bus praeerat, alius vero militaribus. Atque hac ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσοῦτον. ᾿Ενταῦθα τοίνυν ἕστω τὸ quidem factesus. Et hic finis esto de themate πέρας τοῦ τῆς ᾿Ανατολῆς θέματος. Οἱ δὲ λεγόμε. Anatolico. Caterum αἱ dicti sunt. Τυρμάρχαι, — vot Τουρμάρχαι, εἰς ὑπουργίαν τῶν στρατηγῶν ἑτά- , ad ministerium prafectorum instituti sunt. Si- ἆχθησαν΄ σηµαίνει δὲ τὸ τοιοῦτον ἀξίωμαι τὸν ἔχον- guificat vero ejuscemodi dignitas eum qui przest τα ὑφ ἑαυτὸν στρατιώτας τοξοφόρους ἠενταχοσίους, sagittariis quingentis, sculatis trecentis, stipato- — xal πελταστὰς τριακοσίους, καὶ δεξιολάδους &xa- bus centum. lta enim habetur. in libro Joannis τόν (50). Οὕτως γὰρ κεῖται tv τῇ βίδλῳ Ἰωάννου Philadelphensis, qui dictus est Lydus. Φιλαδελφέως τοῦ καλουµένου Λυδοῦ. Thema 1I, dictum Armeniacum, θέµα B', τὸ καούμενον ᾽Αρμεγιακόν'. Armeniacum quod dicitur thema, propriam Τὸ θέμα τὸ χαλούμενον ᾿Αρμενιαχὺν, οὗ χύριον appellationem non habet. Neque enim velusta ἔχει τὸ ὄνομα, οὐδὲ ἀρχαία τίς ἐστιν ἡ τούτου πρ)σ- est hzc appellatio; sed eam a vicinis atque fini- Ἠηγορία. ἀλλὰ ἀπὺ τῶν ὁμορούντων καὶ συνοικούν» timis Armeniis accepit. Ίππο vero dixerim. sub των 'Appevluv τὴν προσηγορίαν ἑκτήσατο. Aoxo Heraclio imperatore hujuscemodi appellationem δὲ εἰπεῖν ὅτι ἐπὶ Ἡραχλείου τοῦ βασιλέως xal τῶν sumpsisse. Nam neque Strabo geographus ejus D χάτω χρόνων τὴν τοιαύτην προσηγορίαν ἐκληρονό- vocis mentionem fecit, Cappadox alioquigenere , µησεν. Οὔτε γὰρ Στράδων ὁ γεωγράφος τῆς τοιαύτης ex Ámasea urbe : neque Menippus, qui totius ὀνομασίας ἐμνήσθη, χαΐτοι Καππαδόκτς ὧν τὸ γένοςι orbis terrarum per stadia dimensionem conscri- ἐξ ᾽Αμασείας τῆς πόλεως, οὔτε Μένιππος (51), 6 ANSELMI BANDURII NOT 4. (20) Editi, καὶ διαφθέ[ρειν τὰς χώρας. - (80) Hiec vox occurrit etiam in Actis apostolc- (26) Sic ms. Editi vero, &X2ot δὲ τυράννοις ὑπα- — rum,cap. xxu, ubi vulgata versio habet Lancearios. τευόµενοι. . Erasmus eo loco idem significare ait δεξιολάθους (28) Sic ms. Perperam, in Ες, ὡς ἓν τοῖς quod δεξιοδόλους, nimirum deztros εἰ pedites τῶν ἁγίων μαρτύροις διαγράφει. Sed optime Vulca- — funditores aut jaculatores. Suidas el auctor ΕΙΥ- nius ibidem | ad marginem notat, ἴσως µαρτυρίοις — iologici. παραφύλακα intecpretantur. Theopliy- δια γράφεται. lactus Simocatta lib. 1v Hist.: προστάττεί δὲ καὶ (29) Sic ms. atque ita legendum εὐστόχως θΓιΙ- δεξιολάδοις δννάµεσιν ἰχνηλατεῖν, xal τὰς ἀτραποὺς ditus Vulcanius conjecerat. Quid vero Σχρινιάριο, Ππάσας κατασφαλίσασθαι, vide Ducangii Gloss. Graec. ($1) Menippus iste, quem hic laudat Porybhy- 73 DE THEMATIBUS ORIENTIS. TÀ τοὺς σταδιασμοὺς τῆς ὅλης οἰχουμένης ἀπογραφά- A µενος, οὔτε μὴν Σχύλαξ ὁ Καρνανδηνὸς, οὔτε Παυ- σανίας (52) ὁ Δαμασχηνὸς, οὔτε ἄλλος τις τῶν ἱστο- plac Ὑεγραφότων xai φαίνεται νεωτέρα ἡ τοιαύτη ὀνομασία' οὔτε γὰρ Ηροχόπιος, οὔτε μὴν ᾿Αγαθίας, οὔτε Mivavópo; (00), οὔτε Ἱσύχιος ὁ Ἰλλούστριος ἐμνημόνενσαν (34) τοῦ τοιούτου ὀνόματος, οἱ τὰ χρο- νιχὰ συντάξαντες ἐπὶ τῆς ᾿Ιουστινιανοῦ βασιλείας. Ttv γὰρ Καππαδοχίαν (05) οἱ παλαιοὶ εἰς τρία τέ- μνονσι µέρη el; τε Καταονἰαν (36), «hv ἀπὸ Μελι- "πηνῆς ἀρχομένην, xal τὴν ἀπὸ τοῦ Ταύρου Ταυ- ριχὴν ὠνομασμένην, καὶ αὐτὴν τὴν µεσόγαιον, ἐν ᾗ Καισάρεια dj πόλις (57) τῶν Καππαδοχῶν µητρί- πολις ἵδρυται. Καλοῦσι δὲ οἱ παλαιοὶ μεγάλην τε καὶ μικρὰν Καππαδοχἰαν. Μεγάλην μὲν τὴν ἀπὸ Καισαρείας τε xal τοῦ Ταύρου, xal ἕως τῆς Ilov- B ειχῆς θαλάσσης, ἣν διορίζει Άλυς μὲν ποταμὸς ix δυσμῶν, Μελιτηνὴ δὲ ἐξ ἀνατολῶν. Καὶ αὕτη μὲν $ µεγάλη Καππαδοχία" xal τούτων μάρτυς Πολύδιος, ὁ την Ῥωμαϊκὴν ἱστορίαν γεγραφώς' ὃς διορίζει τὴν Καππαδοχἰαν ἀπό τε Ταύρου xai Λυχαονίας, χαὶ ἕως τῆς Ποντιχῆς θαλάττης. Καὶ αὐτὴ γὰρ ἡ Νεοχαισάρεια, fj τε Κολώνδια (58) xal ἡ Μελιτηνὴ σύμπασα, Καππαδοχία λέγεται. "στι 6k τὸ ὄνομα Περσικόν᾽ Πέρσης γάρ τις ἀνῆρ ἓν χυνηχίῳ Άρτα- ξέρξῃ τῷ βασιλεῖ, ἡ οὐκ οἶδα ἄλλῳ τίνι, λέων προσ- απαντῆσας, τοῦ ἵππου τοῦ βασιλέως ἑδράξατο' xal χατὰ τύχην εὑρεθεὶς ὁ Πέρσης iv τῷ τοῦ θηρὸς συναντήµατι, τὸν ἀχινάχην σπασάµενος, ἑῤῥύσατο ^.» βασιλέα παρὰ μιχρὸν χινδυνεύοντα, xal τὸν λέοντα ἐθανάτωσεν. Οὗτος οὖν ὁ Πέρσης ἐπί τινος ὄρους ὑψηλοτάτου ἀναθὰς, xal πᾶσαν τὴν γῆν περι- σχοπήσας , ὅσην ὀφθαλμὸς ἀνθρώπινος περιθλέπει psit : neque δογ]ας Caryandenus : neque Pausa- nias Damascenus. Sed nequealius quisquam co- rum qui historiam scripserunt. Atqui recentio- rem esse hanc appellationem ex eo colligi potest, quod neque Procopius, neque Agathias, neque Menander, neque llesychius dBlustrius, ullam bujus nominis mentionem faciant, licet ipsi hi- storiam Justiniano imperante conscripserint. Cap- padociam enim veteres in tres partes secuerunt, videlicet in Cataoniam, qua a Melitena initium accipit, et in eam quz a Tauro monte Taurica nuncupalur; necnou in regionem ipsam mediter- ^ raneam, in qua el Cxsarea urbs est, Cappadociee metropolis. Veteres autem majorem et. minorem Cappadociam appellant; ac majorem quidem a Casarea et Tauro, ad Ponticum mare usque; quam terminat llalys quidem fluvius ab Occasu, Melitene vero ab Oriente. Atque hiec. quidem est major Cappadocia, ut testatur Pelybius, qui Romanam historiam scripsit; qui quidem termi- nat Cappadociam a Tauro el Lycaonia, ad Ponti- cum mare usque; ipsa siquidem — Neocassaria et Colonea, et Melitene universa, Cappadocia appella- tur. Est vero nomen Persicum ; nam cum 6G Ar- taxerxi regi, aut nescio an alteri cuidam, leo inter venandum occurrisset, ejusque equum in- vasisset, oblatus casu Persa quidam in hoc leonis occursu, stricto acinace, regem de vita pericli- tantem liberavit, et leonem interfecit. Hic itaque Persa cum altissimum quemdam montem conscen- disset, universanque regionem, quoad longissime humani oculi acies perlingere posset, circumspi- ciens, tam orientem eli occidentem, quam meri- ANSELMI BANDURII NOTE. rogenitus, iden sane est qui Pergamenus, celebris jlle Geographus, cujus mentio occurrit in Epitome Artemidori Ephesii, quz cum Marciano Heracleota edita est. Menippi hujus periplum τῶν δύο πόντων Citat. Steplianus in ᾿Ερμώνασσα, Χαδίσιοι, et Χαλ- δία. Idem Stephauus ejus periplum Bitliyai: ad- vocal in Χαλχηδών * item periplum Paphlagonize in Tíoz. Atque idem periplus signatur in ᾽Αρμένη, quippe qua vicus Papllagoniz esse dicatur. Vide de Men:ppis Vossium. (32) Sic mis. In editis haec. transposita ac in- versa babentur. (93) At Menander iste protector non sub Ju- stiniano sed sub Mauricio floruit, ut ipse de se testatur apud Suidam; narrat quippe inter cz- Ler2, quomodo prius, non fratris sui Herodoti exemplo, legibus operam dederit, et eloquentice deditus regiam porticum frequentarit ; sed amarit equestria certamina, pantomimorum saltationes , ac palaestras, similesque nugas, donec Mauricius suscepisset imperium : tum $e amore captuur Musarum ; poetnataque, et historias audisse avide; maguam etiam μου partem iis impendisse ; ani- mui quoque appulisse ad scribendam historiam, eamque aggressum αὐ obitu Agathize. Vide Sui- d:in in verbo Mévavópo;. Caterum ex hujusce Menaudri historia luculunta. habes fragmenta. in legationum Eclogis; quas e MSS. Codicibus pri- mus edidit David luschelius August Viudel. auno Christi 1605. (53) Sic ms. Perperam in editis ἐμνημόνευσε, ParROL. Ga. CXIiIL. (55) Cappadociam pluribus laudibus ornat Ju- stinianus imperator Novell. à, atque inter alia ait: Γη τε αὐτοῖς ἐστι πολλή τε΄χαὶ θαυμαστὴ, καὶ οὕτως ἀρέσασα τῇ βασιλείᾳ, ὡς καὶ ἀρχὴν ἐπιστῆσαι ταῖς ἐχεῖσε χτήσεσιν ἱδίαν, τῆς πολιτιχῆς ἀρχῖς οὐχ ἑλάτ - τω, μᾶλλον μὲν οὖν xal µείζω. 53) De Cataonia videndus prater. Geographos AEmilius Probus in Datamene. (57) Justinianus üinperator paulo superius citata Novella praeclarum huic urbi simul et. Cesari. elo- gium Lribuit : Πολυανθρωποτάτη τε γὰρ χαθέστηχε, inquit. de Cappadocia loquens, xaY πόλιν τε παρ- D έχεται µεγίστην, τὴν τοῦ φιλτάτου Καΐσαρος ἡμῖν ἐπώνυμον, τοῦ δόντος ἀρχὴν ἀγαθὴν Hi χαθ) ἡμᾶς µοναρχίᾳ. AV ὃν ἓν ἅπασι τοῖς τῆς γῆς ἔθνεσιν Óvo- µαστότατόν ἐστι τὸ τοῦ Καίσαρος ὄνομα, xai ᾧπερ ἡμεῖς ἀντ᾽ ἄλλου τινὸς τῶν τῆς βασιλείας συµθόλων σεμνυνόμεθα. Hanc civitatem, µίαν μὲν τῷ περιθόλῳ, : διπλην δὲ ταῖς γνώµαις, atque adeo totam — Cappa- dociam, sub unum procousulem redegit Justinianus; penes queu) essel polestas τῶν πολιτιχῶν, τῶν στρατιωτιχῶν, χαὶ τῶν ταμειαχῶν, quorum. olli- ciorum distractio frequentes antea dissensiones excitabat, Sic Vulcanius in Notis ad eumdem Por- phycogeniti locum. (38) De Colonea loquitur Porplyrogenitus infra themate decimo ; ubi ai!, ab hoc castro. inditum themati nomen, Vide Scylitzem p. 814. Taxara vero posunodum appellatum fuisse tradit Nicetas iu Manuele, lib. i, num. 2. 3 . iw 15 CONSTANTINI PORPHYROGENITI TU 4liem ct septentrionem versus, omnem eaim dono Α κατά τε ἀνατολάς xai δυσμὰς, ἄρχτον τε xa* µε- a rege accepit. liec porro narrat Polybius. At- que habitatur quidem Coloneam versus ab Arme- .niis : ad meliterranea vero, ubi est Amasea, et Dasymon qui dicitur, a Leucosyris. Omnes tameu Cappadoces, etiain usque ad mare Ponticum ha- bitantes, Herodotus Leucosyros nuneupat, ad discrimen Syrorum qui ultra Taurum et Ciliciam jncolunt, 4ui Melanosyri appellantur. Minor au. tem Cappadecia qus nuac inter themata cense- tur, finitiina est Lycaonig, et Caesaream usque pertingit, 4ο extenditur ad ínitium thematis Buc- -eellariorum usque ; desinit vero ad orientem, Ro- dentum usque, et ad propugnaculuni qued vocatur Luhli, atque ad ipsam Podendum usque. Ulteriora autem sunt partes Cilicie, quarum precipus ur- bes sunt. Tarsus, Motnpsuestia et Adana. Et haec quidem est minor Cappadocia, qux non i!a pri- .-dem theinatis nomen nacta est. Superioribus vero temporibus, sive Justiniani, sive alterius cujus- dam ex imperatoribus, Cappadocia intres partes sceta, mediterranea pars Charsianum vocabatur ; a Charsio quodam duce, qui tun. temporis in bello adversus Persas prospere gesto celebris eral; 3tque idcirco in thematis et praefecturae ordinem in hunc usque diem relata est. Inferior vero pars, ad mare vergens, Armeniacum appellata est, quod sit regio Armeniis vicina. Superior au- tem pars, finitima Lycaonibus, el Tauro; Cap- padocia minor; que nunc, ul diximus, thematis : appellationem nacta, sub regum dominatu fuit usque ad Augustum Caesarem ; ante vero Romani imperii exerementum, sub Persica potestate erat. Sed οἱ sui juris fuit, dum Ariaratba rex ibi re- gnarct; ex quo etiam laeus sales gignens, quem modo barbari Ceratia appellant, Ariarathea nun- eupabatur. Post autem Ariaratham regnavit in eadem Archelaus affinis Herodis regis Fudeorum. Al postmodum cum desiisset gubernatio regia , in przfeciuram a Romauis forma administrationis est immutata, οἱ proconsul tributa ab ea colligebat!, . et ipsi praeerat. Sunt. autem in prima praefectura σηµόρίαν, δωρεὰν παρὰ τοῦ βασιλέως πᾶσαν εἴληφε. Ταῦτα δὲ ἱστορεῖ Πολύδιος. Καὶ κχατοιχεῖται πρὸς μὲν Κολώνειαν, παρὰ Αρμενίων' πρὸς δὲ τὴν µε- σόγαιον, ὄπουπέρ ἔστιν bh Αμάσεια, xal 6. λεγό- µενος Δαζυμὼν, παρὰ τῶν καλουµένων Λευκοσύρων” ὅμως πάντας τοὺς Καππαδόχας, xal τοὺς µέχρι θἀλάττης τῆς Ποντικῆς χατοικοῦντας, Ἡρόδοτος Λενυχοσύρους καλεῖ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν Σύρων τῶν ἐπέχεινα τοῦ Ταύρου xai Κιλιχίας οἰχούντων, Μελανοσύρων προσαγορευοµένων. Μικρά δὲ Καππα- δοχία, $ νῦν χρηµατίζουσα εἰς θέµα , Ἶτις ὅμορός ἐστι Λυχαονίας, καὶ διαθαίνει μέχρις αὐτῆς Καισα- pslag* πλατύνεται δὲ ἕως ἀρχῆς τῶν Βουχελλαρίων” καταλήγει δὲ πρὸς ἀνατολὰς, μέχρις αὑτῆς Ῥοδεν- τοῦ καὶ τοῦ φρουρίου τοῦ χαλουμένου Λούλου 58), χαὶ αὐτῆς Ποδενδοῦ (40). Τὰ δὲ ἐπέχεινα, τῆς Κιλι- xla; εἰσὶ µέρη, ὧν ἀπάρχεται dj Ταραὺς, καὶ ἡ Μόμφου ἑστία, καὶ "Άδανα (41). Καὶ ἠδε μὲν d μιχρὰ Καππαδοχία, f ἀἁρτίως εἰς ὄνομα θέματος χρηματέ- ζαυσα. Ἑπὶ δὲ τῶν ἄνω χρόνων εἴτε Ἰουστινιανοῦ, εἴτε ἄλλου τινὸς τῶν βασιλέων τιµηθείσης τῆς Καπ- παδοχίας εἰς «pta. µέρη, τὸ μὲν µεσόγαιαν ἐχλήθη Χαρσιανὸν, ἀπὸ Χαρσίου τινὸς ἄρχοντος τῷ τότα χαιρῷ εὐδοχιμήσαντος iv τῷ πρὸς Πέρσας πολέμῳ' xai διὰ τοῦτο εἰς θέµατος τάξιν xal στρατηγἰδα µέχρι τοῦ νῦν ἐχρημάτισε. Τὸ δὲ κάτω »al πρὸς θάλασσαν, ἐχλήθη ᾽Αρμενιαχὸν, &à τὸ εἶναι αὑτὸ πλησιόχωρον τῶν ᾿᾽Αρμενίων. Τὸ δὰ ἄνωθεν, xai ὁμοροῦν τοῖς Λυχάοσι xal τῷ Ταύρῳ, ζαππαδοχία μικρά. b vov, ὡς ἔφαμεν, εἰς ὄνομα θέµατος χρη- µατίζουσα. Ἐδασιλεύετα δὲ μέχρις Αὐγούστονυ Καί- capo;. Ἡν δὲ ὑπὸ τὴν Περσιχὴν ἑξουσίαν, πρὶν 1) τῶν Ῥωμαίων αὐξηθῆναι βασίλειαν ἐγένετο δὲ χαὶ αὐτόνομος ὅτε ᾿Αριαράθης Ίρχεν αὐτῆς ὁ βασιλεὺς, ἐξ οὗ xai ἡ λίμνη, fj τὸ ἅλας τίχτουσα, fiv ἁρτίως βαρθαρίζοντες Καρατίαν χαλοῦσι, Αριαράθεια ἐπ- ὠνόμαστο. Μετὰ δὲ Αριαράθην, βασιλεύει αὑτῖς Ἀρχέλαα, ὁ χτδεστῆς, ftot ὁ συμπενθερὸς Ἡρώ- δου (42) τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας. Μετὰ δὲ ταῦ- τα παυσαµέντς τῆς βασιλεία:, εἰς ἑπαρχίας παρὰ τῶν Ῥωμαίων τὸ σχΏμα µετέδαλε, xa ἀνθύπατος ANSELMI BANDURII NOTE. (99) Occurrit etiam locus iste apud. eumdem D ejusdem nominis) etc. Ann: Comnenz dieitur θέµα Constantinum in Basilio rap. 02 et $5, ei apud Λη: mam Comnenam pag. 414. Scylitzte Λύλον casuirum Tarso vicinum. (40) Sic ms. Editi vero habent Σποδενδοῦ.Ο8άγεηο, . Curopalata ac Zonaras dicitur Ποδανδός. Appella- . tur etiam 8 Porphyrogenito in Vita Basilii, cap. L . editionis Combelfisiani, Ποδανδός, atque hunc lo- cum Tarso vicinum fuisse statuit, necnon a umo- wine fluvii loco appellationem inditam scribit : Ταῦτα πρὸς Gcbv μετὰ συντριδῆς χα χαὶ δαχρύων πολλῶν προσευξάµενος xal εἰπὼν, ἄρᾶς τὰς Ῥωμαϊκὰς δυνάµεις, ἀπῄει κατὰ Ταρσοῦ. Καὶ δὴ κατὰ, «hv τόπον Ὑενόμενος, D λέγεται Ποδανδὸς, ἔνθα xaX ὁ ὁμώνυμος ῥεῖ ποταμός, etc. Doc ad Deum contrito cerde, multisque lacrymis comprecatus at- ue locutus, assumptis Romanis cohortibus adversus Tarsum proficiscitur. Aique ubi αά locum venit , cui Podandus nomen, (ubi eiiam recurrit. fluvius τὸ Ποδανδόν. (41) De Adana, Cilicie urbe uuntur Ánna Comnena p. 559; Scylitzes pag. 656; Zonatas in Romano Diog. pag. 226; Nicetas in Joanne. Athena dicitur. Tudebodo pag. 784 ; Roberto Mon. pag. 44; Guiberto lib. 3, cap. 19; Addena Raimunio de Agiles p 146. Adanum οἱ Tarsum accurate describit Willebrandus ab Oldenborg. in ltiner. Vide Josephum Barbarum in Itiner. Persic. pag. 461 etc. (42) Sic MS Codex. Et quidem non abs re, nam sic sctiptor declarat, quznam affinitas fuerit inter Archlelaum et Herodem ; cujus quidem filius Alexan- der Glaphyram filiam regis Cappadocum in matri- monium duxerat. Συµπενθερία enim est alliuitas inter duos ex liliorum vel filiarum nuptiis, sic ut uterque socer dicatur, hic quidem respectu nurus, alter respectu yeneri. 71 DE THEMATIBUS ORIENTIS. 18 ταύτην ἑδασμολόγει (40) τε xal διετάττετο. Εἰσὶ δὲ A urbes celebriores quatuor; '7 Cesarea metropolis, πόλεις ἐπίσημοι χατὰ τὴν πρώτην ἐπαρχίαν τέσ- σαρες' Καισάρεια µητρόπολις, ἡ ἀπὸ τοῦ μεγάλου Καίσαρος Ἰουλίου (44) ὀνομασθεῖσα, Ἶτις πρότερον ἐχαλεῖτο Μάζαχα, ἀπὸ Μοσὼχ toU τῶν Καππαδόχων ἀρχεγόνου. Δευτέρα δὲ πόλις, Νύσσα τρίτη θερμά’ τετάρτη Ῥεγεποδανδός. Τής δὲ δευτέρας Καππαδο- πίας εἰσὶ πόλεις ὑπὸ ἠγεμόνα, ὀχτώ' Τύανα, Φαυ- στινούπολις, Κὐδιστρα, Ναξιανζὸς, Ἐρύσιμα, Παρ- νασὸς, Ῥεγέδωρα, Μωχιασσὸς, xai φρούριον τὸ κα- λούμενον Κόρον. Tr δὲ τρίτης (45) Καππαδοχίας f| νῦν ὀνομάζεται ᾽Αρμενιαχὸν , εἰσὶ πόλεις ἑπτά" Αμάσεια, Ἴδωρα, Ζάλιχος, "Av6pana (46), Αμιν- αὓς, Νεοχαισάρεια, Σινώπη. Διαθεθόηται δὲ παρὰ πᾶσιν ἐπὶ χαχοτροπίᾳ τὸ τῶν Καππαδόχων γένος, ὡς a magno illo Czsare Julio ita nuncupata, quz antea vocabatur Mazaca, a Mosoch primo Cappa- docum auctore. Altera urbs Nyssa : tertia, Therma : quarta Rhegepodandus. Secunda vero Cappadocie prefectura urbes habet octo: Tyana, Faustinopolin, Cybistram, Nazianzum, Erysima , Parnasum, Rhegedora, Mocissum et propugnacu- luin. quod Corum dicitur. Tertie autem Cappado- cir qua nunc appellatur Armeniacum, urbes sunt septem : Anasea, [bora, Zalichus, Andrapa, Amin- sus, Neoczesarea, Sinope. Caeterum famosa apud omnes est ob nequitiam Cappadocum gens ; adeo ut proverbium ejuscemodi de illis feratur : Tria cappa pessima, Cappadocia, Creta. et Cilicia, Ein καὶ παροιµίαν περὶ αὐτῶν ἐξενεχθῆναι τοιαύτην * B Epigrammatibus : Τρία xánxa χάκιστα' Καππαδοκία, Κρήτη xal Κιάικία. Καὶ ἓν ἐπιγράμμασι' Κααπαδόκαι, φαῦ.Ίοι (171) μὲν ἀεί' ζώγης δὲ τυ- [χόντες, Φαυ.Ι1ότεροι κέρδους δ) εἵνεκα gavAócatoc "Hy. δ᾽ dpa δὶς καὶ τρὶς μεγάνῖης δράξωνται ἁπή- γης Ah τότε γίγγονται φαυ.1επιφαυ.ἰόξατοι. Καὶ ἄλλος * Καππαδόκην (48) ποτ ἔχιδνα xaxij δάχεν ἀ.1.λὰ [καὶ αὐτὴ Κάτθανε γευσαµέγη αἵματος io6óAov. Ἐκ δὲὸ ταύτης τὰ τοιαῦτα βλασφημουμένης, ἐδλά- στησαν ἄνδρες, μᾶλλον δὲ εἰπεῖν, ἐξανέτειλαν ὥσπερ Cappadoces semper mali, cingulum vero nacti Pejores : lucri vero gratia pessimi : Cum vero bis amt ter magnum prehenderint [currum, Tunc sane evadunt mali ter et amplius. Et alius : Cappadocem quondam echidna mala. momordit. [Sed etipsa Mortua est gustaus sanguinem venena. jaculan- [ει Ex lac autem adeo infami gente pullularunt , imo vero veluti fulgide quadam stelle emicue- ἁστέρες πολύφωτοι, ἐπὶ σοφἰᾷ διαδόητοι, ζηλωταὶ ( runt, vera sapientie laude celeberrimi, ei Chri- τῆς Χριστιανῶν πίστεως. Γρηγόριος ὁ θαυματουρ- γὸς, ὁ Νεοχαισαρείας ὀπίσχοπος , Φαΐδιμός τε ὁ stiane fidei propugnatores acerrimi, Gregorius ille iaumaturgus, Neorzsariensis episcopus, ct ANSELMI BANDURII NOTJE. (45) Sic ms. codex, Perperam in editis legitur, ἐθεσμολόχει. (44) At $uidas v. Καισάρεια, tradit Caesaream, qua antea Mazaca, sic appellatam fuisse a Tiberio Czsare, postquam Archelao illam αἀθιμίδδει. So- zomenus vero lib. v llist. Eccles. cap. 4, dicit Casaream a.Claudio nomen accepisse. Et idem legitur in Histor. tripart. lib, vi cap. 1v, Cseterum de Mazaca sicloquitur Solinus cap. x,vii: Mazacam sub Argeo sitam Cappadoces malrem urbium wo- minanl : qui Argaeus nivalibus jugis arduus, ne estivo quidem torrente pruinis caret : quemque in- digeng populi habitari Deo credunt. (45) Sic ms. codex. in editis desideratur τὸ, τρίτης. (46) Editi habent, "Avzpana: Àt "Avópama dicitur et Ptolomaeo. (41) Moc epigramma, quod hic Constantinus mutilum duobus ultimis versibus profert, inte- rum habetur iu Anthologia lib. 1), cap. 43, tit. /le πονῄρους, hoc est, In malos : auctorque ipsius dicitur Demodocus. In ms. Porphyrogeniti primus versus sic legitur : Καππαδόχες, φαῦλοι μὲν ἀεί ζώνης δ' εἵνεχα, etc. AL in editis et in Authologia, Καππαδόχαι, 6ἱ ζώνης δὲ τυχόντες * ubi quidem Brodaus sic monet : Milites ignavissimi sunt Cappadoces. Festus : Apud antiquos toti succincti pugnasse dicuntur. Servius : Omnes qui militant cincti sunt, aut certe inefficaces, ut contra pra- cinctos strenuos dicimus, unde et Graece εὔζω- vog, non qui bonam zonam liabet (est enim ζώνη armorum apparatus Homero) sed qui esi D de plaustro loqui. Suidas. lbi τὰ ἐκ τῶν pos strenuus. Moschopulo; ἐλαφρὸς, καὶ μηδὲν περὶ τὴ» ζώνην ἄχθος ἐπιφερόμενος. Atqui ζώννυσθαι eidem Iliad. A arma induere est. Pausanias. Τὸ δὲ ἐνδῦναι τὰ ὅπλα ἐχάλουν οἱ παλαιοὶ ζώσασθαι. ᾿Απέζωσεν quoque apud Herodianum pro exaucloravil, et cingulum amittere pro militia cedere comperi. Gregorius : Otba xat ζώνην E τὴν ατρατιωτι- χην λέγω xai ἀνδρικὴν, καθ) ἣν ζωνοι Συρίας χαὶ povituvol τινες ὀνομάζονται. ΑΠ ζώνης ex Suida υνάµεως xal ἀξιώματος τυχόντες enarrari potest? μεγάλης δράξωνται ἀπήνης, si currum aut rhedam apprehenderint. Conviciari 40 βαρθαροθοᾷν solere ait Demodocus Cappadoces, proverbium intueus , σχώµµατα. Etymologici auctor in dictione ἁρμά- τειον µέλος. Φαυλεπιφανλότατοι, mali ter et amplius. Ad servitutem natos Cappsdoces fuisse prope liquet, quibus cum S. P. Q. R. ut sui juris liberique essent concessissel, uL regem haberesibi liceret poposce-: runt , negantes vivere gentem sine rege posse. jus-! tinus et Btrabo. Jure. igitur Cappadoces servi sunt. Persio satyr. 6, et Martial, Quid (e Cappadocum sez gu esse juvat ? AL eorum tidem elevatsatyr. 7, Juv nec obscura esi paremia, τρία χάππα Χάχιστα, Cappadoces, Cretenses, Cilices. Eam nationem a Philippo Alexandri patre domita tradunt Justinus οἱ Orosius, quibus in hoe fidem nullam habeo. lsthzec Brodzus ad laudatum — epi- gramma adnotaverat. (48) Hoc etiam epigramma babetur in Antholo- gia paulo superius laudato loce, t 7) CONSTANTINI PORPHYROGENITI £0 Phoadimus Amaseus, et Rex celeberrimus, qui A ᾽Αμασείας, xat βασιλεὺς ὁ ἀοίδιμος ὁ ἐπὶ Λ.χινίου sub Licinio martyrium pro fide Christiana su- biit, et Basiliscus Comanensium archiepiscopus ; qui etiam ipse martyrio obiit; et cum quo cor- dite fuerunt reliqui:e Joannis Clirysostomi : prz- terea Basilius magirus Coesariensis episcopus, et Gregorius Theologus, qui fuit episcopus Nasian- zenus, et nunc in ade Apostolorum una cum pa- triarchis hujus urbis a. pio et Christian:e fidei stu- diosissimo imperatore Constantino positus | jacet. fnsüper fratres Basilii Magni, videlicet Petrus , "Gregorius, et Naucratius; necnon Cesarius Gre- gorii Theologi frater. Atque hzc quidem de Cap- padocia veluti coinpendio dicta sint. Thema 111, dictum Thracesiorum. Quod vero nunc Thracesiorum thema appellatur, olim quidem et ab initio Asia minor dicebatur ; .et qui huic praeerat procousul praefectus Αλί nuncupabatar. Et ne externos afferam, ipsemet Θ wstis est veritatis Lucas evangelista et apo- -$(1olus, qui in Áctis apostolorum idem asserit , ubi mentionem faciens Alexandri, qui tum tem- qporis apud Ephesios primatum obtinebat, eum appellat praefectum Asiz. Throcesiorum vero ap- pellatio banc originem habet : Temporibus Alyatti, Lydorum regis, vir quidam cum uxore el liber;$ profectus ex Mysia, Thraciz regione, (cujus etiam meminit llomerus, inquiens sic : Mysorumque. cominus pugnantium. οἱ illustrium [ Hippemolgorum, C ín eam Asie regionem venit, quz Lydia dicitur, et prope Sardorum urbem habitavit. Rege itaque ad murum urbis considente, praeteriit Thracis uxor, urnam capite gestans, manibus vero co- fum et fusum; a tergo. autem equus zone alli- 4atus; atque urna quidem, quam vertice gere- bat, referta erat aqua, manibus vcro nens colum et fusum exercebat : pone autem equus, quem adaquarat, cingulo annexus sequebatur. liac conspecta rex velheuienter admiratus est,et unde, quanam, et ex qua urbe esset, interrogavit ; quao respondit Mysiam se natione esse; est vero id Thracie oppidulum. Rex itaque arrepta ex hac µαρτυρήσας ὑπὲρ τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως) xat ὁ Βασιλίσχος, ὁ Κομάνων ἀρχιεπίσκοπος' ὃς xal αὐτὸς μαρτυρ/ῳ ἑτελειώθη. Μεθ᾽ οὗ κατετέθη τὸ λείψανον Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Βασίλεός τε ὁ µέγας, ὁ Καισαρείας ἐπίσχωπος' xal ὁ θεολόγος Γρηγόριος, ὁ Νακνιαννοῦ τὴν ἐπισχοπὴν χληρωσά.- µενος’ νυνὶ δὲ ἐν τῷ τῶν Αποστόλων ναῷ xata- τεθεὶς μετὰ tv πατριαρχῶν ταύτης τῆς πόλεως ὑπὸ τοῦ εὐσεθοὺς καὶ φιλυχρίστου βασιλέως Κων» σταντίνου. Οἵ τε ἁδελφοὶ τοῦ μεγάλου ΕΜασιλείου, Πέτρος τε καὶ Γρηγόριος, χαὶ Ναυκράτιος (49), xat Καισάριός τε ὁ ἁδελφὸς Τρηγορἰον τοῦ θεολόχου. Καὶ ταῦτα μὲν τὰ τῆς Καππαδοχίας ὡς £v ἐπιτομῇ. θέµα Γ', τὸ τῶν θρᾳχησἰω». Τὸ δὲ νῦν χαλούμενον θρᾳχησίων θέµα, πάλα: μὲν, καὶ κατ ἀρχὰς 'Acla μικρὰ ὠνομάζετο, xai ὁ ταύ- της χρατῶν ἀνθύπατος, ἁΑσιάρχης ἑλέγετο. Κα) ἵνα μὴ λέγω τοὺς ἔξωθεν, αὐτὸς ὁ µάρτυς τῆς ἀληθείας Λουχᾶς ὁ εὐαγγελιστὴς xaX ἁπόστολος ἓν ταῖς Πρά- ξεσι τῶν ἁποστόλων τὸ αὐτὸ λέγει, μεμνημένος Άλε- ξάνδρου τοῦ τότε Γρωτεύοντος τῶν Ἐφεσίων, Ἄσ,άρ- χην αὐτὸν ἀποκαλῶν. θρᾳχἑσιοι δὲ ἐπεχλήθησαν (50) ἀπὸ τῆς τοιαύτης αἰτίας' "Evi τῶν ἡμερῶν ᾽Αλυάτ- του τοῦ τῶν Λυδῶν βασιλέως, ἀνήρ τις μετὰ τῆς γυναιχὸς (51) καὶ τῶν αὑτοῦ τέχνων ἐκ Μυσίας 4T τῶν θρᾳχῶν χώρας ὁρμώμενος (f; καὶ Ὅμηρος µντ- Ηονεύει λέγων οὕτως" Μυσῶν t' ἀγχεμάχων», xal ἁγαιῶν Ἱππημιολγὠν), διεπἐρασεν εἰς τὰ µέρη τῆς "Aaía; εἰς χώραν «tv λεγομένην Λυδίαν, xal χατῴκησε πλησίου τῆς πό- λεως Σάρδεων. Τοῦ οὖν βασιλέως πρὸς τῷ τῆς mÓ- λεως τείχει χαθεζοµένου, διἠρχετο fj vovit) τοῦ 8p2- xb; (59), ἐπὶ μὲν τῆς χεφαλῆς βαστάζουσα στάμνον' ἐπὶ δὲ τῶν χειρῶν, ἠλακάτην χαὶ ἄτρακτον' ὄπισθεν δὲ πρὸς τὴν ζώνην. ἵππος τις προσεδέδετο᾽ xat ἐπὶ μὲν vf χορυφῆ:, fj στἆµνος ἣν μεστὴ τοῦ ὕδα- τος (52): àv δὲ ταῖς χερσὶν εἰργάξετο νήθουσα ἐν τῆς ἠλαχάτης τὸν ἄτρακτον. "Οπισθεν δὲ πρὸς τὴν ζώνην, ἡκολούθει ὁ ἵππος ἀπὸ τῆς πηγῆς πεπ.τι- σµένος. Ταύτην ἰδὼν ὁ βασιλεὺς, µεγάλως ἐθαύ- pass, xai ρώτησε πὀθεν, xav τίς, xal ποίας ἑατὶ ANSELMI DANDURII NOTE. (49) Sic ms. Perperam in editis Φῖαγχράτιος le- D ἀνέστησαν, ὥστε αὐταῖς βαδινούαχις, ἄτρεπτόν τς gitur ; quippe,Naucratius appellabatur, et non Pau- efatius unus ex decem fratribus sancti Basilii. (50) Aliam θρᾳχησίων originem affert Eusta- thius in Dionysium. De Thracum vero fortitudine preeclare Justinianus novella xc'* Ἐχεῖνο τῶν àv- «υμολογημένων ἐστὶν, ὄτιπερ εἴτις τῶν θρᾳχῶν ὀνο- µάσειε χώραν, εὐθὺς συνεισέρχετα! τῷ λόγῳ, xal εις ἀνδρεία, xal στρατιωτιχοὺ πλήθους, xal πολέ- gov, καὶ μάχης ἔννοια, Ταῦτα yàp ἑγχενῆ΄τε xal πάτρια τῇ χώρᾳᾷ χαθέστηχεν ἑχείνῃ. (54) Sic in. ts. Perperam legitur in editis, ἀνῆρ πις μετὰ γυναικὸς xal τῶν ἑαυτοῦ τέχνων χατὰ Μυν- Glac τῆς τῶν, elc. ($2) lianus libro de Animalihus vii, cap. 43, aiiler hanc historiam narrat, Peoniis mulieribus cam laudem tribuens : Tfj μὲν χεφαλῇ, inquiens, φέρουσιν ὑδρίαν μεστὶν ὕδατος, xal τὺν αὐχένα LJ xai ἀχλινὴ διαµένειν τὴν ὑδρίαν. ᾿Εξαρτήσασαι δὲ τοῦ χόλπου θηλάζουσι τὰ βρέφη ' καὶ εἰς τὸν βρα- χίονα τὸν ῥυτῆρα ἑνάφασαι, τὸν τοῦ γήµαντος ἵπ- TOV εἰς ἁρδείαν ἄγουσι, xal ταῖς χερσοὶ νήθουσι Ἀ- νον. Quod uno tempore, partim capite urnam aque plenam ferant, ita cervicem erigentes, ut ipsis ingre- dientibus immota urna permanens, nulla inclinatione propendeat ; partim infantem puerum e sinu suo ap- pensum lactent, simul et brachio in habenam in- serio marii equum ad aquam ducant, simul el ma- nibus linum neant. Quo etiam loco adjicit /Eliauus, Darium conspecta aliquando muliere Paonia hoc apparatu instructa, ad subjugandos Pieonas accen- sum. (55) Sic ms. In editis vero legitur, ὁ στάµνος tv εστὸς ὕδατος. Dicitur ἡ στάµνος el in epistol. ad ebr. cap. 9. δΙ ΡΕ THEMATIBUS ORIENTIS, 82 πόλεως: 'H δὲ ἀπεχρίνατο, Μυσὴ μὲν εἶναι τὸ γέ- A muliere occasione, missa. ad regem Thiracum Co- v9s* θράχης δ᾽ ἐστὶν αὕτη τὸ πολίχνιον. Λαθὼν οὖν βασιλεὺς ἀπὸ τῆς γυναικὸς ἀφορμὴν, πρεσθεἰίαν πρὺς τὸν τῆς θράκης βασιλέα ποιησάµενος, Μότυν ὀνομα- ζόμενον, ἐχεῖθεν ἔλαθεν ἄνδρας µετοίχους μετὰ γν- νχικῶν, xai τέχνων, ὄχλον ἐχανόν. "Ex τούτου τοῦ γένουφ ὠνομάσθτσαν οἱ τὴν μιχρὰν ᾿Ασίαν οἰχοῦντες, θρᾳχήσιοι’ διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς ἐργοπόνους, ἑργώδεις τε χαὶ χειρώνακτας. "Όλον δὲ τὸ τῶν Θρᾳχησίων O£ya ἓχ γενῶν συνίσταται τοιῶνδε, Λυδῶν, Μαιόνων, Καρῶν, Ἰώνων xal "Ίωνες μὲν καλοῦνται ol. xacot- χκοῦντες Μίλητόν (54) τε xal Ἔφεσον, οἱ δὲ τὸ µεσό- Υαιον, Σαρδιανοὶ, Λυδοί τε χαὶ Μαίονες, καὶ Κάρες, xal οἱ τῆς μιχρᾶς Φρυγίας olxfivopez. Καὶ οὕτως μὲν ol ΦΘρᾳχήσιοι. Ταύτην δὲ τὴν ἱστορίαν Νικόλαος ὁ Δα- μασχηνὺς γράφει Ev τῷ ὀχτωκαιδεκάτῳ αὑτοῦ βιθλίω, ὁ γεγονὼς ὑπογραφεὺς ᾿Ηρώδου τοῦ βασιλέως. "Qvo- μάσθησαν δὲ θρᾳχήτιοι, διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς Ex τῆς τῶν θρᾳκῶν γῆς, ὥσπερ εἴπομεν. Eloi δὲ πόλεις παρὰ τὴν Ασίαν κα’ (55). Πρώτη μὲν, Ἔφεσος' δευτέρα δὲ, Σμύρνα τρίτη, Σάρδεις’ τετάρτη, MO της πέμπτη, Πριήνη ἕκτη, Κολοφών' ἑδδόμη, θυά- τειρα’ ὀγδόη, τὸ Πέργαμον' ἑννάτη, Μαγνησία δε- κάτη, Τράλλις: ἑνδεχάτη, Ἱεράπολις' δωδεχάτη, Κολοσσαὶ, al νῦν λεγόμεναι Χῶναι (56), οὗ ἔστι ναὺς υ (γη nuncupatum legatione, colonos inde cum: uxoribus et liberis accepit, tarbam satis nunero- sam. Ex hac matione appellati sunt Ásie minoris incolz Thracesii , quod sint operosi, ac laboriosi, et opere manuario victum sibi quazritantes. Uni- versum vero Thracesiorum thema hisce genti- bus constat : Lydis, Manibus, Caribus, lonibus. Atque lones quidem nuncupantur, qui Miletuim et Ephesum incolunt ; qui vero mediterranea lia- bjtant, Sardiani, Lydi, Mzones, et Cares, et minoris Phrygis incole. Atque ita quidem se habent Thracesii. Hanc vero historiam scribit Nicolaus Damascenus decimo octavo Historie suae libro; qui quidem fuit scriba [lerodis regis. Thracesii autem appellati sunt, quod ex Thracum regione orli essent. Caeterum in Asia habentur urbes viginti et una; prima quidew Ephesus, al- tera Smyrna, teitia Sardis, quarta Miletus, quinta Priene, sexta Colophon, septima Thyatira, octava Pergamum, nona Magnesia, decima Trallis, un- decima Hierapolis, duodecima Coloss, quz nunc Chonz dicuntur, ubi visitur celeberrimum tem- plum Michaelis archangeli, decima tertia Lao- dicea, decima quarto Nyssa, decima quiuta Stra- ANSELMI BANDURII NOT £. (54) Perperam in editis hic et infra legitur, Mf- 210v pro Μ/λητον. (55) Sic in mis. In editis vero, εἰσὶ δὲ πόλεις περὶ thv ᾿Ασίαν, εἴχοσι. AL vigesima prima urbs Puila- delphia in ms. dicitur. (96) Chonz olim, inquit Porphyrogenitus, €Ce- lossz dicte, urbs episcopalis Laodiceno metropo litano subjecta atque olim Palass: appellata ut est apud Nicetam in Vita sancti Ignatii patriarche Constantinopolitani eb templum sancti Michaelis archangeli, magnitudine, pulcliritudine, et mira- bili artificio insigne celeberrima. Et quidem Chonz olim Palassz appellatze dicuntur Nicetz ipsi Cho- miatzz in Manuele lib. vi, n. 1, sed utrobique vi- tiose scriptum pro Coloss? mihi perauadeo Sic ibi Choniates :. Αφιχνεῖΐται εἰς Χώνας, πόλιν εὐδαίμονα καὶ μεγάλην, πάλαι τὰς Παλάσσας, τὴν ἐμοῦ τοῦ συγγραφέως πατρίδα, xai τὸν ᾿᾽Αρχαγγελιχὸν νεὼν εἰσιὼν µεχέθει µέγιστον xal χᾶλλει χκάλλιστον ὄντα, καὶ θαυµασίας χειρὸς ἅπαντα ἔργον * ἐκεῖθεν ἑξ- ελάσας. Meminit hujus celeberriui templi Chonen- sis idem Nicetaset in lsaacio lib. tt, n. 11. Cele- berrimum autem ac illustre fuit hoc templam ob Πήδαστος, ἡ vov Μεθώνη. , Ταύτης πλησίον ἐστὶ Χεῤῥόνησος, τις καλεῖται Πύλος, ἡ πατρὶς Νέστορος, vuv δὲ χαλεῖται 'A6á- ινος. Τρίκκη, τὰ νῦν Τρίχαλα. θεούπολις, f) vov Προύσα. Απολλωνία, ἡ νῦν Ἱερισσὸς, ἢ πρὸς τῷ "λθῳ 5pec κειμένη. Ἰλμοίπολις, fj vuv Χρυσόπολις. Απρως f) vov θεοδοσιούπολις, παρὰ τοῦ "Ampow πενθεροῦ Κάρου χτισθεῖσα. Ὀρθαγορία χαὶ Στάγειρα, ἡ νῦν Μάκρη. Τόπειρος, τὸ νῦν Ῥούσιον. Πείρινθος, ἡ νῦν Ἡράκλεια. Τιθεριούπολις, 1j νῦν Στρόνμιτξα. Βελεντιούπολις, τὸ Βελεσθουδιον. Δάρες, *b νῦν Ταῦρες. Μαρτυρούπολις, τὸ νῦν Μερφεχή. Βέῤῥοια, τὸ νῶν Χάλεπε. Προποντίξες δύο, fj μὲν κατὰ τὴν "Αθνδον, ἡ δὲ κατά τὸ Ἱερὸν χαὶ ἙῬαμμάθιον. Γερμανιχία Συρίας, ἡ νῦν Τελεσαῦρα, Μόψου δὲ χρῆναι. miraculum in Archippo illius Mansionario patra- D Σπαρχειὸς ποταμὸς, ὁ νῦν ᾿Ἀγριομέλας. tum ; cujus quidem historia passim habetur apud Metaphrastem et alios. Czetecum libet hic exbibere binos cataloges urbium, qu:e subsequenti aevo no- men mutarunt. Primus ex Baluziano codice recenti manu Conscripto paululum diversus ab editis, qui δις habet : "Oca. tov zóAsor µετωνομάσθησαν εἰς υστε- pov. Ἐπίδαμνος, τὸ νῦν Atpáytov. Τρίθαλλις, ἡ Αχρίδα. ἨἩράκλεια, ἡ νῦν Πελαγονία. Σολάσφορος, ft νῦν Δεάθολις. Ἰλλνριχὸν, τὰ νῦν Κάνινα. Ἔθεσσα, τὰ νῦν Μόγλαινα, "AS: ποταμὸς, ὁ νῦν Βαρδάριο;. Άργος θετταλιχὸν, ἡ Λάρισσα. Ln, 5 νῦν Κορώνη. Καστάθαλλα Κιλιχίας, ἡ vov Μάµιστα. Al ἄνω Γαλλίαι xaY τὰ ἐπέχεινα τῶν Άλπεων, εἰσὶ τὰ πρὸς 'üxcavóv* οἷον Γαλατία, Ὑσπάνια, Fep- μανοὶ δὲ οἱ Φράγχοι. Σύρμιον, ἡ vov Οὐγγρία xa Στρίωµος; οἱ δὲ Oby- Ίροι τὸ παλαιὸν ἑλέγοντο Γήπαιδες. Δορύστολον, ἡ νῦν Δύστρα. Ὀδρυσὸς xal Ὀρεστιὰς, fj νῦν ᾿Αδριχνούπουλις, Μαιῶτις λίμνη, fj vuv Γαλατία. Ποτίδαια, ἡ Κασσάνδ:εια. Κολοσαὸς, à Τύρος- 'Ayata, ἡ νυν Πάτρα. Δαναοὶ, οἱ Ἕλληνες. "Acla, ἡ Ἔφεσος. Ἰωνία, fj περ) ᾿Ασίαν. Εὔδοια, ἡ Βὔριππος. Βοιωτία, αἱ Θῇδα,. dia, fj Φαρσαλία. 9 83 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 84 tonicin, decima sexta Alabanda, decima septima A διαθύητος τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ’ ιγ’, Aaoblxeia* Alinda, decima octava Myrina, decima nona Teos, νὶρδε]ήια Lebedos, vigesima — prima Philadelphia, ei alie nonnulle. Atque hec quidem de lis. i9 Thema 1V, dictum Obsequium. Thema vero, quod Obsequium vocatur, omnibus sippellstione ipsa notum est. Obsequium enim La- tine dicitur id, quod Gracorum lingua appellantur Π, qui imperatori, ordinis tuendi et honoris causa, prieunt. Unde fit ut qui Obsequio praest, prztor non vocetur, sed comes οἱ nomine et. cognomine dicatur. Obsequii vero ambitus his populis atque gentibus circumscribitur; a mari quidem initium ιδ, Νύσσα, τε’, Expaxovixsua τις’, ᾽Αλάδανδα. ιζ, Αλίνδα * η’, Μύρινα" (0, Τέως' χ’, Λέθεδος' χα, Φιλαδέλφεια, xat ἄλλαι cw£, Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τούτων. θέμα Δ’, τὸ κα.ούμενον Οψίκιον. Τὸ δὲ θέµα τὸ χαλούμενον Ὀψίχιον, πᾶσιν ἔχει γνώριµον τὴν προσηγορίαν. Ὀψίχιον γὰρ Ῥωμαῖστὶ λέγεται, ὅπερ σηµαίνει τῇ Ἑλλήνων φωνῇ, τοὺς προ- πορευοµένους ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως ἐπὶ εὐταξίᾳ καὶ τιμῇ. "O0cv οὐδὲ στρατηγὸς χρηµατίζει ὁ τοῦ Ὀψιχίου ἠγούμενος, ἀλλὰ χόµης xai τὴν ὀνομασίαν χαὶ τὴν προσωνυµίαν προσαγορεύεται. Ἡ δὲ περι- oyh τοῦ '᾿Ὀψικίου, ὑπὸ τούτων φυλῶν τε χαὶ ἐθνῶν sumens, hoc est, a sinu Astaceno, et a promontorio B χατοιχεῖται. ᾿Απὸ μὲν θαλάσσης ἀρχόμενον, τουτ- Dascylio ad Tritonem usque, et montes Sigrianz, atque ipsam Procconesum, ad ipsam quoque Aby- dum, Cyzicum el Parium, se porrigit. EL quidem inferiorem ac maritimam oram ab Astaceno sinu incipientem, et a Pylis, qux: vocantur, usque ad Meditetranea Olympi, qui Mysius dicitur, et ad re- gionem Dagottbienorum dictam, et ad ipsam Prusia- dem usquc Bithyni habitant, australem vero Olympi partem, ad fluvium Rhyndacum usque incolunt Mysii. Maritima autem et Cyzicum inhabitant Phryges et Graci, a Granico fluvio ita nuncupati, ubi Alexander Macedo primum praelium cum Per- sarura. ducibus commisit. Ulterius vero ad Dory ]zum, et ipsum Cotyzum usque, extenditur; ex qua quidem urbe prodiit celeberrimus ac vetustus C ille /sopus, qui fabularum usum primus in mun- dum invexit : et usque ad Comopolim Meri orien- lem versus, Ád occasum vero desinit ip Ábydum. έστιν τοῦ ᾿Λσταχκηνοῦ κόλπου, xal τοῦ Δασχυλίου ἀχρωτηρίου, xai µέχρι τοῦ Τρίτωνος, xai τῶν ὀρέων Σιγριανῆς, xai αὐτῆς Προικονήσου, καὶ ἕως αὑτης τῆς ᾿Αθύδου, Κυζίκου τε xai Παρίου. Καὶ τὰ μὲν χάτω xal παρὰ θάλασσαν ἀπὸ τοῦ ᾿Ασταχκηνοῦ κόλ- που ἀρχόμενα, xai τῶν χαλουµένων Πυλῶν (57), xal ἕως τῆς µεσογαίου τοῦ Μυσίου Ὀλύμπου mposavo- ρενοµένου, xal τῆς χώρας -ῶν καλουµένων Δαγοτ- θηνῶν (58), xat αὐτῆς Προυσιάδος χατοικοῦσι Βιθυ- vol. Τὰ δὲ πρὸς νότον τοῦ Ὀλύμπου, xai ἕως τοῦ ποταμοῦ Ῥυνδαχοῦ, κατοικοῦσι Μνσοί * τὰ δὲ πρὸς την θάλασσαν, xat τὴν Κύζικον, χατοιχοῦσι Φρύγες τε xal Γραιχοὶ, ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ Γρανιχοῦ (59) τὴν ὀνομα- σίαν πλουτήσαντες * ἐν ᾧ ποταμῷ γέγονεν ἡ πρώτη μάχη πρὸς τοὺς στρατηγοὺς τῶν Περσῶν Αλεξάνδρου «o0 Μακχεδόνος * ἄνω δὲ παρεχτείνεται µέχρι τοῦ Δο- ρυλαίου καὶ αὐτοῦ Κοτυαίου, ἐξ οὗπέρ ἐστιν à ὀνο- μαστότατος καὶ παλαιὸς ἐχεῖνος Λἴσωπος, ὁ τὴν µν- ANSELMI BANDURII ΝΟ] £. NixónoAw«, ἡ vov Πρέθεζα. Αἰτωλία, τὰ Λεχώνια. Κέρχυρα, ἡ Φαιαχία. Δωδώνη, ἡ Βόνδιτζα. πειρος, τὸ Ῥοθρευτόν. Δελφοὶ, τὸ Χρυσὺς xat Σόλων. Διόσπολις, τὸ ᾿Ράμπελον, Καισάρεια Φιλίππου ἢ Τονόπυργος, ἡ αὐτὴ xaX Πα- . ναιὰς, ἀπὸ τοῦ ἐχεῖ ὅρους Παναίου. Σαρδιχὴ, ἡ νῦν Τριαδίτζα. - Λάρυμνα, ἡ Λαρύσα. θέρμη xaX Ημαθία, $ θεσσαλονἰχη. Κολασσαλ, al Χῶναι. Ῥεδόπης, ἡ Φιλιππούπολις. Ἰταλία, A ογγιβαρδἰα. «Μέμφη, τὸ νῦν Ταμιάθην. Πέργη, τὸ νῦν Πυργίν. Αὔδειρα, τὸ νῦν Πολύστειλον. Alter vero catalogus hujuscemodi urbium editus habetur ad calcem libri primi de thematibus, et Bic habet : IlóAsov ὀνόματα. "Osat τῶν πόλεων Ev τοῖς ὑστέροις χρόνοις µετωνο- µάσθησαν. Ἐπίδαμνος, τὸ νυν Δυῤῥάχιον. Λἴπεια, ἡ νῦν Κορωντ. Πίδασος, ἡ vov Μεθώνη. Ταύτης δὲ πλησίον ἑστὶν Χεῤῥόνησὸς μικρὰ, Ἶτις τὸ μὲν παλαιὸν ἑλέγετο f πατρὶς τοῦ Νέστορος τοῦ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ ἆδο- µένου νῦν δὲ καλεῖται ᾿Αθαρΐνος. Ποτίδαια, f; νῦν Βέῤῥοια. Ὠύδνα, τὸ νῦν Κίτρος. . . Απολλώνεια, ἡ vov Ἐρισαὺς dj πρὸς τῷ "AÓQ τῷ ὄρει χειµένη. Τρίχη, τὰ νῦν Τρίχαλα. Θερμοπύλαι, τὸ νῦν Σχέλος. Σίπυλον ὄρος, ὁ vuv Κουσινᾶς. Σωτηρόπολις, τὰ νῦν Πύθια. Ἐμέσα τὸ παρὰ τοῖς Σαραχηνοῖς Χέμψ. Ὑποπλάκιοι θῆδαι, τὸ vuv ᾿Ατεραμύττινον. ΄λργος θετταλιχὸν, τὸ νῦν Λάριασα. p Σέρµιον ἡ νῦν Οὐγγρία. Οἱ δὲ Οὔγροι οὗτοι ἑλέγοντὸ τὸ παλαιὸν Γἠπαιδες. Σαρδιχὴ, ἡ νῦν Τριάδιττα. Δάρας, τὸ νῦν Ταυρές. Μαρτυρόπολις, τὸ νῦν Μεφερχί. Βέῤῥοια, τὸ νῦν "Αμαστρις. Ἰόπειρος, τὸ νῦν Ῥούσιον. Ἔφυρα, ἡ vov Κόρινθος. Περίχθος, ἡ νῦν Ηράκλεια πρὸς δύσιν. "Αμιδα, τὸ νῦν "Eget. Ὀὑδρυσὸς, ἡ νῦν ᾿Αδριανούπολις. Δορόστολον, ἡ νῦν Δρῆστρον. Ἴστρος ποταμὸς, ὁ νῦν Δανούθιος. Κολοσσαὶ, al νῦν Χῶναι. (57) De hisce Pylis loquitur Theophanes ad au- nuut 19 Heraclii, necnon auctor. Cliironici Alexan- drini pag. 325. (53) Ita ms Codex. Edit! vero Γοτθηνῶν. (59) Idem infra ubi de Dialectis Gracorum agit; et quinam communi dialecto usi sint describit. 85 DE THEMATIBUS ORIENTIS. - 8$ 0»ne:iav πρῶτος εἰς τὸν κόσμον eloeveyxiby. Kat Eo; A In latitudine autem a. Rhyndaco fluviu usque ad τῆς πωμµοπόλεως Μηροῦ, κατὰ ἀνατολάς. Πρὸς δὲ τὰς δυσμὰς, καταλήγει εἰς "Α6υδον' πρὸς δὲ πλό- τος, ἀπὺ τοῦ Ῥυνδαχοῦ ποταμοῦ καὶ µέχρι τῆς χω- µοπόλεως τοῦ λεγοµένον Δοματηροῦ. Καὶ οὕτω μὲν τὸ Ὀψίχιον, καὶ τὴν ὀνομασίαν αὐτοῦ εἴπομεν, διὰ τὸ προπορεύεσθαι ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, xal χαταρ- τίζειν, xal διευθύνειν τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ xal μονάς. Εἰσὶ δὲ ἔθνη τὰ συμπληροῦντα τὸ Ὀψέίχιον, ταῦτα * Βιθυνοὶ, Μυσοὶ, Φρύγες, Δάρδανοι, οἱ καὶ Τρῶες λεγό- Μενοι. Ἔχει δὲ πόλεις ἐπισήμους τὸ θέµα τὸ χαλού- μενον Ὀψίκιον, τοσαύτας : πρώτην μὲν Nixaiav, τὴν μητρόπολιν χρηµατίζουσαν ' δευτέραν δὲ, Κοτύαιον τρίτην, Δορύλαιον ' τετάρτην, Μίδαιον (60)* πἐμ.- comopoliin Domateri cognomine. Atque hzc qui- : dem est ratio Obsequii, quam profecto appellatio- nein ei inditam esse diximus, quod przirent impe- ' ratori, ut vias οἱ domicilia ei przpararent atque: concinnarent. Gentes vero ac populi, qui Obsequium constitnunt sunt hi: Bithyni, Mysii, Pliryges, Dar- daui, qui et Trojani dicuntur. Caierum thema: Obsequii urbes celebres hasce habet. Primam qui dem Niceam, quse est metropolis, alleram Co» tysum, tertiam Doryleum , quartam Midzum , quintam Apameam, sextam Myrleam, septimam - Lampsacum, octavam Parium, nonam Cyzicum, decimam Abydum. Ἱτην, 'Arápsuav* ἕκτην, Μύρλειαν (61): ἑδδόμην, Λάμφαχον * ὀγδόην, Tláp:ov: ἑννάτην, Κὐζιχον; δε- χάτην, ΄Αθυδον, Θέμα E', τὸ καΔούμεγον Ὀπείματον. T5 καλούμενον οὐχ οἵδ' ὅπως εἰπεῖν θέµα Ὀπτί- μοτος, οὐδεμίαν ἔχει κοινωνίαν πρὸς θέµατα. Eig Υὰρ Σουλείαν µόνην προφείληπται, διὰ τὸ εἶναι αὐτὸ οἰχτρότατον, καὶ µήτε τούρµαις, µήτε δρούγγοις (03) ξετιµηµένον, ἀλλ᾽ f| τὸν τούτου κρατοῦντα, δοµέστι- xov µόνον ἀγορευόμενον. Ele γὰρ ὑπηρεσίαν ἑτέταχτο τῶν σερατιωτῶν, ὅτε οἱ βασιλεῖς τοῖς ἔθνεσι μετὰ τοῦ λαοῦ ἐπεστράτευον, αρατιωτῶν δὲ ἐκείνων τῶν ἐν τοῖς βασιλικοῖς τάγµασι τεταγµένων. "Όσοι γὰρ ἓν ταῖς σχολαϊῖς, καὶ τοῖς ἱκανάτοις (05), xaY τοῖς λοιποῖς τἆγμασιν ἑστρατεύοντο, εἰς ὑπηρεσίαν, εἷς ἕχαστος αὐτῶν Ὀπτιμάτων (04) ἐχέχτητο. Ἔστι δὲ Thema V, dictum Optimatum. Id quod, nescio quo pacto, vocatum est thema ΟΡ: timatum, nihil habet commune cum thematibus ; servitii siquidem tantum causa assumptum est,. utpote miserrimum, 10 neque turmis, neque drun- gis cohonestatum, et qui huic prxest, domesticus tantum nuncupatur : quippe ad ministeria militi- bus, cum imperatores una cum populis expeditio- nem aliquam facerent, przstandum, instituti fue-- runt : iis inquam, qui in imperatoriis agminibus versabantur. Quotquotenim in Scholis, et lcanatis, reliquisque agminibus militabant, eurum singulis unus Optimatum, cujus ministerio uteretur, erat. ANSELMI BANDURII NOT £. (60) Ita in ms. legitur. Editi, Μηδάειον. Stepha- C 6λῆσθαι, δι’ ὃν ἐκεῖνοι τὸ πρᾶγμα πρῶτον χαταστῃ- nus Μιδάοιον. Μήδαιον vero. Cedreno et aliis urbs isthec dicitur. (61) Idem quz: Apamea Bithyniz, ut tradunt Sui- das et Stephanus, Μύρλεια, πόλις Βιθυνίας, ἡ νῦν λεγοµμένη Απάμεια. (62) Drungi voce usus est Flavius Vopiscus in Probo, Omnes, inquiens, gentium Drungos usque ad quinquagenos homines in (riumphum duxit. Δροῦγ- Yos, Caterva militum : Leunclavius in. Onomastico Turcico ita Grecis appellari ait Baculum Tribuni, quem instar sceptri gerit, et quem ltali Bacultum regiminis vocant, a Trunco, forte. Leo in Tacticis, cap. 14, ᾗ 9, et ex eo (410598 Basilic. Μοῖρα δὲ ἐστιν, ἤτοι δρουγγος τὸ ἐκ ταγμάτων, τοι ἀνδρῶν τῶν λεγημένων χοµήτων συγκείµενον πλῆηθος, et 8 492, μοίρας τὰς λεγοµένας δρούγγους. S. Joannes Chry- $ostomus epist. 14 : Δροῦγγος µοναξόντων. οὕτω γὰρ δεῖ εἰπεῖν, xay τῇ λέξει τὴν µανίαν αὐτῶν ἓν- δείξασθαι. Vide Ducaugii utrumque Glossarium. (63) In voce ἱκανάτοις aqua mihi hzret, inquit Vulcanius. AL ἰκανάτοι Scriptoribus Byzantiuis mi- lites selecti ad custodiam imperatoris vel palatii dicuntur. Hujus vocis meminit etiam idem Por- phyrogenitus lib. de Adm. Imp. cap. 50 : Καὶ τὸν μὲν Παγκρατοῦχαν βασιλεὺς ἰχανάτον πεποίηχε, xal μετὰ τοῦτο στρατηγὸν εἰς τοὺς Βουνχελλαρίους. Prz- wrea Leo Grawimaticus, Symeon Logotheta, Ano- nymus Combefisianus, Cedrenus aliique ex scripto- nbus Byzantinis passim hujus vocis meminere. Sed qui Anonymo Combelisiano, num. 19, dicitur ἄρ- χων τῶν ἱχανάτων, aliis peculiari nomenclatura δο- µέστιχος nuncupatur. Nicetas Paphlagó iu Vita lgnatii Patriarcliae CP... Νικήταν δὲ πρῶτον μὲν ὃς- χαετη τυγχάνοντα, τῶν λεγομένων ἱκανάτων δοµέ- €:.Xov παρὰ Νιχηφόρου φασὶ τοῦ πἀάππον προθξ- σαι. Ex quibus postremis verbis, inqfiit Ducangius, velicanatorum scholam, vel dignitatem domestici τῶν ἱκανάτων, tum primum institutam a Nicephoro ge- nerali imp. pro Niceta ex filia nepote. Et certe ante hac tempora ἱκανάτου mentionem fleri non adver- timus, praterquam in Synaxariis 17 Feb. in S. Mena Callicelada : Ὁ µαχάριος Μηνᾶς μιᾷ τῶν νν- χτῶν ἐπιστὰς ἀνδρί τινι Φιλοθάτη λεγοµένῳ, χαὶ τῇ ἱχανάτων χατεοιλεγμένῳ σχολῃ: quis quidem refe- runt ad tempora Constantini M.,sed haec sunt sub- lesue fidei. Continuator Thieophauis de eodem S. Ignatio : Καὶ Νικήτας. ὃς πρότερον μὲν maig i^ τὴν τῶν ἱκανάτων διεῖπεν ἀρχὴν, ἅτε 0n pn : τοῖς στρατιώταις xai ἓν ὑπαίθρῳ διάγουσιν εἶναί τε θέλων. Unde conjicere licet icanatos imilites fuisse οκ Palaiina militia, qui sub dio agebant, contra quam - excubitores. Protospatharii autem ac domestici τῶν ἱχανάτων mentio occurrit iu. synodo vii Constan- D tinopol. Act. 1. Orestes πρωτοσπαθάριος, xai δο-΄ έστιχος τῶν lxavá:wv. Sed vide Ducangii Gloss. rec. (64) In editis legitur, αὐτῶν "Onttpávov. Sed quod hic narrat Constantinus de Optimarum themate, intelligendum eum loqui de Optimatum themate quomodo sua :etate erat ; quippe prioribus szculis in pretio fuit Optimatum militia, quod quidem vet: hiuc colligere est, quod cum suis protectoribus, qvos armatos vocabant, perinde ac fuederati cuin suis pueris militarent, et in τάγματα distributi, quibus prxerant ταςίχρχοι el µοιράρχαι, in se- cunda acie conslituerentur, ut velites et infirmio- res in prima locatos tuerentur. Vide Mauriciun Strateg. lib. 1, cap. 5 εἰ &; lib. u, cap. 5 et 10; lib. 111, cap. 7. Cieterum Ὀπτιμάτοι in Historia By- zantina, uti optime docet ct Dueangius; appellat: 81 CONSTANTINI PORPHYROGENITÍ 88 designatus. Porro appellatio ipsa tantum fere in se A ὀνομασία τῶν ἀτίμων ἴσην ὕθριν φέρωσᾳ. τῶν παρὰ contumeliz habet, s3tque vilium hominum, qui apud Romanos Cortelini vocantur; ideoque nec inter themata censetur; nec qui huic praest, praetor sive strategus appellatur , sed domesticus, przedi- tort subditus, et dignitate longe inferior. Gentes vero, qus adimplent, vcl potius ministrando ser- vilia hec officia militibus, atque ipsi imperatori prastant, sunt hz : Bithyni, Tharsiate, Thyni ; sed et Phryges attingunt. Habent autem urbes celebres liasce : Primam quidem Nicomediam metropolim, alteram Helenopoliu, tertiam Praenetum, quartam Astacum, quintam Parthenopolim. Ceterum fluit per Optimatum thema Sangarius fluvius junctus ponte visu dignissimo, quem struxit imperator Ῥωμαίοις λεγομένων Κορτελίνων (65). Aib οὐδὲ εἰς θέµατος τάξιν λελόγισται, οὐδὲ ὁ στρατηγὸς ὁ τούτου ἄρχων χατονοµάξζεται, ἀλλὰ δοµέστικος, ὁ ὑπὸ χεῖρα ὢν στρατηγοῦ, xal τὴν ἀξίαν χαταδεέστερος. Εἰσὶ δὲ ἔθνη τὰ συμπληροῦντα, μᾶλλον δὲ ὑπουργοῦντα, elc τὴν τοιαύτην δουλείαν τῶν στρατιωτῶν, xal αὐτοῦ τοῦ βασιλέω:, τοσαῦτα ' ΠΏιθυνοὶ, Ταρσιάται, Θυνο[. Προσάπτεται δὲ καὶ Φρυγῶν. Εχει δὲ πόλεις ἐπισί- µους τοσαύτας ' πρώτην μὲν Νικομίδειαν tiv µη- τρόπολιν * δευτέραν δὲ, ᾿Ελενούπολιν (06): τρίτην Πραίνετον εετάρτην, 'Aozaxóv: πέµπτην, Παρθε- νούὐπολιν. Ῥέει δὲ ἐν τῷ θέµατι τῶν Ὀπτιμάτων ποταμὸς ὁ χαλούμενος Σαγγάριος ' ἓν ᾧ ἐστιν ἀξιο- θέατος γέφυρα, ἣν ἐποίησεν Ἰονστινιανὸς (07) ὁ βα- Justinianus ille nunquam satis celebratus. In eo B σιλεὺς ἐχεῖνος ὁ πολυύμνητος, ἐπιγραφὴν ἔχουσα talis inscriptio est, in lapidum uno insculpta, istis verbis : Tu quoque posi tumidam Hesperiam , Medosque [feroces, Barbaricumque gregem, quantus "an domi. tum : Sungari prevalida fluctus modo fornice vincte Induperatoris servitio premeris. Invie namque olim ratibus , nullique subacte, Jam rigida saxi compede vincte jaces. Atque hzc quidem de themate Optimatum. 11 Thema V1, dictum Buccellarioruni. Similiter et thema Buccellariorum non a loco ali- € quo appellationeni accepit, neque a gente aliqua, qüz iía vocarejur, séd quód militum assecle es- sent, el comimneatum eis veherent. Buccellarius enim Latina lingua vocatur is, qui rei panarie custodiam gerit; ut milites expediti, et ab omni ohere liberi ad bellum essent. Buccellus quippe vocatur panis, circularem flguram pra se ferens; Cellarius vero, custos panis. Proprio autem, et τοιαύτην * ἥτις γέἐγραπται Ev μιᾷ τῶν πλαχῶν, οὗ- τωσὶ λέγουσα; Καὶ σὺ μεθ’ Ἑσπερίην ὑψαύχεγνα, καὶ μετὰ Mj" ων Ἔθνεα, xal πᾶσαν βαρθαρικὴν ἀγό.η», Σαγγάριε, κρατεραῖσι ῥοὰς ἀψίσι πεδηθεὶς Αὐτὸς ἐδου.λώθης κοιρπγνικῇῃ παλάμῃ. '6 πρὶν γὰρ σκαφέεσσιν ἀνέμδατος, ὁ πρὶν ἁτει- [ρῆς, Ksicat Aatrén σφιγκτὸς ἀ.λυκτοπέδῃ. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τοῦ καλουµένου θέματος τῶν Ὀπτ.μάτων. θέµα «, τὸ κα.ούμεγον BovxeAAaplov. Ὁμοίως δὲ xo τὸ θέµα τῶν Βουχελλαρίων οὖχ ἀπὸ τόπου τινὸς την προσηγορἰαν ἐχτήσατο: οὔτε μὴν ἀπὸ ἔθνους, οὕτω xaAXoupévou* ἀλλὰ διὰ τὸ ἑπαχολου- θεῖν τοῖς στρατιώταις, xal τρὸφὰς ἀὐτῶν ἐπιφέρε- σθαι. Βουχελλάριος γὰρ, Χατὰ Ῥωμαίων δ.άλεχτον, ὁ φύλαξ τοῦ ἄρτου χαλεῖται. Ὥστε εἶναι τοὺς στρα- τιώτας ἑλαφροὺς, xal ἀθαρεῖς πρὸς τὸν πόλεμον. Βούχελλος γὰρ τὸ κρικελοειδὲς Ψωμίον (68) καλεῖται: χελλάριος δὲ ὁ φύλαξ τοῦ ἄρτου. Τὸ γὰρ οἰχεῖον ὄνο- ANSELMI BANDURII NOT. fuere Gotthi quos ctum Rhodogaiso eorum duce devictos "in Augustalem militiam ascivit Stilicho, ut scribit Olympiodorus in eicerptis apud Pho- thium : "Οτι τῶν 'Poboyatcou Γότθων ol κεφαλεῶ- ται Ὀπτιμάτοι ἐχαλοῦντο, εἰς δώδεχα συντείνοντες χιλιάδας. Οὓς χαταπὀλεμήσας Στειλίχων, 'Pobeyot- 6ον προσηταιρἰσατο. li deinceps in provincias dis- pertiti, ei potissimum Asie regioni nomen dede- funt, in qua sunt Dithyni et relique gentes quas tccenset hoc capite Porphyrogenitus. (68! Qui Porphyrogenito dicuntur Cortelini, in J, t, Cod. Th. de Coliortal. et |. iv, codem Cod. de Diversis offic. appellantur Cohortales. Sic dicti pri- mum officiales praefecti pretorio. Glossz veteres : Gohortalinus, θυρωρὸς τοῦ πραιτωρίου. Hi prafe- cti przetorio Tentorium seu aulam servabant. Post- moium rectorum provinciarum officiales nuncu- pati fuere. Apparitores Cohortales. in 1. ult. de Co- hort. Cohortalis militia, 1. 1, hoc tit. Cohortalini, Ἱ. xxvi, xxvn hoc tit. Edictum Valentiniani et Marciani condra Eutychen, in concilio Chalcedo- nensi part. mn cap. 12:'A))' οὐδεμίαν µετιέναι στρατείαν ἀνεχόμεθα, cl µή τι ἄρα τὴν τῶν xoprá- λίνων, ἢ λιµιτανέων. Ceterum vilea ii ac intima sortis honiines habiti. Glossae tuss. χορτελίνων, τῶν εὐτελῶν. Gloss: Basilic, : Κορτελίνος, εὐτελῆς, θυρωρὸς τοῦ πραιτωρίου. (66) llelenopolis Bithyniz est urbs ad Dracontis fluvii ostium, in Nicotnediensi sinu, Drepanum olim dicta, et ab Helena Constantini Magni matre, p quam in ea natam fuisse aiunt, nuncupata, ut est apud Cedrenum ad annum 90 Constant, Vide Pro- copium lib. v, de AEdif. Eusehium lib. iv, de Vita Constantini cap. 64. Philostorgium lib. it, cap. 13. Socrat. Nicephor., etc. (67) Vide Procopivm de /Edif. lih. v, cap. 5. Sangaris autem fluvius Asio Minoris, seu Phry- ge. de quo multa Philippus Maussacus in notis ad lutarchiim de fluminibus. Cz:&terum. epigramma ponti huic ascriptum refertur etiam a Zonara lib. Χνι, n. 7. (68) Gloss. vet. Buccella, Ψωµίον vocant. Joan- nes de Janua : Büccella, morsella panis. Regula magistri, cap. 97. Jn quibus omuibus mensis in suos meros quis frater de suo pane ternas, non am- plius, buccellas intingat. Ῥωμίον autem hic pro pane accipitur, non vero pro quibusl:bet cibariis, ut. Meursius interpretatur.*Quod vero ait Porphy- rogenitus Buccellarios a. buccella, hoc est, pane vocatos, convenit cun iis que babet Thalclaeus ad 66 DE THEMATIBUS ORIENTIS. µα τοῦ ἔθνους, xaX Ἑλληνιχὸν, Μαριανδυνοὶ (69) óvo- A Gracanico nomine populi illi Mariandyni nuncu- µάξονται’ ἐπεχλήθησαν δὲ Γαλάται (70). Ἔστι δὲ &cy τοῦ θέματος ἀπὸ μὲν τῆς χωµοπόλεως Mobpn- νῆς ἀρχόμενον, ἤΎουν τῆς συμπληρώσεως τοῦ Όπτι- µάτου. ᾿Αναδαϊῖνον δὲ πρὸς τὴν μητρόπολιν 'Ayxo- pav, xal παρεχτεῖνον µέχρι τῶν ὁρίων Καππαδο- χίας (71), xaX αὐτοῦ τοῦ φρουρίου τοῦ xaXoupévou Σανίανα, àv οἷς παρεχτείνεται τὸ τῶν Γαλατῶν ἔθνος. Οἱ δὲ Γαλάται ἅποικοί clot τῶν Φράγγων. Ἐχγένετο δὲ ἡ τούτων ἀποιχία ἐν ταῖς ἡμέραις, ἓν αἷς ἣν "Ατ- ταλος ὁ Περγαμηνὸς, xat Νικομήδης ὁ τοῦ Ζειποίτου υἱός. Τὰ δὲ πρὸς θάλασσαν xai τὸν βοῤῥᾶν, πλατύνε- «at πρὸς αὐτὸν τὸν πόντο», xai τὴν χαλουµένην πόλιν Ἡράκλειαν, χαὶ µέχρι τοῦ Παρθενίου ποταμοῦ, xai αὐτὴν τὴν Τίον (72). Συμπεριλαμθάνει δὲ xal αὑτῆν Κλαυδιούπολιν, Κράτιὰν τε xal αὐτὸ «b ΒΠασί- λαιου (15*, xal ἕως τῶν ὁρίων Παφλαγονίας, χαὶ µέ- χρι Ἴλλυος ποταμοῦ. Καὶ ὧδε μὲν καταλήγει ὁ Βου- χελλάριος. Elot δὲ πόλεις αἱ συμπληροῦσαι τὸ θέµα κῶν Βουχελλαρίων, τοσαῦται’ πρώτη μὲν ᾽Αγχύρα, µητρόπολις fj τῶν Γαλατῶν ' δευτἐρα δὲ Κλαυδ.ιου- πολις, xal αὕτη µητρόπολις τῶν Μαριανδυνῶν * τρί- τη, Ἡράχλεια" τετάρτη. Προυσίας' πέμπτη, τὸ Τήϊου. Ἔθνη 65 χατὰ µέρος ὀνομαζόμενα τοσαῦτα' Γαλάται, Μαρ!ανδυνοὶ, Βιθυνοί. Θέμα Z', τὸ xaAovyusror Παρ λαγόνων. Τὸ δὲ θέµα τὸ χαλούμενον Παφλαγόνων, ἀρχαιότα- του ἔθνος ἑστὶ (74), χαὶ ἐπίφογον ἐπὶ ἀναισχυντίᾳ τε pantur, cognominati etiam Galatz. Est autem ini- tium hujus thewatis a comopoli Modrens, sive a complemento Optimatum, atque ita ascendens ad metropolim Áncyram; et protendens se usque ad con(inia Cappadoci:e, et usque ad propugnaculum Saniana dictum,. in quie extenditur Galatarum na- tio. Sunt vero Galatz, coloni Francorum. Deducta porro fuit h:ec colonia temporibus Attali Perga- meni , et Nicomedis Zepoeti filii. Qux vero ad mare et aquilonem, ad Pontum ipsum usque exten- duntur , et ad urbem qux Heraclea dicitur , et us- que ad Parthenium fluvium, atque ipsam Tium., Comprehendi$ vero etiam ipsam Claudiopolim, et Cratiam, atque ipsum Basilzeum, ad confinia Pa- B phlagoui:e usque, et usque ad Halyn fluvium. At- que hic quidem est terminus Buccellariorum. Sunt vero urbes, qua thema Buccellariorum consti- tuunt,hx : Prima Ancyra, metropolis Galatarum, al- tera Claudiopolis, et ipsa inetropolis Mariandyno. rum, tertia [leraclea, quarta Prusias, quinta Teium. Geutes. autem, qua sigillatim nominantur, hse; Galat, Mariandyni, Bithyni. Thema VII. dictum Paphlagonum. Quod vero Paphlagonum thema dicitur, stolidis- sima et contemptissima gens est, impudentia et ANSELMI BANDURII NOT ££. Jib. Lx, Basilic. tit. 18, & 29 : Βουχελλάριοι λέγον- C viri docti. Ceterum quid Buccellatum, vide utrum- «at οἱ παραµένοντες στρατιώται’ ἐκ τοῦ βούκα, ὀνόματος, ὃ ἐστιν ἄρτος, ἐκλήθησαν βουκελλάριοι, οἱ τὸν ἄρτον τινὸς ἐσθίοντες ἐπ᾽ αὐτῷ τούτῳ τῷ παρ]- µένειν αὐτῷ. Scd hie Buccellarii dicuntur stationa- rii milites qui panem alicujus edunt, ut apud eum morentur. Hinc Gloss. Lat. ms. in cod. reg. 1012: Assecla, Buccellarius. Buccellariifigitur etiam dicti fuere custodes corporis, stipatores, armigeri, do- mestici procerum, cujusmodi fuit Occylla Buccel- larius Aetii; a quo occisus est Valentinianus lll. Aug. apud Gregorium Turon. lib. n, Hist. cap. 8, quem cesum ab Armigeris ejusdem Aetii tradit Prosper in Chronico. Ob hanc fortassis causam Spatharios οἱ Buccellarios, ambutante exercitu, jmperatoreu immediate subsequi jubet. Mauricius lih. n Siwateg. cap. 9: 'Όπισθεν δὲ αὐτοῦ εὖθὺς &?); σπαθαρίους, xal μετ αὐτοὺς τοὺς βουχελλα- ρίους. Ex quibus Maurieii verbis apparet buccella- qus Ducangii Glossarium; οἱ qua habet Turncbus e huecellariis lib. xxiv, cap. 46, et lib. xxvi, cap. 15. Rigaltii item Gloss. et Meursii. (69) Sic scribitur apud Stephanum, Eustathium ad Perieg. et apud alios. Perperam in editis, et in mss. Porphyrogeniti Μαρυανδηνοί. Mariandyna au- tem regio sic dicta fuit a quodam Mariandyno /Eo- lensi, ut ait Stephanus. Eadem scribit et. Eusta- thius ad Perieget:e versum 737. Scholiastes vero Apollonii fthodii lib. **, v. 140, Mariandynos dictos ait ἀπὸ Μαριανδυνοὺ υἱοῦ Κιμμερίο». (70) Gilatae οἱ Mariandyni. Porphyrogeniti «νο dicti sunt buccellarii fortassis, quod huic. ministe- rio potissimum addicti essent, seu, ut alii volunt, quod milites buecellarii olim in ea regione tuenda excubarent in. praesidiis locati. Lexic. Grec. uis, Beg. cod. 2062 : Γαλογρα:χία, à τῶν oux:Aa- ρίων χώρα, οἱ αὐτοὶ xal 'Ελληνογαλάται γράφοντειε, rios ab origine non fuisse lantum ad id officii y) fj ὀνομάνονται. Vide Suidam v. Βουχελλάριο.. exercitui prestandum destinatos. Idein etiam Mau- ricus lib. 1, cap. 2: Μάλιστα δὲ τοὺς τῶν μοιρῶν χαὶ ταγμάτων ἄρχοντας, ἑχατοντάρχους, δεκάρχονς, χαὶ πεντάρχουςι xal τετράρχους, β/,νχκελλαρίους, *2t φοιδεράτους, etc. Buccellarioruu autem nonien 3 buccellaio dictum, οἱ priimum sub. Honorio Au- gusto aullitum scribit Olympiodorus apud Photium / W Viblioth, pag. 179 : Ὅτι τὸ βουκε.νἑάριος ὄνομα lv ταῖς ἡμέραις ᾿Ονωρίου ἑἐφέρετο χατὰ στρατιω- τῶν οὗ µόνον ᾿Ῥωμαίων, ἀλλά xai Γότθων τ'νών' ὡς δ οὕτως xax τὸ φοιδεράτων, χάτὰ διαφόρου xal δυμμιγοῦς ἐφέρετο πλήθους. Et paulo infra : "Oxt Vw ξηρὺν ἄρτον βουχέλλατο» ὁ συγγρχφεὺς xaàiei- οὐαί φησι’ χαὶ χιευάζει τὴν τῶν στρατιωτῶν in- ωυυμίαν, ὡς &x τούτου βουχελλαρίων ἐπικληθέν- των. Buccellariorum Juniorum mentio etiam haye- lur in. Notitia imperii Orientis, quam- Arcadii Ho- Loriique temporibus concinnataimn fuisse putant (74) Nimirum, usque ad confinia Cappadocie. Perperam interpretatur Vulcanius, usque ad mon. tes Cappadocia. (72) Paulo infra hane ipsam urbem appellat Por- phyrogenitus τὸ Τήῖου. Sic apud Scriptores varie scribitur. nomen hujus urbis, quippe Τίος, Tiov, Τίΐειον, Tfjtoz et Τήϊον scribitur. Qui vero hanc ur- bem cum Amastri confundunt admodum errant; quippe Tius ab Ámastri distat. viginti. stadiis, ut habet Stephanus Byzantius : Οἱ πάντες ἀπὸ Τίου εἰς ΄Αμαστριν στάδιοι εἴχοσι. At. Marcianus Hera- cleota in Periplo unde haec videntur deproinpta : Οἱ πάντες ἀπὸ Τίου εἰς "Apactptv στάξια σχ’. (15) Basila' episcopatus, sub sede Aucyrana we- tropoli mentio occurrit in constitutione Alexii im- peratoris. Βασίλαιον autem an idem oppidum, quod Πασίλειαν apud Comnenam pag. 171. ο (14) Haec interpretatus sui eum Vulcanio, stoli- 90 9l CONSTANTINI PORPHYROGENITI e2 nequitia famosa ; eujus etiam Homerus in Catalogo Α xal χαχοπραγίᾳ 5ux6aX)ópsvov* xal Ὅμηρος αὐτοῦ navium meminit, quod auxiliares copias a^ Πένυ Priami urbem duxerint, ita scribens : Paphlagones duxit pectus Pylgmenis hirtum Ez Enetiis, unde mularum generatio agrestium Qui Cytorum tenebant, εἰ Sesamum incolebant, Circaque Parihenium fluvium inclytas domos habi- [tabant , Cromnamque, /£gialumque εἰ sublimes Erytlunos. Quapropter et mulorum genus inde primum ortum dicit, manifestum pravitatis eorum, atque nequitize argumentum. Atque hzc quidem Ποιμθ- rus de Paphlagonibus. Maritim: vero urbes, Si- nope, et Amastra, et Teium, et qux dieitur Amin- sus, Gracanicz sunt urbes, et Gracorum colonie. Disterminat autem Paphlagoniam Halys quidem fluvius ab oriente, ad occasum vero Billzus fluvius. Atque hec quidem est Paphlagonia. Sunt autem Paphlagones /Egyptii genere, a Phineo, qui primus Paphlagoniam habitavit; qui quidem filium habuit Paphlagonem ; a quo etiam regio appellationem ac- cepit. Habet vero urbes iliustres Paphlagonia 19 has 7 primam quidem metropolim Gangram, alte- Tam Amastram, tertiam Soram, quartam Dadibraw, quintam lonopolim , sextam Poimpeiopolim. Sunt enim πομπὴ, id est, ludibrium, probrum et vitu- perium generis humani. Thema VIII, dictum Chaldia, μνημονεύει Ev. τῷ τῶν νεῶν χαταλόγῳ, ἐπιχούρους ἑλθόντας Πριάμου πρὸς τὴν πόλιν Ἴλιον, λέγων οὔ- πως * Παφλαγόγων δ᾽ ἡγεῖτο Πυλαιμέγεος «άσιον xfip 'E£ Ἐγνετῶν, ὅθε» ἡμιόνων yéroc ἀγροτεράων' Oi ja Κύτωρον ἔχο», xal Σήσαμον ἁμφενέμοντο. ᾽Αμϕί τε Παρθέγιο" ποταμὸν xAvcà Copat' /ἔναιον, Ερῶμνά» c, ΛΙγια-λόν τε, xal ὑνπ τοὺς "Epv0i- Youc. Aib χαὶ τὸ τῶν ἡμιόνων γένος ἐχεῖθεν πρῶτον Exzi- ναι λέγει τεχμήριον τοῦτο τῆς αὐτῶν πονηρίας xat µοχθηρίας δειχνύς. Καὶ ταῦτα μὲν Ὅμηρος περὶ Πα- φλαγόνων. Αἱ δὲ παραθαλάσσιοι πόλεις, fj τε Σινώπη. χαὶ ᾽ΑἈμάστρα, καὶ τὸ Τήϊον, xat ἡ λιγομένη Ἆμιν- abe, Ἑλληνίδες εἰσὶ πόλεις, xat Ἑλλήνων ἄπνιχοι. Διορίζει δὲ τὴν Παφλαγονίαν, "Αλυς μὲν ποταμὸὺς, ἐξ ἀνατολῶν πρὸς δὲ δυσμὰς ὁ χαλούμενος Βίλλα.ος. Καὶ αὕτη μὲν fj Παφλαγονία. Εἰσὶ δὲ οἱ Παφλαγόνες γένος Αἰγύπτιον, ἀπὸ Φινέως, του πρώτου tiv lla- φλαγονίαν οἰχήσαντος * ὃς ἔσχεν υἱὸν Παφλαγόνα, ἐς οὗ καὶ ἡ χώρα τὴν προσηγορίαν ἐκληρονόμησεν. Ἔχει δὲ πόλεις ἐπισήμους ἡ Παφλαγονία, τοσαύτας * πρὠ» την μὲν µητρόπολιν, Γάγγραν * δευτέραν δὲ, 'Apá- στραν * τρίτην, Σώραν᾽ τετάρτην, Δάδιθραν (75): πέµπτην, Ἰωνούπολιν' ἕκτην, Πομπηϊούπολιν πομπὴ γάρ clot, xal ὄνειδος, xai ἐξονυθένημα τοῦ ἆνθρω- πείου γένους. θέµα Η’, τὸ κα ου µεγον Χαὶδία. Thema vero Chaldia nuncupatum, et metropolis Τὸ δὲ χαλούμενον θέµα Χαλδία, xaX fj µητρόπολις qux dicitur Trapezus, Grecorum sunt colonia; quemadmodum et Xenophon in expeditione Cyri tradit. Ulteriora vero, ac mediterranea, sunt mino- ris Armeniz primordia ; cujus quidem rei fidem fa. ciunt ipsa nomina ; Celizene scilicet, et Sysperites, et Gezanum ; de quibus etiam sacra Scriptura tes- tatur, quarto Regum libro. Assyrii enim, cum Sa- marie incolas captivos abduxissent, ad fluvium Gozanum eos transtulerunt. Quod vero Chaldia dicta sit, a l'ersarum appellatione fluxit, et a patria Chaldia, unde primam originem ducunt. Unde et Cjaldai cognoininati sunt. Thema 1X, Mesopotamia. Thema vero Mesopotamie vetustum non cst, neque vel magnum vel celebre quidpiam erat; sed obscurum quoddam, nominis atque appellationis expers claustrum. Temporibus autem Leonis illius Aeqopgévn Τραπεζοὺς, Ἑλλήνων εἰσὶν àrotxiat* xa- θὼς xal Ξενοφῶν ἐν τῇ ἀναθάσει Κύρου λέγει’ τὰ δὲ ἄνω καὶ µεσόχαια, τῆς μικρᾶς ᾽Αρμενίας εἰσὶ προοἰ- µια. Τοῦτο δὲ πιστοῦται ἐξ αὐτῶν τῶν ὀνομάτων. "H τε γὰρ Κελτ, ην] χαλουµένη xat ὁ Συσπειρίτης (76), καὶ τὸ Γοιζά»ον. Μαρτυρεῖ δὲ xal περὶ τούτων f θεία Γραφὴ àv τῇ τετάρτῃ τῶν Βασιλειῶν. Toug γὰρ κατοικοῦντας thv Σαμάρειαν αἰχμαλώτους λαθόντες Ασσύριοι, κατῴχισαν αὐτοὺς Ev. τῷ ποταμῷ Γοιζά- νψ (77). Ἔλαθε δὲ τὴν προσωνυµίαν τοῦ καλεῖσθαι Χαλδία, x τῆς τῶν Περσῶν προσηγορίας, καὶ τῆς αὐτῶν ἀρχαιογόνου πατρίδος Χαλδίας. "00εν xal Χαλ- δαῖοι προσονοµάδξονται. θέµα 8', Μεσοποταμία. Τὸ δὲ θέµα τῆς Μεσοποταμίας, οὗ πολυχρόνιόν ἐστιν, οὐδὲ µέγα τι ἣν, χαὶ περιδόητον ἀλλά χλει- σούρα τις (78) ἀνώνυμος xal ἀχατονόμαστος. Ἐπὶ δὲ τῶν ἡμερῶν Λέοντος (79) τοῦ ἁἀο'δίµου xa σοφω- ANSELMI BANDURII NOTAE. dissima εἰ contemplisaima gens est ; verum ἀρχαιό- τατον verli possel etiam venustissima {εις est ; quippe de Paphlagonibus ita Justinianus Novella x0" Τὸ Παφλαγόνων ἔθνος ἀρχαῖόν τε χαὶ οὖκ ἀνώνυ- ον χαθεστὸς, ἀλλὰ τοσοῦτον, ὡς xai ἀποικία- µεγά- ας ἐκπέμψαι, γαὶ τὰς ἓν "Ica^ol; συνοικίσαι Βενε- τίας, ἓν alg δὴ xal ᾽Αχνληϊῖα πόλις τῶν ἐπὶ τῆς Ἑσπέρας μεγίστη χατῴχισται, xal βασιλιχΏν πολ- λάκις δίαιταν δεξαµένη. (75) Sic ms. et apud Nicetam. In editis, Δάδυ- 6ραν. In authenticis hec cadem urbs dicitur, Δα- $56po;. (76) Lacunulam ms. codex explet, ubi perperam scribitur Καλτζίν pro Κελτιζηνή el Συιρίτης pro Σνσπειρίτης. (77) Sic in ms. Codice. [n editis Γοζιανφ. At Gozan fluvius circa Mediam dicitur IV Reg. xvti et |. Paralip. v. Eumdem Gozen vocat Benjamin Tudelensis. (78) Vide Ducavgii Gloss. Grzc. (79) Sic ms. E liti[vero, ἐπὶ δὲ τῶν ἡμερῶν τοῦ paxapioo xai ἁγίου πατρός pou Λέοντος, clc. 91 ΡΕ THEMATIBUS ΟΒΙΕΝΤΙς. 94 τάτου ἐν βασιλεῦσι προσέφυγε Παγχρατούχας ixci- A przclari ac sapientissimi imperatoris profugit Pan- vo; ὁ Αρμένιος, xal Πουχρίκας, xai Ταντούχας, οἱ ἁδελφοὶ αὑτοῦ, xal παρέδωχαν τὰ ἐχεῖσε χαστέλλια, xaX ἐπλατύνθη ὁ τόπος, xat ἐγένετο εἰς ὄνομα στραι- ηγίδος. | θέµα 1’, Κονλωνείας. Ἡ δὲ Κολώνεια, χάστρον μέν ἐστιν ὀχυρώτατον xa! χρημνῶδες ᾿ χαὶ £x τοῦδε τοῦ πολίσµατος ἔλαδεν ἡ χώρα τὴν ἐπωνυμίαν τοῦ χαλεῖσθαι Κολώνεια. Κο)ωνοὺς δὲ τοὺς ὑφψηλοὺς (80) χαὶ ἐπηρμένους τόπους ἐχάλουν Ἕλληνες. ᾽Απαρχὴ δέ ἔστι τῆς µι- χρᾶς ΑἉρμένιας, ἀρχομένη μὲν ἀπὸ Νεοχαισαρείας τῆς τοῦ θαυματουργοῦ Γρηγορίου πατρίδος, καὶ τοῦ χαλουµένου Φαλαχροῦ ὄρους. Πλατνυνομένη δὲ πρός τε τὴν ᾿Αραθραχηνῶν πόλιν (81), τὴν τοῦ περιφανε- στάτου xal µεγαλομάρτυρος Βὐστρατίου πατρίδα, xat διῄχουσα µέχρι Νιχοπόλεως, καὶ τῆς καλουµένης Ἱεφριχῆς, $e Ίρχε Χρυσόχειρ (82), ἐχεῖνος ὁ τῶν Μανιχαίων περιδόητος ἀρχηγὸς, χαὶ Καρδέας (85), ὁ τούτου ἀνοσιώτερος" οὓς ἑἐξωλόθρευσε, xal πρὸς τοὺς ἅδου χευθμῶνας ἀπέπεμψε Βασίλειυς (84) 6 φι- λόχριστος βασιλεὺς, ὁ τῶν χαθ) ἡμᾶς βασιλέων εὖ- τυχήςτε xai εὐσεδέστατος. Kat ὧδε μὲν ἡ Κολώνεια. *Q; δὲ προείποµεν, ἡ ἁρχαιογονία τοῦ θέματος, Ex τῆς πρώτης τῶν ᾽Αρμενίων ἀρχῆς κατάγεται. ^ θέµα ΙΑ’, Σεέαστείας. Ὁμοίως δὲ xal τὸ θέµα τῆς Σεθαστείας, καὶ αὐτὸ Ex τῆς δευτέρας Αρμενίας ἀπάρχεται. Τὸ δὲ τῆς πόλεως ὄνομα àx τοῦ σεθαστοῦ Καΐσαρος Ἰουλίου κροσείληφε, τὴν τοῦ Καΐσαρος ἀρχῆν πρώτου xpa- τυναµένου, χαὶ povapyglav τὴν πολυαρχίαν αχατα- σχευάσαντος. Καΐσαρ δὲ ἐπεχλήθη, οὔκ ix τῆς ἀξίας, ἁλλὰ ix τῆς ἀνατομῆς τῆς µητέρος (85) αὐτοῦ. Τε- λευτησάσης γὰρ αὑτῆς, ἔσπαιρε vb βρέφος, καὶ ἆἁπ- ειάχτιζε" xai διατµηθείσης τῆς γαστρὸς αὑτῆς, ἐδηλθε βρυχώμενος, ὥσπερ τις σκύμνος λέοντος' τὴν δὲ ἀνατομὴν, εζαῖσαι (86) χαλοῦσιν ol. 'Ῥωμαῖοι. Ὅθεν xat Καΐσαρ ἑπωνομάσθη, διὰ τὴν ἀνατομὴν, ὥσπερ εἴπομεν. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ Σεδαστείας. Πᾶσαι οὖν αἱ πόλεις, αἱ χαλούμεναι Καισάρειαι, ἐχ τοῦδε του φιλτάτου Καΐσαρος τὴν προσωνυµίαν ἐσχήχασιν. θέµα 18’, τὸ καἰούμεγον Λυκανδοῦ. Ὅ δὲ Λυχανδὺς χθὲς, xal πρὸ μιχροῦ εἰς τάξιν cratucas ille Armenius οἱ Pucricas , οἱ Tautucas, ejus fratres, et castella, qu:e iis in locis erant, tra- diderunt; et dilatita regio pr:ieture nomen ac- cepit. Thema X, Colonea. Colonea vero est castrum munitissimum, ac prz- ceps ; atque ex lac parva urbe regio appellationem accepit, ut vocetur Colonea. Κολωνοὺς enim ardua ac editissima loca Graci appellavere. Initium au- tem est minoris Armenii; incipiens quidem a Neo- c:sarea, Gregorii Thaumsturgi patria, et a monte Phalacro dicto. Extenditur vero ad Arabracenorum urlem, clarissimi illius, celeberrimique martyris Eustratii patriam, pertingeus Nicopolim usque, et oppidum quod Tephrice vocatur, cui dominatus est Chrysocher ille famosus Manieh:orum prin- ceps, et Carbeas, qui hunc ipsum impietate supe- rabat; quos quidem disperdidit et ad. infernales lacus detrusit Basilius Christi studiosus imperato r, nostrorum imperatorum felicissimus pariter et piis- simus. Atque ita quidem se habet Colonea. 13 Prima vero, ut jam diximus, tlhematis origo a primo Armeniormn initio deducitur. Thema Xl, Sebastecm., Similiter et Sebastez: thema ex minore Armenia initium habet. Urbs vero nomen suum £x τοῦ σεθα- στοῦ, id est ab Augusto Cxsare Julio accepit ; qui C Casar imperium primus occupavit, et monarchiam ex πολυαρχία, id est, muliorum dominatione, cou- stituit. Caesar autem cognominatus fuit, nen a di- gnitate, sed ab incisione uteri matris sud: n.or- tua siquidem ipsa, palpitabat infans, ac resiliebat, quapropter czeso matris utero, erupit fremens in- star catuli leonis. Incisionem vero ltomani τζαῖ- σαι vocant. Unde et Cesar nuucupatus est, ob illam sectionem, uti diximus. Atque hzc quidem de Se- bastea. Omnes itaque urbes, quae Cxesareze dicuntur, ab hoc charissimo Cxsare appellationem sumpse. runt. Thema X11, dictum Lycandi. Lycandus non ita pridem inter themata ac ur- θέματος καὶ πόλεως (87) ἐχρημάτισεν, ἐπὶ τῶν ypó- D bes censeri copit, temporibus nimirum Leonis illius ANSELMI BANDURII NOTE. ' (80) In editis Jegitur, κολωνοὺς δὲ τοὺς ὑικηλοὺς xai ἐπηρμένους λόφους καλοῦσιν Ἕλληνες, Κολωνοὶ autem, vel ut Eustathius vult χολῶναι, sunt τόποι Mjyovtec μὲν εἰς ὀξὺ, μὴ ἀκριδῶς δὲ ἀπωξυμμένοι, παρὰ τὸ χολούειν. ὅ ἐστι κολοθοῦν, (81) Arabracis regionis, Armeniz finitimz, me- minit Nicephorus Callisti, qui etiam tradit, Eustra- tjum martyrem ex ea fuisse oriundum. (82) De Chrysochiro et ejus cede vide Zona- ram lib. xvi in Basilio, ubi Tephricem Agarenorum, ei Manichzorum Metropolim appellat. Vide prae- terea Scylitzem, Glycam et alios. (85) De Carbea Manichzo, duce bellicosissimo copsuleudus continuator Porphyrogeuiti pag. 105 «110, ubi Tephrices conditor dicitur : Ἔνθα xai τὸν προμνημηνευθέντα φασὶν ἀριστεῦσλι Καρθέαν τὸν τὴν Τεφρικὴν οἰχοδομησάμενον, xal πολὺν οὗ μόνον τοῦ χυδαἰου φθόρον λαοῦ κατεργάσασθαι, ἀλλὰ xai τῶν μεγάλων Oh στρατηγῶν ζωγρίᾳ λαδεῖν. Allic Carbea (cujus supra mentionem fecimus, qui et Tephrices conditor [wit) egregie aiunt virtutem eni- (uisse ; uL non solum gregarios multos ntque obscu- ros inler(ecerit, verum magnos quoque duces vivos ceperit. (84) Editi habent, ἀπέπεμψφεν, ὁ ἐμὸς πάππος, χύριος Βασίλειος, ὁ τῶν, eic. . (85) Sic edili : ms. vero, ἀλλὰ ἐκ τῆς ἀνατομῖς τῆς Υαστρὸς τῆς µητέρος αὐτοῦ. E.iti ctiam, τελευ- τώσης Yap, clc. . (86) In ms. legitur, τζέσε, et paulo infra, τζέσαρ ἐχλήθη. (87) Sic ms. codex. Editi vero, εἰς τάδιν θέματος 95 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 96 preclarii imperatoris; antea enim vacua ab inco- Α vov Λέοντος τοῦ &otbip.ou βασιλέως. Ἔρημος γὰρ ἣν lis et inhabitata erat, tam ipsa quam Tzamandus, εἰ universa Ármeni:x finitima regio; neque eorum nomen ullo in pretio aut numero erat. Magnus vero ille, et giganti similis, Armenius, Angurines Liecastrie gener, longimanus ille, et ambidexter, quem Armeniorum lingua Ázotum vocarunt :. ille, inquam, cum ad Leonem illum celebrem impera. torem venisset, sive ut profugus, sive ut amicus, non satis scio, famulum habuit celebrem illum Meliam, qui non íta pridem e vivis decessit ; qui eliam cum eodem imperatore expeditionem fecit infelici illo prelio, nimirum Bulgarico. Cum itaque in predicto prelie, quod cuim impiissimo illo Sy- meone Bulgaro commissum fuerat, profligatus esset Armenius ; (erat enim przfectus imperatorii agmi- nis, quod excubitorum dicitur;) in quo etiam Theodosius protovestiarius praeclari illius impera- toris, desideratus, neque ultra visus est. Melias itaque, de quo modo diximus, ex hoc przlio sal- vus cum ad Armenios se contulisset, industrius alioqui, et ad barbaricam przdatiunem peridoneus, manu Ármeniorum collecta, cum arcem etiam hu- jus urbis, quam poterat optime munivisset, paula- tim procedens, totius propemodum urbis ruinas instauravit; atque ita regio universa in velerem latum restituta, Armeniis fuit referta ; quippe qux 14$ fertilis admodum, et pascendis equis ac pe- cori peraccommodata esset. Quocirca et thematià τὸ πρότερον xal ἀοίκητος, χἀχείνη καὶ ἡ xaXoupévn Τζαμανδὺς, χα) τὰ συμπαραχείμενα µέρη τῶν 'Ap- µενίων’ χαὶ οὐχ fjv ὄνομα αὐτῶν, οὔτε ἓν λόγῳ, οὔτε Ev ἀριθμῷ. "Oze δὲ ὁ μέγας ἐχεῖνος xal γιγαντοειδῆς Αρμένιος, ὁ τῆς Αγγουρίνης τῆς Λαιχαστρίας γαμθρὺς, ὁ µακρόχειρ ἐχεῖνος, xal περιδέξιος, ὃν χατὰ τὴν τῶν ᾿Αρμενίων διάλεχτον ᾿Αζῶτον (88) ἐχάλουν ἐχεῖνος ἑἐλθὼν πρὸς Λέοντα (89) τὸν ἁοί- διµον βασιλέα, εἴτε ὡς πρόσφνξ, else ὡς φίλος, οὐκ οἶδα, ἐχεῖνος εἶχε θεράποντα, τὸν χθὲς xal mob u- κροῦ τελευτῄσαντα, Μελίαν λέγω τὸν περιθόητον, ὃς xai συνεστράτευσεν αὐτῷ πρὺς τὸν δυστυχέστατον . πόλεμον, τὸν τοῦ Βουλγάρου (90) λέγω. ToU γοῦν Αρμενίου πεσόντος Ev τῷ προλεχΏέντι πολέμῳ πρὸς Συμεῶνα τὸν ἀθεώτατον Βούλγαρον (91) (ἣν γὰρ ἑξ- άρχων τοῦ βασιλ.κοῦ τάγματος τῶν καλουµένων ἐξχουθίτων) * ὅτε χαὶ Θεοδόσιος ὁ πρωτοθεστιάριος τοῦ ἀοιδίµου βασιλέως, Ev αὐτῷ τῷ πολέμῳ ἢφαν- τώθη, xaX γέγονεν ἄδηλος. 'O γοῦν προλεχθεὶς Με- Ala; &x τούτου τοῦ πολέμου διχσωθεὶς, καὶ πρὸς τὴν τῶν ᾽Αρμενίων χώραν ἁπάρας, εὐφυῆς ὧν, καὶ πρὸς λῃστουργίαν βαρθαριχὴν ἐπιτίήδειος, συμμορίαν τινὰ τῶν ᾽Αρμενίων ἀναλεξάμενος, xal ταυτησὶ τῆς πύλεως τὴν ἄχραν χατοχυρώσας, ὡς Ἠδύνατο, xa: κατὰ μικρὸν προϊὼν, ὅλην, ὡς εἰπεῖν, την πόλιν τοῦ πτώματος Ίγειρε, xal προθαίνουσα ἐπὶ τὸ πρόσθεν πᾶσα ἡ χώρα, μεστῆ γέγονε τῶν 'Appevlov, χουρο- τρόφος οὖσα ἀγαθή τε xal ἱππόδοτος (92), καὶ παν- appellationem accepit, atque inter celebriores pra { τοίων βοσχηµάτων εἰς τροφὴν ἐπιτήδειος. Διὸ xal turas est relata, cura ac studio przfatí Meliz fortis ac prudentis. Urbis vero appellatio vetusta admo- dum est, ab ipsa Armeniorum gente et lingua ita dicta. Porro elegans quidam sermo de hac circum- fertur, fabul:e propemodum affinis. Inscriptio vero in peristyljo urbis expressa est ita habens : QUID CONSTANTINOPOLIS QUID LYCANDUS? QUID THOMAS PROOECUS? QUID IMPERATOR? (ausa vero hujus inscriptionis lbi:c est : Magnus θέµα χατωνοµάσθη, xai εἰς στρατηγίδα περίδοδον ἀνήχθη σπουδῇ τουτουῖ τοῦ Μελίου, τοῦ χραταιόφρο- νος. Ἡ δὲ ὀνομασία τῆς πόλεως, ἀρχαία τις καὶ παλαιὰ, ἀπὸ τῆς τῶν ᾽Αρμενίων γενεὰς τε xal γλὠτ- πης ὠνόμαστο. Ἔστι δὲ λόγος τις περὶ αὑτοῦ, χα- ρίεις τε xoi πρὸς µνθοποιίαν οὐκ ἄμουσος. l'on γὰρ ἓν τῷ περιστύλῳ τῆς πόλεως (95) ἐντετύπωται, οὑτωτσὶ διαγορεύουσα" τί κΩΝΣΤΑΝΤΝΟΥΠΟΛΙΣ; ΤΙ AYKANAOZ; .. ΤΙ ΘΩΜΑΣ O nPOOIKOZ ; ΤΙ ΒΑΣΙΛΕΥΣ; Ἔστι δὲ ἡ αἰτία τῆς ἐπιγραφῖς αὕτη' Ὁ μέγας ille et celebratissimus imperator Justinianus, cum Ὦ ἐχεῖνος (94) καὶ περιδόητος βασιλεὺς Ἰουστινιανὸςν ANSELMI BANDURII NOTAE. ἐχρημάτιζεν, ἀλλὰ καὶ πόλεως, ἐπὶ τῶν ypóvuv τοῦ paxaplcou καὶ ἁγίου µου πατρός. Ἔρημος γὰρ ἣν τὸ πρῶτον, xal ἀοίχητος, χἀχείνη, xai fj Ὦζαμανδὸς, χαὶ τά, etc. (85) Hujus vocis merfiinit etiam idem Porphyro- euitus lib. de Adm. imp. cap. 45. (89) In editis legitur : Ἐκεῖνος γὰρ tX00v πρὸς τὸν µαχαρίτην xal ἅγιόν µου maxípa, εἴτε ὡς προσ- φύξει τε ὡς φίλος, ete. Übi nemo non videt Vul- canium perperam hzc postrema verba legisse. (90) Leonis exercitus in Macedonia adversus Bul- garos, rege eoruin Symeone pacem turbante, infe- liciter pugnavit : sed eos subinde Turcarum auxi- lio devicit. Vide scriptores Byzantinos qui Leonis Philosophi gesta memorix prodiderunt. (91) Sie in ms. Editi vero liabent, πρὺς Συμεὼν του ἀθεωτάτου Βονλγάρου. Et paulo inira pro τοῦ ἀοιδίμου βασιλέως in editis legitur, τοῦ µακαρίου µου πατρός. (92) Lycandus seu Lycaudum olii Λάπαρα dice- batur ob pinguedinem et fertilitatem soli. Vide Ortelium. ] 93) In editis legitur, ἓν τῷ περιδόλῳ τῆς πόλεως. Sed melius ἓν τῷ περιστύλῳ, quippe versus finem hujus capitis ait hanc ipsam inscriptionem inscul- ptam fuisse ἐν τῇ πύλῃ τῆς πόλεως. (94) Perperam liec Vulcanius interpretatur sic. : Magnus ille εἰ celebratissimus imperator Justinia- nus, cum Romano imperio potitus esset; patruus ejus Justinus, unicus pra tor Romanorum agminum Casar exsistens appellatus. est. Non. euim Justi- niano imperante patruus ejus, unicus prztor fo- manorum agminum Cesar exsistens appellatus fuit ; sed Justino Thrace imperante, avunculo Justiniani, 91 DE THEMATIBUS,ORIENTIS. 98 ὅτε τῶν σχήπτρων ἐχράτει τῆς Ῥωμαϊκῆς βασιλείας A Romano imper:o jotiretur avunculus ipsius Justi- 6 τούτου θεῖος Ἰουστῖνος, µονοστράττγος τῶν Ῥω- μαἱκῶν ταγμάτων Καΐσαρ ὢν ἐχρημάτισε. Καὶ διερ- χήμενος τὰ µέρη τῆς μιχρᾶς Αρμενίας, κατήντησε ἐν τῇ Λυχανδῷ. 'O γοῦν θωμᾶς ἐχεῖνος, ὁ πρόοι- xo; (95) τῆς αὑτῆς πόλεως, τηλικοῦτος fjv ἐπὶ Boaxf- past πλούσιος, οἷον τὸν µαχάριον Ἰὼ6 ἡ θεόγεαφος ἱστορία παρίστησι " προσήνεγχε δὲ τῷ Ἰουστινιανῷ δῶρον ἐν τάξει χανισχίου (96) θαυμασιώτατον, xal γραφῆς ἄξιο.» µνριάδα προθάτων ταῖς χροιαῖς διαλ- λάττουσαν * χίλια πρόδατα µέλανα, xai ἕτερα λευχό- τρ:χα χίλια, xat ἕτερα σπηδοειδῆ χίλια, καὶ ἕτερα ῥαντὰ (97) τὸν αὑτὸν ἀριθμὸν διασώζοντα, καὶ ἕτερα τοῤῥὰς ἔχοντα τὰς ὄψεις χίλια, xal ἕτερα φαιὰ ὡσαύτως , xal ἕτερα ζανθὰς ἔχοντα τὰς τρίχας, thv αὐτὴν ποσότητα φέροντα, xal ἕτερα περχνὰ τῆς αἎ- ττς ὄντα ἰσότητος, χαὶ ἕτερα φοινιχότριχα χίλια" καὶ ἕτερα χρυσίζοντα, ἔχοντα τοὺς μαλοὺς οἱονεὶ πιν- νινότρ'χα (98), χίλια * ὁποῖον φημίζουσι τὸ χρυσοῦν δέρας ἐχεῖνο τὸ περιθόητον Ἕλληνες ^ χαὶ ἁπλῶς, al δέχᾳ χιλιάδες ἑτερόχροιαι, xa παρηλλαγμέναι τοῖς χρώμασι. Τοῦτο θαυµάσας ὁ Kaicap, xa τὸ δῶρον τοῦ Θωμᾶ προσδεξάµενος, παίζων ἐχέλευσε γραφη- να: &v τῇ πύὺλῃ τῆς π2λεως, τουτοῖ «b ἐπίγραμμα, ὅπερ ἓν τοῖς ἄνωθεν ἔφημεν. Αὕτη ἡ πόλις ἐπὶ Λέον- τος τοῦ ἀοιδίµου βασιλέως (99), διὰ τὴν ἀρετὴν τοῦ προλεχθέντος Μελίου, μᾶλλον δὲ τοῦ σοφοῦ βασιλέως, 1523 προμηθῶς τὰ πράγµατα διευθύνοντος, xal σκο- nus, unicus prxtor Romanorum agiminum Casar exsistens appellatus fuit. Cum itaque omnes Asi:e minoris partes obiret, tandem Lycandum pervenit. Thomas igitur ille, P'roccus ejus urbis, adeo dives pecoris, atque a Deo conscripta historia beatum Jobum fuisse Lestatur, obtulit hic Justiuiano do- num instar sportule summopere admirandum et memorabile; decem videlicet millia ovium, colori- bus inter se discrepantia : mille nigras, alias albo villo mille, aliasque mille cinerei coloris, necnon sparsi coloris totidem : alias item mille rufum co- lorem referentes : alias mustellini coloris totidem ; lotidem Πάνας, totidem nigris maculie distinctas ; totidem. phanicei coloris, totidem auri speciem referentes, et rutilanli vellere , cujusmodi fuisse aiunt Graci. celeberrimum illud aureum vellus : el, ut veibo dicam, decem chiliades, diverso oin- DeS inter se. colore erant distincte. Quod quidem miratus C:esar, accepto Thom: dono, jocans jussit inscribi porte urbis inscriptionem, cujus supra mentioueim fecimus. liec urbs a Leone prieclaro illc imperatore, ob fortitudinem Meliz, cujus supra meminimus, ac potius ab illo sapiente imperatore, rem prudenter ordinante, et virtutem ejus viri considerante, theinatis appellatione donata fuit. Atque hac quidem de Lycando, et finitima ei Tza- mando. πηῦντος ἀνδρὸς ἀρετὴν, εἰς ὄνομα θέµατος ἐχρημάτισε. Καὶ τοσαῦτα μὲν περὶ AuxavüoU καὶ τῆς ἐμόρου αὐτῆς Τςαμανδοὺ. θέµα ΙΓ", Σε.ευκείας. Ἡ δὲ Σελεύχεια µὲρος ἐστὶν Ἱσαυρίας ' πρὸς μὲν δυσμὰς ὁριζομένη ὑπὸ τοῦ Ταύρου, ἐν ᾧ κατοιχοῦσι Ἴσαυροι * πρὸς δὲ τὰς ἀνατολὰς ἀποχέχλεισται παρὰ τῶν Κιλικίας ὀρέων, ἐν οἷς εἰσι πόλεις παραθαλάσ- σιοι, πρώτη μὲν αὐτὴ Σελεύχεια, ἔπειτα Κώρυχος, xat τὸ Κωρύκιον ἄντρον (1), xal λειμὼν ὁ καλούµε- Thema XlI11, Seleucia. Seleucia vero pars est Isaurize, qu;e ad occasum terininatur. Tauro monte, quem incolunt. [sauri. Ad orientem vero cireumscribitur montibus Cili- cix, in quibus sunt urbes maritimz. Prima quidem 15 ipsa Seleucia, deinde Coryeus, et Corycium antrum, et pratum Crocilerum dictum. Przterea " ANSELMI BANDURII NOTAE. Jusiimianus unicus praetor Romanorum agminum Cxsar exsistens appellatus fuit ; ut facile etiam ex sequentibus videre est. Στρατηγὸν autem Justinia- num appellat in senatu Proclus quastor apud Pro- copium lib. 1 de Bell. Pers. Cxesar vero idem Ju- slinianus diu post salutatus fuit, ut tradit Proco- pius loco citato : Σίττας καὶ Βελισάριος νεανία μὲν καὶ πρώτω ὑπηνήῆτα Ἠστην, Ἰουστινιανοῦ δὲ στρατ- Ἑγοῦ δορυφόρω, ὃς χρόνῳ ὕστερον Gov Ἱουστίνῳ τῷ θείῳ τὴν βασιλείαν ἔσχεν ' Sittas εἰ Belisarius prime lanuginis adolescentes satellites erant Justi- niani militie magistri, qui diu post cum Justino aczunculo habuit imperium Justinianus itaque, ante- quam Cesar appellatus esset, magister militie erat ; uude corrigendus hac in re Porphyrogenitus. lem : fitam clarius. refert. Cyrillus Seytliopolilanus Pro- copii zqualis : Ἰουστῖ.ες Ἱουστινιανὸν &v0* αὑτοῦ τὸν ἀδελφιδοῦν αὑτοχράτορα κατέστησε πατρίχιον, xai ὕπατον ὄντα xal στρατηγόν. Justinus Justinia- Hum er sorore nepolem suo loco imperatorem. con- sii'uil, qui jam erat patricius, consul el magister mllitic (95) De hoc fortassis Thoma loquitur Justinia- n'"is imperator Novella λα’: Τούτων, inquiens, οὔ- St; ἡμῖν ὅ.ατεταγµένων, χἀκεῖνο προσδιορίσαι δί- χαιον ἔτι νοµίςομεν, ἐφ᾽ ᾧ προστῆσαι τῆς τρίττς Αρμενίας ἄνδρα σεμνὸν, ὑπονυργηχότα τε ἡμῖν δη, καὶ ἄξιον τοῦ τῆς ἀρχῆς ὄγχου xai ποοσχήµατος. Εὑρόντες τοίνυν θωμᾶν τὸν μµεγαλοπρεπέστατον, ἤδη μὲν ἀρχὰς ἐπὶ τῖς Αρμενίων ἀνύσαντα χώρας. καὶ « ἄλλα δὲ ἄνδρα χρηστὸν, xal γνησίως Ἡμίν P ὑπηρετησάμενόν τε xal ὑπηρετούμενον, αὐτὸν ἐπὶ μι τῆς ἀρχῖς ταύτης προθαλλόµεθᾳ διοικήσει. IHuinc Dioman πρόοιχον λυχανδοῦ a Constantino. vocatum fuisse inquit Vulcanius, non alia fortassis ratione, quam quod eam olii, priusquam a Leone impeira- tore urbis appellationem dignitatemque accep:s- &et, inhabitasset. Sed quid πρύοικος signilicet apud scriptores Byzantinos videatur. Gloss. Grac. Du- Congii eodem verbo. (96) Quid xavlaxtcv apud recentiores Grzcos vi- dendum Ducangii Gloss. Gorzc, (97) Istic ex ms. Codice reponimus. (98) Vide notas Vulcanii ad eumdem ΡοΓΡΙΙΥΓΟ- geniti locum ; necnon Ducangii Gloss. Grac. (99) Editi babent, τοῦ µαχαρίου µου πατρός. Et paulo infra in editis legitur, μᾶλλον δὲ του ἐμοῦ πατρὸς, τοῦ προμηθῶς τὰ πράγματα Ótaxolyov- τος. (4) Vide qu: de bis habet Ortelius. 92 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 100 Soli et /Egaes, et Poupeiopolis et Aphrodisias, et A vog Κροχοφόρος, Σόλοι τε xat Aiyalat (2), xa Ilop- issus, sinusque ejusdem appellationis, ubi strenuus ille ac celeberrimus Macedo, Alexander, inquam, Philippi filius, praelium cum Dario Persarum rege commisit. llis vicina est Tarsus Pauli patria. Se. leucia igitur primum neque thematis appellationem, neque praefectura nomen habuit; sed claustrum quoddam erat, et specula ob Sarracenorum eTarso excursiones, quod nimirum arduo et difficilem adi- tum labente loco. sita esset. Optimus vero impera- tor doininus Romanus, qui latitudinem quodam- modo, et longitudinem magnitudinemque imperio Romano adjecit, preturam ex ea fecit. Nomen vero urbis, et quod vocata sit Seleucia, a conditore Se- leuco, qui nuncupatus Nicanor, fluxit. Ulteriora autem Seleuci» et mediterianea vocantur. Deca- polis, id est, decem urbes : quarum quidem prima est Germanicopolis, altera Titiopolis, tertia Dome- tiopolis, quarta Zenopolis, quinta Neapolis, sexta Claudiopolis, septima Irenopolis, octava Casarea, nona Lauzadus, decima Dalisandus, in qua clypeus seu scutum magni illius martyris sancti Theodori in trullo templi ipsius pendet. Atque liec quidem de Seleucia. . Thema XIV, dicium Cibyrreotarum. Thewa vero Cibyrreotarum, ab ipsa Seleucia initium sumit, quz? ad mare orientis sita est. De- πηϊούπολις, xai ᾽Αφροδισιάς, f, vs Ἴσαὺς, xai χόλ- πο; ὁμώνυμος, ἐν ᾧ Μαχεδὼν ἐχεῖνος ὁ γεννάδας τε xai περίχλυτος, ᾿Αλέξανδρον λέγω τὸν τοῦ Φιλίππου, τὸν πρὸς Δαρεῖον τὸν Πέρσην διηγωνίσατο πόλεμο». Σύνεγγυς δὲ τούτων, καὶ Ταρσὸς, ἡ Παύλου πατρὶς, χαθίδρυται. 'H τοίνυν Σελεύχεια, οὗ θέµα τοπρὶν ἐχρημάτιξεν, οὐδὲ στρατηγίδος ἑχεχλήρωτο ὄνομα, ἀλλὰ χλεισούρα τις ἣν, xal φυλαχῇ, διὰ τὰς ἐχδρο- μὰς τῶν ix Ταρσοῦ προϊόντων Σαῤῥαχηνῶν, διὰ τὸ εἶναι τὸν τόπον δυσπρόσοδον. 'O δὲ χῦρις Ῥωμανὺὸς, ὁ καλός τε xal ἀγαθὺς βασ.λεὺς, ὥσπερ πλάτος, μῆ- κός τε καὶ µέγεθο; ἐπιτιθεὶς τῇ τῶν Ῥωμαίων ἀρχῇ, στρατηγίδα αὐτὴν ἀπετέλεσε. Τὸ δὲ τῆς πόλεως ὄνο- μα, χαὶ τὸ χαλεῖσθαι Σελεύχεια, ἀπὸ τοῦ κτίστου B X λεύκου, τοῦ χαλουµένου Νικάνορος, thv προσωνυ- μίαν ἐπλούτησε. Τὰ δὲ ἄνω Σελευχείας, χαὶ µεσό- Υαια, χαλεῖται Δεχάπολις, Καὶ ἔστι πεώτη μὲν Γερ- μανιχούπολις ' δευτἐρα δὲ Τιτιούπολις: τρίτη, Ἀομετιούπολις * τετάρτη, Ζηνούπολις * πέµπτη, Neá- πολις * ἕχτη, Κλσυδιούπολις * ἑθδόμη, Εἱρηνούπολις * ᾿ὁγδότ, Καισάρεια (3) * ἐννάτη, Λαύζαδος ' δεχάτη. Δαλισανδ)ς, ἐν Ti fj ἁσπὶς ἤγουν τὸ σχουτάριον τοῦ ἁγίου µεγαλομάρτνρος Θεοδώρου ἓν τῷ τρούλλῳ τεῦ ναοῦ αὐτοῦ ἀποχρέμαται. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ Σ- λευχείας. θέµα ΙΔ’, τὸ κα.Ἰούμενον Κιδυῤῥαιωτῶν. Τὸ δὲ θέµα τῶν Κιθυῤῥαιωτῶν ἀπάρχεται μὲν ἀπ αὐτῆς τῆς Σελευχείας τὰ πρὀς θάλασσαν τῆς sinit autem in longitudine occasum versus, ad ip- C ἀνατολῆς (4) χειµένης * καταλήγει δὲ πρὸς μῆκος ἐπὶ eam usque urbem Miletum, et Jasum ; et ad sinum Bargyliacum, sive eos qui Andanii nuncupantur, ubi sita est Mylassa, urbs celebris, οἱ ipsa Dar- gylia, et Myndus, et quz dicitur Strobelus, et IHa- licarnassus, llerodoti patria, et Artemisix* urbs celeberriu:3, in. qua. nominatissimum Mausoli se- pulcrum exstat. Si vero orientem versus tendas, re- peries sinum, qui Ceramicus dicitur, et urbem ejus- dem ac sinus appellationis. In. extiina autem, sinus ora Cnidiorum urbs babitatur; et celebre Veneris δυσμὰς ἕως αὑτῖς Μιλίτου (5) τῆς πόλεως, xaX tfo Ἰασοῦ (6), καὶ τοῦ Βαργυλιαχοῦ κόλπου (7), Ίγουν τῶν χαλουµένων Ανδανίων (8), ἐν ip χεῖται fj τε ἹΜύλασσα, πόλις διάσηµ.ς, καὶ αὐτὰ τὰ Βαργύλια(9), *j τε Μύνδος (10), καὶ fj χαλουµένη Στρόθτλος (11), Ἡ τε ᾽Αλιχαρνασὸς, ἡ Ἡροδότου πατρὶς, fj τῆς 'Ap- τεµισίας πόλις ἡ πολυθρύλλητος, ἓν ᾗ ὁ Μαυσώλου τάφος ὁ περιθόητος (12) ἵδρυται. ᾿Ανερχόμενος τοί- νυν πρὺς ἀνατολὴν, εὑρήσεις τὸν Κεραμειχὸν χόλπον χαλούμενον, xal πόλιν τῷ κόλπῳ ὁμώνυμον. Ἐπ' ANSELMI BANDURII NOT A. (2) In notitia provinciarum ms. Αἴγεια dicitur. D quam Cares Andanum appellant. Fortassis eadem quae Αἴγειρα, inquit Holstenius in notis ad Steplianuim in Αἴγειρα. (5) In editis legitur, Διοχαισάρεια. (4) In ms. legitur, τὰ πρὸς θάλασσαν πρὸς ἆνατο- λὴν χειµένην. (5) Sic mis. Perperam editi, ὡς δυσμὰς ἕως αὖ- τῆς Μηλίτου. (0) Editi habeut, Καὶ τῆς Ἰασσοῦ. lHl:xc ipsa urbs . Cari Stephano scribitur Ἰασσός * apud Athiengeum Vero in Árchestrati versibus lib. 111 Ἰασὲς appel- atur: "Ilv δέ ποτ εἰς "Iacor Kapów πὀλιν εἰσαφίχιαι. 4 Si quando Jasum oppidum Cariae veneris. (7) Stephanus : Καὶ fj θάλασσα Βαργυλιχκὸς χόλ- Toc. Mele vero hic idem sinus DBargyliacus, είπα Jasius dicitur. (5) Sic emendo. In ediiis et in mss. legitur 'Av- τανίων. At Stephanus, Bargyla, inquit, urbs αι], (9) Perperam in editis legitur, καὶ αὐτὰ τὰ Μαρ- γύλια. Vide Stepliianum. (10) Perperam legitur in editis Μένδος, et in ms. Μίνδος * nam Μύνδος scribendum docemur ex Stra- bone, Ptolemao et Stephano. Mindus dicitur Pom- nio. Strabo lib. xiv habet : Εἶτ εὐθὺς ἡ Μύνδος, ιμένα ἔχουσα ^ xal μετὰ ταύτην Βαργύλια, xal αὕτη πόλις. (41) In ms. legitar, καὶ ἡ καλουµένη Στρόδι- λος. Quid Strobilus vide Ortelium, v. Caucasus. (12) Sic ms. Codex. De hoc Mausoli sepulcro {ο- quitur Strabo lib. xiv, pag. 454 : Εἰθ᾽ Ἁλικαρνασ- σὺς, τὸ βασίλειον τῶν τῆς Καρίας δυναστῶν, Ζεφύρα χαλουμένη πρότερον * ἐνταῦθα δ᾽ ἐστὶν ὅ τε τοῦ Μαυ- σώλου τάφος, τῶν ἑπτὰ θεαµάτων ἔργον, ὅπερ "Ap- τεµισία τῷ ἀνδρὶ κατεσχεύασε. Deinde Halicarnas- eus, regia dominorum Carie, quondam Ζορίψτα dicia. 1bi Mausoli sepulerum est, unum c* sepiemn mirabilibus mundi spectaculis, quod marilo suo Ar- . temisia vdificacit. 101 ΡΕ THEMATIBUS ORIENTIS. 102 | ἄρρων δὲ τοῦ χύλπον f, τε πόλις Κνιδίων χατῴχισται, A templum, in quo erat et cjus simulacrum, Praxite- xai tb τῆς ᾽Αφροδίτης τέµενως περιθ’ητον, ἓν ᾧπερ Tv τὸ τῆς Αφροδίτης ἄγαλμα, μνημεῖον τῆς Πραξι- τέλους τέχνης ἁπαραμίλλητον. ᾽Απαναθαίνοντι δὲ πρὸς ἀνατολὰς, χόλπος ἐστὶν Οἴδημος ὄνομα, xal λιμὴν καλούμενος Aápupa* Gv κατέναντι νῆσος ἡ Σύμη. Καὶ πρὸς τὸ πέλαγος, χαταντιχρὺ τῆς Ῥοδίων περαίας χαὶ ὁπλοθήχης, νῆσος ἡ 'Póboc, αὕτη Πελα- ία (135), ἑξήπλωται, πρὸς βοῤῥᾶν τε καὶ νότον ἑναπο- θλέπουσα. Διαθαίνων τε τὴν ἑφεξῆς θάλασσαν, εὑρή- σεις πόλεν Τε. μισσὸν (14) ἐχείνην τὴν περιώνυμον’ ἔπειτα Πάταραχ΄ etta. Ξάνθον, «hv πρωτογένους ἑγεί- νου τοῦ ζωγράφου πατρίδα, ὃς τὸ Διονύσιον τὸ ἐν ᾿Ῥόδῳ τοῖς ζωγραφιχοῖς κατελάμπρυνε πίναξιν. Εἶτα τὴν Λυχίων πόλιν, τὴν µυρίπνουν «s. xal τρισόλθιον’ ἐν περ ὁ µέγας Νικόλαος, ὁ τοῦ θεοῦ θεράπων, áva- Ολύνει τὰ popa χατὰ τὸ τῆς πόλεως ὄνομα. [τα Φοῖνις ὁ ποταμὸς, xai πόλις ὁμώνυμος * εἶτα Φάσι- At; (45) περίκλυτος΄ εἶτα ἡ Αττάλου τοῦ Περγαμη- νοῦ πόλις ἐπώνυμος' εἶτα τὸ Σύλαιον * ἔπειτα Πέργη ἡ περιώνυμος * εἶτα Σίδη, τὸ τῶν πειρατῶν ἑργαστή- ριον” εἶτα Σέλγη dj τῶν Λακεδαιμονίων ἄποιχος : εἶτα τὸ Καστέλλιον ὄρως καλούμενον (16): εἶτα τὸ καλούμενον ᾿Ανεμούριον' εἶτα Αντιόχεια fj μικρά; ἔπειτα Κιθύῤῥα (17) πόλις, ἓξ ἧς καὶ τὸ θέµα τὴν ἐφύθριστον xal πονηρὰν ὀνομασίαν ἐχληρονόμησεν * εἶτα Σελινοῦς, μικρὸν πολισµάτιον xal τοταμὺν ὁμώνυμον ἔχουσα (18) * εἶτα Μέλας ὁ φυχρὸς ποτα- pó;* ἔπειτα τῆς Συχῆς πολισµάτιον * εἶτα λιμῆν, ὁ lis monimentum, omnium citra controversiam prastantissimum. Eunti vero orientem versus, si- nus est OEdemus nomine; el portus, qui Laryua dicitur; quorum ex adverso sita est insula Syme: el versus mare, e regione translittoralis Rhodiorum ore, et armamentiarii , insula ipsa Rhodus, quie etiam Pelagia dicitur, extenditur, boream et au- strum versus respiciens. Ulterius vero mare 16 trajiciens, celebrem illata urbem Telinissum repe- ries; deinde Patara, hinc Xantlium, Protogenis illius pictoris patriam ; qui Daechi z2edem apud Rhio- dios pictoriis tabulis illustravit; deinde Lyciorum urbem, unguenta spirantem, οἱ valde beatam, in qua magnus ille Nicolaus, Dei servus myra, id est unguenta scalurit juxta urbis nomen. Hinc Phoenix fluvius, et urbs ejusdem nominis cernitur; niox Phasilis celeberrimum oppidum, deinde Attali Per- gamneni urbs, ab eo nomen habens. Inde Syleum, deinde Perge, celebris urbs, mox Side, piratarum officina ; exinde Selga urbs, Lacedamoniorum colo» nia. Inde mons Castellium cognominatus, hinc Áne- murium, exinde Antioeliia minor, ulterius Cibyrra uibs, a qua et thema ignominiosam ac vilem ap- pellationeim accepit. Inde Selinus, parvum oppidu- lum, et flumen ejusdem nominis; postea Melag gelidus fluvius ; deinde Syces oppidulum. llinc por- tus, dictus Antiquus ; inde Seleucia ipsa. Alque hz quidem sunt maritima: urbes, quas Cibyerraotaruim καλούμενος Παλαιός * εἶτα αὑτὴ fj Σελεύχεια καὶ c praetor administrat. Superius autem continentem αὐταὶ μὲν αἱ παραθαλάσσιοι πόλεις, ἃς ὁ τῶν Κι- θυῤῥαιωτῶνς στρατηγὸς διανέμεται. "Άνω δὲ πρὸς τὴν ἤπειρον, xal αὐτὴν thv µεσόγαιον, ἐν f; κατα- λήγει τὸ τῶν Θρᾳχησίων χαλούμενον θέµα, ἀπάρχε- ται μὲν ἀπὸ αὐτῆς; τῆς Μιλήτου (19), εἶτα διαδαίνει τὴν Στρατονίχειαν, xai τὰ χαλούµμενα Μογωλᾶ, xal τὴν πόλιν Πισύης * διεχτρέχει Cb τὴν καλουμένην Ἁγίαν, χαὶ παρέρχεται τὴν Ταυρόπολιν ' συνάπτει δὲ nob; τὴν Τλῶ xal Uiviába, εἶτα παρέρχεται Φί- λητα, xal αὐτὴν τὴν Ποδάλειαν. διεχτρέχει δὲ τὸ χαλούμενον ᾿Ανεμότειχος, xal συνάπτει πρὸς τὴν πόλιν Σαγαλασσόν' εἶτα χαταλήγει πρ)ς τὰ µέρη τοῦ Ταύρου, iv ᾧ τὸ τῶν Ἰσαύρων γένος χατῴχι- σται. Καὶ τοσαύτη μὲν ἡ τοῦ Μιθυῤῥαιώτου περι- et mediterranea versus, ubi desinit thema, Tlirace- siorum dictum, incipit quidem ab ipsa Mileto, transit deinde Stretoniciam, et quz vocantur Mo- gola, et urbem Pisyam; percurrit etiam eam quse Hagia dicitur, et Tauropoliin : pertingit vero etiam Τομ, et UEniadem usque. "Transit deinde Phiileto, el ipsam Podaliam ; pertransiensque id, quod Ane- motichos dicitur, pertingit ad urbem Sagalassum. Hinc desinit in partes Tauri, quas lsauri incolue- runt, Atque hic quidem est thematis Cibyrrzotici ambitus. Cibyrrzotz autem appellatio a Cibyria, vili, et obscuri nominis, oppidulo, uti dixiinus, fluxit: eaque appellatio ad ignominiam , nop al Jaudem, indita est ; quod frequenter res novas mo- οΚ/. Ἔλαθε δὲ τὴν προσωνυµίαν, ὥσπερ ἔφαμεν, τοῦ p) liti, et refractarios sese adversus imperatorum χαλεῖσθαι Κιθυῤῥαιώτης, ἀπὸ Κιθύῤῥας, εὐτελοὺς xa: ἀχατονομάστον πολίσµατος, πρὸς ὕθριν, οὗ πρὸς mandata priebuerint. Rhodus autem insula, in me- ditullio quidem hujus thematis sita est, ad boream ANSELAI BANDURII NOT £. (15) Sie ms. Codex. Editi habent, νησος ἡ Ῥό- δος αὕτη πλαχία ἑξήπλωται. Quse Vulcanius inter- pretatur: insula Rhodus oblique exienditur. At le- gendum esse Πελαγία et non πλαγία preterquam ex ms. docemur ex Ántonino, qui insulam Rhodum Pelagiam etiain nuncupatam fuisse scribit. (14) Sic ms. Editi πόλιν TeXpaoóv. Τελμησοσὺὸς au- tem hxc urbs scribitur apud Ptolemzum et Pli- nium ; Τελμισσὸς vero Straboni ei Arriano ; urbs yciz. (15) Ita ms, Perperam in editis legitur, Βασιλίς. Αρυά Ptolemeum Φασῆλις scribitur, Lycie oppi- dum , apud vero Plinium et Stephanum, Pamphliyliz. (16) Editi habent, εἶτα τὸ Κάλλιστον bpoz χαλού- ενον. Castelium nomen loci circa Palastinam in Vita sancti Sabz? apud Metaphrastem. (17) Sic ms. Codex. Dux hujus nominis urbes apud Strabonem babentur; alter Κίδυρα magna liaud procul a Mzandro flumine ; altera vero minor haud procul a Mela fluvio : et de hac quidein se- cunda videtur hic loqui Porphyrogenitus. (18) Hzc et sequentia ex ins. repoinimus. (19) In editis pro Μιλήτου ubique legitur Μηλ{- του. 103 CONSTANTINI PORPHYBROGENITI 106 | pariter et austrum respiciens. Litterae enim A spe- A ἔπαινον, διὰ τὸ πολλάχις αὐθάδεις τε xal ὑθριστὰς | elem pra se fert, triangulari videlicet figura. Cie- — yíveo0at πρὸς τὰς τῶν βασιλέων ἐπιταγάς. Ἡ δὲ terum Doriensium colonia est, qui ex Pelopon- neso, Argivis el. Lacedzemoniis ab Hercule genus ducunt; quemadmodum et ipse Homerus in cata- logo navium de ea scribit : Ῥόδος ἡ νῆσος µέση μὲν χεῖται τοῦ θέματος. àámo- θλέπει δὲ πρὸς βοῤῥᾶν τε xal νότον, δελτωτὴ τὸ . σχΏμα, τὴν δὲ γραμμὴν τρίγωνος. Δωριέων δέ ἐστιν ἄποικος, τῶν Ex Πελοποννήσου, Αργείων τε χαὶ Λα- κεδαιµονἰίων, τῶν ἀπὸ τῆς Ἡρακλέους Ὑενεᾶς καταγοµένων. Καθὼς χαὶ αὐτὸς "Όμηρος ἐν τῷ τῶν νεῶν καταλόγῳ περὶ αὐτῆς τάδε φησί’ Quin et Tlepolemus satus Hercule, fortis et ingens, Ipse lihodo naves ter trinas duxit, onustas Magnanimis Rhodiis; Rhodum enim triquetro [ordine cingunt Lindus, lalyssusque, atque argillosa Camirus. Atque hec quidem de Rhodo. 17 Thema XY, prefeciura Cypri dictum. Prefectura Cvpri insule a consiliario admini- $irata fuit : urbes in ea sunt quiudecim : Con- stantia metropolis, Citium, Amathus, Cyrenea, P'aplius, Arsinoe, Soli, Lapithus, Cermia, seu Leu- cusia, Cyllierea, Tamasus, Curium, Neimevus, Trimythus, ex qua sauctus Spiridion , Carpasium. £L yprus itaque est magna et illustris insula, in sinu Pamphylio sita, quemadmodum scribit Dionysius Pericgetes : Pamphylio in ponto Cyprus se Lendit ad ortum. Appellationem vero suam accepit a Cypro, filia Ciuyre, vel Bibli, et Veneris, ut Philostephanus Τ.1ηπόλεµος Ó* Ἡρακείδης ἠῦς τε μέγας τε Ἐκ Ῥόδου ivvéa v:ac ἅγεν Ροδίων ἀγερώχων, Ut 'Ρόδον ἀμφεγέμοντο διάτριχα κοσιαπθέντες, Λίνδο», 'InAvccoór τε καὶ ἀργιόεγτα Κάμειρο». Καὶ ὧδε μὲν τὰ περὶ Ῥόδου. B θέµα ΙΕ’, τὸ κα.Ἰούμενον ἑπαρχία Κύπρου., Ἐπαρχία τῆς νήσου Κύπρου ὑπὸ κχονσιλάριον, τουτέστι βουλευτὴν, πόλεις δεκαπέντε (20). Κων- στάντεια (31) µητρόπολις, Κίτιον, ᾽Αμαθοῦς, Ku- ρήνεια, Πάφος, 'Δρσινόη, Σόλοι, Λάπιθος, Κέρμα., ἦτοι Λευχουσία (22), Κυαίρεια, Τάμασος (25), Κούριον, Νέμευος (24), Τρίμυθος, ὅθεν ὁ ἅγιος Στυ- ρίδων Καρπάσιον (25). Ἡ μὲν οὖν Κύπρος ἡ νῆσος ἔστι µεγάλη καὶ ἐπερανεστάτη, χειμένη ἐν τῷ Βαμφυλίῳ χόλπῳ, χαθώς φησιν ὁ Περιηγητῆς Διο- γύσιος * Κύριος ὃ’ elc αὐγὰς Παμφυ.ίου ἔνξοθι zórtov, Ἐκλήθη δὲ ἀπὸ Κύπρου τῆς θυγατρὺς Κινύρου, fj τῆς Πίθλον (26) xai Ἀφρ:δίτης, ὡς Φιλοστέφανος libro de insulis, et Istrus de colouiis Zgyptiorum, c ἓν τῷ περὶ νήσων (27), xaV Ἵστρος, &v ἀποιχίαις inemuria prodiderunt. Multi autem ac diversi reges antea in ea regnarunt. Dissipata vero csl repia ejus administratio sub Macedonibus, hoc est, Pto- lemais; nam ad Alexandrum regem Macedonum usque, regibus, sive tyrannis, paruit; a quibus ty- rannis Ánaxarchus philosophus sublatus est, post Alexandri obitum. Et Isocrates rhetor varias ora- tiones ad Demonicum, iu ea. regnantem, conscri- psit. Postquam. vero Romani eam occuparunt, in priefeeturam redacta, et in quirdecim, ut dixiuus, (20) Editi habent, ex us, adjiciuntur. (21) Sic ex ms. Salamis etiam Constantia. dicta fuit, ut scribit Stephanus : Κωνστάντεια fj £v Κύπρῳψ Zolap!e: γίνεται ἀπὸ τῆς Κώνσταντος γενιχῆς, elc. lta habet et divus Hieronymus, qui etiam subjun- git, eam Trajani imperatoris tempore a Jud:eis deletam, interfectis omnibus ejus incolis. (22) In editis legitur, Κέρθεια, Κυθέρεια, etc. (23) In editis legitur, Ταμασία. Apud Ptolemaeum οἱ Suabonen hzc ipsa Cypri urbs scribitur Tauas- σός. (24) Binz hz urbes ex ms. adjiciuntur. (25) In editis legitur, Κάρσπασος. Apud Plinium Carpasiwum hac urbs vocatur. Diodoro, Ptoleugo et Stepliano, Καρπασία dicitur. Vide Notas Hol- stenii in Stephanum. (26) Sic in ms. nisi quod pro Κινύρου, perperam legitur, Κιόρου * Stephanus quippe Cyprum insu- lam nomeu accepisse ait a Cypro filia Cinyra, vel à Cypro flore illic nascente: Κύπρος, νῆσος µεγάλη ἐν τῷ Παμφυλίῳ κόλπῳ ἀπὸ Κύπρου τῆς θυγατρὸς Κινύρου. f) ἀπὸ τοῦ φυοµένου ἄνθους χύπρου. Ciny- ras rex Cypri. fuit, Cilicis filius, qui cum Myrrha πόλει δεκατρεῖς. Dina urbes Αἰἱγυπτίων (28), Ἱστόρησαν. Ἐδασιλεύετο 0$ mpó- τερον ὑπὸ πολλῶν» xaY διαφόρων βασιλέων. Κατ- ελύθη δὲ ἡ αὐτῆς βασιλεία ὑπὸ τῶν Μανεδόνω"», τουτέστι τῶν Πτολεμαίων. Ἔως γὰρ ᾽Αλεξάνδρου τοῦ βασιλέως Μακεδόνων ἐδασιλεύξτο, Ίγουν ἔτυ- ραννεῖτο, ὑφ᾽ ὧν τυράννων ᾿Ανάξαρχος ὁ φιλόσοφος ἀναιρεῖται μετὰ τὸν θάνατον ᾿Αλεξάνδρου. Καὶ Ἴσο- κράτης ὁ ῥήτωρ πρὸς Δημόνιχον, τὸν αὐτῆς βασι- λεύοντα, λόγους διαφόρους πεποίηχε. Κρατησάντων 65 τῶν Ῥωμαίων Enapyla γέγονε, χαὶ διηρέθη, ὡς ANSELMI BANDURII NOTE. filia sua, nutricis astutia, ignarus concubuit, a quo illa Cynarcia dicta, ut scribit Ovidius Met. 10. Cur autem Philostephano Cyprus dicatur filia Ci- nyrz, vel Bibli, οἱ Veneris (ut legitur apud' Por- phyrogenitum in ms. codice regio) ignoro, nisi dixeris verba iila, i τῆς Βίόλου addita fuisse a scriba indocto, qui Cinyram Cypri regem confun- debat cum altero Plicenici:e rege, cujus regia Bvy- blos urbs. fuit: et sic pro ἡ τῆς Βίθλου legendum esset τοῦ τῆς Βύθλου, subintelligendo κρατήσαντος. Ceterum. Eust. in Dionys. Cyprum vocat. filiuin Cinyrz, cum tamen Κύπρος muliebre nomen Sit, quod in usu fuit apud Phoenices, ut docel Scaliger ad Eusebium pag. 149. (21) Librum de ]mn:ulis quem Philostephano scriptor noster ascribit, nece non Servius in | JEn. juxta codicem Fuldensem, [ieraclidi tribuit Ste- phanus ;n Ὡλίαρος. Vide Vossium de Historicis Griccis. (28) Liber Istri de Coloníis A gypti laudatur & Stephano in Αἱγιαλός, et. λενος, et a Clemente Alexandrino lib. 1 Στρωμάτ. Quo tempore vixerit Istrus scu lster, et quos libros scripserit, vide Τος- sium. 105 ΡΕ THEMATIBUS ORIENTIS. 10€ προλέλεχταε, elc πόλεις ι5’ (29). Too χρόνου δὲ παρα- A urbes fuit divisa. At successu temporis, cnervatis δραμόντος, καὶ τῶν Ῥωμαϊκῶν ὅπλων Χαχωθέντων ἐξ ἀμελείας, ἐχράτησαν αὐτῆς οἱ Σαῤῥαχηνοὶ, ἐπὶ «fj; βασιλείας Ἡραχλείου. Καὶ πρῶτος &v αὑτῇ δια- περάσας Ἀδουθάχαρος (οὗ καὶ τῆς θυγατρὸς ἐν αὐτῆ τάφος φαίνεται) ταύττς ἐχράτησεν. 'O δὲ µαχάριος, xal περιώνυµος xai ἀοίδιµος Ev βασιλεῦσι, Βασίλειος, εἰς θέματος τάξιν ταύτην κατέστησε. Καὶ διεπέ- ῥασεν ἐν αὑτῇ στρατηγὸὺν ᾽Αλέξιον (30). ἐκεῖνον τὸν περιθόητον, τὸ Ὑένος ᾽Αρμένιον. "Oc. xal ἐπεχρά- τησεν αὐτῆς, χρόνους ἑπτά. Πάλιν δὲ ἀφῃρέθη ὑπὸ «wv Σαῤῥαχηνῶν, xai ταύτην φορολογοῦσιν, ὡς xat πρότερο». θέµει I4, τὸ καλούμεγον Zápoc νγῆσος. 'H νῆσος αὕτη ὀνομασίαν ἔσχε τοῦ χαλεῖσθαι Σά- px, ἀπὸ Αἰγαίου, χαὶ Σαµίας τῆς Μαιάνδρου τοῦ ποταμοῦ θυγατρὸς, T] διὰ τὸ ὑψηλὸν τῆς νήσου (31) xai ἀπόχρημνον. Ul γὰρ παλαιοὶ Ἕλληνες σάμον «ὺν ὑφηλὸν ἑχάλουν τόπον. Ταύτης ἐχράτησε τῆς νήσου Πολυχράτης, ἐχεῖνος ὁ εὐτυχέστατος, οὗ καὶ Ἡρόδοτος uvtlav οὗ μιχρὰν ἑποιήσατο, Σοφοὶ δὲ γε- Ὑόνασιν ἐξ αὐτῆς ἐξοχώτατοι, ὃ τε Πυθαγόρας éxstvog ὁ Σάμιος, 6 Μνησάρχου νἱὸς, Ἐπίχουρός τε ὁ Νεόκλους, xai Μέλιασος, xat ἄλλοι πλείονες. Ὅτε οὖν ἐγένετο ὁ μερισμὸς τῶν θεμάτων, διὰ τὸ εἶναι ἀπιφανεστάτην τὴν νῆσον, µητρόπολιν αὐτὴν, xal ἀρχὴν τοῦ θέµα- τος τῶν πλωϊζομένων τεθείκασιν. Ἡ γὰρ µεσόχειος, χαὶ ἡ χαταντιχρὺ ἄχρα τῆς Zápov, αὐτή τε ἡ Ἔφε- σος, χαὶ Μαγνησία, xaX Τράλλις, f, τε Μύρινα, καὶ Τέως, xaX Λέδεδος, xal ἕως τοῦ ᾿Αεραμυττίου, τὰ ἄνω, xai πρόσγεια τῷ τῶν θρᾳχησίων στρατηγῷ, firovv τῷ ἡγουμένῳ τοῦ ἰππικοῦ τάγματος, ἑχείνῳ ἐχληροδοτήθησαν. Διῄρηται τὸ θέµα τῆς Σάµου εἰς τούρµας δύο: μίαν μὲν τὴν Ἐφέσιον, δευτέραν δὲ ' *hv Ατραμυττινὴν. Ὁ 55 στρατηγὸς τοῦ θέματος αὐτὴν ἔλαχε Σμύρναν τὴν πόλιν πραιτώριον. Καὶ ταῦτα μὶν περὶ τοῦ θέµατος Σάμου. θέµα IZ', τὸ καούμενον Alyaior zéAayoc. Ἑὸ δὲ χαλούμενον Αἰγαῖον πέλαχος, καὶ αὐτὸ χρη- µατίζον εἰς θέµα, ἀπὸ Αἰγέως τοῦ Ποσειδῶνος υἱοῦ τῇν προσωνυµίαν ἔλαχε, καθώς φασιν οἱ «bv Ὅμηρον σχολιογραφῄσαντες. Οὐκ ἔστι δὲ νῦν χρεία τῆς Ἑλ- ληνιχῆς ἱστορίας, διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν ψεύδους µεμε- 6τωµένην. Στράδων δὲ ὁ γεωγράφος ἄλλως αὐτοῦ ctv 6 per negligentiam armis lomanorum, iu Sarrace- norum potestatem venit, regnante Heraclio. Ac primus quidem in eam cum trajecisset Abnbacha - rus (cujus pariter et filie sepulcrum ibi cernitur) in suam potestatem eam redegit. Beatus vero ac nobilis preclarusque imperator Basilius eam in numerum thematum redegit, trajecitque in eam : Alexium prsefectum, magni nominis virum, notione Armenium, qui et annis septem ei imperavit. Rur- sus autem a Sarracenis erepta est, quibus et tribu. tum pendit, ut et antea. Thema XVI, Samus insula. Samus insula appellationem $uam accepit ab JEgzo, et Samia, Meandri fluminis filia; vel quod ipsa insula sublimis ac prerupta sit. Veteres enim Greci Zápovy sublimem locum nuncuparunt. Hu;c insulz imperavit Polycrates, ille felicissinus, cujus et Herodotus non.exiguam mentionem fecit, Ex hac porro prodierunt viri sapientiz laude insi- gnes, Pythagoras nimirum ille Samius, Mnesarchi fllius, et Epicurus Neoclis, et Melissus, aliique nou pauci. Cum igitur thematum 18 partitio facta est, hanc, quod illustrissima insula esset, metropolim, et caput thematis navalis constituerunt. Mediterra- nea enim regio, et promontorium, quod e regione Sami est, ipsaque Ephesus, et Magnesia, οἱ Tral- les, et Myrina, et Teus, et Lebedus, et Atrainyt- lium usque, ulteriora ac contigua Thracesiorum prefecto, sive equestris agminis duci, ipsi themati attributa sunt. Divisum autem est thema Sami in turmas duas; unam quidem, Ephesiam, alteram Atramyttinensem. Praefectus vero thematis ipsam urbein Smyrnam praetorium habuit. Atque hec quidem de themate Sami. Tnema XVII, /£geum Pelagus. /Egauin vero pelagus etiam ipsum inter themata relatum, ab /Egeo, Neptuni filio, appellationem suam accepit, ut aient ii qui scholia in Homerum scripserunt. Nullus autem nunc usus est listori:e Grece, quod mendaciis sit referta. At Strabo geographus ejus appellationem aliunde derivat. ὀνομασίαν ἀντέθεικεν. Απὺ γὰρ τῆς Άκρας Αἱολίδος, D Siquidem a promontorio /Eolidis, quod incolze /Ega ἣν Αίγα (52) οἱ ἐπιχώριοι ὀνομάζουσιν, ὅθεν ὁ Αἰ- appellant, unde Ageaticus sinus initium sumit, ita ANSELMI BANDURII NOTAE. (19) in editis legitur εἰς πόλεις ti^, sed. ex ms. adjectze sunt, uti supra monuimus, dus urbes, nimirum Κούριον et Νέμευος. (30) Sic ms., in editis legitur, Ἀλέξανδρον στρατ- 1Y6v. Fortassis quidam ex stirpe Alexii Moselis, nobilis Armenii, qui Czsar a Theophilo creatus in matrimonium duxit Mariam Theophili natarum minorem natu. (51) Nimirum, vel quod ipsa insula sublimis ac prarupia sit. Vulcanius hzc interpretatur, vel quod sublimi ac prerupto loco sita sit. Eamdem ferme Sami etymologiam affert Eustathius In Homerum : Σάμος γὰρ, inquit, ὁ χατὰ γλῶτταν' xal λαχοῦ προσηγοριχῶς πᾶν ὕψος χατὰ γλῶτταν. Scribit etiam Strabo Samum insulam totam esse ΡΑΤΛο:Ι. Gn. CXII. montuosam : Καλεῖται μὲν οὖν xal ἄκρα τις "Au- πελος βλέπουσά πως πρὸς τὸ τῆς Ἰκαρίας Δρέπα- voy* ἀλλὰ xal τὸ ὄρος ἅπαν, ὃ ποιεῖ τὴν ὅλην νῆσον ὀρεινὴν, ὁμωνύμως λέγεται. . ον Strabo ib. xi, pag. 425: Δεῖ δὲ μακρῶς τὴν btuxépav συλλαδὴν Σχφέρειν Αἱγᾶν, ὡς Ακτᾶν, xai Α xdv. Corrupte apud Stephanuni legitur, in- uit Vulcanius, Αἱγάτης Αἱολίδος ἄχρα, cum procul ubio legendum sit Αἶγα, τῆς Αἱολίδος &xpa. lta legendum monuit et lsaacus Casaubonus in Com- menlariis in lib. xu Sirabonis : In Stepbaní, in- uit, verbis t mendum sustulimns, cum lege Felur Al ἆτης Αἰολίδος pro Alya τῆς Αἰολίδος, elc. Verum Molstenius legendum putat, Λἰγατῆς Λἱολί- ἄχρα. 4 107 CONSTANTINI PORPIIYROGENITI 108 dictu. est, communi cum animali appellatione. A γεατικὸς ἀπάρχεται χόλπος, τὴν ὀνομασίαν εἴληφεν, Ejusdem est ac Strabo sententiz etiam Artemido- rus, Promontorium quoddam est /Eolidis, quod ρα ineolz appellont, a quo et Pelagus cjusimodi appellationem accepit. A&olidis autem dico, non gentis appellationem, sed lingus proprietatem. Crecorum enim lingua in quinque dialectos divisa est. Primam quidem Atticam, alteram lonicam, tertiam ZEolicam, quartam Doricam, quintam com- munem, qua omnes utimur. Atqui a Mileto quidem Ephesum usque, et Smyrnam ipsam, et Colopho- nein, lonum est sedes, et Colonia; qui quidem 1o- num dialecto utuntur. A Colophone autem, usque ad Clazomenas, et traus Chium, atque ipsam Mi- tylenen, εἰ Pergamum, AEolum est colonia; qui quidem /Eolum dialecto utuntur. Ulteriora his a Lecto, et usque Abydum, et ipsam Propontidem, et Cyzicum, et lumen Granicum appellatum, om- nes Greci vocantur, εἰ communi utuntur dialecto, exceptis Byzantiis; quia Uoruim est colonia. Perti- nent autem ad /Egsi iaris praefecturam et. insule Cyclades nuncupata, et ex Sporadibus, qua reli- quas excellunt, Mitylene, et Chius, et ipsa Lemnus. Neque enim sunt ba ex Cyeladibus, sed ex iis quie Sporades appellantur : Cyclades enim Delum insu- Jam in orbem cingunt, ut ait Dionysius Perie- getes : 19 Delum cinxerunt, et Cyclades appellantur. Vari.:s autem ha, ac diversis appellantur nomini- hus; Lemnus, Scyrus, Melus, Amolgus, Thera, Therasia, et iynea : neque tamen scio, an omnes Cycladum sint ; quod ipsz sint terrx: proxima, at- que llelladi contigua. Est autem gum mare pavigatu, ek trajectu, perquam difficile; ingentes enim, ac decumanos (luctus volvit, qui naviganti- bus montium instar assurgunt, vel ob densitatem, ac frequentiam | insularum, vel propter Ponti in Abydum defluxum, qui magno impetu in has insu- las fertur, eisque illiditur. A Lecto vero ad Pro- pontidem usque, et Cyzicum, et Parium, atque adeo ipse llellespentus, et Preeconesus, ad Rhyn- dacum flumen usque, et ipsum Dascylium, et Cia- ὁμωνύμως τῷ quo (59). Ὁμοίως δὲ xal ὁ Αρτεμί- δωρος τὰ αὑτά φησι τῷ Στράέωνι. "Àxpa τίς ἐστιν Λἰολίδος, ἣν Aiya οἱ ἐπιχώριοι ὀνομάζουσιν, ἀφ fc, χαὶ τὸ πέλαγος την τοιαύτην ὀνομασίαν προσείληφεν. Αἱολίδος δὲ λέγω, οὐκ ἔθνους ὀνομασίαν, ἀλλά γλὠτ- της ἰδίωμα. Ἡ γὰρ τῶν Ἑλλήνων γλῶττα εἰς πέντα διαλέχτους διῄρηται (64) ᾽ πρώτην piv. τὴν τῆς Ατθίδος: δευτέραν, τὴ» τῶν Ἰώνων * τρίτην δὲ, τὴν Αἰἱολέων ΄ τετάρτην Gb, τὴν Δωριέων ' πέµπτην δὲ, τὴν κοινὴν, f| πάντες χρώμέθα. Καὶ ἀπὸ μὲν τῆς Μιλήτου µέχρι τῆς Ἐφεσίων πόλεως, χαὶ αὑτῆς Σμύρνης, xal Κολοφῶνος, Ἰώνων ἐστὶ xatotxía* οἵτινες ^f] τῶν .Ἰώνων διαλέκτῳ χρῶνται. "Amb δὲ Κολοφῶνος μέχρι Κλαζομενῶν, xal τῖς ἀντιπέραν τῆς Χίου γῆς, xal αὐτῆς τῆς Μιτνλήνης, xol τοῦ Περγάμου, Αἰολέων ἐστὶν ἀποικία” οἵτινες δ,αλέκτῳ χρῶνται τῶν Αἰολέων. Τὰ δὲ ἑπέχεινα τούτων, ἀπὸ τοῦ λεγοµένου Λεκτοῦ (25) xaX ἕως ᾿Δθύδου, καὶ αὑτῆς Ἡροποντίδος, xol µέχρι Κυζίκου, xal τοῦ ποταμοῦ, τοῦ λεγοµένου Γρανίχου, πάντες Γραιχοὶ ὀνομάζονται, xal χοινῇ διαλέχτῳ χρῶνται, hv Βνζξαντίων, ὅτι Δωριέων ἐστὶν ἁποικία. Προσῳχείων- ται δὲ τῷ στρατηγῷ τοῦ Αἰγαίου πελάγους, αἵ τς Κυχλάδες νῆσοι χαλούμεναι, xal τῶν Σποράδων ὧν προέχονσιν $ τε Μιτυλήνη, καὶ Χίος, xai αὕτη fj Λῆ- µνος. Οὐκ εἰσὶ δὲ τῶν Κυχλάδων, ἀκλὰ τῶν Σποράδων» χαλουµένων. Αἱ γὰρ Κυχλάδες Δῆλον τὴν νῆσον (56) ἐχύχλωσαν, ὥς quot 6 Περιηγητὴς Διονύσιος * C Aitor éxvxAocarco xal οὕνομα Κυκλάδες εἰσίν. Καλοῦνται δὲ διαφόροις ὀνόμασι ' Λήμνος, Σχύρος, Μελος, Αμολγὸς (57), θήρα, Θηρασία xaX ᾿Ῥήνεια. Οὐκ οἵδο δὲ, εἰ τῶν Κυχλάδων elo πᾶσαι, διὰ τὸ εἶναι αὐτὰς προσγείους, xai τῇ Ἑλλάδι συνομορού- σας. Τὸ δὲ Αἰγαῖον πέλαγος βαρύπλουν ἐστὶ, xol δυσπέρατον, xal χύµατα μακρὰ, xai ὄρεσιν ἑοιχότα, προσανεγεῖρον τοῖς πλέουσιν εἴτε διὰ τὸ πυχνὸν τῶν νήσων, εἴτε xat διὰ τὸ ῥεῦμα τοῦ πόντου, τὸ χαταθαϊνον εἰς "Αθνδον, καὶ προσαρασσόμενον ταῖς νήσοις μετὰ μεγάλου ῥοιζήματος, "Am δὲ τοῦ Λε- xt5U xaY ἕως τῆς Προποντίδος, τῆς τε Κυζίκου, xal του Παρίου, xai αὐτὸς ὁ καλούμενος Ἑλλήσποντος, fj τε Προιχόνησος, xat μέχρι τοῦ Ῥυνδαχοῦ ποταμοῦ, xai ἕως αὐτοῦ τοῦ Δασχυλίου, xai τοῦ Κιανοῦ χόλ- ANSELMI BANDURII NOTA. (25) Swrabo. lib. xui: Αὕτη δὲ μέχρι τῶν 'Apyt- D ος /Eolica ortam fuisse seribit. Pindarus quoque, νουσῶν διήχει χαὶ ὑπερκειμένης ἄκρας fjv Alyá τινες ννομᾶζονσιν ὁμωνύμω, τῷ ζώφ. ο ita Xylander interprelatur: Ea regio usque ad Ar- ginusas perlinet, iisque imminens promontorium, quod /Ega nonnulli appellant, quasi Capram. Cur enim, iuquit. Casaubonus, addidissel Strabo ὅμω- νύµως ή ζώφ. Apud Stephanum legiuus; Αἶγα τῆς Αἰολίδος ἄχρα à; Z:pá6nv,!) νῦν Kavh καὶ Καναὶ λἐγεται. ᾿Αρτεμίδωρος οδὲ, ATIS, εἶπε τὴν εὐθεῖαν οὐχ ἀναλόγως" τὸ τοπιχὸν Αἰγαῖος xat τὸ πέλαγος ($4) At Strabo. sub initium libri vip, quatuor tentum. Grzcorum dialectos recenset, easque ad duas pracipuas, Atticam scilicet et AEolicam [6- 4zci posse ait: lonicam enim ex Attica, Doricam quem Dorice scripsisse constat, /Eolice se scri« bere ait, ut Ode prima Olymp. ----- ἐμὲ δὲ στεφανῶσαι Ἐκεῖνον ἱππιχῷ vópap Λἰολτῖδι μολπᾷ, Χρή. (35) Sic d Perperam in editis scribitur, ἀπὸ τοῦ λεγοµένου Σηστοῦ" sed optime Vulcanius Aé- x10) legendum scribit; nam a Lecto ad Canas Les- bus porrigitur, ut tradit Strabo. Jta etiam paulo infra legendum. . 50) Ita ex Codice ms. 7) Hzc insula una ex Cycladibus qux» Porphy- rogenito ᾽Αμολγός dicitur, Straboni οἱ [lcraclidi Αμοργός vocatur, et l'iolemzo ᾽Αμουργός. 109 DE TIEMATIBUS OCCIDENTIS 110 κου, tip τοῦ Αἰγαίου πελάγους κρατοῦντι mpo3:xs- À num ,sinum, /Egei maris prefecto ascribuntur. χύρωντο, Καὶ ταῦτα piv περὶ τοῦ θέματος τοῦ Λἰγαίου πελάγους. Τέλος τῶν ϐθεµατων τῆς ᾽Αγατολῆς. Atque haec quidem de themate /Exi maris. Finis thematum Orientis. IL—LALLALAARRARMÓRAXRAAWAAW—AMXAA———————————————————————————————É—MMMÁÁÁÓÁÉÁÉÁÓÉSE ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ TOY ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΥ ΠΕΡΙ ΘΕΜΑΤΩΝ (08) ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ, ΗΓΟΥΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΤΟ 8. CONSTANTINI IMPERATORIS PORPHYROGENITI LIBER Il, DE THEMATIBUS OCCIDENTIS SIVE EUROPE. θέµα A'. Πρῶτον θέµα τὸ ἐπὶ τῆς δύσεως Εὐρώπης (20) κείµενον γῆς, τὸ ὀνομαζόμενον θρᾳχῷον; ἐν ᾧ τὸ Βυζάντιον ἵδρυται, καὶ τὸ τῶν Ῥωμαίων βασί- µειον (40). Δίχαιόν ἔστι προκατάρχειν τῆς Ἑὐρώπης γῆς τὸ Βυζάντιον, τὴν νῦν οὖσαν Κωνσταντινούπολιν * irs xai πόλις ἐστὶ βασιλεύουσα, τοῦ τε χόσµου παν- τὺς ὑπερέχουσα, ὡς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ βασιλέως τὴν ἐπωνυμίαν κληρονοµήσασα’ ἀρχὴν δὲ τῆς Εὐρώπης ἐγὼ τίθηµι; ἐπεὶ καὶ αὐτὸ τὸ Βυζάν- ειον τῆς θράχης ioci µέρος τὸ χἀλλιστόν τε καὶ ειμιώτατον. Τὸ τοίνυν θέµα τῆς θράχης, ἄρτι τὴν θέσιν, xai τὴν ὀνομασίαν ἕλσχε θέματος, ἀφ᾿ οὔ «ὐ τῶν Βουλγάρων γένης τὸν Ἴστρον ποταμὸν δι- επέρασεν, ἐπεὶ πρότερον sl; βασιλείας διττὰς δι- ᾖρητο» xal μαρτυροῦσιν αὐτὰ τὰ ὀνόματα τῶν πόλεων f) τε Μεσημδρία, χαὶ ἡ Σηλυµδρία (M), βασιλέων προσηγορίας ἴχουσαι πόλεις πρὶν ἡ τὴν φῶν Ῥωμαίων βασιλείαν αὐξηθῆναί τε xaX διαδρα- μεῖν πάντα τὰ τοῦ χόσµου πληρώματα. Αφ' οὗ γὰρ 4j τῶν Ῥωμαίων ἀρχὴ τὴν ἑαυτῆς σαγήνην ἑξήπλω- σεν εἰς πάντα τὰ τοῦ χόσµου τέρματα, Ἱάντας, ὡς εἰπεῖν, διεσχέδασε, xal µετεσχεύασεν el; μίαν ἁρ- hv, καὶ ζυγὸν ἠνάγχασε τελεῖν ἕνα πάντας. Αρξα- µένης δὲ τῆς σαγήνης διασήπεσθαι, xol διαῤῥήγνν- σθαι, ἄλλως χαὶ τὰ πράγµατα, xal τὰ ὀνόματα, µετεποιήθησαν. Ἐπαρχία δὲ Θράχης ὑφ ἡγεμόνα ἑτέταχτο, xai ὑπὸ τὸν λεγάµμενον χονσιλιάριον, τουτ- 90 Thema 1. Primum themo, quod ad occasum terre Europe &itum, nominatur Thracium, in quo Byzantium conditum est, et Romanorum regia. /Equum est Byzantium, que nunc urbs Constantinopolis est, initium facere Europzi soli; quia et urbs impera- toria est, et universi orbis prerogativam tenet, quippe qux Censtantini Magni imperatoris hareg est nominis. Principium autem Europe idcirco eam statuo, quia ipsum Byzantium pars est Thra- cis pulcherrima atque honoratissima. lgitur Thra- cie thema nuper ia numerum ac ordinem thema- tum positum fuit; ex quo nimirum tempore Dulga- rorum gens Istrum fluvium trajecit; quandoquidem prius in duo regna divisa fuerat Thracia. Testan- tur id ipsa urbium nomina, tum Mesembria, tum Selymbria, quse civitates a regibus appellationem babebant, priusquam Romanorum imperium auctum fuisset, et omnes terrarum fines percurrisset. Et- enim ex quo Romanorum principatus'sagenam suam ad omnes -muudi limites expandit, cunctos, ut ita dicam, dispersit, et ad unum imperium reduzil, ac jugum unum subire omnes coegit. Verum cun sa- gena rimis fatiscere, ac perírinyi ccpit, jam varie et res et nomina commultsta sunt. Prafectura au- tem Thracis sub ducls ac consiliarii potestate con- stltuta est. Taurus quippe proconsul obtinebat Thraciam, temporibus Constantini Magni, tenens ANSELMI BANDURII NOT.£. ) In codice Regio ws. heec tantum loco tituli D babentur: Ἐνταῦθα τὰ τῆς Δύσεως, (39) Eustathius in Dionysii περιηγήσεως v. 170. Europam ait vecari omnia ad occasum sita, ducto ab Hellesponto principio ; antiquos vero Scriptores tradere, Vespasianum imperatorem Thraciam ab Europe direisse. (40) Urbis Constantinopolitanz elogium preter ezeteros scriptores adornavit Synesius in extremis Philadelphis. Vide item Dionem in Severo. (4) Stephanus ex quo pleraque ad verbum, wt aiunt, exscripsit Perphyrogeuitus, sic habet : Με- σημδρία, πόλις Ποντικὴ (Νικόλαος πέμπτῳ), ἐχλήθη ἀπὸ Μέλσον. Bpla γὰρ τὴν πόλιν φασὶ θρᾷχες. Ὡς οὖν Σηλυµδρία ἡ τοῦ Σήλυος πόλις, Πολευμθρία Πόλτυος, οὕτω ἩΜελσαημθρία à Μέλσου πόλις * χα διὰ τὸ εὐφωνότερον λέγεται Μεση δρα. Perperam in Editis et in ms. legitur Συληµθρία pro Σηλυµ- 6ρία. lerodoeto quippe lib. iv, cap, 93 et. Strá- boni, lib. vij hec ipsa urbs dici:ur Zyau6pla. pif CONSTAN'TINI PORPHYROGENITI 112 "sup ditioue sua urbes tres et quinquaginta, a duce A ἐστι βουλευτήν. Ταῦρος yàp ἀνθύπατος ἔκρατει της et consiltario administratas. Sed cum sagena, ut dixi, rimas fecisset, urbibus a barbaris expugna- tis, ac dirutis, Thracise imperium in exigua seg- menta divisum est. Etenim Bulgaria, et Ister llu- vius, et mors percelebris, Hx:mus nuncupatus, qui vsque ad Pontum pertinet, Thracie partes fuerunt; nunc autem alienz, ac sejunctae exsistunt. Ceeterum Thracie thema sub imperatore Constantinopoli- 4ano constitutum, atque ad ejus jura et ministeria redactum 91 erat; nec ullus unquam prator in ea fuerat : at ex quo infensa Deo Bulgarorum natio ad Istrum fluvium trajecit, tunc etiam imperator ipse coactus fuit, ob incursus et impressiones Scy- tbaruim, et ipsorum Bulgarorum, ad thematis ordi- wem Thraciam reducere; et pr:etorem in eo (he- mate creare. Barbarorum autem Lramsitus— ad Istrum fluvium circa finem imperii Constantini Ρο- gonati exstitit; .unde eorum nomen inclaruit, sc pervagatum est; antea quippe Onogunduros cos appellabant. Thracia vero appellationem accepit a rege Thrace, qui olim illic e vivis excesserat ; aut a Nyinpha Titanide, ex qua, et Saturno Dolonchus natus est ; unde Dolonchorun natio primum no- men nacta est. Testis autem hujus rei cst Hierocles Grammaticus, qui conscripsit Συνέχδηµον, id est, commentarium Peregrinattonis comitem, Doloncho- rum gentem Thracie conuumerans ; cum ita loqui- tur : Sunt ontnes pre[eciure εἰ urbes, que ab im- peratore Romanorum Constantinopoli ἀεθεπίε admi- nisirantur ; prefecture quidem LXIV, urbes autem DCCCCXXXV. Quocirca principium Europ: im- peratricein urbium, et mundi totius, novam Ro- mam ego constituo; ac propterea thewa circa ip- sam, quod appellatur Thracia, in Europzis parti- bus situm, thematum primum statuimus; quippe cum urbs ipsa olim Byzantis nuncupata, iu Thra- cun regione stabilita sit. Attamen Byzantium ipsum Megarensium, et Lacedzemoniorum, ac Boeotorum, est colonia, Grxcorum antiquissimorum : idcirco etiam Doriensium lingua utuntur scite et eleganter. Dicamus itaque, ut antiquus ordo obtinebat, et ipsarum pr:efecturarum nomina. ι θράχης ἐπὶ τοῦ µεγάχου Κωνσταντίνου, ἔχων ὑφ ἔαυ- τὸν πόλεις ὑφ᾽ ἡγεμόνα xat χονσιλιάριον νΥ (43). Δια- σαπείσης δὲ τῆς σαγήνης, ὡς εἴπομεν, καὶ τῶν βαρδά- pv ἑχπορθησάντων τὰς πόλεις, εἰς μιχρὰ τµήµατα διῃρέθη 1j τῆς θράχης ἀρχή * f, «e γὰρ Βουλγαρία, xot αὑτὸς ὁ Ἵστρος, χαὶ τὸ περιώνυμον poc, τὸ διῆχον ἄχρ: τοῦ Πόντου, τὸ xaXoóusvov Αἷμος, τῆς ϐράνης clot εέρη ΄ vow δὲ ἀλλότρια χρηµατίζουσι. Τὸ δὲ τῆς Θράχης θέµα ὑπὸ τὸν βασιλέα Κωνσταντινουπόλεως ἑτέταχτο * xal εἰς ὑπουργίαν αὐτοῦ ἐχρημάτιζε’ xaX οὐδέπω τις ἀτρατηγὸς ἣν iv αὐτῷ. ἀφ' οὗ δὲ τὸ θεομίµητον τῶν Βουλγάρων ἔθνος ἑπεραιώθη εἰς τὸν Ἵστρον ποταμὸν, τότε xal αὐτὸς βασιλεὺς ἠναγχάσθη διὰ τὰς ἐπιδρομὰς τῶν Σχυθῶν, xal αὑτῶν τῶν Βουλ- γάρων εἰς θέματος τάξιν ἀγαγεῖν αὐτὸ, καὶ στρα-- ηχὸν ἐν αὐτῷ χειροτονῆσαι. Ἐχγένετο δὲ ἡ τῶν Βαρθάρων περαίωσις ἐπὶ τὸν Ἵστρον ποταμὸν εἰς τὰ τέλη τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Πωγω- νάτου (45), ὅτε xa τὸ ὄνομα αὐτῶν φανερὸν ἐγένετο. Πρότερον γὰρ Ὀνογουνδούρους (44) αὐτοὺς ἐχάλουν ἡ δὲ Θράχη ὀνομασίαν μὲν εἶχεν ἀπὸ θρᾳχὸς βασι- λέως (45), τοῦ πάλαι iv. αὐτοῖς τελευτῄσαντος’ !) ἀπὸ νύμφτς Τιτανίδος, ἀφ᾽ ἧς καὶ Κρόνου Δόλογχος' ὅθεν τὸ πρῶτον ἕθνος Αόλογχοι (46) ὁὀνιμά- ζονται. Μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ, καὶ Ἱεροχλῆς ὁ Γραμμα- τιχὸς ὁ γράφας τὸν Συνἐκδηµο», τὸ τῶν Δολόγχων ἔθνος τῇ θράχη συναριθμῶν, λέγων οὕτως, Eiclr al πᾶσαι ἐπαρχίαι (47), καὶ πόλεις, αἱ ὑπὸ τὸν βα- c 7 4éa τῶν "Ρωμαίων διοιχούµεγαι, τὸν ἐν Κων- σταντινουπό.ἒει, ἑπαρχίαι μὲν CÓ , πόλεις δὲ 2Js' (48). Αρχὴν οὖν τῆς Εὐρώπης, τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων, xal τοῦ xócpou παντὸς, τὴν νέαν Ῥώμην Κωνσταντινούπολιν ἐγὼ τίθηµι ’ διὰ τοῦτο xal τὸ περὶ αὐτὴν θέµα, τὸ χαλούμενον θράχη, τῶν kv τοῖς Εὐρώπης µέρεσι, θεμάτων πρῶτον τεθείχαμεν. Ὡς καὶ αὐτῆς τῆς πόλεως τῆς πάλαι Βνξαντίδος χαλου- µένης &v τῇ τῶν θρᾳχῶν ἱδρυνθείσης χώρᾳ αὑτὸ δὲ τὸ ᾿Βυζάντιον Μεγαρέων, χαὶ Λακεδαιμονίων, καὶ Βοιωτῶν ἐστιν ἀποιχία, τῶν ἀρχαιοτάτων Ἑλλήνων, &ib xai tc τῶν Δωριέων γλώττης (49) Ev ἐπιστήμῃ τυγχἀνουσιν. Εἴπωμεν (50) τοίνυν, ὡς ἀρχαῖα τάξις ἐχράτει, xal αὐτῶν τῶν ἑπαρχιῶν τὰ ὀνόματα. ANSELMI BANDURII NOTJE. (42) Nimirum, tenens sub ditione sua urbes tres D bit a nympha Titanide tantnm, ex qua et Saturno et quinquaginta, etc. Perperam Morellus interpre- tatur, fres et quadraginta, elc.— ( De hac Bulgarorum impressione vide Thbeophanem ad annum imperii Constantini Po- onati. s (44) Bulgaros Onegunduros quoque et Controgos dictos fuisse scribit diaconus: Onogundurenses vero dicuntur in Hist. Miscella 19. Hos quidem Unnobundobulgaros et Contragos appellat Theo- phanes ad annum 11. [mperii Constantini Pogo- hati . Ἐν τούτῳ, inquiens, τῷ χρόνῳ τὸ τῶν Βουλ- γάρων ἔθνος ἐπῆλθεν τῇ Opáxp. ᾿Ἀναγχαῖον δὲ εἰπεῖν xal περὶ τῆς ἀρχαιώτητος τῶν Οὐννοθουνδο- 6ουλγάρων καὶ Κοντράγων, etc. Sub id vero tempus Bulgarorum s in Thraciam irrupit. Sane de Ümvobumdcbslgarorum. et Contragorum antiouitate nonnihil hic delibare operc pretium duce. (45) Stephanus Thraciam appellatam fuisse scri- Dolonchus natus est : Bois ἀπὸ νύμφης Τιτανί- δος, ἀφ᾽ $c xai Kpóvou Δόλογχος. {ἱ6) Nimirnm, ez qua et Saturno Dolonchus na- tus est; unde Dolonchorum natio. primum nomen nacta est. Lacunula, quz in editis in textu Grzcco bic occurrit, expletur ex ms. codice. (47) Opus Ilieroclis, quod hic et in sequentibus laudatur à Porphyrogenito integrum editum habes hic a nobis post libros Porphyrogeniti de Thema- tibus ; de quo quidem pluribus in prsefatione agi- mus. (48) Nimirum, urbes. autem DCCCCXXXV. Et sic legitur in ms. et in Hierocle. Perperam in edi- tis habetur, πόλεις δὲ ωλέ, urbes autem DCCCXXXV. 49) Byzautios Doriensium dialecto usos fuisse nemo ignorat. Vide Demosthenis Orationem {Τερὶ ctegárov . -- (80) Sic lego ; nam perperam in ms. et in editis 113 Επαρχία 6páxnc, ἤγουν Εὐρώπης (51). Ὑπὸ κχονσιλιαρίων, τουτέστι βονυλευτῶν, πόλεις ὦ (62). Εὐδοξιούπολις (53), Ἡράχλεια, ᾿Αρχαδιού- πολις (54), Βιζύη (55), Πάνιον (56), Ὄρνοι (57), Γάνος, Καλλίπολις, Μῄριζας (58), Σαλτιχὴ, Σαυάδα, Αφροδισία (59), ΄Απρως (60), Κοιλία (61). Ἔπαρ- yia Ῥοδόπης (63) ' ὑπὸ τὴν αὐτὴν (63) πόλεις ὅ » Παρθιχόπολις (64), Ἡράκλεια Στρύμνου (65), Αἴνος, Μαξιμιανούπολις, Σέῤῥαι, Φίλιπποι, Τραϊανούπολις. Ἐπαρχία ἘΚμιμόντου (66). ὑφ ἠγεμόνα, πόλεις EE (67): Αδριανούπολις, Αγχίαλος, Δεθελτὸς (68), Πλουξινόπολις (69), Τζόΐδος (70). Ἑπαρχία θρά- DE THEMATIBUS OCCIDENTIS. Α 1H. Prefectura Thracie sive Europe. A eonsiliariis reguntur urbes quatuordecim, Eu- doxiopolis nimirum, Heraclea, Arcadiopolis, Bizya, Panion, Orni, Ganos, Callipolis, Merizus, Saltice, . Savada, Aphrodisia, Αργος, Coelia. Prefectura Rhodopes, sub eadem urbes septem, Partliicopo-. lis, Heraclea Strymni, JEnus, Maximianopolis, Serrze, Philippi, Trajanopolis. Prefectura Mimonti, sub duce, sex urbes, Adrianopolis, Anchialus, De- veltus, Plutinopolis, Tzoidus. Prefectura Thraciw- sub consiliario, urbes quinque, Clima, Mesticon, Acontisina, Philippopolis, Beroo, insula "hasus, ANSELMI BANDURII NOTE. habetur εἴπομεν etc. Qua sic Morellus interpre- tatur : Dizimus itaque, ut antiquus ordo obtinebat, et ipsarum pre(ectmrarum nomina exposuimus. At- qui in sequentibus agit de przfecturis, Unde in- terpretatus sum : Dicamus itaque, ut antiquus ordo obitnebat, et ipsarum prafecturarum nomina. (51) Hierocles habet, ἐπαρχία θράχης Εὐρώ- πης, etc. (52) lta et apud Carolum,a S. P., sed quia Eu- doxiopolis deerat in cod. Vaticano, ex quo ille Hieroclis opusculum seu potius fragmentum edi- derat, ideo pro τδ legendum monet ty. (53) Perperam in editis legitur Εὐδοξία πόλις * scd optime Morellus ex conjectura emendat. Eu- doxiopolis quippe eadem qua Selybria, urbs epi- scopalis. Vide Ortelium, nam Morellus qua ibi affert ad verbum, ut aiunt, ex Ortelio exscripsit. (54) Arcadiopolis, Thraciam urbs olim dicta Ber- g'lium et Bergula, postea a Theodosio Magno in- siaurata, et Arcadii filii ipsius nomine nuncupata, ut scribit Cedrenus: Ἔκχτισε xai ἑτέραν πόλιν ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, τοπρὶν l'epyoU)tov λεγο- μη, Βεργούλη Ptoleuizo et Antonino, (53) Stephanus, Βιξζύη, πόλις Θράχης, τὸ τῶν ἁστῶν βασίλειον. Urbs ΒΙΣγα nobilitata est in Hist. Ecclesiastica, Eustathii Antiochenii exilio. Vide que de hac urbe babet Salmasius Exercljat. in linum pag. 160. (56) Hierocles apud Carolum a S, Paulo, Πανός νιον babet, sed optime emendavit Cagolus. Panium autem castrum est Suidz circa littus in finibus Heraclez. Panium item regio. est jn eadem Thra- cía super Hzmum montem Laonico 4. (57) Sic et in Hierocle. At Morellus : De hac urbe. inquit, silent Geographi; quid si legas Ὀρεινός } pro oppido Moutanorum "Thracis pop. ques Ὄρει» vo)e vocat. Xenophon vu Αναέάσεως; ubi Gaui quoque urbis meminit ; ut /Eschines in ea contra esiph. (58) Hierocles habet, M sunt populi Thraciae circa Ponti littora. E4. eidein Plinio Meritus Thracig mons.dicitur, ubi fortassis uibs ejusdem nomiuis sita fuit, (59) lta igitur et apud Hieroclem ; Ptolem:eo au- tem, Plinio, Procopio et Agathia Αφϕροδισιάς dici- tur Thracie urbs ad Melam fluvium.. (69) "Axpo; Hierocli et Stephano, urbs Thracia, qua postmodum Theodosiepolis dicta fuit, ut scri- bit Cedrenus, Catalogus item urbium ms. quem laudat Holstenius in notis ad Stephanum habet ;. "Angue, ἢ νῦν θεοδοσιαύπολις, παρὰ ΄Απρου.του πενθεροῦ Κάρου χτισθεῖσα. Catalogus vero urbium, qus nomina mutarunt, a nobis in notis ad librum 1, de Tbem.. editus.sic habet : θεοδοσιούπολις ἡ νυν "Anzpue, παρὰ τοῦ "Απρου.πενθεροῦ Κάρου xtt« σθεῖσα. Verum. hic mendum scriba esse nemo non videt. (61) Vide Orteliun, nam quz bic notat Mo- rellus, omnia. ad verbum, ut ajunt, ος Ortclio 9usit. ιζος. Morisenio. Plinio e D (62) Hierocles habet, Ἐπαρχία 'Pobórng; ὑπὸ: ἡγεμόνα, etc, Urbes otiam septem ab ipso recen- sentur, sed diversis nominibus ; nimirum /Enus, Maximianopolis, Trajanopolis, Marona sive Maro- nea, Pyrus nunc Rusium, sive Topyris, Nicopolis, et Coreopyrgus. . (65) Nimirum, ὑπὸ τὴν αὐτὴν ἐπαρχίαν. Sic im ms., perperam jin editis, ὑπὸ τῶν αὐτῶν. (64) Hujus urbis meminit et Hierocles, eamque. decimam octavam ponit in provincia lllyrica t, Ma- cedonia : nemo autem ex geographis, quod sciam,, illius mentionem facit. Stephanus Parthenium tantum agnoscit in Thracia, et Phartenopolim in . Macedonia. (66) Legendum fortassis Strymes: ab: urbe Thra- οἱ ita nuncupata, de qua Herodotus, Stephanus. aliique loquuntur. (66) Pro wa legendum. esse Α μόνου» nemo non videt. Ita monet et Morellus. Hierocles ter(iam provinciam seu potius przefecturam Thra- cie ponit; quaMam vero Ἐμιμόντο, ubi pro Ἐμιμόντου legendum quidem est. Αἰμιμόντου. In Thracia quippe fuit et Hazmimons et Hepimon-. tum ; illud quidem Thracie montem, hoc vero Thracie regionem denotat. Hzc regio. teste Αιη-. miano habet Hadrianopolim et Anchialon prteter ceteras urbes, De przfectura Humimonti ita legit Jacobus Cujacius 1 Obser. 26, c. de appellat. et consuM. |. ΧΧΙΗ. μαι appellatio interposita. fuerit- per Bithyniam, Paphlagoniam, Lydiam, Helle:pon- Ium ; insulas etiam et Phrygiam salutarem, Europam et Rhodopen ei Hemimonium, pra[eciure. hujus urbis judicium sacrum appellator observet. Ad hu- jus quidem legis et aliarum ejusmodi mentem per- cipiendam, quis non videt, inquit Morellus, quan. tam facem praeferat iatud Constantini -scriptum Ὁ C:xterum non me latet Mimantem montem quoque esse in. Thracia, ut est. apud Ovidium 2 Meta- morphoseos, Suidam et Aristophanis Scholiastem: in Nubibus, verum Mimanti aut. Mimantis prsefe- clure nullibi, quod sciam, mentio occurrit , unde pro Kypigóveou. necessario legendum puto Αἰ- μιμόντον. (61) Αι urbes quinque tantum recensentur: unde legendum est, ut apud Hieroelem, πόλεις «', ro &. d (68) Perperam Hierocles apud Carolum a S. P. Διδέρτιος, et, apud Holstenium Διρέρτιος habet pro- Δεδελτός, οἱ ᾿Αχίαλος pro 'Ayylalo;, uti optime idem Carolus notat. Vide Ortelium ; nam qua hic Morellus monet, ex eodem Ortelio exscripsit. (69) Ptolemaeo et Antonino bzec eadem urbs di- citur Πλωτινόπολις. (10; Hierocles Τζοΐῖδης babet. At urbis hujusce. nominis nulla, quoi sciam, mentio apud Scri- ptores occurrit. Inauditum nomen inquit Morellus; nunquid Tzurulum vel Zurulum Thracie, aut Tu- tullus Suidz? Ciorlo nunc. dici Crusius contendit ; Lcunclavius Zotli. 3 | 119 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 116 insula Samothrace. Praefectura Mysie, sub duce, A χης (71), ὑπὸ χονσιλιαρίου πόλεις ε’' KMpa (79), urbcs xiv: Tomis, Dionysopolis, Acre, Callatis, Ister, Consiantiana, Zelpa, Tropamus, Axiopolis, Capidava, Carpus, Trosmis, Noviodunum, AEgissus, Haluyris. $99 Hue usque Thraeiz thema, ut habe- tur in Hieroclis comite peregrinationis : postea . vero Macedonia thema, quod sub Illyrico, et ejus descriptione locatur : sic ergo meipit : Meotueov (13), καὶ ᾽Ακόντισμα, Φιλιππούπολις, Be- póv, (14), νῆσος θάσος, νῆσος Σαμοθράχη. Ἐπαρχίο Μυσίας, ὑφ᾽ ἡγεμόνα πόλεις ια (75) - Τόμις, Διονυ. σόπολις, "Ακραι, Καλλάτις, Ἴστρος, Κωνσταντιά- να (16), Ζέλπα (17), Ἱρόπαιος (18) , ᾿Αξιούπολις, Καπιδάδα, Κάρπος, Τρώσμις (79), Νοδιόδουνος, Αἴγισσης, ᾿Αλμυρίς (80). Ἕως ὧδε τὸ τῆς θράκης θέµα χατὰ τὸν Ἱεροχλέους Zvréxónpor. Καὶ μετὰ ταῦτα (81) τὸ τῆς Μακεδονίας θέµα, ὃ ὑπὺ τὸ 'Düv- ριχὺν, xal τὴν ἐχεῖσε τοποθεσίἁν, τέταχται ' ἄρχεται οὖν οὕτως" Thema l1, Macedonic. . Macedonia regio appellationem hanc accepit a Macedone Jovis filio ex Thyia Deuealionis, ut ait poeta Hesiodus : llla satu Saturnígene genuisse tonantis ANatos, Arte insignes, Pierias desque colentes. Alii vero a Macedone, /Eoli filio, ut auctor est Hellanicus lib. primo de gacris que in Árgo : Et ex Macedone A oli filio, a quo nunc Macedones vocan- tur, soli cum. Mgsis (iunc habüantes. Macedonicm sutem portio. Mácela dicitur, ut scribit Marsyas Magnetem atque Macedona fertur, equestri B YIs δύω. M. βέµα B', Μακεδονίας. Μακεδονία fj χώρα ὠνομάσθη ἀπὸ Μαχεδόνος, τοῦ Ad (83) xai θυῖας τῆς Δευχαλίωνος, ὥς φησιν Ἡσίοδος ὁ ποιητής (85) - Ἡ δ' ὑποκυσσαμένη Ad γοίνατο τερπιχεραύνῳ nca, Μακεδόνα 6 ἱπποχάρμη», Qt περὶ Πιερίη», κα) "Οἄυμπον, δώµατς ἔγαιον. "Αλλοι $' ἀπὸ Μαχεδόνος τοῦ Λἱἰόλου, ὡς Ελλάνιχος, Ἱερίων πρώτῃ τῶν ἐν "Apyec (84). Καὶ Μακεδόγος Αἱάϊου, οὗ »ὕν Μακεδόνες κα.οῦνται, µόγυε μετὰ Μυσῶν τότε οἰκοῦγτες. Λέγεται δὲ χαὶ Ma- χεδονίας μοῖρα Μάχετα (85), ὡς Μαρσύας (86) ἐν ANSELMYI BANDURIL NOTE. (71) Ab Hierocie apua Carolum a S. P. urbes tantum quatuor recensentur: ex quibus dus di- versis nominibus; nimirum Philippopolis, Deron seu Beroe, Diocletianopolis, et Sebastopolis ; que quidem dux ultimte non recensentur 4 Porphyro- genito; in [lierocle vero pudtHolstenium additur quinta Diopolis. Ceterum Thrseia hie, inquit Mo- utaret Constantia, qux a Niceta ín Thracia Rho- opei territorii recensetur. (T7) Hierocli Ζελδέπα et Ζεδέλπα. Zelpa, inquit Morellus, an Zerinea ex Theopompi Philippi- Cor. rmi. | (78) Ttop:eus, inquit Morellus, an eadem qu:e Topos a Procopio dicitur, et Topargm lib. 1v, de rellus, speciali nomine de Moesia secunda acci- C /Edif. Ptolemsus certe Topirim urbem in Thracia pitur. (73) Hierocles in Provincia Illyrica 1, Macedonia hanc urbem Κλῆμα appellat; verum apud alios Scriptores ipsum nomen mon legitur, quod sciam. (75) Hierocles paulo superius eitato loco hano urbem videtur appellare Μεντιχόν. At neque Mes- tici, neque Mentici alii Scriptores, quod sciam, memiuere. Fortsssis Neovóg, seu ἹΝάστος, quam apud Stephanum Thracise urbs est, legendum est pro Ἀπεστιχόν. 14) Tres urbes sic dietas stetuunt Geographi, sed inconstanti scriptura. Alii Βεῤῥοῖα: sunt et qui uno R. Beroea ; alii Βερόη, etc. Unam autem ex his in Syria ponunt, qua Ann» et Cinnamo Καλέπ, hodie Aleppo dicitur; alteram in Thracia Nicopolim Mésit inter et Philippopolim Thraciz oppida, ad Bermii montis radices sitam ; de qua quidem hic loquitur Porphyrogenitus; tertiam de- nique in Macedonis themate, ut Porphyrogenitus eapite sequenti habet, in Emathia jregione, quam Irenopolim ab lrene imperatrice dictam scribit Cedrenus; οἱ de qua etiam luquitur Anna Com- uu 18. (75) Sic in ms. codice: in editis vero πόλεις ιδ’. Hierocles atem hane appellat praefecturam Scyltbie, et in eà sub duce urbes quindecint recen- Sel, eL quatuordecim egsdem sunt, quz» apud Por- phyrogenitum, quinta decima vero qu:? apud Por- phyrogenitum desideratur est Constantiana. Pre- fectura autem hzc, qu: Mysize seu Mossise, scriptori nostro dicitur, Hierocli Scythize, uti diximus,appel- latur ; que etiam Zozimo lib, vi, Scythia Thraoen- sis nuncupatur; quiin ea Tomin urbem sitam me- morat ; hanc tamen Ovidius vates, cujus exsilio. nobilitata est, Miletida vocat r, de Trist. 1x. (76 Hunc urbem quintam decimam, qua in Por- phyrogenito desideratur, cx Hierocle reponimus ; »ed fortassis quispiam pro Constantiana legendum collocat, qux in Concil. opere prime Macedoniz ascribitur: et Ραείο vocatur a Sophiano. Δοθήρου, Doberí;?meminit Thucydides. (79) Trosmis dicitur et Antonino, qui Legio- nem t Joviam Scythicam adjungit; cum Notitize lib. legionem τι fHHerculanam ei tribuat. Ptolemaeo Τρισμὶς appellatur inferioris Μγεία oppidum. (80) Halmyris, inquit Morelfus, quin eadem df- vitas sit atque Halmydissus Melse et Plinio, ac Σαλ» μυδισσὺς Xenophonti, et Salmondris Απισπίμο, non est quod ἐπιειχῆς dubitet, (81) Sie in ms.; in editis verto, xol xata καῦτα, etc. quod perperam Morellus interpretatur, et post illa Macedonie ihema, quod sub Tiyrico, et locorum situ, qui inde observatur, collocatum est. (82) Perperam olim apud Stephanum Byzantium legebatur, ἀπὸ Maxeóovia; pro ἀπὸ Μακεδόνος, ut pridem viri docti animadverterunt. . (83) Versus quos liic laudat scriptor noster tan- D quam Hesiodi, in operibus quae prostant ejusdem poete non reperiuntur. . (84) Perperam hze interpretatur. Meursius sic : Ut auctor est Hellanieus, Hierion lib. primo eorum quijin Argo: quippe idem Porphyrogenitus infra themate decimo laudat Stephani Grammatici, hoe est, Byzantii locum, qui in epitome quz superest ejusdem Stephani non reperitur; Stephanus au- tem ibi loqueus de Sieilia citat Hellanicum sic: ὧς Φησιν Ἑλλάνικος, Ἱερείων τῆς Hpac, β’, ut Hella- nicus ait, lib. n, de Sacrís Junoris. Passim autem Nellanicus a Stepliano citatur. Vide de hoc scri tore Vossium de Historicis Grocis pag. 8, 440, ct seqq. . (83 His similia propemodum notantur ab llesy- chio, et ab Eustathio in Dionysii Περιηγητου vers. 427 - "Ότι Μαχεδόνες (86) Marsyas Pelleus preter alia libros decem yerum Macedonicarum edidit, ut scribit Suidas. 111 ΡΕ THEMATIBUS OCCIDENTIS. 118 πρώτῳ Μακεδονιακῶν' Kal ziv Ἡρέστειαν (87)δὲ A libro primo rerum Macedonicarum : Et. Eresteam Μακέτα» .λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ Μακεδένος. Αλλὰ χα) τὴν ὅλην Μαχεδονίαν Μακετίαν οἶδεν ὀνομαζομένην Κλείδηµος (88) ἐν πρώτοις ᾿᾽Ατθίδος Καὶ ἑξῳκί- σθησαν ὑπὲρ τὺν Αἰγια.ὸν ἄνω τῆς χαουμένης Maxstíac. Οἱ δὲ τῆς Μαχεδονίας βασιλεύσαντες ἆπο- Ὑόνους ἑαυτοὺς Ἡραχλέους ὀνομάνουσιν' Ἡραχλέους ἐχείνου τοῦ Bougá you, xal λεοντοφόνου τυγχάνοντος, οὗ τὴν εἰχόνα χαὶ τὸ μέγεθος, καὶ ὅλον αὐτοῦ τὸν χαρακχτῆρα ἐν τῷ ἱπποδρόμῳ (89) ὁ χαλχοῦς ἀνδριὰς ἀπεμάξατο"' ὃς ἣν ᾽Αλχμήνης xal ᾽Αμϕιτρύωνος vib;, ὡς Ἕλληνες φευδολογοῦσι τοῖς γράµµασι. διὸ καὶ ἀντὶ ταινίας, xal στέµµατος, χαὶ προφύρας βα- σιλικῆς τῷ δέρµατι τῆς κεφαλῆς τοῦ λέοντος ἑανυτοὺς ταινιοῦσι" xal στέμμα τοῦτο χαὶ κόσμον ἡγοῦνται, καὶ ὑπὲρ πάντα λίθον xai μάργαρον τούτῳ ἔγχαλ- λωπίνονται (90) * xal µάρτυς ἀξιόπιστος αὑτὸ τὸ νόμισμα τοῦ Μαχεδόνος ᾿Αλεξάνδρου (91), τοιαύτῃ εἰχόνι καλλωπιζόμενον. El ἐχράτησς δὲ ἡ΄ βασιλεία τῶν Μακεδόνων ἁρξαμένη ἀπὸ τοῦ τρίτου υἱοῦ 'Hpa- χλέους Καρα.οῦ (92) προσαγορἐυοµένου * αὐξηθεῖσα δὲ ἀπὸ Φιλίππου τοῦ πατρὸς Αλεξάνδρου * µεγαλυν- θεῖσα δὲ xal ὑπερ;υῆς γενοµένη, xai τῶν ἄχρων της γῆς αὐτῶν ἐπιφαύσασα ἐπ᾽ αὐτοῦ Αλεξάνδρου, καὶ τῶν αὐτοῦ διαδόχων χαταλίξασα δὲ εἰς Περ- σέα (95) τὸν Φιλίππου, ὥστε xal αὐτὸ ἁποθαλεῖν τὸ τῆς βασιλείας ἀξίωμα ' αἰχμάλωτος γὰρ αὐτὸς ὁ Περσεὺς μετὰ γυναιχὺς, xal τέχνων, ἠττηθεὶς ὑπὸ quoque appellant Macelam a. Macedone. Verum totam quoque Macedoniam nuncupavit Macetiam Clidemus in primis Rerum Atticarum commentariis 5 Et emigrarunt trans /£gialum supra Macetiam nun- επραίαπι. Qui vero Macedoniz: reges exstiterunt, nepotes Herculis se vocarunt : Herculis, inquam, illius, qui Buphagus, et Leonicida dictus est; cu- jus quidem effigiem, staturam, et omnem chara- cterem, in Hippodromo znea statua expressit : hie Alcmen:e et Amphitryonis tilius fuit, ut Greci fabu- losis litteris consignarunt : ideoque pro redimj- culo, et corona, et purpura regia, Leonini capitis. exuvio se redimiunt ; atque lc gestamen coro- nam et ornatuin esse censent; eoque magis, quam pretiosis lapillis, et unionibus se decorari putant ; ac testis hujus rei fide dignus est nummus Alexan». dri Macedonis, ejusmodi figura insignitus : siqui- dem regnum Macedonum florere ac vigere coepit a. tertio Herculis fllio, qui Caranus vocabatur : au- ctum vero, propagatumque a Philippo, patre Alexandri; denique magnitudinem, ac splendorem. admirabilem assecutum est, atque extremas terra- rum oras attgit sub ipso Alexandro, ejusque suc- cessoribus ; ac tandem decidit, ac desiit sub Perseo, . Philippi (lio, qui regiam quoque dignitatem amisit; elenim captus est ipse cum conjuge, et liberis ab AEwilio proconsule, et duce Romani exercitus, a- ANSELMI BANDURII NOTAE. Μακεδόνες λέγονται ἀπὺ Μαχεδόνος τοῦ Aióz* οἱ δὲ C Tala; Αἱόληυ δέχα παραδιδόασιν, ὧν εἷς Μακεδὼν, φασὶν, ἐξ οὗ ἡ Μακεδονία. "Hv δὲ τις μοῖρα Μα- χεδονίας, Μαχέτα λεγοµένη. ἐξ fic xat ἡ Μακεδονία Μαχετία ἑλέγετο. Gellius ttem l. 1x... N. Att. c. ΠΠ. Philippus Amynie, terre Macetie rez, cujus viriute industriaque Macete locupletissimo imperio aucti, genium nationumque. multarum. potiri. ceperant, Preterea Ausonius de clar. urb. Car. it. Et vos ite pares, Macetumque attollite nomen. De siiu. autem. Macedonis ct. prisca Macedonum or.gine Marcianus Heracl. Περιηγήσεως vers. 611, &£a canit : "Y rip τὰ Té πη εὖ ἐστιν ἡ τῶν Μαχεδύνων Χώρα περὶ τὸν Ὄλυμπον ἑξῆς χειµένη, "H; φατσιν βασιλεῦσαι Μαχεδόνας γηγενεῖς. Tempe supra stat Macedonum Provincia, Qua circa Olympum ordine est collem sita, Huic imperabunt Macedones lerra sati. (87) In eitis legitur Ἠριστείαν. Verum, inquit Morellus, Eristca ποῦ xeiza:? num prastaret 'Epe- zp'av reponere ? Eretria Thucydidi, Polybio, Stra- boni urbs non alia ab Eretriis, quas Ptolemzus in Phihietide recenset: nec procul distat a Milliaco sinu, qui Macedoniam alluit, Sic laudatus Morel- Jus, AL ipse puto hic pro Ἠριστείαν, seu Γρε- οτείαν legendum fortassis esse Ἡμαθίαν ' quippe regio jlla Emathia antea. dicebatur, ut eat. apud Punium, Trogum, et alios scriptores. (88) At non Clidemus, sed Clitodemus citatur a Pa isania in Phocicis, tanquam antiquissimus co- rum, qui res Alticas conscripserunt: KAXe:zóbnuo; δὲ, ὁπόσοι τὰ Αθηναίων ἐπιχώρια ἔγραφαν, ὁ ἆ ᾿χα:ότατος. Clitodemus eorum, qui res Alticas IructaruM, vetustissimus auctor. Ab llarpocratione vcro in Μελανίππ-ιον Clidemus laudatur tanquam rerum Atticarum seriptor, quemadmodum et ab A henzo lib. vi, Verun viri docti non abs rc ambi- gunt, an non ibi legatur Clitodemts, unde Clidemus ecerit librarius. (89) Sic ex ms. codice. In editis legitur, περὶ ὅλον αὐτοῦ τὸν χαραχττρα, etc. Hanc autem sta- tuam Herculis, qu: stabat in llippodromo Con- stantinopolitano, pluribus describit Nicetas Chonia- tes in tractatu de statuis Constantinopolitanis, quas Latini capta urbe in monetam conflaverunt ;. qm quidem tractatum habes lib. v1 Autiquitatum P. a nobis primum editum. Vide qua ibi adno- tavimus. (90) Sic ex ms. codice. In editis locus hic muti- lus in textu Greco; qui quidem passim lacunis plenus apparet ac mendis scatet. (91) Ejusmodi nummi Alexandri magni obvii sunt. (92) Marsyas Pellaeus, cujus supra meminit scri- ptor noster, historiam rerum Macedonicarum & primo Macedonie rege Carano orditur, ac termie D uat Alexandri in Syriam ingressu, ut auctor es£ Suidas. Pausanias in Boeoticis tradit Caranum olim in. Macedonia regnasse, et victoria de Cisseo fini- time Provincie principe reportata, trophzeum Ar- givorum more legibusque erexisse : quod postea leo ex Olympo egressus evertit ac dissipavit : eoque malo omine tum perculsum regem sibi posteris- que suis; Maceiloniz regibus prasscripsisse, cavis- seque ne trophzum unquam erigerent ; cujus quis dem constitutionis Philippus Amynte οἱ Alexander magnus observantissimi exstiterunt. Livius etiam lib. xv. Caranum primum Maccdoniz regem as- serit. 93) Titus Livius lib. xtv. Quadrienuium, in- uit, continuum bellatum fuit inter TRhomanos ac 'ersea : idemque belli finis εἰ inclyti per Europa pleraque, atque Asiam omnem regni. Vicesimum ab. Carano, qui primus regnavit, l'erskea numerabant. Perseus et Fulvio, L. Manlio Coss. reguum accepis : a seuatu Πες cst avvellatus, 119 CONSTANTINI PORPBYROGENITI ^ 129 quo victus fuerat, et mox Romam in vinculis ad- A Αἱμιλίου ἀνθυπάτου (94), xal στρατηγοὺ τῶν "Por ductus, et una cum eo oinnia regni Macedonum insignia; ita ut a regio statu ad prefecture for- main Macedonia mutata fuerit ; ac nunc in thema- tis et provincie ordinem redacta. Praefectura 93 Macedonis, sub consiliario, urbes xxxi, nimi- rum Thessalonice, Pelle, Europus, Dius, Berrhoea, Kordxi, Edessa, Celle, Almopia, Heraclea, Lacci, Autania, Gemindus, Nicedes,. Dioburus, Hedomene, Bragylus, Pribana, Maronea, Amphipolis, Neapo- lis, Apollonia, Topirus Rhusium nunc dicta, Ni- copolis, Hhapolis, Acanthus, Cerzopyrgus, Berpe, , Aralus, Dioeletianopolis, Sebastopolis. Prefectura Macedonie, sub duce, urbes octo : Stoli, Argos, Eustreum, Pelagonia, Bargala, Cel:ienidium, Har- monia, Zapara. Prafectura Thessalis, sub eodem duce urbes xvi. Larissa, Demetrias, 'Fhebe, Echi- nsus, Lamia, Trice, Gomplii, Apate, Metropolis, «quao nunc Nove Patri nuncupantur, Cesarea, Pharsalus, Buraminsius, Saltus, Joannubius, in- sula Sciatlius, insula Sépila, insula Peparethus. Huc usque Macedoniz thema porrigitur. Thema 14H, Strymonis. Thema Strymonis Macedoniz conjunctum est, nullibi ejus mentio fit nomine thematis, sed in clausurze ordinem reputatum est ; et Scythze ipsum joco Macedonum depascuntur, postquam Justinia- nus Rhinotmetus eorum sedes in montibus Stry- monis, seu in trajectu Clausurarum collocavit. Thema 1V, Thessalonice. Thessalouice, qua hoc tempore ie thematis or- dine exsistit, et ipsa Macedonizx pars est; et ne externos,-et antiquos hujus rei testes proferam, palov, εἰς τὴν Ῥώμην àzfy0n (95) δέσµιος, x2 πάντα τὰ τῆς βασιλείας τῶν Μαχεδόνων ἑπίσημα, ὥστε ἀπὸ βασιλείας εἰς ἐπαρχίαν τὸ σχΏμα µεταδα- λεῖν (96), xal νῦν εἰς θέματος τάξιν καὶ στρατ- ηγίδος αὐτὴν καταλΏξαι. Ἐπαρχία Μακεδονίας ὑπὸ χονσιλιάριον (91), πόλεις λα (98). θεσσαλονίκη, Πέλλη, Εὔρωπος, Δίος, Βεῤῥοία, Ἑορδαῖοι, Ἔδεσσα, Κέλλη, ᾽Αλμοπία, Ἡράχκλεια, Λάχχου, ᾽Αντανία, Γέμµινδος, Νιχεδὴῆς, Διόδουρος, Ἡδομένη, Βράγυλος, Πρίδανα, Μαρώνεια, ᾽Αμϕίπολις, Νεάπολις, Απολ- λωνία. Τόπειρος, τονῦν Ῥούσιον. Νικόπολις, Ἰθά- πολις, ΄Άχανθος, Κεραιόπυργος, Βέρπη, "ΛΑραλος, Διοχλητιανούπολις, Σεθαστόπολις. Ἐπαρχία Maxt- δονίας, ὑφ᾽ Ἠγεμόνα πόλεις v * Στόλοι, "Αργος, EO- DB στραιον, Πελαγονία, Βάργαλα, Κελαινίδιον, "Appo- νία, Ζάπαρα. Ἐπαρχία θεσσαλίας (99), ὑπὸ τὸν αὐτὸν, πόλεις ιζ Λάρισσα, Δημητριὰς, θῆέαι, Ἐχιναιὸὺς, Λαμία, Τρίκη, Γόμφοι, Απάτη, Μητρό- πολις αἱ νῦν λεγόμεναι Néac Πάτραι, Καισάρεια, Φάρσαλος, Βονοαμίνσιος, Ῥάλτος, Ἰωαννούθδιος (1) , νῆσος Σχίαθος, vico; Σχεπίλα, νῆσος Πεπάρηθος. ἝἜως ὧδε {ὺ θέµα Μακεδονίας. θέµα I", Στερυµόγος. Τὸ δὲ θέµα τοῦ Στρυµόνος (2) τῇ Μαχεδονίᾳ συν-- τέτακται, καὶ οὐδαμοῦ τούτου λόγος ἑστὶ περὶ θέµα - τος, ἀλλ) εἰς χλεισούρας τάξιν λελόγισται ’ xal Σκύ- θαι αὐτὸ ἀντὶ Μαχεδόνων διανέμονται, Ἰονστινιανοῦ τοῦ Ῥινοτμήτου kv. τοῖς ὄρεσι τοῦ Στρυµόνος, xai 6 ταῖς διαθάθραις τῶν Κλεισονρῶν, τούτους iyxa- τοιχίσαντος. θέμα Δ’, θεσσαλονίκη. Τὸ δὲ νῦν εἰς θέµατος τάξιν χρηµατίζον θεσσα- λονίχη, xal αὐτὸ Μαχεδονίας µέρος τυγχάνει. Kal ἵνα uh λέγω τοὺς ἔξωθεν καὶ παλαιοὺς (5), τοῦ ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ.. (94) Perseus qui M. Junio, A. Manlio Coss. a senatu. rex appellatus fuerat, victus deinde ac captus fuit ab /Emilio Paulo consule, ut scribit idem Livius non vero proconsule ἀνθυπάτου, ut ait hic Porphyrogenitus, Pauli autem concio ad suos coram Perseo in tabernaculum introducto habita, legitur apud laudatum Livium: Exemplum insigne cernitis mutationis rerum humanarum : vo- bis hoc precipue dico, juvenes ; ideo in secundis re- bus nihil in quemquam superbe ac violenter consulere decet ; nec prasenti credere fortune, cum quid vesper ferat incertum sit. Is demum vir erit, cujus animum D recenset ; apud vero Carolum a S. P. mec prospera statu swo e[feret, nec. adversa. in- rina | (95) Perseus in catenis cum tribus filiis ante currum Αη Pauli victoris per urbem deductus est, ut tradit laudatus Livius. (96) Victo ac capto Perseo Macedoni:e regnum in provincie formam redactum fuisse scribit idem Livius paulo superius citato loco. (97) fn mss. Hieroclis, legitur pro ὑπὸ κονσιλιᾶ- piov, ὑπὸ κονσιλάριον et ὑπὸ χονσουλιάριον nimirum sub consulari. AL legendum ubique ὑπὸ χονσιλια- piov, quippe Porpliyrogenitus supra cum de Thra- ci praefectura, docet id expressis verbis inquiens, ὑπὸ Χχονσιλιαρίων, τουτέστι βουλευτῶν. (98) In ms. et in Hierocle legitur, πόλεις λβ at urbes 51, tantum utrobique recensentur. Fortassis (rigesima secunda Cassandria, qua inter celeber- rimas urbes fuit, olim Potid:wa dicla, numeranda est; et hanc. pretermissam puto potius librarii ineuria, quam μνημονικῷ auctoris. ἁμαρτῆματι. Urbes autem quz hic recensentur conferendz cum llierocle, apud quem plereque diverse. Ceterum Plerique harum urbidm reperiuntur apud Livium ib. κιν, ubi Amphipolis prima regionis caput fuissse dicitur; Thessalonico, caput secundsm: Pelle, terti? : quarte, Pelagonia. . (99) Sic ex ms. Codice. Perperam in editis ha- betur, πόλεις τς quippe urbes decem et septem numerantur : totidem et Hierocles apud Holstenium decem et octo numerantur. . (4) Sic ms. codex. Editi habent, Βουρθαμίνσιος, Vide Hieroclem. (2) Surymon fluvius, qui Macedoniam a Thracia dividit, ut scribit Scylax, pluribus a tranquillitate cursus laudatur a Basilio Magno in Epistola ad Gregorium Nazianzenum de solitudine. Pontica: "Ὥστε τὸ πεδίον τοῦτο ἐφηπλῶσθαι ταῖς ὄψεσι, καὶ ἐκ τοῦ µετεώρου ἐξεῖναι, xat τὸν ποταμὸν περιῤῥέοντα καθορᾷν ΄ οὐκ ἑἐλάττονα τἐρφιν ἔμοιγς δὀχεῖ παρ- εχόμενου, f| τοῖς &x τῆς ᾽Αμϕιπόλεως τὸν Στρύμονα χαταµανθάνουσιν. Ὁ μὲν rie σχολαιοτέρῳ τῷ ῥεύματι περιλιµνάζων μιχροῦ δεῖν καὶ τὸ ποταμὸς εἶναι ὑπὸ τῆς ἡσυχίας ἀφῄρητει. (5) Hic externos et antiquos appellat Porphyro- genitus, more sanctorum Patrum, gentiles seu ethnicos scriptores, nimirum Ptalemaum, Marcia- num Herací. Strabouein, cic. Ul DE THEMATIBUS OCCIDENTIS. 122 τοιούτου μάρτυρας πράγματος, ἀξιόχρεως μάρτυς 6 Α locuples testis est sanctus Cliristi apostolus Paulus, ἅγιος τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος Παῦλος (4), Μαχεδο- νίαν ταύτην &toxaXov: γράφει δ᾽ οὕτως * Παρόντος ἡμῖν Αριστάρχου Μακεδόνος 6sccaAorixéoc. Ἡ Υὰρ θεσσαλονίχη μητρόπολίς ἐστι τῆς Μαχεδονίας. ἸΆλλὰ xal Ἱεροχλῆς 6 Γραμματικὸς bv ταῖς Μαχε- δονιχαῖς αὐτὴν τέθεικε πόλεσιν. Ἔχει δὲ τὴν ὀνομα- σίαν ἀπὸ τοιαύτης αἰτίας ' Φίλιππος 6 ᾽Αμύντου θεσ- σαλοὺς ἐχεῖ νιχήσας, τῇ θυγατρὶ, xo τῇ πόλει (5), ἑμωνύμως τὸ ὄνομα ἔθετο. θέµα E' τῆς Εὑρώπης. 'EAAdc. Ἑλλὰς ἡ χώρα ἐχλήθη ἀπὸ Ἕλληνος τοῦ Δευχα- λίωνος (6), ὃς δυναστεύσας τῆς Φθιώτιδος τοὺς ὑπηχόους ξἑαυτῷ Υενοµένους ἀντὶ Πραικῶν Ἕλληνας ἐἑκάλεσε . xal τότε πρῶτον Ἑλλὰς ὠνομάσθη. Οὐκ ἓν δὲ τοῦτο παλαιὸν ὄνομα ἔθνους, ἀλλὰ φωνῆς τῆς Ἑλληνιχῆς ἰδίωμα, ὡς 6 συγγραφεὺς Αλέξανδρός φησι, thv ὀνομασίαν νεωτεριχὴν εἰδώς. Δοχεῖ δὲ μοι, οὐδὲ «b ὄνομα τοῦτο σύμπασά πως εἶχεν ἡ χώρα” οὐδ' 6 ποιητῆς ἐμνήσθη Ἑλλήνων, ᾽Αργείους αὐτοὺς ἀποχαλῶν, ἀλλὰ θεσσαλοὺς µόνον ἀποχαλῶν, xai Ἑλλάδα τὴν ὑπ' Αχιλλεῖ πόλιν, ὡς ᾽Αλέξανδρός φτσιν ὁ Πολυῖστωρ * οὐδαμοῦ τοὺς σύμπαντας ὠνό- µασεν Ἕλληνας, οὐδ' ἄλλους, ἢ τοὺς μετὰ ᾽Αχιλέως ix τῆς Φθιώτιδος πρὸς τὴν Ἴλιον ἐχπλεύσαντας, "Eyet δὲ τὸ θέµα τῆς Ἑλλάδος πόλεις 00 (T): πρώτην μὲν Σχαρφίαν (8), β Ἐλευσίνα, Υ Δαύλιον, ὃ Xat- ρώνεια», &' Ναύπαχτον, c' Δελφοὺς, ζ "Αμϕισσαν, xai τὰς λοιπάς. Συναρίθµει δὲ ταύταις, xal νῆσον qui Macedoniam lianc appellat, dum ita scribit : Perseverante nobiscum Aristarcho Macedone Thes- salonicensi. Etenim Thessalonice metropolis est Macedoni;»*. Quinetiam Hierocles Grammaticus in- ter Macedoniz urbes eam collocavit. Appellatio- nem autem ab ejusmodi causa obtinet : Philippus, Amynt2 filius, ibi victoria a Thessalis reportata, filix et civitati idem nomen imposuit. Thema V Europe, Hellag. Hellas regio appellationem accepit ab Ilellene, Deucalionis filio; qui cum dominatus esset Plithio- tidi, subditos;sibi incolas pro Gréecis Hellenas nun- cupavit; ac tunc primum Hellas nominata fuit : hoc vero nomen baud antiquum fuit gentis, sed Grzcanicse vocis proprietas; ut Alexander listori- cus ait se compertum habuisse Helladis vocem recentiorem 9A esse; quin etiam opinor univer- sam regionem id nominis nun obtinere; neque vero poeta Hellenum meminit, cum Argivos ipsos appellat : verum Thessalos solos et Helladem vocat urbem, qua Achilli parebat, ut Alexander Polyhi- stor scribit. Nusquam universos Grzcos Hellenas nuncupavit, neque alios, preter eos, qui cum Achille ex Phthiotide Ilium navigarunt. Ceterum thema Helladis urbes continet Exxix : quarum pri- ma est Scarphia, secunda Eleusin, tertia Daulium, quarta Cberonea, quinta Naupacium, sexta DeM τὴν Εὔδοιαν, ἣν τινες Χάλ[χ]ιν ἡ Χαλχίδα (9) C pbi, septima Amphissa, et ezterz; his adnumera ἑπονομάζουσιν * Eyec δὲ μεθ) ἑαυτῆς xal τὰς xa- λουµένας νήσους Κυχλάδας, xal νησον τὴν Αἴγιναν, χάταντα δὲ xol µέχρι θερμοπνλῶν. ἐν ᾧ τόπφ Λεωνίδη: (10) ἐχέῖνος ὁ Λαχεδαιμόνιος μετὰ τρ.α- etiam insulam Euboeam, quam nonnulli Chalin, vel Chalcida nuncupant. Hzc porro secum habet etiam insulas Cyclades cognominatas, et /Eginam insu- lam, atque inferiora usque ad Thermopylas ; ubi ANSELMI BANDURII NOTE. (4) Hzc habentur Act. 27, 9. non a divo Paulo, sed a sancto Luca scripta. Aristarchum autem 1v, 2d Coloss. appellat d. Paulus συνέχδηµον, συναιχ- t9tov, σύνεργον. (5) Excerpta ex libro septimo Strabonis, bane wrbem instauratam fuisse perhibent a Cassandro Philippi socero, qui abuxore Thessalonica Alexan- dri magni sorore nomen eidem urbi imposuit, cum antea Therme voecaretue : "Οτι μετὰ τὸν ᾿Αξιὸν ποταμὸν, ἡ θεσσαλονίκη ἐστὶ πόλις li πρότερον θέρμη ἐχαλεῖτο. Κτίσμα 0 bas Κασσάνδρου, ὃς ἐπὶ τῷ ὀνόματι τῆς ἑαυτοῦ γυναιχὸς, παιδὸς δὲ Φιλίππου τού ᾽Αμύντου, ὠνόμασεν. Pone flumen Axium, urbs. est Thessalonice, ante& Therme nuncupata; quam qui- dem instauravit Cassander, qui a nomine uxoris, (lie Philippi Amynte filii, eidem nomen imposuit. ide Diodorum lib. XIX. (6) Vide Strabonem lib. ix, Thucydidem lib. !, qui eadem ferme habent. Stephanus vero lo- quens de urbe ejusdem nominis ait, ἔκτίσθη ὑπὸ Ἕλληνος, οὐ του Δευχαλίωνος, ἀλλὰ τοῦ GOiou, χαὶ Χρυσίππης τῆς Ἴρου. (1) Hx septuaginta novem urbes in provincia seu praefectura Helladis ὑπὸ ἀνθύπατον sub pro- consule recensentur ab Flierocle, ut videre est apud eumdem hic a nobis editum. (8) Sie et laudatus Hierocles. Strabo lib. ix. Σκάρφην vocat: Eustathius vero Zxápostav.. . 19) De Eubcz insuhe situ, gemina appella- lune, urbibus et incolis sic Marcianus Ἠεγας[. b AlxAóÓr c vers. 595. Ἐὸν Σούνιο» κάμύαντι δ ἀπὸ τῆς Ἀττικῆς Εὔδοια κχεῖται "σος ἡ xa Aovuérn Διὰ τὴν φύσιν τὸ πρότερον, ὥς φησιν Máxpic Ἔπειτεν ἀπὸ τῆς Asyouérnc ᾽Ασωπίδος Χρόνῳ .1αδοῦσα τοὔνομα, Εὔδοια zd. — Πρώτους δ᾽ àr αὐτῇ φασιν οἱκῆσαι προου Μιγάδας συνοίκους AéAcyac, ἐκ τῆς δ' Άστικης Τὸν ᾿Ερεχθέως διαδάγτα Πάνδωρον κτίσαι Πό.ιν μεγίστην' τῶν ἐν αὐτῇ Χα.ἰκίδαν, ρέτριάν €. Αθηναϊον γένει. Flectenti ab Attica ad. cacumen. Sunii. Εκύσα proposita vocatur insula . Propter loci naturam, ut affirmat Macris. Postidea ab Asopide vocata, temporis Lapsu, retinuit nomen Kuba prius. Sedes in hac [zie primos autumant Promiscuos Lelegas, ab oraque Attica Transisse Ereehtheo satum Pandorum ibi Siruxisse maximum oppidum, hoc est. Chalcidam, /Eclumque Eretriam Atheniensem origine. Hxc apposite et consulto hic adjecit, inquit Morcl- lus, ut ex hoc antiquissimo geographo constet Clalcida maximam Eubez urbem εἰ quasi me- tropolin fuisse, ut nihil mirum sit nonnullos insule nomen ejus civitatis tribuisse, uL hic scribit imperator. (10) Vide llerodotum lib. vir, Plutarchum in Lacon., Tullium 1 Tusc. quast., Diodorum Bibl. 1x 123 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 124 Leouides ille Lacedaemonius eum trecentis militi- A χοσίων στρατιωτῶν ἀντέστη Sip£y τῷ τῶν Περσῶν bus obstitit Xerxi Persarum regi. Atque hzc sunt, quie continentur in Hellade, ut scribit IHlierocles. Thema VI, Peloponnesus. Corinthus, olim Ephyra nuncupata, metropolis est totius llellados, atque ipsius Peloponnesi, hoc est, Achaixw. Nam Romani Peloponnesi incolas Achzos appellant. Est autem universa insula sub uno pretore constituta, οἱ urbes xL continet ; ex quibus insignes, Corinthus metropolis, Sicyon, Argus, Lacedzemonia Laconice, qua antea Sparta dicebatur. Alia metropolis Patrz nuncupata. Pelo- ponnesus autem tres appellationes obtinet, uL Ni- colaus Damascenus scribit in quarta historia. Ita- que marime inter illius temporis principes Pelo- pid» pollebant; ac Peloponnesus ipsos epectabat, et ab ipsis nomen suum retinebat ; cum tribus jam antea nominibus appellata fuisset; siquidem sub Apio, filio Phoronei, dicebatur Apia; sub Pelasgo indigena, Pelasgia ; sub Argo etiam ipsa Argos di- cebatur : denique sub Pelope, qui OEnomaum vice- rat, Peloponnesus proprium hoc nomen vindicavit. Est autem cherronnesus vitis pampino figura per- similis : Dionysius tamen platani folio Pelopon- nesum comparat, hoc versu : Persimilis platani folio, cui cuspis acwta est. — Circa hzc ipsa loca septem sunt insule, qua Pe- loponnesize nuncupantur. Λο aic quidem Pelopon- nesus se habet. Olim quidem regio illa guberna- batur imperio ab Heraclidarum genere, donec C Philippus Macedo eos devicit. Etenim cum Atihe- nienses adversus Lacedgmonios de principatu con. tendissent, ex quo ab utrisque Persa victus est, Xerxes ille famosissimus pedestri prelio a Lacedae- moniis superatus $5 est, tum cum Mardonius cum universis copiis concidit : navali vero expeditione ab Atlieniensibus cladem accepit, tum cum Tlie- mistocles classi praefuit; pugna itaque inter utros- que commissa est de przrogativa, ac bellum utrin- que per 27 annos produciuim est, ut percelebris Thucydides memoris prodit.- Ergo profligatos a se invicem, et juventute prostrata, invasit Philippus, Alexandri pater, et utrosque servituti addixit ; ita ut hoc carmen de ipso prolatum sit : βασιλεζ. Καὶ τοσαῦτα μὲν d ᾿Ελλὰς χατὰ τὸν Ἱερο. χλέα. θέµα G', Πε.Ἰοπόνγησος. Κόρινθος, ἡ ποτὲ Ἐφύρα, µητρόπολις πάσης Ἑλλάδος, xai αὐτῆς Πελοποννήσου, τουτέστιν 'Ayata.;. Οἱ γὰρ Ῥωμαῖοι τοὺς thv Πελοπόννησον οἰχοῦντας, ᾽Αχαιοὺς ὀνομάζονσιν (11). "Eccc δὲ πᾶσα ἡ νῆσος (12) ὑπὸ ἑνὶ στρατηγῷ τεταγµένη , πόλεις ἔχουσα μ’ (15): ἐξ ὧν slow ἐπίτημοι, Κόρινθος µητρόπολις, Σικυὼν, "Αργος, Λαχεδαιμονία τῆς Λαχωνιχῆς, ἡ πρὶν Σπάρτη ΄ ἑτέρα µητρόπολις al λεγόμεναι Πάτραι. Ἡ δὲ Πελοπόννησος τρεῖς ἔχει ἐπωνυμίας, ὡς ὁ Νιχόλαος 6 Δαμασχηνὸς γράφει Ev τετάρτῃ ἱστορίᾳ. Μέγχιστον οὖν τῶν τότε ἴσχυον οἱ Πελοπίδαι ’ καὶ fj Πελοπόννησος εἰς αὐτοὺς ἀρεώρα, xai αὐτὸ τυὔνοµα ἔχουσα ἀπ᾿ ἑχείνων, ερεῖς ἤδη πρότερον ἀλλάξασα τὰς ἀπωνυμίας. Ἐπὶ μὲν γὰρ Απίου, τοῦ Φορωνέως, ἐχαλεῖτο ᾽Απίη. Ἐπὶ δὲ Πε- λασγοῦ τοῦ αὐτόχθονος, Πελασγία. "Evi δὲ "Apyou, xal αὐτὴ ὁμωνύμως ἐχαλεῖτο Αργος. Ἐπὶ δὲ Πέ- λρπος, τοῦ τὸν Οἰνόμαον νιχήσαντος, Πελοπόννησος ἔσχε τοῦτο τὸ κύριον ὄνομα. "Βστι δὲ χεῤῥόννησος ἀμπέλου φύλλῳ τῷ σχήµατι παρεµφερῆς. Διονύσιος . δὲ πλατάνου φύλλῳ (14) ἀπειχάζει, λέγων οὕτως, Εἰδομένη π.]ατάνοιο μυουρίζοντι πετή.ἰῳ. Περὶ δὲ τὸν τόπον αὐτὸν εἰαὶ νῆσοι ζ’, Πελοπονῄσιοι λεγόμεναι. Καὶ οὕτως μὲν ἡ Πελοπόννησος. Ἔδασι- λεύετο τοπρὶν ἡ Πελοπόννησος (15) ἐχ τοῦ τῶν 'Hoa- χλειδῶν γένους μέχρις ἂν Φίλιππος 6 Μαχεδὼν τούτων ἐκράτησε. Διενεχθέντων γὰρ τῶν Αθηναίων πρὸς τοὺς Λαχεδαιμονίους περὶ πρωτείων , ἀφ' οὗπερ ὑπ ἀμφοτέρων (16) ὁ Πέρσης ἠττήθη, Ξέρξης ixst- vos ὁ περιθόητος, πεζᾖ μὲν ὑπὸ Λακεδαιμονίων, ὅτε Μαρδόνιος (17) ἐχεῖνος σὺν παντὶ τῷ λαῷ ἐπεπτώχει' νηΐτῃ δὲ στόλῳ ὑπ Αθηναίων, ὅτε θεμ!στοχλΏς ἑναυόρχει τοῦ στόλου. Μάχη οὖν ἐχροτήθη rph; ἀμφοτέρων περὶ πρωτείων, καὶ διεκράτησεν ἐπ᾽ ἁμ- φοτέροις ὁ πόλεμος ἔτη κζ', χαθὼς θουκυδίδης (18) ὁ περιώνυµος γράφει. Ὑπ' ἀλλήλων οὖν διαφθαρέν- των, xal τῆς νεολαίας ἀπολλυμένης, εἰσῆλθε Φίλιπ- πος, ὁ τοῦ Αλεξάνδρου macho, xat ἀμφοτέρους αὐ- τοὺς ἑδουλώσατο, ὥστε ῥηθῆναι ἐπ᾽ αὐτοῦ τουτοῖ τὸ λόχιονι’ ANSELMI BANDURII NOTAE. | C:eterum in hos. trecentos. Lacedzemonios, qui in D lados urhes triginta tres recenset. Thermopylis occiderant, Simonides hoc epitaph. di- stichum scripsit : *Q ξεῖν', áyyei dor. Λακεδαιμογίοις, ὅτι τῇδε Kslps0a, τοῖς κείγων πειθόμεγνοι γοµίμοις. Dic, hospes, Sparte, nos te hic vidisse Jacentes, Dum sanc:is putrie legibus obsequimur. (11) Peloponnesus qux: hodie Morea dicitur, olim scriptoribus Latinis Achaia vocabatur ': sic Orosius r, cap. 2. Apuleius item 6 Asini : ubi La- ced:moua nobilem Acliaiz civitatem vocat, et 10 ejusdem, Corinthum ejas caput nuncupat- Pelo- unesi autem situm pluribus describit Marciauus eracl. vers. 510. (12) Peloponnesus peninsula, non vero insula, ut nemo ignorat. (15) llierocles a nobis hic editus sub Corintho, qua olim Ephyra dicebatur, m^tropolis totius Hel- (14) Plinius et Mela Dionysio in hoc consen- tiunt; licet Plinius Tauricam Chersonesum hedera folio similem esse scribat. Vide Morelli notas. (15) Thucydides lib. 1 scribit Dores cum llera- clidis Lxxx anno post excidium Troja Polopon- nesum tenuisse, cum Dorienses altero oraculc moniti, per angustias Crisi sinus adorti Heracli- das dominantes fugarunt : qui postea. in Pelopon- nesum sunt reversi duce Carano. . (16) Hanc victoriam, quam de Persis Greci reportarunt, fuisse xotvàv τὸ χατόρθωμα Ἑλλήνων scribit Plutarchus in Aristide. (17) De Mardonii «cde constat ex codem Plutarcho ab Arminesto Spartiata patralam esse, qui saxo caput Mardonii contrivit; ut ex Amphiarai "oraculo premonitum fucrat. (18)Vide Thucydidem lib. v. 125 ΡΕ THEMATIBUS OCCIDENTIS 126 Ἐν δὲ διχοστασἰῃ καὶ ὁ πάγκακος EAJaxe τιμῆς. A In. dissidiis autem. vel nequissimus principatum Ὕστερον δὲ πάλιν, τῶν Μαχεδόνων ὑπὸ Ῥωμαίων Ἀττηθέντων, πᾶσα ἡ Ἑλλάς τς χαὶ ἡ Πελοπόννησος ὑπὸ τὴν τῶν Ῥωμαίων σαγήνην ἐγένετο, ὥατε δού- Aou; ἀντ' ἐλευθέρων Ὑενέσθαι. Ἐσθλαθώθη (19) δὲ πᾶσα ἡ χώρα, χαὶ γέγονε βάρθαρος, ὅτε ὁ λοιμιχὸς θάνατος (20) πᾶσαν ἑθόσχετο τὴν οἰχουμένην ' ὁπ- πνίχα Κωνσταντῖνος, ὁ τῆς χοπρίἰας ἐπώνυμος (21), ςὰ σχῆπτρα τῆς τῶν Ῥωμαίων διεῖπεν ἀρχῆς. "oct τινὰ τῶν ix Πελοποννήσον µέγα φρονοῦντα ἐπὶ τῇ αὑτοῦ εὐγενείᾳ, ἵνα μὴ λέγω δυσγενείᾳ, Εὐφήμιον, ἐχεῖνον τὸν περιθόητον Υραμματικὸν, ἁποσχῶψαι elg αὐτὸν τουτοῖ «ὸ θρυλλούμενον ἰαμθεῖον' Γαρασδοειδὴς (23) ὄγις ἐσθλαδωμένη. obtinet, Postea autem, vice versa Macedonibus a Iltoma- nis superatis, omnis Gracia, et Peloponnesus Ro- imanorum sagens jugum subierunt, ita ut Greci servi pro liberis evaserint. Caeterum in servitutem redacta fuit universa regio, ac barbara effecia, quando pestilens morbus in omnem terrarum or- bem grassatus est, quo tempore Constantinus Co- pronymus Romanorum imperii sceptra rexit. ltaque quempiam e Peloponneso oriundum de nobilitate 8u3, ne dícam ignobilitate, gloriantem, Euphemius, illustris ille Grammaticus, cavillatus salse fuit hoc trito, et pervagato senario : Victa [acies in servitutem redacta. "Hv δὲ οὗτος Νικήτας, ὁ χηδεύσας (35) ἐπὶ θυγατρὶ B. Hic autem fuit Nicetas, qui flliam suam Sophiam Σοφίᾳ Χριστοφόρον τὸν υἱὸν τοῦ καλοῦ ᾿Ρωμανοῦ xai ἁγαθοῦ βασιλέως. θέµα Z', Κεφρα..ληγία. 'H δὲ Κεφαλληνία συµπεριείληπται τῇ Πελοπον- ν[σῳ΄ οὐδέ ποτε γὰρ εἰς τάξιν ἐχρημάτιξε θέµατος, οὐδὲ ὀνομαστός τις kx. ταύτης ἐγένετο, εἰ ui ὁ παρ Ὁμήρῳ (πολυθρύλλητος Ὀδυσσεύς. 'Οµοίως δὲ xal νῆσος ἡ Ζάχυνθος, Ἡ τε Λευχὰς, xol d Ἰθάχη, 1$ τοῦ ᾿Οδυσσέως κατρὶς, xal ἄλλα τινὰ νησίδια, xal αὐτὴ Κέρχυρα (34), ἡ τῶν Φαιάχων πόλις, τὸ τοῦ Αλχινόου βασίλειον (20), ὄνπερ Ὅμηρος ἐχθειάζει ὅπὸδρ πάντας τοὺς τότε τινῶν ἀνδρῶν βασιλεύοντας. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τούτω». θέµα H', Νιιόπολις. Ἐπαρχία τῆς παλαιᾶς Ἠπείρου τῆς Φωχιχῆς, bg C ἡγεμόνα, πόλεις δώδεχα (36): Νικόπολις µητρόπολις ἐκλήθη δὲ Νιχόπολις δι αἰτίαν τοιαύτην' Καΐσαρ Exzivo; ὁ σεθαστὺς xal περιώνυµος Αὔγουστος πό- αεμον ἔσε μετὰ Κλεοπάτρας τῆς Αἰγυπτίας, καὶ Αντωνίου τοῦ ταύτης ἀνδρός» ὃς iv πρότερον in ἁδελφῇ τοῦ Καίσαρος γαμθρός * ἀπέστη δὲ τῆς Ῥω- µαξων ἀρχῆς δι ἔρωτα τῆς Κλεοπάτρας αὐτῆς, xai κῆς Αἰγυπτίων γῆς πάσης ἐχράτησεν. Ναυτικῷ οὖν στόλῳ ἐπὶ ναυσὶ χιλίαις xaV διακοσἰαις συνέδαλον μετὰ Καΐσαρος iv πολέμῳ, bv αὐτῷ τῷ ἀχρωτηρίφ «o xolougévp "Axtlp* χαὶ νιχήσας ὁ Καΐσαρ τὸν Αντώνιον xai τὴν Κλεοπάτραν (27) ἕκτισε πόλιν, collocavit Christophoro, filio Romani, egregii 26 probi imperatoris. . Thema V11, Cephallenia. Cephallenia Peloponneso comprehensa est ; nun- quam enim ex numero thematum fuit, neque cele- bris quisquam ex ea oriundus erat, nisi clarissi- mus apud Homerum Ulysses : ac pariter ctiam Zacynthus insula, et Leucas, et Ithaca, Ulyssis patria; et alle. quedam parvae insulze, atque ipsa Corcyra, Phzeacum civitas, Alcinoi regia; quem quidem Homerus divinis laudibus in coelum extol» ' lit supra cunctos principes, qui tunc in paucos dominabaptur. Atque hzc quidem de his. Thema VIII, Nicopolis. Prefectura veteris Epiri Phocensis, sub duce,.. urbes duodecim : Nicopolis est metropolis. Vocata: autem est Nicopolis ob ejusmodi causam : Cesar ille Augustus, et fama super aethera notus, bellum: gessit adversus Cleopatram /Égyptiam, et Arto- nium ejus virum, qui prius Cesaris affinis ob so-- rorem fuerat. Ceterum a Romanorum dominatu: descivit ob amorem Cleopatra, et universam /Egy- ptiorum 96 terram obtinuit : itaque navali praelio, - cum navibus mille ducentis, cum Casare in acie congressus, in ipso promontorio, quod Actium nuncupatur; et cum Casar Antonium et. Cleopa- tam vicisset, urbem condidit, quam Nicopolin ANSELMI BANDURII NOTE. (19) Σθλαδόνειν et. σχλαδόνειν, in servitutem re- D cet: hujus patricii, Christophori soceri prztew . digere. Passim autem occurrit hzec vox apud scri- ptores Dyzantinos ; quz quidem latebat Morellum , ut ipseingenue in notis ad eumdem Porphyrogeniti loeum fatetur ; sed quse ibi ipse affert ad expli- cationem hujus vocis, una et risum et. stomachum niovent. (20) De hac pestilentia, qua imperante Copro- ny:s0 in omnem terrarum orbem grassata est , mentionem faciunt scriptores illius aevi, et impri. mis sauctus Nicephorus patriarcha CP. in operibus mss., qui propediem a nobis edentur. (21) Zonarz lib. xv, n. 4, Κοπρόνυμος dict- tur. (22) Γαρασδοειδὶς Grxcis recentioribus for- tassis pro Ἱεροντοειδῆς, Terentius, Vetus vietus ttternosus senex. (253) Quis "faerit, inquit Morellus, hic Nicetas CLristophori socer compertum nog habeo. At Ni- "m mc Porphyrogenitum, meipinit οἱ Leo Grammaticus ag. 494. (24) Dionysius ΠεριηΥ. v. 494 : xal λιπαρὰ Κόρ- χυρα φίλον πέδον ᾽Αλκινόοιο. ubi Eustathius moneg in antiquis codicibns ἀμφ.,θόλως ἔχειν τὴν τῆς νήσου ταύτης γραφἠν, ambigue scribi Cercyranme et Corcyram, el. quadrifariam vocari, Phivaciam, Scheriam, Drepanon et Argon. (25) Hie Alcinous Homero appellatur βασ.λεὺς θεοειδἠς, Rex deiformis. (26) In prazfectura veteris Epiri urbes item duo- decim numerantur ab Hieroc!e hic a nobis edito, et singul:: ibi ab eodem recensentur, - (27) Navalis haec ad Actiuin victoria contigit, us Dio testatur, C:esare tertium et Messala Coss. Ur- bis condit: 725 Juliane editionis 15. lie 2 imo 9 Septembris. -- - n . -- 121 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 128 nowinavit, quod co leci superatus esset Antonius. Α καλέαας αὐτὴν Νιχόπολιν, διὰ τὸ ἐχεῖσε ἠττηθῆναι Jam vero a dicto promontorio Actio etiam vocari indictioues instituit ; sic enim Hesychius Illustrius scribit : Indiciio, hoc est, lnactio, victoria seilieet circa Actium. Idcirco certe incipit indictio a prima, el desinit in decima quinta; et reiro cemmeat ; at- que incipit a prima : quia Antenius collega fuerat Augusti Gesaris usque ad decimum quintum annum, postea vero solus imperavit Augusius. Caterum thematis hujus metropolis urbs est Dodone, in qua quercus erat, qua damonum arcana et ora- cula edebat ; cujus quidem meminit et Gregorius Theologus, sic inquiens : Aut Roboris Dodona;i aniles fabula, Aw Castalia divina valde pocula. Nam eo loci fons erat Castalis nomen obtinens, a Nympha quadam sic nuncupata; et a fluvio, quem Homerus Acheloum appellat; cujus aqua dulcedine omnes fluminum liquorés superat. Atque hec quidem de Nicopoli. Thema IX. Dyrrhachium. Dyrrhachium, olim Epidamnus, sub consiliario, urbes novem ; Scampta, Apollonia, DBuilis, Amantia, Pulcheriopolis, Aulon, Lestron, Sceupton, Aleni- dus metropolis. Prefectura Dacis mediterranez, sub consiliario, urbes quinque. Pantalia, Germa- pus, Naisus, patria Magui Constantini, Remesiana. Prefectura antiqua, sub consiliario , urbes quin- que, prefeciura Dardanim, sub duce, urbes tres. τὸν ᾽Αντώνιον. ᾽Απὸ δὲ τοῦ ἀχρωτηρίου τοῦ xaAou- µένου ᾿Ακτίου, xai τὰς χαλουµένας ἱνδιχτιῶνας Exá- λεσεν (28). Οὕτω γὰρ γράφει ἩἨσύχιος ὁ Ἰλλού- στριος. Ινδικτιὼν τοῦτ' ἔσεν' Ἱνακτίων, ἡ περὶ τὸ "Axttov v(xn* διὰ τοῦτο ἄρχεται μὲν ἰνδικτιὼν ἁπὺ πρώτης, xal καταλήγει µέχρι μ΄. καὶ πάἀ.ἒιν ὑποστρέφει, καὶ ἄρχεται ἀπὸ πρώτης, διά τὸ τὸν ᾽Αγτώνιον συγάρχοντα γενέσθαι Αὐγούυτφ τῷ Καίσαρι µέχρι τοῦ 8’ χρόνου. Μετὰ δὲ ταῦτα μόνος ἑκράτησεν Αὔγουστος. Μητρόπολις δὲ τοῦ θέματος πόλις Δωδώνη, Eo' ἧς fj δρῦς fj φθεγγοµένη τὰ τῶν δαιμόνων μυστήρια" ἧς μνημονεύει xal ὁ θεολόγος Γρηγόριος, λέγων οὕτως (29): ἨἩ Δωδωγαίας δρυὸς «Ἰηρήματα, "H Καστα.ίας µαντικὠτατον πόµα. Ἐχεῖσε γὰρ ἂν ἡ πηγἡ Κασταλίας (50) ὄνομα ἔχουσα, ἀπὺ νύμφης τινὸς οὕτω χαλουµένης, xai ποταμοῦ, ὃν Ὅμηρος ᾿Αχελῷον ὀνομάζει, οὗ τὸ ὕδωρ ὑπερ- θαΐνει γλυκύτητος πάντα τὰ τῶν ποταμῶν νάµατα. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ Νιχοπόλεως. θέµα 6', Δυῤῥάχιον,. Δυῤῥάχιον, f, ποτε Ἐπίδαμνος (51) * ὑπὸ χονσιλια- plou, πόλεις 0'* Ἑκάμπτα (52), Απολλωνία, Βουλ- JM, ᾽Αμαντία, Πουλχεριόπολις, Αὔλων, Λήστρων, Σχεύπτων (53), ᾽Αλήνιδος µητρόπολις. Ἐπαρχία Δα- xlac µεσογαίου, ὑπὸ χονσιλιαρίου, πόλεις πέντε (34) Πανταλία, Γερμανὸς, Νάϊσος (55), ἡ πατρὶς τοῦ µε- γάλου Κωνσταντίνου, Ῥεμεσιάνα (56). Ἐπαρχίᾳ τῇ παλαιᾷ (57) ὑπὸ Χχονσιλιαρίου, πόλεις ε’. Ἑπαρχία ANSELMI BANDURII NOTE. (38) Quz hic. traait Poffiffyrogenitus ex Hesy- C in radicibus Larnassi Musis sacer, .ta dictus a chio de indictionibus nugis snnt ac aniles fabulz. Vide qua: de Indictionibus scripsimus lib. primo Comment. in Antiquitates CP. pag 473. nuu, 21. De Blesychio Milesio autem ac ejus scriptis plu- ribus agit Joannes Meursius initio Notarum ad librum de Viris claris, auctore eodem BHesy- clio. | (29) Locus hic Nazianzeni laudatus a Porphyro- genito habetur in panegyrico ejusdem : Elc τὰ ἅγια Φώτα τῶν ἐπιφανίων, non procul ab initio : ubi sic babet: Ποθῆσεις Ἑκάτης τὰ φοθερὰ xai σχοτεινὰ, φάσματα, xal Τροφωνίου κατὰ γῆς παί- γνια χαὶ μαντεύματα; 7) Δωδωναίας δρνὸς ληρήµατα Ἡ τρίποδος σοφίσµατα; f) Κασταλίας μαντικὸν πόµα; τοῦτο µόνον o) µαντευσάµενα, τὴν ἑαυτῶν σ.ωπἠν. Quo pones loco terribilem et caliginosam Hecates mostellariam ; ac Trophomii subterranea ludicra οί vaticinia ; aut Dodonee quercus. deliramenia, aut Delphice iripodis captiosas voces ; aut. [atidicum D Castalii (ontis haustum ? Greca, inquit Morellus, ita sunt ἔμμετρα, et posticis epithetis insignita, ut ἁποσπάσματα quadare tragici dramatis videantur: quin ultimum membrum, ut e codice Regio edidi- mus, senario iambico constat, ideoque primum trimetris iambicis Lat. vertere libuerat. (30) Scholiastes Grzecus preedicti Panegyrici san- eti Gregorii Nazianzeni sic habet : Κασταλία περὶ τὴν Αντιόχειαν, Ev ᾗ καὶ Απόλλων ἑφορεύει, Μαντεία οὗντις ἐξεφέρετο χατὰ τὴν τοιάνδε πηγὴν, ἡ τοῦ νάµατος, οὗ κατὰ φωνήν ' οὗ γὰρ φωνή τις ἐξηχείτο, ἀλλ᾽ ἁπλῶς fiyou τινὸς xal πνεύματος áva- διδοµένη, xai ἐχροῆς. πρὸς ἅ τινες ἱστάμενοι, χαὶ νοοῦντες τὰ σύμόολα ταῦτα, ἔλεγον ταῦτα. Ve- rum Castalius fons (qui et Caballinus et Libethris d:citur), de quo hic loquitur scriptor noster, est virgine Castalia, quz Apollinem fugiens przeci- pitata, et in fontem versa est. . $1) Hierocles babet: Ἐπαρχία τῆς νέας Ἠπείρου ὑπὸ χονσιλάριον πόλεις θ’. Δυῤῥάχιον ἡ ποτὲ Ἐπίδαμνος. 39) [n editis, Z«áp ra. Iu mss. Hieroclis, Σχάππα et Σχάπτα. (35) ApudHieroclem legitur Σχεπῶν. (54) At urbes tantum quatuor numerantur apud Constantinum, omissa fortassis quinta scribse incuria, sed suppleri potest ex lierocle; 8 quo quidem primo loco ponitur. Xapbuxh µητρόπολις. (55) Νάϊσος, Naicóg et Ναϊσσός scribitur hoc nomen; at Náico; per σ simplex scribendum ait Holstenius, quod in Hierocle ita scribatur, et gentiles Ναἴϊσιτανοὶ dicantur .in nummo vel sigillo plumbeo, quod apud Equitem Gualdum Romse viderat idem Holstenius. Quod vero ait Porphyro- genitus. Naisum patriam Constantini Magni esse, id hausisse videtur ex Stephano Byzantio, qui ea- dein scribit : quamvisde patria Constantini Magni controversia sil inter scriptores : alii quippe eum natum fuisse aiunt Naisi oppido Dacie, alii Trasi : alii Drepani Bithynia urbe ad Nicomedien- sem sinum ; alii veroin Galliis; alii denique in Britannia. NEM (86) Sic ex Hierocle emendo. Perperam in editis el in ms. Conslantini legitur Νεμεσιάνα” nam preter Hierocicm, habetur Nemisiana in Autonini ltinerario. (97) Locus corruptus, ni fallor, et hic et apud Hieroclem, ubi sic legiwr : Ἐπαρχία i c e*e ὑπὸ κχονσιλιάοιον πόλεις ε’. Que sic Holstenius interpretatur, ac emendat : Prorinci& qua est ad. .. (ucmpe ripam Danubii, estque Dacia Ri- DE THEMATIBUS OCCIDENTIS, 130 Δαρδανίας, ὑφ' ἡγεμόνα, πόλεις Υ (38). Ἑπαρχία A Prefectura Pannonig, sub eodem, urbes dus. Παννονίας, ὑπὸ τὸν αὐτὸν, πόλεις β’ (59). Καὶ ὧδε μὲν ἑπαρχίας τῆς νέας Ἠπείρου, τοῦτ' ἔστι τοῦ Δυῤῥαχίου, τοῦ πάλαι χαλουµένου Ἐπιδάμνου. Ῥητέον δὲ περὶ τῆς ὀνομασίας αὐτοῦ, πόθεν χαλεῖται τὸ Δυῤ- ῥάΧιον. Δυῤῥάχιον πόλις Ἑλληνιχὴ (40), καὶ Ἐπίδα- p.vos χληθεῖσα ὑπὸ Ἐπιδάμνου τοῦ ἀρχαίου fi poc (41), τούτου θυγάτηρ ἨΜέλισσα (42), fc καὶ τοῦ Ποσειδῶ- νος, 6 Δυῤῥάχιος (45). 'Ag' ἧς ἐστι τόπος iv Ἐπι- Atque ita se habent prefecturz novs Epiri, hoc est, Dyrhachii, quod oppidum olim Epidamnus dicebatur : de cujus nominis ratione aliquid me- morandum est. Dyrrhachium urbs Grzcanica, et Epidamnus appellata, ab Epidamno heroe prisco ; huic erat filia, Melissa nomine, ex qua et Neptuno Dyrrhachius natus est ; a qua est locus Epidamni Melissonius dictus, ubi Neptunus cum Melissa rem ANSELMI BANDURII NOTE. pensis) sub consulari. Urbes quinque, εἰ ita for- tassis legendum etiam hic. Urbes autem illae quin- que recensentur ab Hierocle; et sunt Rhazaria metropolis, Benopia seu Monopia, Acaenes, Castra Martis, et Idaus seu Iscus. (58) Nimirum, Sc«pon, Merion, et. Ulpiana, ut ait Hiegocles. (59) Sermium videlicet et Basiana, ut. habetar apud eumdein Hierocleim. (40) Hic pro Ἑλληνικὴ scribendum puto Ἰλλυ- ριχἠ, ut habet Stephanus Byzantius, Δυῤῥάχιον, πόλι; λυρική, Dyrrachium urbs lilyrica. Dyrrt- chium autem urbem Illyricam fuisse et olim Epi- damnum dictam scribit et Mela lib. 2. cap. 3. Urbium prima lllyricarum] est Oricum, secunda Dyrrhachium, Epidamnus ante erat, Romani nomen muiasere, quia velut in damnum ituris, omen id visum est. De. Dyrrhachii situ vide Joannis Vossii observationes ad. Pomponium Melam, et Jacobi Palmerii descriptionem Illyrici, ubi, preter urb:s situm, conditores etiam, ac memorabilia fusius. commemorantur. a 10 Eadem ferme Dio Cassius lib. v To Δυῤῥάχιον ἓν Yf τῇ πρότερον μὲν Ἰλ. opu τῶν Dabo, ο, δὲ, xal τότε γε, ἴδε Μαχεδονία νενοµισµένη xsivaw xal ἔστιν ἐπικαιρό- «aov, εἴτ᾽ οὖν f) Ἐπίδαμνος, xal ἡ τῶν Κερχυραίων αἴτε xal ἑτέρα τις οὖσα. Καὶ οἱ μὲν τοῦτο γράφαν- τες, τὴν τε χτίσιν αὑτῆς χαὶ τὸ ὄνομα ἐς Δυῤῥά- ye Ἶρωα ἀναφέροωυσιν. — Dyrrhachium in terra. 1- yriorum Parthinorum (ita enim primum vocabatur, wanc, wm isto quoque tempore, Macedonie annu- meratur) positum est, admodum opportuno silu ; sive ea, Epidamnus, urbeque Corcyrensium ait, sive alia quadam. Qui enim Dyrrachium ab Epidamno diversam faciunt urbem, ii illam conditam, no- duxisse a Dyrrachio quodam heroe asserunt, Appianus Alexandrinus lib m Civil. scribit, re- gem quemdam Barbarorum Epidamnum nuncu- alum luisse, ac eumdem urbi nomen dedisse. hucydides Dyrrachium Lon noverat, cum de Epidamnuo pluribus loquatur lib. 1, ubi tradit hanc urbem 4 Corcyrzis missa colonia cenditam : "Exibauvó; ἐστι πόλις ἐν δεξιᾷ ἑσπλέοντι τὺν Ἱόνιον Χόλπον, προσοικοῦσι δ᾽ αὐτὴν Ταυλάντιοι Boa po . puds Eüvo;. Ταύτην ἀπώῴχισαν μὲν Ρκυραῖοι , οἰχιστῆς δ᾽ ἐγένετο Φάλιος Ἐρατο- Χλείδου, Κορίνθιος 1 vos, τῶν ἀφ᾿ Ἡραχλέους, etc. Epidamnus est. urbs sita ad dextram | naviganti lonium sinum ; juxia habitant Taulantii Barbari, gens lligrica; hanc Corcyrei quidem missa colonia condiderunt; colonie vero dux (uit Phalius Era- teclide, Corinthius genere, ab Hercule oriundus, eic. Epidamnum a Corcyreis conditam scribit et Strabo lib. vn. Sed de bujus urbis conditore ac situ videndi sunt scriptores paulo superius citati, (42) De hujus patre inter mythologes non con- venit. Vide Apollod. lib. ii. et Pausan. in Co- rinthiacis. (43) Sic ex Siepbano emendamus; ex cujus quidem opere integro hausit scriptor noster, quz ie de Dyrrachio tradit. Perperum enim legitur bic in mss. l'orphyrogeniti ; 4; ἠράσθη Ποτειδῶν 6 Δυῤῥάχιος, 0o' οἷς ἔστιτόπος, etc. At Thomas de Pinedo in Notis ad Stephanum, hunc Stephani locum emendare, aut potius corrumpere conatur Porphyrogeniti lectione, seu potius scrib» mendo. Quod autem scribit Stephanus, etex eo Porphy- rogenitus de Dyrrhachii appellatione, fabulas ea- . pit. Potior fides adhibenda Plinio, qui lib. 3, cap. 25, ait Dyrrschium propter inauspieatum nomen Epidamni a Romanis eo colonia deducta, nuncupatum fuisse. Eadeii Livius et Strabo; quin t Pomponius Mela, qui lib it, sic habet: Urbium Írima est Oricum, secunda Dyrrachium, Epidamnus ante erat. Rlomani nomen mutavere, quia velut in damnum ituris, omen id visum est. Ad hoc etiam videtur alludere Plautus in Menzchmis act. n, scen. 4. Propterea huic urbi nomen Epidamno inditum est. uia nemo (erme huc sine damno divortitur. E. Ego istuc cavebo : cedo dam mihi huc mar- [supistm, MES. Quid eo vis? ME. Jam abs te metuo de [verbis tuis, MES. Quid metuis? ME. Ne mihi damnum in | Epidamno duis. C llis etiam assentitur Dio Cassius lib. xi.1, ita ta- men ut subdubitet num duo diversa sint oppida ; quod quidem Appianus Alexandrinus lib n Civil. omnino affirmat, inquiens, Epidamnum paulum remotum a mari: Dyrrachium vero prope ipsum mare; Epidamnique navale esse dicit : additque hocíalso a quibusdam Epidamnum dictum. Po- stea tamen sic nominatum a Corcyrensibus, quod Dyrrachii nomen ominosum haberetur, vetustam autem appellationem vicisse, et Dyrrhachii nomen manere. Sic discrepat a ceteris omnibus Appiu- nus; ille quippe Dyrrachii nomen ominosum, cz- teri Epidamni faciunt ; ille nomini mutationem Corcyrensibus , cztieri Romanis ascribunt. Pra- terea Dyrrachium dictum fuisse nonnulli conten- dunt a nomine illius qui urbi portum adjecit. Alii Dyrrachium appellarumt, ut Alexander in sua KEu- ropa: descriptione apud Stephanum : Δυσραχίου t' Ἐπίδαμνος ἐπ dyyidlov χθονὸς ἀκτῆς Dyrrhachiique Epidamnus | in maritima terre ora [sita est. Eustatbius item in Commentariis ad Dionysium de situ orbis inde etiam nominis etymologiam dedu- cit, inquiens : Περὶ ἃ (scilicet Κεραύνια ὄρη χεῖται xa ἡ τῆς νέας Ἠπείρονυ µητρόπολις, ἡ ποτὲ χαλου- µένη Ἐπίδαμνος, τοι τὸ Δυῤῥάχιον, δηλοῦν Ex τῆς τοιαύτης χλήσεως τὴν τοῦ τόπου εραχύτητα, Δυσ- ράχιον Υάρ ἐστιν, ὃ ἐστι iiv V ρέφαν δὲ τὸ σ εἰς p, εὐφωνόταρον χαλεῖται 4 ῥ χι. Καθὰ xa τὸ Ίυρσηνὸς, Ίυῤῥηνός, 6ἱο, Vide qux banc {η rem habet Dion Niczus lib. xti. Czeterum Holste- nius in Notis ad Stephanum laudat. Collectionem nominum geograph. ex ms. cod. Vat. ubi sic de hujus nominis etymologia : Δυῤῥάχιον πόλις χαλουµένη πρότερον Ἐπίδαμνος' ὠνομάσθη δὲ Δυῤ- ῥάχιον ὅτι χατὰ τὸν τόπον προεχούσης ἄχρας γεώ)ο- φον t) χῦμα προσπῖπτον xal σχιζόμενον ῥαχίαν πο.εῖ 1931 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 132 δάµνῳ MeAtoaovtozs E 0a. Ποσειδῶν αὐτῇ συνηλθε. A habuerat. Post Rizonicum autem sinum Lissus est Μετὰ δὲ τὸν Ῥιζόνιχον Λισσός (14) ἔστι πόλις, xal ᾽Αχρόλισσος, xal Ἐπίδαμνος, Κερχνραίων Χτίσμα, ἡ νῦν Δυῤῥάχιον ὁμωνύμως τῇ Χεῤῥονήσῳ (45) λεγο- µένη, ἐφ᾽ ἧς ἵδρυται, ὡς Φίλων Υράφει. Δέδιππος ἐν Χεῤῥονιχῷ δεκάτῳ (46), Μαχεδονικὴν πόλιν αὐτὴν καλεῖ, γράφων οὕτως ' Καὶ Μακεδόνων Ἐπίδα- pror (47), ὁσύστερον Δυῤῥάχιον µετογοµασθεί- σαν, πόλιν εῆς Μακεδογίας μεγάλην xal εὐδαί- µιονα οὖσαν, κατακράτος αἱροῦσιν. Ἔως ὧδε ὁ μερισμὸς τῆς βασιλείας ἐγένετο τοῦ κρατοῦντος Ba- σιλέως τὸ Βυζάντιον. Τὰ δὲ ἀντίπερα, ἅπερ Ἰόνιος ἁύλπος, τῷ βασιλεύοντι τῆς Ῥώμης ὑπήχοα (48). Οὕτω γὰρ ἑἐμέρισεν ὁ µέγας βασιλεὺς Κωνσταντίνος τοῖς τριοὶν υἱέσιν αὐτοῦ, Κωνσταντίνῳ, χαὶ Κων- * σταντίῳ, καὶ Κώνσταντι ' τῷ μὲν πρώτῳ υἱῷ τὰς ἄνω Γαλλίας, καὶ τὰ ἐπέκεινα "Άλπεων ἕως 'Eons- ρίου Ὠκεανοῦ, καὶ ἐς αὐτὴν πόλιν τὴν Κάνταθριν᾿ τῷ δὲ Κώνσταντι τῷ ὑστάτῳ υἱῷ τὴν Ῥώμην, xal cà, κάτω Γαλλίας. τὴν τε νῆσον Σαρδὼ, xai αὐτὴν Σιχελίαν, xai τὴν ἀντίπερα Λιδύην, Καρχηδόνα τε, καὶ τὴν "Αφρων µητρόπολιν, καὶ ἕως Κυρήνης αὖ- τῆς: τῷ δὲ Κωνσταντίῳ, τὰ ἀπὸ τοῦ Δυῤῥαχίου, xai αὐτὸ τὸ Ἰλλυριχὸν, τὴν Ελλάδα τε, καὶ τὰς ἐπέχει- να νήσους, τάς τε Κυχλάδας, xal τὰς χαλουµένας Σποράδας xai ἕως Ἑλλησπόντου, τήν τε χαλουμέ- νην μικρὰν ἸΑσίαν, ἀμφοτέρας τε xai Συρἰας xal Παλα:στίνην, καὶ τὴν Κιλιχίαν, χαὶ αὐτὴν Αἴγυπτον" ἡ γὰρ᾽Λιδύη τῷ τῆς "Pope ὑπέχειτο βασιλεύοντι, urbs, et Acrolissus, et Epidamnus, a Coreyrzis con- dita, qu& nunca peninsula, cui insidet, uomen Dyr- rhachii tenet, ut scribit Philo. Dexippus in decimo Cherronico urbem ipsam Macedonicam vocat, sie inquiens : Et Macedonum. Epidamnum, que postea Dyrrhachium nominata est, urbem Macedonie ma- gnam ac beatam 97 vi capiunt dincusque imperii di- visio facta eat, ut illaessent imperatoris, qui Byzan- tium tenet ; quz vero ulterius sunt, et lonico ginu continentur, imperatori Roms obtemperabant. Sie enim Magnus Constantinus imperator partitus est imperium tribus suis liberis Constantino, Constan- 4o, et Constanti : 3ο primo quidem, superiora Galliz loca, et quse trans Alpes sunt, usque ad Oc- ciduum Oceanum, atque urbem Cantabrig ; Con- $tanti vero, minimo natu, Romam, et inferiorem Galliam, atque insulam Sardiniam, ipsamque Sici- liam, et Africam ulteriorem, Carthaginesnque Afrorum metropolim ad ipsam Cyrenem usque : Constamtio denique, que citra Dyrrhachium, et hiyricum, Helladem, ei insulas ulteriores, οἱ qua Cyclades ac Sporades nuneupantur, usque ad Hei- lespontum, ac parvam Asiam dictam, utramque Syriam, ac Palzstinam, itemque Ciliciam, ipsam- que /Egyptum ; nam Libya Romano imperatori . subdita fuit. Atque ejusmodi quidem fuít antiqua et prima Romani imperii divisio. Caeterum Dalma- ua Kali regio est, ex qua ortum habuit omnium, Καὶ οὕτως μὲν ὁ παλαιός τε xat ὁ πρῶτος μερισμὸς ϱ quiunquam fuerunt, hominum profligatissimus, ma- τῆς βασιλείας 'Ῥωμαίων; fj δὲ Δαλματία τῆς Ίτα- Ala; ἐστὶ χώρα (49). ἐξ οὗπερ ἑἐδλάστησεν (ὔ0) ὁ ximeque impius imperator Diocletianus, sb oppido oriundus, cui nomen erat Salonz : unde manet ANSELMI BANDURII NOTJE μεγάλην. "Όθεν διὰ τὴν ῥαχίαν καὶ τὸ δύσορμον οὕτως ὠνομάσθη. . (44) Totidem verbis hec habet Strabo lib. vit, aisi quod ibi legitur, μετὰ δὲ τὸν ᾿Ῥιζόνικον χόλ- πον * quod quidem ip Constantino subiutelligitur : unde aut hzc Philonem quem hic laudat Porphy- rogenitus, hausisse ex Strabone dicendum est, 3ut Strabonem ex Philone ; sed quis iste Philo sit, οἱ quo tempore vixerit, non liquet, cur lures fuerint Philones, ut patet ex Vossio de istoricis Grecis; et hic quidem laudatur a Stephano Philo ἐν τοῖς "larpixoic, medicus ille fortossis Tarscensis vetustissimus, qui a Galeno citatur. Et alibi passim laudatur ab eodem Ste- phano Philo Byblius, qui Trajani tempore vixit. Sed de Philonibus plura, ut dixi, Vossius. Cae- icerum. quemadmodum dieitur Corinthus et Acro- corinthus, ita Lissus et Acrolissus, quippe uL Corintho Acrocorinthus, sic [ο Acrolissus adjacet in alta. rupe sedificata, Polybius íd docet lib. vin. hisce verbis : θεωρῶν h τόν τε τοῦ Λίασου µπερίθολον, xal τὰ πρὸς τῇ θαλάττῃ, χαὶ τὰ πρὸς τὴν µεσόγαιον, ἠσφαλισμένον διαφερόν- τως χαὶ φύσει xal χατασχευῇ, τόν τε παραχείµενον Αχρόλισσον αὐτῷ, xaX διὰ τὴν εἰς ὕψος ἀνάτασιν, καὶ διὰ τὴν ἄλλην δροµνότητα, τοιαύτην ἔχοντα φαν- τασίαν, ὥστε μηδ᾽ ἂν ἐλπίσαι µγδένα χατὰ χράτος ἐλεῖν, εἰο. | (45) Epidamnum in isthmo peninsulee cujusdam Situn) docet et Tliucydides. Ceterum. ex hoc Phi- lonis loco apparet etiam Dyrrbachium a loci asperitate, in quo situm est, nonien sum- psisse. (46) Dexlppi Herennii Atheniensis, qui, ut scri- bit Eunapius in Porphyrio, vixit circa Aureliani ac Probi tempora, crebra mentio occurrit apud seripteres, qui post illa tempora floruerunt, Vide que deeo ac ejus operibus scribit Vossius de historicis Grxcis lib. n, Cseterum licet etiam in ms. legatur ἐν Χεῤῥονικῷ δεχάτῳ, legendum puto cum Henrico Valesio àv Χρογικῶν δεχἀτῳ cum idem liber decimus Chronicorum Dezxippi citetur etiam 8 Stephano in Σουγχαῖοι, et duodecimus in Ἔλουροι, etc. | (47) Perperam hzc Dexippi verba sic interpreta- tur Morellus : £t Macedones Epidamnum, que post- ea Dyrrachium nominata est, et Macedonie magna at beata civitas erat, capiunt, (48) De hac divisione imperii Romani pluribus scriptores. (49) De Dalmatia ac ejus populis pluribus agit idem Constantinus lib. de Adm. Imp. cap. zxix et seqq. Sed quod ait hic Dalmatiam Italie regionem esse, id hausit ex Stephano Byzantio, ex quo et pleraque alia ad verbum, fut aiunt, exscripsit, uti οἱ alibi monuimus. Dalmatiam autem pro ltalica regione hinc pito sumptam a scriptoribus By- zanüinis, quod Dalmatia tui. fuerit pars jtalicem preteetura. Vide quid hac dere Ortelius ; licet rkelius in notis ad Stephanum id pro nugis habeat, quemadmedum et Holsteuius in suis Annotationibus ad Ortelium. "Verum ipse puto Berkelium nugas etiam nugari, dum hunc Stephani locum explicare conatur, (50) De patria Diocletiani imperatoris, de qua controversia est inter scriptores, pluribus alibi loquimur. 173 DE THEMATIBUS OCCIDENTIS. 134 πάντων ἀνθρώπων ἁνοσιώτατος , xal ἀσεθέστατος A aqua ad potum suavissima gupra OB&ines 44199, ut βασιλεὺς Διοκλητιανὸς, ἀπό τινος χωρίου χαλουμέ- ^ wo) Σαλῶναιι iv ᾧ ἔατιν ὕδωρ πότιµον xal γλυχκύτα- τον ὑπὲρ πάντα τὰ ὕδατα, ὣς φασιν οἱ γενσάµενοι. θέµα I', Σικεᾶία. Νῆσός ἐστι μεγίστη xal ἐπιφανεστάτη ἡ Σικελία. υὑχ ἣν δὲ τὸ πρότερον ὑπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ βασιλέως Κωνσταντινουπόλεως, ὅτε ἡ Ῥώμη ἐθασιλεύετο" vay δὲ ἐγένετο ἡ χαινοτοµία αὕτη διὰ τὸ τὴν Ῥώ- µην ἀποθέσθαι τὸ βασίλειον κράτος, xal ἰδιοχρατο- ρίαν ἔχειν, χαὶ δεσπόξεσθαι χυρίως παρά τινος κατὰ καιρὸὺν Πάπα. Κρατεῖται δὲ νῦν ὑπὸ τὴν ἀρχὴν Κων- σταντινουπόλεως, διὰ τὸ τὸν αὐτοχράτορα Κωνσταν- τινουπόλεως θαλασσοκρατεῖν µέχρι τῶν Ἡ ραχλέους στηλῶν, xal πάσης ὁμοῦ τῆς ὧδε θαλάσσης. "΄Ἔσχα δὲ τὴν ἱστορίαν τοῦ χαλεῖσβαι Σιχελία, ἀπὸ ἱστορίας τοιαύτης, χαθὼς ὁ Γραμματικὺς Στέφανος Ypá- qt (51) * Σιχε Ala ἡ v coc Σικαγία πρότερον àvo- pálsxo* εἶτα ZixeA'a ἐχ.ήθη, ὥς φησι 'EAAdrvi- xoc, Ἱερείων τῆς "Hpac 8 (52). Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ xpóvqo xal Αὔσογες ὑπὸ τῶν ᾿Ιαπύγων &£ Ἱτα.ίας ἀνέσεησαν, ὧν ἦρχε Σιχεός' xal διαδάντες εἰς τὴν σον τήν τε Σικαγίαν xadovpuérny περὶ τὴν Αἴτναν καθεζόµενοι, ᾧχουν αὐτοί τε καὶ ὁβασι- Asbg αὐτῶν Σικελὸς, βασι.είαν ἑγκαταστησά- ενος, καὶ ἐγτεῦθεν ὁρμώμεγυς ὁ Σικειὸς οὗτος, πάσης ἤδη τῆς »ήσου τότε ταύτης Σιχε.ἰίας xa- «ἑουμέγης ἀπὸ τοῦ ΣιχεἽΊοῦ τούτου: ὃς καὶ ἐν' αὐτῇ ἐδασί.ευσα. Καὶ Μένιππος δὲ ταῦτά φησιν ’ "EA0óvrsc εἰς ZeeAlavr ctpacóc zoAvc ἐξ Ἱτα- .líac, τούς τε Σιχαγοὺς κρατήσαντες µάχῃ. ἀπ. ἐστειῖαν εἰς τὰ μεσημόριγἁ καὶ τὰ ἑσπέρια µέρη αὐτῆς, καὶ ἀντὶ Σικαγίας Σιχείαν τὴν νῆσον ἐἑποίησαν κα.λεῖσθαι’ xal τὰ κράτιστα τῆς 1ης ὤκησαν ἔχοντες. Μεγίστη δὲ αὑτῆ μαρτυρεῖται τῶν ἑπτὰ, χαθά φησιν Αλέξιος ὁ χωµιχός (53) * Tor ἑπτὰ νήσων, dc δέδειχεν ἡ φύσις ΘΥνητοῖς uero cue, Σιχε.ία μὲν, ὡς Adyoc "Ecti, μεγά.-Ίη, καὶ δευτέρα Σωρδώ" τρίτη Kipvoc * τετάρζη δὲ, ἡ Διὸς Κρήτη τροφός. Εὐδοια πέµατη στεινοφρυής. Ἕκτη Κύπρος. Αέσδος ξὲ τάξι ἑδξόμην «Ἰαχοῦσ᾽ ἔχει. Τῶν δὲ νησιωτῶν οἱ μὲν ἰθαγενεῖς πάλαι Λίγυες ἐξ Ἰταλίας, Σιχελοὶ λέγονται. Οἱ δὲ ἐπήλιδες, "Ελληνές εἴσι Σιχελιῶται, ὡς ἸἹταλιῶται. Ἔχει δὲ πόλεις ἐπι- asserunt, qui gustarunt. Thema X, Sicilia. Sicilia insula maxima et celeberrima est : ο uique non fuit antea sub potestate imperatoris Constantinopolitani, quando Roma iniperatori sub- jeciaà erat : nunc. autem hzc innovalio facta est, quia Roma regium deposuit principatum, εἰ pro- priam administrationem ac jurisdictionem obtinuit, eique proprie ac legitisrne dominatur qui suo tem- pore papa est. Nunc vero sub ditione est Constan- tiaopolis, quia Constantinopolitanus imperator maris princeps est usque ad Herculis columnas, B et nostri totius mediterranei. Fama autem est, Si- ciliam sppellationem accepisse ab ejusmodi histo- Tia , ui scribit Stephanus Grammaticus : Sicilia insula Sicania prius nominabatur, deinde Sicilia appellata est, ut ait. Hellanicus lib. n De Sacris Junonis. Kodem tempore eiiam Ausones ab Jepygi - bus ex lialia deirusi sunt, quibus preerat Sicelus : el irajecia insula, Sicania dicia, circa tnam sedes stabilientes, εἰ ipsi, et rex eorum Sicelus' habitarunt, ibi regno constituto : alque inde profectus Sicelus lotam sibi moz subegit insulam, qua tum ab hoc Sicelo Sicilia nuncupata est : qui in ipsa regnavit. Hec vero Menippus bis verbis narrat : Profecti in Siciliam 38 cum ingenti exercitu ex lualia, Sicanis prelie superatis. ad meridionales, εἰ occiduas re- gionis partes eos delegaruni ; el ut pro Sicania Sicilia insula vocaretur e[fecerunt, wuberrimamque soli regionem habitantes incoluerunt. Maxima autem in- sula e septeimm esse probatur etiam Alexii Comici testimonio, cujus hi sunt versus : Ex insulis septem, indicavit quas parens Natura terrigenis, Sicilia est mazima. Ut fama fert : secunda Sardo : tertia Cyrnus : Jovis que Creta nutriz quarta stat. Ewubrea quinta angusta : sexta Cyprus est : At Lesbus ordinem est adepia septimum. Porro ex insularibus iudigenz quondam Ligures ex ltalia, Siculi dicuntur : adven:e autem Grxei sunt Siceliote, ut Italiotze. Caeterum insignes urbes σήμους τήν τε Συράχουσαν, xa τὸ χαλούμενον Tau- D habet, Syracusas, et Tauromenium dictum, ipsum- ῥομένειον’ xal αὐτὴν τὴν ᾽Αχράγαντα, xal τὰς λοι. πὰς πόλεις, τὰ» μὲν λρημωμένας, τὰς δὲ χρατουµέ- wd; παρὰ τῶν Σαραχηνῶν. Τὴν μὲν οὖν Συράχου- σαν ἐπὶ Βασιλείου τοῦ ἀοιδίμου βασιλέως παρέἐλαθον ol Σαρακηνοί. Τὸ δὲ Ταυρομένειον, ἐπὶ Λέοντος τοῦ σοφωτάτου βασιλέως. "Oca τοίνυν κατελείφθησαν χάστρα, παρὰ τῶν ἀθέων Σαρακηνῶν κρατοῦνται μόνη δὲ ἀντιπέραν 1j Καλαθρία χρατεῖται παρὰ τῶν que Agrigentum, et czeleras civitates, partim de- serias, partim a Saracenis occupatas. Syracusas certe .sub Basilio illo preelaro imperatore cepe- runt Saraceni; Tauromenium vero sub Leone sapientissimo jimperatore. Quotquot igitur deserta fuere oppida, hxc ab impiis Saracenis delinentur, Sola vero trans mare Galabria a Christiauis tene- tur, in. qua. etiam Rhegium est, et oppidulum ANSELMI BANDURII NOTE. (54) Hec in epitome Stepliiani non exstant, et miror cur Berkelius qui οἱ alia, qux ex Ste- plani calamo profecta erant, el conservata sunt apud scriptorem nostrum legitimo auctori resti- tuit, hiec cidem non restituerit, (52) Citat eumdem Hellanicum scriptor noster supra eum de Macedonis themate, ubi vide qua de eo annotavinius. (53) Hic poeta aliis. scriptoribus Alexis dicitur. Vide Vossium de poetis Graecis. 135 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 126 saneti Cyriacse, et Sauctie Severinz, et Croto, et alia A Χριστιανῶν ἐν f] xal τὸ Ῥήγιόν ἐστι, xai τὸ πολι- quaedam oppida, quibus dux Calabrix dominatur. : Sunt autem sub Sicilia, et ejus duce, urbes viginti dux. Ceterum hzc insula antiquitus dominatu tyrannico regebatur, ne dicam regio, ab Hierone, et Dionysio tyranno; Romani vero eam ceperunt cuim magna classe, quando Marcellus ille exercitui imperabat,'et navarchus classis Romana constitutus erat: tuni cum Árchimedes geometra, Syracusis ma- nens, noctu expugnata urbe a milite quodam inter- fectus est; quem Marcellus usque adeo luxit, ut nullus abfuerit planetas ab ejus sepultura. Atque liec quidem de Sicilia. σµάτιον τῆς ἁγίας Κυριαγῆς, τῆς τε ἁγίας Σευηρί- νης, xat ὁ Κρότων, xal ἄλλα τινὰ, ὤνπερ ὁ στρατ- ηγὸς Καλαθρίας χυριεύει ' εἰσὶ 6$ αἱ ὑπὸ Σιχελίαν, καὶ τὸν ταύτης στρατηγὸν, πόλεις χβ’. Τὸ ck àp- χαῖον, αὕτη ἡ νῆσος ἑτυραννεῖτο, ἵνα μὴ λέγω, ἆδα- σιλεύετο, ὑπό τε Ἱέρωνος xai Διονυσίου τοῦ τυ- pá&vvou* παρέλαδον δὲ αὐτὴν οἱ 'Ῥωμαῖοι μετὰ azó- λου µεγάλον, ὅτε Μάρκχελλος ἐχεῖνος ἑστρατήγει, xal ναύαρχος τοῦ ᾿Ῥωμαϊκοῦ στρατοῦ ἑνεδείχνυτο ' ὅτε xai Αρχιμήδης ὁ γεωµέτρης ἐν αὗταῖς ταῖς Zopa- χούσαις Qv, νυχτὸς ἀλούσης τῆς πόλεως, ὑπὸ cvpa- τιώτου τινὸς ἀνῃρέθη * ὃν ὁ Μάρχελλος ἐχεῖνος τοσοῦτον ἐθρήνησεν, ὡς µηδένα χοπετὸν ἀπολειφθῆναι τῆς Exelvou ταφῆς. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ Σιχελίας. Thema X1, Longobardic. Longobardia duobus nominibus est appellata : siquidem a nonnullis Longibarbia, a promissa barba incolarum dicta est; a quibusdam vero La- gobardia eadem origine. Terra autem, quam inco- lunt, et Dothrenotus, et Neapolis metropolis, et' Vesuvius mons, et, qui in ipso est, Pyrchanus, Grecorum sunt colonis. Justiniani autem, seu po- tius Zenonis temporibus Gotthi ceperunt et Nea- polim, et reliquas urbes adjacentes. fis imperabat Butelinus, Francorum dux, quem Narses debellavit vrope flumen Casulinum, et $9 internecione de- levit, ut epigramma narrat 9 Plena cadaveribus taboque infecta fluenta Tusca Casulini capit arena rubens : Cum Francos acies populos Romana cecidit, Et quot parebant agmina Butilinó. Ne [felix amnis, qui pre[ert signa trophei, Dum rubet eteruum sanguine Barbarico. Igitur Franci subditi sunt tunc temporis, etiam C Longobardis admisti : et exinde ad hodiernum usque diem Longobardia in ordinem thematis re- θέµα ΙΑ’, Λογγιδαρδίσς. 'H δὲ Λογγιδαρδία (54) δισσοῖς ὀνόμασι χέχλη- ται παρὰ μέν τισι Λογγιθαρδία, τοῦτ) ἔστι πολυ- Υένεια * παρὰ δέ «tot Λαγοδαρδία, ὡς πολυγένεια» $ δὲ γη, fjv χατοιχοῦσιν, | τε Βοθρενοτὸς, χαὶ Νεά- πολις ἡ µητρόπολις, xat τὸ Λέσθδιον (55) ὄρος, xai à bv αὐτῷ Πυρχάνος (56), Ἑλλήνων εἰσὶν ἀποιχίαι" xai ἐπὶ τὸν ἡμερῶν Ἰουστινιανοῦ, μᾶλλον δὲ Ζήνω- νος, παρέλαθον οἱ Γότθοι, τήν τε Νεάπολιν, xal τὰς λοιπὰς παρακειµένας πόλεις. ὧν Ίρχε Βουτελῖ- vos (57), 6 τῶν Φράγγων στρατηγὸς, ὃν χατεπολέ- µησεν ὁ Ναρσὴῆς παρὰ τὸν ποταμὸν Κασουλῖνον, xat τελείως Ἡφάνισε, χαθὼς τὸ ἐπίγραμμα λέγει (58) * Ρεῖθρα KacovA(vov ποταμοῦ βεδαρηµέγα v&xpote Δέξατο Τυρσηνῆς ἠϊόνος xpoxdAm. Ἡγίχα Φραγκικὰ φῦ.Ίᾳ κατόκτανεν Αὐσονὶς αἰχμὴ, 'Oxaóca δειλωΐῳ πείθετο BovtiA(vep * "OA6tov ἂν τόδε χεῦμα, καὶ ἔσσεται ἀν εὶ τροπαίον Αἵμαει βαρδαρικῷ δηρὸ» ἐρευθόμεγον. Ὑπετάγησαν οὖν οἱ Φράγγοι τῷ τότε χρόνῳ, ἔχοντες xai Λαγοδάρδρους συμµίκτους. xal ἕκτοτε µέχρι τῆς σήμερον χρηµατίξει εἰς τάξιν θέματος fj χαλου- ANSELMI BANDURII NOT. (54) Postremis temporibus Longobardiz nomine ea potissimum lali: pars a Gracis donata fuit, ques in eorum imperio remansit, nimirum Calabria atque pars regni Neapolitani, ut manifesto apparet er is qua hic scribit Porphyrogenitus. Olim autem sub Carolo Magno Longobardie nomen tam late patuit, ut universa lialia hoc vocabulo intelligeretur, ut constat ex charta ejusdem Ca- roli Magni prodivisione imperii : Jialiam vero, κα el Longobardia dicitur, etc. Quaenam vero talis pars Longobardisee nomiue hodie donetur, nemo ignorat. (55) Sic in ms. At muorellus Οὐεσούθιον ὄρος emendat. Sed vide Ortelium verbo, Vesevus. (56) Ecquis hujus, inquit Morellus, meminit ? nunquid «Αι χρατῆρσι πυριπνόοις congruit? an Pausilypo, an Plano,an Taburno an Purgio, an Puteolis ?* an peregrina vox est, et ἀντὶ τοῦ 'Aópvou loco Averni irrepsit? an osquequaque ezplodendum videtur a monte Vesuvio Πνρχάνου nomen, cujus elymon πυρὸς χάσμα, hiatum ignis pre se feri? equidem ἑπέχω ,cedo πόρον ἐν ἁπόρῳ (51) De hac re pluribus Agathias Scholasticus lib. 1. Histurig de rebus gestis Justiniani imupe- ratoris; qui quidem scriptor Butilinum hunc Francorum ducem vocat; eumque et (ratrem ejus Leutherim antea cum Goithis societatem iniisse ait, invito etiam Theodobaldo, rege. Vide eumdem Agatbiam lib. 1. Sigonius autem lib. xx de Q:- cid. imp. ducem hunc Bucellinum nuncupat, ct hane Francorum cladem in agro Campano conti- isse scribit, ad Casilinum seu Casudinum fluvium: $ idem videiur esse, inquit Morellus, cum Vul- turno, qui uunc Sanguino ab hac fortasse surage indigitatur, et ex Ápennino monte fluit. (58) Epigramma quod hic Porphyrogenitus refert depravatum ac corruptum (quod quidem non dubito scribe inscitia factum) babetur et apud Agathiam lib. 1.106 quo sic;ille : Ἐμοὶδέτις τῶν ἐπιχωρίων, xal D ἑλεγεῖόν τι ἔφη ἐς χκύρθιν τινὰ λιθίνην ὑπό του γεγρά- foo. y^ τὰς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ ἱδρυμένην, ὡδέκή xov. Mihi vero quidam ex indigenis retulit, εαγνιεν quoddam tabule saxecg a quopiam inscriptum. [uisse, ad ripas (luminis posite ; quod sic habet. Cacterum visum est, textui Porphyrogeniti ascribere Epi- framma illud emendatum ac integrum, quoinodo jabetur apud Agathiam; et hic idem prout ha- peur in mss, Porphyrogeniti exhibere ; sic igitur abet ; “Ρεῖθρα Κασουδἰνου ποταμοῦ βεδαρημένα γεκροῖς Δέξατο Τυρσηγὶς αἰχὴ . « » - - «ο Ὁπαόσα δειλαίῳ πείθετο BovctsAUv «p * "04διον val εόδε ῥεῦμα, καὶ ἔσσεται ἀγτὶ τρο- [παίου Αἴμαει βαρδαρικῷ δεινὸν ἐρευθόμενογ. 197 ΡΕ THEMATIBUS OCCIDENTIS. 133 µένη Λογγιθαρδία (59). Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Mi- A dacta fuit. Sub imperio autem Michaelis, lllii x2) τοῦ υἱοῦ Θεοφίλου, ἀνῆλθεν ἀπὸ ᾿Αφϕριχῆς στό- λος Ac" χοµπαρίων, ἔχων χεφαλ]ὴν (60), τόν τε Σολ- δανὸν, xal τὸν Σάµαν, καὶ τὸν Καλφοῦς. Καὶ Eysc- Ρρώσαντο διαφόρους πόλεις τῆς Δαλματίας xal την τε Βούτοδαν, xaY την Ῥῶσαν, xai τὰ χάτω Δεχά- τερᾳ. Ηλθον δὲ xaY πρὸς τὴν τούτων µητρόπολιν, fj Ῥαούσιον λέγεται, καὶ ταύτην ἐπὶ χρόνον ἑπολιόρ- χουν ἰχανόν. Οἱ δὲ τοῦ κάστρου ᾿Γαουσίου, ἀπέστει- αν πρὸς τὸν βασιλέα, ἐξαιτούμενοι διὰ στόλου βοή- Octav: τῶν δὲ εἰς τοῦτο ἀποσταλέντων ἀνελθόντων, εὗρον ὑπὸ Θεοῦ τὴν αὑτοχρατοριχὴν ἀρχὴν ΕΒασί- λειον, τὸν ἀοίδιμον βασιλέα, fir, λαθόντα, ὃς καὶ τὰ τῆς αὐτῶν πρεσθείας xal δεήσεως ἑπαχούσας, xal στόλον ἱχανὸν, xal ὁδραστήριον ἄρχοντα, πρὸς τὴν τούτων βοῄθειαν εὐθὺς ἐξαπέστειλε. Τοῦτο δὲ ἀπὸ αὐτομόλου µαθόντες οἱ "Acpot, χαὶ περὶ τὴν πολιορ- χίαν ἁπραστίσαντες, μᾶλλο» δὲ πτήξαντες τὴν τοῦ βασι)ιχοῦ ατό)ον κατ) αὐτῶν παρουσίαν, ἀνεπέρασαν ἐν Λογγιδαρδίᾳ, xaX πολιορχῄσαντες tb χάστρον Dá- pns, ὤχησαν ἐν αὐτῷ, παραλαθόντες πάντα τὰ χά- στρα, xal τὴν πᾶσαν Λογγιθαρδία», xaX τὰ λοιπά χάατρα Καλαθρἰας µέχρι Ῥώμης ' ὡς εἶναι πάντα τὰ ὑπ αὐτῶν πορθηθέντα χάστρα pv. Βασίλειος οὗν, ὁ ἀοίδιμος βασιλεὺς, τὴν αὐτοχρατοριχὴν ἀρχὴν παρὰ θιοῦ εἱληφὼς, χαθὰ προείρηται, καὶ ταῦτα ἀναμα- θὼν, προαπέἑστειλε μὲν στρατὺν χκαδαλαρικὸν, xal πλοῖα p'* ἔγραφε δὲ πρὸς Λοδοῦχον τὸν ῥῆγα Φραγ- γίας, xai τὸν []άπα Ῥώμης, τοῦ συνεπαμῦναι τῷ ἑαυτοῦ στρατῷ. Οἱ δὲ ὑπείξαντες τῇ βασιλιχῇ ἐντεύ- (c Est, xal ἀμφότεροι ἑνωθέντες τῷ ταρὰτοῦ βασιλέως ἀποσταλέντι στρατῷ. χαθαλαρικῷ xai πλωῖμῳ, xat- επολέµμησαν τοὺς ἀπὸ ᾿Αφϕρικῆς Σαραχηνοὺς, καὶ ἐπόρθησαν τὸ χάστρον Βάρης ' δἐσµιον λαθόντες xat τὸν ᾽Αμτρᾶν Σρλδανόν ' ὃν xal ἀναλαδόμενος μετὰ τῶν Σαραχηνῶν Λοδοῦχος ὁ ῥὴξ Φραγγίας, οἴκαδε ἁτῄει. Ὁ δὲ βασιλεὺς χατέσχε τὴν πᾶσαν Λογγιθαρ- δίαν, χαθὼς xat σήμερον παρὰ τῶν Ῥωμαίων Bast- λέων δεσπόσεται. θέµα IB', Χερσῶγος. Ἡ δὲ Χερσὼν τὸ παλαιὸν οὐκ ἣν εἰς ὄνομα θέµα- τος, οὐδὲ ἓν µητροπόλεως σχήµατι ' ἀλλ' οἱ τοῦ Boo- πόρου κρατοῦντες, ἐχράτουν καὶ Χερσῶνος αὐτῆς, χαὶ τῶν λοιπῶν χλιμάτων, Ὥστε xal βασιλεύειν ιτοὺυς Ev τῷ Βοσπόρῳ χατοικοῦντας λέγεται. Ἔχει δὲ D i ἱστορία οὕτως ' Βόσπορος πόλις Πόντου χατὰ τὸν Κιμμέριον xókmov, xa πορθμὸς ὁμώνυμος, ἀπὸ ' eoe τῆς Ἰνάχου καλούμενος, χαθὼς Αἰσχύλος (01) ἐν τῷ Προμηθεῖ γράφει ἝἜσται δὲ θνητοῖς εἰσαπεὶ Jóyoc μέγας Της enc πορείας. Βόσπορος δ' ἐπώνυμος k&xAncecat. Theophili, classis ab Africa ascendit triginta scx navigiorum, qux Soldanum, ei Samanum, et Cal- phum, duces habebant, Tli subegerunt sihi varias Dalmatie urbes, et Butoban, ct Rosan, οἱ infe- riora Decatera : venerunt etiam ad eorum metro- polim, quie Ragusium dicebatur; camque satis longo tempore obsederunt : urbis autem Ragusinz cives ad imperatorem legatos miserunt, qui auxi- liarem classem exposcerent. Cum Jegati ad regiam venissent, invenerunt Basilium przclarum illum imperatorem Dei numine jam imperatoris dignitate ornatum, qui cum eorum legationis 4ο supplica- lionis capita audisset, et classem idoneam, et du- clorem strenuum, ad suppetias ipsis ferendas ex- templo misit : hoc autem cum per transfugam rescivissent Afri, et nihil in obsidione promo- verent; imo eliam imperatoris classis adversus se impetum exhorrescerent, trajecerunt in Lon- goblardiam; ubi castro Baris obsesso inmorati sunt omnibus castellis expugnatis cum universa Longohardia, ac reliquis Calabrie oppidis Romam usque : ita ut omnium castrorum ab jis expugna- lorum numerus esset centum quinquaginta. Basilius Maque ille przclarus imperator jam imperatoria dignitate a Deo accepta, ut paulo ante dictum est, simulatque id rescivit, exercitum prazmisit equitum ei naves centum. Scripsit etiam ad Ludovicum regem Francie, et papam Roms, ut exercitui auxiliares manus praeberent : hi imperatociz lega- tioni faventes, et ambo juncti exercitui equestri ct navali ab imperatore misso, Saracenos Afros de- bellarunt, et castrum Baris expugnarunt, captivum - etiam Ameran Soldanum tenuerunt, quem cum Lu- dovicus rex Francim una cum Saracenis accepis. set, ad suos rediit : imperator vero totam Longo- bardiam subditam habuil ; ut etiam nunc imperator lomanus ei dominatur. Thema X11, Chersonis. 30 Cherson antiquitus nomen tliematis liaud usurpavit, neque in metropolis forma exsutit; sed, qui Bosporum occupabant, etiam Chersonem ipsam regebant, necnon reliquas regiones, adeo ut Bo- spori incolz? regnare dicerentur. Sic autem historia se habet. Bosporus, Ponti civitas, juxta Cimme- rium sinum, et trajectus coguominis, ab lone Ina- chi filia nomiuantur, velut Zschylus in Prometheo scribit : Mortalibus dein sempiterna [ama erit Trajectionis, Bosporusque inde audies. ANSELMI BANDURII NOTE. (59) De Themate' Longobardi, cjusque prin- eipatibus ac duealibus, pluribus agit Scriptor noster infra lib. de Adm. imp. cap. xxvi. (60) De hac expeditione Saracenorum contra Dalinatiawm. et. Italiam. pluribus agit. Porphyroge- nitus ipfra lib. de Adm. lap. cap. xxix, ubi vide qu:e adnotamus. (61) Hi versus, inquit Morellus, quos emenda- PATROL. Gg. CXIII. tiores quam in Codice Regio exarati sint, edii- mus, enuntiantur a. Prometheo vinculis astricto, apud JZEsehylum : idcirco in Gr«c. addidi τὸ δε- σµώτῃ, quod a Cod. Reg. aberat : sed fieri qnoque potest, ut jam ipso Constantini nosti vo AEschyli Prometheus λυόμενος, solutus, desiderare- tur ; qui Lamen a veteribus laudatur, ut a Strabone lib. 1 et Arrianoin Periplo Ponti, 5 199 ΡΕ THEMATIBUS OCCIDENTIS. 110 Strabo autem lib. x Geographie hec scribit : A Στράδων δὲ ἓν ἑνδεκάτῳ viov Γεω}ραρικῶν τάξε Bospori proceribus subditi omnes Bosporitae nuncu- pantur. Atque. Europeorum quidem metropolis est, Panticapeum ; Asianorum vero, | Phanagorium, Testificatur etiam Phlegon in Olympiade xv Bo- sporum sub dominatu fuisse Cotys Dosporiani re- già, cui Casar jussit diadema gestare, et urbes ejus ditioni subegit, in quibus connumerat hanc etiam Clersonem. Duo autem sunt etiam loci Bo- spori appellati ; unus quideni Cimmerius dictus, juxta Chersonem ; in quo et regia Bosporianorum fuit, aller Byzantii, ut Favorinus scribit : Byzan- linorum porius Bosporus dicitur. Testatur id etiam epigramma inscriptum columna erectae ex adverso terre Chrysopolis, cui marmorea juvenca insidet, quz sic loquens inducitur : Inachio non sum bovis figura ; nec a me Vocatur adversum mare Bosporium; Quippe hanc pridem ira gravis abegit Junonis In Pharum, ast ego moriua sum Cecropis. Uxor eram Charetis, comes illi facta navigationis, Cum ille contra Philippi classem proficisceretur. Bucule mihi nomen fuit, nunc vero Charetis Conjuz, ulraque terra delector. Chares autem ille fuit dux exercitus ALbenicn- sium. Caeterum indigena nomen depravantes, Pho- sphorium illud appellant, unde factum est, ut qui Ürigines Byzantinas scripsere, aliam adjunxerint fabulosam historiam : Philippo Macedone Byzan- tiun obsidente. .. ... ..-..-* γράφει (62): Toi; δὲ τοῦ Βοσπόρου δυνάσταις oz- ήἡκοοι Βυσποριαν οἱ πάντες κα.]οῦγται. Kal ἔστι τῶν μὲν Εὐρωπαίων μητρόπο.ἰιςτὸ Παγτικἁπαιον (65; τῶν δὲ Ασιανῶν, τὸ Φανα}όρειο». Μαρτυρεῖ τὸ χαὶ Φλέγων (04) £v Ὀλυμπιάδι πεντεχαιδεκάτῃ, ὅτι ἐθασιλεύετο ὁ Βόσπορος Κότυϊῖ τῷ Βοσποριανῷ βασ.- Aet (65), ip καὶ διάδηµα ἐχέλευσε φορεῖν ὁ Καΐσαρ, καὶ τὰς πόλεις αὐτῷ χαθυπέταξεν, ἓν αἷς συναρι- θμεῖ xal αὐτὴν Χερσῶνα. Auo δὲ εἶσι τόποι Πόσπο- pot χαλούμενοι " εἷς μὲν, ὁ Κιμµέριος χαλούμενος πλησἰον Χερσῶνος, kv ᾧ xal τὸ βασίλειον τῶν Bo- σποριανῶν ἣν. Ἕτερος δὲ, ἐν Βυζαντίῳ * καθὰ Φα- θωρῖνος γράφει ' Βυζαντίων «ῑιμῆην Βόσπορος xa- Jeita.. Μαρτυ ρεῖ δὲ xal τὸ ἑπίγραμμµα (006) τοῦ χίονος B τῆς ἀντιπέραν γῆς Ἀρυσοπόλεως, ἐν ᾧ uappaplvn δάµαλις ἵδρυται, φάσχων οὕτως * Οὐκ εἰμὶ ᾿Ιναχίης βοὸς τύπος, οὐδ' ἀπ᾿ ἐμοῖο Κ.Ιῄζεται ἁντωπὸν Β«σπόριον πέἰαγος : Ke!vnv γὰρ τὸ πάροιθε βαρὺς xóAoc 1 acer "Hpnc 'Ec Φάρον 131685 0 ἑ]ὼ Κεχροπίς εἰμι véxvc: Εὐγνέτις ἦν δὲ Xdpntoc: ἔπ.Ίων ὃ ὅτε z Aber ἐχεῖνος' Tn δὲ ΦιΛιππείων ἀγτίπα λος αχαφέων * Βοΐδιον οὕγομα ὃ ἦεν &pol τότε, vvv δὲ Χάρητος Εὐνέτις, ἠπείροις τέρποµαι ἁμφοτέραις. Ὁ 6k Χάρης ἐχεῖνος ἣν στρατηγὸς ᾿Αθηναίων. Οἱ δὲ ἐγχώριοι Φωσφόριον αὑτὸ χαλοῦσι παραγραµµα- τίζοντες, ὅθεν οἱ τὰ πάτρια συγγεγραφότες τοῦ Bu- ζαντίου, ἄλλην ἐπιτιθέασι μυθιχἣν ἱστορίαν * ὅτι Φι- λίππου τοῦ Μακεδόνος τὸ Βυξάντιον πολιορκοῦν- τος (07)... ANSELMI BANDURII NOTE. (602) At nibil tale apud hodiernum Strabonem ϱ Βοϊδιον δὲ καεύμαν ἑγώ. νῦν δὲ Χάρητος lib x legitur ; sed sic illelib vit z Ἐξ ἐχείνου τοῦ χρόνου τοῖς τοῦ Βοσπόρου δυνάσταις ἡ τῶν Xepoo- νησιτῶν πόλις ὑπήχοος μέχρι νῦν ἐστι. Ex eo tem- pore ad hunc. usque diem Chersonesitarum civitas Bosporianis Dynastis, seu — principibus, dicio fuit audiens : post victoriam nimirum, qua Mithrida- tes. Eupathoris Chersoneso Bosporoque peti- ius esl. (605) Sic cum Morello ex Strabone εἰ aliis emendamus : perperam quippe in ws. Constan- tini legitur Μαντικάπαιον pro Παντικάπαιον. (64) Perperam in Editis scribitur, ó Φλέγων cum articulo. De Phlegonte Tralliano, Hdriani, αἱ aiunt, liberto vide ex recentioribus Vossium, Meursium, Morellum, etc. (65) Arrianus in Periplo Ponti Euxini, Cotyn βασιλέα τοῦ Ἡοσπόρου τοῦ Κιμμµερίου xalouué- νου .ab Adriano iniperatore. diadema et urbes ple- rasque accepisse narrat. (06) Hoc ipsum epigramma liabetur et apud He- sychium Milesium in. Originibus CP. ac Autholo- gie lit. nn tib xi... de Mulieribus ; necnon etiam apud Codinum in Originibus CP. Emendatun au- iem ex Hesychio textui inseruimus ; quippe sicin MS. Constantlui legitur : 'Iraxinc £oóc οὐκ εἰμὶ τύπος, οὐδ' ἀπ’ ἐμοῖο Ηοσπόριον ávtozór. xüxAncut πέλαγος. Ks(vnv γὰρ τὸ πάροιθεβαρὺς xóAoc ἤλασεν "Hpnc '"Ec πάφον * δε ἐγὼ Kóxponíc εἰμι γέκυς. Κὐνέεις ἦν δὲ Χάρητος ἔπ.ουν δὲ ὅτ En Acev ἐχεῖρος 4i δὲ Φιβιππείων ἀγτίπα.ῖος cxagéor. D Εὐνέτις, ἠπείροις τέρποµαι ἀμφοτέ/αις. (67) Eustlhatius, inquit Morellus, in Dionvsii Περιηγήσεως ν. 440. T5, δ᾽ ἐπὶ θρτιχίου στόµα Βοσπόρου. huic loco aflinia tractat, et comnieiti lepidi lacunam, αι Jacrymam fortean quibusdam pareret, explet, cum ita scribit : 'O περὶ τὸ Βυζάν- τιον 68 λιμῆν οὕτως ὕστερον ἐχλήθη, Χχατὰ παρα- γραμματισμὸν, T] μάλιστα χατὰ τὴν παρὰ τοῖς ῥή- τορσι λεγομένην παραφθορὰν, Φοσφόριον xaact- σθαι, ὥς Φασιν οἱ παλαιοί. Φιλίππου rap ἐν πολιορχίᾳ δ.ορύξαντος εἴσοδον χρυπτὴν, ὅθεν ὀρύσ- σοντες ἔμελλον ἀφανῶς ἐξαναδῦναι τοῦ ὀρύγματος, ἡ Ἑχάτη φωσφόρος οὖσα ὀᾷδας ἐχεῖθεν ἔφηνε τοῖς πολίταις. Καὶ τὴν πολιορχίαν οὕτω φυγόντες, Φωσ- fópuv οἱ ἑγχώριοι τὸν τόπον ἐχάλεσαν. Qua sic atine reddo ad explendam versionem hujus the- malis. Portus circa Byzantium ἵια (nempe Bo- sphorium) vocatus esi per alliterationem, aut eam potius iguram, quam dicendi magistri depravatio- nem nominant, cum. Phosphorium quasi Luci[erum appellari debuisset, ul veteres aiunt. Enimvero cum Philippus in obsidione urbis meatum occultum effo- disset, quoiis qui (odiebant clam e fossa egredi liceret, Hecate qua lucifera seu Lucina est, (aces inde osten- dil civibus : indigena vero sic evitata solutaque obsi- dione, Phosphorium hunc locum α facibus nuncu- parunt. Hec fere ad. verbum translata. reperiun- tur in. ἔπιτομῇ τῶν ἐθνικῶν Stephani Dyzautii in Βόσπορος, ubi scribendum τοῦ ὀρύγματος ἀναδῦναι, vel ἐξαναδῦναι, ut apud Eusthatium, qui moxeillu - stratur. facula voculae. νύχτωρ, in his Stephani , δᾷδας &molros νύχτωρ τοῖς πολίταις φανῆναι. ele. 141 142 IEPOKAEOYX l'PAMMATIKOY. ΣΥΝΕΚΔΗΜΟΣ. ΕΙΣΙΝ ΑΙ ΠΑΣΑΙ ΕΠΑΡΧΙΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΕΙΣ ΑΙ ΥΠΟ TON ΒΑΣΙΛΕΛλ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ TUN EN ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ EIIAPXIAI ZA, ΠΟΛΕΙΣ ZAE', 4Σ YIIOTETAKTAI. HIEROCLIS GRAMMATICI SYNECDEMUS. SUNT HIC OMNES PROVINCLE ET CIVITATES QUAE IMPERATORI ROMANORUM CP, SUBSUNT, PROVINCIZE LXIV, URBES CMXXXV, UT SUBJICITUR. ΑΔ’. Ἑπαρχία θρῴχης Εὐρώκης ὑπὸ κονσου.Ἱάριον, Α χεις t Εὐδοξιούπολις, Ἡράκλεια, ᾿Αρχαδιούπολες, Βιξύη, Πτνόνιον, Ὄρνοι, Γάνος !, Καλλίπολις, Μόριζος, Σιλ- «ih, Zuvabía*, ᾽Αφροδίσια, "Απρος, Ποιλία. B. Ἑπαρχία Ῥοδόπης ὑπὺ ἠγεμόνα, πόλεις C'. Alvo;, Μαξιμ.ανούπολις, Σραϊανούπολις, Μαρῶνα, τὸ Πυρὸς ? νῦν Ῥούσιον, Νιχόπολις, Κερεόπυργος. ΥΓ’, Ἐπαρχία θρῴχης ὑπὸ κονσουάριον, zóAsu 8. Φιλιππούπολις, Βερὸν, Διοχλητιανούπολις, Σεδα- στούπολις, [Διόπολις.] Δ' Επαρχία Ἐμιυόντου ὑπὸ ἡγεμόνα, πὀ.εις ε’. Αδριανούπολις, Α[γ]χίαλος, Διρέρτιος, Πλουτι- νούπολις, Τζοΐδης. E. Ἐπαρχία Μυσίας ὑπὸ ἠἡγεμόνα, πό.εις €. Μαρχιανούπολις, Οδυσσὸς, Δοροστόλος, Νιχόπο- Atc, Νοθαὶ, ᾽Αππιαρία, Ἔδραιττος. Q'. Ἐπαρχία Σχυθἰας ὑπὸ ἠγεμόνα, πόλεις ιε’. Tóyac, Διονυσσόπολις, "Axpa:, Καλαταὶϊς *, Ἵστρος, Κωνσταντίανα, Ζεδέλπας 5, Τρόπαιος, ᾿Αξιούπολις, Καπιδάδρα”, Καρσὺς, Τρόσρις, Νοθιοοδοῦντος, Ἅγισ- σος”, ᾿Αλμυρίς. Z'. Επαρχία 'IAlvpixi * a. Μακεδονία ὑπὸ κογ- σου.ἰάριον' πόλεις AB'. θεσσαλονίχη, Πέλλη, Ἐὔρωπος, Δίος, Βέροια, Ἓορδέα, Ἔδεσσα, Κόλλη», ᾽Αλμοιπία, Λάρισσα!», 10 Desunt quedam. 91 Ι. Provincia Thracie Europe sub consu.ari, urbes 1 Eudoxiopolis, Heraclea, Arcadiopolis, Bizya, Panonium, Orni, Ganus, Callipolis, Morizus, Siltiea, Synadia, Aphrodisia, Aprus, Celia. | 1]. Provincia Rhodopes sub praside, urbes 1. Anus, Maximianopolis, Trajanopolis, Marona, Pyrus, nunc Rusium, Nicopolis, Cereopyrgus. Ill. Provincia Thracie sub. consulari, urbes 5. Philippopolis, Beron, Diocletianopolis, 39. Se- bastopolis, Diopolis. IV. Prorincia Emimonti sub praeside, urbes 5. Adrianopolis, Achialus, Dirertius, Plutinopolis, B Tzoides. V. Provincia Mysie sub preside, urbes 7. Marcianopolis, Odyssus, Dorostolus, Nicopolis, Nova, Appiaria, Ebrettus. Vl. Provincia Scythie sub praside, urbes 15. Tomis, Dionyssopolis, Acre, Calates, Istrus, Constantiana, Zedelpa, Trop:eus, Axiopolis, Capi- daura, Carsus, Trosmis, Novio Odunus, Agissus, Almyris. VII. Provincia Illyrica 1. Macedonia sub consulari urbes 252. Thessalonica, Pella, Europus, Dius, Deroea, Eordea, Edessa, Colla, Αἰπιωρία, Larissa, lleraclei Ἡραχλείου '** Λαόχου, ᾽Ανταγνία T'epívbou, Νικέόης, C Laoci, Antagnia Gemindi, Nicedes, 33 Dioborus, Διόδορος, Ἰδομένη, Δράγνλος '*, Tplyovxa!t, Παρ- θιχόπολις, Ἡράχλεια Στρυμνοῦ, Σέῤῥαι, Φίλιππος, Αμφίπους, Απολλωνία, Νεάπολις, "Axavüoc, Βέργη, ldomene, Dragylus, Trimula, Parthicopolis, Heraclea Strymni, Serre, Philippus, Amphipus, Apollonia, Neapolis, Acanthus, Berge, Araurus, Clema, Men- VARLE LECTIONES. 2 Σαναδία. . !* om, Const. ! Γάννος, ? Πιρός. * Kooóátne. *! Κέλιη. f 1] *Hoáxieia., 5 Ζελδέπα. !! Βράγιλος. 6 Καπίδαδα. Ἰ Αἴγισοος. " Πρίμουλα. TS 5 Ἰλλνοιχοῦ. 14) HIEROCLIS SYNECDEMUS. 11 ticon et Acontisma, insula Thasus, insula Samo- A "Apaupo;, Κλῆμα, Μεντικὸν zai ᾽Αχόντισμα, vigo; thraces. ΤΙ. Provincia Macedonie secunde sub praside, urbes 8 Stoli, Argos, Eustraion, Pelagonia, Bargala, Ce- leniden, llarmonia, Zapara. IX. Provincia Thessalie sub preside, urbes 17. Larissa, Deinetrias, Thebze, /Echionio, Lomia, iiypata metropolis, Troce, Gomphi, Ceparea, Dio- cletianopolis, Pharsala , Sartoburamisium , Sato- siobius, insula Scopelus, iusula Sciathus, insula Peparethus. j X. Provincia Helladis Achaie sub proconsule, urbes '19. Scarphia, 94$ Elatina, Boe et Drimya, Daulia, B Cheronea, Naupactus, Delphi, Amphisa, Tithora, Ambrosus, Anticyra, Lebadia, Coronia Bootiz, Sterzes, Opus, Anastasius, Ecepsus, insula Eubwa, Anthedon, Bumelita, Thespie, Hyttes Thyste, Thebsw metropolis Boeotiz:, Tanagra, Chalce in- sula Eubez, Porihmus, Caristus, Platez, /Ego- sthena, Áthenz metropolis Attice, Megara, Pagz, Emporium Cromon, /Egina insula, Poeteeusa, Cea, Cytnus, Delus, Adelus, Scyrus, Talameneme, Ther- . mopila, Corinthus, quz aliquando Ephyra, me- tropolis totius Hellados Nova Sicyon, Ege /Egion, Methone, Arizena, Pinaura, Hiera miione, Argus, Tegea, 35 Tharpusa, Mantinea, Lacedemon me- wopolis Laconice qus prius Sparta, Gerenthrz, ϱ Pharz, Asopolis, Acrez, Phialsea, Mesene, Coronia, Asine, Motlione, Cyparisia, Elis metropolis ZEtoliz, Insula Cephalenia, iusula Panormus, insula Za- cynthus, insula Cytheria, insula Mycon, insula Strophadia, insula. Molus, e regione Corynthi, in- $ula Dorusa, insula Lemnus, insula Imbrus. XI. Provincia Crete consulari sub preside, urbes 22. Metropolis Gortyna, Inatus, Bienna, Hiera Pydna, Camara, Allyngus, Chersonesus, Lyctus, 'Arcadia, Gnosus, Subritus, Axius, Eleuthera, Lamps, Aptera, Cydonea, Ciísamus, Cantania, Elyrus, Lassus, Plic- nece, Áradena, 36 insula Claudus. ΧΙΙ. Provincia veteris Epiri sub preside, urbes 12. Metropolis Nicopolis, Dodon:e, Eurca, Acnii, Ha- drianopolis, Appon, Phoenice, Anchiasmus, Buiri- tus, Photice, Corcyra insula, Thraconesus. θᾶσος, νῆσος Σαμοθράκης. ΠΒ’, Επαρχία Maxeboriac β’ ὑπὺ-ἡγεμόνα, πό- Ίεις η. Στόλοι, "Αργος, Εὐστράϊον, Πελαγονία, Βάργαλα, Κελενίδην, Αρμονία, Zánapa. 8'. Ἑπαρχία θεσσα.ίας ὑπὸ ἠγεμόνα, πό.εις i. Λάρισσα, Δημητριᾶς, Θῆδαι, Αἰχιονο, Λαμία, Ὕπατα µητρόπολις, Tpóxav!*, Γόμφοι, Καιπα- ρεία, Διοχλητιανούπολις, Φάρσαλα, Σαρτοδουραµί- σιον!ὸ, Σατοσιόθιος !5, νησος Σχόπελος, νῆσος Σχία- θος, νῆσος Πεπάρηθο», l. Ἐπαρχία ᾿Ε.λάδος [yovv] Axatac ὑπὸ ἀνθ- ύπατο», πό.εις o0'. Σχαρφία, ἸἩἨλατίνα ',, Βοὲ xal, Δριμύα, Δαύλια, Χερωνεία, Ναύπακτος, Δελφοὶ, ΄Αμϕισα !!, Τιθώρα, "Ἀμθροσος, ᾿ἈΑντίχυρα, Λεθαδία, Κωρωνία ῬΒοιω- τίας, Στήραις, Ὀποὺς, ᾿Αναστάσιος 18, "Εκεφος, νισος Εὔὐδοια, ᾿Ανθηδὼν, Βουμέλιτα, θέσπιαι, “Ὕττης θύσθαι '», θΘῆδαι µητρόπολις Βοιωτίας, Távaypa, Χάλχη νῆσος Εὐδοίας, Πορθμὸς, Χά- procos 31, Πλατέαι, Αἰγόσθενα, ᾿Αθῆναι µητρόπολις Αττιχῆς, Μέγαρα, Πάγαι, Εμπόριο Κρομμῶν, Αἴγινα νῆσος, Ποιτοιοῦσα, Κέα Κύτνος, Δῆλος, "AbnAoc, Σχύρος, Ταλαμένη µε !!, θερμοπύλαι, Κόρινθος, ἡ ποτὲ Ἔφυρος µητρόπολις πάσης Ἑλλάδος, νέα Σικνὼν, Αἶγαι ** Αἴγιον, Μεθώνη 3», Αριξαίνα ** , Πιναύρα””, Ἱερὰ µιόνη, ᾿ργος, Τέγεα, Θάρπουσα, Μαντινεία, Λαχεδαίμων µητρό- πολις τῆς Λαχωνιχῆς, ἡ πρὶν Σπάρτη, Γερένθραι, Φάραι, ᾿Ασώπολις, ᾿Αχρεαὶ, Φιάλαια, Μεσήνη, Κορωνία, Ασίνη, Μεθώνη, Κυπαρισία, "Hw µη- τρόπολις Αἰτωλίας, νῆσος Κεφαληνία, νῆσος Πάνορ- pos, νῆσος Ζάκυνθος, νῆσος Κυθηρία, νῆσος Μυχῶν, vigo; Στροφάδια, νῆσος Μόλος , ἀντικρὺ Κορίνθου, νῆσος Δωροῦσα, νῆσος Λῆμνος, νῆσος Ἴμθρος. ) ΙΔ’. Ἐπαρχία Κρήτης ὑπὸ ἠταμόνα xovcovAd- piov, xóAsu xf' Μητρόπολις Γορτύνη, Ἴνατος, ἈΒίεννα, Ἱερὰ Πύδνα, Καμώρα, "Αλλυγγος, Χερσόνησος, Λύχτος, Ἀρχαδία, Ἑνωσὺς, Σούθριτος, ὁ Αξιὸς Ἔλευ- 0£pa 31.31, Λάμπαι, "Άπτερα, Κυνωδέα, Κίσαµος, D Καντανία, Ἓλυρος, Λάσσος "' Mid 'Apabiva ***, νῆσος Κλ αὔδος. ΙΒ’. Επαρχία παΆΛαιᾶς ᾿Ηπείρου ὑπὸ ἠἡγεμόνα, ό « A&tc ug. Μητροπ. Νιχόπολις, Aobóvot**, Ἐδροια, 'Axviou, Αδριανούπολις, "Αππων , Φοινίχη, Αγχιασμὸς, Βούτριτος, Φωτικὴ, Képxopa viso; ἡ θρᾳχόνη- σος2», . VARUE LECTIONES. " Τρίχαι. !'* Xa). 5 Σαλτ. Υουν,. !* "EX. At Const, Porphyr."EXsusivya. !'"Apqisoa. !* 'Avá- στασις. ἵ Ὕττοι, θίσθαις. sic ms. - diinguit. * Χάρυστος. ?! Sic ms. Legendum μέχρι θερμοπνλῶν ex Const. Porph. 33 Αἴγηραι. 3» Μεθώνα. » * Τρυξένα. ** Πίλανρα. 39:37 Ἐλευθέρνα. 35 Λίασος, 39 ms. Φοινήχη τοι Αραδένα, 30 Δωδώναι. H θραᾗ vao; legend. P odxn νῆσος. 145 ΗΙΕΒΟΟ ΙΡ SYNECDEMBS. 146 (Γ”. Ἐπαρχία νέας Ἠπείρου ὑπὸ κονσου.άριον, Á Xlll. Provincia nove: Epiri sub consulari , urbes 9. xóJAstc 0. Δυῤῥάχιον, ἡ ποτὲ Ἐπίδαμνος, Zxárra?!, ᾿Απολ- λώνια, Boulog?*, Αμαντία, Πουλχεριούπολις, Αὐ- λὼν, Αὐληνίδος µητρόπολις, Λιστρῶν xal Σχεπῶν. ΙΔ’. Ἐπαρχία Δακίας µεσογείου ὑπὸ xorvcovAd- piov, πό.Ίεις &.. Σαρδιχὴ µητρόπολις, Πανταλία, Γερµάη, Nalv- σος **, 'Ῥεμεσιάνα. ΙΔ. Ἐπαρχίᾳ τῇ παρὰ ..... ὑπὸ κονσου.ἰαριον πό.Ίδις e Ῥαζάρια µητρόπολις, Βηνοπία 5», 'Axolvéz, Κά- στρα Μάρτις, "Ióao; 35. IG'. 'Exapyla Δαρδαγίας ὑπὸ ἠγεμόνα, πό- Jsic 1’. B « Σχοῦπο µητρόπολις, Μηρίων, Οὐλπιάνα. IZ. 'Exapxía Πρεθάλεως ** ὑπὸ ἠγεμόνα, πό- δις T. Σκόδραι, Λίασος, Δωράχιον µητρόπυλις. IH'. Επαρχία Μυσίας ὑπὸ ἡγεμόνα, πόἰεις ο’. Βιμέναχιν µητρόπολις , Σιγγιδόνος , Γρατιανὰ, Πριχορνία, ᾿Ορθεμάρχος. I&. Ἐπαρχία Παγγονίας ὑπὸ ἠἡγεμόνα xo- J4sic f. Σερµίον, Βασιανά. K'. Επαρχία Ασίας ὑπὸ ἀνγθυπάτου, xó.leic py. Dyrrachium, qui alias Epidamnus, Seappa, Apel- lonia, Bulus, Amantia, Pulcheriopolis, 4ulon, Auli- nidos Metropolis, Listron et Scepon., XIV. Provincia Dacie mediterraneg sub. consulari, urbes 5. : Sardica metropolis, Pantalia, Germae, , Naensus, Rhemesiana. XV. Provincia qua est ad... (nempe ripam Danubii; estque Dacia Ripensis) sub consulari, urbes 5. Rbazaria metropolis, Benopia, Accnes, Castra Martis, Idaus. XVI. Provincia Dardanie sub preside, urbes 5. Scupon metropolis, Merion, Ulpiapa. 37 XVII. Provincia Prevalis sub preside, urbes. Scodre, Lissus, Doracion metropolis. XVIII. Provincia Mysie (intellige Mysiam primam) sub preside, urbes 5. | Vimenacin metropolis, Singidonus, Gratiana, Pricornia, Orthemarchus. . XIX. Provincia Pannoniam, sub preside urbes 2. Sermium, Basiana. XX. Provincia Asie sub proconsule, urbes A5. Ἔφεσος, 'Evéa, Πριήνη, Μαγνησία Μεάνδρον, C Ephesus, Enea, Priene, Magnesia Meandri, Tral- Τράλλεις, Νύσσα, Πριούλλα, Μάσταυρα, Ανίνετα, Ὕπητα , Αδριούπολις, Διὸς ἱεροῦ, Εὔαζα, Ko- λοσὴ **, Αλγίζα, Νιχόπολις, Παλαιὰ πόλις, Βαρέττα, Λὐλίου χώµη, Νεαύχη, Κολοφὼν µητρόπολις, Λέδε- δος, Τίος, Σμύρνα, ἱΚλαζομένη, Σατρώτη, Μαγνη- σιασούπολις, Απάη, Τέμνος, Φωχέα, Muplva, Μύχη, Πέργαμος, ᾿Ἐλαία, Πηττάνη, Τιάναι, Θεοδουσίου πόλεως, ᾽᾿Αδραμύττιον ἡ ποτὲ Λύρνησος, "Ατανδρος, Γάδαρα, "Ασσος, ΚΑ’. Επαρχία Ε.Λησπόντου ὑπὸ κογσου.αρίου, πόλεις A'. Κὐύζιχος µητρόπολις, Ἡροιχόνησος, tj Ἑξορία, , Ἡαρίσπη, Πάριον, Λάμφαχος, '"Αθυδος, Δάρδανον, | Ἴλιον, Τρωὰς, Σχάµανδρος, Πολίχνα, Ποιμάνεντος, Αρτεμέα, ᾿Ῥέκιτα, Βλάδος, Σχέλεντα, Μόλις, Γέρ- μαι, Απταος, Képyn, Σάγαρα, ᾿Αδριανοῦ xal θῆραι, ραι, Πιονία, Κονιοαίνη, ᾽Αργίζα, Σίος Τράδος, Μανδαχάδα, Ἐργαστήριον, Μάνδραι, Ἴπποι, ὁ Κι- σίδηρον, Σχέψις. KD. Ἐπαρχία Φρυγίας Καιπατιανῆς ὑπὸ κον- covAaplov, πό.εις A0". Λαοδιχεια, Ἱεράπολις, Mósuva, "Άττνδα, Τραπε- ῥούπολις, Κολασαὶ , Κερετάπα, θεµεσόνιος, Οὖα- λέντεια, Σάναος, Κονιούπολις, Σιτούπολις, Κράσος, Λοῦνδα, Μόλτη, Εὐμενεία, Σιθλία, Πέπουζα, Βριάνα, lis, Nyssa, Priulla, Mastaura, Anineta, Ηγρεία, Ar- diopolis, Dios Hieron, seu Fanum Jovis, Evaza, Colose, Algiza, Nicopolis, Pal:opolis, seu vetus Urbs, Baretta, Aulii Come, seu Vicus, Neauche, Colophon metropolis, Lebedus, Tius, Smyrna, Cla- zomene, Satrote, Magnesiasopolis, Ápae, Temnus, Phocea, 38 Myrina, Myce, Pergamus, Elza, Pit- tane, Tiane, Theodosiopolis, Adramyttion, qua alias Lyrnesus, Atandrus, Gadara, Assus. XXI. Provincia Hellesponti sub consulari, urbes 30. Cyzicus metropolis, Pr«econesus, Exoria, DBa- rispe, Parium, Lampsacus, Abydus, Dardanum, lium, Troas, Scamandrus, Polichua, Paemanentus, Artemea, Recita, Bladus, Scelenta, Molis, Germa, D Aptaus, Cerge, Sagara; Adriani et There, fere, Pionia, Coniosine, Argiza, Xius Tradus, Manda- cada, Ergasterion, Μαμά, Hippi, Cisideron,. Sce- psis. XXII. Provincia Phrygie Cepatiane sub consulari, urbes $9. Laodicea, 89 llierapolis, Mosyna, Attyda, Tra- pezopolis, Colasz, Ceretapa, Themosonius, Valen- tia, Sanaus, Coniopolis, Sitopolis, Crasus, Lunda, Molte, Eumenea, Siblia, Pepuza, Briana, Sebaste, VARLE LECTIONES., ^ Zxánta. " Boo). Naiso; 5 Μονοπία, 5” Ἴσχκος. ?* Πρεθαλέων. 37 Κολοκσίς. NT Cidyssus, Apia, Eudocias, Azana, Tiberiopolis, Cadi, Theodosia, Aneyra, Synaos, Temenothyrz, Tanopolis, Puleherianopolis. XXIII. Provincia Lgdie sub consulari, urbea 25. Sardis, Philadelphia, Tripolis, Tbiatera, Sitz, Maonia, Julianopolis, Tralles, Aureliopolis, Attalia, Hermocapelia, 4) Ocrasus, Apollinis Fanum, Ta- laza, Bagis, Cerasemeso, Tymellus, Apollones, llie- roeastellia, Mystine, Sataleon, Gordos, Mostina. XXIV. Provincia Pisidie sub cansulari, urbes 26. Antiochia, Neapolis, Limenz, Sabin», Atmenia, Pappa, Sinethandus, Laodicea exusta, Tyraium, Adrianopolis, Philomelium, Sozopolis, Tymandrus metropolis, Hopamia, Eudoxiopolis, Agalasus, Ba- ris, Seleucia ferrea, Timbriadum, Themisonius, Justinianopolis, Mallus, Odada, Zorzila, Teityas- $08. XXV. Provincia Lycaonie sub consulari urbes 18. iconium metropolis, Lystra, Misthea, Amblada, Vasada, Umanada, Listra, Laranda, A41 Derbe, Barate, Hyde, Isauropolis, Corna, Sabatra, Pterna, Carna, Glavama, Rignum. XXVI. Provincia Phrygie Salutaris aub. consulari urbes Eucarpia, Hierapolis, Ostrus, Scectorium, DBru- xus, Cleros Horines, Cleros Polemicos, Deba lacia, Lysias, Synada, Prymnesus, Hipsos, Polygotus, Docimium metropolis, Merus, Nacolia, Doryllium, Medaium, Demu Libaon, seu Plebis Libaonum, Demu, seu Plebis Auraclia, Demu, seu Populi Alamassi, Demu, seu Popoli Propniasa. XXVII. Provincia Pamphylie (iniellige secunde ) sub consulari urbes 47. Perge Syllzeum, Magydus, Attalia, Demu Uliambos, Tresena, Demu Canaura, Zobia, Thermesus et Eu- docia, Demu Mendeneo, Demu Socla, Sinda, Derbe, &9 Sindaunda, Myodia Chori, Homyliadica, Olbasa, Pal2opolis, Lysenara, Comana, Colbasa, Cremna, Panemotichos, seu Pauetni murus, Ariasus, Ma- ximianopolis, Ctema, seu possessio Maximianopo- leos, Regesalamara, Limobrama, Codrula, Demusia, Demu Sabaon, seu Plebis Sabaonum, Pastolerisus, HIEROCLIS SYNECDEMUS. Jluza, Acmone, Adii, Jucharatax, Dioelia, Aristium, A Σ:δάστη, "Doóya, "Axpcova, 148 ἸΑδιοὶ, Ἰουχαρατὰξ, Διόχλεια, ΑἈρίστιον, ἸΚίδυσσος, Απία, Ἠὐδοκιὰς, λζάνοι, Τιθεριούπολις, Κάδοι, θεοδόσια 55, Αγχύρα, Σύναος, Τεμένου θύραι, Τανούπολις, Πουλχεριανού- πολις. ΚΙ’. Επαρχία Ανδίας ὑπὸ κονσου.λάριον, πό: Asc xy. Σάρδεις, Φιλαδέλφεια, Τρίπολις, θνάτερα, Zitat, Μαιονία, Ἰουλιανούπολις, Τράλλεις, Αὐρηλιούπολις, ἸΑτταλία, Ερμοχαπηλία, 'Oxpaab; 5, ᾿Απόλλωνος ἱερὸν, Τάλαξα, Ἁάγις, Κήρασε Μεσο , Τύμελλος "^, Απολλώνης, Ἱεροχαστέλλεια, Μυσήνη, Σαταλέων, Γόρδος, Μοστίνα. ΚΑ’. Επαρχία Πισιδίας ὑπὸ xorcovAdptor. πύ- εις xg. Άντιόχεια, Νεὰ πόλις, Αιμέναι, Σαθίναι, Ατμε- vía, Πάππα , Σινῄθανδος, Λαοδίχεια κχεχαυµένη, Τυράϊον, ᾿Αδριανούπολις, ΦΔιλομήλιον, Σωξόπολις, Τύμανδρος µητρόπολις, Ὁπάμια, Εὐδοξιούπολις, Αγαλασσὸς, Βάρις, Σελεύχεια d; σιδηρᾶ, ὁ Τιµθριά- bv, θεµισόνιος, Ἰονστινιανούπολις, Μάλλος, ᾿ὁδάδα, Ίόρξιλα, Τειτουάσσος. KE. Ἐπαρχία Λυχαογίας ὑπὸ κογσουἀριογ. xó- A&tc τη. Ἰχόνιον µητρόπολις, Λύστρα, ἨΜισθεία, ὙἊμ- θλάδα, ὑὑὐάσαδα, (ὑμάναδα , Λίστρα, Λάρανδα, Δέρθαι, Βαρατὴ)', Ὕδη, Ἰσαυρόπολις, Κόρνα, Σά- 6ατρα, Πτέρνα, Κάρνα, Γλαύαμα, Ῥίγχνον. Κα’. ᾿Επαρχία ρυγίας Σα.Ἰουταρίας ὑπὸ κογσου.Ιάριογ, πό.Ίεις xT. Εὐχαρπία, Ἱεράπολις, ὈΟατρωὺς, Σχεκπόριον 03, Βροῦξος, Koo; Ὀρίνης, Κλῆρος ΗἩολεμηχὸς **, Δεθαλιχία, Λνσίας, Σύναδα, Πρύμνησος, Ἴψος, Πο- λνγώτος, Δοχίμιον µητρόπολις, ἨἩΜῆρος, Νακολίαν Δορύλλιογ 99, Μεδάϊῖον, Δήμου Λιθαῶν "5, Δήμου Αύ- ράκλεια, Δήμου ᾽Αλαμασσοῦ, Δήμου Ἡρυπνίασα. KZ'. Επαρχία Παμφυλίας ὑπὸ κονσου.λάριον, πόλεις ge. Πέργη Σύλλαιον, Μάγυδος, ᾿Ατταλία, Δήμου Οὗ- λίαµόος, Τρέσενα, Δήμου Καναύρα. Zo6la, θερμεσὸς xai Εὐδοχία, Δήμου Μενδενέω, Δήμου Σώκλα, Σίνδα, Βέρδη, Σινδαύνδα, Μνωδία Χωρι, Ὁμυλιάδιχα 05, "Ὄλόασα, Παλαιάπολις, Λυσῄναρα, Κομανὰ, Κόλδασα, Kp£uva, Πανέμου τεῖχος *5, ᾿Αρίασος, Μαξιμιανου- πολις χτῆμα Μαξιμιανουπόλεως, ᾿Γεγησαλάμαρα, Λιμόδραμα, Κόδρουλα, Δεμουσία, Δήμου Σαθαιῶν, Παστολήρισος, Σέλπη, Τριμούπολις, Σώδι, Σέρνα, Selpe, Trimopolis, Sodi, Serna, Lybre, (0.851, Λύθρη, Κασσὰ, Κότανα, Ὀρύμενα V, Κοραχήσιον, Cotana, Orymena, Coracesium, Syedra, Caralia, Holybrasus. XXVII. Provincia Lycia sub consulari urbes 34. Paaaydes, Avapus, Gaga, Acalisus, Elebesus, Σύεδρα, Καράλια, ᾿Ολύδρασος. Ἐπαρχία Λυκίας ὑπὸ xorcovAdpuov, πόιλεις AÓ. Φασύδης, ὁ Αὕαπος 95, Táya, ᾽Αχαλιαὺς, Ἐλεθε- KH'. VARLE LECTIONEs. " θεοδοτιανά. — *? Ἀχρασός. 5 Πολ,τικῖς. 9 Δορύλεον. Τεῖχος, Ὁ) Ὀρυμνά. 5 ὁ "Avano;. " ms. sic distinguit. Κήρασε Μεσοτύμελλος. 5 Λυκαῶν, V" ins. distinguit sic ; Μνωδία, Χωριομνλ: ἐάδικα. " Βάραζα. '* Σεχτόριον, ^ [lavépov. 149 HIEROCLIS SYNECDEMUS. 100 σὺς, Αίμυρα, ᾿Αρύχανδα, Ποδάλια, Χῶμα, 'Peyxo- A Limyra, Arycanda, Podalia, Choma, Reacylias: λιὰς, Μύρα µητρόπολις, 'Apyía *, Κυάνεαι, 'Anep- λὰ ***, Φελλὸς, Αντιφελλὸς, Κάνδυθα, Εὐδοχιάς Πά- ταρα, Ῥάνθος, Κόμδη, Mica: Πίναρα, Albopa, πλῶ 5ο, Τελμισὸς, Καῦνος, "Αραξα, Bou6ov, 'Hvoávóa, Βα- λοὺρα, Κομιστάραος. K8'. Επαρχία Νήσων ὑπὸ ἡγεμόγνα, πό.εις κ Ρόδος, Κῶς, Σάμος, Χίος, μΜιτυλήνη, Μέθυμνα, Πέτελος, Τένεδος, Ἱροσελήνη, "Άνδρος, Τῆνος, Ná- ξος, Πάρος, Σύφνος, Μῆλος, "loc, θήρα, ᾽Αμουργὸς»", ᾿Αστυπαλαία. A'. Ἐπαρχία Καρίας ὑπὸ κογσου.λάριο», πό.Ίεις Ac' [47]. Μήλιτος, Ἡρακλείας, Ὀγμοῦ **, ᾽Αμυνδὸς, χαρνασσὸς, Κνίδος, Κέραμος, ΜύλασσαμΣτρατονἰχεια, ἉΑμιρῶν, Αλινδὰ, ᾽Αλάπανδα, Ὀρθοσίας, ᾽Αρπασὰ, Νεάπολις, Ὑλάρημα, Αντιόχεια, μητρόπολις Άφρο- δισίας, Ἡρακλείας **, Τάδας, ᾽Απολλωνιὰς, Σε6α- στόπολις, Ἰασὸς, Ἔρεζοας, [Μαρχιανούπολις,| 'Ava- στασιούπολις, Χώρα ** Πατριμονία, Κιδύρα, Κοντη- μαλιχα[. ΛΑ. Ἐπαρχία Ποντικῆς [a | ὑπὸ κογσουλάριον, πόιεις (c. Χαλχηδὼν, Νιχοµήδεια, ΗΠρίνετος, Ἐλενόπολις, Νίΐχαια, Βασιλεινούπολις, Κίος, Απάμεια, Προῦσα, Καισάρεια, ᾽Απολλωνιὰς, Δασχύλιον, Νεοκαισάρεια, Αδριανοὶ, Ῥεγετατάῖος, Ῥεγρδώριε. AB. Επαρχία ᾿Ονγωριάδος ὑπὸ ἠἡγεμόνα, πό.χεις ς’. Κλαυδιούπολις, Προυσιὰς, Ἡράκλεια, Τίος 55 Kpa- τία, ᾿Αδριανούπολις. AT*. Ἐπαρχία Παφ.Ἰαγονίας ὑπὸ xopixtopa, πόλεις ς'. Πάγρα **, Πομπηϊούπολις, Σόρα, Ἰουνόπολις, Δἄδυθρα. AA. Ἐπαρχία Γαλατίας de url ὑπὸ κονσου.άριον, πόιλε Αμάστριον, ΄Ἄγγυρα µητρύόπολις, Ταδία, "Ἄσπονα, Klvva, Ῥεγαναγάλια, Ῥεγέμνηζος, Ἠλιούπολις. AE. Επαρχία Γα.ατίας Σα.Ίουταρίας ὑπὸ ἠγεμόγα, πό.Ίεις 0. Πισινοῦς, Μαυρέκιον 5, Πητίνησος, Αἱώριον, Κλά- D vto, Ῥεγετνοχνάδη, Εὐδοξιὰς, Μυριχιῶν, Tep- μία. AG. ᾿Επαρχία Καππᾶδοχίας [a] ὑπὸ κονσου.λάριογ, πό.Ίεις δ᾽. Καισάρεια, Νύσσα, τὰ θέρµα, Ῥεγεποδανδός. AZ. Ἐπαρχία Καππαδοκίας [8] ὑπὸ χογσου.άριο», πό-εις η’. Τύανα, Φαυστινούπολις, Κυθίστρα, Ναξζιανζὸς, Σάσιμα, Παρνασὸς, Ῥεγεδοάρα, Ῥεγεμουχισός. Ἁλι- D Mora metropolis, Arnea, Cyanez, Aperla, Phellus, Antiphellus, Candyba, 4&9 Eudocias, Patara, Xan- thus, Combe, Mis: Pinara, Didoma, plo, Telmisus, Caunus, Araxa, Bubon, Henoanda, Balura, Comi- staraos. XXIX. Provincia .Insularum sub praside urbes 20. Rhodus, Cos, Samus, Chius, Mitylene, Methymne, Petelus, Tenedus, Proselene, Andros, Tenus, Na- xus, Parus, Syphnus, Melus, Jus, Thera, Amurgus, Astypalza. XXX. Provincia Carie sub. consulari urbes 36. Melitus, Heracleas, Ogmi, Amyndus, Halicarnas- sus, Cnidus, Ceramus, Mylasa, Stratonicia, Ami- τοῦ, Alinda, Alapanda, Orthosias, Arpasa, Neapo- lis, δρχ, Hylarema, Antiochia, metropolis Aphro- disias, Heraclea, Tabas, Apollonias, Sebastopolis, Jasus, Erezus, Marcianopolis, Anástasiopolis, Chora Patrimonia, Cibyra, Coctemalicz. XXXI. Provincia Pontice [prima] (Bithyniz scili- cet) stib consulari urbes 16. Chalcedon, Nicomedia, Prinetus, Eleuopolis, Nicza, Basilinopolis, Cius, Apamea, Prusa, Czsa- rea, Apollonias, Dascylion, Neocxsarea, Adriani, Regetataios, Regodorie. C XXXII. Provincia Honoriadis sub preside urbes 6. Claudiopolis, Prusias, Heraclea, Tius, Cratia, Adrianopolis. XXXIII. Provincia Paphlagonie sub correctore ur- bes 6. Pagra, Pompeiopolis, Sora, Amastrium, Junopolis, Dadybra. XXXIV. Provincia Galatie, | (primz) sub. consulari rbes Ancyra metropolis, A5 Tabia, Aspona, Cinna, Reganagalia, Regemnezus, Heliopolis. XXXV, Provincia Galatie Salutaris sub preside urbes 9. Pisinus, Maurecium, Petinesus, /A£oriwm, Cla- neus, Regetnocnade, Kudoxias, Myracium, Ger- mia. XXXVI. Provincia Cappadociee prime sub consu- lari urbes 2. Casarea, Nyssa, Therma, Regepodandus. XXXVII. Provincia Cappadocie secunde | consulari preside wrbes 8. Tyana, Faustinopolis, Cybistra, Nazianzus, Sa- sima, Parnasus, Regedoara, Regecucusus. VARI/E LECTIONES. 9 "Apvala. —**' Απερλαί. 59 Disting. Σίδιµα, Τλῶ. θοχόνος in ms. Farnes. "* Χωρία. — ** Πίος. . Γάγγρα. V ᾽λμολγός. 53 ms. conjungit, cum Ἡρακλ. 5 Άλα- 9 Ῥεγεμανρέχιον. 154 bes 1. "Απορία, Ibyra, Zela, Saltum, Zalichen, Andrapa, Amísus, Sinope. XXXIX. Provincia Ponii Polemoniaci urbes 5 sub praeside. Neoczsarea, Comana, Tolemonium, Cerasus, "ropezus. AG XL Protincia Armenie prime sub consulari [preside] urbes 5. ' Sebastea, Nicopolis, Colonia, Satala, Sebasto- polis. XLI. Provincia Armeni secunde sub preside ur- es 6. . Melitene, Arca, Arabysus, Cucusus, Comona, Ararasthia. ΧΙΙ. Provincia Cilicie prime sub consulari ur- bes 8. Tarsus metropolis, Pompeiopolis, Sebaste, Co- rycus, Adena, Agusio, Malchus, Zephyrium. XLIII. Provincia Cilicic seeunde sub preside ur- bes 9. Anazarbus metropolis, Mopsuestia, Age», Epi- phania, Alexandria, Rhosus, lrenopolis, Flavia, Castaballa. XLIV. Provincia Cypri insule sub consulari ur- bes 15. Constantia metropolis, Tamassus, Citium, Ama- thusia, Coren, Paphus, Arsenoe, Soli, Lapithus, Cirbea, Cytbri, Carpasin, Cyrenia, 47 Trimi- thunton, Leucusia. XLV. Provincia Isaurje sub preside urbes 25. Seleucia metropolis, Celesdere, Anemurium, Tio- tiopolis, Lamus, Antiochia, Juliosebaste, Cestri, Selinus, Jotape, Dioczsarea, Olbe, Claudiopolis, Hierapolis, Dalisandus, Germanicopolis, Irenopo- lis, Philadelphia, Moledarasus, Zeede, Neapolis, Lauzadze. XLVI. Provincia Syrie prime sub consulari ur- es 1. Antiochia juxta Daplinem, Seleucia, Laodicia, Gabala, Paltus, Beroea, Chalcis. XLVII. Provincia Syrie πάς sub praside ur- es 8. Apamea Epiphania, Arethusa, Larissa, Ma- riame, Balanea, Rephanze, Seleucobelus. ΧΕΥΙΙΙ. Provincia Euphratensis sub preside ur- bes 13. llierapolis, Cyrus, Samosa!a, Doliche, 4& Zeu- gma, Germanicia, Perrhe, Nicopolis, Scenarchza, Salgenoratixenum, Syrima, Europus. HIEROCLIS SYNECDEMUS. XXXVII. Provincia Helenopolis sub consulari ur- A 1:2 AI. "Exapyla 'EAdsvovzÓlsoc " ὑπὸ xovcovAdpwy, πό.εις ζ’. Αμασία, Ἰδύρα, Ζΐλα, Σάλτον, Ζαλίχην, "Av- ὅραπα, ᾽Αμισὸς, Σινώπη. A8'. Επαρχία Πόντου Πο.εμιακοῦ, πόλεις 8, ὑπὸ ἡγεμόνα. ἱΝεοχαισάρεια, Kópava , Τολεμόνιον, Κερασοῦς, Τραπεζοῦς. M'. Ἐπαρχία Ἀρμενίας [a] ὑπὸ κονσου.]άριον [ἡγεμόνα], πό.]εις &. Σεθάστεια, Νιχόπολις, Κολόνια, Σατάλα, Σεθα- στούπολις. MA'. Ἐπαρχία Αρμενίας [8] ὑπὸ ἠγεμόνα, πόνεις c. Μελετηνὴ, "Apxa, ᾿Αράρισος, Κουχουσὸς, Kopóva, Ἀραραισθία. ΜΒ’. Επαρχία Κιλικίας [ο] ὑπὸ xovcovAdpior, πόλεις η. Ταρσὸς µητρόπολις, Πομπηϊούπολις, Σεθάστη, Κόρνχος, "Aó6ava, Αγουσία, Μάλχος, Ζερύριον. MF". Ἐπαρχία ΚιΑικίας [9{ ὑπὸ ἡγειιόνα, πό.εις 0’. Ανάζαρθος µητρόπολις, Μοψουεστία, Αἴγεαι, Ἐπιφανία, ᾿Αλεξάνδρεια, ᾿Ρῶσος, Εἱρηνούπολις, Φλαδία **, Κασταθάλλα. ΜΑ ᾿Επαρχία Κύπρου τῆς νήσου ὑπὸ xovcovAdpiov, πό.εις i8 [wr]. Κωνστάντια µητρόπολις, Ταμασσὸς, Κίτιον, Άμα- θυσία, Κόρην, Πάφος, ᾿Αρσενόη, Σόλοι, Λάπιθος, Κιρθοῖα, Κύθρο:, Καρπάσιν, Κυρηνία, Τριμιθούντων, Λενχουσία 9. ME'. Επαρχία ᾿Ισαυρίας ὑπὸ ἡγειόνα, πόλεις xY. Σελεύχεια µητρόπολις, Κελεσδέρη, ᾽Ανεμούριον, Τιτιούπολις, Λάμος. Αντιόχεια, Ἰουλιοσεθαστὴ, Κέστροι, Σελινοῦς, Ἱοτάπη, Διοχαισάρεια, Ὀλθὴ, Κλανδιούπολις, Ἱεράπολις, Δαλίσανδος, Γερμανιχό- πηλις, Εἱρηνόπολις, Φιλαδέλφεια, Μωληδαρασὺὸς 53, Ζεέδη, Νεάπολις, Λαυζαδαῖε **. Μα’. Επαρχία Συρίας [α] ὑπὸ κονσου.]άριον, πόλεις 6C. Ανιιόχεια d πρὸς Δάφνην, Σελεύχεια, Λαοδίχεια, Γάθαλα, Πάλτος, Βέροια, Χαλχίς. MZ'. Ἐπαρχία Συρίας [8] ὑπὸ ἡγεμόνς, πόλεις η. Απάμεια, Ἐπιφάνεια, Αρέθουσα, Λάρισσα, Μαριαμὴ, Βαλανέα, ᾿Βεφαναῖε, Σελευκόθηλος. ΜΗ’. ἙἘπαρχία Εὐφρατησίας ὑπὸ ἠγεμόνα, πύι]εις ιβ’. Ἱεράπολις, Κύρος, Σαµόσατα, Δολίχη, ΖενγμΣ, 'Γερµανιχία, Πεῤῥὴ, Νικόπολις, Σχεναρχαῖα, Σαλγε- νορατίξενον, Σύριµα, Εὔροπος. VARILE LECTIONES, ** Const. Porph. Ἐλενοπόντου. ὕ Φλαθιάς. *' Disting. ms. Μωλῴη Δαρασός. 1 Hw due recentiori manu adjunctg sunt ms. Farnes. ** C. P. Λαύζαδος. 153 Ἠθ'. 'Exapyía ᾿Ροσρώικεν ** ὑπὸ ἠἡγεμόνα, . πό.λεις 6’. Ἔδεσσα, Κωνσταντία, θεοδοσιούπολις, Κάῤῥα, Βάτναι, Néa Βαλεντιὰς, Λευντόπολις dj xai Καλλι- νίκη, Βίρθα. Ν. 'Exapyía Μεσοποταμίας ὑπὸ ἠγεμόνα, zxoóAu α. "Au:ba. NA'. Επαρχία Φοιγίκης ὑπὸ xovcovAdpior, πόλιν a' |πό.εις ιδ’.] Τύρος. HIEROCLIS SYNECDEMUS. 154 Α XLIX. Provincia Rosroicen [Osroenes], sub. preside urbes Edessa, Cons!antia, Theodosiopolis, Carrha, Batne, Nova Valentía, Leontopolis, quz et Calli- nice, Birtha. L. Provincia Mesopotamie sub preside urbem unam. Amida. LI. Provincia Phanicie sub consulari urbem unam [urbes 14. Tyrus. Cetera ex Farnesiano codice. Πτολεμαῖς, Σιδὼν, Dnpucb,;, ἈΒίθλος, Βόστρυς, Τρίπολις, 'Opxat, Ὀρθοσίας. Ptolemais, Sidon, Berytus, Biblus, Bostrys, Tri- polis, Ότο, Orthosias. In eodem Barberino manu ejusdes. Holstenii habetur Supplementum | Notitie Imperii Orientalis Hieroclis Grammatici ex ms. antiquissimo bibliothecm Farnesiang. Τύρος, Πτολεμαῖς, Σύδων, Βηρυτὸς, Βίθλος, B4- B Tyrus, Ptolemais, Sydon, Berytus, Biblus, Bo- στρυ:, Τρίπολις, Ὀρκαὶ **, Ὀρθοσιὰς, "Apaboc , 'Avt- άραᾳδος, Κωνσταντίνα, Πογωνᾶς, Παναιάς. ΝΗ’. Ἑπαρχία Φοιγίκης Λιθαγησίας ὑπὸ ἠγεμόνα, πό.εις ς’. ἝἜμισσα *5, Λαοδίχεια, Δαμασχὸς, ' Ηλιούπολις, ΄Αδιλλα, Πάλμυρβέ 34 sirys, Tripolis, Orcz, Orthosias, A49 Aradus, Antaradus, Constantina, Pogonas, Paneas. LH. Provincia DPheuicie | Libani sub preside urbes 6 Eniíssa, Laodicea, Damascus, Ileliopolis, Abilla, Palmyra. à NI. Ἑπαρχία Mr 4 τίνης ὑπὸ κογσου.άριον, c Vil, Provincia Palesting | sub consulari urbes 92. "sic x. Καισάρεια µητρόπολις, Δῶρα, Αντιπατρὶς, Διόσ- πολις, "Aiuto, παράλιος, ᾿Αζωτος µεσόγειος, Ἐλευθερόπολις, ἡ Ἐλία χαὶ Ἱεροσόλυμα, Νέα πό- Atg, Λιβιὰς, Σεθάστη, ᾿Ανθηδὼν, Διοχλητιανούπολις, Συχαμάζων, Ονοῦς , Σώςκουσα, ἸἹόππη, Γάζα, Ῥαμφία **, Ασχάλων, "Αριζα, Βιτύλη. ΝΑ’. Επαρχία Παλαιστίνης. 5 ὑπὸ ἠγεμόγα, πό- Aetc (6 Σχυθόπολις, Σέλλα, Γάδαρα, "A60, Καπετωλιᾶς, Ἴππος, Τιθεριὰς, Ἐλένου πόλις, Διοχέσσα, Μαξι- μιανοῦὺ πόλις, Γάθαι. ΝΕ. Επαρχία Πα.ἰαιστίνης 1 ὑπὸ ἡγεμόνα, πό- A&tc V. Ἱέτρα, Λὐγουστόπολις, ᾿Αρίνδηλα, Χαραγμοῦδα Ἀρεόπολις, Ζωάρα, Μάμψις, Βιτάρους, ᾿Ελοῦσα, Σάλτων. Να’. Επαρχία ᾿Αραδίας ὑπὸ κογσου.]άριο», πόιλεις C. Βόστρα, Νιλαχώμη, "Abpa, Δία, Ἑξαχωμία χώµη, Μήδαθα, Γέρασα, Μαιοῦδος, Φιλαδέλφια, Νέα πόλις, Ἱεράπολις, Φιλιππόπολις, Φαΐνα 0, Κωνσταντία, Διονυσιὰς, Κανόθα, ᾿ΑἈδρασσός. NZ. Ἐπαρχία Αἰγυπτιακῆς ὑπὸ αὐγουστά-ιον', πό.1εις χ}’. Αλεξάνδρεια, Ἑρμούπολις, Μενελαΐτης, Μελέ- της **, Βοῦτος, Καθασσὰ, Σάης, Ναύκρατις, 'Av- ὁδρῶν, Νιχίου, Zur **, Φρανήνης, Παχνεμόης, Διόσ- πυλις, Σεθόνυτος, Ὀνούφις, Ταύα, Κλεοπάτρα, Κννῶ, Βουσίρης, Ὡάσης, Ἐλεαρχία, Παράλιος "*. Ἠρρυις, :pD Petra, Cxsarea metropolis, Dora, Antipatris, Diospolis, Azotus maritima, Azotus mediterranea, Eleuthe- ropolis, Elia, quz& et Jerusalem, Neapolis, Libias, Augusta Sebaste, Anthedon, Diocletianopolis. Sy- camazon, Honus, Sozusa, Joppe, Gaza, Ramphia, Ascalon, Ariza, Bityle. LIV. Provincia Palestina secunde sub preside urbes 11. Scythopolis, Sella, Gadara, Abila, Capetolia, Tiberias, Elenopolis, Diocessa, Maxi- mianopolis, Gab. 50 LV. Provincia Palestine terim snb preside urbes 10 Augustopolis, Arindila, Charagmuba, Areopolis, ^ Zoara, Mampsis, "Vitarus, Elusa, Salton. LV. Provincia Arabie suo consulari | urbes 17. Bostra, Nilacome, Adra, Dia, Exacomia Vicus, Medava, Gerasa, Majudus, Philadelphia, Nova Civitas Neapolis, Hierapolis, Philippopolis, Phana, Constantia, Dionysias, Canotha, Adrassus. LVI. Provincia Agyptiace sub augustali urbes 23. Alexandria, Hlermopolis, Menelaites, Meletes, Vutos, Cabassa, Saes, Naucratis, Andron, Nicii, Zois, Phravynes, Pachnemoes, Diospolis, Sebo- nytus, Onuphis, Tava, $1 Cleopatra, (Πο, Bu- sires, Oases, Elearchia, Paralios. VARLE LECTIONES. "* Ospalvnc. ὃν "Apxal. - " [έᾳ. Tlápa2oq. *5 Ἐμέσα aliis. ** [eg. "Paola. "U [eg. Φαινῶ. 5! Μέτηλις, EAR. 155 HIEROCLIS SYNECDEMUS. 256 LY m. Provincia Augusta prima (Augusiampica) A ΝΗ’. Επαρχία Αὐγούστα a' ὑπὸ κοῤῥήκτορος, sub correctore urbes 135 Rhinocorura, Ostranice, Cassium, Pentasche- non, Aphnaion, Gerrhas, Scenna, Pelusium, Sethraites , Hephestus, Panithysos, Pannis, Thmuis. LIX. Provincia Augusta secunda (Augustamnica Il) sub preside urbes 1. Leonto, Athrides, Heliu, Bubastus, Pharzithus, Arabia, Clysma castrium. LX. Provincia Árcadie sub preside urbes 9. Cyno, Oxyrynchus, Heracleus, llercules, Arse- noites, "Theodosiopolis, Nicopolis, Aphrodito , Pemphis, Littus. LXI. Provincia Thebaidis proxime sub praside urbes 1 Hermui, Theodosiopolis, Antino, Acuasa, Ly- B corum, 59 Hypsile, Apollon parvus, Antei, Pa- nius, Oases magna. LXIl. Provincia Thebaidis superioris sub duca urbes 11. Ptolemais, Diospolis, Tentrya, Maximianopolis, Coptus, Phice, Diocletisnopolis, Eresbythus, Lat. torum, Ápollonias, Ombri. LXI. Provincia Libym superioris sub preside urbes 11. Sozusa, Cyrene, Ptolemais, Teuchera, Adriane, Veronice. LXIV. Provincia Libya inferioris sub praside urbes 6. Parztonium, Zogrozagules, Pidonia, Antiphro, Darnes, Amoniace. Sunt Occidentales provincie sub. Roma 71. Italie, provincia Norici, provincia" Galenorum, id est Gallorum, provincia Hispaniarum, provincia Brisgamorum, id est Britannorum, provincia Pa- noniarum, provincia Afric, provincia Sicilie, pro- vincia Sardini, provincia Corsica. zxóAetc uy. Ῥινοχόρουρα, Ὀστρανίκη !', Κάσσιον, Πεντά- σζοινον, ᾽Αφνάῖον, Γέῤῥας, Σχέννα, Πηλούσιον, Σεθραῖτης, "Ἠφαιστος, Πανίθυσοςῖ, Πάννις "5, θμουϊῖς. N8'. Επαρχία AUTO ὑπὸ ἠγεμόνα, xó- A&ic C. Λεοντῶ, ἸΑθρίδης '*, 'HA(oo, Βούδαστος, Φάρεοι- θος, ᾿Δραθία, Κλύσμα χάστρον. Ξ’. Επαρχία ᾽Αρκαδίας ὑπὸ ἠγεμόνα, πόλεις 0. Κυνῶ, Ὀξύρυγχος, Ἡρακχλέως, Αρσενοήτης, 8:0- δοσιούπολις, Νικόπολις 15, Αφϕροδίτω, Πέμφις !*, Λίττους. ΞΑ’. Επαρχία θηόαΐδος ἔγγιστα ὑπὸ ἡγεμόναν πύἽεις V. Ἑρμούη 77, θεοδοσιούπολις, Αντινῶ, ᾿Αχούασα Ἰ", Λύχων, Ὑψιλη, Απόλλων μικρὸς, ᾽Αντέου, Πάνιος, Ἔασις µεγάλη. EB'. Ἐπαρχία θηδαΐδος τῆς dvo ὑπὸ δοῦκα, πόεις ια. Πτολεμαῖς, Διόσπολις, Τέντρυα, Μαξιμιανούπο- λις, Κῶπτος, Φίκαι, Διοχλητ ιανούπολις, Ἐρέσθυθος, Λάττων, ᾽Απολλωνιὰς, pop ED". Ἐπαρχία Αιδύης τῆς "V ὑπὸ ἠγεμόνα, πόιλεις Σώζουσα, Κυρήνη, aM MM Αδριανὴ, Βερονίχη, ΠΔ’, Επαρχία Λιδύης τῆς κάτω ὑπὸ ἠγεμόνα, πόιειςς'. Παραιτόνιον, Ζωγροζαγούλης, Πιδονία, ᾽Αντιφρῶ, Δάρνης **, ᾽λμωνιαχή. Εἰσὶν τῆς Δύσεως αἱ ἐπαρχίαι ὑπὸ Ῥώμην C. Ἰταλίας, ἑπαρχία Ἱωρίχο, ἑπαρχία Γαλῇ- vov, ἑπαρχία ὙΣπανίων, ἑἐπαρχία Βρισγάµων, ἐπαρχία Πανονίων, ἑἐπαρχία Αφρικῆς, ἑπαρχία Σιχελίας *, ἐπαρχία Σαρδηνίας, ἑπαρχία Kopot- χῆς. ΥΛΗΙΑΣ LECTIONES. "! Leg, Ὀστρακίνη. "* Πανίφυσος, Πανείφυσος, Παναΐφυσος. "* Τάννις. — 7* Ἀθρίθις. " [e eg, Ne πολις. "* Leg. Μέμφις. — "' Ἑρμάη. —"* Leg. Φάχουσσα, Alia not. ms."Kásoq sic legit. Ou6o:. *' Basil. M. ορ. 47. — *! Leg. Δάρνις. ?* Tres postreme ad ltaliam pertinent, et sic sunt 7. CONSTANTINI IMP. PORPHYROGENITI DE ADMINISTRANDO IMPERIO LIBER. (Ans. Baxpunt, Imperium Orientale, tom. I.) KONZTANTINOY TOY EN ΧΡΙΣΤΩ ΒΑΣΙΛΕΙ ΑΙΩΝΙΩ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟΝ ΥΙΟΝ ΡΩΜΑΝΟΝ . ΤΟΝ ΘΕΟΣΤΕΦΗ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ. CONSTANTINI CHRISTI JETERNI REGISj GRATIA IMPERATORIS ROMANORUM AD ROMANUM FILIUM, A DEO CORONATUM ET PORPHYROGENITUM IMPERATOREM. IIPOOIMION. Υιὸς σοφὸς εὐφραίνει πατέρα, xal πατὴρ φιλό- στοργος ἐπὶ uli τέρπετα' φρονίµφ. Κύριος γὰρ δί- ΑΔ δωσι νοῦν ἠνίχα δεῖ εἰπεῖν, καὶ προστίθησιν οὓς τοῦ — ἀχούειν ' παρ) αὐτῷ θησαυρὸς σοφίας, xai ἓξ αὐτοῦ δίδοται πᾶν δώρηµα τέλειον *. χαθιστᾷ βασιλεῖς ἐπὶ θρόνου, xai xuplav τοῦ παντὸς δίδωσιν αὐτοῖς. Nov οὖν ἄχουσόν µου, υἱΣ, xai τήνδε μεμαθηχὼς τὴν δι- δαχὴν, fon σορὸς παρὰ φρονίμοις, χαὶ φρόνιµος παρὰ σοφοῖς λογισθήσῃ. Εὐλογήσουσί σε οἱ λαοὶ, xat μαχαριοῦσέ σε πλήθη ἐθνῶν. Διδάχθητι ἃ χρή σε πρὸ πάντων εἰδέναι, χαὶ νουνεχῶς τῶν τῆς βασιλείας οἰάχων ἀντιλαθοῦ. Περὶ τῶν Σνεστώτων µελέτησον, χαὶ περὶ τῶν μελλόντων διδάχθητι, ἵνα πεῖραν μετ εὐθουλίας ἀθροίσῃς, xal μµεγαλεπήθολος ἔσῃ περὶ τὰ πράγματα. Ἰδοὺ ἐκτίθημί σοι διδασκαλἰίαν, ὥστε τῇ 5x ταύτης πείρᾳ καὶ γνώσει συνετισθέντα περὶ τὰς βελτίστᾳς βουλὰς xai [τῷ] τὸ κοινῇ συμφέρον μὴ διαµαρτάνειν. Πρῶτα μὲν, ποῖον ἔθνος, κατὰ τί μὲν ὠφελῆσαι δύναται Ῥωμαίους, χατὰ τί δὲ βλάψαι” καὶ ποῖον, καὶ πῶς ἕχαστον τούτων, xai παρὰ ποίου δύναται ἔθνους, χαὶ πολεμεῖσθαι, xal ὑποτάσσεσθαι. Ἔπειτα, περὶ τῆς ἁπλήστου καὶ ἀχορέστου αὐτῶν γνώμης, xai ὧν παραλόγως ἑἐξαιτοῦνται λαμθάνειν. Et0' οὕτως καὶ περὶ διαφορᾶς ἑτέρων ἐθνῶν, Υενεά- λογίας τε ἐθνῶν, καὶ βίου διαγωγῆς, xai θέσεως καὶ χράσεως τῆς κχατοιχουµένης παρ) αὐτῶν γῆς xal Β ΡΛΟΟΕΜΙΟΝ. B3 Filius sapiens letificat patrem, et pater prolis amans in fllio prudente delectatur. Dominus quippe est qui mentem indit quando loquendum est, et aurem ad audiendum impertit. Penes ipsum sapientie 5/& thesaurus reconditur, et ab illo omne donum perfeetum emanat. Reges in throno collocat, universique dominatum ipsis elargitur. Nunc ergo aurem prebe, fili, et bac imbutus do- cirina, sapiens apud prudentes eris, et apud sa- pientes prudens censeberis. Benedicent tibi po- puli, et beatum przdicabunt multz gentes. Disce que pre omnibus scitu opus sunt, εἰ prudenter imperii gubernacula accipe. De praesentibus tecum cogita, futura edisce, ut una cum recto consilio experientiam colligas, et praeclare res magnas ag- gredi valebis. Ecce doctrinam tibi propono ; ut ex ejus experientia et noüitia ad optima consilia as- suefactus, in publice utilitatis rebus ne aberres. Primum quidem tradam qus gens in qua re pro- desse Romanis possit, in qua obesse : item quali- ter et quomodo singulze 8e habeant, et a qua gente possint et bello impeti et subjugari. Deinde vero . de inexplebili insatiabilique earum animo, ac de iniquis earumdem postulatis, Sub hzc de aliarum quoque gentium discrimine, origine, vivendi insti- tuto, de situ, de conditione terr: quam incolunt ; 159 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 160 iusuper de circuitu οἱ mensura terre, ac de iis A περιηγήσεως αὐτῆς, xal σταδιασμοῦ πρὸς τούτοις. que vario tempore inter liemanos diversasque gentes acciderint : deinde de iis qux: penes nos, imo etiam in universo Romano imperio certis temporibus innovata sunt. Hxc mecum ex sapien- tie legibus considerata, tibi dilecto filio meo nota facere decrevi, ut singulorum discrimen apprime teneas, sciasque qua ratione istz, vel tractand:e sive conciliande, vel debellandae ac repellenda: sint. Te quippe ut magnanimum reformidabunt ; et abs te velut ab igne fugient. Labia eorum frz- nabuntur, verbisque tuis veluti telis confodientur. lpsis aspectu terribilis eris, et 3 conspectu tuo tremor invadel illos, Deusque omnipotens te pro- teget, ac Creator tuus te prudentia instruet, gres- sus tuos diriget, atque in basi immobili consti- B tuet. Thronus tuus quasi sol erit coram ipso, . oculi ejus le respicient , neque te res adverse contingent, quoniam ipse te elegit, et ab utero matris segregavit, imperiumque suum tibi tan- quam czleris przcellenti tradidit, posuitque te quasi speculam in colle, ac veluti auream statuam in excelso, et veluti urbem in monte te exaltavit ; αἲ munera tibi ferant gentes, et adorent te habitatores terr. Sed tu, Domine, Deus meus, cujus regnum incorruptibleet ternum est, eum in via dirige qui per (6 ex me natus est, ipsi vultustui przesentia colluceat et auris tua ad preces ejus inclinetur. Protegat eum manus (uà, regnet propter veritatem, deducat eum dextera tua, et dirigantur viz ejus in $5 conspectu tuo, ut custodiat justificationes tuas, coram eo procident hostes, et. inimici ejus terram lingent. Adumbretur stirps ejus foecunda sobolis foliis, et umbra fructus ejus montes regios operiat,'quia per te reges regnant, te celebrantes in saecula. χαὶ περὶ τῶν Év τινι χαιρῷ μεταξυ Ῥωμαίων xal διαφόρων ἐθνῶν συµθεθηχότων, xal μετὰ ταῦτα, ὅσα ἐν τῇ καθ) ἡμᾶς πολιτείᾳ, ἁλλὰ xal ἐν πάσῃ τῇ Ῥωμαίων àpyfj κατά τινας χρόνους ἑχαινοτομήθη. Ταῦτα ἑσοφισάμην xaz' ἐμαυτὸν, xal εἶπα γνωστά σοι ποιῆσαι τῷ ἠγαπημένῳ µου υἱῷ, ἵν ἔχῆς εἰδέ- ναι τὴν ἑχάστου τούτων διαφοράν * καὶ πῶς, 7) µετα- χειρίζεσθαι ταῦτα xal οἰχειοῦσθαι ' ἡ πολεμεῖν, xal ἀντιτάσσεσθαι. Ἡτοηθήσονται γάρ σε ὡς μεγαλοφυῆ, χαὶ ὡς ἀπὸ πυρὸς φεύξονται ἀπὸ σοῦ * φιµωθήσον- ται τὰ χείλη αὐτῶν, xaX ὡς ὑπὸ βελῶν τοῖς σοῖς xa- τατρωθήσονται ῥήμασιν. Οφθήσῃ αὑτοῖς φοδερὸς, xat ἀπὸ προσώπου σου τρόμος λήψεται αὐτοὺς, καὶ coU ὁ Παντοχράτωρ ὑπερασπιεῖ ᾿ καὶ συνετιεῖ σε ó πλάσας σε, χατευθυνεῖ σου τὰ διαδήµατα, χαὶ ἑδράσει σε ἐπὶ βάσιν ἀσάλευτον. Ὁ θρόνος σου, ὡς ὁ ἥλιος ἑναντίον αὑτοῦ, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἔσονται βλέ- ποντες ἐπὶ σέ. xal οὐδὲν οὗ μὴ ἄψηταί σου τῶν χαλεπῶν, καθότι αὗτός σε ἑἐξελέξατο, χαὶ ἀπὺ µή- «pag ἀφώρισεν, xal τὴν αὑτοῦ βασιλείαν ὡς ἀγαθῷ ὑπὲρ πάντας σοι ἔδωχε, χαὶ τέθεικεν ιὼς σκοπὴν ἐπὶ βουνοῦ, χαὶ ὡς χρυσοῦν ἀἁνδριάντα ἐφ' ὑψηλοῦ, καὶ ὡς πόλιν ἐπ᾽ ὅρους ἀνύψωσεν, ὥστε δωροφορεῖσθαι ὑπ' ἐθνῶν, xal προσχυνεῖσθαι ὑπὸ τῶν κατοιχούν- των τὴν γῆν. ᾽Αλλὰ cb, Κύριε ὁ θεός µου, οὗ ἡ βα- σιλεία ἀνώλεθρος xat αἰώνιος, εἴης χατευοδξῶν τὸν διὰ cou ἐξ ἁμοῦ γεννηθέντα, xal ἕστω ἡ ἐπισχοπὴ * τοῦ προσώπου σου ἐπ᾽ αὐτὸν, xal τὸ οὕς σου ἐπιχλι- νέσθω ταῖς τούτου δεῄσεσι, σχεπασάτω αὑτὸν f) χείρ σου, xa βασιλευέτω ἕνεχεν ἀληθείας, xaX ὁδηγήσῃ αὐτὸν ἡ δεξιἀ σου, χατευθυνθείησαν αἱ ὁδοὶ αὑτοῦ ἐνώπιόν΄ σου τοῦ φυλάξασθαι τὰ δικαιώματά σου " πρὺ προσώπου αὐτοῦ πεσοῦνται πολέμιοι, καὶ λείξουσι χοῦν οἱ ἔἐχθροὶ αὑτοῦ. Κατασχιασθείη τὸ στέλεχος τοῦ γένους αὑτοῦ πολυγονίας φύλλοις, xal ἡ αχιὰ τοῦ χαρποῦ αὐτοῦ ἐπικαλύναι ὄρη βασίλεια" τι διὰ coU βασιλεύουσι βασιλείς δοξἀζοντές σε εἰς τὸν αἰῶνα. CAPUT PRIMUM. De Patzinacitis, εί quantum prosint. imperatori Romano si pacem cum ipsis habeat. Audi ergo, fili, quze tibi non ignoranda existimo, et intelligens esto ut rectam gubernandi rationem assequaris. Siquidem vel subditis omnibus oppor- ΚΕΦΑΛΑΛΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ. Περὶ τῶν Πατζινακιτῶν (69) , καὶ πρὸς πόσα συμδά.ἰΊονται μετὰ τοῦ βασιλέως ᾿Ῥωμαίωγν' εἰρηγεύοντες. "λκουσον τοίνυν, υἱξ, & por δοχεῖ σε μὴ ἀγνοεῖν, χαὶ νοήµων γενοῦ, ἵνα χτήσῃ κυδέρνησιν. Φημὶ γὰρ καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασιν εἶναι χαλὸν τῶν ὑποτεταγμέ- tinam esse scientiam dico, Ργοίριθ vero tibi, D νων τὴν µάθησιν, διαφερόντως δὲ σοὶ τῷ ὑπὲρ τῆς qui omnium saluti prospicere, ac mundi navem regere et gubernare debeas. Quod si perspicuo, trito, atque, ut par est, fluido, pedestri ac simplici loquendi genere uti;r, ad ea qua proposui decla- randa, ne mirere, fili. Non enim recte scribendi, neque Atticze dictionis turgidze ac sublimis speci- πάντων σωτηρίας ὀφείλοντι διαμεριμνᾷν, xaV τὴν χοσμιχὴν ὀλχάδα πηδαλιουχεῖν τε xal χυθερνᾷν. El δὲ σαφεῖ καὶ κατημαξευμένῳ λόγῳ, καὶ οἷον εἰχῆ ῥέοντι πεζῷ καὶ ἁπλοϊκῷ πρὸς τὴν τῶν προχειµέ- νων ἐχρησάμην δήλωσιν μηδὸν θαυµάσῃς,Νὶέ. Οὐ γὰρ ἐπίδειξιν χαλλιγραφίας, f?) φράσεως ἠττικισμένης, ANSELMI BANDURII NOTE. (68) Meursius, acsi legeretur στασιασμοῦ pro σταδιασμοῦ, hec ita interpretatur, seditionis motu, Verum in mss. Regiis et in Palatino non solum hic verum etiam cap. xii. circa (inem legitur στα- διασμοῦ, ubi Meursius perperam emendat σταδι- Soo pro σταδιασμοῦ * quippe idem Porphyrogenitus lib. 1. de Them. ubi de Themate secundo Ar- meniaco, sic habet, οὔτε Μένιππος ὁ τοὺς σταδια- σμοὺς τῆς ὅλης οἰκουμένης ἀπογραφάμενος, ubi Vulcanius σταδιασμὸν interpretatur dimensionem per stadia. Addatur itaque haec vox Glossario Greco Ducangii. 2. (69) De Patzinacitis Scythica gente qui etiam Paizinacz aliis dicuntur, pluribus agit scriptor no- ster capitibus sequentibus, ubi de eorum regione, vite instituto, gentibus qua ipsis contermina sunt multis loquitur. Vide que «de ipsis habet Urtelius. 161 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 162 xai τὸ διηρµένον διογχούσης, xai ὑψηλοῦ modica: Α men edere in animo habui; sed potius commun; ἑσπούδασα ΄ ἀλλὰ μᾶλλον διὰ χοιγῆς xat χαθωµιλη- µένης ἁπαγγελίας διδάξαι oe. ἔσπενσα, ἅπερ οἴομαι δεῖν σε μὴ ἀγνοεῖν, καὶ & τὴν ἑχ μακρᾶς ἑμπειρίας σύνεσίν τε xal φρόνησιν εὐμαρῶς σοι δύναται προξε- νεῖν. Ὑπολαμδάνω γὰρ χατὰ πολὺ συμφέρειν ἀεὶ τῷ βασιλεῖ Ῥωμαίων, εἰρήνην ἐθέλειν ἔχειν μετὰ ςοῦ ἔθνους τῶν Πατξιναχιτῶν, χαὶ φιλικὰς πρὸς αὐ- κοὺς ποιεῖσθαι συνθήχας τε xal σπονδὰς, xai ἆπο- στέλλειν χαθ᾽ ἕχαστον χρόνον ἐντεῦθεν πρὸς αὑτοὺς ἀποχρισιάριον (10) μετὰ ξενίων ἁρμοζόντων καὶ πρὸς τὸ ἔθνος ἐπιτηδείων, xat ἀναλαμθάνεσθαι ἐκεῖ- θεν ὀμέρους, Ἠτοι ὄψιδας (71) καὶ ἀποκρισιάριον * οἵτινες ἐν τῇ θεοφυλάχτῳ ταύτῃ πόλει μετὰ τοῦ χαθ- υπουργοῦντος εἰς ταῦτα συνελεύσονται, xai βασιλι- ac familiari sermone ea enuntiare destinati, quae non ignota tibi esse debere putavi, quzque diu- turno usu et experimento, intelligentiam tibi ac : prudentiam facile conciliare possint. Arbitror au- tem te re imperatoris Romanorum esse, uL cum Paizinacitis pacem semper agat, amice cum illis paciscatur, et federa ineat, singulis annis Apo- crisiarium cum donis genti competentibus ad illos wittat ; inde vero obsides recipiat et Apocri- siarium quiin urbem hanc a Deo servatam cum administro convenient, ac condignis omnibus be- neficiis honoribusque ab imperatore affieientur. Hec quippe Patzinacitarum gens parti Chersonis finitima est, et nisi amice nobiscum sentiat, in χῶν εὐεργεσιῶν xal φιλοτιμιῶν τῶν ἐπαξίων πάν- D Chersonem impressionem el excursiones facere των toU βασιλεύοντος áToÀaucoucty * ὅτι γειτνιάζει τὸ τοιοῦτον ἔθνος (72) τῶν Πατζιναχιτῶν τῷ μέρει valet, ipsamque Chersonem et regiones infestare ac depopulari. τῆς Χερσῶνος, xal εἰ μὴ φιλίως ἔχουσι πρὸς ἡμᾶς, δύνανται χατὰ τῆς Χερσῶνος ἑξέρχεσθαι, xal xovup- σεύειν (15), καὶ ληΐζεσθαι αὐτὴν τε τὴν Χερσῶνα xal τὰ λεγόμενα Κλήματα (74). ΚΕΦΑΛ. B. Περὶ τῶν Πατεζιναχιτῶν xal τῶν 'Poc. Ὅτι χαὶ τοῖς Ῥῶς οἱ Πατζινακῖται γείτονες (75) xai ὅμοροι χαθεστήχασι, xal πολλάκις ὅταν μὴ πρὺς ἀλλήλους εἰρηνεύουσι πραιδεύουσι τὴν Ῥω- σίαν (76), xol ἱκανῶς αὐτὴν παραθλάπτουσι xol λυμαίνονται. "Occ χαὶ οἱ ᾿Ῥῶς διὰ σπουδῆς ἔχουσιν εἰρήνην ἔχειν μετὰ τῶν Πατζιναχιτῶν. ᾿Αγοράζουσι γὰρ t& αὐτῶν βόας, καὶ ἵππους, xai πρόθατα, xal CAPUT II. De Patainacitis et Russis. Russis Patzinacilze vicini sunt et. contermini : quare nisi pacem invicem colant, Russiam sape depredantur jingentique damno afficiunt, deo Russi "operam dant, ut pacem cum Patzinacitis habeant. Áb ipsis enim boves, equos et oves com- parant, atque horum ope 56 facilius suaviusque vitam agunt : nullum quippe horum animalium in Ex τούτων εὐμαρέστερον διαξῶσι καὶ τρυφερώτερον’ c Russia nascitur. Sed neque ad bella qua extra ἐπεὶ μηδὲν τῶν προειρηµένων ζώων ἐν τῇ "Pucía χαθέστηχεν. ᾽Αλλ’ οὐδὲ πρὺς ὑπερορίους πολέμους ἀπέρχεσθαι δύνανται ὅλως οἱ Ῥῶς, εἰ μῆ μετὰ τῶν Πατζιναχιτῶν εἰρηνεύοντες, διότι δύνανται ἓν τῷ ἐχείνους τῶν οἰχείων ὑποχωρεῖν, αὐτοὶ ἐπερχόμενοι τὰ ἐχείνων ἀφανίζειν τε xat λυµαίνεσθαι ' διὸ μᾶλ- ^ov ἀεὶ σπουδὴν οἱ "Pio; τίθενται διά τε τὸ μὴ παρα- θλάπτεσθαι παρ) αὐτῶν, χαὶ διὰ τὸ ἰσχυρὸν εἶναι τὸ fines geruntur, ire omnino Russi possunt, nisi cum Patzinacitis pacem servent : quoniam dum illi extra fines abscedunt, ipsi irrumpentes possunt lerram eorum pcessuuidare et devastare. Ideoque Russi summopere satagunt ne damnum ab ista gente sibi importetur : et quia strenua illa et ad- modum bellicosa est, eam sibi ad belli consortium ei auxilium pellicere curant, uti simul et ejus ini- ANSELMI BANDURII NOTAE. (70) Id est, Legatum ; passim quidem hac signi- fcatione occurrit. apud scriptores media et infimae Grazcitatis ac Latinitatis, vide Ducangii utrumque Glossarium ; unde nostrates legatum Poclisar appel- lant. Incipit nomen et munus Constantini magni tem- pore, ut scribit Hincmarus epist. n1, cap. xin. Nec ab origine pro quovis legato sumebatur, sed qui Ecclesi: negotia tractabat legatus, Apocrisiarius dicebatur; posteriori autem avo pro quovis legato indifferenter usurpatum est. (11) "ὖψις multiplici significatione apud scri- ptores occurrit, quemadmodum etiam apud eum- dem Constantinum ; hoc ipsomet quippe libro de Adm. imp. cap. 55, p. 149 Όψις pro vultu accipitur : Καὶ ἴδετε ὅτι ὁ Σαυρόµατος τὰ νῶτα αὐτοῦ ἔχει πρὸς ἡμᾶς, χαὶ τὴν ὄψιν πρὸς τοὺς ἰδίους, ἐγὼ δὲ τὴν ὅψιν µου πρὸς ὑμᾶς, χαὶ τὰ νῶτα πρὸς ἑναντίους. li Tacticis apud Mauricium bp pro exercitus [ronte usurpatur. At in praesentiarum ὄψις est purum putum Latinum, obses : qua notione accipitur etiain cap. 7 ejusdem libri de Adm. imp. Kat ἔπι- ητεῖν ὄψιδας xal διασώστας necnon cap. 8 et 45. (72) Ex illis quz in sequentibus habet Scriptor nos- ter facile eorum regionis limites dignosci possunt. (15) Id est cursare, predari, excursiones facere. Hac notione szpe occurrit apud Theophanem, et allos scriptores ; necnon eumdem Constantinum in Tacticis. Vide Ducangii Gloss. Grzec. (74) Interpretatus sum Regiones exemplo edit. Lat. canonum Ecclesie Afric. can. 107, ἐν τῇ Χαλχηδόνι εἰς τὴν ἐκχλησίαν τοῦ δευτέρου χλήματος, D in Basilica Regionis secunde. Czterum apud eum- dem Constantinum scribitur χλῆμα et xMpa, cum η. cap. hoc primo ; cum. cap.57, et cap. 42. ejus- dem libri de Adm. imp. elita varie scriptum, eadem tamen nolione passim reperitur apud Au- ctores. (715) De Russis et Russia pluribus loquitur infra Scriptor noster. De ftussis autem Symeon Logo- theta in Clironico MS. sic loquitur: "Po δὲ οἱ καὶ Δρομῖται, φερώνυμον, ἀπὸ ᾿Ρῶς τινος σφοδροῦ δι- έδραµεν ἀπηχήματος τῶν χρησαµένων EG ὑποθήχης f) θεοχλυσίας τινὸς, xal ὑπερεχόντων αὐτοὺς, ἐπιχέχλην- ται. Δρομίται δὲ ἀπὸ τοῦ ὀξέως τρἐχειν αὐτοῖς προσ- fjyevo* ἐκ γένους δὲ τῶν Φράγγων καθίστανται. (76) Id est, przdautur : hoc verbo utitur Con- stantinus etiam cap. 10, 15, 50, 52, 44, 45, el in Tacticis nonnunquam. Apud alios item scriptores Bvzantinos passim occurrit lioc verbum eadem no- tione. 163 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 164 micitiam devitent, el auxilio fruantur. Neque pos- A τοιοῦτον ἔθνος συμμαχίαν παρ) αὐτῶν λάμθδάνειν, sunt item Russi imperaticem hanc Romanorum ^ urbem, sive belli, sive commercii causa petere, nisi pacem cum Patzinacitis colant : nam ubi cum na- vibus Russi ad loca fluminis prerupta devenerint, cum non ultra procedere queant, nisi naviculas suas flumine eductas humeris impositas transfo- rant, tunc. temporis illos Patzinacite invadunt, el facile quia duplici labori ferendo pares non sunt, in fugam vertunt et interficiunt. χαὶ ἔχειν αὐτοὺς εἰς βοήθειαν, ὡς ἂν xaX ες ἔχθρας αὐτῶν ἁπαλλάττωνται, xal τῆς βοηθείας Χαταπο- λαύοιεν. "Ovi οὐδὲ πρὸς τὴν βασιλεύουσαν ταύτην τῶν Ῥωμαίων πόλιν οἱ Ῥῶς παραγχίνεσθαι δύναν- και, εἰ μὴ μετὰ τῶν Πατζιναχιτῶν εἰρηνεύοντες, οὔτε πολέμου χάριν, οὔτε πραγµατείας. Ἐπειδὴ ἐν τῷ μετὰ τῶν πλοίων εἰς τοὺς φραγμοὺς τοῦ ποτα- μοῦ (77) γίνεσθαι τοὺς Ῥῶς, χαὶ μὴ δύνασθαι διςλ θεῖν, εἰ μὴ ἑἐξαγάγωσι «o0 ποταμοῦ τὰ πλοῖα αὐ- τῶν, xat ἐπὶ τῶν ὤὥμων βαστάζοντες διαθήσωσιν » ἐπιτίθενται τότε αὑτοῖς οἱ τοῦ τοιούτου ἔθνους τῶν Πατζινακιτῶν, xai ῥᾳδίως, ἅτε πρὸς δύο πόνους ἀντέχειν μὴ δύνανται, τροποῦνται xal χατασφάζονται. CAPUT HI. De Patzinacitis et Turcis. Turcarum gens memoratos Patzinacitas mogno- pere reformidat, quia frequenter in preszeliis ab iis devicti et ad internecionem fere cxsi sunt. Ideoque Turcis Patzinacitze ,semper formidolosi sunt, ab B iisque coercentur. CAPUT IV. De Paltainacitis, Russis et Turcis. 8: pacem cum Patzinacitis habeat Romanorumim- perator, imperium Romanorum neque Russi, neque Turczinfestare possunt : neque item possunt a Roma- nis pro redimenda pace maguam pectniarum vim exi- .gere, imperatorem hujuscegentis subsidiis «c potentia mnixum pertiniescentes. Dum enimilli inbellum contra Romanos proficiscuntur, Patzinacitze, sive amicitia cum imperatore devincti, sive litteris ejus atque muneribus pellecti, facile Turcarum HRussorumque ΙΚΕΦΑΛ. I". Περὶ τῶν Πατζιακιτῶν καὶ Τούρκων. "Ότι xai τὸ τῶν Τούρχων γένος µεγάλως πτοεῖται καὶ δέδιε τοὺς εἰρημένους Πατζιναχίτας, διὰ τὸ πολ- Mag Ἠττηθῆναι παρ) αὐτῶν, xal τελείως σχεδὸν παραδοθῆναι ἀφανιαμῷ. Καὶ διὰ τοῦτο ἀεὶ φοδεροὶ τοῖς Τούρχοις οἱ Πατζιναχῖται νοµίζονται, xoi συ- στέλλονται ὑπ αὐτῶν. ΚΕΦΑΛ. A'. Περὶ τῶν Πατζινακιτῶν, xal Ῥῶς, καὶ Τούρκων. "Οτι τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων; μετὰ τῶν Πατζινα, χιτῶν εἰρηνεύοντος, οὔτε Ῥῶς πολέμου νόµῳ xató τῆς Ῥωμαίων ἐπιχρατείας, οὔτε οἱ Τοῦρχοι δύναν- ται ἐπελθεῖν. ἁλλ᾽ οὔτε ὑπὲρ τῆς εἰρήνης μεγάλο καὶ ὑπέρογχα χρήματά τε χαὶ πράγµατα παρὰ τῶν Ῥωμαίων δύνανται ἀπαιτεῖν, δεδιότες τὴν διὰ τοῦ τοιούτου ἔθνους παρὰ τοῦ βασιλέως xav αὐτῶν ἰσχύν. "Ev τῷ ἑχείνους χατὰ Ῥωμαίων .ἑχστρα- τεύσδιν, οἱ Πατξιναχἶται, καὶ τῇ πρὸς τὸν βασιλέα φι- terram invadere, ac uxores liberosque illorum in ( λίᾳ συνδούµενοι, χαὶ παρ' ἐχείνου διὰ γραμμάτων servitutem agere, regionemque devastare possunt. xaX δώρων ἀναπειθόμενοι, δύνανται ῥᾳδίως κχατὸ τῆς χώρας τῶν τε Ῥῶς xa τῶν Τούρχων ἐπέρχεσθαι, xa Εἔξανδραπεδίζεσθαι τὰ τούτων Ὑγύναια, χα) παιδάρια, καὶ ληΐξεσθαι τὴν χώραν αὐτῶν. 5"7 CAPUT V. De Patzinacitis et Bulgaris. Bulgaris quoque formidabilior Romanorum im- perator videbitur, ipsosque ad pacem et quietein adigere valet, sj sit fcedere euin Patzinacitis junctus. Siquidem memorati Patzinacite Bulgaris etiain - finitim! sunt : et arbitratu suo, sive proprii quaestus eausa, sive ad ineundam cum Romano imperatore gratiam, Bulgariain nullo negotio invadere possunt, ac multitudine, roboreque suo ipsos devincere et profligare. Quapropter Bulgari magnam pacis ac concordie cum Patzinacitis servandz curam, solli- ΚΕΦΑΛ. E. Περὶ τῶν Iactiraxiór καὶ Βουλγάρων. "Ott xal τοῖς Βουλγάροις φοθερώτερος ἂν εἶναι δόξειεν ὁ τῶν Ῥωμαίων βασιλεὺς, xal ἀνάγχην ἠσν- χίας ἐπιτιθέναι τούτοις δύναται, ix. τοῦ μετὰ τῶν Πατζιναχιτῶν εἰρηνεύειν " ἐπειδὴ καὶ πρὸς αὐτοὺς τοὺς Βουλγάρους οἱ εἰρημένοι Πατζινακῖται πλησιά- ζουσι * xal ἠνίχα βουληθῶσι, ἢ δι οἰχεῖον χέρδος, ἡ τῇ πρὸς τὸν βασιλέα Ῥωμαίων χάριτι, εὐχερῶς δύνανται χατὰ Βουλγαρίας ἑκστρατεύειν, xal ἀπὸ τοῦ περιόντος τλήθους xai τῆς ἰσχύος αὑτῶν, ὑπερ- νιχᾷν αὐτοὺς xal ἠἡττᾷν. Auk τοῦτο xal οἱ Βούλγαροι citudinemque gerunt. Nam frequenter ab iis de- p ἀγῶνα xat σπουδην διηνεχῶς ἔχουσι τοῦ εἰρηνεύειν belaati atque vastati, experimento didicerunt, quantum sibi conferat pacate cum illis semper agere. xai ὁμονοεῖν μετὰ τῶν Πατζινακιτῶν. Ἐκ τοῦ γὰρ πολλάκις ὑπ' αὐτῶν χαταπολεμηθῆναι xal πραιδευ- θῆναι, τῇ πείρᾳ ἐγνώχασι χαλὸν καὶ συμφέρον εἶναι τὸ εἰρηνεύειν ἀεὶ πρὸς. αὐτούς. ANSELMI BANDURII NOTA. (77) Nimirum, ad loca καπ praerupta. Per- peraw bzec interpretatur Meursius, in fluminis mu- nimentis ; quippe in Danubio, Danapri et Danastri fluminibus nulla munimenta arte facta, qu navi- gationem impediant, reperiuntur ; loea vero prz- ) upla, seu rupes transversa, qua. navigiis permeari nequeant, frequentissimz in laudatis fluviis occur- runt. Nomina autem locorum praruptoruim, quz in ilis fluminibus reperiuntur, recensentur a Porphyro- genito paulo iníra cap. ix, ubi agit de Jiussis à Russia Constantinopolim in lintribus venien- tibus. 165 ΚΕΦΑΛ. G*. Περι τῶν Πατζινακιτῶν καὶ Χερσωγιτῶν. "Οτι χαὶ ἕτερος λαὺς τῶν τοιούτων Πατζιναχι- τῶν (78) τῷ µέρει τῆς Χερσῶνος παράχεινται, οἴτι» νες xat πραγματεύονται μετὰ τῶν Χερσωνιτῶν, xal ποιοῦσι τὰς δουλείας αὑτῶν τε καὶ τοῦ βασιλέως, tl; τε τὴν Ῥωσίαν (79), καὶ Χαζαρίαν (80), xal thv Ζιχίαν (81), χαὶ εἰς πάντα τὰ ἐχεῖθεν µέρη, δῆ- àov ὅτι λαμθάνοντες παρὰ τῶν Χερσωνιτῶν τὸν | προσυμπεφωνημένον μισθὸν ὑπὲρ τῆς τοιαύτης δια» χονίας, χατὰ τὸ ἀνηχον τῆς δουλείας χαὶ τοῦ χόπου αὐτῶν, olov βλαττία (82) , πράνδια (83), χαρέ- θα (84). σήµενια (85), πέπερι, δερµάτια ἆλη- θινὰ (86) πάρδιχα, χαὶ ἕτερα εἴδη τὰ ὑπ' αὐτῶν ἐπιζητούμενα, χαθὼ; ἂν ἕχαστος Χερσωνίτης ἕκα- DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 166 CAPUT VI. De Paizinacitis εἰ Chersonitis. Patzinacitarum gens allera Chersonis parti con- terinina est, qui etiam cum :Chersonitis negotia- tionem exercel, et tam ipsis quam imperatori πι]- nisterium przbent in Russia, Chazaria, Zichia, atque in. omnibus istic positis regionibus, pactaifi videlicet mercedem a Chersonitis accipientes, de qua pro tali ministerio mutuo convenerant, pro ra- tione suscepte operz εἰ laboris, Ejusmodi porro merces exportant, Blattas, Praudea, Pannos ra- riores, Segmenta, Piper, Pelles Pardorum purpu- reas, extéerasque rerum species quas exquirunt, prout inter Chersonitas singulos et Patzinacitas pactum fuit. Liberi enim et quasi sui juris cum ANSELMI BANDURII NOTAE. (78) Vide quid de Patzinacitis scribat idem Por- B pbyrogenitus infra cap. xxxvi. Gens autem Patzi- nacitarum dividitur in xui tribus, et est wagna et populoaa, cui nulla Scythica resistere potuit, ut scribit Cedrenus; qui quamdam harum tribuum Belemarmin, ei aliam Pagumanin appellat. In horum vero Patzinacitarum sive Patzinacarum tractu in- quit Ortelius, hodie Podolia et Moldavia visitur. (19) De Russis ac Russia pluribus infra cap. ix. loquitur idem Scriptor : ubi vide quid observe- mus. (80) De Chazaris et Clazaria vide quid Con- siautinus cap. x, xi, et xii, necnon alibi obiter. Perperam vero in editis scribitur Χασαρία. (81) Regio ad Pontum Euxinum. Pluribus de Zichia loquitur Porphyrogenitus infra cap. xum. et Gyllius iu Bosporo Tüiracio. Vide notas ad histo- riam Duc:e pag. 252. Xylander in notis ad Cedre- num nomen fluminis esse ait. (82) Blattia vel Blatta est idem quod purpura C in |. 1. C. Qux res venund. non. poss. Purpure, κα blatta, vel oxyblaita, aique. hyantina dicitur. iuc constat Liiplicis coloris fuisse blattam, pur- puream nempe, qui inero Dlatte vocabulo intelli- gitur, alteram intensioris et vividioris coloris, quam ' é£u6Xáxvxav nuncupant ; vel βλάτταν ὀξύ, ut Cedre- nus in Tiberio : tertiam denique violaceam, sive hyanthinam. Fuit olim in. pretio Βίαιια Neapoli- tana. ει Bysantina ut patet ex. Anastasio Biblio- thec. in. Leone 1n. et in Paschali. Blattam vero Tyriam commendat Sidonius carm. 5. ontus castorea, blaitam Tyrus, στα Corinthus. ' Recentiores vero Graci, βλαττίον, pro serico usur- parunt. Vide Salinas. ad hist. Aug. item Ducangii utrumque Gloss. (85) Prandea et Brandea, scriptum reperitur. Brandeum multiplici significatione apud scriptores occurrit : aliquando enim accipitur pro palla se- rica, vel lintea, qua divorum reliquie, vel corpora involvi a Christianis solebant. Hincmarus in Vita S. Remigii ; psum corpus sanctissimum, sicul in anleriori translatione, ab episcopis Tiemorum ἀϊσ- ceseos integrum inventum esl, et brandeo rubro in- volutum. Prandeum seu Brandeum accipitur etiam pro zonà, fascia, cingulo. Apud Isidoruim iu Glos- sis, Prandeum genus zonarum [uisse dicitur, ubi quidam temere Brandeum reponunt, ignorantes quod l'randeum scriptum reperiatur apud plures scri- ptores Latinos eadem pariter notione qua fIpávéioy apud Graecos. Theoph. an. Justiniani 51. de Ava- ribus : Elyov γὰρ τὰς χόµας ὄπισθεν μαχρὰς πἀνυ ὁξδεμένας πρανδίοις χαὶ πεπλεγμένας. Constantinus Prandea eadem siguilicatione hic accipit, scilicet pro zona, fascia seu cingulo. Vide Ducangii urumque Gloss. necnon Notas ad Theophanem psg. 597. (84) lta. mss. omnes. At Meursius in — Noti mendat, γεράρια ut sint armille. Verum Zosimus Panopolita ms. de rotundandis margaritis, docet esse pannum rariorem :; ἕστω δὲ ἡ τοιούτη ὁπὴ ἐσχεπααμένη μετὰ — mavíou ἁραιοῦ ἐπιλεγομένου χαρερίου. (85) Σήµεντον esse parum quum Latinum, Segmentum scribit Meursius in Notis, nec dissen- tio; sed quid hic segmentum signilicet non aperit. Segmentum siquidem multiplici apud Latinos significatione gaudet. Ovidiusde arte amandi ter- μο:. Quid de veste loquar ? πες enim segmenta requiro, Nec qua de Tyrio murice lana rubet. lloc quidem loco segmenta et purpuream vestem eodem sensu Ovidius usurpat, quo Gr:eci auctores χρυσὸν xal πορφύραν mulieres in luctu deposuisse scribunt. lta etiam aceipiendus Juvenalis lib. l. Sat. wu. de Veste Gracchi : Segmenuta «1 longos habitus et flammea sumit. Quibus verbis muliebrem vestem designavit, quam Gracchus induerat, εἰ qua&& segmentis ad guttur ornata fuit, hoc est, aureis fasciis. Segmenium vero apud Valerium Maximum est ornamentnin colli quod monile vocatur lib. 5, cap. 2, in Coriolani mentione; Veturid mater et Volumnia uxor nefarium opus exsequi precibus suis passe non stint. In qua- rum honorem Senatus matronarum ordinem beni- . gnissimis decrelis adornavit. Sanxit namque, εἰς, Permisit quoque his purpurea veste et aureis. uti segmentis. Eadem notione usurpavit Servius : coloque monile : ornamentum gutturis, quod ei segmentum di- cunt, ldem habet Isidorus. Et hac etiam significa- tíone segmenta in przsentiarum accipienduin esse uto : hisce quoque temporibus illarum regionum eminz collum pluribus monilibus exornant, digi- tos annulis complent. Ceterum recentiores Graci segmenta, σήµεντα, ut pigmenta πήµεντα, dixe- runt. (86) Corrupte scribitur in mss. ἀληθηνά, Cate- rum ἀληθινό, Purpureus Graecis; nonnunquam tamen apud sriptores Latinos eauidem vocem usur- atam reperio eadem notione. Anastasius Bi- Mioth. in S. Zaclaria, Simulque et vela serica alithina. quatuor. Occurrit passim apud eumdem scriptorem. Alii vero auctores chlamydes purpureas veri luminis vocant. Sicuti enim Graci ἀληθινὸν popa dixere pro purpureo vel coccineo, iia xav' ἐξοχὴν Latinis verus color est purpureus. Idcireo δερµάτια ἀληθινὰ πάρδιχα pelles Pardorum purpureas, interpretati sumus. Vide Salmasii notas |. in Trebellium Poilionen, et Ducangii utrumque Gloss. (S6 *) Codd. Regii, περὶ τῶν ἀπὸ Χερσῶνος ἁποστελλομένων βᾳσιλικῶν Ev Πατξιναχίᾳ., 167 ZONSTANTINI PORPHYROGENITI 163 sint Patizinacite , operam sine mercede nullam Α στον Πατζιναχίτην πείσῃ συμφωνῶν, f) πεισθῃ. prabeut. CAPUT VII. De Casarianis missis a Chersone in Paltzinaciam. Cum itaque talis ministerii causa Ceesarianus quispiam in Clersonem venerit, statim in Patzina- ciam mittat, ac obsides, itinerisque duces petat oporteL : qui cum venerint, obsides in castro Chersonis sub custodia relinquere, ipse vero cum itineris ducibus in Patzinaciam se conferre debet, ut jussa exsequatur. Patzinacita: autem, utpole in- satiabiles, eorumque, qua rara apud ipsos percu- pidi, munera ab illis bene 58 multa exposcere non erubescunt; obsides quidem tum suo, tum uxorum nomine; itineris vero duces, pro suscepto sui equorumque labore. Postea cum Cesarianus in ipsorum regiouem ingressus est, imperatoris mu- nera expetunt. Deinde cum homines ipsorum acri- piunt, pro uxoribus el parentibus exigunt. Denique qui redeuntem in Chersonem comitantur, pro la- bore tuin a se tum ab equis suscepto mercedem sibi postulant. , στρέφοντα πρὸς Χερσῶνα χατέλθωσι μετ αὐτοῦ, τῶν τε xai τῶν ἁλόγων αὐτῶν. CAPUT VIII. De Casarianis ab. urbe α Deo custodita missis in Palisinaciam cum chelundiis per Danubium, Da- naprim et Danastrim fluuina. Bulgariam versus in partibus Danapri, et Da- C nastri, reliquorumque illic fluviorum Patzinacitae quoque $edes habent : ac Casarianus hinc cum chelandiis missus, non necesse habet Chnersonem adire, sed potest illic nullo negotio, celeriterque Patzinacitas invenire : quos conveniens Casaria- nus dum ipse in chelandiis manet servans el custo- diens res imperatoris, ipsis per famulum adventum Ἐλεύθεροι γὰρ ὄντες, xax οἷον αὑτόνομοι οἱ τοιοῦτοι Πατζινακῖται οὐδεμίαν δουλείαν ἄνευ μισθοῦ ποιοῦσί ποτε. ΚΕΦΑΛ. Z'. Περὶ τῶν ἀποστε. Ίομένων βασιλικών ἀπὸ Χερσῶνος ἐν Πατζινακίᾳ (86). "Οτι ἠνίχα περάσῃ βασιλικὸς (87) εἰς Χερσῶνσ Évexa τῆς τοιαύτης διαχονίας, ὀφείλει εὐθὺς ἆπο- στέλλειν εἰς Πατζιναχίαν, καὶ ἐπιςητεῖν ὄψιδας παρ αὑτῶν καὶ διασώστας (88), xal ἐρχομένων αὐτῶν, τοὺς μὲν ὄψιδας εἰς τὸ χάστρον Χερσῶνος χρατουµένους καταλιμπάνειν ' αὐτὸς δὲ μετὰ τῶν διασωστῶν πρὺς Πατξιναχίαν ἀπέρχεσθαι, χαὶ τὰ ἐντεταλμένα ἐπιτελεῖν. Οἱ δὲ τοιοῦτοι Πατζινακῖται B ἅπληστοι ὄντες, καὶ τῶν παρ αὑτοῖς σπανίων ὀδεῖς ἐπιθυμηταὶ, ἀναίδην ἐπιζητοῦσι ξενάλια (89) ἱκανά. Οἱ μὲν ὄψιδες, ἄλλα μὲν λόγῳ αὑτῶν, χαὶ ἄλλα λόγῳ τῶν αὐτῶν γυναικῶν. Οἱ δὲ ἀποσῶσται τὰ μὲν ὑπὲρ τοῦ χόπου αὐτῶν, τὰ δὲ ὑπὲρ τοῦ χόπου τῶν ἁλόγων αὐτῶν. Εἶτα εἰσερχομένου τοῦ βασιλιχοῦ εἰς τὴν χώ- pav αὐτῶν, ζητοῦσι πρότερον τὰ τοῦ βασιλέως opa xai πάλιν ὅτε χωρῄσουσι τοὺς ἀνθρώπους αὐτῶν, ζητοῦσι τὰ τῶν γυναικῶν αὐτῶν xal τῶν γονέων αὑ- τῶν. ᾽Αλλὰ χαὶ ὅσοι iw τῷ ἀποσώζειν αὐτὸν ὑπο- ζητοῦσι παρ᾽ αὐτοῦ προγευθῆναι, διὰ τὸν χόπον αὖ” ΚΕΦΑΛ. H'. Περὶ τῶν ἁπὸ τῆς θεοφυλάκτου πό-εως dxo- στε..ἰομένγων βασιλικῶν μετὰ χε.]αγδίων (90), διά τε τοῦ Δανουδίου, xal Δάναπρι, καὶ Adya- cpi ποταμοῦ (91) ἐν Πατζινακίᾳ. "Ott xal εἰς τὸ µέρος τῆς Βουλγαρίας χαθέζετα! λαὺς τῶν Πατζιναχιτῶν ἐπὶ 55. µέρος τοῦ Δάναπρι καὶ τοῦ Δάναστρι, καὶ τῶν ἑτέρων τῶν ἐχεῖσε ὄντων» ποταμῶν. Καὶ βασιλιχοῦ ἀποστελλομένου ἑἐντεῦθεν μετὰ χελανδίων δύναται χαὶ χωρὶς τοῦ εἰς Χεραῶνος ἀπελθεῖν, ἐνταῦθα συντόμως xal ταχέως εὑρίσχειν τοὺς αὐτοὺς Πατζιναχίτας ' οὓς xal εὐρὼν μηνύει εδιὰ ἀνθρώπου αὐτοῦ (02) ὁ βασιλικὸς Evi; τῶν χε- ANSELMI BANDURII NOTE. . (87) Βασιλικός, id est Cesarianus. Sic interpre- (atus sum. exemplo Cujacii, qui ad Nov. 1. Justi- niani Cesarianum interpretatur, sive officialem Casaris. Divus vero Hieronymus in illo Joannis 4. v. 46. fv τις βασιλικός, interpretatur Erat qui- dam Palatinus. Ducangius, βασιλικοί, inquit, iidem qui µανδάτωρες, qui scilicel. imperatoris mandata per[erebant. Nide ejusdem Gloss. med. Grac. v. βασιλιχοἰ, necnon med. Lat. v. Basilicus. (88) Id est, Duces tie : ità et Meursius inter- pretatur. Szpissime hac voce utuntur eadem no- tione Graeci recentiores, Vide Suicerum in Διασώ- ζειν, necnon Ducangii utrumque Gloss. v. fiasostes et conducere, eic. (89) Ξενάλιον liic et cap. 45. ejusdem libri, idem significat, quod apud veteres Gracos, Κξένιον. Caeterum perperam in mss. scribitur ἐπιθυμειταί pro ἐπιθυμητα(. (90) Χελάνδιον, mavigii species, cujus frequens mentio occurrit apud Byzantinos scriptores, nec- non apud eumdem Constantinum eap. $59, 41, et 91, ejusdem lib. de Adm. imp. Vide Ducangii Gloss. med. Lat. v. Chelandium. (91) Non solum Porphyrogenito, verum etiam Cedreno pag. 464 Danaper et Danaster duo sunt flumina diversa ; ct quidem Danaster fluvius idem qui Borysthenes, Sarnatie Eürops fluvius, qui etiam a Jornande Danaster appellatur ; unde Da- naprum et Danastrum pro eodem flumine Geo- grapli passim usurpant. Sed num Danaster idem qui Marcellino Dapastus fluvius diversus a Do- rysthene, quem idem scriptor inter Danubium et Dorvstlienem ponit ? Martinus Cromerus autem de rebus Polonorum pag. 8. sic habet : Danaster vero, ui Jornandi Borysthenes est, ni fallor, aliis vero yras, qui e Sarmaticis montibus profluens, etiam- num Nesler sive Dnuester ab accolis dicitur, el ipse in Sarmatia est. Et pag. 11 : Ac si quidem Danaster Borysthenes est, ut Jornandes velle videtur, εἰ nos ante diximus (quem nos Neprum seu Dneprum voca- mus) Valachi ac Podolii nunc ea loca tenent. : sin Nester. sive Denester, ut etiam nunc ab accolis Rus- sis ει Moldavis appellarur, qui veteribus Grecis et Latinis Tyras est, soli Valachi ab eo ad Pontum ac Danubium extenduntur. (92) "Ανθρωπος lic pro famulo accipitur, ut apud Codinum de Oflic. aulze Constantinop. cap. 7, n. 45, et apud Joannem Glycai de Vanitate vite. 409 λανδίων µένων, xat μεθ) ἑαυτοῦ τὰ βασιλικὰ ἐπιρε- εξ ρόμενος xaY φυλάττων Ev τοῖς χελανδίοις πράγματα. Καὶ xatí£pyovzat πρὸς αὑτὸν, χαὶ ὅτε χατέλθωσι, δίζωσι πρὸς αὐτοὺς ὁ βασιλιχὸς ἀνθρώπους αὐτοῦ ὄψιδας, xaX λαμθάνει καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῶν τοιούτων Πατξιναχιτῶν ἑτέρους Ὄψιδας, χαὶ χρατεῖ αὑτοὺς elg τὰ χελανδία, χαὶ τότε συμφωνεῖ μετ) αὐτῶν * xa ὅτε ποιῄσουσιν οἱ Πατζιναχῖται πρὸς τὸν βασιλιχὸν τοὺς ὄρχους χατὰ τὰ ζάχανα (95) αὐτῶν, ἐπιδίδωσιν αὐτοῖς τὰς βασιλικἁς δωρεὰς, xat ἀναλαμέάνεται φί- Ἆους ἐξ αὐτῶν ὅσους βούλεται, χαὶ ὑποστρέφει, Οὔ- τω δὲ χρὴ συμφωνεῖν μετ αὐτῶν ὥστε ὅπου ἂν χρεωποιηθῇ αὐτοὺς 6 βασιλεὺς, ποιῄσωσι δουλείαν, εἴτε εἰς τοὺς ᾿Ῥῶς, εἴτε ei; τοὺς Βουλγάρους, εἴτε χαὶ εἰς τοὺς Τούρχους. Εἰσὶ γὰρ δυνατοὶ τοῦ πάντας τούτους πολεμεῖν, xal πολλάχις χατ᾽ αὐτῶν ἑλθόν- «se φοδεροὶ νῦν χαθεστήκασιν. Καὶ τοῦτο δῆλον xat ἐντεῦθέν ἐστιν. Tou γὰρ Ἐληριχοῦ Γαθρι]λ ποτὲ πρὸς τοὺς Τούρχους ἁποσταλέντος ἀπὸ χελεύσεως βααιλικῆς, xal πρὸς αὐτοὺς εἰπόντος, ὅτι Ὁ βασι- λεὺς ἑηλοποιεῖ ὑμᾶς ἀπελθεῖν χαὶ ἁποδιῶξαι τοὺς Ἡατζιναχίτας ἀπὸ τοῦ τόπου αὑτῶν, xal χαθεσθῆναι ὑμᾶς ' ὑμεῖς γὰρ xal πρότερον ἐχεῖσε ἐχᾳθέζεσθε, πρὸς τὸ εἶναι πλησίον τῆς βασιλείας µου, καὶ ὅτε θέλω ἁποστέλλω, xai iy τάχει εὑρίσχω ὑμᾶς ' máv- τες οἱ ἄρχοντες τῶν Τούρχων μιᾷ φωνῇ ἐξεθότσαν, ὅτι ἨἩμεῖς μετὰ τοὺς Πατξιναχίτας ἑαυτοὺς οὐ βάλ- Ἅρμεν' οὗ γὰρ δυνάµεθα πολεμεῖν πρὸς αὐτοὺς, ὅτι καὶ χώρα µεγάλη, καὶ λαὺς πολὺς, xal xaxà παι- DE ADMINISTRANDO IMPERIO, 170 Α renuntiat, Tum illi ipsum adeunt, qui advenienti- bus obsides e suis offert; ab iisque vicissim accipit, quos in chelandiis retinet, atque inde cum iis paci- scitur. Cum autem Patzinacite Czsariano pro legc et consuetudine ipsorum sese juramento obstrinxe- rint, tum ille ipsis imperatoria munera elargitur, ΄ et amicos ex illis quotquot voluerit accipit, atque ita revertitur. Sic vero cum illis ineunda federa, ut ex pacto teneantur eperam praebere ubicumque usus postulaverit, sive adversus Russos, sive con- tra Dulgaros vel Turcas. Siquidem hos omnes bello adoriri possunt, ac szepe contra illos profecti, jam ipsis sunt perquam formidabiles : quod vel hoc uno' exemplo palam erit. Cuin aliquando Gabrici Cleri- cus jussu imperatoris ad Turcas legatus esset, sic - Β que ipsos compellaret : Vobis imperator denuntiat, ut admoto exercitu Patzinacitas sedibus pellatis eorumque reg:onem obtineatis; nam istic olim ha- Litastis, ut imperio meo (finitimi sitis, et mittere cum velim quam celeriter vos inveniam ; omnes Turcarum principes uno ore elamarunt : Nos Pat - zinacitis bellum non inferimus, neque enim illis oppugnandis pares sumus : siquidem illorum regío perampla, inünita populi multitudo, et $9 admo- dum pugnaces sunt, Ne igitur nobis in posterum tam ingrata verba facias : adde quod Patzinacit:e elapso vere ab ulterioribus Danapris partibus ve- nientes, trajectoque flumine, istic semper zstatem transigant. δία (94) εἰσὶ, καὶ τοῦ λοιποῦ τὸν λόγον τοῦτον πρὸς ἡμᾶς μὴ εἴπῃς ' οὐ γὰρ ἀγαπῶμεν αὐτόν. Ὅτι xat οἱ Παττιναχῖται ἐχεῖθεν τοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ μετὰ τὸ ξαρ διέρχονται, xa ἀεὶ ἐχεῖσε χαλοχαιρίσουσι (95). € KE9AA. 9. Περὶ τῶν ἀπὸ τῆς Ῥωσ ἑρχομένω» Ρῶς μετὰ τῶν μονοξύ.λων (96) ἐν Κωγνσταντινουπό- Jt. Ότι τὰ ἀπὺ τῆς ἔξω Ῥωσίας µονόξυλα χατερχό- μενα àv. Κωνσταντινουπόλει, εἰσὶ μὲν ἀπὺ τοῦ Ne- µογαρδὰς (97), àv ᾧ Σφενδοσθλάδος (98) ὁ υἱὸς "Hep τοῦ ἄρχοντος Ῥωσίας ἐχαθέζετο. Εἰσὶ δὲ xal CAPUT IX. De Russis e Russia Constantinopolim in lintribus venientibus. Lintres ab ulteriore Russia Coustantinopolim ap- pellentes, 4 Nemogarda proficiscuntur, ubi Spliendo- stblabus,Ingor Russiz principis filius habitabat,Sunt etiam a Castro Milinisca, Teliutza, Tzernigoga et Ἐν - ANSELMI BANDURII NOTE. (95) Vox Illyrica corrupte scripta, uti passim apud Gracos recentiores voces occurrunt alieni- ens ; L:kon quippe in singulari numero, seu ut Nostrates scribunt Sakon vel Sacon legem signifi- eat tam scriptam, quam non scriptam, hoc est legem οἱ, consuetudinem ; et in plurali Zakona seu Sakona leges ei consuetudines. eiiam cap. 98 «ejusdem libri : Ὃν xal ἄρχοντα, χατὰ τὸ των Χαζάρων ἔθος xal ζάχανον, πεποιἠχασι, Ἠχώσαντες αὐτὸν εἰς σχουτάριον, ubi perperam in iis legitur ἔθνος pro ἔθος. Corrige Ducangii Gloss. Med, Grae. v. Záxavov. (93) Interpretatus sum, et admodwa pugnaces tunt ; Meursius ad verbum, et mali pueri sunt. Sed perperam idem Meursius in notis ad liunc Por- prrogeniti locum laudat Epimenidis versum, qui iabetur apud D. Paulum, sic : Kpricsc dsl yev- σται, xaxó παιδία, γαστέρες ἆργαί, Nam ibi non χαχὰ παιδία, sed χακὰ θηρία legitur. 5) Καλλοχαιρίζειν significat statem trans- igere 2 χαλοχαίριον quippe apud eumdem cap. 39 de Adm. Imp. e estas ; "Έχει χαὶ τὸ τοιοῦτον στρον χύχλον αὑτοῦ ὄρη ὑψηλὰ, ὥστε τῷ µόν χαλοχαιρίῳ βλέπειν τὸν Ἆλιον ἐίὰ τὸ εσουρανεῖν, τῷ δὲ χειμῶνι οὐδαμῶς. Vide Meursii Gloss. med. l'irRoL. 65, CXIII., Grzec. necuon Ducangii. (96) Μονόξυλα sunt lintres minores ex unico ligno confectz. Vegetius lib. nt, cap. 7, scaphas de singulis trabibus excavatas appellat. Unde a La- tinis l'rabarie dicte, que ex singulis trabibus ca- vantur, ut est apud Isiderum lib. xix, Orig. cap. 1. dem. voce utitur D Hiec proprie erant. Seythorum, Bulgarorum, Bus- sorum, czterorumque ad Septentrionem populo- rum, quibus lstrum οἱ majora flumina trajicic- bant. Claudianus in 4 Consul. Honorii : - Ausi Danubium quondam transnare Gothunni, ]n lintres (regere nemus, cum mille ruebant Per fluvium plene cuneis immanibus alni. His quoque temporibus lintribus illarum regionum populi utuntur, quas patria lingua Golize vocant, ut etiam el nostrates. Ejusmodi μονοξύλων frequens inentío occurrit apud scriptores Byzantinos, nec- non in Tacticis Leonis et Constantini impp. Vide Ducangii Gloss. med. Lat. in Linter, ac med. Grac. v. Μονόξυλα. (97) Puto- hic pro Nemogarda legendum Nove- gardia, quz et Novogorod appellatur. (98) Wenceslaum ita efferunt Grave scriptores : 6 m CONSTANTINI PORPHYROGENITI 172 segrade. Ic itaque omnia secundo Danapri flumine Α ἀπὸ τὸ κάστρον (99) τὴν Μιλινίσχαν, καὶ ἀπὸ Τελιού- descendunt,coeuntque ad castrum Cioaba cui cogno- men Seuibatas.Sclavi autem ipsorum tributarii,Cri- beteeni dicti et Lezaneni, necnon cazteri Sclavinii, in montibus suis monoxyla,sive lint res,hyemis tempore cadunt, ipsosque inaptam|formam concinnatos, post- quam sudo et sereno aere aoluta glacies est, in proxi- zs paludes deducunt.Postquam autemillos in Dana- prim duvium immiserunt, inde codem flumine Cioba se conferunt, deinde monoxyla extrahunt atque sus- pendunt, Russisque venundant. Russi vero has tan- tum scaphulas emunt,ex veteribusque solutis, remos, scalmios, et reliquum apparatum conficiunt, easque emnibus ad usum instruunt. Tum mense Junio per flumen Danaprim navigantes ad Ditelzebe castrum sibi tributarium descendunt. Illic per duos tresve dies congregati, postquam omnia monoxyla convenerunt, postea movent ac per inemoratum fluvium Danapriin descendunt.Acprimo quidem ad primum locum flumi- nis preruptum veniunt, qui Essupe cognominatur, quod Russorum Sclavorumque lingua valet, Nou dormire. lta vero locus predictus angustus est, ut Tzycanisterii latitudinem non superet ; in medio au- tem przrupta ac prealta saxa sunt,qua eminus insu- larum speciem praeferant. Ad hzec igitur allidens et in- tumescens aqua, deindeque cum magno strepitu prg- ceps 2ctc, metum incutit, Quapropter illac transire — Russi non audent, sed baud procul exscensu facto, Ίναν xaX Τζερνιγώγαν (1), χαὶ ἀπὸ τοῦ Βουσεγραδὲ. Ταῦτα οὖν ἅπαντι διὰ τοῦ ποταμοῦ χατέρχονται Δα- νάπρεως , καὶ ἐπισυνάγονται ἐπὶ τὸ χάστρον τὸ Κιοάδα (2), τὸ ἐπονομαξόμενον Σαμθατάς. Oi δὲ σχλάθοι οἱ παχτιῶται αὐτῶν (3), οἱ Κριθηταιηνον λεγόμενοι, xat οἱ Λενξανῆνοι, xat ol. λοιποι Σκλα- θίνιοι, εἰς τὰ ὄρη αὐτῶν χόπτουσι τὰ µονόξυλα ἓν τῷ τοῦ χειμῶνος χαιρῷ, xai καταρτήσαντες αὐτῶν, τοῦ χαιροῦ ἀνοιγομένου, ἠνίχα διαλνθῇ ὁ παγετὸ; (4), εἰς τὰς πλησίον οὔσας λίμνας εἰσάγουσιν αὐτά. Καὶ ἐπειδὴ ἐχεῖνα εἰσθάλλουσιν εἴς ποταμὺν τὸν Δάνα- πρὶν, ἀπὸ τῶν ἑἐχεῖσε οὗτοι εἰς τὸν αὐτὸν ποταμὸν B εἰσέρχονται χαὶ ἀπέρχονται εἰς τὸ Κιόδα (5), xal σύρουσιν εἰς τὴν ἐξάρτησιν, xol ἀπεμπωλοῦσιν αὑτὰ gl, τοὺς Ῥῶς. 0ἱ δὲ ᾿Ρῶς σχαφίδια χαὶ uóva ταῦτα ἁγοράξοντες, τὰ παλαιὰ αὐτῶν µονόξυλα xa- ταλύοντες, ἐξ αὐτῶν βάλλουσι xal πέλλας (6) xa σχαρμοὺς (7) εἰς αὐτὰ, χαὶ λοιπὰς χρείας, ἑξοπλί- «ουσιν αὑτά. Καὶ Ἰουνίου μηνὸς διὰ τοῦ ποταμοῦ Δανάπρεως ἀποχινοῦντες χατέρχοντχι εἰς τὸ) Βιτε- τζέθη, ὅπερ ἐστὶ πακτιυτιχὸν xáatpov τῶν Ῥῶς. Καὶ συ»αθροιζόµενοι ἐκεῖσε μέχρι δύο xal τριῶν fjus- piv, ἠνίχα ἂν ἅπαντα ἁἀποσυναχθῶσι τὰ µονόξυλα, τότε ἀποχινοῦσι xal χατέρχονται διὰ τοῦ εἰρημένου Δανάπρεως ποταμοῦ (8). Καὶ πρῶτον μὲν ἔρχονται εἰς τὸν πρῶτον φραγμὸν τὸν ἐπονομαζόμενον 'Ec- σουπῆ (9), ὃ ἑρμηνεύεται Ῥωαιστὶ, καὶ Σχλαθ.νι- ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ. Sphendostlabi bujus Russorum principis mentio C Ai) τότε παντοων ἀνέμων θύουσιν ἀῆται, occurrit apud Cedrenum pag. 000, 674, 675, €77, 632, et 685, necnon apud Zonaram pag. 215. . (99) Sic etiam in ms. pro ἀπὸ τοῦ χάστρου τῆς, elc. . . (1) Czernichona oppidum in finibus Russi? et Lithuanix* celebre; αυ quidem ab incolis Czer- . hichow nancupatur. (2) Et paulo infra hanc ipsam urbem Κιόδα eL Κίαύθος vel Κίαδον appellat; qua quideim aliis Κιοθία dicitur, nimirum Kiowia, Russiz olim me- wopolis, ad Borysthenem, cujus amplitudo pluribus describitur ac praedicatur a. Ditmaro lib. 7 ex- tremo, Adamo Brenensi cap. 66, Mathia Miclio- viensi lib. i1, cap. 18, Alex. Gagunino et aliis. Cze- terum legendum εἰς τὸ χάστρον, ul in ims. (3) Meursius πακτιῶται [edevati interpretatur ; Ducangius iribstarii. Sic infra Porphyrogenitus : xai λοιπῶν Σχλάθων, οἵτινές εἰσι πακτιῶται τῶν (4) Sic ms. Veteribus autem hieme maria clau- debantur, vere aperiebantur. Theodoretus de pro- vident, Serm. 1 : Too. μὲν γὰρ χειμῶνος AfjYovzos, xai τοὺ ἔαρος ὑπολάμποντος, ἠνίχα πλείους τῶν ἀν- θρώπων οἱ περὶ τὴν ἑργασίαγ πόνοι, ὁδοιπορίαι τε xai ἐχδημίαι, xat. &nb- λιμένων ἀναγωγαὶ, χαὶ θά- λαττα ἑστορεσμένη, xai τῆς χειμερινῆς ἀπαλλαγμένη εραχύτητος, etc. Hieronymus in epistola ad Eusto- chium : Tandemque exacta hieme, aperto mari, re- deuntibus ad Ecclesias suas episcopis, et ipsa voto cum eis ac desiderio navigavit. Claudebantur vero maria apud Grzcos quideui sub occasum Pleiadum. Mesiodes lib. : El δὲ ce vavtilluc 6voxepgéAov ἵμερος αἱρεῖ, Εὖτ ἂν aAntdósc σθέγος ὄδριμον "Üpievoc Φεύγουσαι πίπτωσιν ἐς ἠἐροειδέα πόντο», ζαὶ τότε μηκέτι vrac ἔχειν ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ, et qu: sequuntur. Dicebaturque nautis id tempus πανδνσία. Proclus ad illum locum^: Καὶ ot γε ναυτικοὶ πανδυσίαν χαλοῦσι τοῦτον τὸν χαιρόν. Ape- riebanturque ,Bacchanalibus. Patet ex Theophrasto ja Charactere dóoAec y(ac* Καὶ τὴν θἆλατταν &x Διονυσίων πλώῖμον εἶναι. Et tunc Dianz sacerdotes rudem carinam dez dedicabant, et commeatus pri- " mitias libabant. Apuleius Miles. xz, eX persona Dian: : Diem, qui dies ex ista nocte nascetur, cter- na mihi nuncupavil religio : quo sedatis hibernis tempestatibus, et lenitis maris procellosis fluciibus, navigabili jam pelago, rudem dedicantes carina rimitias commeatus libanl mei sacerdotes. Apud lomanos claudebantur i: Id. Novembr. et apc- riebantur vi ld. Mart. Vegetius de re milit. lib. Div, cap. xxxix: Ez. die igitur 111. Id. Norembr. usque in diem v1 Id. Mart. maria clauduntur. Et dies aperiendi itidem festus erat, solemnique cer- tamine et publico spectaculo celebrari solebat, ut discimus ex eodem "Vegetio ibidem. Isth:»c Meur- sius in Notis ad eumdem Porpliyrogeniti locum. . (9) Sic 119. Editi vero, εἰσέρχονται εἰς τὸν Któ62. Paulo superius lianc ipsam urbem Κιδάδα appellat idein Coustantinus, uti monuimus, (6) Πέλλα inter inatrumenta navalia hic recen- selur. Videntur intelligi Pale, inquit Ducangius, quibus undz ex navigiis subinde ejiciuntur, nos etiamnum Pelas dicimus. (1) Σχυρμὸς et σχαλµός. Grecis recentioribus almus, lignum quo alligatur remus. Nostrates lingua patria. euamuum illud lignum Scaram ap- pellant. (8) Sic ex ms. codice. (9) Hanc vocem ltussorum Sclavorumque lingua 173 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 11 cs, MÀ) κοιμάσαι. ὁ δὲ τούτου φραγμὸς τοσοῦτόν A eductis lrominibus,rebusque cseteris in lintre relictis, ἔστι στενὸς, 600v τὸ πλάτος τοῦ Τζυχανιστηρίου (10): μέσον δὲ αὐτοῦ πέτρα: εἰσὶ ῥιζημαῖαι ὑψηλαὶ νησίων δίχην ἀποφαινόμεναι, Πρὸς αὐτὰς οὖν ἐρχόμενον τὸ ὕδωρ, xal πλημμυροῦν, κἀχεῖθεν ἁποχρημνινόμενον πρὸς tb χάτω µέρος, Tiyov µέγαν xot φόδον ἀποτελεξ. Καὶ διὰ τοῦτο µέσον αὐτῶν οὐ τολμῶσιν ol ᾿Ρῶς fluminis transgrediuntur. pedibus nudis vadum tentant, ne ad saxum aliquod offendant. Dum aatem id faciunt, alii proram, atii mediam navicul:ze, ceteri puppim contis impellunt :' atque cum hac suinma GO cautela et sollicitudine, hanc primam munitionem per angulum et ripam διελθεῖν, ἀλλὰ πλησίον σχαλώσαντες (11), καὶ τοὺς μὲν ἀνθρώπους ἐχδαλόντες εἰς τὴν ξηρὰν, τὰ δὲ ὰηιπὰ πράγματα ἑάσαντες εἰς τὰ µονόξυλα, εἶθ᾽ οὕτως γυμνοὶ τοῖς ποσὶν αὐτῶν Ψηλαφοῦντες, ἵνα μή τιν λίθῳ προσκρούσωσιν. Τοῦτο δὲ ποιοῦσιν, οἱ μὲν πλῶραν (12), οἱ δὲ μέσον, οἱ δὲ xal εἰς τὴν πρύμναν μετὰ χονταρίων µκοντοθευόµενοι (10), χαὶ μετὰ τοιαύτης ἁπάσης ἀχριθείας διέρχονται τὸν τοιοῦτον σρῶτον φραγμὸν, διὰ τῆς γωνίας χαὶ τῖς ὄχθης τοῦ ποταμοῦ. *Hv!xa δὲ διέλθωσι τὸν τοιοῦτον φραγμὸν, πάλιν Buperato hoc loco fluminis przrupto, reductis iis ἀπὸ τῆς ξηρᾶς ἀναλαμθανόμενοι τοὺς λοιπους ἀπο- — quos exposuerant cursum navigationis repetunt, et πλέουαι, xai χατέρχονται εἰς τὸν ἕτερον φραγμὸν τὸν B ad alium locum prsruptum descendunt, qui Russis Σπιλεγόμενον, Ῥωσιστὶ μὲν, Οὐλθοροὶ, Σχλαδινιστὶ 4$, Ὀστροδοννίπραχ (14)- ὅπερ ἑρμηνεύεται, Τὸ ΦὩσίον τοῦ φραγμοῦ. Ἔστι χἀχεῖνος ὅμοιος τῷ πρώτῳ, χαλεπής τε χαὶ δυσδιέξοδος. Καὶ πάλιν ἓκ- Φαλόντες τὸν λαὸν διαθιθάξονσι τὰ µονόξυλα χαθὼς καὶ πρότερον. Ὁμοίως δὲ διέρχονται xal τὸν τρίτον φραγμὸν τὸν λεγόμενον Γελανδρί:' ὃ ἑρμηνεύεται Ὑκλαθινιστὶ, Μχος φραγμοῦ. Εἶθ᾽ οὕτως τὸν τέταρ- vov φραγ μὸν, τὸν µέγαν, τὸν ἐπιλεγόμενον ᾿Ρωσιστὶ μὲν, Αειφὰρ , Σχλαθινιστὶ δὲ, Νεασήτ * διότι φω- λεύουσιν οἱ πελεχάνοι εἰς τὰ λιβάρια τοῦ φραγμοῦ. Ἑν τούτῳρ οὖν τῷ φραγμῷ σχαλώνουσιν (15) ἅπαντα εἰς τὴν γην ὀρθόπλωρα, καὶ ἑξέρχονται οἱ ὡρ:σμένοι ἄνδρες φυλάττειν τὴν βίγλαν ust! αὑτῶν, xal ἁπέρ- χονται, xai τὰς βίγχλας οὗτοι διὰ τοὺς Πατζιναχίτας C ἀγρύπνως φυλάττουσιν (16). Οἱ δὲ λοιποὶ τὰ πράχ- ατα ἅπερ ἔχουσι εἰς τὰ µονόξνλα ἀναλαθόμενοε, τὰ ψυχάρια μετὰ τῶν ἁλύσεων (17) διὰ τοῦ ξηροῦ αὑτὰ διαθιθάζονσι, µέλια B5, ἕως ἂν διέλθωσι τὸν φραγµόν. Εἶθ᾽ οὕτως οἱ μὲν σύροντες, οἱ δὲ καὶ εἰς τοὺς ὤμους βαστάξοντες τὰ αὐτῶν µονόξυλα, clo τὸ τοῦ φραγμοῦ ἐχεῖθεν µέρος διαθιδάζουσι ' χαὶ οὕτως . ῥίπτοντες αὑτὰ εἰς τὸν ποταμὸν, xal τὰ πετζι- Μέντα (18) αὐτῶν ἐμδλησχόμενοι εἰσέρχονται, xal αὖθις ἑναποπλόουσιν. ᾽Απερχόμενοι δὲ εἰς τὸν πέµ- πτον φραγμὸν τὸν ἐπονομαζόμενον ᾿Ρωσιστὶ μὲν Da- φουφόρος., Σκλαθινιστὶ δὲ, Βουλνηπράχ΄ διότι µεγά- λην λίμνην ἀποτελεί, πάλιν εἰς τὰς τοῦ ποταμοῦ γωνίας τὰ αὐτῶν µονόξυλα διαθιθάσαντες, χαθὼς Uiborsi, Sclavis Ostrobuniprach dicitur, significat- que Insulam loci prerupti. Hic porro prieri similis est et haud facile transitum permittit. Rursus ita- que eductis hominibus monoxyla, ut ante dictum est, traducunt. Parique modo tertium locum pra- ruptum transmittunt, nuncupatum Gelandri, quem Sefavice Sonum loci prarupti interpretantur. Sigi- lique ratiope quartam munitionem majorem, quam Bussi Aiphar, Sclavi Neaset nuncupant : quoniam ia saxis munitionis pelicani nidificant. Ad has itaque fauces rectis proris appellunt : virique ad hoc desti- pati àd excubias servandas cum ipsis exscendunt, abeuntque. Excubias autem pervigiles hi agunt propter Patzinacitas : czteri vero, eductis ex lintre rebus suis, mancipia catenis coastricta per terram ducunt, ad sex millia passuum, donec locum ppm- ruptum pertransierint : deinde lintres hi quidem trahentes, alii gestantes humeris, ultra locum pra- ruptum deportant, conjectisque in flumen monoxy- lis, impedimenta εἰ sarcinas reponunt, ipsique demum ingrediuntar, et navigare pergunt. At ubi . ad quintum locum fluminis przruptum devenerunt, quem Russi Baruphorum, Sclavi Bulneprach, quod paludem magnam efüiciat, denominant, rursum pre more ad fluminis augulos navigia traducunt, ut in primo et secundo loco przrupto fecerant, et ad sextum pervenisat, a Russis Leanti, a Sclavis Be- rutge nominatum, quasi dicas Aque Scaturigo : quo etiam loco prerupto pari ratione superato, ad sep- καὶ slg τὸν πρῶτον φραγμὸν καὶ εἰς τὸν δεύτερον, D timum navigant, qui Russorum lingua Sirubun, ANSELMI BANDURII NOTE. inquit Constantinus significare, ton dormire; unde pro ἑασσουπῇ scribendum esse pulo Νεσσουπί, Nes» sapi, vel. Nesupi qui vox nostratibus significat tton dormitare, Ceterum perperam legitur in editis, $ ἑρμηνεύονται pro ἑρμηνεύεται, et. paulo infra Yx ab vtocadd pro Σκλαθινιστί. (10) De tzycanisterio vide Cangii Glossarium. (14) Σχαλώνειν, exscendere et appellere signiücat, inquit Meursius, et ex eo Ducangius. llac vocc utitur etiam paulo infra Constantinus eadem no- tone. Vide Gloss. Grec. Ducangii. (42) Πλῶρα pro πρῶρα, prora ; Greci enim re- cemiieres p et À inter se confundere solent. (43) Meursius ait scribendum κοντοθολούµενο:, vel certe χοντευόµενοι. Nam κοντεύει, est, propter incedere, appropinquare. Glosso: Groecobatbarze : 'O πλησίον Baiwov. Ὁποῦ ἔρχεται σιµά ’ ὁποῦ κοντεύει. Iterum alibi, παραθαλάσσιος, ὁποῦ χοντεύει τῆς θαλάσσης. Occurrit illic pluries. (14) Ostrobuniprag dicitur nostratibus ecutem collis limen ; nec dubito quin ita sit ecribendum, quippe Graci exteras voces passim curruptas 46 depravatas proferunt. ms Vide note 11. 16) Sic. ms. Perperam in editis legitur &ygó- πνους φυλάττουσιν. (17) Ψυκάριον Grzcis recentioribus mancipium significat. Vide Gloss. Graec. Ducangii. (18) Πετζιμέντον e Latino est, impedimentum ; vox alibi nusquam neque Meursio neque Ducangio, ut ipsi fatentur, lecta. n5 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 116 Sclavorum autem Nopresi, vocatur, id est, Exiguus A καταλαμθάνουσι τὸν ἕκτον φραγμὸν, λεγόμεν:ν μὲν locus preruptus. Transeuntque ad trajectum Crarii, ubi e Russia Chersonitze, et in Chersonem Patzina- citas trajiciunt : qui trajectus hippodromi latitudi- Rem babet; altitudinem vero ab inferiori parte quantum oculi perspicere possunt, quantumque ja- etus sagittz pertingere potest. Quamobrem eum in locum descendunt Patzinacitze ac cum Russis manus conserunt. Ῥωσιστὶ, Λεάντι , Σκλαθινιστὶ δὲ, Βερούτζη, 6 ἐστι Bpácpa γεροὺ (49). Καὶ διαδαίνουσι καὶ αὐτὸν ὁμοίως χαὶ ἀπὸ τούτου ἁποπλέουσι χαὶ πρὸς τὸν ἔόδομον φραγμὸν τὸν ἐπιλεγόμενον, Ῥωσιστὶ μὲν, Στρούθουν, Σχλαξθινιστὶ δὲ, Ναπρεζή ’ ὃ ἑρμηνεύε- ται, Mixpóc φραγµός. Καὶ διαθαίΐνονται (20) εἰς τὸ λεγόμενον πἐραµά τοῦ χραρἰον, ἓν ᾧ διαπερῶσιν ἀπὸ Ῥωσίας οἱ Χερζωνῖται, καὶ οἱ Πατξιναχῖται ἐπὶ Ἀερδῶνα, ἔχον τὸ αὐτὸ πἐραµα, τὸ μὲν πλάτος ὅσον τοῦ ἑπποδρομίου, τὸ δὲ Doc ἁποχάτω ἕως ὅτου πα- ῥαχύπτουσιν οἱ ὀφθαλμοὶ (21-22), ὅσον καὶ φθάνειν σαγίτταν τοῦ τοξεύοντας ἔνθεν ἐχεῖσε. "Oüzv xal εἰς τὸν τοιοῦτον τόπον χατέρχονται οἱ Πατζινακῖται, καὶ πολεμοῦσι τοὺ; 'Póx. Hoc autem transmisso loco, ad Sancti Gregorii insulam appellunt, ubi propter ingentem quercum sacrilicia obeunt, viventesque aves inunolant. Cir- ctm autem sagittas defigunt, alii vero G1, panes, el carhes, aut alia prout cuique suppetit, id eniin ia tore liabent. Sortes item mittunt de avibus, aum edere, an occidere, an vivas illas dimittere de- 'Beant. Ab hac vero íngula Patzinacitam Russi nullo thodo metuunt, donec ad fluvium Selinam devene- rint. Istinc porro moventes, quatuor diebus navi- gant, donec ad paludem fluminis ostium perveniant, ubi Sancti /Etherii insula cernitur : quain in insu- lam postquam appulerint, ibi duos tresve dies ig quiete transigunt, àc rursus monoxyla necessariis, $$ qua desunt, instruunt ; puta, velis, malis, clavia, quis secum deTerunt. Àt quandoquidem fluminis bejus ostium hzc palus est, ut diximus, et porri- git se usque ad mare, ad quod etiam insula Sancti ZEtherii sita est, inde ad Danaprim fluvium conce- dunt, quo cum salvi pervenerint, quiescere solent. Inde exscensu facto profecti,si tempus faveat, Album fluvcium petunt : et illic similiter refecti rursum moventes, Selinam se conferunt, ad Danubii Βιι- minis, ut vocant, Paracladium. Donec vero Sclinam fluvium trajeeerint, a latere currunt Patzinacite : . e si, ut sepe evenit, mare monoxyla ad terram projecerit, omues exscendunt, ut conjunctim Pat- zinacitis obsistere valeant. Sclinam fluvium prz- tergressi neminem formidant : sed ubi Bulgariam atigerunt, in Danubii ostium ingrediuntur. A Da- mubio Conopam trojiciunt, inde Constantiam ad fumen Varnas, a Varnis ad flumen Ditzinam proü- cisceuntur, quz omnia ad Bulgariam regionem per- Μετὰ δὲ τὸ διελθεῖν τὸν τοιοῦτον τόπον, τὴν νῆσον εὖν ἐπιλεγομένην ὁ ἅγιος Γρηγόριος γαταλαμθάνου- σιν, ἓν ᾗ νήσῳ χαὶ τὰς θυσίας αὐτῶν ἐπιτελοῦσιν, B δι τὸ ἐκεῖσε ἵστασθαι παμµεχέθη 5p5v* xal θύονσι πετεινοὺς ζῶντας. Πηγνύουσι δὲ χαὶ σαγίττας γυρό- θεν, ἄλλοι δὲ xa φωμία καὶ κρέατα, xat ἐξ ὧν ἔχει ἕχαστος, ὡς τὸ ἔθος αὐτῶν ἐπιχρατεῖ. Ῥίπτουσι Ck xai σχαρφία (95) περὶ τῶν πετεινῶν, εἴτε καὶ φα- γεῖν (24), εἴτε χαὶ σφάξαι αὐτοὺς, εἴτε xol ζῶντας ἑάσειν. ᾿Απὸ δὲ τοῦ νησίου τούτου Πατζιναχίτην οἱ Ῥῶς οὗ φοδοῦνται (25), ἕως ἂν φθάσωσιν εἰς τὸν πο- ταμὸν τὸν Σελινάν. Εἴθ᾽ οὕτως ἀποχινοῦντες ἐξ αὖ- τοῦ, μέχρι τεσσάρων ἡμερῶν ἀποπλέουσιν, ἕως οὗ χαταλάδωσιν εἰς τὴν λίμνην τοῦ ποταμοῦ στόμιο» οὖσαν" iv f| ἐστι xoi fj νῆσος τοῦ 'Αγίου Αἰθε- plou (26). Καταλαδόντες οὖν οὗτοι τὴν τοιαύτην νῆσον, προσαναπαύουσιν ἑαυτοὺς ἐχεῖσε ἕως δύο xal τριῶν ἡμερῶν, xal πάλιν τὰ ἑαυτῶν µονόξυλα εἰς C ὅσας ἂν λείπονται χρείας περιποιοῦνται, τά τε ᾱρ- µενα xal τὰ χατάρτια, xal τὰ αὐχένια ἅπερ ἐπιφέ- βονται. Ἐπεὶ δὲ τὸ στόμὶον τοῦ τοιούτου ποταμοῦ ἔστιν dj τοιαύτη λίμνη, χαθὼς εἴρηται, xai χρατεῖ μέχρι τῆς θαλάσσης, xal πρὸς τὴν θάλασσαν χεῖται ἡ νῆσος τοῦ Αγίου Αἰθερίου, ἐκ τῶν ἐχεῖσε ἀπέρ- χονται πρὸς τὸν Δάναπριν ποταμὸν, χαὶ διασωθέντες ἑχεῖσε πάλιν ἀναπαύονται. ᾿Ηνίχα δὲ γένηται χαιρὸς ἐπιτήδειος, ἆ ποσχαλώσαντες ἔρχονται εἰς τὸν ποτα- phy τὸν ἐπιλεγόμενον "Ασπρον (27) * xal ὁμοίως xà- χεῖσε ἀναπαυσάμενοι πάλιν ἀποχινοῦντες ἔρχονται εἰς τὸν Σελινὰν, εἰς τὸ τοῦ Δανουδίου ποταμοῦ λε- γόμενον Παραχλάδιον (28). Καὶ ἕως οὗ διέλθωσι τὸν Σελινὰν ποταμὸν παρατρέχουσιν αὐτοῖς ol. Πατζξινα- χῖται. Καὶ ἐὰν πολλάκις ἡ θάλασσα μονάξυλα εἰς τὸν tinent. A Ditzina fluvio Mesembriz terram petunt. D γῆν ἀποῤῥίψῃ, σχαλώνουσιν ὅλα ἵνα τοῖς Πατξιναχί- Atque hunc in modum huc usque difficilis illa, ταις ἀντιπαραταχθῶσιν ὁμοῦ, ἀπὸ δὲ τὸν Σελινὰν οὐ ANSELMI BANDURII NOT E. .(19) Νερόν, agwa Vide Meursium et Ducan- gium. (20) Sic cam Meursio emendamus. In mss. legi- tur, xai διαδαίνοντες. (21-22) Nimirum, quantum oculiperspicere possunt. In Editis et in mss. legitur φίλοι pro ὀφθαλμοί, sed που dubito quin hzc vox depravata fuerit a libra- riis. Meursius φίλοι legit, et sic interpretatur : Altitudine vero, ab inferiori parte ad illum locum, Wbi despiciunt amici, quantum sagitte jactus. per- &ingere possit. Cseterum σαγίττα vox. Latina, qua passim Graci recentiores utuntur. (25) Σχαρρίον, sors. Portus : Σχαρφία, sors, xXQgo;. Exapovtá, habet Ulaccus. Sic Duvangius. (34) In ms. εἴτε σφάξαι αὐτοὺς, εἴτε xal φαγεῖν, εἶτε xal ζῶντας ἑάσειν αὐτούς. (25) Sic. ms. Editi vero habent omnino contra- ria; ἀπὸ δὲ τοῦ νησίου τούτου llatQtvaxitnv οἱ ᾿Ρῶς φοθοῦνται. (26) Sic paulo infra; st hic perperam [habetur tím iu editis, cum in mss. Ἐθαίρου pro Αἰθερίου. (47) "Ασπρον Grecis recentioribus Albsm. Vide Ducangii Gloss. Grac. (28) Nihil aliud est παρσχλάδιον, inquit Meursius, quam quod Divergium dixit Siculus Flaccus de condit, agror. et auctores De Limit. Ducangius vero inquit, εἰς τὸ τοῦ Δανουδίου ποταμοῦ παραχλά» διον id est, ubi Danubius in ramos finditur. 171 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 118 φοδοῦνταί τινα, ἀλλὰ τὴν τῆς Βουλγαρίας γην ἑνδυ- A zrumnarum ac metus plena navigatio absolvitur. «ἆμενοι, εἰς τὸ τοῦ Δανοωδίου ατόµιον ἔρχονται. λτὸ δὲ τοῦ Δανουδίου χαταλαμδάνουσιν εἰς τὸν Κω- voRày, xal ἀπὸ τοῦ Κωνοπᾶ εἰς Κωνσταντίαν εἰς τὸν λοταμὸν Βάρνας, καὶ ἀπὸ Βάρνας ἔρχονται εἰς τὸν ποταμὸν τὴν Διτζίναν, ἅπερ πάντα εἰαὶ γῆς τῆς Βουλ- Υαρίας, ἀπὸ δὲ τῆς Διτξ(νὰς εἰς τὰ τῆς Μεσημδρίας µέρη (29) χαταλαμθάνουσι, καὶ οὕτω μέχρι τούτων ὁ πολυώδυνος αὐτῶν xai περίφοδος, δυσδιέξοδός τε χαὶ χαλεπὸς ἀποπεραίΐνεται πλοῦς. Ἡ δὲ χειµέριος τῶν αὐτῶν "Pac xaX σκληρὰ διαγωγὴ ἔστιν αὕτη * Ἠνίχα ὁ Νοέμδριος μὴν εἰσέλθῃ, εὐθέως ol. αὐτῶν ἄρχοντες ἐξέρχονται μετὰ πάντων τῶν Ρῶς ἀπὸ tiv Kla6ov, χαὶ ἀπέρχονται (30) εἰς τὰ πολύδια (61), Hyberna vero et aspera Russorum vivendi ratio hsec est. Ineunte Novembri mense, quam primum eorum principes cum universa Russorum gente egrediuntur Ciabo, etin oppida proficiscuntur, qua Gyra appellantur, aut. ig. Sclavica loca Berbanio-. rum, Drungubitarum, Cribitzarum, Servioruwm, reliquorumque Sclavorum, qui Russis tributarig sunt. lilic vero peracta tota hyeme, rursum Aprili mense, soluta glacie Danapris fluvii, Ciabum descen. dunt. Deinde receptis, uti supradictum est, mono- xylis, iisdemque probe instructis Romaniam de- scendunt, quoniam Uzi Patzinacitag bello infestare possunt. & λέγεται Γύρα, fjyouv εἰς τὰς Σχλαδινίας τῶν .s& Βερθιάνων, xal τῶν Δρονυχουδιτῶν xai Κριδιτζῶν, καὶ τῶν Σερδίων, xal λοιπῶν Σχλάδων, οἴτινές eiat πακτιῶται τῶν Ῥῶς, Av ὅλου δὲ τοῦ χειμῶνος ἐχεῖσε διατρεφόµενοι, πἀλιν ἀπὸ μηνὺς ᾿Απριλλίου διαλυοµένου τοῦ πᾶγους τοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ xatip- χονται πρὸς τὸν Κίαθον. Καὶ εἶθ᾽ οὕτως ἀπολαμδάνονται τὰ αὐτῶν µονόξυλα, χαθὼς προείρηται, xal ἑξοπλίζονται, xal πρὸς Ῥωμανίαν (ὅ3) κατέρχονται, ὅτι οἳ Οὔζοι (05) δύνανται τοῖς Πατσξιναχίταις ποι δεμεῖν. | | ΚΕΦΑΛ. Ι’. Περὶ εῆς Χαζαρίας,. πῶς δεῖ πο.εμεῖσθαι, xal παρὰ τίνωγν. . "Oct οἱ Οὖζοι δύνανται πολεμεῖν τοὺς Χαζάρους ὢ, αὗτοῖς πλησιάζοντες. Ὁμοίως καὶ ὁ ἐξουσιοχρά» «wp ᾽Αλανίας * ὅτι τὰ ἑννέα κλήµατα τῆς Χαζαρίας vf] ᾽Αιανίᾳ (24) παράχεινται, χαὶ δύναται ὁ Άλα- νὸς, εἰ ἄρα xai βούλεται, ταῦτα πραιδεύειν, καὶ µε- γάλην βλάδην xaV ἔνδειαν ἐντεῦθεν τοῖς Χαζάροις φποιεῖν * ix γὰρ τῶν ἑννέα χληµάτων τούτων ἡ πᾶσα ξωὴ xai ἀφθονία τῆς Χαζαρίας καθἐστηχεν. ΚΕΦΑΛ. ΙΑ’, Περὶ τοῦ κάστρου Χερσῶγος, καὶ τοῦ κάστρου Βοσπόρου. "Ort τοῦ ἑξουσιοχράτωρος ᾽Αλανίας μετὰ τῶν Χαζάρων μὴ εἰρηνεύοντος, ἀλλὰ μᾶλλον προτιµοτέ- pav τιθεµένου τὴν φιλίαν τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων * ἐὰν οἱ Χάζαροι οὐ βούλωνται τὴν πρὸς τὸν βασιλέα φιλίαν χαὶ εἰρῆνήν τηρεῖν, δύναται µεγάλως αὑτοὺς χαχοῦν, tác τε ὁδοὺς ἑνεδρεύων, xal ἀφυλάκτως αὐτοῖς ἑἐπιτιθέμενος kv τῷ διἐρχεσθαι πρός.τε τὸ Σάρχελ, xai τὰ χλήματα, καὶ τὴν Χερσῶνα, Καὶ εἰ ποιἠσεται σπουδὴν ὁ τοιοῦτος ἐξουσιακράτωρ τοῦ χω- λύειν αὐτοὺς, μεγάλης χαὶ βαθείας εἰρηνης μετέχου- σ.ν S τε Χερσῶν xat τὰ χλήµατα φοδούμενοι γὰρ 64. CAPUT X. De Chazaria, quomodo. et quorum opera eam bella impetere oporteat. Chazaris bellum iuferre Uzi possunt, utpote eon4 termini. Sic etiam princeps. Alaniz,. quia novem Chazarie regiones Alanis adjacent : possuntque Alani, si velint, illos. deprzedari,. magnamque inde Chazari damnum importare, atque eos rerum pe- nuria premere. Bx illis quippe regionibus Chazaris omnia ad victum necessaria suppeditantur. CAPUT XI. De castro Chersone et de castro Bospore. (C Alanie principe cum Chazaris pacem non hz«. bente, sed imperatoris Romani amicitiam potiorem ducente ; si illi in amicitia et paec perseverare nOv lint, potest ille ingenti Ghazaros. damno-af(üeere, in viis excubando,. et..ex. improviso illos aggre- diendo dum ad Sarcel et ad regiones Chersonemque proüciscuntur. Quod si princeps ille operam ponat ut illis aditum prohibeat, alta sane par erit ia Chersone et.in regionibus. Chazari quippe Alano- rum irruptionem reformidantes , neque. facultate . data, Chersonem et regiones cum exercitu inva- - ANSELMI BANDURMI NOTAE. (29) Meursius, ad'partes meridionales, interpre- tatur. - (00) Sic passim Graci recentiores pro ἀπὸ του Κιάδου, Perperam legitur in editis ἀπὸ τὸν Kla6ov ποταμό». quippe vox ποταµὀν desideratur in ms. unde uto, eamdem urbem, quam superius scriptor noster ιοά6α et Κιόδα appellavit, hic Kla6ov nunctpare ; quod quidem manifesta ex contextu liquet ; nam etiam paulo infra Kla6ov hahet, neque Sermo est de flumine, sed de urbe Kiowia ; de qua vide quid supra adnotavimus. (51) Sic in ms. At Meursius πολύδρια legendum monet. Πολύδρια legitur in Gloss. Gr. Eat. Phavo- rinug : πολίχνια, πολύδρια, πόλις. (32) Perperam lcgitur in editis 'Ῥωμαίαν pro D Ῥωμανίαν. Romania apud Scriptores Grzcos re- centiores nonnunquam : pro imperio Orientali e& interdum pro provinciis Asiaticis accipitur. Vlde Ducangii utrumque Glossarium. (55) Vide quie de Uzia et Uzis habet Porphyro- enitus infra cap. xxxvi, et cae Σι. Sunt autem zi seu Usi, Scythici populi et Hunnici, Patzinacis εἰ generis prwstantia et multitudine haud infe- riores] Itusi Raimondo de Agifes et Tudebodo lib. n, dicti. De his agunt Zonaras in Const. Duca et Romano Diog. Scylitzes in monomacho, aliique historie Byzantinz scriptores. . . (51) De Alania et Chazaria pluribus scriptos noster infra cap. xxxvu, ct eap. XLit. "^ wotomus. De hac 119 . CONSTANTINI PORPHYROGENITI 180 dendi, quia simul utrisque bellum inferre ne- A οἳ Χάζαροι τὴν τῶν ᾽Αλανῶν ἐπίθεσιν, xal μὴ εὔ- queunt, in pace degere cogentur. ptaxovteg ἅδειαν μετὰ φοσσάτου (35) ἐπιτίθεσθαι τῇ Χερσῶνι xal τοῖς χλήµασιν, ὡς μὴ πρὸς ἀμφοτέρους ἓν ταυτῷ πολεμεῖν ἐξισχύοντες, εἰρηνεύειν ἀναγ- χασθήσοντει. CAPUT XII. De Nigra Bulgaria et Chazaria: Bulgaris, quam Nigram vocant, potest Cliaaaros bello infestare. CAPUT χι. De gentibus que Turcis finitime sunt. ' "Turcis hz gentes contermine sunt: ad occiden- tem Francia; ad septentrionem Patzinacite ; ad meridiem. magna Moravia, sive Sphendoploci regio, qua omnino a Turcis vastata est, et ab ipsis jam obtinetur. Chrobati vero ad montes Turcis adja- B cent. Possunt autem Patzinacite Turcas bello im- petere, G3 depopulari, magnamque przdam agere, Ppsosque ingenti damno afficere, quemadmodum in eo quod de Patzivacitis instituimus capite de- claratum est. Inten.le, o (ili, sermonibus meis oculos mentis tux; ac praecepta mea eonsidera, atque op- portune poteris divitias prudentiz quasi ex pater- nis thesauris proferre, magnamque prudentiam ex- Mjbere. Scito itaque borealibus omnibus populis quasi a natura insitam esseedivitiarum cupidinem insatisbilem ; quamobrem omnia quaerunt, omnia expetunt, neque coneupiscentiam termino ullo cir- eumseriptam habent, sed plura semper cupiunt, ac pro exigua opera maximam mercedem referri postu- lant.Ideoque importunas illorum petitiones ac impu- C dentes postulationes, suasione ac prudenti excusa- tione subvertere atque inhibere oportel : qux qui- dem quantum usu et experimento percepi, ut coni- pendio dicam,hujusmodi futurze sunt, Si quando sive €hazari, sive Turce,sive l'ussi, sive alie quepiam bereales et Seythic: gentes, ut plerumque accidit, jmperiales vestes, coronas,aut stolas, cujusdam ργᾶ- biti ministerii 62093, sibi transmitti postulent,ita te ezxeusatum opertet: Hujusmodi stolz et coronse quoe Ros camelaucia vocamus, neque hominum opera eonfecia, neque humana industria excogitata sunt. Bed ut ab historia veteri in libris arcanis scriptum reperimus, quando Deus Constantinum illum ma- gnum imperatorem effecit, qui primus Christiano- ΚΕΦΑΛ. 18’. Περὶ τῆς Μαύρης Βουλγαρίας, καὶ Χαζαρίας. "Ὅτι χαὶ Μαύρη λεγομένη Βουλγαρία δύναται τοῖς Χαξάροις πολεμεῖν. ΚΕΦΛΛ. IT", Περὶ τῶν π.λησιαζόγτων ἐθνῶν τοῖς Τούρκοις. "Οτι τοῖς Τούρχοις τὰ τοιαῦτα ἔθνη παράκχεινται * πρὸς μὲν *b ὀντιχώτερον µέρος αὐτῶν, fj Φραγ- yia (56): πρὸς δὲ τὸ βορειότερον, οἱ Πατζιναχῖται” χαὶ πρὸς tb μεσημθρινὸν µέρος, fj µεγάλη Μορ:- δία, fito χώρα τοῦ Σφενδοπλόκου * τις xai παν- τελῶς ἠφανίσθη παρὰ τῶν τοιούτων Τούρκων, xal map αὐτῶν χατεσχέθη. Οἱ δὲ Χρωθάτοι πρὸς τὰ δρη τοῖς Τούρχοις παράχεινται. "Ott δύνανται χαὶ οἱ Πατζιναχῖται τοῖς Τούρχοις ἐπιτίθεσθαι, χαὶ . µμεγά- λως πραιδεύειν xal παραθλάπτειν αὐτοὺς, χαθὼς xai ἓν τῷ περὶ Πατζιναχιτῶν κχεφαλαίφ πρλείρη- ται, Ἐπίστησον, vit, διανοίας ὄμμα τὴς σῆς λόγοις ἐμοῖς, χαὶ γνῶθι ἅ σοι ἐντέλλομαι, χαὶ ἕξεις ἓν χαιρῷ ὡς ἐκ πατριχῶν θησαυρῶν προφέρειν πλοῦ- τον φρονήσεως, xat ἐπιδείχνυσθαι χῦμα συνέσεως. σθι οὖν ὅτι τοῖς βορείοις ἅπασι γένεσι φύσις ὥσπερ χαθέστηχεν, τὸ ἓν χρήµασι Myvov xai ἅἄπληστον, χαὶ µηδέποτε κορεννύμενον, ὅθεν πάντα ἐπιζητεῖ, χαὶ πάντων ἐφίθεται, καὶ οὐκ ἔχει τὰς ἐπιθυμίας ὃρῳ περιγραφοµένας, ἀλλ ἀεὶ τοῦ πλείονος ἐπιθυμεῖ, xai ἀντὶ μιχρᾶς ὠφελείας μεγάλα χέρδη προσπορἱ- ζεσθαι βούλεται. Διὸ δεῖ τὰς τούτων ἀχαίρους αἰτί- σεις xal παῤῥησιαστιχὰς ἀξιώσεις διὰ λόγων πειθα- νῶν χαὶ φρονίµων, xal συνετῶν ἀπολογιῶν ἀνατρέ- πειν χαὶ ἀναχρούεσθαι. Αἴτινες ὅσον ἀπὸ τῆς πείρας ἡμεῖς καταλαθεῖν Ἰδυνήθημεν, ὡς ἐν τύπῳ περιλα- θεῖν, τοιαῦταί τινες ἔσονται ' El ἀξιώσουσί ποτε xal αἰτῆσονται, εἴτε Χάζαροι, εἴτε Τοῦρχοι, εἴτε xal "Pax, ἡ Ἑτερόν τι ἔθνος τῶν βορείων xoi Σχυθιχῶν, ola πολλὰ συµθαίνει kx τῶν βασιλείων ἑσθήτων, ἢ στεμµάτων (57), ἢ στολῶν, ἕνεχά τινος δουλείας xal ὑπουργίας αὐτῶν ἁποσταλῆναι αὐτοῖς, οὕτω χρἠ σε ἀπολογίσασθαι, ὅτι τοιαῦται στολαὶ xal τὰ στέµ- paca, ἃ παρ) ἡμῶν χαμελαύχια ὀνομάζεται (69), ANSELMI BANDURII. NOT £. (55) Φοσσάτον, exercitus ; qua significatione pas- D emendavimus, paulo superius quippe habel, xo sim occurrit apud Scriptores Byzantinos, necnon apud Tacticos. Latini quoque recentiores fossatum pro exercitu dixere. (36) De Francia, Moravia et Chrobstis pluribus infra agit idem Constantinus; de Splendopluco autem Moraviz principe cap. xti, ubi vide qua ad- Francia vide quie observat Du- eangius in notis ad Chronicon Paschale pag. 548. ($7) Στέμμα hic pre corona sumitur; seu ut ve- rius dicam pro Camelaucio illo Constantinianeo, quo imperatores Constantinopolitani ceput redimiti eernuntur, tum in eorum numismaltibus, tum in eorum figuris. (98) !taex contextu restituimus : in mss. corrupte legitur : ἅπερ ὑμεῖς χαμελαύχια λέγεται in editis vero. habetur λέγετε, Ex contextu, inquam, ita. * . τὰ στέµµατα ἃ παρ' Ubi perperam scribit ἡμῶν am quamplurimi out ex illis gentibus orealibus ac Scythicis, de quibus loquitur Por- phyrogenitus laudato loco Illyrica lingua uteban- tur, nec alia ab illa, qua nostrates ; el qua qui- dem Europz baud minima pars nunc utitur. Igitur καλεμαύκιον cum non sit vox lilyrica, ut liquet ex. Suida : Καμελαύχιον, inquit ille, ᾿Βωμαίων ἢ λέξις, ῥηθείη δ' ἂν xaX Ἑλληνιστὶ, παρὰ τὸ καῦμα ἐλαύνειν, χαμελαύχιον. Eadem habent. Lexicon Cy- rilli οἱ Glossae Basilic. Non videtur quidem seri- bendum παρ) ὑμῶν, sed utrobique παρ) ἡμῶν. Quid autem sit camelaucium paulo superius. mo- nuimus. ἡμῶν χαμελαύχια ὀνομάξεται. eursius παρ᾽ ὑμῶν pro παρ᾽ 181 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 132 οὓτς παρὰ ἀνθρώπων χατεσχενάσθησαν, οὔτε ἐξ Α rum imperium tenuit, illi per angelum tales stolas. ἀνθρωπίνων τεχνῶν ἐπενοήθησαν, f) ἐξειργάσθησαν, ἀλ) ὣς ἀπὸ παλαιᾶς ἱστορίας £v ἀποῤῥήτοις λόγοις γεγρἀαμμµένον εὑρίσχομεν, ἠνίκα ὁ θεὸὺς βασιλέα ἐποίησεν Κωνσταντῖνον ἐχεῖνον τὸν Μέγαν τὸν πρῶ- τον Χριστιανὺν βασιλεύσαντα, δι) ἀγγέλου αὐτῷ τὰς εοιαύτας στολὰς ἑἐξαπέστειλεν, καὶ τὰ στέµµατα, ἃ παρ᾽ ἡμῶν χαμελαύχια λέγεται, xal διωρἰίσατο αὐτῷ θεῖναι ταῦτα ἓν τῇ Μεγάλῃ τοῦ θεοῦ ἁγίᾳ ἐχγλησίᾳ, Ἶτις ἐπ᾽ ὀνόματι αὐτῆς ἑνυποστάτου σοφίας θεοῦ Αγία Σοφία χατονοµάζεται, χαὶ μὴ χαθ ἑχάστην aiti ἀμφιέννναθαι, ἁλλ᾽ ὅτε δηµοτελῆς (39) xai µεγάλη τυγχάνῃ Δεσποτιχὴ ἑορτή. Διὸ δὴ Θεοῦ προσ” τάγµατι ταῦτα ἀπέθετο, ἄτινα καὶ ἄνωθεν τῆς &;lag τραπέζης ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ τοῦ αὑτοῦ ναοῦ ἀποχρέμαται, xaX εἰς χόσμον τῆς ἐχχλησίας χαθ- ἑστηχεν. Tà δὲ λοιπὰ ἱμάτια, χαὶ σαχία (40) βασι- Atxk της ἱερᾶς ταύτης τραπέζης ἄνωθεν ἐπίχεινται ἐφαπλούμενα. ᾿ἩἨνίχα δὲ καταλάθῃ τοῦ Κυρίου ἡμῶν xaX θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτῇ, ἀναλαμβάνε- ται τὰ Ex οιούτων στολῶν χαὶ στεµµάτων τὰ πρὸς τὸν χαιρὸν ἐπιτήδεια χαὶ ἁρμόζοντα ὁ πατριάρχης, xai ἁποστέλλει πρὸς τὸν βασιλέα, xal ἀμφιένννυται αὐτὰ ἐχεῖνος ὡς ὑπηρέτης θεοῦ xaX διάκονος ἐν τῇ πρρελεύσει, xai µόνον. Καὶ πάλιν μετὰ τὴν χρείαν ᾽ἀντιστρέφει αὐτὰ πρὸς τὴν ἐχχλησίαν, καὶ ἀπόχειν- ται iv αὐτῃ. ᾽Αλλὰ χαὶ χατάρα τοῦ ἁγίου xai µε- «Υάλου Κωνσταντίνου (41) ἐστὶν ἐν τῇ ἁγίᾳ ταύτῃ εραπέἑξῃ τῆς τοῦ θεοῦ ἐχχλησίας ἐγγεγραμμένη, et coronas, quas nos camelaucia vocamus, misit, jussitque ea deponere in Magna sancta Dei ecclesia, φ de nomine sapientie Dei enhvpostatz sancta Sophia appellatur; nec quotidie illa uti przcepit, sed tantum in publico et magao Dominico festo : quare ex jussu Dei hxc deposita, et supra sacram mensam in altari ipsius templi suspensa manent, et in ornatum eeclesie deputata sunt. Reliqua au- tem indumenta et saga imperialia supra hanc sa- cram mensam extensa jacent. Cum porro Domini. οἱ Dei nostri Jesu Christi festum inciderit, ex hus jusmodi stolis et coronis ea accipiuntur a patriar- cha, quz tum opportuna et conveuientia sunt, qui ea ad imperatorem mittit, isque illis tanquam mi- nister Dei in processu tantum induitur; atque rursum postquam illis est usus, ea remiltit in ecclesiam, ubi reponuntur de more. Quinetiam sancti et magni Constantini in Dei ecclesiz sacra mensa maledictio scripta est, ut ipsi per angelum Deus mandavit. Ut G4 οἱ quis imperator pro qua- cumque necessitate aut rerum conditione, sive ex intempestiva cupidine, ex iis quadam auferat, ac sive ipse iis utatur, aut aliis praebere audeat, quasi bostis et Dei jussorum inimicus, anathemate feria- tur, et ab Ecclesia expellatur. Si vero ipse quoque alia illis similia efficere velit, ipsa quoque ecclesia recipiat, libera voce petentibus episcopis omnibus, . οἱ senatu : neque vel imperatori vel patriarchae vel χαθὼς αὑτῷ ó Geb; διὰ τοῦ ἀγγέλου διωρίσατο. "Iva C cuiquam liominum facultas sit, rerum liujusmoldi ἐὰν βουληθῇ βασιλεὺς διά τινα ypelav ἡ περίστασιν, $; ἐπιθυμίαν ἄκαιρον ἐξ αὐτῶν ἑπάραι, χαὶ ἡ αὐτὸς χαταχρήσασθαι, ἡ ἑτέροις χαρίσασθαι, ὡς πολέμιος χαὶ τῶν τοῦ Θεοῦ προσταγµάτων ἐχθρὸὺς ἄναθεμα- είνηται, χαὶ τῆς Ἐχκχλησίας ἀποχηρύττηται. El. δὲ καὶ αὐτὸς ἕτερα ὅμοια χαμεῖν βονληθῇ, ἵνα xat αὐτὰ ἡ τοῦ θεοῦ ἐχχλησία ἀναλαμθάνηται, τῶν ἀρ- χιερέων πάντων εἰς ταῦτα παῤῥησιαζομένων, καὶ τῆς συγχλήτου * xa μὴ ἔχειν ἐξουσίαν µήτε τὸν βα- σιλέα, μήτε τὸν πατριάρχην, μήτε ἕτερόν τινα τὰς τοιχύτας ἀναλαμθάνεσθαι στολὰς, ἡ τὰ στέμματα, ἀπ) τῆς ἁγίας τοῦ θεοῦ ἐχχλησίας , xal φόθος μέγας ἑπήρτηται τοῖς βουλομένοις ἀνατρέπειν τι τῶν το:ούτων θεῖχῷν διατάξεων. Εἰς váp τις τῶν βασι- λέων, Λέων ὀνόματι, ὃς xal ἀπὸ Χαζαρίας Ὑυναῖχα Ἠγάγετο, ἀθούλῳ τόλµῃ Ὑχρησάµενος Ev τῶν τοιού- των ἀνελάθετο στεµµάτων Δεσποτικῆς μὴ παρούσης ἑορτῆς,. καὶ δίχα γνώμης τοῦ πατριάρχου], τοῦτο quampiam ex sancta Dei ecclesia exportare, sive stolz ex sint sive corona. Sane iis qui ex hujus- modi Dei mandatis quodquam evertere velint, ma- gna impendet formido. Nam quidam imperator, Leo is vocabatur, qui etiam ex Chazaria uxorem duxerat, cum inconsulto ausu, quodpiam ex hisce stemmatibus abstulisset, etsi Dominico non occur- rente festo, atque id preter patriarcha voluntatem, huue sibi ornatum imposuit : ac subito carbone in faciem erumpente, magnis inde cruciatus doloribus misere periit, ac sibi ante tempus mortem matura- vit. Atque ex subitanea illa hujusmodi audaci:e ul- tione, is exinde mos inductus cst, ut. imperator- coronam accepturus juret, et profiteatur se nibil. mandatis et consuetudinibus antiiquis hujusmodi adversum, 2aggressurumi aui cogitaturum esse ; atque ita a patriarcha coronetur, et statu solem - nitati congruentia peragat et absolvat. περιεθἀλετο. Καὶ εὐθέως ἄνθραχα ἐπὶ τοῦ μετώπου ἐχδαλὼν, xaX ταῖς ix τούτου ὀδύναις χατατρυχόμε- νος, χαχινχάχως ἀπέῤῥηξε τὸ ζήν (49), χαὶ πρὸ καιροῦ τὸν θάνατον ἑπεαπάσατο. Καὶ τοῦ τοιούτου. ANSELMi BANDURII NOT £. . ($9) Vide Codinum de Offie. aule Constan- Uunop. (40) Sie in ms. Perperam in editis, τὰ δὲ λοιπά μάτια cala, etc. -Σαγίον, σάγη et σἀγιν vox Latina, Sagum. Vide Ducangii Gloss. Grac. (41) Coronam autem hauc imperatoris lapillis ornatam depositam fuisae in ede Sophiana, alii volunt, ab. Heraclio, alii a Mauricio; alii denique ab ipso Consiantino Magno, ut liic viletur innvere Scriptor noster. ] (49) Sic in ms. Codice, nisi quod pro Χαχινκάκως scribitur xaxhtv κάχος. At scribendum jxaxtvxáxu; docemur ex Vita sancti Stephani Junioris edita a doctissimo D. Bernardo de Montfaucon nostro, pag. 515 : καχινχάχως παρευθὺ τοῦ Qfv ἁπαλλαγεί et pag. 5271: χαχινχάκως τὸ ζὴν ἀπέῤῥηξεν εἰς ἁτς ’ λεύτητον παραπεμφθεῖσα χόλασιν. Perperam autem in Editis legitur, χαχὴν χκακῶς ἀπεῤῥήζετο ζεῖν. 183 CONSTANTINI PORPHYROGENITI i34 συντόμως ἑκδικηθέντος τολμήµατος ἕχτοτε τύπος ἐγένετο, ὥστε ἓν τῷ µέλλειν στέφεσθαι τὸν βασιλέα πρότερον ὀμνύειν xal ἀσφαλίξεσθαι, ὅτι οὐδὲν ἑναντίον τῶν προστεταγµένων, xal ἐκ malato) φυλατ- εοµένων τολµήση ποιῄσειν, fj ἐννοήσασθαι, xal οὕτως ἡπὸ τοῦ πατριάρχου στέφεσθαι, xal τὰ ἁρμό- ζοντα τῇ χαθεστώσῃ ἑορτῇ ἐπιτελεῖν τε xol δίαπράττεσθαι. ita quoque de Greco igne, qui per Siplones A emittitur curam habeas et sollicitudinem oportet, ut si quando hunc petere audeant, ut a: nobis ple- rumque petierunt, hijusmodi eos vcrbis repellere el amandare possis : Istud. quoque per angelum, mágno et primo Christiano imperatori sancto Con- stantino ostensum est, qui monita et precepta gra- via ea de re ab eodem angelo accepit ; (quod a majoribus certo testimonio edidicimus) ut apud solos Christianos, et in imperatoria tantum urbe 'paretur, et non alibt : neque ad aliam quamcumque gentem transmittatur, ve! tradatur. Quamobrem magnus idem imperator, ut bac de re successerum fidem obstringeret, in sacra Dei ecclesie mensa dires inscribi curavit; ut qui ex hujusmodi igne aliis gentibus dare praesumpserit, ne Christianus quidem vocetur, neque dignitate aliqua, vel ma- gistratu dignus habeatur; sed et si quen teneat ab illo dejiciatur, et in szcula szculorum anathemate feriatur, et traducatur, sive imperator, sive patriar- eha, sive alius quispiam, sive princeps, sive subdi- tus G5 fuerit, qui tale preceptum violare aggressus fuerit : omnesque zelo et timore Dei instructos hortatus est, ut talem hominem tanquam hostem publicum, magnique hujus prsecepti transgressorem de medio tolli satagant, statimque dira morte affi- ς ciant. Accidit autem aliquando, (malitia semper locum inventente) aliquem e ducibus nostris, ac- ceptis gentilium quorumdam muneribus quampluri- mis, hunc ipsis ignem tradidisse : at Dee hoc sce- lus inultum non relinquente, cum sanctam Dei ecclesiam ingressurus esset, iguis coelitus delapsus ipsum devoravit et absumpsit. Hinc metus tremor- que magnus animos omnium invasit; et jam inde nemo, vel imperator, vel princeps, vel privatus, vel militixt prefectus, vel alius quispiam morta- lium, quid simile in animum inducere, multoque . minus rem aggredi aut perficere ausus est. Ὡσαύτως xpfj σε xaX περὶ τοῦ ὑγροῦυ πυρὸς τοῦ διὰ τῶν σιφώνων (A5) ἐχφερομένου μεριμνᾷν τε xal µελετᾷν. ὡς εἴπερ ποτὸ τολμ/σωσί τινες xat αὐτὸ ἐπιζητῆσαι, χαθὼς xal παρ᾽ ἡμῶν πολλάχις ἑζήττ- σαν, τοιούτοις αὐτοὺς ἔχοις ἀποκρούεσθαι xal ἁποπέμ- φεσθαι ῥήμασι, ὅτι Καὶ αὐτὸ δι᾽ ἀγγέλου τῷ μεγάλῳ καὶ πρὠτῳ ῥασελεῖ Χριστιανῷ ἁγίῳ Κωνσταντίνῳ (41) ἐφανερώθη xal ἐδιδάχθηή. Παραγγελίας δὲ µεγάλας xai περὶ τούτου παρὰ τοῦ αὐτοῦ ἀγγέλου ἐδέξατο, ὡς παρὰ πατέρων xal πάππων Ἠπιστωθέντες πληροφο- Β ρούµεθα, ἵνα ἓν µόνοις τοῖς Χριστιανοῖς καὶ τῇ ὑπ' αὐτῶν βασιλευοµένῃ πόλει χατασχευάζηται, ἆλλαχο» δὲ μηδαμῶς: µήτε εἰς ἕτερον ἔθνος τὸ οἵον δήπουα παραπέµπηται, μήτε διδάσχηται. "Όθεν καὶ τοῖς μετ Φὐτὸν ὁ μέγας οὗτος βασιλεὺς ἑξασφαλιζόμενος περὶ τούτου, kv τῇ ἁγίᾳ τραπέζῃ τῆς τοῦ θεοῦ ix- χλησίας ἀρὰς ἐγγραφῆναι πεποίηχεν, ἵνα ὃ ix τοῦ τοιούτονυ πυρὸς εἰς ἕτερον ἕθνος δοῦναι τολµήσας, μήτε Χριστιανὺς ὀνομάζηται, μήτε ἀξίας τινὸς ἢ ἀρχῆς ἀξιοῦται. ἀλλ) εἴ τινα xal ἔχων τόχῃ, xol ἀπὸ ταύτης ἐχδάληται, xal εἰς αἰῶνα αἰώνων ἄναθε- µατίζηται καὶ παραδειγµατίζηται, εἴτε βασιλεὺς, εἴτε πατριάρχης, εἴτε τις ἄλλος οἷος οὖν ἄνθρωπος, εἴτο ἄρχων, εἴτε ἀρχόμενος τυγχάνοι, ὁ τὴν τοιαύ- την ἐντολὴν παραθδαΐνειν πειρώμενος, Καὶ πρού- τρέφατο πάντας τοὺς ζηλον xaX φόδον Θεοῦ ἔχοντας ὡς κοινὸν ἐχθρὸν καὶ παραθάτην τῆς μεγάλης ταύ- της ἑντολῆς τὸν τοιοῦτο ἐπιχειροῦντα ποιεῖν ἀναιρεῖν σπουδάζειν, xat ἐχθίστῳ τῷ χαλεπῷ (45) παραπέµ- πεσθαι θανάτῳ. Συνέδη 66 ποτε τῆς χαχίας ἀεὶ χώ- pav εὑρισχούσης, τινὰ τῶν ἡμετέρων στρατηγῶν, δῶρα παρά τινων ἐθνιχῶν πάµμπολλα εἰληφότα, µε- ταδοῦναι αὐτοῖς Ex τοῦ τοιούτου πυρὺς, xai μὴ ἀνεχομένου τοῦ Θεοῦ ἀνεχδίχητον χαταλιπεῖν τὴν παράδασιν, iv τῷ μέλλειν αὐτὸν ἓν τῇ ἁγίᾳ τοῦ θεοῦ εἰσιέναι Ἑκχλησία, πῦρ Ex τοῦ οὐρανοῦ xat- ελθὸν τοῦτον κατέφαγε, xal ἀνήλωσεν. Καὶ ἀπὸ τότε φύδος μέγας καὶ τρόμος tv. ταῖς ἁπάντων ἑνετέθη ψυχαῖς, καὶ οὐχέτι οὐδεὶς τοῦ λοιποῦ, οὔτε βασιλεὺς, οὔτε ἄργων, οὔτε ἰδιώτης, οὔτε στοατηγὺς. οὔτε oloc ANSELMI ΒΑΝΡΕΒΙΕ NOT £. Meursius legendum ait, xaxhy xax; ἀπεῤῥήξατο D ζωήν. Que vero hic narrat Porphyrogenitus de morte Leonis Cbazari, satis. conveniunt. cum iis, que de eo habent reliqui scriptores Byzantini. Verum fallitur Scriptor noster, dum hujus uxorem a Chazaria fuisse paulo superius dixit, uti infra ostendemus, tibi Scriptor noster eadem tradit. (45) De ejusmodi siphonibus, qui ignem Grzcum ejaculabantur, pluribus agit Ducangius in notis ad Villbarduinum, et ad Joinvillum, necnon in Gloss. rec. (44) Hem Porphyrogenitus infr& cap. ΧΙΝΙΗ, ait, ignem Grgcum ejusque usum primum Callini- cum quemdam llio advenam Constantinopolitanos docuisse, temporibus Constantini Pogonati. Et Theophanes ad annum iv. ejusdem Augusti sic de igae Grseco loquituc ; Ὁ δὲ προλεχθεὶς Κωνσταντῖ- νος τὴν τοιαύτην τῶν θεοµάχων χατὰ ΚΠ. ἐγνωκὼς, κατεσχεύααεν καὶ αὑτὸς διἠρεις εὐμεγέθεις xaxxa- θοπορφύρους |χαὶ δρύωνας σιφωνοφόρους * xal τούτοις προαορµίσαι ἐχέλευσεν ἓν τῷ Προκλιανισίῳ τῶν Katsaplou λιμένι, Memoratus autem. Constanti- nus comperto Dei adversariorum in CP. proposito, biremes etiam cacabos porphyreticos igne oppletos ferentes, et dromones siphonibus eumdem ignem spi- rantes, ad. Proclianisium Casarii portum in hostes impressionem facturos preparari jussit. Vide quid ft igne Greco habet Nicetas in lsaacio Angelo b (45) Sic in ms. Reg. ac fortassis legendum, xai ἐχτίστῳ xal χαλεπῷ, nimirum acerbissima ac dira morte. In. ms. Pal. legitur, καὶ ἕχτος τῷ αλεπῷ, etc. Meursius emendat, xaX εὐθὺς τῷ χα- επῷ, quam lectionem in versione sequimur. : 185 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 1960 οὖν ὅλως ἄνθρωπος χατετόλµησέ τι τοιοῦτον ἐνθυμηθῆναι, µήτι γε xal ἔργῳ ἐπιχειρῆσαι πτῆσαι, 4 διαπράξασθαι. τῆσεως παραλόγου xaX ἀπρεποῦς εὑπρεπεῖς xat ἁρ- µόκοντας λόγους ἀναζήτει, χαὶ ἀναμάνθανε. El γάρ «ott ἔθνος τι ἀπὸ τῶν ἀπίστων τούτων xol ἀτίμων βορείων γενῶν αἰτήσεται συμπενθεριάσαι μετὰ τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων, xat fj θυγατέρα αὐτοῦ εἷς νύμ- φην λαθεῖ», ἡ ἐπιδοῦναι οἰκείαν θυγατέρα, (46) f$ γυναῖχα χρηµατίσαι βασιλέως, ἡ βασιλέως υἱοῦ, χρή σε τοιούτοις ῥῆμασι, xal τὴν τοιαύτην αὐτῶν παράλογον ἀἁποχρούαασθαι αἴτησιν, λέγοντα, ὅτι. Καὶ περὶ ταύτης τῖς ὑποθέσεως παραγγελία xal διάταδις φοδερὰ xoi ἁπαραποίητος τοῦ Μεγάλου xal ἁγίου Κωνσταντίνου ἐναπογέγραπται ἐν τῇ ἱερᾷ τραπἑζῃ τῆς χαθολιχῆς τῶν Χριστιανῶν ἐχχλησίας τῆς Αγίας Σοφίας. τοῦ µηδέποτε βασιλέα Ῥωμαίων συµπεῖῦθε- ριάσαι μετὰ ἔθνους παρηλλαγμένοις καὶ ξένοις ἤθεσι χρωμµένου τῆς Ῥωμαϊχῆς χαταστάσεως * μάλιστα δὲ ἁλλοπίστου χαὶ ἁθαπτίστου, εἰ uh μετὰ µόνων τῶν Φράγγων ' τούτους γὰρ μόνους ὑπεξείλετο ὁ Μέγας ἐχεῖνος ἀνῆρ Κωνσταντῖνος ὁ. Kyto;* ὅτι χαὶ αὐτὸς την Ὑένεσιν ἀπὸ τῶν τοιούτων ἔσχε μερῶν (47). ὡς συγγενείας χαὶ ἐπιμιξίας πολλῆς τυγχανούσης Φράγ- Υοις τε χαὶ Ῥωμαίοις * χαὶ διὰ τοῦτο μετὰ τούτων Βόνων πρρετρέφατο συνιστᾷν γαμικὰ συναλλάγια τοὺς βασιλεῖς Ῥωμαίων, διὰ τὴν ἄνωθεν τῶν μερῶν ἐχείνων xal γενῶν περιφάνειαν xaX εὐγένειαν. Μετ ἄλλου δὲ τοῦ οἵου δήποτε ἔθνους μὴ δυναµένους τοῦτο ποιεῖν, ἀλλ' ὁ τοῦτο ποιῆσχι τολµήσας, ἵνα ὡς παρα- 6άτης πατριχῶν εἰσηγήσεων, xoi βασιλείων θεσμῶν, ἀλλότριος χρίνοιτο τῶν Χριστιανῶν καταλόγων, καὶ εῷ ἀναθέματι παραδιδοῖτο. Ὁ 65 προμντημονευθεὶς Λέων ἐχεῖνος ὁ βασιλεὺς, ὁ χαὶ τὸ στέµµα, χαθὼς ἀνωτέρω προείρηται, παρανόμως xaX τολιηρῶς ἀπὸ τῆς ἐχχλησίας δἰχα γνώμης τοῦ τότε πατριαρχεύον- τος λαθὼν χαὶ περιθέµενος, xaX τὴν δίχην συντόμως δοὺς ἀξίαν τῆς αὐτοῦ πονηρᾶς ἑγχειρήσεως, ἑτόλ- µησε xol τὴν τοιαύτην ἐντολὴν τοῦ ἁγίου βασιλέως ἐχείνου, fitic, ὡς fà» δεδήλωται, ἓν τῇ ἁγία τρα” πέν ῃ ἀνιγεγραμμένη χαθέστηχεν, παρὰ φαῦλον θέ- 60a, xat ὡς μηδὲν λογίσασθαι, χαὶ ὡς ἅπαξ ἔξω τοῦ θείου φόδου χαὶ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ πεποίηχεν ἑαυ- *)v, συνεστήσατο xol μετὰ τοῦ Χαγάνου Χαξαρίας γαμιχὸν συναλλάγων, xat θυγατέρα αὑτοῦ εἰς γυναῖχα ἑδέξατο (48), καὶ µέγα ἐκ τούτου ὄνειδος A ἸΑλ)ά Τε δὰ µετάθηθι, xat πρὸς ἕτερον εἶδος αἱ- Verum ad aliam petitionis speciem. transeas, sane irrationabilem et indecoram ; ac eongruentem honestamque responsionem exeogites et edíscas. Si enim unquam natio quxdam ex infidelibus et Inbonoratis borealibus, affinitatem cum Romano imperatore contrahere voluerit, et vel filiam ejus. sponsam accipere, vel suam illi elocare, ita ut vel' imperatoris vel filii ejus uxor sit : fiujusuiodi te verbis absurdam hanc petitionem propulsare opor- tet : Mac item de re interdictum, ac terribilis is mutabilisque eonstitdtio a Magne et sancto Con- B stantino in sacra mensa catholic: Christianorum ecclesie Sancta Sophize descripta est; ne unquam imperator Romanus aflinitatem contrahat cum gente, que. peregrinis et a Romano. statu alicnis moribus utatur, maximeque si aliena fideli, et bap- tizata non sit, Francis tantum exceptis: hos quippe solos excepit Magnus ille et sanctus Con- stantinus, quia illis ex partibus originem duxerat ; cognalio enim ei commercia magna erant inter Rrancos et Romanos. ldeoque cum iis solis matri- monia inire Romanis imperatoribus permisit, propter antiquam gentium nationumque illarum claritatem nobilitatemque ; cum alia vero quacun- que natione id agere vetuit ; ita ut etiam si. quis id facere ausus fuerit, tanquam paternarum tradi- tionum imperialiumque legum transgressor, Chri- stianorum eatalogo alienus censeatur dirisque de- vovealur. Certe supra memoratus Leo imperator, qui coronam, ut jam diximus, improbe ac temere absque patriarchze consensu ex ecclesia accepit sibi- que imposuit, ac condignas subito G6 sceleris ρᾳ- nas dedit , ausus item hoc sancti illius imperatoris preceptum, quod, ut jam declaratum est, in sacra mcnsa descriptum erat vilipendere, et pro nihilo habere : ubi semel Dei legumque divinarum imnetum omnem excusserat, cum Chazarke Chagano matri- monialem contractum instituit, filiamque ipsius uxorem accepit, cum magno tam suo, quam im- perii Romani opprobrio, quod avita przcepta vio- lasset ac. pro nihilo habuisset ; preterquam quod ne Cliristianus quidem orthodoxus esset, sed lhz- reticus et imaginum hostis : ideo, harum scilicet impietatum causa, in sancta Dei ecclesia assidue ANSELMI BANDURII NOTE. (46) Sic cum Meursio lego. Perperam in ms. D auctor Panegyrici Maximiano et. Constantino dicti, habetur, χρῆσαι τοιούτοις ῥήμασιν, etc. Et paulo infra perperam in Editis legitur λέγονται pro λό- γοντα; sed optime Meursius emendat. (47) At dissentiunt alii historici ; et quidem idem Porphyrogenitus secum ipse pugnare videtur; quippe lib. η de Them. cap. ix, Constantinum in urbe Naisso Daci natum fuisse scribit. Jul. Fir- mieus lib. i1. Math. cap. n eum ortum fuisse ait Trasi. Nicephorus Callisti Drepani Bithyniz urbe ad Nicomediensem Siuum, quam postmodum urbem M9elenopolim de matris nowine appellavit, ut tra- dunt Sciiptor. Clironici Alexandrini et Theopha- ncs. Alii denique Constantinum in Britannia natum fuisse volunt hoc prascrtiu fulti argumento, quod hzc de Constantino dicat : Liberavit ille Britannias servitute, iu etiaus nobiles illie oriendo fecieti, At quod ait alibi Eumenius : O fortunata. et minc om- Nibus beatior terris Britannia, qure Constantinum Cesarem prima vidisti ! certe de Czeearis dignitate Constantino, dum in Britannia nioraretur collata probabilius intelligendum. (48) Fallitur Porphyrogenitus, uti paulo supe- rius monuimus, dum Leoni Chazaro, Chazaria eriundam uxorem adscribit ; quippe hic Chazarus cognominatus fuit Propter matermam originem ; Irene enim. prima Copronymi uxor, Chazarorum Chagaui filia fuit, qua Christiana facta, Catheli- cam (ilem, quoad vixit, incolumem servavit. tee 181 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 183 excotuniunicatur et aaatheinate damnatur ; utpote Α xal τῇ ᾿Ρωμαίων ἀρχῇ χαὶ ἑαυτῷ προσξτρίφατο, ὡς qui Dei et sancti magni imperatoris Constantini constitutionem violaverit et everterit, Quomodo enim fas esse possit, Christianos cum infidelibus matrimonia inire affinitatesque contrahere, id ca- none prohibente, εἰ universa Ecclesia indignum jllud et a Christiano statu alienum esse arbitrante ? Aut quis ex conspicuis, generosis et sapientibus - Jwmperatoribus Romanis rem hujusmodi admisit ? Quod si reponant; Cur dominus Romanus impe- ra:or, cum Bulgoris affinitate junctus est, neptem- «que propriam domino Petro Bulgaro elocavit? ita respondendum est : Quia dominus Romanus impe- rator vir indoctus et illiteratus erat, neque in re- gia edecatus fuerat, neque a principio Romanis τὰ προγονιχὰ παραγγέλµατα ἀχυρώσας, xal map' οὐδὲν λογισάµενος * πλὴν οὐδὲ ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἦν ἐχεῖνος, ἀλλ᾽ αἱρετικὸς καὶ εἰχονομάχος. Δι χά- piv τῶν ταιούτων αὑτοῦ παρανόμων ἀσεθημάτων ἐν τῃ τοῦ θεοῦ ᾿Εχκλησίᾳ διηνεκῶς ἀποχηρύττεται, xaX ἀναθεματίζεται, ὡς χαὶ τῖς τοῦ θεοῦ, xal «Tc τοῦ ἁγίου χαὶ μεγάλου βασιλέως Κωνσταντίνου δια- τάξεως παραδάτης καὶ ἀνατροπεύς. Πῶς γάρ ἐστι τῶν ἐνδεχομένων, Χριστιανοὺς μετὰ ἀπίστων γαμι- Χὰς χοινωνίας πο.εῖν xal συμπενθεριάσειν, τοῦ xa- νόνος τοῦτο χωλύοντος, καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης ἁλλότριον αὐτὸ λογιζοµένης (49), xat ἔξω τῆς Ἆρι- στιανιχῆς καταστάσεως ; f) τίς τῶν ἐχχρίτων xai εὖ- γενῶν χαὶ σοφῶν βασιλέων Ῥωμαίων χατεδέξατο ; legibus et moribus obsecntus, neque ex imperato- B El δὲ ἀντείπωσιν, Πῶς 6 χύριος Ῥωμανὺὸς ὁ βασιλεὺς rio δὲ nobili genere ortus ; ideo audacius el lihe- yius multa peragebat : atque in hac re neque pro- libenti Ecclesi: morigerus fuit, neque Magni Con- s$tantini decreto obtemperavit ; sed pro lubito et arbitratu suo, honesti ignarus, honestum et bonum respuens, paternasque traditiones vilipendens, id aggredi ausus est: hoc tantum usus ralionabiJi obtentu, isto nempe modo ingentem captivorum Chrietianorum multitudinem liberari : Cliristianos Jtem esse Bulgaros et ejusdem (idei: praeterea ne- que vere principis et legitimi imperatoris liam esse; sed tertii posiremi atque subjecti, qui nullam ja rebus imperii potestatem haberet. Sed nihil re- ferebat sive remotiore sive ptopinquiore cogna- tione ad imperatoriam stirpem illa accederet : nec referebat item summam hinc publicis rebus utili- tatem obvenire; aut ulümum esse patrem, nec quidquam fere potestatis habere; quandoquidem contra ecclesiastica traditionis canonem ac ma- gui sanctique Constantini decretum id agebat : nam multis, dum superstes esset, G7 idem dominus Romanus contumeliis oneratus est, οἱ calumnize atque odio obnoxius fuit, cum apud seuatum, tum apud plebis multitudinem et ipsam Ecclesiam, quod tandem odium in apertum prorupit ; ita ul. etiam mortuus vilipenlatur, traducatur εἰ condemnetur, quod rem indecoram ac illustri Romanorum impe- rio indignam incoptaverit. Singulze namque gen- μετὰ Βουλγάρων συνεπενθερίασεν, xal τὴν ἰδίαν ἐχγόνην δέδωκεν τῷ χυρίῳ Πέτρῳ τῷ Βουλγάρῳ (50) ; δεῖ ἀπολογήσασθαι, ὅτι 'O χύριος ᾿Ῥωμανὸς ὁ βασι- λεὺς ἱδιώτης xal ἀγράμματος ἄνθρωπος fj», xat οὔτε τῶν ἄνωθεν iv βασιλείοις τεθραµμµένων οὔτε τῶν παρηχολουθηχότων ἐξ ἀρχῆς τοῖς Ῥωμαῖϊκοῖς ἐθι- σμοῖς, οὔτε ἀπὸ γένους βασιλείου καὶ εὐγενοὺς, καὶ διὰ τοῦτο αὐθαδέστερον xai ἐξουσιαστικώτέρον τὰ πολλὰ χατεπράττετο, xal ἓν τούτῳ οὔτε τῇ Ἐκκλη- cla ἁπαγορευούσῃ ὑπήχουσεν, οὔτε τῇ ἑντολῇ xal διαταγῇ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου χατηχολούθησεν, ἁλλ᾽ ix γνώµης αὐθάδους xal αὐτοδούλου xai τῶν χαλῶν ἆ μαθοῦς, xal pij βουλοµένης ἔπεσθαι τῷ πρέ- ποντι καὶ χαλῷ μηδὲ ταῖς πατεροπαραδότοις Gto χεῖν (51) διατάξεσι τοῦτο ποιῆσαι τετόλµηχεν * ταύ- την µόνην εὔλογον δηλονότι προθα)λόµενος πρόφασιν τοσοῦτον πλῆθος αἰχμαλώτων Χριστιανῶν διὰ τῆς τοιαύτης πράξεως ἀναῤῥύεσθαι, xal vb Χριστιανοὺς εἶναι καὶ τοὺς Βουλγάρους ὁμοπίστους ἡμῶν. Άλλως τε xa ὅτι οὐδὲ αὑτοχράτορος χαὶ ἑνθέσμου βασιλέως θυγάτηρ ἡ ἑἐχδιδομένη ἐτύγχανεν, ἀλλὰ τρίτου, καὶ ἑσχάτου (52), καὶ ἔτι ὑποχειρίου, xaX µτδεμίαν ἔξου- σίαν ἐν τοῖς τῆς ἀρχῆς µετέχοντος πράγµασι χαὶ οὐδὲν διέφερεν τὸ τοιοῦτον τοῦ xal ἄλλην τινὰ τῶν βασιλιχῶν συγγενίδων τῶν ποῤῥωτέρω τε xaX ἐγγὺς τῆς βασιλείας εὐγενείας τυγχανουσῶν, χαὶ δ:ά τινα - χοινωφελῆ δουλείαν xal τοῦ ἐσγάτου xat μηδὲν σχς- δὺν ἐξουσιάκοντος: ἐπεὶ ἔξω τοῦ χανόνος xal τῆς tes, cum diversos mores, diversas item leges el p ἐχκλησιαστικῆς παραδόσεως, xal τῆς τοῦ μεγάλου constitutiones habeant, ea retinere debent, que — à;iou βασιλέως Κωνσταντίνου διαταχῆς τε xal ἓν- ANSELMI BANDURII NOTAE. autem Copronymi filius Irenem Athenis oriundam in matrimonium duxit ; quae quidem post conjugis excessum, cum filio Constantino impubere impe- r.um per annos decem adininistravit ; qui suz ceta- εἰς factus, matrem in ordinem redegit : at illa comprehenso filio, uculisque privato, totam rursus imperii auctoritatem in se transtulit ; tandem a Nic«phoro Generali comprehensa, imperio est exiu- ta, eL in insulam Proten, deinde in Lesbon depor- tita, ubi haud. multo post fato functa est. (10). δίο emendamus. Perperam in editis et in ms. legitur αὑτῷ pro αὐτό ' et paulo infra ἐγχρίτων pro ἐχκρίτων. (60) Peirus Bulgariz rex, Symconis filius, pace cum Romanis composita, Constantinopolim venit, et a Romano Lecapeno perhonorifice exceptus, Ma- riam ex Christophoro Czsaris filio neplem uxorem uxit. (51) Sic emendo. là editis et in ms. legitur, τν- χεῖν. (52) Sica principio imperii tertio loco Christo- phorus nominabatur ; at ubi Christophorus, Ste- phanus et Constantinus Romani Lecapeni filii Augustali dignitate donati fuerunt, eo processit hominis impudentia, ut filium Christophorum Con- stantino in consessibus et acclamationibus publi- cis praponi voluerit, ut patet ex Luithp. lib. nr, cap. 9. Scyl. pag. 626. Nov. ltomani Senior. 150 [DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 194 τολῆς τοῦτο πεποίηκεν, πολλὰ xa ζῶν ὠνειδίσθη ὁ À sibi propria sunt, et ab ipsa gente pro conditione προρπθεὶς χύριος 'Ῥωμανὸς, xai διεθλήθη, xai ἐμι- αἶθη παρά τε τῆς συγχλήτου βουλῆς, xal τοῦ δήµου παντὸς, καὶ τῆς Ἐχκλησίας αὐτῆς, ὡς xal τὸ μῖσος & τοῦ τέλους γενέσθαι χαταφανὲς, xal μετὰ θάνατον ὁμοίως ἐξουθενεῖτας, καὶ διαθάλλεται καὶ ὑπὸ χαταγνώ- µην τίθεται χαὶ οὗτος, ἀνάξιον πρᾶγμα καὶ ἀπρεπὲς εἰς τὴν εὐγενῇ πολιτείαν Ῥωμαίων καινοτοµήσας. Ἔκαστον γὰρ ἔθνος διάφορα ἔχον ἔθη, καὶ διαλλάττον- εαςνόµους τε xai θεσμοὺς, ὀφείλει τὰ οἰχεῖα χρατεῖν, χαὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ἔθνους τὰς πρὸς ἀνάχρισιν βίου λλινωνίας ποιεῖσθαι καὶ ἐνεργεῖν. Ὥσπερ γὰρ Έχαστον ζῶον μετὰ τῶν ὁμογενῶν τὰς µίξεις ἐργάζεται, οὕτω χαλ ἕχαστον ἕθνος οὐχ ἐξ ἀλλοφύλων xai ἆλλο- {λώασων, à) ix «bv ὁμογενῶν τε xal ὁμοφώνων εὰ συνοιχέσια τῶν γάμων ποιεῖσθαι χαθέστηχε δί- καιον. Ἐντεῦθεν γὰρ καὶ fj πρὸς ἀλλήλους ὀμοφρο- σύνη χαὶ σννοµιλία, xat προσφιλὴς σνυνδιατριθὴ xal ευµθίωσις περιγίνεσθαι πέφυχε (96) τὰ δὲ ἀλλό- ερια ἔθη χαὶ διαλλάττοντα νόµιµα ἀπεχθείας μᾶλλον, καἱ προσχρούσεις, xai µίση, xal στάσεις εἴωθεν ἀπογεννᾷν' ἅπερ οὐ φιλίας xal χοινωνίας, ἀλλ᾽ ἔχθρας «1ἱ διαστάσεις φιλεῖ ἀπεργάζεσθαι (54). Καὶ ὅτι μὴ δεῖ τὰ χαχῶς παρἀ τινων ἐξ ἁμαθείας f| αὐθαδείας καταπραχθέντα τοὺς ἑννόμως ἄρχειν βουλομένους μιμεῖσθαί τε xal ζηλοῦν, ἀλλὰ τῶν ἑννόμως xat δι” καἰως βεδασιλευχότων τὰς ἀοιδίμους πράξεις ἔχειν ὡς εἰχόνας ἀγαθὰς εἷς παράδειγµα προχειμένας µιµήσεως, xal χατ ἐχείνας πειρᾶσθαι xal αὐτὸν proprii status consortia inire. Quemadmodum enim: singula animalia cum iis, qu:e ejusdem sunt gene- ris, commiscentur ; sic et singulas gentes non ex alienigenis, neque ex diversz linguz nationibus, sed ex contribulibus et ejusdem linguz connubia jungere consentaneum est. Inde quippe mutua concordia, et amabilis eonsuetudo atque convictus oriri solet: mores autem diversi, et diverscleges, inimicitias potius, discordiam, odia et seditiones gignere solent ; qux» non amicitias aut communíio- nem, sed inimicitias ac divortia efficere consue- verunt. Neque illos, qui legitime imperare volunt, ea que perperam a quibusdam sive ex inscitia,. sive ex arrogantia peracta sunt imitari oportet , eed illorum qui secundum leges et jus imperave- ront, laudabilia gesta veluti bonas imagines ad sequendum propositas habere, curareque, ut ad eas omnia facta sua dirigant : siquidem vel is, qui: ipsuin dominum Romanum propter illa ex libito perpetrata, oppressit exitus, ad exemplum iis, qui: improbas ejus actiones imitari velint satis super- quecst. Hzc porro te, charissime fili, una cum aliis. scire opus est, quorum notitia magno tibi usui esse. et admirabilem te prebere possit. Hac vero, qua sequuntur, de discrimine oliarum gentium per- tractant, de genealogia earum, de moribus et vi-- vendi instituto, de situ et temperie regionum quas. inhabitant, item de finibus et dimensionibus ea- ἀπευθύνειν πάντα τὰ xap' αὐτοῦ ἐνεργούμενα, ἐπεὶ C rum , ut in sequentibus latius explicabitur, καὶ τὸ διὰ τὰς τοιαύτας αὐτοδούλους πράξεις αὐτοῦ ἐπελθὸν αὐτῷ τέλος (55), φημὶ δὲ τῷ χυρῷ Ῥωμα- 9p, ἰκανόν ἐστι πρὸς σωφρονισμὸν παράδειγµα τῷ βουλομένῳ τὰ χαχῶς παρ) ἐχείνου πραχθέντα ζηλοῦν». Χρεὼν δὲ μετὰ τῶν ἄλλων xal ταῦτά σε γινώσκειν, υἱὰ πολυέραστε; ἅτε τῆς τούτων Ὑνώσεως µεγάλως σοι συµδαλέσθαι δυναµένης, xai θαυμαστότερον ἀποδεῖξαι. Τὰ δέ ἐστι περὶ διαφορᾶς πάλιν ἑτέρων ἐθνῶν, γενεαλογίας τε αὐτῶν καὶ ἐθῶν xaY βίου διαγωγῆς, χαὶ θἐσέως xal χράσεως τῆς παρ) αὐτῶν xat- οικουµένης γῆς, xai περιηγήσεως αὐτῆς, xal σταδιασμοῦ (56), χαθὼς ἑξῆς πλατύτερον διερμηνεύσε- σαι. ΚΕΦΑΛ. IA. Περὶ τῆς γενεαλογίας τοῦ Μουχούμετ. Γενεαλογεῖται ὁ δυσσεθὴς χαὶ ἀχάθαρτος Μουχού- pat, ὃν λέγουσιν ol Σαραχηνοὶ προφήτην αὐτῶν εἶναι lx φυλῆς γενικωτάτης Ἰσμαὴλ υἱοῦ ᾿Αθραὰμ χατ- αγόµενον. Ζηναρὸς (5T) γὰρ ὁ τοῦ Ἰσμαὶλ ἀπόγο- vo; πατὴρ αὐτῶν ἀναγορεύεται (58) πάντων. Οὗτος οὖν γεννᾶ νἱοὺς δύο, Μούνδαρον xaX ᾿Ῥαθείαν (59). 'O CAPUT XIV. De genealogia Mahometis. Jam ad genealogiam improbi et impuri Mahome- tis veniatur, quem prophetam esse suum dicunt Saraceni, ex amplissima tribu lsmaelis, Abrahami filii deductum. Zenarus enim Ismaelis pronepos ipso- rum omnium pater dicitur. G8 Hic igitur filios duos suscepit, Mundarium et Rhabiam. Mundarus autem ANSELMI BANDURII NOTE. (53) Sic in ms. In editis legitur, περιἠνεσθαι D phani, Anastasio, Cedreno, Landulpho Sagaci, et πέφοιχε. Meursius legendum ail, περιγίνεσθαι πε- ud (54) Sic in ms. In editis legitur, φιλεῖν ἀπεργά- ζεται. Meursius scribendum ait, φίλων ἀπεργάζεται. (55) Quippe Romani in Porphyrogenitum perfi- diam vindicavit Deus pari in ipsummet Stephani lilii impietate, qui patrein imperio dejectum, et in ménachum detonsum, in monasterium Protes in- sulze ablegavit, ubi reliquum vitze exegit Romanus, litet won onmi abdicata recuperandae potestatis spe, ut scribit Leo Grammaticus. (56) Occurrit etiara cap. 1 hzc vox, ubi vide quz 3dnotavimus. Meursius hic legendum ait, σταδισμοὺ pro σταδιασμοῦ. ($7) Qui Porpliyrogenito Ζηναρὸς dicitur, Theo- Anonymo in Saracenicis Νήζαρος, sive Νίζαρος vo- catur. Quz vero hic habet scriptor noster de Ma- hometis genealogia, fere ownia ad verbum, ut aiunt, ex Theophane exscripsit ; unde isthzc con— ferenda iis, qu& de Mahomete habet idem Theo- planes ad annum 21 imperii Heraclii Augusti; comparandus insuper scriptori nostro Abraham. Ecchelleusis. . uu (58) Theophanes, πατὴρ πάντων αὐτῶν ἀναγορεὺε- ται. sed perperam legitur in Cedreno, περὶ πάντων. αὐτῶν ἀναγορεύεται. Nec dubito quin scriba indoctus- pro πῆρ fecerit περὶ, uti optime monuit et Meur- Sius. (59) Ita habet et Anastasius Dibliothecarius : Hic gignit filios duos, Mundarum scilicet, εἰ Rhabiam. 191 CONSTANTINI PORPHYROGENTT' 192 Cusarum genuit, Caisum item, Thymimen, Asan- A 6t Μούνδαρος τίχτει Κούσαρον, xaX Kátsov (60), xat dum et alios ejusdem nominis ; qui sane Madia- niticam solitudiuem sortiti pastores agebant in tentoriis habitantes, Interiores vero partes oceu- pant, non ex eadem tribu, sed ex Jectanis, qui Homcritz dicuntur, id est, Aimauitz. Isto autem modo narratur. Cum pauper et orphanus csset Mahomet, mulieri cuidam diviti et consanguinez, cui nomen Chadiga, operam suam locavit, ad camelos agendos, negotiandumque cum alienigenis in /Egypto et Palaestina. Deinde paulatim conti- dentior evadens, mulieris, qua vidua erat gratiam captans, eam duxit uxorem. Palestiuam autem cum frequentaret, ac cum Judzis οἱ Christianis vive- ret, serinones aliquot et solutiones Scripture in- vestigavit. Cum autem comitiali morbo laboraret, hinc dolor ingens uxori, quod illustris et opulenta cum esset tali nupsisset viro, non solum egeno, sed etiam epileptico ; quam ut placaret dicebat se augcli nomine Gabrielis terribilem visionem videre, cujus spectaculum cum ferre non posset, deficere se ac humi decidere. Huic vero (ides hahita est, falsum testimonium addente Ariano quodam Που- machi nomen cmentiente, turpis lucri gratia. Sic decepta muliere, contribulisque suis prophetam ip- sum esse deprzdicante, hoc callidum mendacium θυμίµην (61), xaX "Acavbov (62), xaX ἄλλους τινὰς ὁμωνύμους (63) * οἳ xaX τὴν Maliavistv ἔρημον χλη- ρωσάμενοι ἐχτηνοτρόφουν, kv σχηναϊῖς χατοικοῦντες. Εἰσ) δὲ καὶ ἑνδότεροι τούτων οὐχ Ex τῆς φυλῆς αὐτῶν, ἀλλὰ τοῦ Ἰεχτᾶν (64), οἱ λεγόμενοι Ὁμηρϊται, topt- ἐστιν ᾽Αμανῖται. ᾿Αναδείχνυται δὲ οὕτως * Απόρου ὄντος αὑτοῦ τοῦ Μουχούμετ xal ὀρφανοῦ, ἔδοξεν αὐτῷ µισθοδοτήσεσθαι γυναιχἰ τινι πλουσίᾳ xal συγ- γενεῖ αὐτοῦ χαλουμένῃ Χαδίγα (65), πρὸς τὸ χαµη- λεύειν xal πραγµατεύεσθαι ἐν Αἰγύπτῳ μετὰ τῶν ἀλλοφύλων, xai ἓν Παλαιστίνῃ. Εἶτα χατὰ μιχρὶν παῤῥησιασάμενος xal ὑπελθὼν τῇ Υυναιχὶ χήρᾳ obcn, λαμδάνει αὐτὴν εἰς γυναῖχα. Καὶ 5b ἔπιχω- ριάζων iv. Ἡαλαισέίνῃ, xai αννανα[σἹτρεφόμενος Ἐυδαίοις τε xai Χριστιανοῖς, ἐθηρᾶτο λόγους xai Γραφικὰς λύσεις τινάς. Ἔχων δὲ τὸ πάθος τῆς ἔπι- ληψίας ἑλυ πεῖτο σφόδρα ἡ γυνὴ αὐτοῦ ὡς περιφανὴς καὶ πλουσία, xal τῷ τοιούτῳ ἀνδρὶ συναφθεῖσα οὐ µόνον ἀπόρῳ, ἀλλὰ καὶ ἐπιληπτικῷ ' fjv xaX τροπω- σάµενος φάσχων, ὅτι Φοθερὰν ὁπτασίαν ἀγγέλου θεωρῶ Γαδθριλλ ὀνόματι, xaX μὴ ὑποφέρων αὐτοῦ τὸν θέαν ὁλινωρῶ, χαὶ πίπτω, ἐπιστεύθη, συμψευδοµαρ- τυροῦντος αὐτῷ 'ApstavoU τινος μοναχοῦ (66) ψενδ- ωνύμου δι αἰσχροχέρδειαν. Καὶ οὕτως d Ὑυνὴ πλανηθεῖσα (67), καὶ ἄλλαις γυναιξιν ὀμοφύλοις ANSELMI BANDURII NOTE. Sed qui scriptori nostro, Theophani et aliis histo- ricis dicitur Mundarus, Cedreno appellatur Muda- rus, Landulpho Sagaci Muhdar ; et fortassis idem qui apud Abrahamum Ecchellensem Massaras nun- cupatur. Qui autem Porphyrogenito, Anastasio et Cedreno ΒΙιαδία dicitur, Arabia appellatur a Theo- phane, Anonymo ín Saracenicis, et Cyrillo in Epi- tome chronica ; apud vero Abrabamum Ecchellen- sem Rabiha vocatur. (60) Theophanes pro Κούσαρον habet Κούρασον * Landulphus vero Sagax, /!iez. Sed perperam legi- tur apud Theophanem, xal "[cov pro Κάῑϊσον, et apud Cedrenum et Anonymum in Saracenicis Kát- τον. Apud Abralamum Ecchellensem Caisus hic appellatur. Ceterum Corasus, inquit Jacobus Goar in Notis ad Theoplianem, illeidem, me judice, qui Ecchellensi Coraiscius, a quo Coraiscite Mahometi Pseudoprophetg cognati, et hostes dicli sunt : quo fit satis admiranti unde Saracenus hic Catabas Ma- hometi contribules prodiderit ad necem : hostis enim Mahometici sauguinis exstitit infensissimus. (61) Theophanes et Anonymus in Saracenicis θεµίµην. Cedrenus θεμίνην Anastasius vero et Landulphus Sagax hunc Tfteominem appellant. (62) Hunc Theophanes, Anastasius, et Anonymus in Saracenicis Ásadum appellant ; Cedrenus Assa- dum ; Landulphus vero Sagax Asydwum. (65) Sic habetur etiam in ms. At legendum est, xai ἄλλους τινὰς ἀνωνύμους, id est, οἱ alios quorum nomina non exstant, vel, et alios quorum nomen ignoratur, ut est apud Cedrenum et Anonymuin sz- pius a nobis laudatum. Theophanes habet, xai ἄλλους ἀγνώστους. Ita οἱ Landulphus dum scribit, et alios ignotos. (64) Landulphus lib. xvin: Non sunt de tribu ipsorum, sed ex Getham, videlicet hi qui vocantur Amoxite, Theophanes et ex eo Cedrenus, οἱ λεγόμα- vot ᾽Αμανῖται, τουτέατιν Ὁμηρῖται. Homeritze iidem videntur qui Ecchellensi Auinaritz, qui relictis se- dibus in Árabiam Felicemi secesserunt, hacque 'de causa cjus regionis incolis ipsorum posteri ascripti sunt. Homerit:e vero Ptolem:zoet Plinio Arabiz Fe- licis populi. Procopio autem lib. 1 de Bello Persico Auzanitz appellantur. κ (65) Anonyinus in Saracenicis, εἰσῆλθε πρός τινα γυναῖχα πλουσίαν, µμισθωτεῦσαι ἆ συγγενίδα αὐτοῦ οὖσαν καλουμένην Χαδδιγη, πβὸς τὸ καμηλεῦ- σαι xol πραγματεύεσθαι μετὰ τῶν ὁμοφύλων abc. Historia Longobardica : Quedam autem matrona nomine Cadigam, qua preerat cuidam provincie, ete. Landulphus Sagax hanc ipsam matronam Éadigam appellat. t 66) Anonymus in Saracenicis, hunc monacham Arianum Constantinopoli e monasterio Callistreti ob pravos in flde sensus ejectum fuisse scribit : Ἐπιστεύθη δὲ, συνεπιμαρτυροῦντος αὐτῷ µοναχον τινος Αρειανοῦ ψευδωνύμου, διὰ την χακοπι αὐτοῦ ἑξορισθέντος ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως Ex she. μονῆς τοῦ Καλλιστβάτου μετ αἰσχύνης. Nomen b monacho Sergius fuit, ut testantur variz lectiones Theophanis, et historia Longobardica : Fuit ein monachus qui Mahomelum instruzil, nomine qui inerrorem|Nestorii incidens, dum a monachis [uis- D set expulsus, in Arabiam venit, el Mahometo-adhe- sit, Caeterum perperam scribitur in Chronico mo- nachi Altissiodorensis Selgi monachi pro eT) T b luribus rem totam narrat, et 6 )eophanes pluribus rem hat ia habet : Αὐτὴ δὲ πρώτη δεξαµένη τὸν "^w τοῦ ψευδαθθᾶ, iios" αὐτῷ καὶ "^ po&ev - λαι υναιξὶν ὁμοφύλοις αὐτῆς X εἶναι. Καὶ cad xal ix γυναικῶν ζλδεν, καὶ si; &y- 6pac πρῶτον ᾿Αδουδάχαρον, ὃν xaX διάδοχον χατέλιπε. Ipsa itaque εαετίε prior pseudabbatis verbis cred viro deinceps adhibuit fidem, ac inter alias feminas contribules ewm prophetam esse disseminaeil : et pacto a feminis in viros res propagata est, anie alies vero ad Abubacharum, quem ille postea successorem reliquit. Cedrenus qui passim Theophanem ad ver- bum, ut aiunt, exscribit, hic ab eodem in multis differt, ut videre cst ad annum 21 imperii Heraclii Aug. - 193 DE ADMINISTRANDO IMPERIO 191 κηρύξασα προφήτην αὑτὸν εἶναι, προΏλθε τὸ φεῦδος A ad Phylarchum quemdam nomine Bubacharum «c ἁπάτης xalsig ἄνδρα φύλαρχον (68) τοῦνομα Βουδάχαρ (69). Ἡ οὖν vuvh θανοῦσα, καὶ τοῦτον διάδοχον χαὶ χληρονόμον χαταλείψασα τῶν ἑαυτῆς, ἐγένετο κεριγανἠς χαὶ ἄγαν ὑπερούσιος, xaX χατέσχεν $ πονηρλ/πλάνη (69) τε χαὶ αἴρεσις αὐτοῦ τὰ µέρη τῆς Λἱθρίδου, χαὶ ἐδίδαξεν οὗτος ὁ παράφρων xal φαεφεναχισµένος τοὺς αὑτῷ πειθοµένους, ὅτι ὁ «ϱο- νεύω»ν ἐχθρὸν, ἡ ὑπὸ ἐχθροῦ φονενόµενος, εἰς τὸν ααράδεισον εἰσέρχεται, xal ἄλλα ὅσα φλυαρεῖ Πρ.οσ- εὐχονται δὲ xal εἰς τὸ τῆς Αφροδίτης ἄστρον (70), ὃ χαλοῦσι Κουδὰρ, xat ἀναφωνοῦσιν Ev τῇ προσενχῇ αὐτῶν οὕτως ^ 'AAJa οὐὰ κουδὰρ, 6 ἐστιν, 'O θεὸς xul Ἀκφροδίτη (711). Tov γὰρ θεὸν 'AAAG mpos- emanavit. Cum porro mulier obiens, l:eredem ἱρ- sum insliluisset, conspicuus admodum et carus fuit ; nefariusque error ejus atque hzresis in par- tes /Ethribi propagata est: docebatque amens hic impostor credulos quosque, quod si quis aut ini- micum occideret, aut. ab eo occideretur, in para- disum ingressurus esset, et alias multas hujusmodi nugas. Vencris quoque sidus invocant, quod Cu- bar appellant, et inter orandum ita clamant : Alla ova Cubar ; id est, Deus et Venus. Deum enim Alla vocant, ora vero pro conjunctione, et, [o- nunt: Cubar, sidus denotat. Et ita dicunt : Alla ora Cubar. ονοµάτκουσι, τὸ δὲ οὐὰ ἀντν τῶν xal auvüfspou τιθέασι’ xxl τὸ Κουθὰρ καλοῦσι τὸ ἄστρον. καὶ λέγου- σιν οὕτως ' "A.Lla οὐὰ KovCdp. ΚΕΦΑΛ. ΙΕ’. Περὶ τοῦ γένους τῶν Φατεμιτῶ». Ἱστέον ὅτι ἡ Φατὲμ θυγάτηρ ἣν τοῦ Μουχούμες, xal ἁπ' ἑχείνης γεννῶνται οἱ Φατεμῖται. Oóx εἰσὶ δὲ οὗτοι ix τοῦ Φατέμη ἀπὸ τῆς Λιδύης χώρας, ἀλλὰ χατοιχεῦσι πρ)ς τὰ βορειότερα µέρη τοῦ Μέχε (72) 69 CAPUT XV. De genere Phatemitorum, Sciendum est Phatem filiam fuisse Mahometis, et ab illa Phateinitas originem ducere : non autem a Phateme quie Libyz regio est ; siquidem borea - les partes Mecze ulira. sepulerum Mahoinctis ipsi ANSELMI BANDURII NOTE. (68) Ka cum Meursio, el ita habetur apud Anonymum in Saracenicis. In mss. legitur, εἰς ἄνδρα φίλαρχον. Φύλαρχοι autem recentioribus Grz- eis dieii fuere ut pluriinum Saracenorum principes : hi quippe divisi erant in tribus, qu: suos habebant Phylarchos, ut scribit Sozomenus lib. vr, cap. 358 exir. Procopius lib, 1. de Bello Persico cap. 17 : Χαραχηνῶν ἠγούμενοι, οἱ Φύλαρχοι ἐπικαλοῦνται. C vide Dueangl i Gloss. Graec. (69) Varie hoc uomen scriptum reperi. Theopha- Bes ᾿Αδουθάχαρος * Anastasius et Cedrenus ΄λδου- a * Anonymus in Saracenicis Πουδάρχαν. Lan- Pius Eububazer. Caeterum Thcophanes et Cc- édrenus hanc rem diverso modo narrant, xai οὕτως xil ἐκ γυναικῶν ᾖλθεν, xal εἰς ἄνδρας πρῶτον λ αρον, ὃν χαὶ δ.άδοχον κατέλιπε. (2) luribus bac de re scriptor noster infra eap. 17, qua quidem omnia ad verbum, ut aiunt, ex Theophane exscripsit. Cedrenus vero impii Malio- metis dogmata [usius exponit, ut videre est ad an- mem 4 Heraclii Augusti. (o Cedrenus rem pluribus exponit inquiens : μὲν γὰρ εἰδωλολατροῦντες, xal τῇ παρ) "EÀ- ληδιν ΑἈφροδίτῃ λεγοµένῃ. τουτέστι τῇ {δονῇ] προσ- χυνοῦντες, χαὶ τὸν ἁστέρα ταύτης τὸν ἑωσφόρον εἶναι μνθολογοῦσιν, ^ 65 xal Κουδὰρ τῇ ἑαυτῶν χακεμφάτῳ γλὠώσσῃ ἐπονομάσαντες, ὅπερ ἐἑστὶ Με- 9 διέμειναν ἕως ἄρτι τὴν Αφροδίτην θεὸν οντες. "Iva δὲ μὴ δόξωμέν τισι φευδολογεῖν, νίσωµιν τὸ μέγα αὐτῶν µυστήριον. Ἔχει δὲ f τῆς μυσαρᾶς αὐτῶν xal παµθεθῄήλου πρ,σευχῖς οὕτως" aa. ἁλλᾶ o0à χουδὰρ, ἀλλᾶ. Καὶ τὸ μὲν ἀλλά, ἀλλᾶ, ri ηνεύεται ὁ θεὸς, ὁ θεὸς, τὸ δὲ, οὐὰ, μείον. Τὸ δὲ, χουθὰρ, μεγά η, τοι σελήνη xa τη. Ὅπερ ἐστὶν οὕτως» 'U θεὸς, ὁ 0ch;, μείζων, καὶ ἡ µεγάλη, elc οὖν Αφροδίτη θεός. Καὶ οὖτο σαφηνίσει ἡ ἐπαγωγὴ τοῦ τελευταίου, ἀλλᾶ ' ἅκερ ἅπαντα ἐπιχεχρυμμένως τῇ ἰδιότητι τη, ἑαυ- τῶν γλώττης σιν. Cum enim anttquitus. [alsa superstitione seducti Venerem Grecorum, id est, vo- inptatem , divinis honoribus coluerint, siellumque ejus Lauciferum esse fabulati sini, quam. etiam a μμ Kubar sua inepta lingua appellaverunt : in usque diem Veneri nomen Dei tribuunt. Quod Me cui videamur fingere, exzplicabimus magnum eo- rum mysterium. Verba obscene eorum et pro[cnis- sima precalionle hec sunt ? Alla, Alla, Va, Kubar, Alla. Alla, Alla si interpreteris, est! Deus, Deus. Va, major. Kubar, magna, sive Luna et Venus. lia ergo habet : Deus Deus major et magna, nimirum Venus Deus. Atque hoc Alla in fine adjecium indicat ; quee omnia proprietate sui sermonis occeltata pyoniai- liant. Anonymus vero in Saracenicis inquit Maho- metanos Veneris effigiem in magno lapide positam colere, credentes in eo Abraliam cum Agar coiisse, aut camelum ei allizasse, cum Isaac sacrificaturus esset : Ἐν ᾧ φασι χεῖσθαι λίθον µέγαν, ἐχτύπωμα τῆς Αποδίτης ἔκοντα. Τιμᾶσθαι δὲ τοῦτον, ὡς ἐπά- νωθεν αὐτοῦ τῇ "Ayap ὁμιλήσαντος τοῦ "A6paág: 1 ὡς αὐτῷ τὴν xápmnAov προσθήσαντος, ὅτε τὸν "Isaáx ἔμελλε θύει». Eadem refert. Euthymius Zigatbenus Panoplie tit. xxvii. Cietera. autem qua habentur in hoc capite conferenda sunt cum Cedreno, Euthy- mio Zigabeno, et Anonymo in Saracenicis. (71) Sic lego cuum Meursio. In mss. perperam le- gitur, ó θεὸς ἡ Αφροδίτη : nam infra statim dicit : τὸ δὲ, οὐὰ, ἀντὶ τοῦ καὶ συνδέσμου τιθέασι. (73) Meursius Μέχε, inquit, sive Μάχε, aut Μάκεχ, vel Báxyt quoque, locus erat, in quo domuin oratio- nis ab Abrahano et Ismaele structam Mahomet fa- bulatur. Catechesis Saracenorum : Αναθεματίζω τὴν μυθοποιίαν τοῦ Μωάμεθ, ἐν ᾗ φπσι γενῄσεσθαι τῷ θεῷ οἶχον προσευχῆς παρὰ τοῦ ᾿Αθραὰμ καὶ τοῦ Ἰσμαλλ εἰς τὸ Βάχχε, Ὠτοι τὸ Μάχε, ἢ Μάκεχ' ὃν ὀνομάξει προσκυνητήριον τοῦ παρατηρίµατης. Καὶ προστάσσει, ὅπου ἂν ὧσι καὶ εὔχονται, οτρέφωσι τά πρόσωπα αὐτῶν πρὸς τὸ µέρος ἐχεῖνο. Erant autem illie septem lapides qui a Saracenis jaciehantur contra Christianos. Eadem Catechesis alibi : 'Ava- θεµατίζω xal αὐτὸ «b Méxs, xa τὴν περιοχἣν αὐτοῦ πᾶσαν, xdi τοὺς παρὰ τῶν Σαραχηνῶν ἐχεῖ ῥιπτο- Εένους ἑπτὰ λίθους χατὰ τῶν Χριστιανών. Ηἱριοτί ongobardica : Semel autem per singulos annos causa recognitionis ad domum Dei, qua est in Mecha, ire pracipiuntur, et ibi adorare, eamque inconsutili- bus tegumentis circumire, et lapides per media foras mina pro diabolo lapidando jactare. Quam domm dicunt Adam construxisse, omnibusque filiis ejus et Abrahami et [emaeli locum orationis fuisse. Demum Mahomeium eam domum sibi cuyctigque gentibus suis tradidisse affirmant. Landulplius Sagax appel? lat locum blasphemice lib. xxi. 495 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 150 incolunt. Est autem gens Arabica couserendo prz- Α βαθύτερα τάφου τοῦ Μουχούμετ. Elot δὲ ἔθνος "Apa- lio et bello admodum exercitata. Nam horum ope bellum gessit Maliomet, multasque urbes regiones- que vastavit atque subegit; sunt enim robusti et bellatores ; ita ut si vel mille in castris agant, hu- jusmodi castra inexpugnabilia εί insuperabilia sint. Non equis vehuntur, sed camelis: et belli tempore non loricas vel clibania induunt, sed amicula corrugata ; babentque hastas oblongas, et scuta quie totum hominem obtegant, arcusque li- gneos przgrandes, quos qui minoris staturz sunt vix tendere valeant. CAPUT XVI. Ex canone, quem vaticinando ex astris posuit Ste- phanus mathematicus de Saracenorum expeditione, et quo anno ab orbe condito [uerit, et quo Homa- norum imperatore. Egressi sunt Saraceni die terlia mensis Septem- bris indictionis decima, anno Heraclii duodecimo, «undi 6130. Vaticinatio autem ex astris hzc de ipsis Saracenis facta fui& die tertia mensjs Se- ptembris, feria quinta. lloc ipso tempore primus Arabum princeps fuit Muameth, quem ipsi Mucbu- met appellant, qui et propheta eorum exstitit; im- perium Arabum tenuit annis nevem. CAPUT XVII. £z Chronico beati Theophanis. [ος ipso anno, id est, 6159, vita functus est Mahomet Saracenorum princeps et pseudopropheta, postquam in sui lecum Abubacharum, qui etiam θικὸν πρὸς πολέμους xal µάχας ἀχριθῶς ἐξησχη- µένον * μετὰ γὰρ τοῦ τοιούτου γένους ἑπολέμησεν ὁ Μουχούµετ, xal πολλὰς πόλεις καὶ χώρας ἑπόρθησεν καὶ χαθυπέταξεν. Εἰσὶ γὰρ Ἠνδρειωμένοι xal πολε- µισταί 'ὅτι εἰ εὑρεθῶσι µέχρι μιᾶς χιλιάδος εἰς φος- σάτον, τὸ τοιοῦ tov φοσσάτον ἁήττητον xal ἀχαταμά- χητον Υίνεται. O0 καθαλλιχεύουσι δὲ ἵππους, ἀλλὰ καµήλους, ἓν δὲ τῷ καιρῷ τοῦ πολέμου οὐκ. ἐνδύον- ται θώρακας, οὔτε χλιδάνια, ἀλλὰ περιθόλα:α ῥο- δωτὰ (75), χαὶ ἔχουσι δόρατα μαχκρὰ, xal ἀσπίδας ἀνδρομήχεις, xaX τόξα ξύλινα nap ue vto σχεδὸν μὴ δυνάµενα τείνεσθαι παρ ὀλίγων ἀνδρῶν. ΚΕΦΑΛ. IG*. Ἐκ τοῦ κανγόνος ὃν ἐθεμάτισεν Στέρανος ὁ p B θηματικὲς (14) περὶ τῆς τῶν Σαρακηνῶν é- όξου, ἐν ποίῳ χρὀνῳτῆςτοῦὔκόσμου συστόσεως ἐγένετο, καὶ τίς ἦν τότε d βασιλεὺς ᾿Ρωμαίωγν. Ἔξηλθον οἱ Σαραχηνοὶ μηνὶ Σεπτεμθρίῳ τρίτῃ ἱνδιχτιῶνος δεχάτης, εἰς τὸ δωδέχατον ἔτος Ἡρα- χλείου, ἔτος &nb κτίσεως xóapou ,cpX (15). Τὸ δὲ θεµάτιν (76) τῶν αὐτῶν Σαραχηνῶν ἐγένετο sl; μῆνα Σεπτἐµόθριον τρίἰτην, ἡμέρᾳ πέµπτῃ. Εἰς τοὺς αὐτοὺς χρόνους πρῶτος ἀρχηγὸς τῶν ᾿Αράδων Μουάμεθ, ὃν οἱ "Apabe; καλοῦσι Μουχούμετ (77), ὁ καλ προ- φήτης αὐτῶν χρηµατίσας, ἑκράτησε τῆς ἀρχῆς τῶν Ἱλράδων Exe ἑννέα. ΚΕΦΑΛ. IZ'. Ἐκ τοῦ Χρογικοῦ τοῦ Μακαρίου θεοφάνους. Τούτῳφ τῷ ἔτει, fiyouv ςρλῦ’. ἀπεθίω Μουάμεθ (78) 6 ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἀρχηγὸς xat ψενδοπροφήτης, προ- χειρισάµενος ἀντ αὐτοῦ ᾿Αδθουβάχαρον τὸν xaX Βου- ANSELMI ΒΑΝΟΟΒΙΗ NOT £F. (16) Meursius legendum putat, περιθόλαια ῥυτι» δωτά, nimirum amícula corrugata. (74) Stephanus hie Mathematicus Alexandrinus erat, teste Cedreno ad annum 12 imperii Heraclii, ubi rem pluribus narrat hisce verbi$ : Ti ιβ’ ἔτει, Drev τῷ «ςρλα΄ ἀπὸ Χτίσεως χόσµου, μηνὶ Σεπτεµ- plp Υ’, ἡμέρᾳ ε’, ἐγένετο θεµάτιον τῶν Σαραχηνών παρὰ Στεφάνου ᾿Αλεξανδρέως τούτοις Χανονίσαντος, κρατῆσαι ἐν ἰσχύῖ μὲν ἔτη τθ’. ἓν δὲ συστροφῇ xal ἁχαταστασίᾳ χα αυμφορ], ἕτερα ἔτη νς’ * ὡς εἶναι «hv διακράτησιν αὐτῶν ἅπασαν εὐτνχοῦσαν χαὶ 6ua- τυχοῦσαν, ἕτη τξε’. Anno xu qui (ait ab initio mundi 6151, tertía die mensis Septembris, feria quinta, Ste- phanus Alexandrinus Saracenis er astris peiita divi- nandi ratione valicinatus est, fore eorum potentiam ac dominalionem validam per annos trecentos nove, inde alios Lvi eam (urbis, tumultibus ac calamitati- bus vexatum iri : rerum itaque eos potituros annos in universum utraque fortuna 5605. Qua sequuntur in Gedreuo mutila mihi ac depravata videntur. Cz- terum perperam Meursius interpretatur hunc titu- luin sie : Excerptum canonis quem posuil Stephanus Muhematicus de Saracenorum exitu, quo tempore [uerit , et quo. Romanorum imperatore. Nam hic ἐθεμάτισεν non posuit tantum significat, sed posuit eaticinando ex astris. θεµατίζειν, [ulura prenuntiare ez astris significat. Vetus Scheda a Seldeno edita lib. 111 deJure Gentium cap. 20 : Ἐθεματίσθη f Κωνσταντίνου πόλις παρὰ Οὑάλεντις ἀστρολόγου ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν ἑγχαινίων αὐτῆς, etc. Vide Ducangii Gloss. Grzc. (15) De /Era Arabum seu Mahoinetanorum, quos Hegire, hoc est διωγμοῦ persecutionis annos appel- lant, consulendi sunt Scaliger, Calvisius, Petavius, Pagius, aliique. Quz autem in editis hic statim se- quuntur, nimirum νῦν δέ ἔστιν coc ἱνδικτιῶνος δεχάτης πέµπτης ὡς εἶναι ἀπὸ τότε ἕως νῦν χρόνοι p. N unc autem est 6810, [ndictionis decime quinte; ία ut ab illo tempore ad huuc usque diem sint anui 740, veiba nequaquam Constantini nostri sunt, sed potius glossema, ut aiunt ; quippe in codice Kegle membranaceo, charactere duodecimi seculi come scripto, pradicta verba non babentur in texto, seit 2d marginem recenti admodiím manu exarata. Unde ad locum hunc optime Meursius, qui nea viderat codicem illum Regium, sic monet : Aut numeri bie vitiati sunt aut caput hoc insitilium cst, neque & nostro Constantino ; quippe ad quem ab Heráciie usque anni tantum computantur na minus ife- ceuti. Atqui hic inveniuntur anni 740 ab ejus impe- rio, id est, plures 400 post Constantinum nostrum. Ergo manifestus error, et alterutrum) verum qued cen-emus. (76) Hic τὸ, θεµάτιν pro θεµάτιον, ut. habet Ce- drenus ad annum 12 imperii Heraclii : 'Eyéveve θεµάτιον τῶν Σαρακηνῶν παρὰ Στεφάνου Άλεξαν. δρέως τούτοις χακονίσαντος, etc. ubi interpres sic habet, Stephanus Alexandrinus Saracenis ex aetria pelita divinandi ratione vaticinatus est, eue. Quid autem θεµάτιον proprie significet pluribus mongi» mus supra lib. v comment. pag. 185. (11) Sic in cod. is. legitur. Cedrenus ad 80 num 21 imperii Heraclii, οὗτος ó Μωάμεο, ὁ καὶ Μουχούμετ, etc. (18) Optime Constantinus Mahometi mortem hee anno consignavit, qui fuit imperii Heraclii 23. Obit quippe Maliemet die 17 Junii, feria secunda, men- sis Rabie die 12, nono anno quam imperare coepe« 11 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 198 εάκτωρα συγγενη αὐτοῦ. Οἱ δὲ πεπλανημµένοι Ἑθραῖοι A Butactor nuucupatur, cognatum suum cohstituis- ἐν ἀρχῇ τῆς παρουσίας αὐτοῦ ἑνόμισαν εἶναι τοῦτον εὺν παρ αὐτοῖς προσδοχώµενον Χριστὸν, ὡς xai τινας τῶν προὐχόντων αὐτῶν προσελθεῖν αὐτῷ xal δέξασθα: τὴν αὐτοῦ θρησκεἰαν, xaY καταλιπεῖν την κοῦ θεόπτου Μωσέως (79). θεωρήσαντες δὲ αὐτὸν ἀπὸ χαµήλου ἑσθίοντα, ἔγνωσαν ὅτι οὐκ ἔστιν ὃν ἑνόμισαν. Ἐδίδασκον (80) δὲ αὐτὸν ἀθέμιτα κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ διῆγον σὺν αὐτῷ. Οὗτοί εἰσιν οἱ διδάσχοντες αὐτὸν παραδἐχεσθαι µέρη τινὰ τοῦ νόµου τήν τε περιτομὴν, καὶ ἄλλα τινὰ, ἅπερ παρα φυλάττονται οἱ Σαραχηνοί. Πρῶτος οὖν ᾿Αόουθάχαρ ἠχολούθησεν αὐτὸν, xai προφήτην ἐκήρυδεν, διὸ xai διάδοχον αὐτὸν κατέλιπεν. Ἐκράτησεν δὲ ἡ αἴ- pectus αὐτοῦ (Bl) τὰ µέρη τῆς Αἱθρίδου, πρώην μὲν ἐν κρυπτῷ ἔτη δέχα, τὸ δὲ ἔσχατον διὰ πολέμου ὁμοίως ἔτη δέχα, xal φανερῶς ἕἔτη ἑννέα. Ἐδίδαξε δὲ τοὺς ἑαυτοῦ ὑπηχόους (82), ὅτι ὁ ἀποχτείνας ἐχ- θρὸν, fj ὑπὸ ἐχθροῦ ἀποχτεινόμενος ἀχωλύτως εἰς τὸν παράδεισον εἰσέρχεται' τὸν δὲ παράδεισον σαρχικῖς βρώσεως xoi πόσεως χαὶ µίξεως γυναικῶν ἔλεγεν * ποταμὸν δὲ ofvou καὶ μέλιτος καὶ γάλακτος χαταβ- ῥεῖν xax γυνα,κῶν τὴν ὅρασιν ἀσύγκριτον, οὗ τῶν παρόντων, ἁλλ᾽ ἄλλων xal τὴν µίξιν πολυχρόνιον ἔφασχεν xai διαχριτιχὴν ἡδονήν (85). Καὶ ἄλλα τινὰ .ἁσωτίας χαὶ µωρίας ἔμπλεα. Συμπαθεῖν τε ἀλλέλοις, xa βοηθεῖν ἁδιχουμένοις. ΚΓΕΓΦΛΛ. IIF. Δεύτερος ἀρχη]ὺς τῶν Ἀράδων Ἀθουθάχαρ ἔτη Υ (84). 0ὖτος ὁ ᾿Αδουδάχαρ πρῶτος λαµθάνει τὴν πόλιν Γάζαν (85) χαὶ πᾶσαν αὐτῆς τῶν περίχωρον. Τελευτᾷ set. Περί autem. errore ducti. initio adventus ejus, eum quem ipsi exspectabant, Christum esse arbitrabantur; ità ut etiam quidam ex optimati bus corum ad ejus partes accederent, cultumque ejus amplecterentur, relicta Moysis qui Deum vi- derat, religione. Cum autem vidissent. eum .e camelo comedentem, cognoverunt non esse. eum, quem putaverant. Docebant autem ipsum nefario contra Christianos, et cum eo conversabantnr.. Hi sunt. qui illi auc!ores fucrunt, ut partes quas- dam legis acciperet, ncmpe circumcisionem, ct alia quidam, qux observant Saraceni. Priwu:us igitur Abubachar secutus ipsum est, et proplietam "0 przdicavit, quamobrem ipsum sibi successo- B rem rcliquit. Secta porro ejus partes JEthribi oc- cupavit : primo quidem occulte serpens annis de- cem; postremo cum belli tumultu annis pariter decem, ac demum publice annis novem. Subditos vero suos edocuit, eum, qui vel hostem occidissel, vel ab hoste eccisus esset, nullo obice in paradi- sum introire. Paradisum autem dicelat locuni csse carnalis cibi et potus atque mulierum coitus : flu- vium autem vini, mellis et lactis ibi manare, mu- lierumque speciem | incomparabilem, non quales nunc sunt, sed aliarum : diuturnum coitum dice- bat οἱ voluptatem singularem : itemque alia non- nulla luxurie et amentiz plenissima, Condolere item mutuo jussit, et injuria affectis opem ferre. CAPUT XVIII. Secundus Arabum princeps Abubachar annis tribua. Ilic Abubachar primus cepit urbem Gazam, uni- versamque adjacentem regionem. Diem autem obiit — ANSELMI BANDURII NOTAE. τα, cum víxisset annos Lunares sive Arabieos sexa- giuis tres. Theophanes autem Mahometi mortem ad saaum 21 ejusdem Augusti refert. Sed comparan- das buic Theophani Constantiniano Theopbanes ipse ediius typis Regiis pag. 276 et 277, ubi pluribus bec omnia narrantur ; unde isthzec excerpta tantum esse ex Thbeophane, non vero Theophanis ipsissima verba, ut nonnulli arbitrati sunt, manifesto apparet. (79) In Theopbane edito post hzc verba legitur : σαν δὲ τῷ ἀριθμῷ δέχα οἱ τοῦτο πεποιηχότες, xal οὖν αὑτῷ διηγον ἄχρι τῆς σφαγῆς αὐτοῦ. Erant nu- mero decem, qui facinus liujusmodi perpeiraverunt, qui ad cedis ejus diem ipsi adhaeserunt. ΑΙ pulo hic pro ἄχρι τῆς σφαγΏς αὐτοῦ legendum ὄχοι της Qa YT αὐτοῦ, et sic vertendus locus hic Theophanis : Er »t numero decem, qui [acinus hujusmodi perpe-- fracerunt ; qui quidem ipsi adhagserunt donec ipsum comedentem viderunt. Φαγἡ quippe et φαγί, ut scri- bit Dacangius in Gloss. Grac., Graecis recentioribus, εἶδαια, seu edulium significat ; at hic «arf pro ipso eosnederidi actu accipitur, ut ex sequentibus intel- ligi facile forest. Corrigendus etiam est Cedrenus, sc ipsius imerpres ; qui eadem ferme habet ad an- mum 91 lieraclii. (80) Haec mutila videntur et revera sunt si Theo- penes speetes, qui sic habet : "Ἔγνωσαν, ὅτι οὐχ v αὐτὸς, ὃν ἑνόμισαν, χαὶ Ἱπόρουν τί πρᾶξαι, xal cat ἀὐτοῦ thv θρησχείαν δειλιῶντες οἱ τάλανες, σχονται αὐτὸν ἀθέμιτα χαθ᾽ ἡμῶν Χριστιλνῶν, zai διηγον σὺν αὐτῷ. Cognoverunt non esse eum, uem pularerant : quid autem agerent, herebant αμ ii : al cum ejus superstitionem deserere miselli ve- rercntur, nefanda in Christianos moliri eum edocent : interim. socielatem cum eo tenuere. Deinde perygit Theophanes Mahometis genealogiam texere; ex qua quidem Theophanis nariatione Porphyrog^nitus ca put 14. De genealogia Mahometis adornavit. (81) Hinc corrigendus est Theophanes editus, qui perperam habet : xal ἐχράτησεν fj αἴρεσις αὐτοῦ τὰ µέρη τῆς Αἰθρίδου διὰ πολέμου τὸ Ecyatov* delen- dum quippe illud διὰ πολέμου τὸ ἔσχατον. (82) Similia habet et Theophanes ; at Cedrenus pluribus vesanam impii Mahoinetis doctrinam ex- nil. (85) Theoplianes hahet, xal &iagx?, τὴν ἡδονέν. (84) Sic in ins. codice tituius bic legitur. Abu- bacharus autem principatum: Arabum tenuit annis duobus et dimidio, ut tradunt Theophanes, Cedre- nus, Anastasius, aliique. Perperam in Notis scribit Meursius, Theophanem Abubacharo biennium tan- tum assignare; quippe tabulz Theoplanis eidem annos tres adscribunt, et ad annuum 24 Heraclii scribit idem Theophanes Abubacharum exstinctum fuisse, postquam regnasset anuis duobus et dimi- dio : Τούτῳ τῷ ἔτει ᾿Αθουθάχαρος τεἑευτᾷ ἆμη- ῥεύσας δύο ἔτη ἡμισυ. . (85) Anno secundo sm principatus, 95 Ileraclii, misit Abubacharus duces quatuor qui Heram ei wniversam Gaza regionem cepere, ut scribit Theo- phanes eodem loco. 199 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 200 idem Abubachar, cum imperasset annis tibus ; ct A δὲ ὁ αὐτὸς ᾿Αδουθάχαρ ἁμηρεύσας Ecr τρία, xai hunc except. Umar, qui Arabum principatum ob- ünuit annis duodecim, - : CAPUT XIX. Tertius Arabum princeps Umar. ipse igHur Umar expeditionem fecit in Palzesti- vam, ibiqae considens Jerosolymam biennio obse- dit, doloque cepit, Sophronius vero Jerosolymo- rum episcopus divino promotus zelo et perspica- citate przstans, idem ab illo accepit eatnque certis- simam de conservandis totius Palestine ecclesiis, $ta αἱ nec diruerentur nec vastarentur. Illunc cum videret Soplironius dixit: Hzc profecto est abo- minatio desolationis, stans in loco sancto, pre- dicta a Daniele propheta. Hic templum Judzorum quzsivit, a Salomone exstructum, ut blasphemiz $us adorande locum efficeret, qui hodieque su- perest. CAPUT XX. Quartus. Arabum princeps. Uthman. Hie bello Africam expugravit, et pactione tríi- buti cum Afris inita reversus est, KFjus militie prefectus Mavias dictus, Colossum Rhodium de- struxit, Cypro insula cum universis ejus urbibus 71 devastata. Hic insuper Aradum insulam cepit, ejusque urbem incendit, ct insulam in hodiernum usque diem habitatoribus desertam reddidit. Hic insula Rhodo capta, Colossum ejus sustulit, post mille trecentos sexaginta annos, quam erectus fuerat: quem Judzus quidam mercator Edessenus cum emisset, nonagentos camelos aere ipsius one- ravit. Hic quoque Mavias contra Constantinopolim παραλαμθάνει τὴν ἀρχὴν Obpap, xal χρατεῖ τῶν Αράδων ἔτη δώδεχα (86). ΚΕΦΑΛ. I6, Τρίτος ἀρχηγὸς Ἀράδων Οὔμαρ.. Ὁ αὐτὸς οὖν Οὔμαρ ἑπεστράτευσε χατὰ τῖς Πα- λαιστίνης, xal παρακαθίσας tv αὐτῇῃ ἑἐπολιόρχησε τὴν Ἱερουσαλὴμ διετῆ χρόνον, καὶ παρέλαθεν αὐτὴν δόλῳ. Σωφρόνιος γὰρ ὁ Ἱεροσολύμων ἐπίσχοπος Oel κινούμενος (fu, καὶ ἀγχινοίᾳ διαπρέπων, λόγον ἔλαδε παρ αὐτοῦ (87) ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιῶν τῆς πά- σης Παλαιστίνης ἀσφαλέστατον, ὥστε ἀχαθαιρέτους Εεῖναι τὰς ἐχχλησίας χαὶ ἀπορθήτους. Τοῦτον ἰδὼν ὁ Σωφρόνιος ἔφη» Ἐπ΄ ἀληθείας τοῦτό ἐστι τὸ βδέ- λυγμα τῆς ἐρημώσεως τὸ ῥηθὲν διὰ Δανι]λ τοῦ προ- φήτου, ἑστὸς ἐν τόπῳ ἁγίφ. Οὗτος τὸν ναδν ἑζή- {ησε τῶν Ἰουδαίων (88), ὃν ᾠχιδόμησε Σολομὼν, πρὸς τὸ ποιῆσαι αὐτὸν προσχυνητήριον τῆς αὐτοῦ βλασφηµίας. Καὶ ἔστιν ἕως τῆς σήμερον. | ΚΕΦΑΛ. K'. Τέταρτος ἀρχηγὸς Αράδων Οὐθμάν. Οὗτος λαμθάνειτην ᾽Αϕριχὴν πολέμῳ, xal στοιχή- σας φόρους μετὰ τῶν "Άφρων ὑπέστρεψεν (89). Τού- του στρατηγὺς χρηµατίζει Μαδίας, ὁ παραλύσας τὸν Κολοσσὸν 'Póbou, καὶ πορθήσας Κύπρον τὴν νῆ- σον (90), καὶ πάσας τὰς πόλεις αὐτῆς. Οὗτος παρα- λαμθάνει καὶ νῆσον την ΄Λραδον (91), χαὶ τὴν πόλιν αὐτῆς ἐνέπρησεν, xal thv νῆσον ἀρίχητον χατέστη- σεν ἕως τοῦ νῦν. Οὗτος «hv νῆσον Ῥόδον χαταλαδὼν χαθεῖλε τὸν ἑαυτῆς Κολοσσὸν μετὰ χίλια τῷ ἔτη τῆς αὐτοῦ ἱδρύσεως (92), ὃν Ἰουδαῖός τις ἔμπορος ὦνη- σάµενος Ἐδεσηνὸς ἑνναχοσίας χαµήλους ἑφόρτωσεν αὐτοῦ τὸν χαλκόν (95). Οὗτος ὁ Ma6lac ἐπεστράτευσε ANSELMI ΒΑΝΡΙΒΗ NOTAE. (86) Totidein. Umaro annos ascribit ct Theo- anes. v (81) Vide Thecophanem anno 26 Heraclii, Umari priucipatus 2, (88) Anno decimo sui principatus templum Hie- rosolymis restaurare aggressus est Umarus, ut tradit Theophanes eodem loco. (89) Principstus Uthmani anno 2, Constantis vero imperii anno 6, Saraceni in Africam expedi- tione ευβεθρί8, a€ pugna cum tyranno Gregorio (92) Rhodum occupant Saraceni, et Colossum evertunt anno xn imperii Constantis, Uthmani vero principatus anno viii, ut scribit Theophanes. Ex his autem, inquit Jacobus Goar, quando Colossus Rho- dius fuerit erectus, collige. ΑΠΠΟ a mundi cen- ditu 5145, et a Christi ortu 645, s quo conflatum erat pretio distractum fuit, annis post eumdem erectum mille trecentis et sexaginta. Erectus est itaque anne a mundi conditu 4785, quo ex Georgil Syncelli (cujus continuator, Theophanes) camputo commissa, eum in fugam verterunt, ejusque exer- p Ezechias regni numerabat vicesimum. Rursum citum deleverunt, ac vectigalibus ex pacto Atricze impositis reversi sunt. Vide Theophanem ad an- num 6 ejusdem Augusti. (90) Mavias armata classe mille et septingentis navigiis expeditionem in Cyprum suscepit ; Con- stantiam civitatem cepit, universam subegit insu- Jam, eamque magna clade affecit. Vide Theopha- nem anno 7 imperii Constantis; Uthmani vero principatus anno 3. (91) Mavias bis Aradum obsidione cingit; pri- mum anno 3 principatus Uthmani, sed frustra, nam conatibus licet strenuis cum nihil proficeret, et jam hyems instaret, irrita obsidione, Damascum se recepit ; anno vero sequenti arma iterum adver- sus Aradum convertit ; eamque ea conditione ccpit, ut oppidani, ubi libuisset, habitare possent : urbem vero igne vastavit, menia evertit, et usque in ho- diernuum diem effecit insulam incolis omnibus de- seriam. Vide Theoplaneni eodem loco. vero : Annus Abraliam 2015 Christi natalitiis apud Fusebium consecratur. llis adde post ortum an- nos 645, occurret ab Abrahamo in lucem profecto annus 2660, detractis mox 12560, superest 1300, summa : qux apud Eusebium inter Abrahami annos habet Ezechiz quintum ac vicesimum sibi adjun« ctum. Aliter iterum : Anno post Christum 645, Colossi Rhodii es vanit 1560 annis Postquam erectus est : annis itaque ante Christum 715, quibus apud Peta- vium de doct. Temp. lib. xii, pag. 547, adnectitur Ezechiz regnantis annus 12, cui septem aliis (qnos Theophanis computo deesse conteudit, de quo alibi) appositis, vicesimus Ezechiz consurgit, qui jam ex. Synccello collectus est. Summatim dico : circa Eze- chie annum 20, vel proximum aliquem Colossus Rhodio portui impositus est. (95) Sic ex Theophane et ex ms. Regio vetustiore., ubi non solum capite hoc, sed etiam sequenti, imn quo loquitur etiam de Colosso Rhodio, nota nume. 201 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 202 xx κατὰ Κωνσταντινουπόλεως, xai ἑλυμήνατο τήν A castra posuit, ac Ephesum, Halicarnassum, Suiyc- τε Ἔφεσον, xai ᾿Αλιχαρνασσὸν, xal Σμύρναν, xai τὰς λοιπὰς πόλεις Ἰωνίας. "Oe xai γέγονε τῶν 'Apá- όων ἀρχηγὸς πέμπτος μετὰ τὴν Οὐθμὰν τελευτὴν Et) εἴχοσι τέσσαρα (94). ΚΕΦΑΛ. KA'. Ex τοῦ χρογικοῦ θεοφἀνους (95) ' ἔτος ἀπὸ xtl- σεως κόσμου ,cpoa'. Ἱστέον ὅτι πρὸς τῇ τελευτῇ Μαδίου τῶν ᾿Αράδων πεµπτου ἀρχηγοῦ εἰσῆλθον οἱ Μαρδαῖται εἰς τὸν Λί- 6ανον, xal ἐχράτησαν ἀπὸ τοῦ Μαύρου ὄρους ἕως τῆς ἁγίας πόλεως " xaX ἐχειρώσαντο τὰς τοῦ Λιθάνου περιωπάς * xaX πολλοὶ δοῦλοι xal αὐτόχθονες πρὸς αὐτοὺς χατέφυγον * ὥστε δι’ ὀλίγου χρόνου εἰς πολλὰς χιλιάδας γενέσθαι. Καὶ τοῦτο μαθὼν Μαθίας καὶ οἱ σύμόουλοι αὐτοῦ, ἐφοθήθησαν σφόδρα. Καὶ ἀποστέλ- λει πρέσθεις πρὸς τὸν αὐτοχράτορα Κωνσταντῖνον ζητῶν εἰρήνην. "Ent ταύτῃ τῇ προφάσει πέµπεται παρὰ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ ὀρθοδόξου υἱοῦ, τοῦ Πωγωνάτου (96), Ἰωάννης ὁ ἐπίχλην Πιτζηχαύ- δης. Τούτου δὲ χαταλαθόντος ἓν Zup!q, Μαθίας ἐδέ- ξατο αὐτὸν μετὰ μεγάλης τιμῆς, καὶ συνεφωνήθη πρὸς ἀμφοτέρους ἔγγραφον γενέσθαι εἰρήνης μ:θ᾽ ὅρχκου λόγον ἐπὶ συμφώνου ἑτησίου πάκχτου, παρέχε- σθαι τῷ τῶν Ῥωμαίων βααιλεῖ παρὰ τῶν ᾽Αγαρηνῶν χρνσίου χιλιάδας τρεῖς (97), χαὶ ἄνδρας αἰχμαλώ- τους ω’ (98), xaX ἵππους εὐγενεῖς v (99). Ἐπὶ τούτῳ διηρέθη ἡ τῶν Αράδων ἀρχὴ (1) εἰς µέρη δύο. nam, et reliquas loni: urbes devastavit. Arabum item quintus princeps fuit post Uthmanis obitum : imperavitque annis viginti quatuor. CAPUT XXI. Ex Chronico Theophanis : auno ab orbe con- dito 6171. Sciendum est, paulo ante obitum Maviz, quinti Arabum principis, Mardaitas in Libanum ingres- sos, οἱ a. Nigro monte usque ad sanctam. urbem occupasse; omnesque Libani speculas cepisse,mul- tosque servos et indigenas ad illos confugisse, ita ut exiguo tempore ad multa millia aucti sint. Re comperta Mavias ejusque consiliarii timore magno B perculsi :unt, misitque ipse legatos ad imperato- reiu Constantinum pacis expetend:e gratia. Qua de causa ab imperatore Coustantino Pogonato, ortho- doxo filio, mittitur Joannes, cognomento Pitzecau- des. Is cum in Syriam advenisset, perhonorifice aMavia exceptus est, et de pace inter utrosque convenit, per scriptam pactionem jurejurando con- firmatam, Agarenos ex pacto imperatori quotannis daturos esse auri libras ter mille, captivos octin- gentos, et equos generosos quinquaginta. Tum di- visus fuit Arabum principotus duas in partes sic: Ahribum quidem Ale, ZEgyptum vero, Palzstinam et Damascum Mavias sub ditione habuit. ZEtbribi ANSELMI ΒΑΝΡΟΜΗ NOT.£. ralis nongentorum 2 depravata videlur, et. manu C recentiori nola interlinearis comparet, τριάχοντα χιλιάδας, hoc capite 20 : capite vero sequenti prima manu scriptum erat 2x', nimirum ἐνναχοσίας xal ὁγδοήκχοντα nungentos et octoginta ; postmodum vcro manu recentiori nota nuineralis nongentorum mu- tata fuit in 4. subscriptum ; quod quidem significat triginta | millia, et ad. marginem charactere re- ceutiori legitur, τριάχοντα χιλιάδας xa ὀγδοήχοντα, nimirum (triginta millia et octoginta. Caeterum φορ- φώνειν Graecis recentioribus Onerare, seu Onus im- ponere significat. Vide Gloss. Grec. Ducangii ; cui sddendus erit lucus hic Constantini, necnon etiain ipsius Theoplianís; qui de hac re agit ad annum 12 Constautis. (94) Sic ms. Perperam in editis legüur , ἔτη εἴ- 103t δύο. Theophanes quippe Mavi: annos viginti quatuor ascribit. (95) De excursione Mardaitarum in Lihauum loquitur Theophaues anuo 9 Constantini Pojo- Deli : Τούτῳ τῷ ἔτει εἰσῆλθον Μαρδαῖται εἰς τὸν Αίδανον, etc., qui fuit annus ab orbe condito, prout Grzeci recentiores computant, 6184, unde ma- Bifesto liquet, numcrum annorum ab orbe condito huie titulo appositum, corruptuu) ac depravatum esse a scriba indoclo, et sic restituendum ςρπδ. De Mardaitis autein sic Jacobus Goar : De his voce et scriptis.desideratus Ex chellensis pag. 156: Cogna- tío Maraditarum appel atione dignoscitur, ita dicta a Mahrado F. Cahlavi, qua» regionem Syria contermi- mam ionge lateque habitat, et ad quam re[erende eque sunt innumerae propemodum hujus nominis antlie, que plures Arabie felicis occupant urbes et «gros. lli pre omnibus Arabibus genus armorum apleudore ac viriute praeclarum. reddiderunt: sed multo magis Christiana religione , cujus propugna- tores acerrimi fueie. [pse Ecchellensis Libanita Mar- daitam se jactabat, et eo nomine ac Christiani glo- riabatur. PATROL. GR. ΟΧΙ. (96) Sie in ms. legitur, nimirum ab imperatore Constantino Pogonato orthodoxo filio scilicet Con- stantis. In editus perperam habetur, παρὰ τοῦ Ba- σιλέως Κωνσταντίνου τοῦ ὀρθοδόξου υἱοῦ Πωγωνάτου; sed optime Meursius in Notis monet scribeudum παρὰ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ ὀρθοδόξου τοῦ Πωγωνάτον * quippe hzc acciderunt non sub Pogo- nati filio, sed sub ipso Pogonato. (97) Ita et Theophanes ad annum 9 Pogonati, cui etiam consentit et Landulphus ; Cedrenus vero ha- het, χρυσίου χιλιάδαςι, nimirum, auri millia decem. Scribit Jacobus Goar iu Notis ad hunc Theophanis locum : Ed quid hic ex tantis? Vide Peyrez. Codi- cem χιλιάδας τξε’, numerum recti tributi superius jam pensum pag. 288. ad annum Constantis 17; deinceps adhuc pendendum Comnstantini hujus anno 16, 28. 1. (98) Cedrenus liabet, καὶ ἄνδρας αἰχμαλώτους p' Peyrez. Codex ws. continens Chronographiam Theo- p pliauis, laudatus a Goaro, ὀχτὼ χιλιάδας habet. (99) De iis omnibus, qux hucusque narravit scriptor noster, loquitur Theophanes auno 9 Pogo- nati, sed diversis verbis, et sane pluribus, ita ut isthaec non Theophanis verba, sed excerpta Con- stantini ex Theophane dici verius possint. (4) Perperam Meursius hic ἐπὶ τούτῳ interpreta- tur interea; quippe dissidium hoc inter Arabes, ni- mirum inter Alim et Maviam non Constantini Po- gonati temporibus , sen Constantis ejus patris ac- cidit, Sic de hoc dissidio habel Theophanes ad Λη” nuin 14 ejusdein Corstantis : Τούτῳ τῳ ἔτει ἔδολοφο- νήθη Οὐθμᾶν ὁ τῶν Σαραχηνῶν στρατηγὸς ὑπὸ τῶν ἐν Ἐθρίδαις ἀμηρεύσας ἔτη v. Γέγονεν δὲ ἀνασοδὴ μέσον αὐτῶν. Όσοι γὰρ χατὰ τὴν ten ον ὑπῆρχον την Αλή Ίθελον ἀνεφιὸν τοῦ "AT, γαμ oiv ὄντα τοῦ Movagtó* οἱ δὲ κατὰ Συρίαν xal Αἴγυπτον, τὸν Mavtav ἤθελον. * "Oq xai ἑνίχησε xai ἐκράτησε ἔτη χδ. Hoc anno Uthmanus Saracenorum dux amere provincia decem annos [unctus ab Etliribensibus dolo appetitug inier - 7 -. 303 CONSTANTINI PORPIYROGENITI 204 autem incole cum filiis Ale contra Maviam bellum Α Καὶ εἰς μὲν τὴν Αἴθριθον ἐχράτησα την ἀρχὴν ὁ moverunt, Mavias instructo adversum exercitu, pralium conseruit ad fluvium Euphratem, victaque pars Ale fuit, thribumque Mavias cum tota Sy- ria cepit. Ejus porro posteritas annos septuaginta imperavit. Αλή: τὴν δὲ Αἴγυπτον xai Παλαιστίνην xat Aa μασχὸν ἐχράτει ὁ Μαθίας. Καὶ οἱ μὲν την Αἴθριθον οἰχοῦντες μετὰ τῶν υἱῶν τοῦ ᾽Αλῆ ἑστράτευσαν κατὰ τοῦ Μαθίου. Ὁ δὲ Μαθίας ἀνθωπλίαατο χατ αὃ- τῶν (2), καὶ συνηψεν πόλεμον παρὰ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην, xai ἠττίθη τὸ µέρος "AX, καὶ παρἐλαδεν ὁ Μαδίας τὴν Δἴθριθον καὶ πᾶσαν τὴν γῆν Σν- plas. Ἐκράτησε δὲ ἡ αὐτοῦ γενεὰ ἕτη ο (5). Postmodum vero ex l'erside egressi sunt Mauro- phori, ut vocant, qui etiam hodie imperant, bel- lumque Maviz posteritati intulerunt, ipsanique de- leverunt, 380 Maruam ipsorum capite. Pauci au- tem ex gente Mavise residui fuerunt, quos una cum unico Μαν] nepote in Africam usque insecuti sunt Maurophori. 7 llleporro nepos Maviz cum pau- cis asseclis in Hispaniam trajecit, temporibus Ju- stiniani Rhinotmeti, non,vero Pogonati.Id vero ab historicis nostris scripto consignatum non est. Fx quo enim a Gotthis capta magna Roma fuit, Ro- manorum res labefactari et minui ceperunt : nec quispiam historicorum Hispanie mentionem fecit, neque Mavie posteros memoravit. Beati autem Theophanis historia sic habet. Exstinctus itaque est Mavias Saraceuorum princeps, postquam exer- citum duxerat annis viginti sex et Ameras fuerat annis viginti quatuor. Arabumque imperium tenuit filius ejus Taid annos 6. Quo mortuo tumultuati sunt Arabes [/Ethribi, atque insurgentes ducem sibi constituerunt Abdelam, filium Zuber. Quibus B Καὶ µετ’ αὐτὸν ἐξλλθον οἱ λεγόμενοι Μαυροφόροι ἀπὸ Περσίδος, ol κρατοῦντες ἕως τῆς σήμερον, xal ἑπελέμησαν τὴν γενεὰν τοῦ Μαθίου, xa φάνισαν αὐτήν. "Ecgatav δὲ xoi Μαρουὰμ τὴν χεφαλὴν αὐ- τῶν. Ἡπε)είφθησαν δὲ ὀλίγοι τοῦ Μαδίου, χαὶ ἐδιώ- χθησαν παρὰ τῶν Μανροφόρων ἕως τῆς Αφϕρικῆς μετὰ xai ἑνὸς ἐκγόνου τοῦ Μαθίου. Ὁ δὲ αὑτὸὺς ἔχ - γονος τοῦ Μαθίου μετ ὀλίγων τινῶν διεπἐρασεν el; τὴν Ἱσπανίαν Ev ταῖς ἡμέραις Ἰουστινιανοῦ τοῦ Ῥινοτμήτου, οὐχὶ δὲ τοῦ Πωγωνάτου (4). Τοῦτο δὲ παρὰ τοῖς ἡμετέροις ἱστοριχοῖς οὗ γέγραπταιο Αφ' οὗ γὰρ παρελήφθη ἡ µεγάλη "Pour παρὰ τῶν Γό- τθων, ἤρξατο ἀχρωτηριάζεσθαι τὰ Ῥωμαϊκὰ πράγ- µατα, γα) οὐδεὶς τῶν ἱστορικῶν (5) τῶν τῆς Ἵσπα- víag μερῶν ἑἐπριῆσατο µνείαν, οὔτε τῆς γενεᾶς τοῦ Μαθίου. Ἔχει δὲ τοῦ Μαχαρίου Θεοφάνους ἡ ἱστορία οὕτως. ᾿Απεθίω οὖν ὁ Μαθίας (6) ὁ τῶν Σαραχηνῶν ἀρχηγὸς, Υεγονὼς στρατηγὸς ἔτη xc' (1), ἀμηρεύσας δὲ Ec xb χαὶ ἐχράτησε τῆς ἀρχῆς τῶν Αράδων "I6 6 υἷὸς αὑτοῦ Et c' (8). Τούτου τελευτήσαντος ἑταράχθησαν οἱ "Αραθες τῆς Λἱθρίδου (9), xat διε- ANSELMI BANDURII NOTAE. iit. Dissidium autem inter Arabes exortum est. Qui C eadem stirpe nati, quos nimirum navibus deporta- enim deserti locu tenuere Alis alterius Alim nepo- tem, Muamed generum, desiderabant principem : qui vero Syriam et Egyptum incoluere Maviam promo- vebani : cujus pars superior exslitit, et imperium obtinuit annos vidinn quatuor. (2) De hoc bello inter Alim et Maviam sic seri- bit Theophanes anno 15 imperfi Constantis : Τούτῳ τῷ ἔτει ἑπεστράτευδεν Μανῖας xazX Αλὴ' xal συν- αθροίζονται ἀμφότεροι ἀνάμεσον Βαρθαλίσσον , εἰς τὸ Καισάριον Ὡσίον τοῦ Βὐφράτου. Οἱ δὲ τοῦ Mav- tou ἐπικρατέστεροι γεγονότες τὸ ὕδωρ ἔλαδον, εἰς δίφαν τε ἑλθόντες οἱ τοῦ ᾿Αλη ἐλειποτάχτουν. Μανῖας δὲ οὑχ Έθελεν πολεμῆσαι. ἀλλ᾽ ἀπονητὶ τὴν νίχην ἤρατο. Hoc anno Mavias bellum adversus Alim mo- vit : et in media. Barbalissi planitie ad Cesarium juxta Euphratem uterque exercitum. eduxit. Mavic acies victoria superior effecta amnis fluenta occupat : sili vero aciem Alis invadente, milites aquarum penu- ria virium et animi deliquium patiebantur. Mavias ilaque prelium detrectans absque ullo labore victo- riam tulit. , (5) Optime convenit hic numerus annorum ; nam a morle αγία, quz accidit anno 11 imperii Con- stantini Pogonati, Christi 678 ad annum 8 Constan- tiui Copronymi, Christi 748, quo Chorasanitz et Maurophori adversus Maruam expeditionem move- runt, anni ietercedunt septuaginta : de qua quidem expeditione pluribus agit Theophanes ad annum 8 ejusdem Copronymi. (4) Maruam a Maurophoris occiso, ejus filii ac reliqui affines calamitatibus superstltes, ex Egypto inigraverunt in Africam ; inde maris angusti fre- tum Libyam ab Europa juxta Oceanum distermi- nans trajielentes ( Septe loco nomen factum est) lispani&m Europe partem ad hoc usque tempus tenuerunt ; alii licel superstitionis ejusdem, et ex tos illuc exposuit -Mavias, eain regionem prius in- coluerunt. Sic Theophanes anno 9 imperii Constan- tini Copronymi : Ol δὲ περισωθέντες υἱοί τε xa guYYcvelc; τοῦ Μαρουὰμ ἑλθόντες àv Αἰγύπτου εἰς Ἀφριχὴν, κἀκεῖθεν ἀντιπεράσαντες τὸ διορίζον µε- ταξὺ Λιδύης xal Εὐρώπης τῆς κατὰ τὸν Ὡκεανὸν στενῆς θαλάασης τὸ λεγόμενον Σέπται, τὴν τῆς Εὐὺ- ώπης Σπανικὴν (pxnsav μέχρι τοῦδε του χρόνου, χοντές τινας προχατοικῄσαντας αὐτόθι, τῶν ἀπὸ Mavtou διὰ πλοίων ἐχριφέντων ἐχεῖσε συγγενεῖς αὐτῶν, xal τῆς αὐτῆς θρησκείας. Ex quibus appa- ret scriptorem nostrum hic confundere expeditio- nem primam, quam Arabes in Africam fecere, cum hac secutnda, qui accidit interfecto Maruam 4 Maurophoris ; de qua quidem loquitur Theophanes . anno 9 imperii Constantini Copronymi. (5) De Maviz posteris, qui ia Hispania regna- run, vide Rodericum Toletanum in historia Ara- um. (6) Theophanes Maviz: mortem anno 9 Constan- tini Pogonati tradit : Τούτῳ τῷ ἔτει ἀπεδίω Mavta; τῶν Σαρακηνῶν qTpütog βασιλεὺς μηνὶ Αρτεμισίῳ €', ἱνδικτιῶνι α’. Γέγονε δὲ στρατηγὸς ἔτη x. Καὶ Ἡμήρευσεν ἔτη xb. Hoc anno mensis Aprilis die' sexio, indictione prima, Mavias primus Saracene- rum rez letho exstinctus est. Geniis sux ducem ae gessi annos viginti, ameram se renuniiutil. annos ciginti quatuor..— (7) Theophanes editus ex codice regio habet, ἔτη κ’. lta et Miscella. Codices Theophanis, Palatini et Peyresiani habent ut seriptor noster, ἔτη xc". (3) Sic ms. Codex. Tabulie Theophanis Izid annos tres ascribunt. Πίο autem Izid Cedreno. Ἐζήδ, et Landutpho Gízid dicitur. (9) De hac re loquitur Theophanes anno 15 im- perii Constantini Pogonati, sed diversis verbis. 205 ΡΕ ADMINISTRANDO IMPERIO. 206 γερθέντες χατέστησαν ἑαυτοῖς ἀρχηχὸν ᾿Αθδελᾶν τὸν A auditis ii, qui Pheenicem, Palzstinam et Damascum vibv.Zou6£p. Τοῦτο ἀχούσαντες οἱ τὴν &o:wixnv xal Παλαιστίνην χαὶ Δαμασχὸν χατοιχοῦντες ᾿Αγαρηνοὶ :ἔρχονται πρὸς Οὐσὰν ἀμηρᾶν Παλαιστίνης, xai προ- θάλλονται Μαρουὰμ, xa ἱστῶσιν αὐτὸν ἀρχηγὸν, xal χρατεῖ τῆς ἀρχῆς μῆνας θ’. Τούτου δὲ τελευτή- σαντος, ᾽Αδιμέλεχ ὁ υἱὸς αὐτοῦ διαδέχεται τὴν ἀρχὴν, xai χρατεῖ Een κβ’, xai µῆνας ς’. Καὶ χειροῦται τοὺς τυράννους, xal ἀποχτείνει τὸν ᾽Αόδελᾶν uy Zov6kp χαὶ διάδοχον. Ἐν τούτοις τελευτᾷ Κωνσταντῖνος ὁ βασιλεὺς ὁ υἱὸς τοῦ Πωγωνάτου (10), χρατήσας τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν ἔτη ιζ' καὶ ἐδασίλευσεν ἀντ αὐτοῦ "loucttytavóc ὁ υἱὸς αὐτοῦ. Ἱστέον ὅτι ὁ τῶν Ἀράδων ἀρχηγὸς Μαδίας, πέμπτος ἀπὸ τοῦ Mová- μεθ, ἐχράτησε τῆς ἀρχῆς τῶν ᾿Αράδων, οὐκ kx τοῦ incolunt Agareni, veniunt ad Usam Palzstine Ameram, ac Maruam promovent, in exercitusque ducem cooptant, qui imperium tenuit mensibus novem. lllo autem defuncto, Abimelech filius ejus imperium excipit,et obtinet annis viginti duobus, mensibus sex. Hic tyrannos capit, et occidit Ab- delam, Zuberis fillum et successorem. Inter hsec moritur Constantinus imperator, fllius Pogonati, postquam Romanorum imperium tenuerat annis decem οἱ septem, cui Justinianus filius successit. Sciendum autem Maviam Arabum principem, qui a Mahomete quintus imperium tenuit, non ex ge- nere Mahometis fuisse, sed ex alia tribu. Et primo quidein dux exercitus et classis prefectus consti- γένους fjv τοῦ Μουάμεθ, ἀλλ᾽ ἐξ ἑτέρας φυλῖις (14). B tutus ab Uthmano Arabum principe, missus fuerat Καὶ πρῶτον μὲν ἐχειροτονήθη στρατηγὸς xat ναύαρ- Xo; παρὰ 0ὐθ μὰν (12) ἀρχηγοῦ «τῶν ᾿Αράδων, καὶ ἀπεστάλη κατὰ τῆς Ῥωμαίων πολιτείας μετὰ χειρὸς ἰσχυρᾶς χαὶ καταφράκτων νηῶν ac' (15). Καὶ εἰσηλθεν ἕως τῆς Ῥόδου, χἀχεῖθεν ἑξοπλιαάμενος ἀνῆλθεν ἕως Κωνσταντινούπολιν, xat διατρἰφας χρόνον ἰχα- vóv, xot τη C", λεηλατήσας τε τὰ ἔξω τοῦ Βυζαντίου ὑπέστρεφεν ἄπραχτος. Ἐλθὼν δὲ iv τῇ Ῥόδῳ (14) χαθεῖλε τὸν Κολοσσὺν τὸν dv αὑτῇ ἱστάμενον. ΄Αγαλρα δὲ fiv τοῦ Ἡλίου χαλχοῦν (15) χεχρυσωµέ- vey ἀπὸ χεφαλῆς ἕως ποδῶν, ἔχον ὕψος πῄήχεις * (16), χαὶ πλάτος ἀναλόγως τοῦ ὕψφους. Καθὼς μαρτυρεῖ τὸ ἐπίγραμμα τὸ πρὸς τὴν βάσιν τῶν ποδῶν αὐτοῦ γεγραμµένον, ἔχον οὕτως" 1ὸν ἐν Ῥόδῳ κολοσσὸν ὀκεάκις δέκα Αάχης ἑποίει πηχέων ὁ Λίγδιος. ANSELMI ΠΒΑΝΡΟΒΙΙ NOTE. (10) Non inter hzc, sed annis ferme duobus post moritur Constantinus ; non quidem fllius Pogonati, sed Pogonatus ipse anno imperii sui decimo septi- . Unde hic et supra a scriba indocto adjunctum visse puto illud ὁ υἱὸς τοῦ Πωγωνάτου. Lege igitur ó τος. (41) Hzc in editis desiderantur, et ex ms. Regio suppleta suut. (52) Mavias primum ab Umaro, non vero ab Uibmano (quemadmodum tradit bic scriptor no- ster) creatus fuit dux et ameras Saracenorum. Auctor est "Theophanes ad annum 28 lleraclii ubi sie 1He: Τούτῳ τῷ ἔτει παρέλαδον οἱ "Αραθες τὴν ἉΑντιόχειαν. Καὶ ἐπέμφθη Μανῖας ὑπὸ Οὐμάρου οτρατηγὸς, xai ἀμηρᾶς πάσης τῆς ὑπὸ Σα λύρας 75 Αἰγύπτου, ἕως τού Εὐφράτου. Hoc anno rabes Antiochiam armis expugnarunt. Mavias vero &b Umaro duz et ameras Saracenorum ditionis uni- versz ab Egypto usque ad Euphratem proiense in- titulus est. (15) Sic legitur in codice ms. (14) De bac expeditione Maviz contra Rhodum et altera posimodum contra Constantinopolim lo- quitur etiam capite precedenti scriptor noster. Sed lhodum occupant Saraceni et Colossum Rhodium everwnt anuo 12 imperii Constantis, ut tradit Theo- phanes eodem loco; Constantinopolitanz vero urbis septenneiu obsidionem refert idem ^ scriptor ad an- numS$ Constantini Pogonati, ubi de hac pluribus ag t. (15) De boc colosso lihodio sic scribit Eudoxia Μα: crembolitissa, uxor Diogenis Romauvi, in loniis mss. eujus quidem opus in Commentariis nostris passim laudamue, et prasertim lib. vi, ubi integrum indicem Capitum qe in eodem opere continentur, exliibe- 4 'δὲ Κώνσταντος ἐγγόνου “Ηρακλείου οἱ contra Romanos eum ypravalida manu, et cata- phractis navibus mille ducentis : et penetravit us- que Rhodum, indeque cum copiarum apparatu Constantinopolim usque progressus est, ubi multo tempore, septem videlicet annis moratus, omni circa Constantinopolim agro devastato, re infecta reversus est. Rhodum autem cum venisset, Colos- sum illic stantem sustulit. Erat vero statua solis snea deaurata a capite usque ad pedes, altitudine cubitorum 80 et latitudine congruenti, ut testifica- tur epigramma ad basim pedum ejus descriptum, quod sic liabet : Rhodo colossum bis quater cubitis decem Superbientem Lindius fecit Laches. mus : 'H 'Pó£o:, inquit illa, ἄλλα τε ἔσχε θαυμαστὰ, χαὶ τὸν τοῦ Ἡλίου δὲ χολοσσὸν, Χάρητος prov, ἀνδρὸς Λινδίου”. ἡ δὲ Λίνδος πόλις ἐν | ; Κερχάφου τοῦ Ἠλείου xai Κυδίππης τῆς ᾿Ορχίμου θυγατρ»ς κτίσμα» mie ἑδδομήχοντα, xai ἣν χαὶ αὐτὸς ἓν τῶν ἑπτὰ αρμάτων. Ἐπὶ Σελεύχου χαὶ γὰρ του Νιχάνορος οἱ Ῥόδιοι θαλασσοχρατήσαντες, ἀνέστη- σαν τοῦτον τὸν χαλχοῦν ἀνδριάντα ' ὃν διὰ τὸ µέγε- θος ἐχάλεσαν Κολοσσὸν, ἀφ᾿ οὗ xal αὐτοὶ Κολοας- σᾳδῖς ὠνομάσθησαν ὡς ix μεγάλου παρασημου. "En apaxrvol τὴν ἁγίαν γῆν πᾶσαν, xal Δαμασχὺν, xai τὴν χώραν πᾶσαν τὴς Φοινίχης χατέσχον. Ἐπεὶ οὖν περιχρα- τεῖς γενόµενοι τῆς ἁγίας γῆς ἑχείνης, xal αφόδρα αχηνῶν D πλεονάσαντες καὶ ὑπερισχύσαντες, ἐξώπλισςε πλοῖα πάμπο)λα Μαυῖας ὁ τούτων ἀρχηγὸς, xai τὴν ᾿Ρό- δον χαταλαθὼν, τὸν Κολοσσὸν μετὰ ατξ ἵτη τῆς αὐτοῦ ἱδρύσεως χαθεῖλεν ὃν Ἰουδαῖός τις ἔμπορος ὠνησάμενος , ἑπταχοσίας χαµήλους ἑφόρτωσε τὸν χαλχὸν Κολοσσοῦ. Τινὲς δέ φασιν χλασθέντα ἀπὺ τῶν γονάτων αεισμῷ πεπτωκέναι. Vide qux de Colosso itbiodio paulo superius monuimus, ct quai adnotat Leo Allatius ad libellum de vit orbis miraeulis., (16) Sic et Cedrenus, sed iuscriptionem paulo diversam adfert : Καὶ γὰρ οἱ Ῥόδιοι θαχλασσοχκρατὴ- σαντες, ἀνέστησαν ἁνδριάντα yaÀxoov τῷ ἩἨλίῳ, πηχῶν π’, ὡς λέγει τὸ ἐν αὐτῷ ἐπίγραμμα * Τὸν ἐν ᾿Ρόδῳ Κο.οσσὸν óxtdxic δέκα Λάχης ἑποίησε πηχέωγν à Λίνδιος Etenim Rhodii maris imperium obtinnetes, &ream Soli statuam posuerunt altam. cubitos LXXX ; quod iuscriptio ejus docet : Qui stat Rhodi colossus, octies decem Fecit Laches hunc altum cubitos Lindius. 207 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 208 Ας autem, ex quo confectus erat, abstulit, tran- A Ἔλαθε δὲ τὸν yoaÀxbv αὐτοῦ xai διεπέρασεν ἐν τῇ sporiavitque in Syriam, et cuilibet venale propo- suit, Emit vero illud Hebrzus quidam Ermesenus, qui a mari advehendum imposuit camelis nongen- tis el octoginta, Mortuo igitur Uthmane, Arabum principatum M3 suscepit Mavias ; ac sub imperio suo habuit sanctam urbem, Palz»stinz partes, Damascum, An- tiocliam, et omnes JEgypti urbes. Alim vero qui Malometis filiam Phatimen uxorem duxerat, tenuit JEKthribum et Arabiam Petream universam. His ita. que diebus de Syri imperio mutuo disceptantes Alim et Mavias, in apertum bellum proruperunt, atroxque prelium ad Euphratem conseruerunt ; durante conflictu, ac multis hinc inde cadentibus, ex utraque Ágarenorum parte conclamatum est : Quare mutuam in cadem ruimus, genusque no- strum ex bominibus tollitur? Verum duo senes de- ligantur ex utraque parte, et is principatum obti- neat, quem ipsi alteri prztulerint. Placuit consilium Alim et Mavie , detractosque de manibus annulos duobus senibus dederunt ; quod quidem apud Aga- renos principatus signum est, potestatemque suam senum duorum voluntati coramiserunt, sacramento prius edito, se quemcunque senes deligerent, pro domino ac principe omnium Saracenorum habitu- ros. Senibusque ambobus ín medium castrorum progressis, et in spatio inter duas acies interposito consistentibus ; qui a partibus Alim stabat senex, 'vir pius a Saracenis habebatur ex illorum numero, C quos ipsi Cades appellant, hoc est, fideles et san- ctos. Maviz autem senex habitu tantum pietatem praeferebat , extero dolosus contumaxque, mali- tiaque mortalibus omnibus superior : qui Alemi senem ita eompellavit : Tu, inquit, prior senten- tiam dicito, utpote prudens, pius ac me multis annis provectior. Respondit senex Alemi : Ut Alim prin- cipstu dejeci, cum annulum manu ejus extractum, digito 06ο circumdedi ; ita ejicio Alemi annulum e digito meo, atque una ipsum e principatu. Cui re- ponit senex Mavie : Ut Maviam in principatum introduxi, cum annulum ejus digito meo inserui ; ita annulum Maviz in digitum ejus induco. Et tunc ab invicem discesserunt. Assumit igitur Mavias Eupía, καὶ ἔστησεν αὐτὸν εἰς ἀγορὰν παντὶ τῷ βου- Aoj£vtp * ὠνὴσατοδὲ αὐτὸν ᾿Ἑθραῖος ὁ Ἐμεσηνὸς (17) ἐπιφορτώσας αὐτὸν ἀπὸ θαλάσσης Χαμῄήλους ἕννα- χοσίας καὶ ὁγδοήχοντα (18). Τελευτήσαντος οὖν τοῦ Οὐθμᾶὰν, (19) διεδέξατο τὴν τῶν ᾽Αράδων ἀρχὴν ὁ Ma6lac. Ἐκράτησε δὲ τῆς ἁγίας πόλεως καὶ τῶν τῆς Παλαιστίνης μερῶν, τήν τε Δαμασχὺν, καὶ ᾽Αντιόχειαν, καὶ πάσας τὰς τῆς Αἰγύπτου πόλεις. Ὁ δὲ ᾽Αλὴμ, ὃς ἣν γαμθρὺς τοῦ Μουάμεθ ἐπὶ θυγατρὶ τῇ χαλουµένῃ Φατιμὲ,ἑχράτησε τῆς Αἱθρίδου, xal πάσης τῆς Τραχείας Αραδίας. Ἐν ταύταις οὖν ταῖς ἡμέραις διηγέρθησαν πρὸς πό- λεμον (90) κατ ἀλλήλων ὅ τε ᾿Αλὴμ xat ὁ Μαδίας, ἐρίζοντες περὶ τῆς ἀρχῆς, τίς αὐτῶν χυριεύσει πά- σης Συρίας. Συνήχθησαν δὲ παρὰ τὸν Εὐφράτην πο” ταμὸν, xai συνάπτουσι πόλεμον ἰσχυρὸν μετ’ ἀλλή- λων. Τοῦ δὲ πολέμου χρατοῦντος, xal πολλῶν ἐξ ἀμφοτέρων πιπτόντων, ἔχραξαν τὰ πλήθη τῶν Ἄγα- ρηνῶν ἀμφοτέρων τῶν δύο μερῶν * Τίνι τρόπῳ σφά- ζομεν χαὶ σφανόµεθα, καὶ ἁφανίνεται τὸ γένος ἡμῶν ix τῆς τῶν ἀνθρώπων βιοτῆς ; ᾽Αλλὰ χωρισθήτωσαν δύο γέροντες ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, xat ὃν ἂν προκρίνωσιν, ἑχέτω τὴν ἀρχήν. Ὁ δὲ "Alp. χαὶ ὁ Μαδίας ἠρέσθησαν ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτῶν καὶ ἐχδάλ- λοντες Ex τῶν χειρῶν τοὺς ἑαυτῶν δαχτυλίους δεδώ- χασι τοῖς δυσὶ γέρουσι, ἅπερ ἑστὶ σημεῖον τῆς ἀρχῆς τῶν ᾽Αγαρηνῶν, καὶ παρέσχον τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν εἰς τὴν θέλησιν τῶν δύο γερόντων, τὸ πρᾶγμα ἕνορ- Xov ποιησάµενοι, xal τοῦτο στοιχίσαν-ες, ἵνα ὃν ἂν προχρίνωσιν οἱ γέροντες, Exelvog ἔσται χύριος xat ἀρχηγὸς πάντων τῶν Σαρακηνῶν. Καὶ εἰσελθόντων τῶν δύο γερόντων ἀνὰ- µέσον τῆς παρεμθολῆς τοῦ πολέμου τῶν δύο μερῶν, χαὶ σταθέντων ἐν τῷ µετ- αιχμίῳ τοῦ στρατοπέδου ἀντιπροσώπου, τοῦ μὲν Αλὴμ ὁ γέρων ὑπῆρχε κατὰ τὸ τῶν Σαρακηνῶὼν ἔθνος εὐλαθὴς, οἷους ἐχεῖνοι λέγουσι καδῆς (21), τουτέστι πιστοὺς xal ἡγιασμένους ' ὁ δὲ τοῦ Μαθίον γέρων ἓν σχήµατι µόνῳ ἦν εὐλαθῆς, τὰ δ' ἄλλα δο- λερὸς χαὶ αὐθάδης, xat πονηρίᾳ πάντας ὑπερδάλλων ἀνθρώπους. El«e δὲ ὁ τοῦ Μαθίου γέρων πρὸς τὸν γέροντα τοῦ ᾽Αλὴμ (22), ὅτι Σὺ πρῶτος εἶπε ὅπερ βούλῃ, ὥστε φρόνιµος (35) καὶ εὐλαθὴς, xaX μαχρὰ τοῖς ἐμοῖς χρόνοις ὑπερθαλλόμενος, Καὶ ἀπεχρίθη ὁ Syrie principatum, quod Amirzi omnes jurassent D γέρων τοῦ ᾽Αλὴμ τοῦτο, ὅτι Ἐξέθαλον τὸν ᾽Αλὴμ ἐκ senum se dictis obsecuturos esse. Alim igitur cum suis et tota cognatione in /Ethribi partes abscessit, ibique diem obiit supremum. τῆς ἀρχῆς, ὡς ἐξήγαγον τὸν δαχτύλιον αὐτοῦ Ex τῆς χειρὸς αὐτοῦ, xaX εἰσήγαγον εἰς τὸν ἐμὸν δάκτυλον, ἐχδάλλω καὶ τὸν δαχτύλιον τοῦ ᾽Αλὴμ ἐκ τοῦ δαχτύ- λου µου, συνεκθαλὼν αὐτὸν xal τῆς ἀρχῆς αὑτοῦ. Καὶ ἀνταπεχρίθη ὁ τοῦ Ma6lou γέρων, ὡς ὅτι εἰσή- . ANSELMI BANDURII NOT E. ' (17) Sie habetur etiam in ms. At capite przce- denti hunc ipsum Judaum Edessenum fuisse ail; et sic quidem legendum, nam hic Ἐδεσηνός dici- tur et Theophani, uti ad laudatum locum mo- nuimus. (18) Sic scriptum erat prima manu in codice Regio vetustiori, uti ad caput antecedens pluribus monuimus. (19) Vide Theophanem ad annum 14 imperii Constantis. (20) De hoc dissidio inter Arabes, nimirur inter Alim el Maviam loquitur etiam supra scriptor no- ster circa initium hujusce capitis, ubi vidiquz ad- notavimus. . (21) Kabftc et Καδίς apud Turcos judez signifi- cal, qui de causis litigantium aliquo in appido vel urbe, vel provincia cognoscit, ut est apud Leun-» clavium in Pand. Turc. num. 29. Vide Gloss. Urzc. Ducangii. (22) Sic ex ms. codice. In editis hacc mutila ac depravata sunt. 25) Sic in ms. l'erperam in editis legitur, ὡς ἔστε φρόνιµος; sed Meursius legendum ait , ὡσεί τε φρόνιμος. 909 DE ADMiNISTRANDO IMPERIO. 210 fyayov τὸν Μαθίαν εἷς τὴν ἀρχὴν, ὥσπερ εἰσήγαγον τὸν δαχτύλιον αὐτοῦ εἰς τὸν δάχτυλόν µου, κεἶσα- Ὑάγω xax τὸν δαχκτύλιον τοῦ Μαθίου εἰς.τὸν δάχτυλον αὐτοῦ : xaV τότε διεχωρίσθησαν ἀπ᾿ ἀλλήλων. Παρα- λαμδάνει οὖν ὁ Μαθίας τὴν ἑξουσίαν Συρίας, ἐπειδὴ ὁμωμόκεσαν ἀλλήλοις οἱ ἀμηραῖοι πάντες, ὡς "OU «t ἂν εἴπωσιν οἱ Υέροντες, ἵνα ἐπώμεθα elg τοὺς λόγους αὐτῶν. Ὁ oov ᾽Αλὴμ παραλαδὼν τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπῆλθεν εἰς τὰ µέρη Αἱθρίθου μετὰ πάσης τῆς συγγενείας αὐτοῦ, κἀχεῖτε τελευτᾷ τὸν βίον. Μετὰ δὲ τὸν θάνατον τοῦ ᾽Αλὴμ, λῆρον ἠγησάμε- A — Post mortem Alim filii ejus consilium patris pro vot οἱ τούτου υἱοὶ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτῶν βουλὴν, ἐἑπανέστησαν κατὰ τοῦ Μαδίου, καὶ συνηψαν πόλε- μον ἰσχυρὸν μετὰ τοῦ Μαβίου, xaX ἠττηθέντες ἔφυ- ov» à) τοῦ προσώπου αὑτοῦ, χαὶ ἀποστείλας Μα- θίας ἀπέχτεινεν ἅπαντας. Καὶ ἕχτοτε ἦλθε πᾶσα ἡ ἀρχὴ τῶν ᾿Αράδων εἰς τὸν Μαθίαν. Ἱστέον δὲ ὅτι οὗ- τος ὁ Μαθίας ἔχγονος fjv τοῦ Σοφιάµμ. Ἔκχγονος δὲ τοῦ Μαθίου ὑπῆρχεν ὁ Μάσαλμας, ὁ χατὰ Κων- σταντινούπολιν ἐχστρατεύσας, οὗτινος χαὶ δι αἰτή- σεωςιἐχτίσθη τὸ τῶν Σαραχκηνῶν μαγίσδιον (24)/ὲν τῷ βασιλικῷ πραιτωρίῳφ. Οὐκ ἣν δὲ οὗτος ἀβχηγὸς τῶν Ἀράδων, ἀλλὰ Σουλεημᾶν ὑπΏρχεν ὁ ἀρχηγὸς τῶν Σαραχηνῶν, ὁ δὲ Μάσαλμας ἐν τάξει στρατηγοῦ ἐχρημάτιξεν. Ηλθε δὲ Σουλεημᾶν μετὰ τοῦ στόλου nugis et deliramentis habeutes, bellum moverunt contra Maviam, atrocique conserto przelio, superati in fugam VA se dederunt : misitque Mavias, qui eos internecione delerent. Exinde vero totum Ara- bum imperium Maviz cessit. Sciendum autem est hunc Maviam nepotem fuisse Sopliiami, Maviz ne- potem fuisse Masalmau, qui adversus Constantino- polim exercitum duxit; cujusque rogatu Saraceno- rum sacellum ig prztorio imperatoris structuin est." Hic vero non erat princeps Arabum, sed Su- leeman ; Masslmas vero ducis exercitüs partes ob- tinebat. Suleeman autein classem contra Constan- tinopolim duxit : Masalmas terrestri itinere veuit, et Lampsaco in partes Thraciz trajecit, ducens se- αὐτοῦ κατὰ Κωνσταντινούπολιν, ὁ δὲ Μάσαλμας B cum militum millia octoginta : Deique providentia διὰ ξηρᾶς, xa διεπέρασεν ἐν Λαμφάκῳ ἐπὶ τὰ µέρη της θράχτς, ἄγων μεθ) ἑαυτοῦ στρατιώτας χιλιάδας T * χαὶ διὰ τῆς τοῦ θεοῦ προνοίας ὅτε στόλος Σον- λεημᾶν τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ ᾽Λράδων, xat ὁ πεζὸς στρα- 4 τοῦ Μασάλμα ὑπέστρεφαν ἅπαντες μετ al- σχύνης, ἑττηθέντες xal καταπολεμηθέντες παρά τε εοῦ στόλου xal τῶν στρατιωτῶν τοῦ βασιλέως xai εἰρήνέυσεν ἡ καθ) ἡμᾶς πολιτεία ἐπὶ μήχιστον χρόνον, στρατηγούσης χαὶ περιεπούσης τῆς Δεσποί- et classis Suleemanis Arabum principis, et exerci- tus Masalimz pedestris a classe et militibus impe- raloris superati ac debellati, cum pudore ac dede- core redierunt : imperiumque nostrum diuturno tempore pacem babuit, ductu et presidio Domin? nostre et semper Virginis Mari: Deiparz hanc ur- bein protegentis : cujus inviolatam et sanctam ima- ginem, ipse etiam Suleeman reveritus et confusus, equo decidit. νης ἡμῶν καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας τῆς θεοτόχου τήνδε τὴν Κόλιν. ς καὶ τὴν ἄχραντον xoi ἁγίαν εἰχόνα καὶ αὑτὺς ὁ Σουλεημᾶν (25) ᾖδέσθη χαὶ ἐνετράπη, καὶ τοῦ ἵππου κατέπεσεν. KEPAA. KB. 'Ex τοῦ ypororpágov τοῦ.μακαρίου θεοφάν»ους περὶ εων αὐτῶν ' xal περὶ γεγεᾶας αὐτοῦ, ὅπως διεπέρασεν ἐν Ίσπα- γίᾳ. 'Poualox βασιλεὺς ᾿Ιουστῖγοςιό ᾿Ριγό- {µητος (26). Αύτη ἐστιν ἀρχὴ τῆς βασιλείας αὐτοῦ (27), καὶ Ma6tov, καὶ τῆς C CAPUT XXII. Éxcerptum ex beato Theophane chronographo de iisdem : ac de Mavia, deque ejus prosapia, el uomodo in Hispaniam trajecerit, | Justinianus hinotmetus Romanorum imperator. Που imperii ejus initium est : postea vcro a Leon- ANSELMI BANDURII NOTAE. (34) Maytabtov et Μασγίδιον, Moschea, Meschita, templum Saracenicum. Vide Ducangii Gloss. Griec. Δι fallitur idem Ducangius dnm lib. 1l CP. Christ. » 164, sic babet : Constantinus | Porphyrogenitus ib. de Adm. imp. cap. xxi, auctor est Saracenorum lemplum, seu sacellum ritui ac religioni Saracenicee addictum, in urbe demum «dificatum, Michaele Balbo imperante, Masalme, praecipui Valid Sultani sel Chalyphe copiarum ducis rogatu, qui 6η tempe- state urbem obsidione cinxzerat. Sic Ducaugius profe- reus subinde hunc ipsum Constantini locum. Ve- rum Constantinus loquitur hoc loco de obsidione urbis Constantinopolitan:, quz accidit sub.Leone lsauro; de qua quidem re pluribus agit Theopla- nes ad annum primum ejusdem Augusti ; unde non sub Michaele Balbo, sed multo tempore antea templum Saracenorum in urbe exstructum fuit , teste ipso Porphyrogenito. Coterum Sarace- norum sacellum in Pratorio statuit et Nicetas Choniates, et in quadam seditione eversum, Alexio Angelo imperante, tradit idem scriptor in illius Vita UI, n. v. Ὠπεὶ δὲ τὰς Πραιτωρίου ἀνατρέφαντες πύλας ἄνεσιν τοῖς ἕνδον διδόασιν, σχυλεύουσί τε τὸν ἐχεῖσε Χριστιανιχὸν ναὸν, τὸ δὲ τῶν Σαραχηνῶν σ.ν- αγώγ.ον ἀνασπῶσιν Ex βάθρων αὐτῶν. Pratorii [o- ribus effractis, et captivis libertate donatis, Christia- norum que ibi stabat. edem spoliant, Saracenorum vero sacellum ab ipsis fundamentis evertunt. (25) De hac Saracenorum strage pluribus loqui- tur. Theophanes anno 2, imperii Leonis lsauri ; αι quidem accidit, ut ilem scriptor tradit, mor- tuo Soleemane, et principatum Arabum jam Uinaro obtinente. Unde verba illa postrema, nimirum; 1 καὶ «hv ἄχραντον xai ἁγίαν εἰχόνα xal αὐτὸς ὁ ουλεημὰν ἠδέσθη xaX ἑνετράπη, xal τοῦ ἵππου κατ- έπεσεν, non esse Constantini puto, sed postmodum ab iudocto scriba apposita. Vide Cedrenum eodem loco. (20) Πως scribenda videutur 2 linea, vel depra- vata sunt, Justinianus autem. Rliinotimetus ,. qui et Il, ac junior dicitur, a nonnullis Justinus Il ap- pellatur. (27) Hiec ita. intelligen.la sunt, nimirum; Hoc imperii ejus initium est ; mittit. Abimelech ad Justi- nianum legatos, qui hac conditione firmam pacem stabilirent, etc.; qrippe Theophanes, cujus hiec ex- cerpta sunt, sic ad annum primum Justiani incipit : Τούτῳ ἔτει ἁπρστέλλει ᾿Αθιυέλεχ πρὸς Ἰουστινια- νόν, eic. 2]1 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 912 tio dejectus fuit; ac deinde iterum restitutus, de- Α μετὰ ταῦτα ἐξεθλήθη ὑπὸ Λεοντίου , χαι πάλιν ^ jectis Leoutio et Apsimaro, quem utrumque in hip- podromum triumpbans duxit, et occidit. Hoc ipso anno mittit Abimelech ad Justinianum legatos, qui hac conditione firmam pacem stabilirent : Ut im- perator Mardaitarum legionem in Libano monte compesceret, excursionesque illorum prohiberet ; Abimelech vero quotidie Romanis daret uomismata mille, et equum generosum unum, /Ethiopemque servum unum, essentque Cypri, Armenizx et Iberiz vectigalia communia. Misitque imperator ad Abi-- melech Paulum magistrianum, qui pacta firmaret : quie quidem adhibitis testibus scripto firmata fue- re : magistrianus muneribus exornatus domum re- diit. Missi itaque sunt ab imperatore, qui Mardai- tarum duodecim millia sedibus abduxerunt ; quz B res Romanam potentiain minuit et labefecit. Omnes enim terre, quarum arces nunc 45 obtinent Ara- bes a Mopsuestia usque ad quartam Armeniam ob Mardaitarum incursionem invalide et desertz erant : quibus inhibitis, atrocissima mala orien- tale imperium ab Arabibus ad hoc usque tempus perpessum est. Eodem autem anno Armeniam in- gressus imperator, illic Mardaitas Libani suscepit, sneo muro destructo. Pacem quoque cum Buigaris firmatam dissolvit, iis perturbatis quae pater recte auque prudenter sanxerat. Imperante ipso adhuc Abimelech, Arabes admotis in Africam copiis eam subegerunt, et ex suo exercitu presidium in ea po- ἀντεισῃλθεν ἐκθαλὼν τὸν Λεόντιον xal ᾿Αψίμας pov (28), xaX ἀἁμφοτέρους αὑτοὺς ἐν τῇ ἱπποδρομίᾳ θρ.ιαμθεύσας καὶ ἀποχτείνας (29). Τούτῳ τῷ ἔτει (50) ἀποστέλλει Αθιμέλεχ πρὸς Ἰουστινιανὸν βεθαιῶσαι την εἰρήνην οὕτως ' ἵνα ὁ βασιλεὺς παύσῃ τὸ τῶν Μαρδαϊτῶν τάγµα bx τοῦ Λιθάνου, xal διαχωλύσῃ τὰς ἐπιδρομάς αὐτῶν, xai ᾿Λθιμέλεχ δώσῃ τοῖς Ῥωμαίοις χαθ) ἑχκάστην νομίσματα χίλια, xal ἵππον εὐγενη ἕνα, xal Αἰθίοπα δοῦλον ἕνα (31), xat ἵνα ἔχωσι χοινὰ κατὰ τὸ [sov τοὺς φόρους τῆς Κύπρου καὶ ᾽Αρμενίας καὶ Ἰθηρίας. Καὶ ἔπεμψεν ὁ βασι- λεὺς Παῦλον τὸν μαγιστριανὸὺν πρὸς ᾽Αδιμέλεχ ἆσφα- λίσασθαι τὰ στοιχηθέντα, καὶ Ὑέγονεν ἔγγραφος ἀσφάλεια µετὰὶ μαρτύρων. Καὶ φιλοτιμηθεὶς 6 μαγιστριανὺς ὑπέστρεφεν. Καὶ πἐµφας ὁ βασι)εὺς προσελάδετο τοὺς Μαρδαῖτας χιλιάδας (f^, τὴν Ῥωμαϊκὴν δυναστείαν ἀχρωτηριάσας. Πᾶσαι γὰρ νῦν al οἰκούμεναι παρὰ τῶν ᾿Αράδων εἰς τὰς &xpo- πόλεις ἀπὸ Μομψουεστίας, xaX ἕως τετάρτης Άρμε- γίας ἀνίσχνροι xal ἀοίχητοι ἐτύγχανον διὰ τὴν ἔφ- obov τῶν Μαρδαϊτῶν ' ὧν (32) παρασταλέντων πάνδεινα καχὰ πέπονθεν ἡ Ῥωμανία (55) ὑπὸ τῶν Αράδων µέχρι τοῦ νῦν. Tip 5 αὐτῷ Exet εἰσελθὼν ὁ βασιλεὺς (04) εἰς ᾽Αρμενίαν ἐχεῖ ἑδέξατο τοὺς bv τῷ Λιδθάνῳ Μαρδαῖτας (55) χάλχεον τεῖχος διαλύσας' παρέλυσε δὲ καὶ τὴν μετὰ τῶν Βουλγάρων παγιω- θεῖσαν εἰρήνην, διαταράξας τοὺς ὑπὸ τοῦ οἰχείου πατρὸς ἑνορδίνως (60) γεγονότας τύπους. "Ett xpa- suerunt. Eodem vero tempore Justinianum Romano (; τοῦντος τοῦ ᾿Αδιμέλεχ (57) ἐπεστράτευσαν οἱ "Apa- imperio dejecit Leontius, eoque in Chersonem rele- gato, imperium tenuit. Tiberio Apaimaro Leontii θες τῇ Agpixfj, καὶ ταύτην παρἐλαδον, xaX ἐκ τοῦ οἰχείου στρατοῦ ταξατίωνα ἓν αὐτῇ χατέστησαν. ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ.. (38) Tiberius Apsimarus statim occupato imperio Leontium naribus mutilatum in Dalmati monagte- rium relegavit, non vero in Dalmatiam, ut perpe- ram scribunt recentes Historiarum scriptores. Vide Yheophanem ad annum 5 ejusdem Leontii. (29) Nimirum, et utrumque in Hippodromum triumphans duzit et occidit. Non in hippodromo oc- cisi fuere, licet in triumphum ducti, sed in Cynegio eapite plexi fuere. Sic Theophanes anno Justiniani secundo imperatoris : Τὸν δὲ ᾽Αϕίμαρον xat Λεόν- τιον ἁλύσεσι δεδεµένους εἰς πᾶσαν πόλιν πομπεῦ- σαι πεποίηχεν .γαὶ τοῦ ἱππικοῦ ἀγομένου, xal &v τῷ σένξῳ χαθεζομένου fene συρόµενοι δηµο- σίᾳ, καὶ ἑ Been ὑποταγάδην αὐτῷ. Καὶ ἑπάτησε €»v τράχηλον αὐτῶν, ἄχρις ἀπολύσεως τοῦ πρώτου Paten τοῦ δήμου βοῄσαντος, ὅτι Ἐπὶ ἁσπίδα καὶ βασιλίσχον ἐπέθης, xal ἑπάτησας λέοντα καὶ δρά- χοντα, Καὶ τούτους ἁποστείλας iw τῷ Κυνηχείῳ ἀπεχεφάλισεν. Apsimarum autem εἰ Leontium catenis vinctos per universas urbis regiones ignominose tra- duci mandavit : et. circensibus ludis celebratis, ipso propria sibi sede composito, illi publice cum dede- core tracti, ad pedes ejus prosternendi humili more projecii sunt. Inclinatorum ei pronorum in terram cervices pedibus terebat et calcabat Justinianus, do- nec circi munus primum exhiberetur, populo vocife- rante : Super αερἰάεπι εἰ basilicum ambulasti, et conculcasti leonem et draconem. Demum in ynegium missis capul ampulari precepit. 30) Sic in ms. codice legitur; editi vero habent, «τούτῳ τῷ ἔτει ςρη’. Eo ipso anno 6108. At nume- rus hic annorum ab orbe condito in ms. in textu non habetur, sed margini utrique, manu alia atque alia ascriptus est. Et quidem corruptus ac depra- vatus est numerus ille; vel igitur - reponendus est ille quei ab orbe condito przeferunt tabulze Theo- phanis ad annum primum Justiniani Rhinotmeti, nimirum ,zpow'. vel hic alter quo Graci recentiores utuntur Sehr 6195, qui quadrat cum anno primo ejusdem Justiniani. Ceterum de hac legatione Abimelech ad Justinianum 1l pluribus agit Theo- phanes anno primo imperii ejusdem Augusti. (51) In Editis hec desiderantur. Theophanes vero habet, xai ἵππον, xo δοῦλον. (82) Perperam in Theophane legitur, διὰ «hv ἔφ- obov τῶν Μαρδαϊτῶν τῶν παρασταλέντων. πάνδεινα xaxá&, etc. Ex Scriptore nostro et textus Grsecus Theophanis, et versio Latina emendari possunt. (33) Imperium Orientale, et interdum Provincie Asiatice. Vide Ducangii utrumque Glossarium. (54) Hzc 2anno Justiniani Rhinotmeti refert Theophanes. 07 55) Interpretatus sum h:ec ad litteram, ut aiunt; sed melius fortassis TTheophanis interpres : Impe- rator autem in. Armeniam profectus. Mardaitarum agmen, ereum illum imperii Romani murum in Li- bano prius. consistentem, el a se eversum illic sus- cepit. | . ($6) Ἐνορδίνως, ordinario interpretatur. Ducan- gius; vid. ejusdem Gloss. στα. v. "Ορδινον. (97) Sic in. ms. In editis legitur, ὅτι χρατοῦντος τοῦ ᾿Αθιμέλεχ, etc. Vide Theophanem ad annum ὅ Leontii , qui fuit principatus Abimelech quintus decimus. Ἰαξατιών vero, presidium militare. Vide Ducangii Gloss. Graec. 213 Λέοντιος δὲ fv τῷ τότε χρόνῳ ἐχθαλὼν τὸν "lou- στινιανὸν (38) τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς, χαὶ ἑξορίσας αὐτὸν ἐν Χερσῶνι τῆς βασιλείας Σκράτησε». ἸΑψι- µάρον δὲ τοῦ ἘΤιθδερίου τὸν Λέοντιον διαδεξαµένου τήσαντος, τέθνηχεν ᾿Αδιμέλεχ (59) ὁ τῶν ᾿Αράδων ἑννέα (40). TQ δ' αὐτῷ ἔτει πάλιν ὑπέστρεψεν Ἰουστινιανὸς εἰς τὴν βασιλείαν, καὶ ῥᾳθύμως xal ἀμελῶς ταύτην διαχυθερνῶν, τῆς Ας ριχῆς (4M) ἐπεχράτησαν ὁλο- σχερῶς οἱ "Ayapnvol. Τότε ὁ τοῦ Μαθίου ἔγγονος (42) μετὰ ὁλιγοστοῦ τινος λαοῦ (40) διεπέρασεν ἐν Ἱσπα- vig, xai ἐπισυνάξας πάντας τοὺς bx τοῦ γένους αὐτοῦ ἑχράτησε τῆς Ἱσπανίας µέχρι τῆς σήμερον. Ὅθεν οἱ τὴν Ἱσπανίαν κχατοικοῦντες ᾿Αγαρηνοὶ Μα- θιᾶται κατονοµάζονται. Τούτων ἀπόγονοι τυγχάνου- σιν οἱ την Κρήτην οἰχοῦντες ᾿Αγαρηνοί:. ὅτε γὰρ Μιχαἡλ ὁ Τραυλὸς τῆς τῶν Ῥωμαίων ἀρχῆς ἐπ- εχράτησεν, xal ἡ τοῦ θωμᾶ ἀνταρσία ἐγένετο (44) μέχρι τριετοῦς χρόνου ἐπικρατήσασα , τότε τοῦ βασιλέως ἀσχολουμένου ἐπὶ τοῖς συµθεθηχόσι πρᾶγ- pact, εὑρόντες διορἰαν οἱ τὴν Ἱσπανίαν οἰχοῦντες Αγαρηνοὶ, στόλον ἰχανὸν ἐξαρτύσαντες xal ἁρξά- µενοι ἀπὸ τῶν τῆς Σιχελίας μερῶν, πάσας τὰς Κυχλάδας νήσους ἠρήμωσαν, xat ἑλθόντες Ev Κρήτῃ, χαὶ ταύτην εὔχαιρον xal ἀνειμένην εὑρόντες, µη- δενὸς ἀνταιρομένου fj µαχομένου ταύτην παρέλαβδον, χαὶ διαχρατοῦσιν ἕως τῆς σήμερον. Τὸν δὲ Οὐαλὶδ διαδέχεται ὁ Σουλεημᾶν (450), xai κρατεῖ ἔἕτη τρία. "Exi τούτῳ ἑἐπεστράτευσε Μάσαλμας ὁ στρατηγὸς Σηυλεημᾶν μετὰ στρατοῦ διὰ ξηρᾶς, Οὕὔμαρος δὲ διὰ θαλάττης, χαὶ τῇ tou Θεοῦ συνεργείᾳ ἄπρακτοι μετ αἰσχύνης ὑπέστρεφαν. Tv δὲ Σουλεημᾶν δια- δέχεται 0ὔμαρ, καὶ χρατεῖ τῆς τῶν ᾿Αράδων ἀρχῆς ἔτη δύο. T^v δὲ Ob ap διαδέχεται ᾽Αζ}δ (46), καὶ χρατεῖ τῆς ἀρχῆς ἐπὶ ἐνιαυτοὺς τέσσαρας. Τοῦτον δὲ διαδέχεται Ἰσὰμ, χαὶ χρατεῖ τῆς ἀρχῆς Ev ud. Τούτου τελευτῄήσαντος κρατεῖ τῆς ἀρχῆς Ma- ρουὰμ (47) ἔτη Ez. Μαρουὰμ δὲ τελευτῄσαντος 'A6- δελᾶς τις τῶν ᾿Αράδων ἀρχῆς χύριος γίνεται, xat DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 214 successore imperium obtinente, mortuus esi Abi- melech Arabum princeps, post quem filius Valid imperavit annos novem. τῆς βασιλείας xai τὰ τῶν ᾿Ρωμαίων σκῆπτρα xpa- ἀρχηγὸς, xai ἐχράτησεν Οὐαλὶδ ὁ υἱὺς αὐτοῦ fcr Eodem ipso anuo in imperium restitutus est Justi- nianus : quod cum negligenter ac supine adqi- nistraret, Agareni universam Africam subjugarunt. Tunc Maviz nepos cum exiguis copiis in Hispa. niam trajecit, collectisque consanguineis omnibus Hispaniam ad hanc usque diem occupavit. Quam- obrem Agareni Hispaniam incolentes Maviatze. vo- cantur; ab his vero proguati sunt Agareni, qui Cretam incolunt. Cum enim Michael Balbus B Romanorum imperium teneret, ac Thoma re- C bellio ad usque triennium perseveraret , tuin imperatore instantibus negotiis vacante, Aga- reui [Blispanie incole occasionem nacti, valida instructa classe, a Sicilie partibus initium fa- cientes, Cycladas omnes insulas vastaruut, in Cretam appellentes opportunam et przsidiis va cuam invenientes, nemine obsistente illam ditionis $ux fecerunt, el ad hoc usque tempus occupant. Valid autem excipit Suleeman, et triennio imperat. Hoc principe Masalmas dux Suleemani terrestres copias, Uimarus vero classem contra urbem duxe- runt, Deoque opitulante re infecta cuim dedecore reversi sunt. Suleemanum excipit Umar, qui Ara- bum principatum annis duobus tenuit. Umaro suc- cedit Azed, et quadciennio regnat : huic Isam, qui annis novemdeciim imperium tenet. Ifoc defuncto Maruam aunis sex principatum gessit. Mortuo Ma- ruam imperium Arabum excipit Abdelas quidaw, qui annis viginti uno regnavit. Post cujus obitum Arabum principatum capessit Madis, et regnat an- nos novem. Hunc excepit Aaron, qui Arabicz di- tionis imperium annos viginti tres occupavit. Hoc tempore, videlicet 7G imperantibus lrene et Con- ANSELMI BANDURI] NOTE. (38) Perperam Meursius interpretatur ; quippe pro ἐχράτησεν lego ἐκράτει, et sic verto : Tunc au- tem Leontius, ἀε]εείο Justiniano, et in Chersonein relegato, imperium tenebat. Nam illa Arabum in Africam impressio accidit an. 3 Leontii. ($9) Anno nimirum septimo Apsimari, Christi 704, D vel sequenti. (40) Totidem huic annos attribuit et Theo- planes. e" Nullam mentionem de φορ Arabum gestis in Alrica, Justiniano Rhinotmeto secundo impe- rante, facit Theophanes. (42) Eadem ferm^ capite przcedenti refert scri- por noster. Sed fallitur, nam id accidit non sub ustiniano Rhinotmeto, sed sub Constantino Co- pronyuo. Vide Theop'iauem qui totam reu pluri- bus exponit anno 9 ejusdem Constantini. (43) Sic ms. codex.Editi vero habent, usi ὁλιγο- στοῦ στρατοῦ. Sed priefereunda wis. lectio, nam, ut scribit Theophanes loco paulo superius citato, Maruain à Maurophoris occiso, ejus filii ac reliqui alfines calawuitatibus illis superstites, ex Zygypto migraverunt in. Africam ; inde vero in llispaniamn ; quam ad hoc usque tempus tenuerunt. 'Ἐχχλησίας Κωνσταντινουπόλεως, xal γεγονὼς (44) De expeditione Afrorum seu Árabum contra Cretam, et insulas Cycladas, Michaele Balbo iui- perante, necnon de Thoma contra Michaelem im- perium affectante,consule Leouem Grammaticum in Vita ejusdem Augusti, Cedrenum item ae Zonaram. Cxterum in hunc Tliomam iambos scripsit Ignatius Diaconus,auetor Vitarum sanctorum Tarisii οἱ Ni- cephori Patriarcharum ΟΡ. ut. tradit. Suidas : Ἰγνάτιος, διάχονος xai σκευοφύλαξ τῆς Μεγάλης η» τροπολίτης Νικαίας, Υραμμµατικός' ἔγραψε piov; Ἰαρασίου xaY Νικηφόρου τῶν ἁγίων καὶ µαναρίων πατριαρχῶν ἐπιτυμδίους ἑλέγους, ἐπ,στολὰς, ἰάμ- 6ους εἰς θωμᾶν τὸν ἀντάρτην, ἅπερ ὀνομάζουσι, Τὰ κατὰ θωμᾶν, χαὶ ἄλλα πολλά. (45) Repetit hic scriptor noster ea, de quibus capite pracedenti circa finem egit; et prosequitur Atabum principuin seriei. (46) Hic Arabum princeps dicitur Theophani Ἰξίδ. . (47) Mortuo Isam Valid Arabum princeps nu- meratur a. Tlheophane , qui annum unuim . eidem ascribit. Vide eumdein Th«ophiaueur ad. aunum 3 Constantini Copronyui. 215 snno Aaron Arabum princeps in interiore Persia, Chorasan nuncupata mortuus est : imperiumque suscepit Maliomet filius ejus, iners et ineptus om- pino, contra quem Abdelas ejus frater seditione mota, ex. eadem regione Chorasan cum paternis viribus erumpens, citilis belli auctor fuit. Atque inde Syrie, Egypti et Libye populi in varios principatus divisi, rem publicam et sese mutuo emdibus, rapinis, omnisque generis (lagitils pes- sumdederunt, cum fn se invicem, tum in subdi- tos Christianos confuse deszvientes. Hinc sane etiam templa circa urbem sanctam Christi Dei nostri, vastata et deaolata sunt : monasteria jtem utriusque magne Laure SS. Charitonis et Cyriaci ac. Sancti Sabe, czteraque coenobia SS. Euthymii et Theodosii. llujusmodi porro tumultus mutua codes inter se et nobis illatze annis quinque perdurarunt. Hucusque Arabum tempora in ordinem digessit sanctus Theopha- nes, qui monasterium Magni Agri dictum con- stituit; ipseque avunculus magni, pii, et Chri- stianisstmi imperatoris Constantini, Leonis sa- , pientissimi optimique imperatoris fllii, Basilii autem Macedonis nepotis, cujus memoria ob prz- clare administratum Romanorum imperium cele- bratgr. | CONSTANTINI PORPHYROGENITI stantino, anno ab orbe condito 6288, eodem ipso A xpavet ἔτη κα (48). Τούτου τελευτήσαντος, Μαδὶς 216 ἀρχηγὺς ᾿Αράδων vivtxat, xoi χρατεῖ τῆς ἀρχῆς ἔτη ἑννέα (49). Τούτου παρελθόντος, ᾿Ααρών τις τῶν ᾿Αράδων ἀρχῆς χύριος γίνεται, xat χρατεῖ τῆς ἀρχῆς ἔτη κΥ (50). Ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ, χουν τῆς τῶν Ῥωμαίων ἀρχῆς Εἰρήνης καὶ Κώνσταντος, ἔτος ἀπ) κτίσεως χόσµου comm (51), τῷ δ' αὐτῷ ἔτει λαρὼν ὁ τῶν ᾿Αράδων ἀρχηγὸς τέθνηχεν εἰς τὴν ἑνδοτέραν Περσίδα τὴν καλουµένην Χωρασάν (52). Καὶ διεδέξατο τὴν ἀρχὴν Μωάμεθ ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἀφυὴς χατὰ πάντα καὶ ἀσυνάρτιστος ὑπάρχων * πρὺς ὃν ᾽Αθδελὰς 6 ἀδελφὸς αὐτοῦ στασιάσας kx τῆς αὐτῆς χώρας τοῦ Χωρασὰν ἅμα ταῖς πατριχαῖς δυνάµεσιν ἐμφυλίου πολέμου γέγονεν αἴτιος. Κάντεῦθεν οἱ κατὰ τὴν Σνρίαν, xaX Αἴγυπτον, xal Αιδύην εἰς διαφό- pov, χατατµηθέντες ἀρχὰς, τά τε δημόσια πράγ- µατα, xaX ἀλλβλους κατέστρεφαν, σφαγαῖς xa ἁρ- παγαῖς, xoi παντοίαις ἁτοπίαις, πρός τε ἑαυτοὺς χαὶ τοὺς ὑπ αὐτοὺς Χριστιανοὺς συγχεχυμἑνοι. Ἔνθα 65 xat αἱ κατὰ τῆς ἁγίας Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν πόλεως ἐχχλησίαι Ἡρήμωνται, τά τε µοναστή- pia τῶν δύο μεγάλων Λαυρῶν (55), τοῦ ἐν ἁγίοις Χαρίτωνος (54) χαὶ Κυριακοῦ (55), καὶ τοῦ ἁγίου Σάδα (56), xal τὰ λοιπὰ κοινόδια τῶν ἁγίων Εὐθν- µίου (57) καὶ Θεοδοσίου (58). Ἐπεχράτησε δὲ τῆς ςοιαύτης ἀναρχίας Y, χατ᾽ ἀλλήλων καὶ ἡμῶν µιαι- φονία ἕἔτη πέντε (59). "Eu ὧδε ἑκανόνισε τοὺς χρό- νους τῶν ᾽Αράδων ὁ ἓν ἁγίοι Θεοφάνης (00), ὁ τὴν μονὴν συστήσας τοῦ χαλουµένου Μεγάλου ᾿Ατγροῦ, ANSELMI ΒΑΝΡΟΠΙΗ ΔΟΤΑ. (48) Theophanes post Maruam Muamed recenset C Editi habent, εἰς:τὴν ἑνδοτέραν Περσίδα διὰ τὴν eique annos quinque attribuit, ut patet ex iis, quie habet idem scriptor ad annum 14 Constantini Co- pronymi. Perperam vero ejusdem Tabulz ipsi Mua- med annos Oascribunt. Sed in Tabulis praedictis nu- meri annorum passim corrupti occurrunt ; hinc fit, ut recentiores Historiarum scriptores dum tabulas illas tantum consulunt, et non Theophanis textum, assim in errorem deferantur. Ceterum Abdelas ic frater fuit Muamed, ut scribit "Theophanes paulo superius citato loco, eique annos principa- tus 21 assignat. Obiit is eodem mense quo impius Copronymus, ut tradit idem scriptor anno 35 ejus- dem Augusti. 23 (49) Μαδίς dicitur et Theophani, qui totidem ipsi annos attribuit. In Editis legitur, Μάδης. (50) Anno 4 [τοις et Constantini obiit Mades, seu Madi, et ipsius filius Moses principatum obti- nuit; qui cum imperasset annum circiter unum χαλουμένην Χωρασάν. Subjungit Theophanes, μηνὶ Μαρτίῳ, ἰἱνδικτιῶνι p'. (53) Quid laure, et quodnam discrimen inter lauras et conobia, pluribus docet Ducangius in utroque Glossario. (54) De Charitone monasteriorum et laurarum conditore Pauli Eremitz discipulo Menzeum Sc- ptembris 98 in Anthologio Arcudii : Αὐτὸς δὲ τὸ σπήλαιον ἐνχλησίαν ποιῄσας, xal πλῆθος μοναχῶν συναγαγὼν , εἰς μονὴν ἁἀποκατέστησεν. Vixit hic Charito temporibus imperatoris Aureliani ; hujus- ue Λαῦρα παλαιά citatur a Georgio Pjneello iu Chronica p. 107, eaque non longe a Bethleem et & Rachelis tumulo exstitisse videtur : Ταύτης ἐγὼ τὴν λάρναχα τῆς γῆς ὑπερχειμένην πολλάχις ἐχεῖσε παρ- οδεύων ἐπὶ Βηθλεὲμ, καὶ τν παλαιὰν Λαῦραν τοῦ ὁσίου Χαρίτωνος ἑώραχα. Hujusego tumulum terra exstantem, versus Bethleem et antiquam beati Chari- obiit, et in ejus locum Aaron frater suffectus est. D (onis Lauram iter faciens conspexi. De eadem agit Vide Theophanem anno 6 Constantini et Irenes. (54) Sic in ms. codice legitur. Editi vero habenj ita : 'Ev τούτῳ τῷ χρόνῳ, Ίγουν com, τῆς τῶν Ῥωμαίων, etc. Numerus autem hic primus anno- rum ab orbe condito in ms. habetur margini ascri- tus alia manu et rubris litteris : habetur et inter- inearis, sel manu admodum recenti. Atqui mors Aarouis Arabum principis, οἱ dissidium illud inter Arabes neque sub Constantino et lrene, neque anno 6288, ab orbe condito accidit, sed anno 7 imperii Nicepliori Generalis, Christi 808, ut habet Theophanes hoc ipso anno, qui rem totam iisdem ferme verbis refert : unde loco Irenes et Constan- tini, scribendum est Nicephori Generalis ; et annus ab orbe condito reponendus, vel prout computat« Tücophanes, nimirum «τα”, 6501, vel ut numerant Grzeci recentiores «τις', 6516. (92) Sic ms. codex , necnon etiam Theophanes. preterea Vita ms. ejusdem sancti Cliaritonis Ere- inil:e : Διὰ ταῦτα xal ἑτέραν ἐχεῖσε κατεσχεύαζεν Λαῦραν ὁ θαύμαστος οὗτος Χαρίτων, ἦνπερ ἔνιοι μὲν τῇ Yo γλώττῃ Σουχὰν ὀνομάζουσιν, ἄλλοι δὲ χατὰ την | Ἄλάδα φωνὴν παλαιὰν λαῦραν ἀ[να]ποχαλ- οὔσιν. (55) Nascitur Corinthi sub Theodosio magno, atre presbytero illius Ecclesie ; anno ztatis" 18 ector creatur, et postmodum laure Charitonis praefuit aliquandiu. Vide Anthologium Arcudii. 56) Vixit sub Theodosio juniore. Festus ei dies 5 Decembris. De lioc pluribus egimus lib. V Com- ment. ir Antiquit. CP. (57) Vixit sub Trajano. Vide Men:ea Januarii. 58) Dies ei consecratus 12 Januarii. 59) In Theophane numerus annorum desidera- tur, ideoque hinc supplendus. (60) Sic in ms. Perperam legitur in editis : "Eex; 217 DE ADMEINISTRANDO IMPERIO. 318 µπτρόθειος ευγχάνων τοῦ μεγάλου (Gl) καὶ εὐσεθοῦς xat Χριστιανικωτάτου βασιλέως Κωνσταντίνου υἱοῦ Λέοντος τοῦ σοφωτάτου καὶ ἀγαθοῦ βασιλέως, ἑἐγγόνου δὲ Βασιλείου τοῦ ἐκ ἹΜαχεδονίας, τοῦ iV µαχαρίᾳ τῇ µνήμῃ τὰ σχῆηπτρα τῆς τῶν "Ρωμαίων βασιλείας χρατήσαντος. ΚΕΦΑΛ. KT". Περὶ Ἰδηρίας, καὶ 'Iozavíac. Ἰθηρίαι δύο: ἡ μὲν πρὸς ταῖς Ἡραχλείαις otf- λαις (62), &nh Ἴδηρος ποταμοῦ, οὗ µέμνηται Απολ- λόδωρος bv τῇ Περὶ γης β (05). Εντὸς δὲ ἹΠ]υ- ῥρήνης "I6np c ἑστὶ μέγας ποταμὸς φερόµενος ἐνδοτέρω. Ταύτην δὲ εἰς πολλά (64) φασι ἔθνη διαι- ρειῖσθαι, χαθάπερ Ἡρόδωρος ἐν τῇ δεχάτῃ (65) τῶν παθ Ἡραχλέα Υγέγραφεν ἱστορίᾳ (66), οὕτως» TO δὲ Ἱδηρικὸν γένος τοῦτο, ὅπερ φημὶ οἰκεῖν τὰ zapádia τοῦ διἀάπ.Ίου (6T), διώρισται Óvópactyr, £r. γένος ἑὸν κατὰ gvJa. Πρῶτον μὲν οἱ ἐπὶ τοῖς ἑσχάτοις olxovrtéc τὰ πρὸς δυσµέω» (69) Kórn- τες ὀνομάζονται. "Az! ὀκείνων δὲ ἤδη πρὸς βο- ῥρέαν ἰόντι Γ.Ιῆτες, μετὰ δὲ Ταρεήσιοι, μετὰ δὲ Ἑάδυσίνιοι (69), μετὰ δὲ Μαστιηγοὶ, μετὰ δὲ 5 Κα.ἰπιανοὶ (10), ἔπειτα δὲ ἤδη ὁ Ῥοδανός. 'Apse- µίδωρος δὲ ἐν τῇ β’ [τῶν Γεωγραφουμένων οὕτω διαιρεῖσθαί φησιν ' ᾽Απὸ δὲ cov Πυρηναίων ὁρῶν, ἕως τῶν κατὰ Γάδειρα τόπων ἑἐνδοτέρω, xal συνγωνύμως Ἱδηρία τε καὶ Σπαγία κα.λεῖται. Διῄρηται δὲ ὑπὸ Ρωμαίων slc δύο ἑπαρχίας; [πρώτη μὲν ἑἐπαρχία (11)] διατείνουσα ἀπὸ co» Πυρηναίων ὁρῶν ἅπασα µέχρι τῆς Καινῆς Kap- χηδόνος, xal τῶν τοῦ Βαίτιο πηγῶν " τῆς δὲ CAPUT XXIII. De lberia et Hispania. lberie dus sunt. Altera circa columnas llercu- leas, ab Ibero flumine sic dicta, cujus Apollodorus libro secundo Descriptionis terrze meminit : [πίτα Pyrenaos est IDberus magnus fluvius, qui in interiores fertur regiones. Hanc in multas gentes Jivisam per- hibet Herodorus libro su: historiz decimo quam de Hercule consignavit, his verbis * Gens hec Ibe- rica, quam dico maritima trajecti habitare, quamvis una gens sil, diversis tamen nominibus, secundum tribus, distincta est. Prinum quidem, qui ultimi versus occasum habitant, Cynetes appellantur. Ab his versus aquilonem tendenti, occurrunt Gletes, tunc Tartessii, deinde Elbysinii, post hos Mastieni, tum Calpiani, denique etiam Rhodanus. Artemidorus vero libro secundo Geographicorum, ita divisam refert : A Pyrenais montibus, usque ad mediterra- nea, qug sunt apud Gades, communi nomine Iberia et Spania nuncupatur. Α Romanis in duas provincias 7 divisa est : prima se extendit universa a Pyre- n&is montibus, usque ad novam Carthaginem εἰ fontes fluminis Betis : secunda autem provincia oc- cupat quod superest ad Gades ei Lusitaniam usque. Dicitur et Iberites. Parthenius in Leucadiis : Na- ANSELMI BANDURII NOT X. ὧδε ἑκανόνισε τοὺς χρόνους τῶν ᾽Αράδων ὁ ἓν ἁγίοις C Ἐπιφάνιος, etc. Quod autem legendum sit hic'8&o- φάνης et non Ἐπιφάνιος, non est necesse pluribus probari, cum nemo ignoret, Thieoplanem Chrono- graphum, ex quo plura capita ferme integra, qux ad historiam Arabum pertinent, hic excripsit Por- phyrogenitus, et precipue caput prasens, condi- disse monasterium Magni Agri dictum, in eoque repositum fuisse ipsius corpus. Vide Menza men- sis Martii die 12. Epiphanii autem scriptoris rerum Saracenicarum nemo ex scriptoribus meminit. Sed hzc plus satis dicta sint de re tam m»nifesta. Cze- trum corrigendus est Ducangius in Vita Leonis Philosophi, qui Zeen Carbonopsinam, quartam sexorem ejusdem Leonis, sororem fuisse scribit, ex Porphyrogenito, sancti Epiphanii Magni Agri abbatis. (601) Μητρόθειος Avunculus interpretatus. sum, ita ut Zoe Carbonopsina quarta Leonis Philosophi uror soror sit Tlieophanis. Atqui id annorum spa- tium non patitur ; cum Theophanes mortuus dica- tur sub Leone Armeno circa finem ejus imperii. Unde µητρόθειος non solum avunculus fortassis di- citur, sed et magnus avunculus, ut vulgo appellatur, himirum matris avunculus. (62) Sic in epitome Stephani in Μαστιανοὶ, E0vo; πρὸς ταῖς Πραχκλείαις στήλαις αἲ in. Ιδηρίαι le- gitur, πρὸς τὰς Ἡραχλείους στήλας. e. (65) Sic ex ms. codice, P'^rperam ineditis legitur, ἀπὺ λόδιο. Apollodori Geographi ssepe meminit Stephanus in"A6ou)Aot, ΛΌγιλα, οἱ in Γαυγάμηλα. De eodem videtur loqui Tzetzes chil. η lHlistor. c. inquiens : ᾿Απολλόδωρός φησι ταύτην τὴν ἱστορίαν, τῷ περὶ νήσων, πὀλέων, καὶ δήµων, δὲ β,θλίῳ. Apol- lodorus re]eri hanc hiistoriam eo in libro, quem con- signavit de insulis, urbibus, et populis. De Apollo- doris vide Vossium de Mistoricis Grecis. (64) Sic eum Berkelio emendamus : perperam quippe in editis et in ms, ταύτης δὲ πηλλά, elc. (65) Sic emendamus. Perperam in editis, et in ms. legitur Ἡρόδοτος * quippe liujus flerodori liber eliam decimus de Hercule citatur a Stephano in Κυνητιχόν. Vide Vossium de Historicis Grzcis lib. n1. (66) lta iu ins. codice. Perperam in editis, γἐγρα- φον ἱστορία. - (67) Perperam in editis legitur, τὰ παράλια τοῦ διαρου. (8) Sic legitur in ms. codice. (69) Sic cum Berkelio emeudamus. In mss. legi . tur, μετὰ .δὲ, "EXcus(v:ot, μετὰ δὲ, Μαστινοὶ, μετὰ ὃξ Κελκιανοί» ἔπειτα δὲ ἡ Διοοόδανος. Liquet ex hoc Ποιοἀοτὶ loco, inquit Berkelius, Elbysinios et Mas- tienos, qui etiam Mastiani vocantur ab aliis, gentes esse lberiz. Philistus Elbysinios apud nostrum Elbestios 'EX6sazlouz vocat (si locus alioquin mendo careat, de quo vehementer ambigo) quos non in Mi-pania, sed simul cum Mastienis in Libya collo- p ^at. Et alio in loco Stephanus ex leeatzi: Europa, Mastianis probe columnas Herculeas sedem assiguat, "deo ut de his gentibus contraria statuere videatur. Verum, ut quod res est dicamus, tempore Hanni- balis cam Afric:e securitati prospiceret,ex Hispania in Africam, et ex Africa in Hispaniam milites tra- jici solebant, ut sic fidem et amieitiam utrorumque populorum mutuo vinculo sanciret. lu!er illos fuere Fhersite, Olcades, Mustiani (et fortassis Elbysinii sive Elbestii eorum vicini) quos cum Philistus au- direct in Africa prieclarum aliquod facinus edidisse existimavit indigenas esse, cum revera patriam et incunabula Hispauiz deberent, Videsis Polybium lib. m, ubi refert, supra nominatos populos Hanm- balis consilio in Africam transfretasse. (70) An legendum Kéxta:, quorum regionem subsequitur ea quam Rhodanus alluit? (71) Hxc ita proprio imarte restituit. Berkelius , cum hic verba desint in editis et in ms. 219 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 990 vigabit in littore Σδετέία (id est, l'berico). Aera vero A δευτέρας ἐπαρχίας τὰ µέχρι Γαδείρῶν xal Λου- Iberia apud Persas sita est. Gens ipsa lberes voca- tur, uti Pieres, Byzeres. Dionysius : qu-ÀQ. Ἡ δὲ ἑτέρα Ἰθηρία πρὺς Πέρσας ἑστὶ (14), σιος (75): Prope columnas magnanimorum gens Iberorum. Et Aristophanes in Triphalete : Ut cognoverunt lIberas. illos, qui Aristarchi anti- [quitus. Et rursum ; lberas quos. publico ludo exhibes, curriculo mihi [auxilio fuisse. Et Ajrtemidorus libro secundo operis Geogra- plici : Grammatica Italorum utuntur, qui ad mare habitant Bberi. À genitivo Ἴθηρος deducitur femi. ninum Ἰθηρίς. Menander in Aspide ait : Ἑλληνὶς, οὐκ Ἰδηρίς : Greca est, non. lberica. Dicitur quo- que lbericus. Dionysius : Pontus quidem primus lbericus incipientibus. Divisa autem fuit Iberia in duas provincias, nunc autem in tres, ut Marcianus in ejus Periplo perhi- bet : Primum quidem Iberia in duas provincias di- visa erat, at nunc in ires; in Hispaniam Beatieam, in Hispaniam Lusitaniam, et Tarrhaconesiam. À genitivo "6n po; casum rectum deducit Apollonius lberus, uti a phylacis phylacus. In denominativis, inquit,casus recti a genitivis formantur. Iber quidem duas syl- labas similes nominativo, quod ad accentum in pe- nultima, et in simplici forma οἱ in composito ha- bet. Simplex quidem est martyr martyris, hic τὸ ἔθνος Ἴδηρες, ὡς Πιερες .. Βύψντηρες. σιτανίας. Λέγεται δὲ καὶ * Ἰθηρίτης (13). Παρθέ- vos, (73) iv Λευκαδίαις' Ἱδηρίτῃ π.]1εύσειεν al- Διονύ 'AyxzoU στη λάων μεγαθύμων ἔθνος Ἱδήρω». Καὶ Αριστοφάνης Τριρά.ητι’ Mar0üárorrec τοὺς "I6npac τοὺς ᾿Λριστάρχου ἱπάάαι. Kat Τοὺς "l6npac οὓς χορηγεῖς µοι βοηθῆσαι ἱδρόμφ. Καὶ ᾽Αρτεμίδωρος tv δευτέρω των Γεωγραφουμµέ- vor'* Γραμματικῇ δὲ χρῶνται (76) τῇ τῶν Ίτα- 127 οἱ παρὰ θάλατταν οἰκοῦντες τῶν Ἰδήρων,. Καὶ ἀπὸ τοῦ Ἴδηρος Υενικῆς, Ἰδηρὶς, τὺ θηήλυ- χόν. Ἑλληνὶς, οὐχ Ἰδηρὶς , Μένανδρος ΑἈσπίδι. Λέγεται xax Ἰθηρικός. Διονύσιος" Πόντος μὲν πρὠτιστος (11) ᾿Ιδηρικὸς ἄρχο- [μάνοισι. Διπρεῖτο δὲ Ἰθηρία εἰς δύο, νῦν δὲ εἰς τρία, ὣς Μαρχιανὸς ἓν Περίπ.Ίῳ αὐτῆς ' Πρότερον μὲν οὗν ἡ Ἱδηρία εἰς δύο (18) διῃρεῖτο ὑπὸ ᾿Ῥωμαίων, vvrl δὲ εἰς τρἰα’ Ραιτιχὴν Σπανίαν͵ καὶ Zxaríav, καὶ Ταῤῥακωνησίαν. Απὸ τῆς γενιχῆς "fenpoc εὐθεῖαν [παράγει (79) ] ᾽Απολλώνιος, ὡς τοῦ φύλα- x53, ὁ φύλαχος. Ἐν τοῖς παρωνύµοις, φηαὶν, ἀπὸ γενιχῶν εὐθεῖαι παράγονται. Τὸ μὲν "I6no (80) δύο συλλαθὰς, ὁμοίως τῇ εὐθείᾳχ, χατὰ τὸν τόνον παροξυνόµενον, καὶ f| ἓν ἁπλῷ σχήµατι, Ἡ àv συν- ctp. Απλὸν μὲν οὖν μάρτυρ μάρτυρος ὁ μάρτυρο;χἀ- ANSELMI BANDURII NOTE. (73) Sine dubio, inquit Berkelius, temporum (, elc tpía, Bart Σπανίαν, xai Τα diritate vel transcriptorum negligentia hic locus mutilus ad nos pervenit, excidit enim, τὸ ἐθνικὸν Ἴδηρ. Quibus subnectendum optimo sensu. λέγεται xat Ἱθηρίτης. (72) De Parthenio et Artemidoro vide indicem Pinedi ad scriptores citatos ] in. Stephano By- zantio. (74) De hac Iberia pluribus agit iufra Por- pliyrogenitus cap. 45 et 46. Hanc ponit Agatheme- rus lib. i1. Geog. inter Colchidem et Albaniam : Ὑπόχειται 65 τῇ Xappasia πρὸς μὲν τῷ. Πόντῳ f Κολχικὴ, πρὸς δὲ ej Κασπίᾳ fj ΑἈλθανία, fic μεταξὺ χεῖται ἡ Ἰδηρία. Vide Dionysium de situ Orbis et Strabonem lib. 1 et xi. 75) Non est sequens versiculus, inquit Berke- lius, desumptus ex Dionysio Alexandrino de situ orbis. [mo in illo versu non videtur mentio fieri de Iberis orientalibus, sed de occidentalibus, ἀγ- αχωνησίαν. At nescio unde Berkelius sicscribit : Πρότερον μὲν οὖν ἡ Ἰθηρία εἰς δύο &rapylac διῃρεῖτο ὑπὸ ᾿Ῥωμαίων, νυνὶ δὲ εἰς τρεῖς, εἰς Ἑπανίαν Βαιτιχὴν, Σπανίαν Λουσι- τανίαν, xai Ταῤῥαχωνησίαν, οἱ hanc lectionem in versione expressimus, Salmasius vero in Plinienis Exercit. ait &e in veteri codice hunc locum sic sceri- tum reperisse : Πρότερον μὲν οὖν ἡ Ἱδηρία εἰς δύο ιΠρεῖτο ὑπὸ 'Ῥωμαίων, νυνὶ δὲ εἰς τρία, ὡς Μαρκια- νὸς kv τῷ Περίπλῳ-αὐτῆς, Βαιτιχκὴν, Λουσιτανίαν καὶ Ταῤῥαχωνησίαν. Certum quidem est, primum Roma- nos ilispaniam in citeriorem et ulteriorem divisisse ; de quo Plinius et alii: deinde veco cum .ota regio- ne essenl potiti, jn tres partiti sunt provin- cias. Mareianus quem hic Porphyrogenitus laudat sic babet in, Periplo cap. de lberia et Hispania : Ἡρότερον pi» οὖν ἡ Ἰθηρία διηρεῖτο ὑπὸ Ῥωμαίων εἰς ἑπαρχίας δύο, νυνὶ δὲ εἰς τρεῖς, εἰς Ἰσπανίαν Βαιτιχὴν, xat εἰς Ισπανίαν Λονσιτανίαν, καὶ Ἰσπα- χοῦ στηλάων, propecolumnas Herculeas habitantibus. p v(av Ταῤῥακωνησίαν. Agathemerus lib. n, Hispa- Verum versiculuin mox secuturum, ex quo usum κοῦ Ἱθηρικός conlirimat, ex Dionysio Alexand. transcripsit Steplianus noster. (16) Strabo lib. i1, narrat, Ilispanorum doctis- Simos olim Turdetanos fuisse, qui preter gram- malticz usum, eliam conscripta servabant. antiqui- tatis monumenta, poemata, el legcs iuelris inclu- sas.Cxterum iisdem litteris quibus Itali utebantur, Vide Vossium de arte Grammatiea. (77) Sic ex Dionysio emendat Berkelius, nomen auctoris adjungens. (18) Sic in ms. In editis vero : Πρότερον μὲν οὖν ἡ Ἰθηρία εἰς δύο διῃρεῖτο ὑπὸ 'Popatov, vow δὲ nias item tres recenset ; Ἰσπανίαι τρεῖς, ἃς Ἰθηρίας πρότερον ἐχάλουν ΄ xal ἔστιν ἡ μὲν Λουσιτανία πρὸς τῷ δυσμικῷ Ὠκεανῷ * ἡ δὲ Βαιτικὴ κατὰ τὴν ἑντὸς θάλασσαν, ὀλίγον τι xa τῆς ἄξω μετὰ τὸν πορθμὸν ἐἑπιλαμθάνουσα. Ἡ δὲ Ταῤῥακωνησία διἠχει ἀπὸ το. Ὠχεανοῦ χαὶ τῆς ἐκτὸς θαλάσσης ἐπὶ την m3 θάλασσαν, Sic quide: ante Constantiaum magnum, at post illum universa illa regio in sex provincias divisa fuit, vt palet ex scriptoribus. (19) Deest hoc verbum in editis et in ms.,et pro- prio marte reponitur a Berkelio. (80) Sic Berkelius, nescio unde. In editis εἰ in uis. Porphyrogeniti legitur, τὸ μὲν ὕδωρ, elc. 221 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. : po, χάροπος, ὁ Χαροπός' Χαροποῖό τ' ávaxtoc (81). A martyrus : Charops Charopis, hic Charopus, veiuti : Τροιζὴν, Τροιζηνος, ὁ Τροίζηνος, υἱὸς Τροιζήνοιο. Ἴδηρ, Ἴθηρος, ὁ Ἴδηρος * ἀφ᾽ οὗ παρὰ Κουαδράτῳ ἐν '᾿Ῥωμαϊκῆς Χιιιάδος ε ἔστιν Ἰδήροισιο, οὔ- τως ^ Καΐτοι Δ/]νσί 0' ἅμα καὶ Ι6ήροισι πο.ὶθμέοντες. Τὸ αὐτὸ χαὶ "A6puv àv παρωνύμοις qnol. Kal αὐτὸς "Iónpoc τραγοπώγων ἐν MaO0axoic εἴρηται Κρατίνου. Λέγονται οἱ Ἴθδηρες ὑδροποτεῖν, ὡς 'A01- ναιος ἓν Δειπνοσοφιστῶν β (32) οὕτω Φίάαρχος μὲν iv «à C καὶ τοὺς. ᾿Ἱόηράς φησιν ὑδρόπο- τε’ πάντας, καίτοι π.ουσιωτάτους πάντων ádr- θρώπων τυγχάνοντας. Κέκτηνται γὰρ ἄργυρον παὶ . χρυσὸν zAsictovr. Μονοσιτεῖν τε αὐτοὺς Charopique regis. Ττῶτεη Τγωχδρίς, hic Treezenus, ut Trezeni filius ; similiter quoque Iber lberis, bic Iberus : unde apud Quadratum libro quinto Romane Chiliadis dativus ]beris hisce verbis : Cum Liguribus:simul et Iberis belligerantes. ldem Abro in denominativis tradit. Et apud Crati- num in Maltbacis Iber&s hircina barba appellatur. Dieuntur lberes aquam potare apud Athenzum li- bro secundo Dipnosophistarum bisce verbis : PAil- archus libro septimo ait, lberos omnes aquam po- tare, eiiamai ditissimi hominum sint : argenti quippe el awii plurimum possident ; semel vero in die tantum cibum eos sumere parcimonig causa, ait, ac vestitu dal «Ἰόγει διὰ puxpoAor(av, ἐσθητάς τε φορεῖν πο- p uii splendidissimo. υτελεσεάτας. ΚΕΦΑΛ. KA'. Περὶ Ισπανίας. Πόθεν εἴρηται Ἰσπανία, Amb. Ἱσπάνου γίγαν- τος (85) οὕτω κχαλουµμένου. Ἱσπανίάι δύο τῆς ἸΊτα- λίας ἐπαρχίαι (88). ἡ μὲν µεγάλη, ἡ δὲ μικρά. Ταύτης ἐμνήσθη Χάραξ iv ν Xporidor(85): "Ev Ἱσ- παγίᾳ τῇ μαρᾷ τῇ ἔξω Λουσιτανῶν πἀ.ιν' ἀπο- στάντων ἑπόμφθη ὑπὸ "Ρωμαίων στρατηγὸς àz' αὐτοὺς Κύϊντος, ὁ αὐτὸς ὁμοῦ περὶ wv δύο Κύλντος ὁ τῶν "Ρωμαίων πο.Ίέμαρχος ἐν ἆμφο- εέραις ταῖς Ἱσπανίαιςο. Ἡσσώμενος δὲ ὑπὸ Οὐὗριάθου (86) σπογδὰς πρὸς αὐτὸν ἑποιήσατο. Ἰαύτην κεχλῆσθαί φησιν Ἰθηρίαν ἐν ὮἙλληνι- x&v Υ (87) * Τὴν δὲ Ἱσπανίαν "Ελληνες τὰ C zpora Ἱδηρίαν ἑκά.ουν, οὕπω ξύμπαγτος τοῦ ἄθνους t*yy προσηγορίαν µεμαθηκότες' d4A" ἀπὸ µέρους τῆς τῆς Ó ἐστι πρὸς ποταμὸν Ἱδηρίαν, "78 CAPUT XXIV. De Hispania. Unde dicitur Hispania? Ab Hispano hujus no- minis gigante Hispanim dus Halie provincige ; una quidem magna, alia vero parva. Hujus meni- nit Clharax lib. x Chrouicorum : In Hispaniam mi- norem exteriorem, Lusitanis rursum deficientibus, a Romanis exercitus dux missus est Quintus, qui si- mul in duabus Hispaniis belli prefecturam gereret, Is autem a Viriatho superatus, fedus cum illo iniit. Hanc vocari ait Iberiam [idem Cbarax] libro tertio rerumHellenicarum sive Grecarum : Hispaniam vero Greci primum Iberiam nuncupabant, cum nondum totius gentis nomen edidicissent ; sed a traclu regio- mis Ibero flumini adjacente, totam terram. Iberiam muncwparunt. Postremo autem aiunt illam Paniam appellatam esse. xal ἀπ' éxsivov ὀνομάζονται τὴ» πᾶσαν οὕτω καλοῦντες (88). Ὕστερον δὲ φασυ' αὐτὴν µετα- πεχ.1ήσθωι (89) Πανίαν. ANSELMI DANDURII NOTE. (81) Χαροποῖό «' ἄναχτος, sunt fragmenta ver- suum Dlomeri. (82) Locus hic Philarehi apud Athenzeum paulo diversus est. Sic ibi ille : Φησὶ δὲ τοὺς Ἴθδηρας πάντας ὑδροποτεῖν, χαΐτοι πλουσιωτάτους ἀνθρώπων ὄντας) μονοσιτεῖν τε αὐτοὺς ἀεὶ λέγει διὰ µικρολογίαν, Ἀσθητας 0i φορεῖν πολυτελεστάτας. Eadem refert Kustathius ad Periegete v. 282. (85) Hispania, quz primum dicta fuit Iberia, ut ex precedent! capite liquet, et deinde Hesperia ab p H ro stella lucidissima, qux vespertino tempore $n Occidente apparet, solem subsequens ; postmo- dum nuncupata est Hispalia ab Hispali, urbe ad fretum Atlanticum sita, quam hodie Siviliam vo- cant; unaquedenique littera immutata Hispania lata fuit. (84) Divisa fait olim a Romanis universa llispa- wia in citeriorem et ulteriorem, uti ad caput pra- eedens adnotavimus. 85) Χρονιχά Characis Pergameni passim citantur a bano. Vide Vossium de Hist. Grec. lib. ur. 86) Viriathus qui ex venatore latro, ex latroue subito dux atque imperator, Homanum exercitui mon semel profligavit : primum Vetilium pratorem fesis ejus copiis captum trucidavit; in cujus lo- €um cum missus esset C. L:vlius, egregie cum co pugnavit. Deinde Q. Fabius Maximus Zmilianus proconsul restituta militari disciplina eumdem devi- ci, Tum Q. Fabius Maximus Servilianus consul, alteriua frater, fusum Figatumque in Lusitaniam compulit anno U. €. 61€. Sequente vero cum a Viriatho circumventus opprimi posset, pacem prz- optanti zequis conditionibus «edit. Et de hac quidein Viriathi contra Q. Fabium Maximum Servilianum expeditione videtur hic loqui Cbarax : nam Q. Ser- vilius Czepio anno 614, neglecto federe, repente Viriathum adortus, corruptis ejus legatis, dolo il- lum sustulit, imsjore populi Romani 'dedecore, quam opere pretio. Vide Livium de bello Viria- thico, Florum, Appianum, etc. (87) Sic in ms. codice. Perperam in editis: Tau - την χεχλῆσθωί φησιν Ἰθηρίαν. Ἐν 6' Ἑλληνικῶν Y. lloc autem intelligit de eodem Charace, qui, Suida teste, condidit bistoriarum Graecarum libros xr, ín quorum secundo Augusti Cxsaris memoriam cele- ταις in secundo item Neronis, et successorum. Ceterum Characis librum secundum Ελληνιχῶν citat Stephanus Byzantius in Αδράστεια, et Ταί- vapo.. Unde facile crederem, et ex eo quod in Ste- phani epitome de llispania habetur, Porphyrogeni- ἵμιῃ boc integrum caput de Hispania exseripsisse, quemadmodum et przecedens caput, ex Opere inte- gro Steynani; ei miror cur Berkelius hzc item Stephano non reddiderit. - 88) Sic ex ms. codice. Locus mutilus in editis. (89) Sic emendamus ; quippe in mse. Porphyro- geniti ac Stephani corrupte legitur lIavevía pro Παν *asthenes enim lib. χι lbericorum apud CAPUT XXV. Ez historia sancti Theophanis Sigriauw. Hoc anno Valentinianus non modo Dritanniam, Galliam et Hispaniam servare non valuit; quin- etiam Lybiam occidentalem quz Afrorum dicitur re- gio, amisit hoc pacto. Duces erant duo Aetjus et Bonifacius : quos petente Valentiniano Romam mi- serat Tlieodosius. Bonifacio autem, qui occidenta- lis Libyze prifecturam acceperat, invidens Aetius, calumniatur eum, quod rebellare et Libyam occu- pare meditaretur. Et hec quidem Placidiz dixit matri Valentiniani. Bonifacio autem litteris significa. vit, ne evocatus veniret : Criminis enim calumniam passus es, et te imperatores dolis comprehendere CONSTANTINI PORPHYROGENITI 2246 ΚΕΦΛΛ. κε’ Ἐκ τῆς ἱστορίας τοῦ ὁσίου Θεοφάνους τῆς Σι- γριανῆς (90). Τουτῳ τῷ ἔτει Οὐαλεντινιανὺὸς o0 µονον Βρετα- νίαν, καὶ Γαλλίαν (91) καὶ Ἱσπανίαν ἀνασώσασθαι οὐχ ἴσχνεν, ἀλλὰ χαὶ τὴν Ἑσπέριον Λιδύην, τὴν τῶν ᾿Άφρων «χκαλουμένην χώραν προσαπώὠλεσε , τρόπῳ τοιῷδε. Δύο στρατηγοὶ σαν, ᾿Αέτιος xa Βονιφάτιος, οὓς Θεοδόσιος χατὰ αἴτησιν Οὑαλεντι- νιανοῦ εἰς Ῥώμην ἀπέστειλεν. Βονιφατίου δὲ τὴν ἀρχὴν τῆς Ἑσπερίου Λιβύης λαθόντος (92), φθονή- σας ὁ ᾽Αέτιος, διαθολὴν ποιεῖται xav αὐτοῦ, ὡς ἀνταρσίαν μελετῶντος, χαὶ τῆς Λιδύης κρατῖΏσαι σπεύδοντος. Καὶ ταῦτα μὸν πρὸς Πλακιδίαν ἔλεγε τὴν τοῦ Οὐαλεντινιανοῦ μητέρα. Γράφει δὲ χαὶ Bo- moliuntur. Ilis acceptis Bonifacius Aetio tanquam B ν.ρατίῳ, ὅτι Ἐὰν παραπεμφθῆς παραγενέσθαι μὴ sincero amico fidem habens, accitus non venit. Tum vero ceu (idum et benevolum imperatores habuc- runt Actium. Eodem autem tempore Gotthi et οἱ. multze ac copiosze gentes in Ilyperboreis locis usque ad Danubium habitabant; quarum praecipue erant Gotthi, Gepedes et Vandali, nullo alio, quam no- minum appellatione a se invicem discret:e, et ubi- que una communi lingua utentes : omnes alioqui pravas Arii sectantur opiniones. Hi sub Arcadio et Monorio, transmisso Danubio in Romanorum terra sedes posuerunt. Et Gepedes quidem, ex quibus postea Longobardi et Avares segregati sunt, regio- new 79 Singidoni et Sirmio proximam coluerunt. Wisigottbi autem cum Alaricho postquam Romam devastarunt, in Gallias profecti, eas sibi subege- runt. Gotthi vero, qui primo in Pannonia consede- rant, deinde anno Theodosii Junioris decimo nono, θελήσῃς (95)* διεθλήθης γὰρ, xal δόλῳ σε ol βασι- λεῖς βούλονται χειρώσασθαι. Ταῦτα δεξάµενος Bo- νιφάτιος , καὶ ὡς Ὑνησίῳ φίλφ ᾿Αετίῳ πιστεύ- σας, μεταπτεμφθεὶς οὗ παρεγένετο. Τότε οἱ βα- σιλεῖς ὡς εὐνούστατον τὸν ᾿Αέτιον ἀπεδέξαντο. "Ἠσαν δὲ τῷ τότε Γότθοι καὶ ἔθνη πολλό τε xa μέγιστα µέχρι τοῦ Δανουδίου (94) ἓν τοῖς: ὑπερδο- ρείοις τόποις χατῳχισμένα. Τούτων δὲ ἀξιολογώ- τερά εἶἰαι (95) Γότθοι, Γήπεδες, xaX Οὐανδηλοι, ἓν ὀνόμασι µόνον καὶ οὐδενὶ ἑτέρῳ διαλλάττοντες, μιᾷ διαλέκτῳ χεχρηµένοι πάντες δὲ τῆς Αρείου ὑπάρ- χουσι χαχοπιστίας. Οὗτοι ἐπ᾽ Αρκαδίου καὶ 'Que- plou τὸν Δανούθιον διαθάντες Ev τῇ τῶν Ῥωμπαίων (fj χατῳχίσθησαν. Καὶ οἱ piv Γήπεδες, t£ ὧν ὕστε- pov διῃρέθησαν Λογγίδαρδοι χαὶ ᾿Αδάρεις, τὰ περὶ ΣιΥΥ'δῶνα χαὶ Σερμεῖον χωρία ὤᾧχησαν. Οἱ δὲ Ἰσί- Υοτθοι μετὰ ᾿Αλαρίχου (96) τὴν Ῥώμην ποοθήσαν. ANSELMI BANDURII NOTAE. Plutarchum de fluminibus testatur Iberiam Paniam appellatam fuisse a Pane ejusdem regionis pr:e- fecto : Νικήσας δὲ xa Ἰδηρίαν, IIdvz χατέἐλιπεν &mt- μελητὴν τῶν τόπων, ὃς τὴν χώραν ἀπ᾿ αὐτοῦ Πανίαν µετωνόμασεν, ἣν οἱμεταγενέστεροι παραιγώγως Σπα- νίαν προσηγόρευσαν, καθὼς ἱστορεῖ Σωσθένης ἐν y Ἱδερικῶν. Devivta Iberia Panem illorum locorum praesidem reliquit, qui regionem a seipse Paniam no- miinavit, quam posteri secuti derivationem , Spaniam tandem appellarunt , ut refert Sosthenes libro xii rerum lbericarum. Vide et Plinium lib. m, cap 4. (90) Nimirum. Ex historia sancti Theophanis Sin- griane monachi. Perperam hunc titulun interpre- tatur Meursius sic : Ex historia sancti Theophanis Sigriana. Nullam quippe historiam Sigrianam con- scripsit Theophanes ; sed Singrianz montis mona- chus fuit, unde passim a scriptoribus dicitur τῆς Σιγγριανῆς. Officium Theophanis, quod fronti ejus- dem operum praefixit Combeflsius, sic habet : Tq αὐτῷ μηνὶ ιβ’ τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοφάνους τοῦ ὁμολογητοῦ τῆς Σιγγριανῆς. Mensis (Martii] die 19 Sancii Patris nostri Theophanis confessoris Sin- griang monachi. (91) Sic in ms. codice, et iu Theophane. In edi- tis corrupta ac depravata gic habent: Toóto τῷ ἔτει Οὐαλεντινιανὸς οὐ µόνονβρετανίαν ἀλλὰ xaX Γαλ- λίαν xol Ἰσπανίαν ἀνασώσασθαι οὐχ ἴσχνεν, ἀλλὰ Sls Ἑσπέριον Λιδύην προσαπώλεσεν τρόπῳ τοιῷδε. Theophanes lianc Vandalorum in Africam irruptio- nem refert. anno $1 im scriptor vero Chronici rii Theodosii Junioris : lexandrini, Prosper 1 'a- tius aliique id ad annum 21 et 97 ejusdem Augusti assignant, nimirum coss. Fl. Tauro et Fl. Felice, anno Christi 428. Vide Procopium lib. 1 de bello Vandalico, unde Theophanes, quse hic habet de Vandalorum ir. Africam irruptione, mutuatus est ; qua quidem summatim ab ipso collecta historice potius quam chronice ad annum 31 Theodosii Ju- nioris referuntur. (92) Sic ex Theophane. Perperam in ms.et in edi- tis Constantini legitur, Βονιφάτιος δὲ τὴν ἀρχὴν τῆς Ἑσπερίου Λιθύτς λαθών, elc. (95) Theoph:ine« : Ἐὰν μεταπεμφθῇς, παραγενέ- σθαι μὴ θελήσης. Si accersitus fucris, ne de reditu cogitato. . , (94) In Theophane legitur, πέραν τοῦ Δανουθίου. (95) Theophanes sic habet : Τούτων δὲ ἀξ.ολογό- T&pà εἶσι τέσσαρα, Γότθοι, Ὑπόγοτθοι, Γήπεδες. xaX Οὐανδῆλο. ἓν ὀνόματι µόνῳ, etc. Sed alia lectio Theophanis pro. 'Ὑπόγοτθοι habet Ἰσίγοτθοι. (96) In editis et in Theophane legitur μετὰ "AAÁ- ῥιχον. Unde ejus interpres sic vertit, Visigottlri illatas ab. Alaricho clades Roma devasiaia, in Gal- liam secedentes, varias obtinuerunt provincias. Meur- sius legendum sic monet ; Οἱ δὲ Οὐϊσίγοτθοι μετά "AAaplyou. ln ms. scribitur "Holyoz0ot, Ἰσίγοτθοε, et Ὑπόγοτθοι. Cxteru:m quo anno a. Gothis Homa capta fuerit, et quando ab. iisdeii Gallia occupata, pluribus narraut illius αν seriptores; qui 5359 tradunt, Gothos non cum Alaricho, sed cum Atbaulfo ejus successore Gallias occupasse, 22b DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 236 τες εἰς Γαλλίας ἐχώρησαν, καὶ τῶν ἐχεῖ ἐχράτησανι A Thracie agros incoluere, eodein Augusto ita per- Γότθοι δὲ Πανωνίαγ ἔχοντες πρῶτον, ἔπειτα (0 ἔτει τής βασιλείας θεοδοσίου τοῦ Νέου ἐπιτρέφαντος, τὰ τῆς θράχης χωρία (pxnoav: xa ἐπὶ νη’ χρόνους tv τῇ θράχῃ διατρίψαντες (97), θευδερίχου ἡγεμονεύον- τος αὐτῶν πατρικίου xal ὑπάτου, Ζήνωνος αὑτοῖς ἐπιτρέφαντος, τῆς ᾿Εσπερίου Λιθύης βασιλείας ἐχρά-ησαν. Οἱ δὲ Οὐανδῆλοι ᾽Αλανοὺς ἑταιρισάμενοι, xal Γερμανοὺς, τοὺς νῦν χκαλουµένους Φράγχους, διαθάντες τὸν Ῥήνον ποταμὸν (98), ἠγούμενον ἔχον- τες Γογίδισχλον (99), χατῴχησαν £v. Ἰσπανίᾳ πρώτῃ οὔσῃ χώρᾳ τῆς Εὐρώπης ἀπὸ τοῦ Ἑσπερίου Ὠχεα- νοῦ. Βονιφάτιος δὲ, φοθηθεὶς τοὺς τῶν Ῥωμαίων βασιλεῖς, περάσας ἀπὸ Λιθύης εἰς Ἰσπανίαν πρὸς τοὺς Οὐανδήλους Άλθεν ' xat εὑρὼν τὸν μὲν Γογί- δισχλον τελευτήσαντα, τοὺς δὲ ἐχείνου παΐδας Γότ- B θαρόν τε καὶ Γηζέριχον τὴν ἀρχὴν διέποντας, τού- τους πρυτρεφάµενος τὴν ἑσπέριον Λιθύην εἰς τρία µέρη διελεῖν ὑπέσχετο. Ἐφ' ᾧ ἕκαστον τοῦ τρἰτου μέρους ἄρχειν σὺν αὐτῷ, κχοινῇ δὲ ἀμύνεσθαι τὸν οἷον δήποτε πολέμιον. "En ταύταις ταῖς ὀμολογίαις mittente : inque Thracia quinquaginta et octo annis commorali, Theuderico duce, patricio et consule, Zenoue ipsis permittente occidentalis Libyz? regnum occuparunt. Vandali autem adjunctis sibi Alanis et Germanis, qui nunc Franci appellantur; trajecto Rheno flumine, duce Gogidisclo in Hispania, quz ab Oceano Occidentali prima Europz regio est, sedem posuerunt. Bonifacius autem, Komanorum imperatorum metu, e Libya in Hispaniam Lrajiciens ad Vandalos se recepit. Cumque jam obiisset Go- gidiselus, ipsius filios Gottharum et Gezerichum principatum tenentes offendit : hos pluribus horta- tus Libyam occidentalem in tres partes se divisu- rum promisit, ut unusquisque secum tertiam par- tem obtineret : eunctique simul adversarium oin- nem quisquis ille foret, ulviscerentur. Hoc pacto fodere, Vandali freto transmisso, Libyam occupa- runt ab Oceano Tripolim usque, qua est juxta Gyrenem. Wisigotthi autem e Gallia moventos Hi- spaniam occuparunt. Οὐανδηλοι τὸν πορθμὸν διαθάντες, τὴν Λιδύην χατῴκησαν ἀπὺ vou Ὠχεανοῦ µέχρι Τριπόλεως τῆς χατὰ Κυρήνην (1). Οἱ δὲ Ἰσίγοτθοι ἀναστάντες ἀπὸ Γαλλίας ἐκράτησαν καὶ τὴν Ἱσπανίαν. Τινὲς δὲ τῆς συγχλήτου Ῥωμαίων φίλοι Βονιφα- τίου, την τοῦ ᾿Αετίου ψευδοχατηγορἰαν ἀνήγγειλαν τῇ Πλαχιδίᾳ, ἑμφανῆ ποιῄσαντες καὶ τὴν πρὸς Βονεράτιον ᾽Αετίου ἐπιστολὴν, τοῦ Βονιφατίου ταύ- την αὐτοῖς ἁἀποατείλαντος. Ἡ δὲ Πλαχιδία ἐκχπλα- γεῖσα, τὸν μὲν ᾿Αέτιον οὐδὲν ἠδίχησεν, Βονιφατίῳ δὶ λόγον προτρεπτιχὸν μεθ) ὄρχων ἀπέστειλεν, Too Senatores porro quidam Romani amici Bonifacii, falsain. Aetii criminationem Placidi patefecerunt, producta Aetii ad Bonifacium epistola, quam ipsis Bonifacius miserat. Hac re perculsa Placidia Aetium quidem nullatenus !esit, ad Bonifacium vero lit- leras cum jurejurando misit, quz officium suade- rent. Defuncto autem Gotthario, Gezerichus factus δὲ Γοτθαρίου τελευσήσαντος, Γηζέριχος εῶν Obav- C est Vandalorum imperator. Bonifacius accepta fide ὅήλων Υέγονεν αὑὐτοκράτωρ. Βονιφάτιος δὲ τὸν λό- ον δεξάµενος, τῶν Οὐανδήλων κχατεστράτευσεν , στρατοῦ μεγάλου ἑλθόντος αὐτῷ ἁπότε Ῥώμης καὶ τοῦ Βυζαντίου, στρατηγοῦντος ΄Ασπαρος. Πολέμου δὲ χροτηθέντος πρὸς Γηζέριχον, ἠττήθη ὁ τῶν Ῥωμαίων στρατός. Καὶ οὕτω Βονιφάτιος μετά ᾿"Λσ- παρος εἰς ᾿Ρώμην d200v, «hv ὑποψίαν διέλυσεν ἀποδείξας τὴν ἀλήθειαν ἡ δὲ ᾿Αφϕριχὴ ὑπ Οὐανδή- λοις Ἠέγχονε. Ίότε καὶ Μαρκιανὸς στρατιώτης ὢν, xai δουλεύων τῷ "Ασπαρι (9), ζῶν συνελήφθη ὑπὸ Γηζερίχου, ὁ μετὰ ταῦτα βασι)εύσας. Ἱστέον ὅτι «psi ἀἁμερουμνεῖς (5) εἰσιν ἓν δλῃ τῇ contra Vandalos exercitum movit, numerosissimis copiis Roma et Byzantio, duce Aspare, missis. Inita cum Gezericho pugna Romanorum exercitus aupe- ralus est. Atque ita cum Aspare, Romam veniens Bonifacius, rei veritate probata, conceptam de se suspicionem diluit. Africa vero Vandalis subdita mansit. Tunc etiam Marcianus, qui sub Aspire militem agebat domesticum, et postea imperium nactus, vivus a Gezerico captus est. Sciendum est, tres Amermumnes in universa ANSELMI BANDURII NOTE. (97) Sic babet ms. codex Theophanis Pal. ln textu legitur : Ἐν τῇ 8páxn διέτριψαν,χαὶ τῆς Ἔσπε- βασιλείας ἐκράτησαν. Sed melius codex Pal. n editis Constantini corrupta liec ac depravata síc habent: Ἐν τῇ θράχῃ διατρίφαντος θενδερίχου ἠγε- μονεύοντος αὐτῶν, πατριχκίου καὶ ὑπάτου Ἀήνωνος, αὑτὰρ ἐπιστρέφαντος τῆς Ἑσπερίου Λιθύης Baot- λείας ἐχράτησαν. Theuderichus autem hic Vala- meris fllius e Thracia Byzantium accersitur, con- suique renunciatur, et Thracie praefectura donatur; inodum a Zenoue conipulsus in. Italiam proflcis- eitur, et Gizericho vita jam functo priusquam ips2 Romam appelleret, urbe tandem totoque simul Occidente potitur. Vide Theophanem ad annum 41 imperii nis. (5) Sic ex Theophane. In ms. et in editis Con- stantini perperam legitur, τὸν Nivov ποταµόν. — (99) Sic ex. ms. Perperam legitur in editis, ἡγου- psvov Γογίδισχλον. Theophanes habel, ἠγούμενον D ἔχοντες Μοδίγισχλον" et sic etiam Theophani aulo iníra appellatur Μὸδίγισχλος. ] P (4) Sic ex "Füeophane: lu ms. et in editis Cou- gtantini legitur, µέχρι Τριπόλεως τῆς κατὰ Κυρίνης; Meursius interpretatur, Tripolin usque que est ex adverso Cyrenes. M (3) Sic ex Theopbane. In ms. et in editis Con- stantini legitur, xai δουλεύων ."Ασπαρον. Quz sic Meursius interpretatur : Tunc etiam Marcianus miles Aspari serviens, qui postea $mperiwn nactus esi, vivus a Gezericho captus fuit. ] (5) Sic in ms. et in editis. At paulo infra scri- bitur ἁἀμερμουμνῆς, ideoque sic ubique scriben- dum ait Meursius in notis. Verum apud scriptores Byzantinos varie liec vox scripta reperitur; quod uidem factum est librariorum inscilia, ul. nemo ubitat. Ceterum ἁμερμουμνῆς dicti supremi apud Saracenos principes, ut patet ex iis quae hoc capite docet scriptor noster. 22] CONSTANTINI PORPHYROGENITI 228 Syria esse, id est, in Arabum prineipatu ; quorum A Συρίᾳ, χουν kv τῇ τῶν ᾿Αράδων &pyf. Ὃν ὁ μὲν πρῶ- quidem primus residet in Bagdad, estque ex Mua- methi sive Muchumeti progenie; secundus sedet in Africa οἱ est ex prosapia Alim et Phatemo filiae Muameth sive Muchumet, 840 unde etiam Phate- πο vocantur ; tertius vero in Hispania sedes ha- bet, et a Mavia originem ducit. Nec ignorandum est, a principio cum Saraceni totum Syrie imnpe- rium obtinerent, Amermumnem in Bagdad rese- disse. lmperabat vero Persim universae, Africs, AEgypto et Arabiz Felici; et ameradias magnas, sive preturas habuit hasce : prima am.eradia erat Persia sive Chorossan ; secunda erat Africa ; ter- tia, ZKgyptus ; quarta, Philistiim, sive Rbamble; quinta, Damascus; sexta, Chemps, sive Emessa; τος χαθέζεται Ev τῷ Βαγδάδ (4): ἔστι δὲ ix τῆς τοῦ Μουάμεῦ µγενεᾶς, τοι τοῦ Μουχούμετ’ ὁ δὲ f καθέζεται ἓν ᾿Αφϕρικῇ, χαὶ ἔστιν ἐκ τῆς τοῦ ᾽Αλημ γενεᾶς, χαὶ Φατιμὲ, τῆς θυγατρὸς Μουάμεθ, τοι τεῦ Μουχούμετ * ἐξ οὗ καὶ Φατημῖται ὀνομάξονται. Ὁ δὲ τρίτος χκαθέζεται tv "lonavia* ἔστι δὲ ἀπὸ τῆς γενεᾶς τοῦ Μαθίου. ἸἹστέον ὅτι ἐν τῷ χατ ἀρχὰς ἐν τῷ χυριεῦσαι τοὺς Σαραχηνοὺς πάσης τῆς Συρίας ἐχαθέσθη ἁμερμουμνὴς εἰς τῷ Βαγδάδ. Ἐδέσποξε δὲ πάσης τῆς Περσίας, xal τῆς ᾿Αφϕριχῆς, χαὶ τῆς Αιγύπτου, χαὶ τῆς Εὐδαίμονος ᾿ΑἈραδίας. Καὶ elyev ἀμηβαδίας µεγάλας, τοι στρατηγίδας, ταύτας " πρώτην ἁμηραδίαν τὴν Περσίαν, Ίγουν τὸ Χωροσ- σάν δευτέραν ἁμηραδίαν τὴν ᾽Αφϕριχὴν , τρίτην septima, Chalep; octava, Antiochia; nona, Cha- B ἀμηραδίαν τὴν Αἴγυπτον (3), τετάρτην ἀμηραδίαν ran ; decima, Emet ; undecima, Esibe; duodecima, Musel ; decimatertia ameradia, Ticrit. Africa vero ab Amermumnis Bagdadensis potestate avulsa, sui juris faeta, et proprium sibi ameram constituente, prima ameradia, quemadmodum solebat, fuit Per- 8ià; secunda, /Egyptus, et reliqua deinceps, ut supra dictum est. Nuper vero cum Ámermumnes Bagdadensis viribus impar esset, ameras Persi:e sive Chorasan sui juris et potestatis factus est, seseque Ámermumnem appellavit, gestans Alcora- num e collo per tabellas instar torquis penden- " tem : deque genere Alim oriundum se dicit. Ame- ras autem Aijabie Felicis sub potestate amer AEgypti semper fuit. Verum bic quoque suce ditio- τὴν Φιλιστιὴμ, toc τὸ "Páp6le: πέµπτην ἁμηραδίαν τὴν Δαμασκὺν, Έχτην ἁμηραδίαν τὸ Χὲμφ, ἧτοι 9b Ἔμεσσα * ἑθδόμην ἀμηραδίαν τὸ Χάλεπ, ὁγδόην ἀμηραδίαν τὶν ᾿Αντιόχδιαν, ἑννάτην ἁμηραδίαν τὸ Χαρὰν, δεκάτην ἁμηραδίαν, "Ἔμετ, ἑνδεχκάτην ἁμηραδίαν τὴν Ἐσιδὴ, δωδεχάτην ἁμημαδίαν τὸ Μούσελ, τριαδεχάτην ἀμηραδίαν τὸ Tuxpis. Tfc δὲ Αφριχῆς ἁποσπαθείσης ἀπὺ τῆς τοῦ ἁμερμουμνη . ἐν τῷ Βαγδὰδ ἑξρυσίας, χαὶ ἱδιοχρατησάσης, xal ἁμηρᾶν ἴδιον ἀναγορευσάσης (0), Υέγονε, χαθὼς xai προὐπῆρχεν, πρώτη ἀμηραδία f) Περσία, δευτέρα ἡ Αἴγυπτος, xal χαθεξῆς αἱ λοιπαὶ, χκαθὼς προεί- ρηται. Αρτίως δὲ πάλιν τοῦ ἁμερμουμνῆ τοῦ ἓν τῷ Βαγδὰδ ἁδυνατήσαντος Ὑέγονεν ἰἱδιόρνθμος ὃ τῆς nis effectus, Amermumnem sese nuncupat, atque QC Περσίας ἀμηρᾶς, fjyouv τὸ Χορασάν' xai ἀπεχάλεσεν ad Alim originem refert. ἑαυτὸν ἁμερμουμνῆν, φορῶν xav τὸ χουρὰν (7) διὰ πινακιδίων εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ δίκην µανιαχίου (8). Λέχει δὲ αὐτὸν εἶναι ἀπὺ τῆς Ὑενεᾶς «o0 Ἀλήμ. Ὁ δὲ ἁμτηρᾶς τῆς Εὐδαίμονο ᾿Αραδίας ὑπῆρχεν ἀεὶ xol πάντοτε ὑπὸ τὴν ἑξουσίαν τοῦ ἀμηρᾶ Αἰγύπτου. Γέγονε δὲ xal αὐτὸς ἰδιόρυθμος, καὶ ἀπεχάλετεν xoi αὐτὸς ἕαυτὸν ἁμερμουμνήν * λέγει δὲ καὶ αὐτὸς ἑαυτὸν εἶναι ἐκ τῆς τοῦ ᾽Αλὴμ γενεᾶς. | CAPUT XXVI. Genealogia conspicui regis Hugonis. Sciendum est, Italie regem, magnum Lotharium, couspicui regis llugonis avum a Carolo magno ori- ginem ducere, qui a bellica fortitudine atque gestis admodum celebratur. Hic itaque Carolus unus om- nibus regnis iinperabat. Regnavit autem in magna Francia ; ipsoque regnante, nenio alius sese regem appellare ausus est; sed foedus cum eo omnes pepi- gerant. llle autem multis opibus, ingentique pecu- niarum vi ín Palzstnam transmissis, monasteria ΚΕΦΑΛ. Κα’. Ἡ reveaAoría τοῦ περιθλέπτου ῥηγὸς Οὔγω- voc (9). Ἰστέον ὅτι ὁ ῥὴξ ἸἹταλίας ὁ μέγας Λλωθάριας, ὁ πάππος τοῦ περιθλέπτου ῥηγὸς Οὕγωνος, ἀπὸ τῆς γενεᾶς μεγάλου Καρούλου χατήχετο, περὶ οὗ πολὺς ἔπαινος ἐγχώμιά τε xal διηγἠµατα, χα) περὶ πολέμους ἀνδραγαθήματα. Ὀὗτος οὖν Κάρουλος ἣν µονοχράτωρ πάντων τῶν ῥηγάτων (10).Ἐδασίλενσε δὲ εἰς τὴν μεγά- λην Φραγγίαν. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ οὐδεὶς τῶν p ὑπολοίπων ῥηγῶν ἑτόλμησε ῥῆγα ἑαυτὸν καλέσα», ἀλλὰ πάντες ὑπῆρχον ὑπόσπονδοι αὐτοῦ * ὅστις χρή- ANSELMI BANDURII NOTE. (4) Sic ex ms. codice. In editis locus hie muti- lus ac depravatus, ut optime aniniadverterat Meursius. Qus vero hic narrat scriptor noster de divisione Saracenorum imperii, couferri possunt cum iis, quz in diversis locis suz Chronographiae scribit T heephares. .. (ϐ) Sic ex ims. expletur lacunula, que comparet in eitis. (6) Sic emendamus cum Meursio. Perperam in ms. et in editis legitur, ἀναγορεύσασα. (7) Kup&v, Κουράνιον, et. Κοράν, Curan, L«un- clavio in Onomast. IHist. ad Turc. Alcoranum Mahu- metanorum. Vide Ducangii Gloss, Grzec. (8) Μανιάχιον, Μανιάχης, et Μανιάκι, Torques Monile. Vide Ducangii Gloss. Grac. (9) Sic ex ms. codice. Ugo iste ab Italis voca- fus, ejecto Rodulpho, Italig regnum obtinuit, se Francie rex, ut paulo infra a Porphyrogenito ap- pellatur, nusquam fuit, sed comes.tantum Provie- cie sive Arelatensis. (10) Ῥηγάτον Gracis recentioribus, regnum ut ῥουκάτον, πριγχιπάτον, eic. Vide Gloss. Grae. Ducangii. 2:9 DE ADMINISTRANDO IMPERIO 230 pasa ἱκανὰ xal πλουτον ἄφθονον iv Tlalatatívr A quampluriuia excitavit. Lotharius igitur iste, admo- ἀποστείλας ἑδείματο μοναστήρια πάµπολλα. 'O τοῖὺνν Λωθάριος οὗτος (11) ἀναλαδόμενος τὰ ἑαυ- τοῦ στρατεύματα χατὰ "Pour; ἑκατρατεύσας ἀπ) πολέμου ταύτην ἀχράτησε, xal ἑστέφθη παρὰ τοῦ τότε πάπα” xai ἠνίκα ὑπέστρεφεν εἰς τὴν ἑαυ- τοῦ. ἑδουσίαν, Ίγουν εἰς Παπίαν, χατήντησεν εἰς τὸ χάστρον Πλαξέντα, τὸ ὃν ἀπὸ τριάχοντα μιλίων τῆς Παπίας. Κάχεῖσε μὲν οὗτος τελευτᾷ. Ἔτεχεν δὲ υἱὸν ὀνόματι ᾿Αδέλθερτον, ὃς ἔγημε γυναῖχα τὴν μεγάλην Βέρταν, xal ἐξ αὐτῆς τὸν προῤῥηθέντα fry τὸν Οὕγωνα ἔτεχεν. Μετά δὲ τὸ τελευτῆσαι τὸν µέ- αν Λωθάριον (12), Λοδόϊῖχος (13) ὁ ἴδιος τοῦ Λο- ξοῖχου ἀπὸ τῆς μεγάλης Φραγγίας ἐλθὼν ἐχράτησε τὴν Παπίαν. Ναὶ ἣν μὲν ἄστεπτος (14). Ὕστερην δὲ $20sv εἰς Βερῶναν (15), εἰς τὸ κάστρον τὸ ἂν ἀπὸ px' μιλίων τῆς Παπίας, χαὶ ἐλθόντος αὐτοῦ ἑἐχεῖσε ἑκ- ανέστησαν αὐτῷ οἱ τοῦ αὐτοῦ κάστρου, xal χρατή- σαντες ὀτύφλωσαν. Καὶ τότε ἑχράτησε Βεριγγέριος ὁ πάππος -οὔ νυνὶ Βεριγγέρι’ xal εἰσελθὼν ἐν Ῥώμῃ ἑστέφθη (16). Καὶ μετὰ τοῦτο ἐδηλοποίησε Jab; πολὺς τῷ ᾿Ῥοδούλφῳ (17) εἰς Βεργωνίαν ὄντι, λέγον- τες, ὅτι Ἐλθὲ ἐνταῦθα, xai παραδίδοµέν σοι τὸ ῥη- Ἱάτον, χαὶ ἀποχτενοῦμεν τὸν Βεριγγέριον. '0 δὲ ἦλθε ἀπὸ Βεργωνίαν πρὸς τὰ µέρη τῆς Παπίας * xat 6 μὲν Άμισυ λαὸς ἣν μετὰ τοῦ Βεριγγέρη, ὁ δὲ λοιπὸς μετὰ τοῦ 'Ῥοδούλφου» καὶ πολεµήσαντες, ἑνίχησεν 6 Βεριγγέρης τὸν πρῶτον πόλεμον, xal πάλιν πολε- µήσαντες, ἑνίχησεν ὁ ᾿Ῥοδοῦλφος. Kat ἔφυγεν ὁ λαὸς τοῦ Βεριγγέρη, καὶ μόνος χαταλειφθεὶς ὀβεριγγέρης, tis exercitibus, adversus Romam expeditienem θιι- scepit, quam bello subjecit : atque ab eo, qui tum se- debat, poniifice coronatus est. Cum autem in ditio- nem suam, Papiam scilicet, reverteretur, in urbem Placentiam triginta a Papia milliaribus dissitau 1 pervenit, ibique diem obiit. Filium vero habuit Adel- bertum nomine, qui uxorem duxit magnam Bertam, et ex ea Ilugonem regem, cujus supra mentionem fe- cimus, suscepit. Lothario autem magno fatis functo, Ludovicus consanguineus Ludovici e magna Fran- cia profectus Papiam oecupavit non coronatus. Postea Veronam se contulit; quie urbs centum vi- ginti milliaribus Papia distat ; quo cum venisset, in- surgentes contra illum cives captum oculis orha- B runt. Tunc regnum adiit Berengarius, Berengarii, qui numc in vivis est avus, Romamque ingressus coronatus est. line populi multi Rodulphum in Bur- gundia versauntem, hisce verbis evocant: Huc accede, οἱ occiso Berengario, regnum tibi trademus. llic ex Burgundia movit, versusque Papiam concessit : di- visoquo populo, pars Berengarium sequebatur, residua vero pars Rodulpho hzrebat : collatisque signis, primo Berengarius vieit ; prelioque rursus inito, victor fuit Rodulphus, Berengariique exer- citus in fugam actus est. Ipse autem Berengarius, a suis desertus, se mortuum simulavit, medius- que inter cadavera collapsus, pelle cervina, quam ferebat, se contegeus et operiens, pedem extra protensum babuit. Accedens autem quidam ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ. (11) Lotharius hic Lotbarii fllius, Ludovici II C coronam imperii a Joanne papa violenter extorsi', imperatoris, qui quartus a Carolo Magno impera- tof Occidentis numeratur, frater; ab eodem Lu- dovico contra Saracenos Africanos litaliam vastan- tes 3d auxilium vocatus Romam adiit anno Chri- sti 869, mortuo jam ante biennium Nicolao ponti- fice, et ab ejus successore Adriano ll, per fraudem ac meidacium exorata venia; cum sub comnmu- Dionem Dominici corporis Waldrada se pellice t interdictum abstinuisse, et in potestate uisse Nicolai pontiflcis jurasset, sacrilegii illius in reditu penas dedit Placeutix: lethal! morbo €onfeciss eodem anno, sexto Idus Augusti, ut scribunt nonnulli; alii vero Julio mense mortuum narrant, neque id cujus causa veneral* ab Adriano impetrasse. 12) Diu post Lotharii obitum Ludovicus hic ab berto Tüsciz Marchione. excitus contra Beren- garium in ltaliam venit; quippe Lotharius e vivis excessit anno Christi 869, uti paulo superius dixi- mius; Ludovicus vero hic in Italiam venit auno Christi 900 vel sequenti. (15) Ludovicus hic, Bosonis filius, nascitur ex Hermingarde filia Ludovici jr.nioris imperatoris. (14) Ludovicus in fugam conjecto Berengario, Rome a Papa imperii donatus est insignibus anno Christi 901. (15) Anno tertio imperii Ludovicus cum esset Veroue, Adelberti Marchionis, a quo vocatus fue- yat in Italiam, proditione capitur a Berengario, et oculis atque imperio privatur Augusto mense anni Christi 90$ ut ait Rhegino; etsi Gotfridus Viterb. et Otto Frisingensis sequenti anno id faetan) prodant. (16) Berengarius sublato Ludovico rursus Italix Occupat regnuin ; ae Romam cum exercitu adiens et Septembri mense anni 915 est inunctus, ut ex ejus diplomatibus ostendit Sigonius lib. vi, de Reg. [ια]. Sed eo Roma recedente, idem pontifex Lambertum Augustum, qui a Formoso papa fuerat coronatus, Romain accersit, ubi habita episcopo- rum synodo, utriusque regis juribus examinatis, omnium Patrum sententia Joannes Berengarii coronationem tanquam vi extortam abregavit, ct Lamberti legitimam judicavit; quod quidem com- probatum etiam fuit in synodo Ravennate, paulo post ab eodem pontitice Romano ibi congregata. (17) Adelbertus Eporedie marchio aliique lia- lim proceres Rodulphum Riehardi fülium, quem Flodoardus Gallis Cisalpinze regem, Luitprandus Burgundiz principem nuncupant, ad Italie regnum capessendum vocant. Nec ille cunctatus anno 92?, ut ait laudatus Flodoardus, eo contendit : ac. Be- rengarii fusis copiis, lali rex appellatur. Beren- arius Veronz, quo se ex insidiis fuga receperat, lamberti cujusdam insidiis occisus est anno Christi 924, sicque Berengarius dignas suscepit poenas, quod federe cum Hunnis inito, eesdem yerum majori agmine in ltaliam intulisset in odium Rodulphi electi. Francorum regis, a quo ante annum fuerat bello superatus, ut scribit idem Flodoardus, qui depopulationes Jltali;e pluribus recenset. Ceterum de iis, quae hic narrat Porphy- rogenilus de iteratis ac varie fortune praeliis Πυ- duiphi cum Berengarlo, deque divisione regni inter eos, ac de belljca expeditione trium mar. chionum e Burgundia contra Italiam, consulendi sunt scriptores illius 2i; quippe apud historicos recentiores res gest illis temporibus in. Malia admodum obscurz ac confuse reperiuntur. 931 CONSTANTINI PORPHYROGENITI - ex Rodulphi militibus, pedem ejus venabulo fe- A ἐποίησεν ἑαυτὸν ὡς τεθνεῶτα, xat ἔπεσεν µέσαν τῶν riit : αι immotus ille mansit; cumque ipsum absque ullo motu miles cerneret, pro moriuo habuit ac reliquit. Rodulphi vero exercitus hunc Berengarium esse ignorabat. Prelium autem cum cessasset, surrexit Berengarius, solusque palatium suum adiit; iterumque regno potitus, armis contra Rodulphum sumptis, eum superavit. Post- . hzc autem pacto federe, regnum inter se divise- runt, iia ut pars una uni, allera alteri cederet. Rodulphus tamen sub consilio et potestate Beren- ' garii manebat. Venere postea ex Burgundia Pa- piam tres Marchiones, ut principes exturbarent, llugo nimirum Taliapherni, Boso, et Hugo Bosonis frater, rex ille nobilissimus, cujus antea mentio- τεθνεώτων, σχεπάσας αὐτὸν μετὰ τῆς δορχᾶς αὖ- τοῦ (18), τὸν δὲ πόδα αὐτοῦ εἶχεν ἔξω. Ἑλθὼν δὲ εἷς ix τῶν στρατιωτῶν τού Ῥοδούλφου, δέδωχεν αὑτῷ μετὰ µεναύλου (19) εἰς τὸν πόδα * αὐτὸς δὲ τὸ ούν- ολον οὐκ ἐσαλεύθη - τοῦ δὲ μὴ σαλευθέντος, ἀφίησιν αὐτὸν ὡς ὅτθεν νεκρὸν ὄντα" ἡγνόει δὲ ὁ τοῦ Ῥοδούλ- φου λαὸς ὅτι ὁ Βεριγγέρης ἐστί. Καὶ παύσαντος τοῦ πολέμου, Ἰγέρθη ὁ Βεριγγέρης, χαὶ ἦλθεν εἰς τὸ πα- λάτιον αὐτοῦ μόνος, xoi πάλιν ἐχράτησε τῆς βασι- λείας, καὶ ἑπολέμησε τὸν Ῥοδοῦλφον, xal ἑνίχησεν αὐτόν. Μετὰ δὲ τοῦτο συνεθιδάσθησαν εἰς ἀλλήλους, xai ἐμερίσθησαν τὴν χώραν elg δύο * καὶ 6 μὲν εἷς ἀνελάδετο τὸ ἓν µέρος τῆς χώρας ὁ δὲ ἕτερος τὸ ἕτερον. "Hy δὲ ὁ Ῥοδ,Όλφος ὑπὸ τὴν βουλὴν καὶ ἓξ- nem fecimus. ls porro magna süipatus multitu- B ουσίαν τοῦ Βεριγγέρη. Καὶ μετὰ τοῦτο ἤλθον ἀπὸ dine accessit : quo comperto Berengarius, bellum instruxit, atque in occursum ejus venit, interce- ptoque commeatu, famem exercitui ejus intulit, interdixitque suis ne quempiam occiderent ; sed quemcunque caperent, naso et duabus auriculis mutilarent, sicque dimitterent; id vero factum est. (Qua re conspecta tres memorati duces, nudis pedibus, divina Evangelia prae manibus tenentes Berengarium adierunt, veniam pelentes, jurantesque, 89 se nunquam illo superstite isthuc venturos esse. Tunc sivit eos liberos in regionem redire. Deinde vero cum Veronam abiisset Deren- garius, a Phalamberto compatre suo occisus est : et tunc toto regno potitus est Rodulphus. Sub hec univers» regionis populus praefatum regem llugonem ex Durgundia accersivit, oblato regionis Sus principatu, si accederet : cumque veuisset, sustulit. eum populus, et in palatium adduxit, regemque constituit : Rodulpho vero edixerunt , ul sive in regionem suam, sive quocuuque vellet, sublatis opibus suis, abiret. Is in Burgundiam Fegionem suam se contulit, ibique satis ample multitudini imperavit. Mortuo Rodulpho, menmo- Βεργώνια τρεῖς µαρχήσιοι (20) πρὸς Παπίαν τοῦ ἐχδιῶξαι τοὺς χρατοῦντας xal χρατῆσαι αὐτοί (91) - ἦσαν δὲ οὗτοι, Ob vov ὁ Ταλιαφέρνου, καὶ Βόζων, καὶ Οὕὔγων ὁ ἀδελφὸς τοῦ Bózou, 6 προρηθεὶς εὐγενέστα- τος ῥήξ. Ηλθε δὲ μετὰ λαοῦ Ιχανοῦ. Καὶ pav 5 Βεριγγέρης, τοιμάσθη, xat ἀπῆλθεν εἰς συνάντησιν αὐτοῦ πρὸς πόλεμον, καὶ παρακαθίσας ἑστενοχώρη- σεν αὐτοὺς ἀπ) λιμοῦ, καὶ ὥρισε τὸν λαὸν αὐτοῦ μὴ φονεύειν τινὰ, ἁλλ᾽ ὅπου ἂν χρατῄσωσί τινα ἐξ αὖ- τῶν, χόπτωσι τὴν ῥῖνα αὐτοῦ xal τὰ δύο ὠτία, val ἀπολύωσιν * ὃ 5h καὶ ἑποίουν. θεασάµενοι οὖν τοῦτο αἱ προῤῥηθεῖσαι τρεῖς χεφαλαὶ, ἅραντες ἀνυπόδετοι τὰ θεῖα Εὐαγγέλια (29) εἰς τὰς χεῖρας αὐτῶν, Ίλθον πρὸς τὸν Βεριγγέρην, αἰτούμενοι συγχώρησιν, xal ὀμνύοντες τοῦ µηχέτι ἐλθεῖν ἐνθάδε µέχρι τέλους ζωῆς αὐτοῦ, xat τότε ἔασεν αὐτοὺς ἀπελθεῖν elo τὴν ἰδίαν χώραν. Ὕστερον δὲ τοῦ Βεριγγέρη ἀπελθόντος εἰς Βερόναν, ἀπέχτεινεν αὐτὸν Φαλάμδερτος ὁ σύν- τεχνος αὐτοῦ (23), καὶ τότε ἐκράτησεν ὅλον τὸ ῥηγά- τον Ῥοδοῦλφος. Καὶ μετὰ τοῦτο ἐμήνυσεν ὁ λαὸς (24) «f, χώρας ὅλης εἰς Βεργωνίαν τῷ Οὕγωνι τῷ προβ- ῥηθέντι ῥηγὶ, λέγοντες, ὅτι "EX05, xaX παραδίδοµέν σοι την χώραν. Καὶ ἑλθόντος αὐτοῦ, ἐπῆραν αὐτὸν ANSELMI ΒΑΝΕΕΟΙΗΙ NOTAE. (18) Interpretatus sum dubius, pelle cervina , uam ferebat, se contegens, quod apud Suidam dox ;, ἔλαφος exponatur, Cereus vel Caprea. Meursius, pelle se sua texit, interpretatur, quasi legisset δοράς pro δορκᾶς. Hesychius : δορὰ, δέρµα. Apud eumdem, inquit Ducangius, lego, δόρχαι χόνιδες. Forté χωνοειδές, ut Cassis intelliga- tur : tametsi ila etiam scribitur apud Phavori- num. Cieterum hac voce utitur ideu! Porphyroge- nitus etiam in(ra cap. 51, οἷον σχουτάρια, δόρχας, Χλιδάνια. etc. (19) Μέναυλος, Μέναυλον, et Μεναύλιον, Spicu- lum, Venabulum, haste species, εἶδος ἀχοντίου, in iragmentis post /ZEliani Tactica. Vide Ducangii Gloss. Grac. (20) Μαρκήσιος et Μαρχέσιος, Marchio et Ital. Marchese. Vide Ducangii utrumque Gloss. (41) Sic ex ms. In editis haze depravata ac mulila ita leguntur, τοῦ ἐχδιῶξαι τοὺς χρατεῖσαι αὐτοί. (3) Observandus (inquit Meursius in notis ad eundem Porphyrogeniti locum) mos jurandi per *$acrosancta Evangelia. llarmenopulus lib. 1, tit. 7: Ὁ ἐκ δικαστιχῆς φήφρου, f| ἐξ αἰτήσεως τοῦ ἀντιδί- xou, ὄρχον ἐπέχων im' ἐχχλησίας, τῶν ἀχράντων ἁπτόμενος Εὐαγγελίων, ἐπιορχεῖν δὲ μετὰ ταῦτα ἐλεγχθεὶς, γλωσσοχοπείσθω. Menander de Leg.: Παραχρῆμα οὖν ὁ τῆς Σιγγηδόνος πόλεως τὴν άρχιε- ρωσύνην διέπων τὰς θεσπεσίας M] αὑτῷ διὰ τῶν ἐν µέσῳ τὰς ἀγγελίας δ.αχοµιζόντων ἑνεχείρισε, χαὶ ὃς δολερὠτατά πως ἐπιχρυφάμενος τὸν νοῦν, ἀνί[σταταί τε ἐκ τῆς χαθέδρας, χαὶ σὺν φόδῳ δῆθεν πολλῷ xal σεθάσµατι ταῦτα προσποιησάµενος δίχε- σθαι, xai προσχυνἠσας προθυμώτατα, ὄσνυμι χατὰ τοῦ λαλήσαντος τὰ ἐν ταῖς ἀγίαις διφθέραις ῥήματα θεοῦ,. μηδὲν αρημένων παρ αὐτοῦ διαψεύσασθαι. Cantacuzenus Histor. lib. 11, cap. 15 : Per sacra Evangelia ei venerandas sanctorum imagines fideliter jurare jubes. (23) luterficitur Berengarius a Flamberto, uti supra diximus, anno Christi 924. Σύντεχνος vero Compater, Paler. spiritualis. Vide Gloss. Graec. Ducaugii. (24) Post Berengarii obitum, Rodulphus ftalize regnum haud diu retinuit ; quippe populorum conspiralione. Hugoni Arelatensi seu. Provinciae couiti regnum defertur anuo Christi 926. * 233 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 24A ὁ λαὺς, xa3l ἀπήγαγον εἰς τὸ παλάτιον, xat ἀπεχατ- Α ratus rex llugo Durgundiam adiit, ac Rodulphj έστησαν αὐτὸν ῥῆγα. Τὸν δὲ ᾿Ῥοδοῦλφον εἶπον, ὅτι ΄λπελθε μετὰ τοῦ πλούτου σου, θέλῃς εἰς τὴν χώραν σου, θέλῃς ἀλλαχοῦ. 'O δὲ ἀπηλθεν εἰς Βεργωνίαν εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ, χαὶ χατεῖχεν ἑχεῖσε λαὸν ixa- νόν. Καὶ τελευτήσαντος αὐτοῦ (25), ἀπῃηλθεν υῦγων ὁ προῤῥηθεὶς Qj; εἰς Βεργωνίαν, καὶ τὴν γυναῖκα τοῦ Ῥυδούλφου, fitt; xal Βέρτα ὠνομάξετο, ἔλαδεν £l; γνναῖχα. Ἰ ἣν δὲ θυγατἑρα αὐτῆς ὀνόματι ᾿Αδέλεν σαν (20), δέδωχεν Λωθαρίῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ, τῷ νυνὶ ὄντι Ἰταλίας ῥηγί (27). 'H δὲ ἀγελθοῦσα ἐν Κων- σταντινουπόλει, χαὶ συναφθεῖσα ᾿Ῥωμανῷ τῷ Πορ- φυρογεννήτῳ υἱῷ Κωνσταντίνου τοῦ φιλοχρίστου uxorem Bertam nomine matrimonio sihi copu]a- vit, ejus vero filiam Adelesam nuptui dedii Lothario filio suo, qui nunc Italiz rex esi. Filia vero conspicui regis llugonis Conslantinopolin profecta, Romano Porphyrogenito Constantini Christi amantis imperatoris filio locata cst. He autem filia conspicui regis Hugonis Derta vocaba- tur de avie sux€ magna Bert» cognomine, quie post Adelberti mariti sui obitum, regno praefuit annis.., llljus vero numen in Eudociam inutatun) ^ est, de nomine aviz eL sororis Constantini Christi amantis imperatoris. δεσπότου, τοι jj θυγάτηρ τοῦ αὐτοῦ περιθλέπτον ῥηγὸς Οὔγωνος (28), fj ὠνομάξετο Βέρτα, κατὰ τὸ ὄνομα τῆς µάμμµης αὐτῆς τῆς μεγάλης Βέρτας ΄ ἥτις μετὰ θάνατον τοῦ ᾿Αδελδέρτου ἀνδρὸς αὑτῆς ἑθασίλευσεν ἔτη (29)... µετωνομάσθη δὲ Εὐδοχία (30), κατὰ τὸ ὄνομα τῆς τε µάμμµης καὶ ἁδελφῆς Kovotgv., φίνου τοῦ φιλοχρίστου δεσχότου. ΚΕΦΑΛ. Κκ7’. Περὶ zov θέματος Λογουδαρδίας, xal τῶν ἐν αὐτῇ πριγχιπάτων xul ἀρχοντιῶγ. Ἱστέον ὅτι ἓν τοῖς παλαιοῖς χρόνοις κατεχρατεῖτο j πᾷσα ἑκουσία τῆς Ἰταλίας, f, τε Νεάπολις, xal Κακύη, xai fj Βενεθενδὺς, τό τε Σαλερῆνον, xal fj Ἀμάλφη, xat Γα]τὴ (51), καὶ πᾶσα ἡ Λογουθαρδία, παρὰ τῶν Ῥωμαίων δηλονότι βασιλευοµένων τῆς Ῥώμης. Μετὰ δὲ τὸ ἀνελθεῖν τὸ βασίλειον ἐν Κων» σταντινουπόλει, διεµερίσθησαν ταῦτα πάντα εἰς ἀρχὰς δύο. Ἐξ οὗ xol παρὰ τοῦ βασιλεύοντος ἐν Κωνσταντινουπόλει ἁπεστέλλοντο πατρίχιοι δύο” χοὶ ὁ. μὲν εἲς πατρίχιος ἐχράτει τὴν Σιχελίᾳν xai τὴν Καλαόρίαν, χαὶ τὴν Νεάπολιν, καὶ ᾽Αμάλφϕιν' ὁ δὲ ἕτερος πατρίχιος ἐχαθέζετο εἰς Βενεθενδὸν, xal CAPUT XXVII. De Longobardie themate, ejusque principdtibus, ae ducatibus. Sciendum est, antiquis temporibus omnem Italis ditionem, Neapolim, Capuam, Beneventum, Sa- lernum, Amalphim, Gaietam, εἰ universam Lon- gobardiam, Romanis Roms imperantübus subdi- tam fuisse. Post translatam vero Constantinopo- lim imperii sedem, hsc omnia in duos principatus divisa sunt. Ex eo Jempore ab imperatore Con: stantinopolitano missi sunt patricii duo, quorum aller. Siciliam, Ca'abriam, Neapolim, et Amal« phim administrabat ; alter vero Beneventi reside- bat, imperabatque Papis, Capuse, et reliquig omnibus : qui ambo quotannis imperatoris fisce ἐχράτει τὴν Παπίαν, καὶ τὴν Κάπναν, xal τὰ λοιπὰ (; assignatam pecuniam pendebant, 1 porro omnes, πάντα. Καὶ ἑτέλουν κατέτος τῷ βασιλεῖ τὰ νενοµι- αμένα τῷ δηµοσίῳ. Αὖὗται δὲ πᾶσαι αἱ προῤῥηθεῖσαι ya: χατῳχοῦντο παρὰ τῶν Ῥωμαίων. Ἐν δὲ τοῖς χαιροῖς Εἱρήνης τῆς βασιλίδος (52) ἁποσταλεὶς ὁ quas supra recensui regiones a Romanis habita- bantur. Temporibus autem imperatricis lrencg missus Patricius Narses et Beneventum et Papian) administrabat; Romam yero papa Jdacharias ΑΝΡΕΙ.ΜΙ BANDURII NOTA. (35) Moritur Rodulphus anno Christi 937, ac rinuus Burgundiz rex fuit, ut ait Sigebertus, Sive urensis, ac Cisalpinze Gallie, ut Flodoardus in Chronico scribit. (26) Hanc Adelesam Rodulphi filiam, quie Lo- Ihario Ugonis tilio nupserat, Adeleidem scriptores Letini appellant. (27) Lotharius Ugonis filius consors fit regni terni anno Christi 932. Regno privantur ambo a rengario secundo anno 945, hac conditione, ut Hugo cum filio Lothario regis vocabulo contentus, reyni usum, ac rerum summam Derengario per- mitteret. Sic Lothario filio in Malia relicto, in provinciam Hugo rediit anno 947, biennio vero pos moritur Lotharius, et regis titulum assumit Dgarius una cum Adalberto (ilio, anno 950. Hinc ergo facile est cognoscere, quando isthaec Porphyrogenitus scribebat, dum ait : Δέδωχεν αρίῳ τῷ υἱῷ αὑτοῦ, τῷ νυνὶ ὄντι. Ἰταλίας ῥηγί. (28; Beriha hec que Romano Porphyrogeniti filio nupsit, Hugonis quidem Πα] regis erat filia, $ed notha et illegitima, quam ipse ex Bzezola con- cubina suscepit. Vide Luith. lib. iv cap. 6; el lib. v, cap. 5 et 9. Sed pudebat procul dubio Con- stantinum hanc suz [811] ignominiosam notam seripto consignare. Caeterum Bertha a Sigefrido Parmensi episcopo deducta. fuit Constantinopolim ΡΙ1ΑΟΣ. Gn. CXII: Da sub annum 945, indicl. 11. Romano Lacapeno jinperii clavum adhuc obtinente, qno et πρι celebratae. sunt inense Septembri, cum nondum etatis annum xijv attigisset Bomanus. (29) Numerus aunorum, quibus Magna Dertlig post Adelberti conjugis obituin regnavit, desidera- lur cum in editis, tum in mss. 50) Berthzee nomen in Eudociam mutatum fuij recis in avie el sororis Constantini memo- riam, ut ipse scribit. Sed a quanam uxore, cum quatuor habuerit Leo, filiam Eudociam susceperit, pluribus diximus lib. v1 Comment. in Antiquit. Constantinop. num. $50, unde,ne actum agere videar, eo lectorem mitto. Hanc autem Eudoxiam pro Eudocia perperam appellat Luithpr. lib. v, cap. 9. Vixit vero Eudocia cum conjuge per annos quinque, obiitque intacta ac virgo, ut seribit Scy- itzes. (^1) Male in mss. et in editis, T'aizfj, sed optime Meursius legendum ait, Γαἴτη, vel Γα.ἠτη. . (92) Sic habetur et in mss. At mendum hie esse oscilanter exscribentis librarii nemo nop vie det; quippe id accidit Jnstino imperante, ideoqug Soplia lune Augusta fuit, non lrene, ut et papa Jeannes tertius, non Zacharias. Sunt aufem qui hanc Longobardicze irruptionis auctore Narseté patricio spadone historiam inter fabulas rejicjanty 235 CONSTANTINI lPORPHYROGENITI 236 Aileniensis, Accidit autem ut. in Papiz partibus A τατρίχιος ΝαρσΏς ἐχράτει τὴν Βενεδενδὸν xai την bella gererentur, .Narsesque 3 Patricius fisco assiguatas ex pacto pecunias in exercitus usum impenderet : el ordinarius ab illo reditus non tantum non mittebatur, sed contra se, potius - illinc pecunias sibi missum iri, sperare significa- bat, quippe cum omnes reditus bellis iugruentibus impendisset , ac proiude non hinc aliquid esse quaerendum. His auditis imperatrix lrene, ira accensa, fusuin illi et. colum misit, hisce verbis ad ipsum scribens : Accipe hec que tibi conve- IIar(av* xoa Ζαχαρίας ὁ πάπας 'A0nvato; ἐχράτε: «hv Ῥώμην. Συνέθη δὲ πρλέμους γενέαθαι εἰ; τὰ τῖς Παπίας µέρη, xal ἑξωδίασεν ὁ πατρίχιος Ναρ- σης εἰς τὸν στρατὸν τὰ εἰσχομιξόμενα πάχτα (55) τῷ δηµοσίῳ, xaX οὐχ ἀπεσ-άλη dj χατὰ τύπον εἰσχομιδὴ παρ) αὑτοῦ' ὁ δὲ Ναρσῆς ἀντεμήνυσεν, ὅτι Απὸ τῶν αὑτόθι μᾶλλον ἑλπίζω pot ἁποσταλῆναι χρήματα, En: πᾶσαν τὴν ἀπὸ τῶν ὧδε εἰσχομιζομένην εἰσ- κομιδὴν εἰς τοὺς ἀναχύψαντας πολέμους χατηνάλωσα, καὶ μᾶλλον ὑμεῖς ἀπὸ τῶν ὧδε ζητεῖτε εἰσχομιδάς. ANSELMI BANDURNII NOTE. In his est Eminentissimus cardinalis Baronius, sed venia quidem est dignus, non solum quia zetas unius hominis non est satis, ad singulas res sedulo perpendendas, verum etiam quia quamplu- rima monumenta antiqua post tanti viri obitum in lucem prodiere Plurimi autem sunt qui banc historiam Narsetis veram ac genuinam esse arbi- trantur, οἱ facile Baronii difficultates eliminant, cum plures Narsetes illis temporibus floruisse, ex historicis ostendant. Prater Petavium. in Rotiona- rio temporum, pluribus veritatem hujus historize asserit Pagius ad annum Christi 567, cujus verba non abs re hic describere libet. Sic igitur ille : Paulus diaconus lib. n de Gestis Langobard. cap. 5. Anastasius in V:ta Joannis µι papa, Fre- degarius in epitome cap. 65; Sigebertus, Maria- nus S otus, Hermannus. Contractus, aliique Scri- ptores Latini scripsere, Narseiem a Sophia Augu- sta territum, ut. regredi ulira Constantinopolim non auderct, Langobardos, ul in ltallam venirent, - invitasse. Baronius hoc inter fabulas rejicit, existi- atque, Narsetem ante Justini. imperium ex Italia a Justiniano revecatum fuisse, quod in Corippo legisset, ip-o Justini initio Narsetem ducem cele- C berrimum Constantinopoli ejus. inaugurationi in- terfuisse, et Curopalatem tunc fuisse, qua&& summa Palatii dignitas haberi copi, ex quo Justinus Justiniani nepos eam gessit, Verum imperante Justino tres Narsctes claruere, iique Persarimeni. De duobus prioribus loquitur Procopius lib. 1 de Bello Goth. cap. 15 : Erat is, inquil, Narses spado, εἰ sacrarum largitionum comes, elc. Ju- stinus. dux lllyricorum, et. Narses alter, qui ex Armeniis: Perse subditis ad Romanos trans[ugerat elim cum AraHo fratre. Primus, pra'fectus lali fuerat, οἱ de eo loquitur Marius citatus. Secundus, ui (rater erat. Aratii el [sacii, periit in bello rsieo, imperante Justino, gesto, ul refert Proco- pius lib. u de Bello Pers. cap. 25, qui ct alibi saepe ejus mentionem facit. Tertius, Narses ille est, de quo Cerippus loquitur, et hzc a Daronio nmu- mero xi, Fecitata cecinil : Armiger interea, Domini vestigia lustraui Eminet. excelsus super omnia vertice Narses Agmina, et Augustam cultu pre[ulgurat Aulam .Comptus cesarie, formague insignis et ore. At Narses iste, de quo loquitur poeta, non est is, qui tantas res in ltalia gessit, quique in offensio- nem Sophie Auguste incurrit. Neque enim Narses eunuchus forma insignis fuit et ore, neque etiam juvenis, sed senex. Narses itaque de quo Corip- pus, sub Mauricio dux wiliium fuit, et triginta circiter annis post priorem adliuc floruit, tantoque Persis terrori fuit, ut Persarum infantes audito solo Narsetis nomine lremerent. De eo fuse Theophylactus in Historia Mauriciana. Baronius anno oLvin, num. xii el.seq. de isto Narsete loquitur, concluditque, se hanc suam opinionem «onsiderandam potius proposuisse, quam histo- sica lege credeudam. Dubitat. ibidem cardinalis doctissimus, an Narses ille, de quo loquitur Pau- lus lib. n, cap. 4, quem scribit, exsilio damnasse Vitalem episcopum -Altinz civitatis, diversus sit a DB Narsete Eunucho; sed certum est illum eumdem esse : cum ibidem Paulus sermonem habeat de peste, qui Narsetis tempore Italiam vastavit, ipso nempe fine imperii Justiniani, ut supra ostendi- mus. Preterea Narses, de quo Theophanes ad annum vi Justini Jun. scribit : Hoc anno Narses cubicularius et protospatharius, qui Justino inp. adeo charus fuit, qu ejus gratia ludibriis resperge- retur, domum Narsetis construxit, οἱ Catharorum monasterium, Narses, inquam, iste, ille est de quo verba facit Corippus, qui cubiculariis οἱ eu- nuchis prxsidebat; horum enim seriem et mini - steria describit Corippus lib. m, Hunc ctiam Narsetem pretospathariut fuisse, scu Protectorum comitem, euse armatum, turmzque sibi subdite signum gerentem , inanifeste ostendunt versus Gorippi lib. iv, quos. recitat Baronius boc anno nium. 11, quorum inititim est, Necnon eusipotens membrorum robore constaus, etc. Caeterum an. Narses Eunuchus Langobardos in lta- liam accersiverit, ab auctoribus Greveis discere non possumus, ex quibus nec Theophanes, nec Cedrenus, nec Zonaras, nequidem irruptionis Longobardorum in ltaliam mentionem faciunt, cum contra plerique Historici Latini, apud quos res gesta, ejus diserte meininerint. Exstat in Bibliotheca Colbertina Melliti Brevis temporum expositio manuscripta, cujus initio profitetur hic auctor se in medium adducere, quz ab antiquio- ribus scriptoribus accepit, et temporum summam ab exordio mundi usque ad Augusti Heraclii, eel Sisebuti regis principatum breviter notare. 1s cuin ad Justinum Minorem pervenit, ait : Narsis patri- ciws postquam sub Justiniano Augusto Tutilam Gothorum regem in Italia superavit, Sophie Augu- ste Justini conjugis minis perterritus Longobardos a Punnoniis invitatit, eosque in Italiam perducit. lta Mellitus de verbo ad verbum, qui testatur se opus suum absolvere anno Heroclii imp. 5 et 4 D Sisebuii, anno scilicet Christi 614 aut insequeni : quem Hispanum fuisse, Sisebuii regia mentio in tam parvo chronico ostendit, Habemus itaque auctorem coxvum, qui nihil scribi], quod ab antiquioribus nou acceperit. Codex ab. ocungentis eirciler annis exaratus. idem habet sanctus Isido- rus Hispalensis episcopus, auctor-eliam cozta- neus in brevi suo chronico nuper a Schelestratio ex Dibliotheca Urbino- Yaticaua publicato. Sic laudatus Pagius, qui tamen fallitur dum ait, nc- minem ex auctoribus Grzecis hujus historie Nai- setis mentionem facere, cum fuse de ea Poirphyro- genitus loquatur, scriptor Graecus decimi seculi lide dignissimus. . (53) Πάκτον, Tributum ex pacto indicium, quavis pensitatio. Utitur (requenter hac voce eadem signi- ficatione scriptor noster. Reperitur et apad alios scriptores Byzantinos eadem significatione, Vide Ducangii Gloss. Grac. 231 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 238 Ταῦτα ἀκούσασα $ βασίλισσα Εἰρήνη, καὶ ὀργισθεῖσα, A niunt; nere enim te (είς judicavimus, quam ἀπέστειλεν αὐτῷ ἄτραχτον καὶ Ἱλαχάτην, γράψασα πρὸς αὑτὸν, ὅτι Λάδε ταῦτα, ἃ καὶ ἁρμόζει σοι. Νήθειν σε γὰρ pàüAAov ἐχρίγαμεν δίκαιον, 7) μετὰ ὅπ.ῖων ὡς ἄνδρα διεχδικεῖν καὶ διευθύνει καὶ ὑπερπολεμείν ᾿Ρωμαίων. Ταῦτα ἀχούσας ὁ πατρί- χιος Ναρσῆς, ἀντέγραφε πρὸν τὴν βασιλίδα, ὅτι Ἔπε) obco παρ ὑμῖν ἐνομίσθη νἠθειν καὶ κ.λὌὠ- θει καθάπερ vx, κ.λῶσαι ὄχω »ήματα μετὰ τῆς ἀτράκτου καὶ ἠ«λαχάτης, ἵνα μέχρις ἂν (ocu οἱ Ῥωμαῖοι μὴ δυγηθῶσιν ὀξυφᾶναι ταῦτα. Οἱ δὲ Λογουθάρδοι τῷ τότε χαιρῷ χκατῴχουν clc Πανω- νίαν (54), ἕνθα ἁρτίως οἰχοῦσιν οἱ Τοῦρχοι. Καὶ ἁποστείλας ὁ πατρἰχιος Ναρσῆς πρὸς αὐτοὺς ὁπώρας παντοίας (35) ἑδηλοποίησεν αὐτοῖς, ὅτι Δεῦτε év- ταῦθα, xal θεάσασθε }ἢν ῥέουσα»., κατὰ τὸ εἰρη- pávor, μἐ.ι xal ydAa, ἧς, ὡς οἶμαι, ὁ θεὸς κρείτ- tora οὐχ ἔχει xal εἰ ἔστιν ὑμῖν ἀρεστὸν, κατοι- χήσατε év abtq, ὅπως εἰς αἰῶνα alovoc µακαρἰ- ἅτά µε. Ταῦτα δὲ ἁἀκούσαντες οἱ Λογούθαρδοι xal πεισθέντες, ἀναλαδόμενοι τὰς φαμιλίας αὐτῶν, ηλθον εἰς Βξνεθενδόν. Οἱ δὲ τοῦ χάστρου Βενεθενδοῦ οὐκ εἴασαν αὐτοὺς ἔνδον τοῦ χάστρου εἰσελθεῖν, ᾧχησαν δὲ ἔξωθεν τοῦ χάστρονυ πλησίον τοῦ τείχους εἰς τὸν ταμὸν, οἰχοδομήσαντες ἑχεῖσε χάστρον μικρὸν, ἐξ οὗ xai ὀνομάζεται Τζιθιτανόθα (50), τουτέστι Νεό- χαστρον ΄ ὃ χαὶ µέχρι τῆς σήμερον συνἰσταται. Εἰσ- ἠρχοντο 65 xal ἔνδοθεν τοῦ κάστρου xai ἐν τῇ ix- χλησίᾳ, xaX διὰ μηχανης χυριεύσαντες τοὺς οἰκήτο- pa: τοῦ κάστρου Βενεθενδοῦ, ἀνεῖλον πάντας, xal χατέσχον τὸ χάστρον (57). Ἔσωθεν Υὰρ διὰ τῶν ῥάδζων αὑτῶν σπαθία βαστάκοντες, καὶ ἐν τῇ x- χλησίᾳ ὑπότροπον ποιῄσαντες ἐπὶ τὸ αὑτὸ µάχην,. πάντας, ὡς εἴρηται, ἀπέκτειναν * xo ἔκτοτε ἔχστρα- τεύσαντες πᾶσαν τὴν γῆν ἐχείνην, ὑπέταξαν τοῦ τε θέµατος Λογουθαρδίας xal Κα)λαθρίας, καὶ ἕως Πα- πία., ἄνευ τὶς Ὑδρεντοῦ, xai Καλλιπόλεως, xol τοῦ 'Ῥουσιάνου, καὶ τῆς Νεαπόλεως, xai τῆς Γαϊτῆς χαὶ Συρεντοῦ, xal ᾽Αμάλϕης. Πρῶτον δὲ χάστρον ὑπηρχεν ἀρχαῖον xal µέγα dj Κάπυα, δευτέρα f Νεάπολις, τρίτη ἡ Βενεθενδὺς, τετάρτη ἡ Γαἴτη, πέµπτη d Αμάλφη. Τὸ δὲ Σαλερινὸν φχίσθη ἐπὶ τοῦ Σιχάρδου, ὅτε διεµέρισαν οἱ Λογούδαρδοι τὰ πριγχιπάτα. Εἱοὶ δὲ µέχρι; τῆς σήµερεν, Ἆτις ἐστὶν armis tanquam virum uti, ac pro Romanis pu- qnare. Quibus intellectis Narses patricius , rescri- psit imperatrici hoc modo : Postquam nere me reciius, et filum torquere videlur tibi, veluti femi- nam, telam me ordiri nosse scias, quam nunquam Romani detexant. Tunc autem temporis Longo- bardi Pannoniam incolebant, que nunc Turca- rum sedes est, et missis ad eos fructibus omnis generis Patricius, isthzec ipsis signilicavit : Venite huc et videbitis, pro velere verbo, terram πιεί et lac fluentem, et qua, ut puto, neque Deus meliorem habet : εἰ si vos placuerit, hanc. inhabitabitis, ut in perpetuum faustis me precationibus ac benedi- clionibus prosequamini. His vero auditis, persuasi B Longobardi cum familiis Beneventum venerunt. Cives autem Beneventani cum intra urbem illos admittere nollent, extra eam prope murum ad (lumen habitarunt, adificata urbe parva, qua Civita nova, id est ,nova civitas appellatur, exstat- que etiam liodie. Intrabant "ero etiam urbem, et ecclesiam, doloque superiores facti habitatoribus omnibus, eos universos occiderunt, urbemque occuparunt; gladiis enim intra fustes occultatis ecclesiam ingressi, pugna excitata, universos, ut supra dictum est, interemerunt. Et inde, excur- sione in omnem ditionem thematis Longobardiz, et Calabrie facta, subjecerunt eam usque ad Papiam, excepta Hydrunte, Callipoli, Rusiano, Neapoli, Gaieta, Surrento, et Amalphe. Prima vero urbs antiqua et magia erat Capua, secunda Ne»polis , tertia Beneventum , quarta Gaieta , quinta Amalphe. Salernum autem habitatum fuit a Sicardo, cum principatus dividerent Longobardi. Et sunt in bodiernuin usque diem, qua septima Indictio est, anni a condito mundo 6457 (Chri- sti 949) a divisa Longobardia anni 200. Erant autem fratres duo, Sico atque Sicardus. E! Sico quidem Benevento imperabat, ac Bareos, et Si- pendi partibus. Sicardus vero Salernum, Capuam, εἰ partes Calabriz possidebat. At Neapolis anti- quum pretorium erat Patriciorun &4& qui mittc- bantur; et qui Neapoli imperabat, imperabat οἱ Sicilie : cumque Patricius Neapolim appelleret , ἐνδικτιὼν ἑόδόμη, ἔτη ἀπὸ Χτίσεως κόσμου ,cuws', p dux Neapoleos in Siciliam abibat. Capua vero erat ἀφ' οὗ ἑμερίσθη ἡ Λοχουθαρδία ἔτη o'. 'Ὑπῆρχον δὲ ἀδελφοὶ δύο, ὁ Σίχων, xai ὁ Σίχαρδος (58). Καὶ ὁ μὲν Σίχων ἐχράτησε τὴν Πενεθενδὸν, χαὶ τὰ µέρη urbs ingens, captaque est a Vandalis sive Afris, οἱ vastata : atque ita desolata cum jaceret, inha- bitarunt eam Longobardi. Et mox Afris rursum ANSELMI BANDURI NOTE. (54) llabitarunt 1n Pannonia, inquit Meursius, Longobardi annos 42 nempe ab anno Christi 526 ad 568. Vide Diaconum De gest. Longob. lib. i1, cap. vil, (35) Paulus diaconus De gestis Longobar. lib. i1, cap. v. ltaqwe odio metuque exagitatus (Narses) in Neapolitanam civitatem secedens, legatos mox ad Longobardorum gentem dirigit, mandans ut pau- Ῥετίίπα Pannonie rura, desererent, εἰ ad. lialiam cunctis refertam divitiis possidendam venirent. Si- m4lque multimoda pomorum genera, aliarumque ferum species, quorum ltalia ferax est, mittit, qua- tenus eorum ad veniendum animos possel illicere. Et Anastasius Bibliothecarius in Joanne m : Tunc egressus Narses de Roma venit Campaniam ;. et scripsit genti Longobardorum, ut venirent, εἰ possi- derent Italiam. ο) Sic ex ms. codice. là. editis legitur, Ίζινὰ νόθα. (37) Ma ms. Perperam editi habent, ἀνεῖλεν πάντας, καὶ κατέχουν τὸ xáctpov. (98) De Sico et Sicardo vide Camillum Pere» grinum ia historia principum Longobardorum. 2:9 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 210 ingruentibus, Landulphua cpiscopus ad pontem A τῆς Βάρεως, xai τῆς Σιπενδοῦ (59) * 6 δὰ Σ/καρδος fluminis urbem zdilieavit, quam Capantem nun- cupavit; qux»: quidem etiamnum superest. Ex quo autem hic Capua constructa fuit, anni sunt 73. Cseterum Neapolis, Amalphe, et Surentum Ro- - mano imperatori semper paruerunt. Sciendum, quod magister militum Romanorum lingua signi- ficot, praefectum exereitus. Sciendum, quod Veneti antequam trajicerent , inhabitarentque insulas, quas nunc inbabitant, llenetici nuncupabantur, et incolebant in continenti has urbes, Concordiam, Justiniana, Nunum, et reliquas plerasque. Scien- dum Venetos nunc appellatos, qui olim Henetici dicebantur, cum trajfecissent, munitam imprimis urbem condidisse, in qua hodie habitat dux Vene- tiarum, mari undique cinctam spatio circiter sex miliarium , quod influunt flumina xxvn. Sunt eliam insule versus orientem urbis, in quibus Veneti nune appellati oppida zdificarunt, puta Cogradum , ubi Metropolis magna est, in qua multe sanctorum reliquiz depositz Jacent : Rbi- »balenses, Lulianum, Apsanum, [thomatina, Li- centia, Pinetz,, sive Strobilus, Biniola, Boes, ubi 4emplum sancti Petri Apostoli; Elitualba, Litu- mancerses, Bronium, Madaucum, Hebola, Pri- stena, Clugia, Brundum, Phosaon, Lauriton. Seiendum etiam alias esse insulas in Venetorum regione. Sciendum etiam in terra firma [αἱ regione etiam urbes Venetorum has exsislere, videlicet Capre, Neocastrum, Phines, JEculum, Aimanas, magnum emporium Tortzelorum, Muran, Rhibantum, quod significat locum valde excelsum ; in quo residet dux Venetiarum, et τὸ Σαλερινὸν xai τὴν Κάπυαν, xoi τὰ µέρη τῖς Καλαθρίας. Ἡ δὲ Νεάπολις ἣν ἀρχαῖον πραιτώριον τῶν χατερχοµένων πατρικίων, xal ὁ χρατῶν τὴν Νεάπολιν χατεῖχε xal τὴν Σιχελίαν, χαὶ ἠνίχα κατ- ΄ ἐλαδεν ὁ πατρἰχιος ἓν ἨΝεαπόλει, ἀπήρχετο ὁ δοὺξ Νεαπόλεως ἐν Σιχελίᾳ. Ἡ δὲ Κάπυα ἣν πόλις ὑπερ- µεγέύης, xaX ἑάλω ὑπὸ τῶν Οὐανδήλων, fiot τῶν Αφρικῶν, xai κατέλυσαν αὐτὴν. Ἐρημοχάστρου δὲ οὕσης (pxouv Ev αὐτῇ Λογούθαρδοι. Καὶ πἀλιν τῶν Αφρικῶν ἐπερχομένων (40) κατ αὐτῶν, ᾠχοδόμη- σεν ὁ ἔπίσχοπος ΛανδοῦλἈρος χάστρον elg τὴν γέφυ- ραν τοῦ ποταμοῦ, xal ἑπωνόμασεν αὐτὸ Καπαν- τὴν (44), καὶ νῦν οὖσαν. "Aq' οὗ δὲ ἑχτίσθη ἡ αὐτὴ Κάπνα εἰσὶν ἔτη οΥ (42). Ἡ δὲ Νεάπολις, καὶ ἡ Αμάλφη, xaY ἡ Συρεντὸς, ὑπΏρχον ἀεὶ ὑπὸ τὸν βασιλέα Ῥωμαίων. ἸἹστέον ὅτι μαστρομήλτς ἕρμη- νεύεται τῇ Ῥωμαίων διαλέκτῳ χατεπάνω τοῦ στρα- τοῦ (45). ἸἹστέον ὅτι πρ) τοῦ περάσαι τοὺς Βενετί- χους xaY οἰχῆσαι sl; τὰ νησία slg & νῦν οἰχοῦσε, ἑχαλοῦντο ᾿Ἐνετιχο (44), xai χατῴκουν εἰς τὴν ξηρὰν εἰς αὐτὰ τὰ χάστρα * χάστρον Κόγχορδα, xá- στρον Ἰουστινιάνα (45), χάστρον τοῦ ἹΝούνου (46), xai ἕτερα πλεῖστα χάστρα. Ἱστέον ὅτι περασάντων τῶν νῦν χαλουµένων Βενετίχων, πρῶτον δὲ Ἐνετιχῶν, ἔχτισαν ἓν πρώτοις χάστρον ὀχυρὸν, ἓν ᾧ xal cfjus- pov χαθέζεται ὁ δοὺξ Βενετίας, ἔχον κύκλωθεν θά- λασσανυ ὡσεὶ μιλίων Σᾷ’ εἰς ἣν χαὶ εἰσέρχονται motae μοὶ χν. Ὑπάρχουσι δὲ xol νῆσοι xaz' ἀνατολὰς τοῦ αὐτοῦ. Ἔχτισαν δὲ xal ἓν ταῖς αὐταῖς νήσοις οἱ νῦν Βενέτιχοι χαλούμενοι xáovpa* χάστρον Κογράδον (47), ἐν ᾧ καὶ μητρόπολἰς ἐστι µεγάλη (48), καὶ πολλὰ λείφανα ἁγίων ἐν ταύτῃ ἀπόχεινται ' χάστρον Ἔιδα- ANSELMI BANDUaII NOTAE. (30) Non dubito quin hic pro Sipendi legendum sit Siponti. Sipontum quippe Apulie Dauniz urbs est, εἰ colonia Romana. Eadem Straboni Σηπιοὺῦς dicitur, Σηποῦς Ptolem.eo, et Σιποὺς Stephano. (40) Sic cum Meursio emendo; perperam quippe iu inss. legitur, τὴν "Agprxhv ἐπερχομένην. — (41) Sic legitur el in i588. sed perperam ; quippe bxc urbs quam Landulphus episcopus ad pontem Casilinum fluminis Vulturni zdilicaverat, appel- latur a scriptoribus Latinis Capua Nova, unde hic legendum videtur pro Καπαντην, Κάπναν Néav: nam et paulo infra h»c ipsa urbs a Landulpho episcopo constructa, dicitur eidem Porphyrogeuito Κάπνα, ut ex mox dicendis patebit. ] (42) Hzc Capua nova a Landulpho episcopo construeta fuit anno Christi 856, distatque a veteri duobus milliaribus; ibi οἱ Cathedralem ecclesiam sdificavit, ut videre est in convexo pariete Chori, musivo opere adornato. Et in eadem urbe nova idem Lsndulphus evasit comes anno 862. Vide Ughellum de episcopis Capuanig pag. 580. Ex verbis autem illis Porphyrogeniti : Ez quo autem hec Gapua. conswucta [uit anni. sunt 75, colligitur Porphyrogenitum hiec scripsisse anno Christi 929, imperii sui 18, quippe Capua Nova constructa fuit a Landulpho anuo 856, cui numero annorum si addantur anni 79, invenietur proculdubio an- nus 929. ] - (5 Μαστρομήλης el Μαστρομίλιος, Magister militum. lta appellabatur urbis Neapolis in Italia prefeclus supremus, inquit Ducangius, citans bunc Porphyrogeuiti locum. Venetiis item hac η] dignitas in usu erat * Andreas Dandulus in chro- nico ms., sic habet de prima magistri mili- tum creatione : Anno. Domini pccxxxvi, | Leonis vero xxii, Dominicus Leo magister militum prasi- dere cepit, quia Veneti, occiso eorum duce, in novi ducis promotione discordes, annualem rectorem sibi praesse statuerunt, quem magistrum militum appel - larunt; que quidem dignitas secundum Graecorum usum tribunatu major super eos, el cunctum popu- lum potestatem. obtinet. De hac. autem dignitate agit pluribus Ducangius cum in Gloss. Grec. tum in Glossario med. Lat. in v. Magister militum. D Κατεπάνω autem Capitaneus, hoc est, Prefectus ezercitus. Vide utrumque ejusdem viri doctissimi Glossarium. (44) Sic cum Meursio emendamus; quippe in mss. legitur, Αἰτίχιοι» et paulo infra perperam, Αἰτικίων pro Ἐνετικῶν. Eustathius ad Dionysium : Τὴν δὲ ῥηθεῖσαν Ἐνετίαν vov μὲν Βενετίαν φασίν. Et Arrianus : Καὶ τῇ ἐπιχωρίῳ γλώττῃ Βενετοὶ εἰς τοῦτο ἔτι ἀντὶ Ἐνετων χληῖξονται. (45) Puto hic pro Jwustiniana legendum Justi- nopolis, qua hodie Italis dicitur Capo d'Istria. (46) Hodie Nonum vel Ad Nonum, teste Clu- verio., | (47) Hic pro Cogradum Gradum legendum esse nemo non videt; Gradus quippe (vulgo Grado et Venetis Grao) insula est or: seu ducatus Veneti confinium. Hujus autem inusulze celebre est nomen ob patriarchas Gradenses: sed de origine hujus patriarchatus multi multa tradunt. (48) Sic in mss. legitur; et quidem recte; sed 91] DE ADMINISTRANDO IMPERIO. £42 λενόὴς (49), χάστρον Λουλιανὸν (50), κάστρον "Ada- A Cabertzentza. Sciendum ctiam. eimporia csse, et vov, χάστρον Ῥωματινὰ, xáctpov Λιχεντξία, xá- — castella. στρον Ἠίΐνεται, ὅπερ λέγεται Στρόθιλος, χΧάστρον Βινίολα (51), κάατρον Bócg, tv ᾧ ὑπάρχει ναὺς τοῦ ἁγίου Αποστόλου Πέτρου, κάστρον Ἠλιτουάλδα, χάστρον ἉἩρόνιον (52), χάστρον Μαδαῦχον (55) xá- στρον Ἠθόλα, κάστρον Πρ.στῆνα, χάστρον Κλουγία (54), χάστρον Βροῦνδον (55), κάστρον Φοσαῶν (50), χάστρον Λαυριτῶν (57). Ἱστέον ὅτι καὶ εἰσὶν ἕτεραι νῆσοι ἐν τῇ αὐτῶν χώρᾳ Βενετίας. ἸἹστέον ὅτι xa ἐν τῇ στερεᾷ εἰς τὸ µέρος τῆς Ἰταλίας ὑπάρχουσι κχάστρα τῶν Βενετίχων, ἅτινά clot ταῦτα - χάστρον- Κάπρε (58), χάστρον Νεόχαστρον, κάστρον Φινὲς, χάστρον Αἴχυλον (59), κάστρον ᾿Αειμάνας (00), ἐμ- πόριον μέγα Τορτζελῶν, κάστρον Μουρὰν (61), χάστρον Ῥίδαντον (62), ὃ ἑρμηνεύεται τόπος ὑψη-ό- τατος, lv ᾧ καθἐζεται ὁ δοὺξ Βενετίας * χάστρον Καθερτζέντζης. Ἱστέον ὅτι xai ἑμπόριά εἶἷσι καὶ χχστέλλια. ΚΕΦΑΛ. KH'. Διήγησις πῶς xatoxícün ἡ νῦν χα.ουμένη Βεγετία (05). ^ Ἱστέον ὅτι fj Βενετία τὸ μὲν παλαιὸν ἣν τόπος CAPUT XXVIII. Narratio, quomodo condite fuerint, quem nunc Veneti nuncupantur. "Veneti oli:n quidem erant locus quispiam ANSELMI BANDURII NOT E. perperam Meursius legit, ἀχρόπολις pro µητρόπολις: B perficere statuentes, ad maritimam oram pervenc- quippe sequentia suadent µητρόπολιν ibi potius legendum, quam ἀχρόπολιν seu arcem, dum ait, xat πολλὰ λείψανα ἁγίων bv ταύτῃ ἀπόχεινται, in qua mulie sanctorum reliquie deposite jacent. Μητρόπολις autem hic siguificat Ecclesiam Metro- politanam ; in qua quidein asservari reliquias sanctorum verius dixeris, quam in Acropoli seu arce. Gradus autem civitas metropolitica facta a Carolo Magno, testibus Eginartho et Rheginonc. Postmodum vero, anno Cliristi 907, Joannes xii in concilio Romz habito, Otlione Magno pr:sente, Venetis legatis petentibus, statuit Ecclesiam Gra- densem Veneti: totius metropolim esse. Vide quz de Gradensi patriarchatu, et patriarchis habet Ughellus, tom. V Itali: sacre pag. 1164 et seqq. (so! Rhibalenses, fortassis Ripaltenses legendum. l (90) Lulianum, at puto scribendum Sanctus Ju- ianus. (51) Biniola. Puto Olivola legendum ubi tem- C plum sancti Petri. (52) Bronium, fortassis Breonia insula ad Pole portum. (93) Madaucum, Metamaucon legendum. (94) Clugia scriptoribus Fossa Clodia dicta. (95) Brundum, fortassis Drondola. (56) Phosaon, forsan Foscellum vel Fossoue flumen. (97) Lauriton, scriptoribus Lauretum. (583) Capra, fortassis Capral«. (59) culum, foriassis Equilium. tet) Aimapas, Ammianum forsau. séribendum. . (81) Muran, AMuranum scriptoribus, sive Mu- rianum. (62) Rhibantum, Riipalta sive Ilirus Altus. (05) Quomodo conditz fuerint Yenetiz et duando, 'uribus- narrant, preter alios, scriptores Veneti: imprimis autem Ándreas Dandulus serenissimus runt, et circa ostia fluminis Palti insulam sivo tumbam ad opus meditatum satis habilem eligen- tes, felicis urhis Rivoalti nova fundamenta jactita- runt, decretumque est, ut quicunque operi vel exercitio navali utilis exsisteret, in hac urbe labi- tationem eligeret, immunitatibusque gauderet , exceptis servis, ac proditione vel falsitate damua- tis; in qua urbe post modicum vir quidam archi- lector nomine, natione Graecus, magister navium habitationem elegerat, de cujus domo ignis ema- nans mansiones quatuor el viginti concremavit, cumque inextinguibilis videretur, idem cum com- patriotis in oratione positis, Dco et B. Jacobo apostolo votum exhibuit, construendi in ejus nomine et gloria ecclesiam novam in loco incendii exorti, statimque ignis extinctus est : perfectoque voto ecclesia consecrata est per Sevcrinum episco- pum Paduanum, Jocundum episcopum Tarvisi- num, Ambrosium episcopum Altinatum, οἱ Epo- uem episcopum Opiterginum : Felixque presbyter vir catholicus pro sacramentis ecclesiasticis exhi- bendis in ea deputatus est. » Populi Venetie provincie ad oram maritimam veniunt. « Montesilienses populi, οἱ czeteri circa monta- neas degentes ob eamdem cladem ad maritima venientes in littoribus Mathemauci Albiolam, Pa- lestinam et Clugiam pariter condiderunt. Eo tem- pore urbis Aquileiz:e proceres ad Aquas veniunt Gradatas, et iulittore castrum spectabile con- siruxerunt, quod ab aquarum nomine appellatur ; tandem metropolis nova Veneti: efficitur. » De Aquileiensibus Gradum fugientibus timore Attila; « Áuno Domini 424, Aquileienses obsessi ab Attila Hunnorum rege, non valentes se defendere, muros civitatis sux statuis munierunt, ei sie dux Venetiarum, qui quarto decimo szculo et [) decepto Attila et. inadverteute, quasi omnes. Gra- litteris et armis floruit; et ad quem exstant quam- plurimz epistolze cum editze tum inedite a Fran- cisco Petrarcha, qui illa tempestate florebat, con- script. Hujus autem. viri Chronicon Venetum cum ineditum sit, nec cuilibet obvium, libet ex co hic exscribere ea, quz ad originem Venetiorum pertinent. Sic igitur ille : « Post vero multa tem- pora imperante Honorio Augusto in Occidente, Theodosio vero in Oriente, anno Doinini nostri Jesu Christi 401, die 25 mensis Martii, Primates εἰ populi urbium Venetiz provincie ex Barbaro- rum incursu cxinaniti, et instantis invasionis per- territi, declinare ad maritimas civitates, et rece- ptacula refugii construere decreveruut, Primus namque Galienus de Fontana, Simeon de Glanco- nibus, et Antonius Calicus de Luntanis consules Patavii, suz urbis invasionis nec immemores, hoc dum cum omnihus mulieribus, ct parvulis ac suis bonis fugerunt, ibique peipetuo deinceps habitan- tes, Veneti quasi adven: suut nominati, unde inter Gradenses, qui priores fuerant habitatores ipsius loci, et Aquileienses de patriarchatu usque hodie controversia versatur. » De Altinensibus in diversa loca timore Attile fugientibus. ε Post hec Attila Altinum transiit, quod prius vocabatur Autenoride, quja ab Antenore primo vdificatur; et ii similiter parvulos eum motribus et thesauris miserunt ad Insulas maris; tandem non valentes resistere noctu illinc fugerunt, civi- tasque prefata in solitudinem redacta cst : erzt enim civitas magna habens sex portas, quarum uniusewjusque incole iusulun apprehendentes , 213 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 214 desertus, non habitatus, οἱ palustris : qui auiem A ἔρημός τις ἀοίχητος καὶ βαλτώδης (64). Οἱ δὲ νῦν nunc Veneti appellantur Fronci ab Aquileia, et cesteris Francie locis, et inhabitabant terram, 85 que ο regione Venetiarum est. Cum autem venisset Attila Abarum rex, ac universam Fran- ciam depopulatus esset, ac perdidisset, Franci omnes Aquileiam cum reliquis Francie urbibus deserere ceperunt, et ad Venetiarum insulas habitatoribus vacuas venerunt, eti tuguria illic fecerunt, ob Attila regis metum. llic autem At- tila rex cum terram omnem devastasset, οἱ Romam usque atque in Calabriam venisset, Vene- tiasque longe reliquisset, inventa securitate qui in insulas Venetiarum confugerant, et tanquam timore deposito omnes commemorari ibi statue- runt, et commorati sunt in hodiernum usque diem. Postquam vero Attila recessisset, multis post annis venit rursum rex Pipinus, qui Papiam tune ef extera regna tenebat. Habebat enim tres fratres Pipinus, qui Francie omni et Sclavoniz imperabant. Cum autem contra Venetos proficisce- retur rex Pipinus, ingentem militum multitudi- nem secum ducens, castrametatus est in conti- nenti ex altera parte tr»jectus insularum Veneta- rum, in Joco cui nomen Aibolas. Videntes autem Veneti regem Pipinum contra se cum exercitu adventantem, et cum equis appulsurum esse ad insulam Madamauci, quas continenti propinqua est, antennis jactis omnem trajectum munive- καλούμενοι Βενέτιχοι ὑπῆρχον Φράγγοι (65) ἀπὸ Αχουηλεγίας, xal ἀπὸ τῶν ἑτέρων τόπων τῆς ὥραγ- γίας ^ xaX χατῴχουν εἰς τὴν ξηρὰν ἀντικρὺ τῆς Be- νετίας. Τοῦ δὲ ᾿Ατίλα τοῦ βασιλέως τῶν 'A6ápo" ἑλθόντος, xoi πάσας τὰς Φραγγίας χαταληϊσαμένου καὶ ἀφανίσαντος, ἤρξαντο φεύχειν μὲν πάντες, cl Φράγγοι (00) ἀπὺ ᾽Αχουηλεγίας, καὶ ἀπὺ τῶν ἑτέ- ρων τος Φραγγίας κάστρων, ἔρχεσθαι δὲ πρὸς τὰς ἀοικήτους vfcoug τῆς ἈΒξνετίας, xai ποιεῖν ἐχεῖσε χαλλίδια, διὰ τὸν τοῦ βασιλέως "Ava φόδον. Λὐτου οὖν τοῦ βασιλέως ᾽Ατίλα ληϊσαμένου πᾶσαν τὴν χώραν τῆς ξηρᾶ:, χαὶ µέχρι Ῥώμης xai Καλαθρίας ἑλθόντος, καὶ τὴν Βενετίαν μακρόθεν χαταλιπόντος, ἄδειαν εὑρόντες οἱ προσπεφευγότες ἐν ταῖς νῆσοις τῆς Βενετίας, xai olov τὴν δειλίαν ἁποσεισάμενοι, ἅπαντες ἐθουλεύσαντο τοῦ χατοιχῆσαι ἐχεῖσε, ὅπερ χαὶ ἐποίησαν, κατοικήσαντες ἐχεῖσε µέχρι τῆς σἡ- µερον. Μετά δξ τὸ ἀναχωρῆσαι τὸν ᾿Ατίλαν. Μετὰ χρόνους πολλοὺς (61) πάλιν παρεγένετο Ιιπῖνος ὁ ῥῆξ, ὃς Ίρχε τότε τῆς τε Παπίας xot ἑτέρων ῥηγά» πων. Elgev qàp οὗτος ὁ Πιπῖνος ἁδελφοὺς τρεῖςν' οἵεινες Ίρχον πασῶν τῶν Φραγγιῶν xat Σχλαβινιῶν. ToU δὲ ῥηγὸς Πιπίνου ἑλθόντος κατὰ͵ τῶν Πενετίχων μετὰ δυνάµεως χαὶ λαοῦ πολλοῦ, παρεχκάθισεν διὰ τῆς ξηρᾶς ἐχεῖθεν τοῦ περάµατος τῶν νήσων τῆς Β:νε« τίας, εἰς τόπον λεγόμενον ᾿Αειδόλας (68). Οἱ οὖν Βενέτιχοι ἱδόντες τὸν ῥῆγαν Πιπῖνον μετὰ τῆς ἑαυ- τοῦ δυνάµεως xat' αὐτῶν ἑπερχόμενον, καὶ μὲλ- ruut. Cum igitur videret Βἱρίπί exercitus nihil se 6 λοντα μετὰ τῶν ἵτπων ἀποπλεῦσαι πρὸς τὴν νῆστον efficere posse, quandoquidem trajectus alibi nullus essct, obsederunt eos in continenti per semestre, quotidie manum conserentes. Et Veneti quidem Dives suas ingressi post antennas quas jecerant se tuebantur: rex vero Pipinus cum suo exercitu si3bat in littore, quem Vencti cum sagittis et missilibus oppugnabant, ne in insulam trajiceret. Desperans igitur rex Pipinus ita Venetos compcel- lavit : Subditi inei estis, siquidein a mea terra et τοῦ Μαδαμαύχου (09) (ἔστι γὰρ αὕτη ἡ νῆσος πλησίον τῆς ξηρᾶς), βαλόντες χερατάρια ἅπαν τὸ πέραµα ἑναπέφραξαν. El; ἁμπηχανίαν οὖν ἐλθὼν ὁ τοῦ ῥηγὸς Πιπίνου 42b; (οὐδὲ γὰρ ἣν δυνατὸν αὐτοὺς ἀλλαχοῦ περάσαι), παρεχάθισαν αὐτοῖς διὰ τῆς ξηρᾶς µηνας. BE πολεμοῦντες καθ) ἑχάστην ἡμέραν μετ αὐτῶν. Κα) οἱ μὲν Βενέτιχοι εἰσήρχοντο εἰς τὰ mota αὑτῶν, xaX ἵσταντο ὄπισθεν τῶν παρ) αὐτῶν ῥιφέντων xspa- ταρίων. Ὁ δὲ ῥὴξ !Πιπῖνος ἵστατο μετὰ τοῦ λαο» ANSELMI BANDURII NOTJE. propris portarum nom'nihus eas vocarunt, ut orcelum, Maiorbium, Buranum, Anmorianum, Constantinianum, et Arvianum, Aliqui ex hujus urbis cives cessante persecutione incolatum Pa-- du: et Tarvisii elegerunt, a quibus illarum porta D quaedam ubi degebant Altina vel Attilia nuncu- pata est. » De rege, el civibus Paduanis timore Attile in Ri- voalio et Mathemauco se reducentibus. « Idem Attila transivit Paduam : rex vero civi- tatis jam miserat reginam cum filiis, mulieribus et parvulis, et omni thesauro in Rivoalto; Attila autem urbem impugnans Paduam destruxit : cives vero qui evaserant, in Rivoalto et Matliemauco pervene- runt, Cum itaque tanta multitudine prefatze insulae nun sufficerent, tumbam non longe ah eis exstare in ostio portus prospexerunt, in qua antiquissima moenia videbantur affuisse : compertumque est hauc esse illam, in qua Trojani duce Antenore post Troj: excidium in sinu Adriatico primitus babita- runt, vocata prius Troja, postea vero Pagos, id est Castrum, Olivolos latine dicitur, quod plenum ubi non est dare vacuum ; et in εδ profuguin pars non minima sua firmavit. domicilia : ecclesiaque sul vocabulo Sergii ct Bacchi ibi postea construe cia est per nobiles tribunos Venetos Strivacales nominatos, qui nunc Cavotorta dicuntur. »— (04) Βαλτώδης, Palusiris. llc vox eadem signi- ficatione reperitur non semel apud Annam Co- iunenam, Vide Ducangii Gloss. Grae. . (65) Vide quz de Francis habet infra scriptor noster cap. 50 et sequentibus. (66) Sic ex ms. 1n editis hzc corrupta ac mu- tila habentur. u D. (67) L'ipinus Venetias obsidione cingit anno Christi 810. (68) Locus hic qui a Porphyrogenito Aibola appellatur, Dandulo Albiola dicitur. - (69) Sic in ms. In editis legitur πρὸς τὴν νῆσον τοῦ Δαμαύχου. At Dandulus locum hunc Mathe- maucum appella!, ul videre cst ex iis, quz de origine Venetiarum paulo superius ex Danduli Chronico ms. proposuimus. Κερατάρια, ÁAnteune, Grzcis χέρατα, ut apud Hesychium : et. χεραία, scilicet τὸ ἑπάνω τοῦ [στοῦ δεδεµένον πλάγιον ξύλον, οὗ ἑξάπτεται ἡ ὀθόνη, ut est apud Scholia- stem Homeri lliad. X. Vide Ducangii Gloss. Graec. 219 DE ADMINISTR ANDO IMPERIO. 216 αὐτοῦ kv τῷ αἰγιαλῷ. Καὶ οἱ μὲν Βενέτιχοι μετὰ Α ditione huc venistis. At. illi responderunt : Ro- τηξείας xal ῥιπταρίων (10) ἑπολέμουν, ut boves; αὑτοὺς πρὰς τὴν νῆσον διαπεράσαι. ᾽Απορήσας οὖν ὁ ῥῆξ Πιπῖνος εἶπε πρὸς τοὺς Βενετίχους, ὅτι Ὑπὸ &hv ἐμὴν χεῖρα χαὶ πρόνοιαν Υίνεσθε, ἐπειδὴ ἀπὸ τῆς bun: χώρας καὶ ἐξουσίας ἑστέ. Οἱ δὲ Βενέτιχοι ἀντέλεγον αὐτῷ, ὅτι "Hyetz δοῦλοι θέλοµεν εἶναι τοῦ Βασιλέως Ῥωμαίων, καὶ οὐχὶ σοῦ. Ἐπὶ πολὺ δὲ Διασθέντες οἱ Βενέτιχοι (71) ἀπὸ τῆς ΥΣγοννίας ὀχλή- σέως πρὸς αὐτοὺς, ἑποιῄσαντο εἰρηνικὰς σπονδὰς πρὸς τὸν ῥῆγα Πιπῖνον, τοῦ παρέχειν αὐτῷ πλεῖστα πάχτα. "Ex:ovs δὲ χαθ᾽ ἕκαστον χρόνον Ἱλάττωτο τὸ πάχτον, ὅπερ xai μέχρι τῆς σήµερον διασώζεται. Τελοῦσι γὰο οἱ Βενέτιχοι τῷ χατέχοντι τὸ ῥηγάτον Ἰταλίας, fjvot Παπίας, διθάρια ἀσίμιν λίτρας λς’ (72), x30' ἕχαστον χρόνον. Καὶ τούτῳ τῷ τρόπῳ ἔπανσεν ὁ μεταξὺ Φράγγων καὶ Βενετίχων πόλεμος. "Ove δὲ {ρξατο ἀποφεύχειν ὁ λαὺς πρὸς Βενετίαν καὶ ἆπο- αυνάγεσθαι, ὥστε πολλους Ὑίνεσθαι, ἀνηγόρευσαν ἑαυτοῖς δοῦχα τὸν εὐγενείᾳ τῶν ἄλλων διαφέροντα. Ἐγεγόνει δὲ ὁ πρῶτος δοὺξ ἓν αὐτοῖς (75) πρινὴ ἑλ- θεῖν χατ᾽ αὐτῶν ὁ ῥῆξ Ηιπῖνος. " Hv δὲ τῷ 16:6 χαιρῷ τὸ δουκάτον εἰς τόπον λεγόμενον Τζιθιτὰ νόθα (74), manorum imperatori subesse volumus, non tibi. Tandem vero crebris molestiis fatigati Veneti pa- cem cum Pipino rege vel inviti fecerunt, οἱ tributá plurima promiseruut. Ex illo vcro tempore singulis annia minutum fuit tributum, quod etiam hodie obtinet: solvunt enim Veneti- quo- tannis Italie sive Papie regnum tenenti divaria argenti non signati libras triginta sex. Atque lioc modo bellum inter Francos et Venetos cessavit. Cum vero fugere Venetias populus coepisset, ibique congregari, adeo ut ingens esset multitudo, ducem sibi crearunt qui nobilitate caeteros ante- celleret; factusque jam fuit primus dux inter ipsos antequam contra eos arma sumeret &6 rex B Pipinus. Erat tunc temporis Ducatus in loco qui dicebatur Civita nova, quod interpretantur, Civitas nova. Cum autem przdicta insula proxima conti- nenti esset, de communi consilie Ducatum in aliam insulam transtulerunt, ubi etiamnum est; . propterea quod tam longe a continente distet, quam quis. hominem equo insidentem videre possit. ὅπερ ἑρμηνεύεται Νεόχαστρον. Auk δὲ τ) elvat τὸ προειρηµένον νητίον (73) πλησίον. τῆς ξηρᾶς, xotwh ANSELMI BANDUnII NOTE. (70) ᾿Ῥιπτάριον, Missile Spiculum. cangii Gloss. Graec. (71) De belli hujus Pipini cum Venetis exitu varii varia prodiderunt, et praesertim Veneti scri- ptores : sed ut alios missos faciam, unius ex illis Andrez Danduli Venetiarum ducis hac de re verba, Vide Du- maxime cum ejus chronicon non sit editum, libet C hic proferre. Sic igitur ille : Anno Domini 809, Caroli vero vit, Pipinus rex Italie jussu patris rupto (edere cum'exercitu ad Venetie provinciam sub- jugandam per liora venit, qui cum portas dividentes lütorum insulas cum resistentia difficillima pertran- siisset, fugatis Brundulensibus, Clugensibus, et Pa- lestrinensibus ad locum quemdam qui. Albiola voca- tur in ripa Mathemaucensis portus tandem pervenit, et nulla ratione pra'tendere in antegressum valuit : putans tamen Venetos brevi tempore famis inedia posse arcere. Veneti vero hoc audientes, panum et parimatum multitudine machinis projecta exercitum verberant, ne [amis opinione omnino excludatur. Francorum tunc recalescentibus viribus, Veneti Ma- themauco urbe relicia in Tivoalto venerunt ; quos cum qualiter remittere posset rex Pipinus subtiliter indagaret, cujusdam vetulg astute. [unctus consilio, pontem ex lignaminibus, vasculis et viminibus con- rebat, unus ex primis rerum Venetarum scriptori- bus, vir probus et litteris et armis conspicuus, uti testatur Franciseus Petrarcha, qui codem :vo flo- rebat, in suis epistolis, cum editis, tum ineditis. qua in bibliotheca ltegia et Colbertina asservantur ; ex quibus sane quam pluritnas eidem Dandulo Pe- trarclia conscripserat. (72) Meursius pro διθάρια, διάοια legit, quod vix Vrobem, inquit Ducangius in Gloss. Neque enim eneti, regi ltalie 50 argenti libras in diaria rc- gum pensitasse verisimile : tametsi fateor quid Ίο vox. sonet me penitus ignorare. Sie landatus Ducangius, At fortassis quispiam putabit hic pro dibaria legeuduim esse divalia. (73) De institutione primi ducis Veuetiarum sic babet Dandulus a nobis supra laudatus in suo Chro- nico ms. : Anno Domini 697, dum apud. insulareim Veneiiam gentium multitudo copiosa in vico quolibet habitaret, tribuni, et omnes proceres, et plebeii cum patriarcha, et universo clero in lleraclia his.diebus pariter convenerunt, ut imminentibus dannis et peri- culis obviaren!, el sue provincie stului in. melius | rotiderent, et augereut. Cum igitur tribuni insula- ruin discrepantes sibi, ad invicem dejerre non. vel- lent, Longobardi absque resisten.ia eorum fines iu- nexis super aridas aquas construi fecit, putans D vuserunt : qua de re unanimiter sibi ducein. pra'essa absque obstaculo Rivoalium intro^rc. Statuta itaque hora equites cum fiducia pontem ascendunt. Tusc Veneti hujus consilii nec ignari, cum multis prepara- lis navigiis clandestiue obviam exierunt im augumenuto aquarum, insultantes eos, de quibus, ex dissolutione l;gnaminum submersis fere omnibus qui pontem as- cenderunt, victoriam ορίαίαπι habuerant. [iex autein cousternatus videns amodo intentum suum complere non posse, adjacentia qug poluit loca vastavit, ei usque ad. ecclesiam S. Michaelis omnia comburendo percenit, et ut quidam scribunt, provinciam Nichi- phoro Constiastinopoli'ano lmperatori juxta [cdus censuit relinquendam, et non multo post Pipinus rex Mediolani moritur : Fallitur itaque scriptor indoc- tus libelli, cui titulus Squitinio della Liberta Vene- ta, dum ait, recentiores rerum Venetarum scripto- Tes tantum, belli quod contra Venetos Pipinus gessit, a parte. Venetorum stetisse victoriam asserere ; ' quippc Andreas Dandulus quarto d cim? sxeulo flo- decrecerunt, qui equo moderamine populum sibi sub- ditum. gubernarel, et vim atque potestatem haberet tn. publicis causis generalem concionem advocandi ; tribunos eiiam εξ judices cynstituendi, qui in. priva- Lis causis, exceptis mere spiritualibus, tam laicis quam clericis equaliter jura tribuerent; ita (amen quod gravatis liceat quandocunque ducis remedium implo- rare, cujus jussione clericorum concilia el electiones prelatorum a clero ei a populo debeant inchoare, «ἰ electi ab eo investitionem accipere, et ejus mandato inthronizari, lli» salubriter ordinatis, Christi nu- mine intocato Paulutium civem. lleracleanum σιι- pientia priditum ac nobilitate conspicuum concordi- ter ducem. constituerunt, et de. regimine ducatus juste et equanimitler exercendo ei sacrum — prasstite- runt, et iu. throno cum insignibus Duculibus posue- runt. (74) Civita nova, Civitas Nova. (9) Sic in ims. et ita legeudum 956 moeuui 241 CONSTANTINI PORPHYROGENITIT 9448 βουλή μετέθηκαν τὸ δουχάτον εἰς ἕτερον νησίον (16), ἓν ip xaX νῦν ἐστι σήµερον, διὰ τὸ εἶναι μηχόθεν τῆς ζηρᾶς, ὅσον βλέπει τις ἄνδρα ἵππῳ ἑφεζόμενον. CAPUT XXIX. De Dalmatia, et populis ei adjacentibus. Diocletianus imperator summopere Dalinatiam amavit; quare etiam populi Romani colonias eo deduxit; populique illi Romani quoque ngncupati sunt, quippe qui Romá illuc commigrassent ; manetque iis cognomen istud ad hodiernum: usque diem. Laudatus itaque imperator Diocletianus urbem illic Aspalathum condidit, et in ea palatia omni descriptione majora exstruxit, quorum etiamnum reliquie supersunt veteris magnitudinis testes, quamvis diuturnitate temporum ea con- sumpta sint. Enimvero urbem quoque Diocleam quam nunc Diocletiani incolunt, sdificavit idem imperator : unde etiam Diocletianorum cognomen hacti sunt ejus regionis incole. Istorum autem Romanorum protendebantur termini ad flumen Danubium usque ; quod cum aliquando transwmisise sent discendi gratia quinam trans Danubium ha- bitent, invenerunt Sclavinos, qui et Abari nuncu- pati, gentem inermem. Neque vero hi trans flumen habitare aliquos, neque cis flumen isti arbitrabantut. Quia autem inermes, atque ad bel- lum imparatos Abaros comperiebant Romani, debellantes eos predam inde et captivos abducen- les recesserunt. Et ex eo tempore permulationes duas instituentes Romani a Pascha ad Pascha suos permutabant, ita ut magno sanctoque Sabbato obviam sibi fierent et qui a mansionis sua loco ΚΕΦΑΛ. K8'. Περὶ τῆς Δα-ματίας xal τῶν ἐν αὐτῇ παρᾶχειμό- vor ἐθνῶν' “Οτι Διοχλητιανὺς ὁ βασιλεὺς mávu τῆς χώρας Δε)λματίας (77) Ἀράσθη, διὸ καὶ à*b τῆς Ῥώμης λαὺν ἀγαγὼν (78) μετὰ τὰς φαμηλίας αὐτῶν ἐν τῇ αὑτῇ τῆς Δαλματίας χώρᾳ τούτους χατεσχήνωσεν ' οἱ καὶ ᾿Ῥωμάνοι προσηγορεύθησαν διά τὸ ἀπὸ Ῥώ- µὴς μετφχιαθῆναι, χαὶ ταύτην μέχρι τῆς σήμερον τὴν ἐπωνυμίαν ἑναποφέρονται (79). Οὗτος oSv ὁ βα- σιλεὺς Διοχλητιανὸς xal τὸ τοῦ ᾿Ασπαλάθου χάστρον ᾠχοδόμησε (80) xal ἓν αὐτῷ παλάτια ἑδείματο, λόγου xal γραφῆς ἁπάσης ἑπέχεινά, ὧν xal μέχρι τῆς of- µερον τῆς παλαιᾶς ἑὐδαιμονίας λείψανα qipovtat, χᾶν ὁ πολὺς χρόνος αὐτὰ κατηνάλωσεν. ᾽Αλλὰ xal B tb χάστρον Διόχλεια (81) τὸ νῦν παρὰ τῶν Διοχλη- τιανῶν κχατεχόµενον ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Διοκλητιανὸς ᾠχοδόμησεν, ὅθεν xal τὴν ἐπωνυμίαν Διοχλητιανοὶ χαλεῖσθσι, οἱ τῆς ἐχείνης χώρας ἑναπειλήφασιν. Ἡ δὲ χαὶ τῶν αὐτῶν Ῥωμάνων διαχράτηθἑις ἣν µέχρι τοῦ Δανούθεως ποταμοῦ * ot χαί ποτε θελήσαντες τὸν Φοταμὸν διαπεράσαι, xal καταμαθεῖν (82) τίνες xaz- οιχοῦσιν ἐχεῖθεν τοῦ ποταμοῦ, διαπεράσαντες εὗρον ἔθνη Σχλαθινιχὰ ἄοΊλα ὄνία. ἅτινα xol "A6apot ἐχαλοῦντο. Καὶ οὔτε οὗτοι Ίλπιζον ἐχεῖθεν τοῦ ποτα- μοῦ χατοικεῖν τινας, οὔτε ἐχεῖνοι ἔνθέν τοῦ Μοταμοῦ., Διὰ οὖν τὸ ἁόπλους εὐὑρεῖν αὐλοὺς τοὺς 'A6ipou; οἱ Ῥωμάνοι, χαὶ πρὸς πόλέμον ἁπαρασχευάστους, xal καταπολεµῄήσαντες ἀνελάθονίο πραΐδαν, xai αἰχμ- αλωσίαν, καὶ ἀνεχώρησαν. Καὶ ἕχτοτε τοιῄσαντες discederent, et qui in hanc servitutem succede« (* ἀλλάγια δύο οἱ Ῥωμάνοι ἀπὸ Ι]άσχα ἕως llácya τὸν fent, Etenim prope mare süb hac ipsa urbe urbs Àaby αὐτῶν ἑνήλλασσον. ὥστε τῷ µεγάλῳ xa ἁγίῳ ANSELMI BANDURII NOTAE. Meursius in notis, cum perperam in suo codice ms. legeretur σημεῖον pro νησίον. (16) Tunc Veneti Mathemauco urbe relicta ad Rivoalium venerunt, ut scribit Dandaulus ad an- hum Chri-ti 809. | (17) Aliis scribitur Dalmatid per a in prima ; αἱ Delmatia scribendum docet Cassiodori geogra- hia : item nummus Fl. Delmatii imperatoris, 0c tractu. oriundi, quem historici omnes per a in prima scribunt, male. Sic Ortelius. Cujus quidem Benlenti:e suffragatur vetus inscriptio Patavina apud Sertorium Ursatum in Monum. Patav. pag. $70. Inscriptio autem hzc est: JANO, PATRI AUG. SACBUM C. JULIUS. C. F. SER E&TOR. £D DONATUS. ΑΠ. ΤΙ. CAES AUC, ΡΕ. AUGUSTO TORQ MAIORE. BELLO. DELMA TICO OB HONCREM i! VIRATUS CUM LIBERIS SUIS POSUIT. Verum Dalmatia et Delmatia dicitur scriptoribus tum Grecis tum Latinis. Vide notas Holstenii in Btephanum. Byzantium, Velleium. Longum lib. de Urthographia, et Laurentium Pignorium, in Com- et. ad laudatam insceriptioneui Patavinam pag. (18) Romanorum colonias in Dalmotiam ante Diocletianum reipublice Romanz tempore deductas patet cum ex seriptoribus, tum ex inscriptionibus antiquis ac aliis monumentis, qua in Dalmatia adhuc supersunt. Vide Lucium de Regno Dalmatie ac Croatiz lib. I. (79) Dalmatas sicut et czteros imperii Romani provinciales ab ipsis Barbaris, qui imperium oc- cuparunt, Re:anos dictos constat, przesertin ubi ibus fixis Romanos conterminos habebant; nam ipsos non speciali provincie nomine, sed generali Romanorum mnuncupabant; qua quidein p ut plurimum distinctione, auctores post declina. tionem imperii usi sunt, ut a Barbaris distingue- rent provinciales Romani imperii, ut constat de Gallis et Hispanis et hic etiam de Dalmatis apparet ex iis αι toto hoc capite, οἱ sequenti scribit Porphyrogenitus. (80) De Spalato sive, ut Porphyrogenitus habet, Aspalatlio, pluribus loquitur idem scriptor hoc ipso capite paulo infra; ubi et nos plura adnotabi- Inus. 81) Vide quz de urbe Dioclea et Diocletianis habet infra cap. 95 Scriptor noster, et nostras ibi- dem Notas. (82) Sic ex ms. codice; quippelin editis hac depravata ac mutila habentur. De hacautem expe- ditione Romanorum, qui Dalmatiain incolebant in Sclavinos, quos hic Porphyrogenitus Abares sive Abaros appellat; et quomodo Dalmatia ab iisdem Selavis occupata fuerit, pluribus Scriptor noster agit capite sequenti; ubi vide qui adnotammus. 94 ΡΕ ADMINISTRANDO IMPEHIO. 250 Σαθδάτῳ ἀλλήλοις συναντᾷν, τοὺς μὲν ἁποστρεφομέ- A est Salona nuncupata, dimidium habens cjus ma- νους ἀπὸ τοῦ παραμονίµο», τοὺς δὲ εἰς τὴν τοιαύτην δουλείαν ἀπερχομένους. Καὶ γὰρ πλησίον τῆς θαλάσ- σης ὑπὸ τὸ αὐτὸ χάστρον, κάστρον basi τὸ ἐπιλεγό- µενον Σαλῶνα (83), μέγεθος ἔχον τὸ Ἅμιόυ Κωνσταν- τινουπύλεως, ἐν ᾧ πάντς oi Ῥωμάνοι συνἠγοντο xai χαθωπλίζοντο, xal προσαπεχίνουν Ex τῶν ἐχεῖσε, χαὶ fob; τὴν κχλεισοῦραν ἁπήρχοντο τὴν ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ xástpou ὑπάρχουσαν μίλια τέσσαρα * τις xol µέχρι τοῦ νῦν καλεῖται Κλεῖσα (84), διὰ τὸ συγχλείειν τοὺς διερχοµένους ἐχεῖθεν. Καὶ ἐχ εῶν ἐχεῖσε ἀπήρ- χοντο Αρὸς τὸν ποταµόν. Τὸ οὖν τοιοῦτον ἀλλάγιον ἐπὶ πολλοῖς γινόµενον χρόνοις, οἱ ἐχεῖθεν τοῦ ποτα- μοῦ Σχλάδοι, οἱ xal "A6apot καλούμενοι, καθ) Eau- τοὺς ἑσκόπησαν λέγοντες, ὃτι Οὗτοι οἱ Ῥωμάνοι, ἐτεὶ ἑπέρασαν xal εὗρον πραΐδαν, ἀπὸ τοῦ νῦν καθ) ἡμῶν οὗ παύσονται διαπερῶντες' xal διὰ τοῦτο μηχανησώµεθα xat! αὐτῶν. Οὕτως οὖν οἱ Σχλάδοι οἱ "A6apot βουλευσάµενοι, χαὶ διαπερασάντων ποτὲ τῶν Ῥωμάνων (85), ποιῄσαντες οὗτοι ἐγχρύμματα, xal πολεμήσαντες ἑνίχησαν αὐτούς. Καὶ ἀναλαξόμενοι τά τε ὅπλα αὐτῶν xai τὰ φλάμουλα (86), καὶ τὰ λοιπὰ πολεμιχὰ σηµεῖα, διαπεράσαντες οἱ προειρη- µένοι Σχλάδοι τὸν ποταμὸν 300v εἰς τὴν χλεισοῦραν. Οὓς χαὶ ἰδόντες οἱ Σχεῖσε ὄντες Ῥωμάνοι, θἐασάμε- vot δὲ τὰ φλάμουλα xal τὴν ἱξόπλισιν τῶν ὁμοφύλων αὐτῶν, τοὺς αὐτῶν ὁμοφύλους εἶναι νοµίσαντες, ἠνίχα χατέλαθον οἱ Σκλάθοι οἱ προρηθέντες εἰς τὴν κλεισοῦραν, παρεχώρησαν αὐτοῖς διελθεῖν. Διελθόν- t£; δὲ εὐθὺς τοὺς 'Ῥωμάνους οὗτοι ἐξήλασαν, χαὶ τὴν Σαλῶνα τὸ προειρηµένον χάστρον ἐχράτησαν. Καὶ Χατοιχῆσαντὲς ἐχεῖσε ἕχτοτε χατὰ μικρὸν ἀρξάμενο πραιδεύειν, τοὺς Ῥωμάνους εοὺς εἰς τοὺς κάµπους gnitudinis quam Constantinopolis : in ea congre- gati omnes Romani arma sumebant, indeque discedentes ad clausuram pergebant quatuor millia passuum ab ipsa urbe Salona distantem, qua in hodiernum usque diem Clissa nuncupatur, quod illac prztereuntes quasi concludat, atque inde ad flumen $7 proficiscebantur. flac igitur permuta- tione multis annis facta, Sclavi qui trans flumen habitabant, qui et Abari dicti, re considerata dixerunt inter sese : Romani hi ex quo primum trajecerunt , predamque nacti sunt, nunquam trajicere desinent ; itaque aliquid contra machine- inur. Hoc igitur consilio Sclavi sive Abari, cum Romani aliquando flumen transmisissent, positis insidiis illos adorti oppugnarunt, viceruntque ; ac sumptis eorum armis, vexillis et rcliquis signis bellicis, trajecto prz dicti Sclavi flumine ad clau- suram venere : quos ubi viderunt Romani, qui illic excubias agebant, conspectis vexillis et armatura gentilium suorum, gentiles eos esse suos arbitrati, cum ad clausuram praefati Sclavi accessissent, transitum illis permiserunt, Sed intromissi [to- manos oppido expulerunt, necnon etiam laudatam urbem Salonam occuparunt : ibique sedibus posi» tis paulatim ex eo tempore incipientes przdari, Romanos in campis et in locis editiuribus habi- tantes deleverunt , eorumque loca invaserunt. Ceteri vero Romani in ore maritimze oppidis α servati sunt, eaque etiamnum tenent, et sunt iata : Rausium, Aspalathum, Tetrangurium, Diadora, Arbe, Becla, et Opsara : eorumque habitatores in hodiernum usque diem Romani nuncupantur. καὶ εἰς τὰ ὑφηλότερα µέρη χατο'κοῦντας dioávigav, xal τοὺς τόπους αὐτῶν χατεκράτησαν. Οἱ δὲ λοιποὶ Ῥωμάνοι εἰς τὰ τῆς παραλίας χάστρα διεσώθησαν, καὶ µέχρι τοῦ νῦν χρατοῦσιν αὑτά ' ἅτινά clot. τάδε χάστρᾳ' τὸ "Paoostw, τὸ ᾿Ασπάλαθον (87). τὸ Τετραγγοῦριν, τὰ Διάδωρα, fj "Ap6n, ΄ἡ Bia, xoi τὰ Ὄφαρα ' ὤντινων xal οἰχκήτορες µέχρι τοῦ νῦν οἱ Ῥωμάνοι καλοῦνται (88). "Οτι ἀπὸ τῆς βατιλείας ἹΠραχλείου τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων, xa0' ὃν μέλλει τρόπον ῥηθήσεσθαι Ev τῇ ty Χρωθάτων χαὶ Σέρθλων συγγραφῇ, πᾶσα ἡ Δελματία (89), καὶ τὰ περὶ αὐτὴν ἔθνη, olov Χρω- Ab imperio autein fleraclii Romanorum impera- toris, uti, cum de Croatis et Serviis agemus, dicturi sumus universa Dalmatia, nccnon finitimae illi gentes, Groati, Servii, Zachlumit, Terbu- ANSELMI BANDURII NOTAE. (83) Salon Colonia, navale Dalmatarum, urhs magna et antiqua : at hodie prater paucas casas, rudera quz supersunt, sunt testes ejus magnitudi- p nis. De ea loquuntur passim scriptores et Geo- graphi veteres, sed perperam nonnulli ex recen- tioribus scribunt, Diocletianum in ea condidisse pa- latia, et arcem Clissam ibidem esse, quippe Spa- la:um sive Aspalathum, ubi erant palatia Diocletiani quatuor millia passuum distat a Salone, et decem millia passuum distat ab arce Clissa. Vide Joan- nem Lucium de Regno Dalmatiz οἱ Croati:e, nec non Thome archidiaconi Spalatensis historiam Salonitanamn, et Jacobi Sponii Itinerarium tom. 1. pag. 106, (84) Nimirum Clissa, non vero Clusa, ut Meur- rius perperam interpretatur. Olim dicta fuit Ande- trium, ut Joannes Lucius a nobis paulo superius laudatus opinatur. Hiec hodie Latinis Clissa dici- tur, et Slavis Klis. Distat a Salone quatuor inillia- ribus, et decem a Spalato. Vide Jacobi Sponii lti- nerarium tom. LI, pag. 108, et seqq. (85) Sic ex 15, codice : in editis vero legitur, καὶ διαπεράσαντἁς Ίοτε οἱ "Popávot, ἐποίησαν οὗτοι ἔγχρυμμα, etc. (80)Φλάμουλον, Flammulum, Veaxillum Flammeum vezillum. Vide Ducangii utrumque Glossarium. 87) De Rausio seu ltagusioet aliis Dalmati:e ma- rimis civitatibus, qux a Slavis non fuerunt ος” cupate, pluribus loquitur in flue hujus capitis scriptor noster ; ubi vide qux observamus. (88) lucole illarum urbium Romani appellati sunt, quod Roma illuc commigraverint, ut scribit idem Constantinus initio hujus capitis; et quod Latinum Sermonem diu servaverint, υἱ tradit Willelmus Tyrius lib. 1, cap. 27. Et quidem Rà- usini cives ad. undecimum sazculum usque lingu& atlina utebantur; postmodum vero quia multa familie Slavorum Ragusium coinmigrarunt, cives Ragusini paulatim, patria lingua posthabita, Sclava uti ceperunt. (89) lnt:rpretatio Meursii hic mutila ac depra- vata comparet, quod quidem factum librarii incu- ria nemo non videt, 2tl CONSTANTINI PORPHYROGENITI 222 niot», Canalite, Diocletiani, ac Arentani qui et A 6ázot, Σέρθλοι, Ζαχλοῦμοι, Τερθουνιῶται, Καναλεῖ- Pagani nuncupati sunt, ditioni Romane se sub- traxerunt; quippe cum Romanum imperium per imperantium tunc temporis ignaviam atque 60- cordiam, maxime Michaelis Amoriensis Balbi, tautum non expirasset, qui Dalmatiz oppida inco- lebant, sui juris facti, neque Romano imperatori, heque cuiquam alteri subjecti. Itidem contermina illis gentes, Croati, Servii, Zacllumite, Terbu- niotz, Canalite, Diocletiani et Pagani, excussis Romani imperii habenis liberi, suisque non alienis legibus usi sunt, Principes vero, ut aiunt, lh gentes non habent, przter Zupanos senes, quem- admodum etiam reliqui Sclavorum populi. Plu- rimi etiam ex his Sclavis non baptizabantur, imo diu baptismi expertes manserunt. Imperante au- tem piissimo imperatore Dasilio, legatos miserunt petitum, ut qui ex ipsis baptizati nonduim essent, baptizarentur, essentque veluti ab origine imperio Romano subjecti. Horum precibus auditis 88 beatus ille preclarusque imperator Casarianum una cum sacerdotibus misit, omnesque illos qui in predictis gentibus nondum baptizati erant, baptizavit ; baptizatis autem ipsis, tunc principes eis designavit, quos vellent, eligerentque, e stirpe quam moxime diligerent 3c amarent. Atque ος eo tempore in hodiernum usque diem principes ipsis ex eadem stirpe, et non aliunde eliguntur. Pa- gani autem, qui et Arentani Romanorum lingua nuncupati sunt, in locis inaccessis atque praru- ptis haptismi expertes relinquebantur. Pagani quippe Sclavorum lingua non baptizati dicuntur. Deinceps vero etiam hi, missis ad euuidem pre- clarum imperatorem legatis, petierunt baptizari ; misit itaque, οἱ baptizavit, Deinde vero, ut antea ται, Διοχλητιανοὶ, xai ᾿Αρεντανοὶ, xai οἱ Παγά- vot (90) προσαγορευόµενοι. Τῆς δὲ τῶν Ῥωμαίων βα- σιλείας διὰ τὴν τῶν τότε χρατούντων νωθρότητα xat ἀφέλειαν εἰς τὸ μηδὲν παράπαν μικροῦ δεῖν évaro- νευσάσης, xal μάλιστα δὲ ἐπὶ Μιχαἡλ τοῦ ᾽Αμο- ρίου (91) τοῦ Τραυλοῦ, οἱ τὰ τῆς Δαλματίας κάστρα οἰχοῦντες Ὑεγόνασιν αὑτοχέφαλοι, ψῆτε τῷ βασιλεῖ Ῥωμαίων, μήτε ἑτέρῳ τινὶ ὑποχείμενοι * ἀλλὰ xat τὰ ἐχεῖσε ἔθνη, of τε Ἀρωθάτοι xal Σέρθλοι, xal Ζαχλουμεῖται (92), Τερθουνιῶται καὶ Καναλξῖται, καὶ Διοχλητιανοὶ, χαὶ οἱ Παγάνοι τῆς τῶν Ῥωμαίων βααιλείας ἀφηνιάσαντες (95) γεγόνασιν ἰδιόρυθμοι xal αὑτοχέφαλοι, τινὶ μὴ ὑποχείμενοι. Ἄρχοντας δὲ, ὥς φασι, ταῦτα τὰ ἔθνη μὴ ἔχει, πλὴν ζουπάνους (94) γέροντας, καθὼς xat αἱ λοιπαὶ Σχλαθίνιαι ἔχουσι τύ- TOV. 'AXAX οἱ πλείονες τῶν τοιούτων Σχλάδων οὐδὲ ἑδαπτίζοντο, ἀλλὰ μέχρι πολλοῦ ἔμενον ἀθάπτιστοι. Ἐπὶ δὲ Βασιλείου τοῦ φιλοχρίστου βασιλέως (95) ἀπέοτειλαν ἀἁποχρισιαρίους ἑξαιτούμενοι καὶ παρα- χαλοῦντες αὐτὸν τοὺς ἐξ αὐτῶν ἀθαπτίστους βαπτι- σθῆναι, καὶ εἶναι ὥστε ἐξ ἀρχῆς ὑποτεταγμένους τῇ βασιλείᾳ τῶν Ῥωμαίων' ὤντινων εἰσαχούσας ὁ µαχάριος ἐχεῖνος xai ἀοίδιμος βασιλεὺς, ἑξαπέστειλε βασιλιχὸν exi xai ἱερέων, xai ἐδάπτισεν αὐτοὺς πάντας τοὺς τῶν προῤῥηθέντων ἐθνῶν ἀθαπτίστους τυγχάνοντας ' xal μετὰ τὸ βαπτισθῆναι αὐτοὺς, τότε προεθάλετο εἰς αὐτοὺς ἄρχοντας οὓς ἐχεῖνοι ἠ0:)ον xai προέχρινον, ἀπὸ γενεᾶς fc ἐχεῖνοι Ἱγάπων καὶ ἕστεργον. Καὶ ἕἔχτοτε µέχρι τοῦ νῦν Ex. τῶν αὐτῶν γενεῶν γίνονται ἄρχοντες εἰς αὐτοὺς, καὶ οὐκ ἐξ ἑτέρας. Οἱ δὲ Παγάνοι, οἱ xaX τῇ Ῥωμαίων δια- λέχτῳ (96) ᾿Αρεντανοὶ καλούμενοι, εἰς δυσθάτους τόπους καὶ χρηµνώδεις χατελείφθησαν ἀθάπτιστο.. Καὶ γὰρ Παγάνοι χατὰ τὴν τῶν Σχλάθων γλῶσσαν ( 91) ANSELMI DANDURII NOT.E, (90) Sic emendat et Meursius; quippe paulo infra scribitur, xai o: Παγάνοι, sed hic perperam legitur cum in mss, Lum in editis, xat Ὑπαγάνοι. De his autem populis omnibus loquitur infra pluribus Scriptor noster. (91) Perperam legitar cum in mss. tum in editis - Zauopiou pro ᾿᾽Αμορίου. De hac defectione Dalma- tarum sub Michaele Balbo loquitur et continuator Combefisianus Theophanis pag. 52 : Αλλά καὶ πᾶσα ἡ Δαλματία τῆς τῶν Ῥωμαίων ἀπέστη τότ. βασι- λείας, χαὶ Υεγόνασιν ἅπαντες ἰδιόρυθμοί τε xaX αὗτο- κέφαλοι µέχρι τῆς τοῦ Βασιλείου tou ἀοιδίµου βασι- λείας ' τότε γὰρ πάλιν οὗτοι Ῥωμαιόις χαθυπετάγ- ησαν. Sed et omnis Dalmatia sub id tempus a. Ito- mano imperio defecit, suique omnes juris ac sibi capita exsti erunt, quoadusque inc(ytus ille Basilius imperium. regeudum suscepit. Tunc enim. Romance [uci sunt ditionis. Verum urbs Ragusium nunqu:un omano imperio paruit, sed ab ipsa sui origine semper libera suis legibus regebatur; quod qui- dem facile cognosci potest ex ipsomet Porphy:o- genito. (92) De his omnibus populis loquitur pluribus infra Scriptor noster. (95) Perperam in editis, ca:95vtà3avre; legitu* &8ed optime Meursius emendat. (94) Ῥοωυπάνος Scriptoribus Latinis Znupanus, Zuppauus, οἱ Jupanus, Dignitas apud Slavos. Vide Joanuem Lucium de Meg. Daluatiz οἱ Croa- tiz ; necnon notas Ducangii in Alexiadem pag. 547. (95) Plurimx: Slavorum gentes baptizantur, im- perante Basilio Macedone. Vide scriptores qui res hujus imperatoris memorie prodiderunt, necuon libellum seu fragmentum de Russorum ad fidem Christi conversione, quod cx codice ms. Colbertino infra proferimus cum de Russis ac Russia agimus. (96) Sic ex ms. codice. Perperam legitur in edi- tis, οἱ δὲ Παγάνοι, οἱ δὲ τῇ ᾿Ῥωμαίων διαλἐκτω. Qui D autem. Porphyrogenito "Aocvravo: appellantur, a Cedreno 'Ῥεντανοὶ vocantur. De Arentanis pluribus agit scriptor noster infra cap. 56. (97) Hanc ipsam rem repetit Pophyrogenitus plu- ribus infra cap. 36, ubi de Arentanis. At fallitur cum bic tum ibi dum ait Paganos Sclavorum seu Slavorum lingua non baptizatos i:telligi ; quippe Paganus Latinis scriptoribus Christianis dicitur Gentilis, scu. Idololatra. Vide Gloss. med. et inf. Latinitatis Ducangii, ubi quamplurima loca. pr:e- dictorum scriptorum in medium proferuntur : unde facile quispiam intelligere poterit vocem hanc Latinam, et non. Slavam esse, maxime cum hac voce nostrates non utantur ad denotandos non ba- piizatos, neque quidquam apud ipsos siguificet. Verum locus hic Porphyrogeniti ambigendi occae sionem Ducongio prabuit in notis ad Alexiadem, (ubi ait Anna Scythas Latinorum more, aeu rcce- pto apud Latinos idiomate et vocalUulo Paganos appellabat.) Pagani vox, inquit, S avorumne pro- 253 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 251 ἀθάπτιστοι ἑρμηνεύονται (98). Μετὰ δὲ τοῦτο xal A dixi, per imperantium ignaviam, atque socordiam αὐτοὶ ἁποστείλαντες εἰς τὸν αὑτὸν ἀοίδιμον βασιλέα ἑξητήσαντο βαπτισθῆναι καὶ αὐτοί' xal ἀποστείλας ἑθάπτισε καὶ αὐτούς. Ἐπεὶ δὲ, ὡς πρρέφημεν (99), διὰ την τῶν χρατούντων νωθρότητα καὶ ἀφέλειαν gl; χατόπιν τὰ τῶν Ῥωμαίων Ἴλθον πράγματα, καὶ ol τὰ τῆς Δαλματίας χάστρα οἰχοῦντες γεγόνασιν αὓ- τοχέφαλοι, µέτε τῷ βασιλεῖ Ῥωμαίων, μήτε ἅλλῳ τινὶ ὑπυχείμενοι. Μετά δὲ χρόνον τινὰ ἐπὶ τῆς βασι- λείας Βασιλείου τοῦ ἀοιδίμου xai ἀξιμνήστου βασι- λέως ἑλθόντων Σαραχηνῶν (1) ἀπὸ Αφρικῆς τοῦ τε Σολδανοῦ xal τοῦ Σάδα xai τοῦ Κλαφοῦς μετὰ χαραδίων λς’ (2), χατέλαδον ἓν Δαλματίᾳ, χαὶ ἑπόρ- θησαν τὸ χάστρον τὰ Boutofa (2), καὶ τὸ κάστρον τὴν Ῥῶσσαν (4), xai τὸ χάστρον τὰ Δεχάτερα τὸ χάτω (5). Καὶ ᾖλθον xai εἰς τὸ χάστρον δαου- D σίου (6), χαὶ παρεχάθισαν αὐτῷ μῆνας δέκα τέντε. Τότε βιασθέντες οἱ Ῥαουσαϊῖοι ἐδηλοποίησαν Βασι- λείῳ τῷ ἀειμνήστῳ βασιλε Ῥωμαίων, λέγοντες αὐτῷ οὕτως Ἑλέησον ἡμᾶς, xai ph ἑάσῃς ἀπο)έ- σθαι παρὰ τῶν ἀρνητῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ βασιλεὺς σπλαγχνισθεὶς ἀπέστειλε τὸν πατρίχιον Νικήτα (7) δρουγγάριον τοῦ πλωῖμου, οὗ «b ἐπίχλην ὁ Ὀρύφας, μετὰ χελανδίων ἑχατόν. Οἱ δὲ Zapaxnvol µαθόντες τὴν μετὰ τοῦ στόλον ἄφιξιν τοῦ πατριχίου δρουγγα- ρίου τοῦ πλωῖμου, ἔφυγον χαταλιπόντες τὸ χάστρον 'Ῥαουσίου, χαὶ ἀντεπέρασαν ἓν Λογουθαρδίᾳ, xaY πολιορκήσαντες τὸ χάστρον Βάρεως (8), τοῦτο ἑπόρ- retro lapse sunt res. Romanorum, ac incole oppidorum Dalu.atue sui juris facti, neque Ro- mano imperatori, neque cuiquam alteri parue- runt. Post aliquod vero temporis, przclaro illo ac semper memorando Basilio frena imperii mode- rante, venientes ab Africa Saraceni cum Soldano, Saba, et Calphone, navibusque xxxvi applicuerunt in Dalinatia; atque urbes Butoba, Rosa, fet infe- rius Decatera expugnarunt : iude adversus RRagu- sium profecti eam urbem obsidione cinctam quin- decim tenuere menses. Tum Ragusini cives in angustias adducti Basilio semper imemorando Romanorum imperatori id signiflcarunt, hisce verbis : Miserere nostri, neque nos permittas ab infidelibus pessundari : eaque re imperator motus Nicetam Patricium mittit drungarium rei navalis, Orypham cognominatum, cum chelandiis centum. At Saraceni ubi adfuturum mox cum classe Patri- cium, rei navalis drungarium, resciverunt, ab obsidione Ragusinz urbis discesserunt, et in Longobardiam trajicientes urbem Barium obsi- dione cinxerunt, expugnaruntque. Tunc Soldanus extruclis ibi palatiis Longobardiam omnem Ro- mam usque annos quadraginta tenuit. Hac itaque de causa imperator ad Ludovicum Francis regem, et ad Papam Romanum, legatos misit petitum, υἱ exercitui a se misso auxilium ferant : qui ANSELMI DANDURII NOTE. ria fuerit, an Latinorum, an vero eam Latini a 6 *. lavis hauserint, jure controverti potest, cum longe ante Slavorum auditum nomen usurpeut scripteres Christiani, ets! in confesso sit ante Constantiuum Magnum, et Constantium vix usur- patum hac notione pro gentilibus et ldololatris, ut pridem observatum a Baronio in notis ad Martyrologium. Verum si Ducangius Sclavam linguam calluisset, et loca Scriptorum illa, quz in laudato Glossario exbibet sedulo considerasset, procul dubio dixisset Porphyrogenitum hac in re errasse. (98) Perperam hic in mss. et in editis legitur ἑρμηνεύεται, sed optime habetur in ms. Regio in- fra cap. 36, ἀθάπτιστοι ἑρμηνεύονται ' qui quidem locus in editis depravatus ac mutilus est, ul suo loco dicemus. (99) Nimirum ab Ileraciii imperio, et maxime teniporibus Michaelis Ba!bi Dalmatze exeusso. Ro- mani imperii jugo, sui juris faeti sunt, ut paulo D superius ait. (1) De hac Saracenorum expeditione in Dalma- am loquitur etiom idem Porphyrugenitus lib. n. de Them. cap. 11 et in avi Basilii Vita n. 53, unde hausit que in hanc rem habet Cedrenus : Zonaras autem paulo diversa habet. (2) Varie nomen horum ducum Saracenorum a Scriptoribus effertur : Porphyrogenitus hoc capite primum Saba appellat, ut et Cedrenus ; at lib. i de Thematibus cap. 11 eumdem Sanan appellat, et in avi Basilii Vita Samban. Erchempertus in Mist. Langob, ipsum Seodam nuncupat; qui qui- dem Anonymo Casin. et Leoni Ost. Seodan : de- nique auctori Chronici S. Vincentii de Vulturno Sangdam vocatur. At quein hic Κλαφοὺς nuncupat Porphyrogenitus, eumdem lib, i1 de Them. cap. 4t οἳ in avi Basilii Vita Καλφοῦς appellat, Et quidem Calphon Soldaui meminit etiam Leo Ost. lib. 1, 27. (5) Perperam hic legitur cum in mss, tum in editis, τὰ Βούγοθα;: hanc quippe ipsam urbem Porphyrogenitus τὴν Βούτοδαν appellat, lib, n de Them. cap. 11, et in avi Basilii Vita eidem ἡ Βού- τοµα dicitur; Cedreno vero Βούταμα vocatur. Hzc autem ipsa urbs Plinio Dutua dicitur; hodie- que Budua appellatur. (4) Eidem libro i! de Them. cap, 11 et in. avi Basilii Vita, Ῥῶσα hzc urbs appellatur ; hodieque etiam Plosa. dicitur non longe ab Ascruvio scu Ascrivio posita. (5) Aliis scriptoribus Grzcis Δεχάταρα dicitur, hodie Catarum, Catharum et Cattara,. Slavis vero €otor; de qua quidem urbe pluribus Scriptor noster loquitur infra hoc ipso capite. lac autem urbs occupata fuit a Saracenis, excepta superiori tau- tum ipsius parte, in alto ac prarupto monte sita, ubi hodieque arx munitissima cernitur. Czterum de urbe Cataro sic habet Jacobus Luccari lib. 1 Degli Annali di Rausa pag. 9 : Ora ruinato il regno di Vuladislau, i Buldari passarono piu oltre, et ab- brusciarono Onogoscte, Risano, e Cataro. qual crebbe dalle ruine d'Ascrivio, e di Kotor di Bosna, la qual rocca Ru /ingero αἱ 2 lib. della Cosmografta, chiama Vissikotor, ove naquero Nedor, Miroslau, e Vukas- cin, i quali aiutarono con le facoltà l.ro l'edificio di Cataro. (6) Interpretatio Meursii bic depravata ac mu- tila comparet, Ου Ῥαοῦσιν et. Ταούσιον dicitur Porphyrogenito et Cedreno, a Zonara appellatur 'PaYovctov. (7) Perperam in Zonara scribitur, ὁ Ὀωρίφας pro Ὀρύφας vel Ὠρύφας, llujus autem Nicet:e Pa- tricii meminit Ludovicus lI imperator in epistola ad Basilium Macedonent imperatorein, ubi Hadria- tici Servalor dicitur. (8) Erchempertus in list. Longob. cap. 20: l'er 255 " CONSTANTINI PORPHYROGENITI 97:6 uterque petitioni ejus obsequentes cum magna A Orga». Τότε ὁ Σολδανὸς χτίσας ἐχεῖσε παλάτια, κατ- manu jungunt se copiis ipsius una cum Chrobatis, Serviis, Zachlumis, Terbuniotis, Canalitis, οἱ MRagusinis, cunctisque Dalmatiz oppidorum in- colis (nam hi omnes ex imperatoris mandato aderant), qui in. Longobardiam trajicientes urbem Darin obsederunt expugnaruntque. πάπας, ᾖλθον ἀμφότεροι μετὰ δυνάµεως πολλῆς, xal στρατῷ ἅμα τῷ Χρωδάτῳ, τῷ Σέρθλῳ, καὶ Ζαχλούμῳ, xai Τερθουνιώταις, καὶ εχράτησε πᾶσαν Λογουθαρδίαν µέχρι Τώμης (9) Een τεσσαράχοντα. 'O οὖν βασιλεὺς διὰ «hv αἰτίαν ταύ- την ἀπέστει)λε πρός τε τὸν Λοδηχον τὸν ῥῆηγα Φραγ- γίας (10) καὶ «bv πάπα Ῥώμης, (va συνεπαμύνεται τῷ παρὰ τοῦ βασιλέως ἀποσταλέντι στρατῷ. OL δὲ ὑπείζαντες τῇ τοῦ βασιλέως αἰτῆσει, ὅ vs ῥῆξ xaX ὁ ἑνωθέντες τῷ παρὰ τοῦ βασιλέως ἁἀποσταλέντι Καναλείταις, xal Ῥαουσίοις, μετὰ πάντων τῶν ἀπὸ τῆς Δελματίας κάστρων (οὗτοι γὰρ πάντες βασιλιχῇ χελεύσει παρῆσαν), xai περασάντων ἓν Λογουθαρδίᾳ ἐκάθισαν τὸ κάστρον Βάρεως, χαὶ ἑπόρθησαν αὑτό. Sciendum autem est, quod Chrobatos, $9 reli- quosque Sclavorum principes, Ragusini cives suis navibus in Longobardiam transmiserint. Et. ur- bem quidem Darim, totamque regionem, ac prz- dam universam sibi habuit imperator Romanorum : "[avéoy ὅτι τοὺς Χρωβάτους xal τοὺς λοιποὺς Σχλαθδάρχοντας, ol τοῦ κάστρου 'Paoualou οἰχήτορες μετὰ τῶν ἰδίων αὐτῶν καραθίων (14) διεπέρασαν ἓν Λογουθαρδίᾳ. Καὶ τὸ μὲν χάστρον Βάρεως (12), χαὶ τὴν χώραν, χαὶ τὴν αἰχμαλωσίαν πᾶσαν ἀνελά- Soldanum vero cum czteris Saracenis rex Fran- B 6ετο ὁ βασιλεὺς Ῥωμαίων” τὸν δὲ Σολδανὸν, xal ANSELMI BANDURII NOTE. idem tempus Agareni Barim insidentes ceperunt, devastantes slirpitus, depredave totam Apuliam, Ca- labriam, ei pedetentim Salernum ac Beneventum de- populari initiarunt, Evocati antem Saraceni fuere a Radelgiso principe Beneventano in auxilium suum contra Capuanos, per Pandonem Castaldeum Όι- rensem fidelem suum, ut habent Anonymus Casin. cap. 8. Leo Ost. lih. r, cap. 37. et Chronicon S. Vincentii de Vultarno pag. 694. Sed cur dica- tur Barium Rausiorum urbs Symeoni Logotlietze, causam apud alios scriptores uon reperio, Sic ille ad annum 17 Imperii Dasilii Macedonis : Σολδανὸς ὁ τῶν ᾿Αγαρηνῶν ἀργηγὸς, τὴν Βάρην κρατήσας, τις ἐστὶν πόλις µεγάλη τῶν Ῥαουσέων, καὶ tv αὐτῇ xato:xfjoa;, πο)λλὰς ἑτέρας πόλεις xal χώρας χατελυµήνατο. Soldanus Agarenorum princeps, ca- pto Bario, qnm Rausiorum urbs magna est, in eoque positis sedibus, multas alias urbes locaque diripie- at. (9) Ut porro Saraceni in tlnitimas provincias effusi, imperium suum in Italia dilatarint, praeter Porphyrogenitum, et alios scriptores Grecos, a nobis supra citatos, pluribus rem prosequitur Er- chempertus cap. 19 ut et Leo Ost., lib. 1 cap. 32. (10) Sic ex sequentibus emendo; quippe hic in in$3, el. in editis pro τὸν ῥῆγα legitur τὸν δοῦχα. Hc autem paulo diversa a Zonara narrantur ; ve- rum in hoc conveniunt omnes Graci scriptores, Basilium Macedonem non modo destinatam pro Dalmatis classem in Italorum subsidium mi- sisse, sed et Romanum pontificem οἱ Ludovi- cum Francia regem, ut suis copiis Italos adjuva- rent, p*r epistolas impulisse. At scriptores Latini, rum, quem ponit Porphyrogenitus a capta a Sara- cenis urbe Bario ad diem qua ex Italia pulsi fuere iidem Saraceni a Ludovico Il imperatore, Lotharii imperatoris fllio. Caeterum nomen Ludovici varie a Gr:ecis scriptoribus effertur ; Porphyrogenito hoc ipso capite, dicitur Λοδόηχος, et Δολόηχος, et libro n de Tliem. cap. 11, Λοδοῦχος, quod quidem scri- hg inscitia depravatum esse non dubito. In avi Basilii Vita eidem scribitur Λοδοῖζδος, Cedreno vero Δολῖχος. At ubique legendum Λοδόηχος, vel Λοδοῖ- yos. (14) Satis illustre est hoc Porpliyrogeniti testi- monium ad urbis Ragusinz patrie mez antiquita- . tem comprobandam ; quippe nono szculo, Basilio C Macedone imperante, Slavorum principum auxilia- res copias ad Barium urbem recuperandam in Αρυ- liam nostrates propriis navibus transportarunut, ut Porphyrogenitus adnotat : quas procul dubio non habuisset Ragusina urbs nono szculo, nisi jam ab aliquot. seculis fundata esset, et tunc magna esset ac florentissima, metropolis totius Roman:e gentis, quz in Dalmatia erat, ut infra ex eodem Porphyro- &enito dicemus. Originem autem ac progressum agusinz reipublice, et quando maxime floruerit in re navali subsequentibus szeculis, facile quispiam intelligere poterit ex compeudio Annalium Ragusi- norum, edito ab. Illustrissimo Jacobo Luccari pa- tricio Ragusino, lHtalico idiomate, Venetiis 1605, et e& opere Mauri Orbini Ragusini, abbatis Mcli- tensis, cui titulus /( Regno degli Slari, edito Pisau- ri 1601, (12) Quod ait hic Porphyrogenitus Bariw, to- tamque regionem , ac predam universam sibi ha- Ercheipertus nimirum et auctor Clronici S. Vin- D buisse imperatorem Romanum, Soldanum vero centii de Vulturno, evocatum produnt Ludovicuin Francie regem a Capuanis et. Beneventanis, Dene- venti fines per S rau ingressum, Capuaque, cujus princeps rehellaverat, capta, anno sequenti multis fultum auxiliaribus Barim perrexisse, ac cum prx- dicto Sangdam Augustalem exercitum pugnam commisisse, fudisseque Saracenos; deinde Mate- vam ac. Canusium expugnasse; reversum denique Beneventum, cua Saracenorum. vires debilitatae «dmodum essent, misso exercitu Barim ccpisse, et in ca Saugdam cum aliis ejus sate!litibus. Eadem ferme tradit el Leo Ostiensis lib. r, cap. 28, qui sane Ludovici expeditionem in annum 866. conji- cit, Barimqne quatuor. annis ab eo obsessarn ait At Lupus Protospatha et Anonymus Barensis Ba- rim à Ludovico captam fuisse seribuut die tertia mensis Februarii anni 868, ind. 1. Hinc videtur uon opti:uc congruere numerus quadraginta anno- cum cxteris Saracenis abductum fuisse a Ludovico Francie rege Capuam ac Beneventum, in dubium revocant nonnulli, eo quod Erchempertus , auctor Chronici S. Vincentii de Vulturno εἰ protospatlia tradant, Grecos demum Barim post excessum Lu- dovici imperatoris ingressos, ut a Saracenis , quo- rum vires quotidie invalescebant, sese tutarentur. Erchempertus. cap. 29 οἱ Chronicon S. Vincentii : lloc audientes qui Bari residebant , Gregorium Ba - julum imperatorem Grecorum, qui tunc in Ydronto degebat, cum multis exercitibus ob. Saracenorum metum Barim introduxerunt : qui statim. apprehen- sum Castaldeum, illiusque primores Gonstantino- polim wisit , quibus jurejurando fidem dederat. Quod quidem in annum 875, ind. vint, rejiciunt Proto- spatha οἱ Anonymus DBarensis, proinde post ελ- cessum Ludovici imperatoris, qui Ravennae obiit die 13 mensis Augrsti, anno 874. 251 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 258 τοὺς λοιποὺς Σαρακηνοὺς ἀνελάδετο Λοδόηχος ὁ A cie Ludovicus, et Capuam ac Beneventum ipsos ῥῆξ Φραγγία:, χαὶ ἀπήγαγεν αὐτοὺς Ev τῷ χάστρῳ Καπύης, καὶ ἓν τῷ χάστρῳ Βενεθενδοῦ (12). καὶ οὐδεὶς αὐτὸν εἴδεν γελῶντα. Εἶπεν δὲ ὁ ῥῆξ, ὅτι ET εἰς [μοι τὸν Σολδανὺν μετὰ ἁληθείας ἀναγγείλῃ f) ὑποδείξῃ Υελῶντα, δώσω αὑτῷ χρήματα πολλά καὶ μετὰ τοῦτο εἶδέ τις αὐτὸν γελῶντα, xal τῷ ῥηγὶ Λοδοήχῳ ἀπήγγειλεν. Ὁ δὲ προσχαλεσάµενος τὸν Σολδανὸν ἠρώτησεν αὐτὸν mol τρόπῳ ἐγέλασεν. Ὁ δὲ εἶπεν, "Αμαξαν εἶδον, xaX τοὺς Ev abt] τροχοὺς χυλιοµένους, καὶ τούτου χάριν ἐγέλασα (14), ὅτι xal ἐγώ ποτε χεφαλὴ μην, χαὶ ἁρτίως εἰμὶ ὑποχάτω πάντων, καὶ πάλιν δύναται ὁ θεὸς ὑφῶσαί µε. Καὶ ἀπὸ τότε προσεχαλεῖτο αὐτὸν ὁ Λοδόηχος εἰς τὴν τράπεζαν αὐτοῦ, xal συνῄσθιεν αὐτῷ. υἱ΄δὲ ἄρχον- τες τῆς Κατύης xai Βενεθενδοῦ fipyovvo πρὸς τὸν Ἑρλδανὸν ἑρωτῶντες αὐτὸν περὶ ἰατρειῶν xal θερα- πείας ἁλόγων (13), xal λοιπῶν ὑποθέσεων, ὡς γέ- ῥοντα xal πεπειραµένον. Ὁ δὲ Σολδανὸς πανοῦργος ὧν xaX σχολιὸς, εἶπε πρὸς αὐτοὺς, ὅτι Πρᾶγμα θέλω εἰπεῖν πρὸς ὑμᾶς, xai δέδοικα τοῦ μὴ παρ ὑμῶν χατάδηλον γενέσθαι πρὸς τὸν ῥῆγα (10), καὶ àmo- λέσω τὴν ἐμαυντοῦ ζωήν. Οἱ δὲ ὤμοσαν αὐτῷ, xol θαῤῥήσας εἶπε πρὸς αὐτοὺς, ὅτι Ὁ ῥὴξ ἑξορίσαι θέλει πάντας ὑμᾶς ἐν τῇ µεγάλῃ Φραγγίχ, χαὶ ξὰν ἀπιστῆτε, ἐχδέξασθε μικρὺν, κἀγὼ πληροφορῶ ὑμᾶς. Καὶ ἀπελθὼν εἶπε πρὸς τὸν Λοδόηχον, ὅτι Οἱ &g- χοντες τοῦ τόπου xaxol clot, χαὶ σὺ οὗ δύνασαι χυ- ριεῦσαι τὴν χώραν ταύτην, ἐὰν μὴ ἀφανίσῃς τοὺς δυνατοὺς τοὺς ἀντιπίπτοντάς σοι’ ἀλλὰ δἐσµευσον τοὺς πρώτους τοῦ κάστρου, xal ἁπόστειλον αὐτοὺς εἰς τὴν χώραν σου, xal τότε ὡς θέλῃς οἱ λοιποὶ ὑπαταγήὴσονϊαί σοι. Καὶ ὅτε παρέπεισεν αὐτὸν ἵνα πλτρώσῃ τὴν βουλὴν αὐτοῦ, xal ὥρισε γενέσθαι ἁλύ- σεις σιδηρᾶς εἰς τὸ ἑξορίσαι αὑτούς: ἀπῆλθεν ὁ Σολδανὺς xal sime πρὸς τοὺς ἄρχοντας, ὅτι ᾽Αχγμὴν οὗ πιστεύετε ὅτι ὁ ῥὴξ ἑξορίστους ὑμᾶς ποιεῖ, xal παντελῶς ἐξ ἀνθρώπων γίνεται τὸ μνημόσυνον ὑμῶν; ὅμως εἰ θέλετε τελείως πλτροφορηθῆναι, ἀπελθόντες Ὀεάσασθε τί &pa ἐργάζονται πάντες οἱ χαλχεῖς τῇ προστάξει τοῦ ῥηγός καὶ εἰ οὐχ εὕρητε αὐτοὺς ἑργατομένους τὰς ἁλύσεις καὶ τὰ δεσμὰ, γινώσχετε ὅτι πάντα τὰ παρ᾽ ἐμοῦ λαλούμενα ὑμῖν ἔστι φευδῆ; εἰ δὲ ἀληθεύω, φροντίσατε τὴν σωτηρἰαν ὑμῶν, xal abduxit. Ει Soldanum quidem nemo unquam ri- dentem videbat ; itaque multas ei pecunin»s rex pollicetur, qui vere ridentem ipsum aut ostendis- set, aut nuntiasset. Evenit autem postea, ut quidam ridentem Soldanum videret, qui regi Ludovico significavit. Ille accersitum Soldanum interrogavit quamobrem risisset? Isque respondit : Currum cer- nebam, et vertentes in eo rotas, el hujus rei gratia risum edidi : nam ego quoque aliquando caput fui, nunc autem infra omnes suin 5 et. potest ine Deus rursum exaltare. Atque ex illo tempore ad mensam illum suam Ludovicus adhibuit. Principes vero Capuz et Beneventi ventitabant ad Soldanuum luterrogantes eum de medicina ac cura equorum, DB aliisque rebus, uti senem, et multo usu peritum. Ille autem vafer admodum et versutus .cum esset, dixit ipsis : Est quod communicatum vobis velim, &ed vereor ne per vos regi innoteseat, et ego in periculum vitae incidam : qui cum jurejurando se obstrinxissent, fldentior factus dixit iis : Rex voe omnes in magnam Franciam transportare s!atuit, et si non creditis, exspectate paulisper, donec ple- nam vobis fidein faciam. Discedensque dixit Lu- dovico : Principes hujus loci improbi sunt, neque tu dominari huic regioni valebis, nisi potentioribus, qui tibi obsistunt, e medio sublatis. Sed primores urbis in vincula conjectos in tuam regionem mitte, et tunc pro arbitrio cieteri sese submittent. Cum autein persuasisset ipsi consilio suo obsequi, isque jam catenas ferreas faciendas decrevisset iis ab- legandis, adiit Soldanus principes, inquiens : Ad- huc vos non creditis regem vos exterminaturum, et omnino ex hominibus eruendam memoriam ve- stri. Atsiomnino certiores rei fleri vultis, abite et videte quid ubique fabri mandato regis οοπ- ciant : et nisi circa catenas ac vincula occupatos inveneritis, tunc me omnia falsa dixisse vobis ju- dicale : sin autem vera dixero, curz vobis sit pro- pria salus, mihique qui utilia vobis et salutaria consilia dederim, beneficium reddite. l'ersuasi vero principes Soldani verbis, compedibus et vinculis conspectis, omnino id quod erat crediderunt, at- que ex eo tempore de tollendo rege Ludovico con- ἐμὲ εὐεργετήσατε τὸν τὰ qpriotà xal σωτήρια ὑμῖν D silium ceperunt, Rex autem 96 horum onnium ANSELMI BANDURII NOTE. (13) Sic ex ms. Codice (14) Qua de Soldani risu, et ut a Capuanis et Beneventanis libert4tem adeptus fuerit Soldanus, tradit hic et in avi Basilii Vita Porphyrogenitus , eadem ferme Cedrenus ac Zonaras narrant. Cete- rum his consimiliaj narrantur; a Theophylaeto Si- mocatia lib. vi, cap. 11, et a Theophane anuo 1$. Mauricii imperatoris, de rege quodam a Sesostri Agyptiorum rege captivo facto. Cum enim ex de- victis regibus quatuor selegisset Sesostris qui cur- rum , quo triumphum agens vehebatur, equorum x)ore traherent, unus ex iis cunctari visus est, dum crebro retro conversis oculis rotz volubili- tatem contemplaretur. Rex vero toties re:picien- tem compellans : Quid est, inquit, bone vir, quod Oculos in tergum toties retorques ? Quid ita rotas aspectas ? Quonam abire inhias ? Cui ille respondit : Τεθαύμαχκα τῶν τροχῶν τὰ κχινήµατα * &vopaq ἔχει τὴν χίνησιν * τὰ τοίνυν τούτων µέρη μετεωρού» μενα, αὖθις καταχθόνια γίνεται, γαὶ ἔμπαλιν τὰ περιπέτεια μετὰ τοῦτο ἀπεωρίζετα:. Tum ille, Mi- ror, ait, tam varios rolarum motus : earum quippe partes in alium sublata , rursus in llumum descen- dunt, iterumque ascendunt, qug descenderant. His auditis , narrant Sesostrin ad inodestian correctum esse, mandasseque denuo juuctis mulis, a collo regum Juga deni. (15) "AXeyov, Equus. Vide Gloss. Grzc. Ducan- (46) Sic ex przcedentibus οἱ subsequentibus emendamus, In mss. et in editis legitur, πρὸς τὸν νχΧαι . 259 CONSTANTINI PORPHYROGENITI «00 ignarus venatum egreditur ; cumque revertere- A βουλευσάμµενον. Οἱ 68 ἄρχοντες πεισθέντες τῷ τοῦ tur, principes ipsius loci urbe occupata, intrare eum minime permiserunt. Rex itaque Ludovicus, insurgentes contra se principes videns, ad sua re- greditur. Principes vero Soldano dixere : Quid tibi vis faciamus pro eo quod nos servaveris ? Ille vero dimitti ad suos voluit, eoque faeto in Africam pro- fectus in propriam regionem se recepit. Pristinz autem malitia minime oblitus, exercitu collecto cum magna manu ad obsidendas capiendasque ur- bes Capuam ac Beneventum venit. Capuani vero ac Beneventani legatos in Franciam ad regem Lu- dovicum mittunt, uti suppetias ipsis adversus Sol- danum et Afros ferret. At rex Ludovicus his co- gnitis, εἰ quomodo egissel Soldanus, principibus persuadens regem compeditos in Franciam mit- B tere voluisse, sie ipsis respondit : Peenitet quidem me etiam eorum quz antea vobis praestiti, cum vos ab hostibus servarim, pro quo benelicio mala mihi reposuistis ; et quemadmodum ejectus ipse a vobis fui, ita nunc de vestro exitio gaudeo. Tunc ad summam angustiam redacti, a rege Ludovico ad Romanorum iniperatorem legatos mittunt peti- tum, ut ipsis opitularetur, atque ab ejusmodi pe- riculo eos liberaret. Pollicetur opem imperator; sed legato ab urbe Constantinopolitana redeunte, atque lzta. suis nuntia afferente de auxilio ab im- peratore mittendo, priusquam in urbem se reci- pere posset, a Soldani excubiis captus fuit. Prz- sciverat quippe ille legationem factam ad impe- ratorem Romanum, et omni studio iucubuit ut legatum caperet, quod et factum fuit. Comprehenso autem legato, intellexit quo defunctus fuerat offi- cio, οἱ post paucos dies auxilia Romani iumnperato- ris adíutura. Dicit itaque ei Soldanus : Quod si quie dixero feceris, libertate, et maximis muneri- Σολδανοῦ λόγῳ, Οεασάμενοι δὲ χαὶ τὰς ἁλύσεις χαὶ τὰ δεσμὰ, τελείαν πληροφορίαν ἔλαθον, καὶ ἔχτοτε ἐμελέτων τὴν ἀπώλειαν τοῦ ῥηγὸς Λοδοήχου. Ὁ δὲ (nb ταῦτα πάντα ἀγνοῶν ἐξηλθε πρὸς τὸ χυνηγῆ- σαι * ὑπηστρέφαντος δὲ, οἱ τούτου ὄρχοντες ἐχράτη- σαν τὸ κάστρον, μὴ ἑάσαντες αὐτὸν εἰσελθεῖν (17). 'O δὲ ῥὴξ Λοδόηχος τὴν τῶν ἁρχόντων Évstaaty θεασάµενος, εἰς τὴν ἰδίαν χώραν ὑπέστρεφεν. Ot δὲ ἄρχοντες εἶπον πρὸς τὸν Σολδανόν' Τί ἄρα [έλεις ἡμᾶς ποιῆσαί σοι περὶ τῆς γενομένης el; ἡμᾶς πα- pX σοῦ σωτηρίας: 'O δὲ ᾖτήσατο ἓν τῇ ἰδίᾳ χώρα ἀπολῦσαι αὑτόν ' xai τούτου γενοµένου ἀπῖλθεν ἐν Ἀγρικῇ εἰς τὴν ἰδίαν αὐτοῦ χώραν. Mt ἐπιλαθόμε- νος δὲ τῆς ἀρχαίας αὐτοῦ χαχίας ἑστρατοπέδευσε, xai 120€ μετὰ δυνάµεως ἐν Καπύῃ xal. ἓν Βεν:6έν- ὃφ πρὸς τὸ πολιορχῆσαι xal ὑποτάξαι αὐτοὺς. Οἱ δὲ τὰ τοιαῦτα κάστρα κρατοῦντες ἀπέστειλαν πρέ- σθεις πρὸς τὸν ῥῆγα Λοδόηχον &v Φραγγίᾳ, ἵνα ἑλ- θὼν συνεπαμύνηται αὑτοῖς κατὰ τοῦ Σολδανοῦ xal τῶν ᾿Αϕρικῶν. Ὅ δὲ ῥὴξ Λοδόηχος ταῦτα μαθὼν, xaX ὄνπερ ἑποίησε τρόπον ὁ Σολδανὸς πείσας xa τοὺς ἄρχοντας, ὅτι Δεσμίους μέλλει ὑμᾶς ὁ ῥὴξ tv Φραγγίᾳ ἑξορίσαι, ἀντεδήλωσεν αὐτοῖς, ὅτι Καὶ ἅπερ ἐποίησα πρότερον εἰς ὑμᾶς µεταμεμέλημαι, ὅτι ἔσωσα ὑμᾶς ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν ὑμῶν, καὶ ἀντ- απεδώχατἑ pot πονηρὰ ἀντὶ ἀγαθῶν ' xal χκαθὼς ἐδιώχθην παρ᾽ ὑμῶν, ἁρτίως χαίρω ἐπὶ τῇ ἁπωλείᾳ ὑμῶν. Τότε ἀπορήσαντες ἀπὸ τοῦ ῥηγὸς Λοδοήχου ἀπέστειλαν πρέσθεις πρὸς τὸν βασιλέα ᾿Ῥωμαίων . ποῦ δοῦναι αὐτοῖς βοῄθειαν, xai λυτρώσασθαι τοῦ τοιούτου κινδύνου ὁ δὲ βασιλεὺς ὑπέσχετο βοηθη- σαι αὐςοῖς. ToU δὲ ἁποχρισιαρίου ἀπὸ τῆς πόλεως ὑποστρέφαντος, xat ἀγαθὰς ἀγγελίας τοῖς πἐµφασιν αὐτὸν ἀποχομίζοντος, περὶ τῆς τοῦ βασιλέως συµµα- χίας, µήπω τούτου ἁποσωθέντος ἐν τῷ χάστρῳ, ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ (17) Eadem ferme narrant Cedrenus et Zonaras, $ed scriptoribus Latinis non conveniunt, qui Lu- dovicum custodize tunc mancipatum fuisse ab Adel- giso scribunt. lta porro Erchempertus cap. 54 : Quibus ita patratis, ( capta scilicet Bari) videns diabolus suos elimiuari, Christoque universa restau- rari, et damna inferni dolens, suo instinctu. cupe- quiescebat, occupare nititur. Imperator clamore ir - ruentium excitatus, lecto desilit, arma corripit, ei cum perpaucis corporis sui custodibus ad ostium domus turbatus procedit, aditumque ferro interclu- dens, hostem a liminibus arcet. Adalgisus sentiens non sine discrimine ostia domus esse penetranda, ab iniroitu pedem retrahit, palatiumque flammis exuri runt Galli graviter Beneventanos persequi, ac cru- D jubet. [nterea imperator dextras sibi dari petit, pa- deliler vexare. (Qua de re εἰ Adelgisus princeps ( Beneventanus ) adversus. Lodoguicum | Augustum erecius cum. suis. Beneventi infra mania degentem , ac secure quiescentem astu doloso sanctissimum υἱ- rum, Salvatorem scilicet! Beneventang provincie cepit, et custodiis mancipavit , bonaque ejus diri- piens , dilatus est , cunctosque viros exercitales εἰ. spoliavit , εἰ [ugere compulit. lis consona tradunt Lco Ostiensis lib. 1, cap. 98, et auctor Chronici S. Vincentii, szpe a uobis laudatus : qui Ludo- vicum custodie mancipatum fuisse ab Adelgiso narrant; a qua quidem infra quadraginta dies innumerabili Saraeenornm exercitu ab África ad- veniente, dimissus est, ut scribit laudatus Leo Ostiensis. At scriptor Annalium Francorum men- sium rem paulo aliter narrat an. 871 : Adalgisus imperatorem. destitutum suorum. viribus cernens , jamdudum conceplam iniquitatem parturit, et cum suis fautoribus Palatium, in quo imperator meridie cemque obnixe deposcit. Cui responsum est, non aliler petita impelraturum , nisi prius. jurejurando promitteret, nunquam se diebus vite sug Deneventi fines. intraturum, neque pro calumnia, quam. tunc patiebatur , vindictam aliquando exacturum. Allatis ttague sanctorum pignoribus, necessitale contrictus, sacramentum quod ab eo exigebatur juravit, statim- que postero die a Benevento exiit. Mox narrat ut " auno sequenti Ludovicus imperator Romam venc- rit, et a Josnne papa absolutus a sacramento, Adelgisum tyrannum denuntiatum in Corsicam fu- gere compulerit, ac tandem Ludovicus anno 874 , vitam finierit. Caterum de Ludovici captione similia habet Leo Ostiensis lib. 1, cap. 38, ubi de Capua a Saracenis obsessa, et a Ludovico fusis ibi Saracenis nonnulla, nihil tamen de legato Ca- puanoruim ad Basilium inisso , de quo Porpliyroge- nitus, Cedrenus ac Zonaras loquuntur. 901 DE ADMINISTRANDO IMPERIO, 269 ἐχρατίθη παρὰ τᾶν BryAov τοῦ Σολδανοῦ ' προεγνώ- A bus cohoucstaberis: siaaato mn, mala morte. peribis. χει Yàp 6 Σολδανὸς viv γεγονυῖαν ἁποστολὴν mob; | Cumquelegatus facturum se mandata pollicitus es- ixesiav *ou βασιλέως Ῥωμαίων, xaX ἐπύχτευσε τοῦ. Set, dixit ei Soldanus: Jubeote proxime muros sistere τον ἁπηχρισιάριον αὐτῶν χρατῆσαι, ὅπερ καὶ vÉé- ο eos, qui te miserunt advocare, ipsisque dicere : γονε. Κρατηθέντος δὲ αὐτοῦ ἔμαθε τὴν ἀπυτελεσθεῖ- — Ego quidem quod vobis officium debui pristiti, im» 03v παρ) αὑτοῦ δονλείαν, καὶ ὅτι δι ὀλίγων ἡμερῶν — peratoremque Romanum pro vobis oravi, verum no- γαταλαμθάνει ἡ τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων βοήθεια. — tum vobis volo, frustra mihi susceptam hanc profe- "O0 δὲ Σολδανὸς εἶπε τῷ αὐτῷ ἀποχρισιαρίῳ, ὅτι El— ctionem fuisse ; οἱ supplicationem vestram impe- ποιέσεε; Cmzo Go: εἴπω, ἐ)ευθερίας χαὶ δωρεῶν µε- — rator rejecit, neque est quod opem ab illo ullam i610» ἀξιωθήσῃ: εἰ 6b μὴ, movnpip θανάτῳ τὴν exspectetis. Legato autem lisc sc exseculurum cum ζωὴν ἀπολέσεις. Tou δὲ ὑποσχομένου ἐχπληρῶσαι — latitia promittente, ad. urbem eum duxerunt, At τὰ χελευόµενα αὐτῷ, εἶπεν ὁ Σολδανὸς πρὺς αὐτὸν, spretis omnibus quz Soldanus dixerat, neque mi- ὅτι Κελξύω στῆναί σε πλησίον τοῦ τείχους, xal προσ- — nis ejus territus, neque pollicitationibus persua- χαλξσασθαι τοὺς ἁποστε[λαντάς σε, χαὶ εἰπεῖν πρὸς — sus, sed Dei timorem in pectore 9] gestans, hzc αὐτιύς ' "Ev μὲν την δουλείαν ἣν ὤφειλον ποιῆσαι — in animo cogitavit : Satius cst. unum me mori, πσποίηχα, xal τὸν βασιλέα Ῥωμαίων περὶ ὑμῶν B quam tot animas verbo compediri, et ad mortem ἑδυσώκησα ᾽ πλην οὖν γινώσκετε, ὅτι εἰς κενὸν ἐγέ- — prodi. Et sane cum proxime muros esset, omnes- νετο ἡ ὁδός µου, xa! ὁ βασιλεὺς πάμφανλον ἔθηχε — que principes advocassct, ita urbis primates — allo- τὴν xap' ὑμῶν γεγονυῖαν ἰκεσίαν, xai ἀπὸ τοῦ βα- — cutus est : Ego quidem, domini miei, oflicio meo σιλέως ph ἐλπίζετε βοῄθειαν. "ou δὲ ὑποσχομένου defunctus sum, et quz significari vobis Romanu- ταῦτα μετὰ χαρᾶς (18) ἐχπληρῶσαι, Ίγαγον αὐτὸν — rum imperator jussit nuntiabo : at obtestor vos πλησίον του κάστρου, xal iv οὐδενὶ θέµενος τὰ παρὰ — per Filium Dei, urbisque vestra universa, el ani- τοῦ Σρλδανοῦ ῥηθέντα πάντα, μήτε τὰς ἀπειλὰς — marum vestrarum salutem, uti pro me benefaciatis αὑτοῦ φοβτθεὶς, µέτε ταῖς ὑποσχέσεσιν αὐτοῦ πει- — liberis meis, el quz ine amplecti sperat conjugi : σθεὶς, ἀλλὰ τὸν τοῦ Θεοῦ φόδον ἐν τῇ χαρδίᾳ αὑτοῦ — queniadmodum enim illis fcceritis, ita a justo οἱ θέµενος διελονίσατο ἐν ἑαυτῷ, ὅτι Συμφέρον ἐστν bouorum remuneratore Deo, qui judicaturus est ἐμὲ µόνον ἀποθανεῖν, xai μὴ τοιαύτας φυχὰς Ótà — vivos et mortuos, merced2m recipietis. Et hxc lo- Ἰόγου παγιδεῦσαι xai προδοῦναι εἰς θάνατον * καὶ — cutus animo illos bouo esse jussit, inquiens : Ego $n πλησίον τοῦ t:(youg αὐτοῦ γενομένου, xal xáv- profecto de vita periclitor, et a Soldano interfi- τας τοὺς ἄρχοντας προσκαλεσαμένου, εἶπε πρὸς (C, ciar : vos autem resistite fortiter, neque timete, sed τοὺς ἑξουσιάσαντας τοῦ τοιούτου χάστρου᾽ Ἐγὼ exspectate paulisper; post paucos quippe dies ade- μὲν, χύριοί µου, την διαχονίαν µου Σξεπλήρωσα, xal runt auxilia ab imperatore Romanorum vobis τὰ παρὰ τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων δηλωθέντα ὑμῖν — wissa. Legatus vero cum hzc verba pronuatiasset, éárayy:xO* πλὴν ὀρχίζω ὑμᾶς εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Soldaui milites qui eum deduxerant, auditis qu Θεοῦ xat εἰς τὴν σωτηρίαν παντὺς τοῦ χάστρου, xol preter exspectationem locutus erat, dentibus scper αὐτῶν τῶν φυχῶν ὑμῶν, ἵνα ἀντὶ ἐμοῦ εὑεργετὴ- — eum stridebant, ac procurrentes cerlatim ipsum in- σητε τὰ τέχνα µου, xal τὴν ἐλπίζουσαν ἀπολαθεῖν — terficiunt. Eo autem occiso, Soldanus validissiamum µε σύμθιόν µου. ὡς Υὰρ ποιβσητε μετὰ αὐτῶν, imperatoris exercitum qui adventabat metuens ad φαρὰ τοῦ δικαίου καὶ µισθαποδότου ἀγαθοῦ Θεοῦ, sua regreditur. Et ex illo tempore in hodiernum μέλλοντος χρῖναι ζῶντας xai νεχροὺς, τὸν μισθὸν — usque diem Capuani ac Beneventani aub potestate ἀπολήψεσθε. Καὶ ταῦτα εἰπὼν παρεθάῤῥυνεν αὑτους — Romani imperatoris degunt, ipsique, propter in- λέγων: Ἐγὼ μὲν ἀπὸ τοῦ Σολδανοῦ ἁπολοῦμαι, καὶ — gens hoc in illos collatum heneficium, plene sulje- περὶ τὴν ζωῆν κινδυνεύω: ὑμεῖς δὲ στῆτε ἑδραῖοι D cti serviunt. χαὶ μὴ δειλανδρήσητε, ἀλλ ὑπομείνατε μ.κρὸν, καὶ εἰς ὀλίγον ἡμερῶν φθάσει dj ἁποσταλεῖσα ὑμῖν σω- ττρία παρὰ τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων. Ταῦτα δὲ αὑτοῦ εἰπόντος, ol χατέχοντες αὐτὸν οἰχεῖοι τοῦ Σ11δα- νοῦ παρὰ «pocbox(av τὰ παρ αὑτοῦ λαληθέντα ἀχούσαντες, ἕθρυξαν ἐπ᾽ αὐτὸν τοὺς; ὀδόντας, xal εἷς τοῦ ἑτέρου προέτρεχον, τίς ἄρα τῆς αὑτοῦ σφαγῖς Ὑένειεν αὑτουργός (19). Tou δὲ παρ) αὐτῶν ἀναιρεθέντος, πτοηθεὶς ὁ Σολδσνὸς τὴν τοῦ βασιλέως ἐρχομένην δυναστείαν, ὑπέστρεψεν εἰς τὴν ἰδίαν χώραν. Καὶ ἕκτοτε xai µέχρι τοῦ νῦν xal οἱ τῆς Καπύης xai οἱ τῆς Βενεθδενδοῦ εἰσὶν ὑπὸ τὴν ἔδου- σίαν τῶν Ῥωμαίων εἰς τελείαν δούλωσιν καὶ ὑποταγὴν, διὰ τὴν εἰς αὐτοὺς Ὑενομένην μεγάλην τάύτην εὐεργεσίαν. "Οτι τὸ χάστρον τοῦ 'Ῥαουσίου οὐ χαλεῖται 'ΡῬαοῦ- Urbs Rausium non appel:atur Rausium Greca ση τῇ Ῥωμαίων διαλέχτῳ, àXX ἐπεὶ ἐπάνω τῶν — lingua, sed quia in locis proruptis posita est , κρημνῶν ἵστατα:, λέγεται “Ρωμαῖστὶ ὁ xpnuvb; pricipitium Grace vocatur Aav, uude inhabitantes laco (20): ἐκλήθησαν δὲ tx τούτου Aaucalot, fyouv — nuncupati sunt Lauszi, id est, precipitium 1nsi- ANSELMI DANDURII NOTE. ! 18) Si . Codice. (20) Sic habetur et in mss. At Graecis Adae, τοῦ ms lu ms. legitur , «i; ἄρα τῆς αὑτοῦ σφαγῖς λάαος, vel λᾶας, του λάου, dicitur Lapis. Neque γέχονε αὐτουρχός. sola urbs Rausina , quod in loco prarrupto sita fu»- 203 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 904 dentes. Communis vero usus, qui sepe litterarum A οἱ καθεζόμενοι el; τὸν χρηµνόν. Ἡ δὲ xowh συν- cominutatione nomina corrumpit, comuutato no- mine Rauszos appellavit. Atque hi ipsi Rauszi olim tenuerunt urbem Epidaurum nuncupatam, at postea cum reliquae urbes expugnate essenl 4 Sclavis, qui in hoc themate sunt, hzc etiam urbs ab ipsis capta fuit : el civium alii quidem interfe- cii fuere ; alii vero in viuculis abjucti, Qui autem fuga salutem invenire potuerunt, loca prarupta inhabitarunt. Ubi nunc urbs est, primo exiguam illam zdificantes, et postea ilerum majorem, mox rursun et quartum paulatim aucta multitudine po- moria protulerunt. Ex iis autem qui aliunde demi- grarunt Ragusium, hi sunt : Gregorius, Arsaphius, Victorinus, Vitalius, Valentinus archidiaconus, Banentinus pater protospatharii Stephani. Ex quo autein cives Salonitani Rausium demigrarunt, anni sunt p in hunc usque diem, 942 indic?ioue vit, anni 6457. (Christi 949.) Ceterum in eadem urbe depositus fuit sanctus Pancratius in :de Sancti Btephani, qux est in media urbe. Aspalatlii urbem, fücta, ἡ πολλάκις µεταφθείρουσα τὰ ὀνόματα τῇ ἐναλλαγῇ τῶν γραμμάτων, μεταθαλοῦσα τὴν χλη” σιν, ᾿Ῥαουσαίους τούτους ἐκάλεσεν. Οἱ δὲ αὐτ. Ῥαρυσαῖοι τὸ παλαιὸν ἐχράτουν τὸ χάστρον τὸ ἐπις λεγόμενον Πίταυρα (31). καὶ ἐπειδὴ ἠνίχα τὰ λοιπὰ ἐχρατήθησαν κάστρα παρὰ τῶν Σκλάδθων τῶν ὄν- των ἓν τῷ θέµατι, ἐκρατήθη xal τὸ τοιοῦτον χά- στρον (22). Καὶ οἱ μὲν ἐσφάγησαν, οἱ δὲ ἠχμαλωτ'!» σθησαν * οἱ δὲ δυνηθέντες ἐχφυγεῖν xal διασωθῆναι, εἰς τοὺς ὑποχρήμνους τόπους χατῴχησαν. Ἐν ᾧ ἐστιν ἁρτίως τὸ κάστρον, οἰχοδομήσαντες abb πρό- τερον pixpbv, χαὶ πάλιν μετὰ ταῦτα μεῖζον * καὶ μετὰ τοῦτο πάλιν τὸ τεῖχος αὐτοῦ αὑξήσαντες μέ- χρι δ᾽ ἔχειν (20) τὸ κάστρον διὰ τὸ πλατύνεσθα: αὐτοὺς κατ ὀλίγον καὶ πληθύνεσθαι. Ἐκ δὲ τῶν µετοικησάντων εἰς τὸ Ῥαούσιον εἰσὶν οὗτοι (24) * Γρηγόριος, ᾿Αρσάφιος, Βικτωρϊΐνος, Βιτάλιος, Da- λεντῖνος ὁ ἀρχιδιάχων, Βανεντῖνο ὁ πατὴρ του πρωτοσπαθαρίου Στεφάνου (25). 'Aq' οὗ δὲ ἀπὸ Σαλῶνα µετῴχησαν εἰς Ῥαούσιον (20), εἰσὶν Ex. ϱ' ANSELMI BANDURII NOTE. rit, hoe nomen nacta est ; quippe urbs etiam La- coniczx aspero in loco sila Ad dicitur apud Lyco- hronem ; unde nomen sumpsere Λαπέρσαι, ioscuri. Et quemadmodum a principio urbs illa Rausium sive Lausium dicta fuit Grzcis, quod in loco prarupto sila essel ; (avi uidem locus pars est hodie urbis occasum solis iybernum spectans; ) sic postinodum initio seculi undecimi cum multi ex gente Slava Rausium venerint inhabitandum , ἔχει, etc, Quomodo ampliata fuerit urbs Ragusiua, narrat Ludovicus Tubero lib. v Comment. de temporibus suis. (24) Sic ms. habet ; et ideo interpretati sumus : Ex iis autem qui aliunde demigrarunt Ragusium, hi sunt. In editis vero legitur ; &x δὲ τῶν χατοιχι σάν- των εἰς τὸ Ῥαθύσιον, etc. Nimirum ; Ez iis vero qui Rausium habitarunt, hi sunt. (25) In ms. legitur, Βανεντῖνος, jn editis vero pomcria urbis septentrionem versus protulerunt, ϱ Βαυεντῖνος. At utrobique corruptam vocem hanc domosque ibi exstruxerunt; qui locus cum tunc esset sylvosus, et sylva Slavis dicatur Dubrava, urbs Rausium ab illa parte urbis tunc zuilicata nomen sumpsit , Slavisque nuncupata est Dubrou- nik : quod quidem nomen in hodiernum usque diei servat. Cateruin verba illa Porpliyrogenitu sic. in- terpretatus sum : Urbs Rausium non appellatur Rausium Greca lingua , sed quia in locis pra'ruptis posila esi, precipitium Grace vocatur, Aa), unde in- habitantes nuncupati sunt. Laus , id est , pracipi- tium. insidentes. Αι fortassis quispiam sic illa intelliget : Urbs Rausium ποπ appellatur Rausium Latina lingua, sed quia in locis preruptis posita est, pracipitium Grace vocalur Λαῦ, unde inhabitantes ; eic. quasi diceres : Nomen urbis Bagusin:e non est Komanum , seu non est a Latinis derivatum, sed aloco przrupto in quo sita est, nomen Graecum accepit; quippe pracipitium Grace vocatur Λαῦ, Greci enim recentiores τῇ Ῥωμαίων δ.αλέκτῳ, et . Ῥωμαῖατὶ eque intelligunt Latinam. et Graecam lingnam. (21) Hic pro Πίταυµα scribendum esse 'Exóaypov Wemo non videl ; ideoque in versione hanc vocem emendavimus. Urbem vero Epidaurum Dion et Mela in Partbinis Dalmatiz populis, quos Plinius Parthenos nominat, ponit. Hac autem ipsa urbs Épidaurus colonia ab eodem Plinio dicitur, et Legio xx hic ponitur in antiqua inscriptione , ut acribit Ortelius. Hujus incole non solum Epidaurii, sed etiam Epitaurenses vocabantur, ut liquel ex &ntiqua inscriptione Aquileiz reperla, qua exstat apud Gruterum. (22) Quo tempore Epidaurus ac reliqua urbes Dalmatiz: maritimz ab Abaribus, seu Slavis eversa fuerint, pluribus scribit Joannes Lucius Dalmatinus in Opere edito De regno Dalmatie et Croatie, Cap. 8 et 9. (25) Sic ex ms.; in editis vero legitur, µέχρι V uto, et lego, Βαλεντῖνος. Perperam item legitur in editis του ἁγίου pro «ou πρωτοσπαθαρίου. Nec dubito quin in ms., quo Meursius usus fuerat ad suam editionem Constantini adornandam, scribe- retur hec vox contracta, eu, ut vulgo dicitur, abbreviata , nimirum littera a cum 6 superscripto ; quod quidem significat πρωτοσπαθάριον, uti infra in Notis ad cap. 42, pluribus demonstrabimus, et etiam in sequentibus, ubi hzc ipsa vox ,sapius οὐ” currit eodem modo contracta, nec a Meursio lecta. (26) Sic ex ms., unde interpretatus sum ac si legeretur, ἀφ᾽ οὗ δὲ οἱ ἀπὸ Σαλῶνα, etc. Ex quo au- tem. cives Salonituni Rausium demigrarunt, anni sunt. D. in hunc usque diem, indictione vni, anni 6457 ( Christi 949.) Hinc manifesto liquet recensitos a Porphyrogenito paulo superius viros, qui Ragusium demigrarunt , fuisse cives Salonitanos , ibique op- time legi in ms. ἐκ δὲ τῶν µετοικησάντων. etc., non vero χατοικησάντων, elc. ut babetur in editis, quemadmodum paulo superius adnotavimus. In editis vero hic legitur dg' οὗ δὲ ἀπὸ Σαλῶνα µετ- ῴχησεν εἰς 'Ῥαούσιον, etc. Quod Meursius interpre- tatur : Ex quo autem Salona transiit. Ragusium anni sunt. D. in hunc usque diem, indictione vni, anni, etc. Qux sequuntur in Meursii versione cor- rupta ac depravata sunt ; quod quidem factum puto librarii et non interpretis negligentia ac inscitia. Numerum autem lunc quingentorum annorum quem ponit Forphyrogeritus ab anno Christi 949, quo zc scribebat, ad illüd tempus quo Salonitani cives Rausium transierunt, corruptum fuisse a librario, vel perperam Constantinum s$upputasse, pu!at Joannes Lucius, de regno Dalmatie ; cutn Salon: eversio nullo inodo ad Attile tempora refereuca sit, utpote qua superstes fuit Justiniani tempore, maximaque commoda Justiniani ducibus bello Go- thico praebuit. 265 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 960 µέχρι τῆς σήμ:-ον, ἅτις ἰνδικτιῶνὸς «ἐθδόμης ἔτους A qux parvum palatium significat, imperator Dio- 5€ oV. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ χάστρῳ x:tsat ὁ Ἅγιος Παγ- xpátto; Ev τῷ Vat) τοῦ ἁγίου Στεφάνου τῷ-ὄντι µέ- σον τοῦ αὑτοῦ χάστρου (27). "Ότι τοῦ ᾿Ασπαλάθου χάστρον (98), ὅπερ πα.]ἀτιον' μικρὸν ἑρμηνεύεται, ὁ βασιλεὺς Διοχλητ:ανὸς τοῦτο ἔχτισεν ΄ εἶχε δὲ αὐτὸ ὡς ἴδιον οἶχον, xal αὐλὴν οἰχοδομήῆσας ἕνδοθεν καὶ παλάτια, ἐξ ὧν τὰ πλείονχ χατελύθησαν. Σώζεται 6 µέχρ: τοῦ νῦν ὀλίγα, ἐξ ὧν ἐστι τὸ ἐπισχοπεῖον τοῦ κάστρου (29), καὶ ὁ ναὺς τοῦ Ἁγίου Δόμνου (50), ἐν ᾧ χατάκειται ὁ αὐτὸς ἅγιος Δόμνος, ἕπερ ἣν χοι- τὼν τοῦ αὑτοῦ βασιλέως Διοχλητιανοῦ. ποχάτω δὲ αὐτοῦ ὑπάρχουσαν εἰληματιχαὶ χαµόραι (91), αἴτινες ὑπτρχον φυλαχαὶ ἓν αἷς τοὺς παρ αὐτοῦ βασανικοµένους ἁγίους ἐναπέχλειεν ἁπηνῶς. Από- χειται δὲ xai £v αὐτῷ τῷ χάστρῳ χα) ὁ ἅγιος Αναστάσιος. "Οιι τὸ τεῖχος τοῦ τοιούτου χά- στου (32) οὔτε ἀπὸ βησάλων ἑἐστὶν ἑἐκτισμένον, οὔτε ἀπὸ ἐγχωρῆγου (059), ἀλλ᾽ ἀπὸ λίθων τετραπε- δίχων ἑχόντων ci; µῆχος ἀνὰ ὀργυιὰς a'. Πολλάκις B cletianus condidit ; habuit. illam ut. domum pro- priam, aulamque ibi exstruxit, οἱ palatia, quorum pleraque perierunt : qux autem eliamnum super. sunt valle pauca suut, ex quibus episcopium urbis, et templum Sancti Domni, ubi ille ipse sanctus depositus fuit ; quod cubiculum erat ejusdem im- peratoris Diocletiani. Subter illu sunt rotundi for- nices, olim custodis, in quas sanctos immaniter ase cruciatos compingebat. In eadem vero urbe depositus etiam fuit sanctus Anastasius. Murus autem hujus urbis neque ex latere est, neque ex enchorego, sed ex lapidibus quadratis unius, et saepe duarum ulnarum longitudine, οἱ unius latitu- dine, qui coagmentati inter se. sunt vinctique ferro iu plumbum liquefactum impacto. In eadem autem urbe erectz eliam visuntur columne complures, super quas cosmitze, ubi idem imperator Diodle- tianus adilicaturus erat rotundos fornices, te- lamque urbem tecturus, ct palatia sibi exstruetu- - ANSELMI BANDURII NOTE. (27) Mane adem sancti Stephani sxdificatam fuisse a Polymiro regc. in eaque reliquias Nerei, Achillei et Pancratii martyrum, necnon Petrouellze ac Domitille virginum, ab eodem rege loma aspor- &atas, reposit;s fuisse, scribit Ludovicus Tubero lib. ν Comment. de temporibus suis ; cujus quidem scerba hic libenter exscribam : /n medio fere oppidi, regionem hauc nunc iucole Pusternam vocant, Poly- mirus divi Stephani protomartyris erigit. templum, ) reliquiasque Nerei, Achillei et Pancratii martyrum, Peironel'mque et Donitille virginum, argento in- clusas, secumque loma asporiatas ibi condit : attri- buta templi cura quibusdam clientibus suis, e [amilia α Cruce denominata, que jam majorum ignavia pene ersiincta. est. Templum autem hoc sancti Stephani cum aliis omnibus teinplis ac aedificiis urbis Ragu- sine eversum fuit illo horrendo terrzmotu — qui anno Christi 1667 accidit. (28) Urbs Spalatum sive Aspalatum, quz olini Dioeletiani palatium fuit, babitari coepta est a Sa- lonitanis civibus postquam Salona a Slavis seu Gothis eversa fuit, ut scribit Thoinas archidiaconus Spalatensis in hisioria Salonitana cap. 10. Vide εἰ historiam. Miclie Madii editam apud. Lucium cap. 15. ΄ (29) Ἐπισχοπεῖον hic non significat Αάεπι sa- eram episcopalem, ut Ducangius existimavit in Gloss. Grac. ubi laudat liunc Porphyrogeuiti lecum; .Sed domum episcopalem, qu:*. prius erat domicilium Severi Salonitani civis, qui, quod cateris tmiajore C auetoritate polleret, Magnus Severus appellabatur, D ut scribit Thomas archidiaconus in historia Salo- nitana cap. 10. Et idem scriptor cap. 11 sic deepi- scopio habet : Tunc pra'nominatus Severus domici- lium suum, quod in Spalato sortitus [uerat, quando de insulis redierunt, donavit Ecclesie cwm Turri angulari et palatio, episcopium ibi fieri statuens. . Ibique venerabilis praesul Joannes primitus habitare cepit, De /£de vero sacra episcopali sic idem ar- chiiiaconus subjungit : Videns ergo popultun in di- vini cultus amore succrescere, stalim aggredi caepit epus laudabile, εἰ templum Jovis, quod in ipso Αν: gustali edificio excelsioribus fuerat struciuris erec- ium, ab luolorum mundavit figmentis, januas in eo, serusque constituens. Tunc solemnitate dedicationis iudicia, magnas undique populus coadunalus est. Fecit ergo ex [ano illo ecclesiam, consecrans eam in magna devolivne, ei iripudio omnium, qui conve- ueraut,ad honorem Dei, et gloriose Virginis Marie ; PATROL. Gn. CXII clerum autem ibi statuit, qui divini cultus obscquia diebus singulis exerceret. ($0) Corpus sancti Domni, seu Domnii et corpus sancti Anastasii martyris, de quoloquitur paulo in- fra scriptor noster, Salona translata fuerunt Spala- tum, et in ecelesia Dei Genitrici sacra, qua prius fuerat Jovis delubrum, reposita fuere, ut iradit laudatus archidiaconus cap. 132 llistoriz» Salonita- nie : Eodem tempore reverendus antistes capit (ra clare cum civibus, ut corpus B. Dounii pontificis, quod Salong remanserat, levaretur, translatumque in Ecclesia, que nuper dedicata fuerat, locaretur, et valde placuit. omnibus ; explorata itaque t»mporum vice, quando possent hoc commode attentare, abierunt Salonam, ingredientesque Basilicam episcopii, con- fusa εἰ dissipata omnia repererunt : repletus enim erat locus ille ruinosis leclis, congestique incendio- rum cineres vepres jam, evvirgulta produxeruni; ita ut quamvis adliuc aliqui superessent, qui locum scie- bant, tamen, quia tumba ipsius subterraneis [ornici- qus absconsa latuerat, non facile discerni poterat, unde corpus D. Domuii tolleretur ; effodieutes autem terram. locumque discooperientes, arcam, que primo apparuit, levaverunt, et metuentes, ne forie impedi- rentur a. Sclavis cum. ceierilate magna. Spalatum detulerunt, quam aperientes non corpus B. Domnii, sed corpus B. Anastasii martyris invenerunt. Proti- nus ergo die sequenti revertentes Saloram de eodein loco sarcophagum B. Domuii effoderunt , et cum summa festinatione Spalatum lransferentes devotione nimia amborum martyrum. piguora pretiosa locat - γαι in prenominata Dei Genitricis: ecclesia, wbi dante Domino usque hodie requiescunt. (51) Εἰληματιχός, Rotundts, Volubilis, Cameratus. Vide Ducangii Gloss. Grzc. Hac autem voce utitur pluribus infra scriptor noster, cadem significa - tione. (53) Sic ex 156. codicc. Editi habent, τὸ αὑτὸ χάστρον, οὔτε, etc. Horum autem murorum, iuquit Lucius cap. 10 de Regno Dalmatiz et Croati:e, pars major integra exstans, magnificentiam Ho:nanam testatur ; ex iisdemque cognoscitur, quam facile a Slavis Salonitanorum reliquie se. defendere pos- sent. Urbis vero Spalatensis descriptionetu. exhi- buit Jacobus Sponius in suo liinerario. (99) Βήσαλον, later, ἑἐγχώρηγοι vero. lapides suut. nativi, hoc est effossi ex. ipsius soli fodinis, non vero peregrini, ut nonnulli putarunt, vellate- ritium. Vide Ducange in Glossario, 9 4»] CONSTANTINI PORPHYROGENITI 203 rus, omnesque urbis zdes supra istos rotundos A καὶ ἀνὰ δύο, xal τὸ πλάτος ἀνὰ ὀργυιᾶς μιᾶς, οἵτινές fpenices, gemina aut triplici concameratione, ita ut non exiguam urbis partem cooperiret. Moenia autem hujus urbis ambulacrua: non habent, neque propugnacula, sed sublimes tantum muri sunt, in quibus fenestrz? ad emittenda jacula. Urbs Tetran- gurium parva quzdam in mari insula cst, angu- etissima cervice, ponticuli instar, ad terram usque porrecta, qua ad oppidum transeunt incole. Te- trangurium autem urbs illa vocatur, quod parva sit veluti cucumer. In eadem vero urbe-depositus fuit sanctus martyr Laurentius archidiaconus. Ἅ]τὺς Decatera lingua Romanorum significat-angu- statum, el percussum, quoniam mare ingreditur 4anquam lingua coangustata,. ad quindecim imo etia.n ad viginti usque millia passuum; estque urbs ;ila.sita ad maris complementum. Habet vero cir- »»um se urbs illa montes altos, ita ut aetate tantum solem videat, quod tunc in medio coli sit, hieme vero nunquam. In hac autem urbe depositus fuit sanctus Tryphon, qui onmes omnino :zegrotos 8a- .n3t, maxime eos qui ab impuris spiritibus vexan- tur : templum vero ipsius rotundum est. Diadora .urbs Romanorum lingua est Jam erat, videlicet quod apte Romam h:ec condita fuerit ;. est autem 4509 hzc magna, et vulgariter Diadora nuncupa- tur. In eadem vero urbe sepultum est 8 corpus 4ancix Anastasie virginis (ilie Eustothii, qui illo - tempore regnabat : item sanctus Chrysogonus mo- naclius et. martyr, cujus et.sacra catena illic asser- «atur. Templum autem Sancte Anastasie oblon- gum est, simile illi, quod in Chalcopratiis est, et «oluimnas habet prasinas atque albas, totumque ornatum .est figuris pictura vetusta elaboratis ; pavimentum vero ipsius mirifice ex opere tesscl- Jato confectum. Juxta autem illud est aliud quo- que.templum rotundum Sanctz Trinitatis, οἱ su- pra illud rursum aliud instar .Cotechumenorum, itidem rotundum, in quod cochlea ascenditur. 1n- εἶσι συνηρµοσµένοι xat συνδεδεμένοι εἰς ἀλλήλους μετὰ σιδήρων ἐν µολίθδῳ ἑἐγχυλιασμένων. στανται δὲ καὶ cl; τὸ τοιοῦτον χάστρον καὶ χίονες πυχνο) εἔχοντες ἑπάνω χοσµίτας (54) * ἐν ol; ἔμελλεν 6 a5- 'πὺς βασιλεὺς Διοχλητιανὸς εἰληματιχὰς ἐγεῖραι xa- µάρας, xaX σχεπάσαι τὸ χάστρον ὅλον, χαὶ ποιῆσαι τὰ παλάτια αὑτοῦ, xal πάντα τὰ οἰχήματα τοῦ xá- στρου (55) ἑπάνω τῶν εἱλημάτων ἐχείνων διόροφσ χαὶ .τριόροφα, ὥστε μὴ ὀλίγον bx τοῦ αὑτοῦ κάστρου ἑσχέπασε. Τοῦ δὲ τοιούτου.κάστρου τὸ τείχος οὔτε περίπατον ἔχει, οὔτε προμαχῶνας, ἀλλὰ τοίχους µό- Νους ὑψηλοὺς, xal ποξικὰς φωταγωγούς. "Ότι τὸ χάστρον τὸ Τετραγγοῦριν (36) µιχρόν ἐστι νησίον ἐν τῇ θαλάσσῃ, ἔχον χαὶ τράχηλον ἕως τῆς Υῆς στε- νώτατον δίχην Ὑεφυρίου, ἓν ᾧ διέρχονται οἱ κατοι- χοῦντες εἰς τὸ αὐτὸ χάστρον * Τετραγγοῦριν δὲ χα- λεῖται, διὰ τὸ εἶναι αὐτὸ μικρὸν δίχην ἀγγουρίου. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ χάστρῳ ἀπόκειται ὁ ἅγιος µάρτυρ Λαυρέντιος (21) ὁ ἀρχιδιάκων. "Οτι τὸ χάστρον τῶν Δεχατέρων (38) ἑρμηνεύεται τῇ Ῥωμαίων διαλέχκτῳ ἑστενωμένον καὶ πεπληγμένον, διότι εἰσέρχεται ἡ θάλασσα ὥσπερ γλῶασα ἑστενωμένη μέχρι τῶν δε- χαπέντε καὶ. εἴχοσι μιλίων, xal εἰς τὸ τῆς θαλάσσης συµπλἠήρωμά iat, τὸ κάστρον. Ἔχει δὲ τὸ τοιοῦτον χάστρον κύχλον αὐτοῦ bpm ὑφηλὰ, ὥστε póv τῷ καλοχχιρίῳ βλέπειν τὸν Ίλιον διὰ τὸ μεσουρανεῖν, τῷ δὲ χειμῶνι οὐδαμῶς. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ «άστρφ χεῖται ὁ ἅγιος Τρύφων ἀχεραίως πᾶσαν νόσον ἰώμε» C νος, μάλιστα τοὺς. ὑπὸ πνευμάτων» ἀχαθάρτων τυ- pavvoupévoug * ὁ δὲ vob; αὑτοῦ ἔστιν εἰληματικό», "Ὅτι τὸ κάστρον τῶν Διαξώρων χαλεῖται τῇ δω- µαΐων διαλέχτῳ 1ὰμ ἔρατ (29): ὅπερ ἑρμηνεύεται, ἀπάρτι ἦτον (40) δηλονότι ὅτε dj Ρώμη ἐκτίσθη προξκτισµένον ἣν τὸ τοιοῦτον χάστρον ' ἔατι δὲ τὸ xáctpov μέγα. Ἡ δὲ xowh συνἠθ-τα χαλεῖ αὐτὸ Διά- δωρα (41). "Ev δὲ τῷ αὐτῷ κάστρῳ χεῖται iy σαρκὶ 3j ἁγία Αναστασία 1j παρθένος (42), θυγάτηρ Υεγο- vuta Εὐσταθίου τοῦ χατά tbv χαιρὸν ἐχεῖνον βασι- ANSELMI BANDURII NOTE. (34) Κοσµίτης, juxta Goarum ad Cedrenunm, et ad Euchologium, architectis est (ofa epistelii com- pages ex Coronide, Zophoro, el ei subjecta trabe coag- mentata, sic dicta quod columnarum aedificium p xoc put, ornat. Vide Ducangii Gloss. Grac. 5) Sic ex ms. codice; hec enim omnia, ὅλον, καὶ ποιῆσαι τὰ παλάτια αὐτοῦ, xai πάντα τὰ οἰχή- pasa τοῦ κάστρου desiderantur in textu Graco edite. (96) Teirangurium et Tetranguria, Plinio et Pto- lemaeo Tragurium, et ita. houie appellatur; sed vulgo Trau dicitur. Tragurium vero, inquit Lucius, in peninsula tunc exsistens, tenui istlime continenti jungebatur, ideo facile a parte continenti obversa muniri potuit, et ex proxima insula, Boa dicta, portum efficiente, ipsique supereminente defendi. Quando autem effosso isthmo in insulam redactum fuerit Tragurium, nulla memoria reperitur : lem- pore tamen, quo Bela 1V, rex Ungaris a Tartaris ugatus eodem secesserat, insulam fuisse testatur archidiaconus Spal.tensis cap. 46, Tragurium Jeannis Lucii patria, quaw ille et scriptis et. nata- libus illustravit. - a ce DA Po Vibe c c dre. s (91) Reliqui sancti Laurentii martyris tuo in urbe Roma asservatz fuerant, Bedleque paria nent. (38) At idem Porphyrogenitus paulo superius hoc ipso capite hanc orent τὸ κάστρον τὰ edt pa appellat: Vide quz ibi adnotavimus. Ceterum lianc urbem alii Ascrivium, seu Ascruvium appellant ; alii vero eam diversam ab Ascrivio esse arbitran- tur ; sed ab Ascrivii ruinis hanc crevisse aiunt. (39) Jadera οἱ hodie Jadra urbs et Colonia anti- quissima : COL. CLAVDIA. AVGVSTA FELIX. IADERA, notat ex nummo Claudii Ligorius. Italis dicitur Zara; S!avis vero Zadar. Pluribus de hac urbe agit Lucius in tractatu eruditissimo de regno Dalmatiz2 et Croatise. (40) "Ητον pro ἦν, occurrit sepe apud anonymum de bello sacro, et Demetrium Zenum in Bairachom. (41) Notandum quod hic ait Porphyrogenitus urbem hanc Jaderam seu Jadram vulgariter appel- lari Diadoram. (132) Sic ex ins. codice; 20) DE ADMINISTRANDO IMPERIO. ΄ 210 λεύσαντος * xal ὁ ἅγιος Χρυσόγονος povaybg xai A sulze parvae sunt Dalinatiz subjacentes Beneventum μάρτυς, xal ἡ ἁγία ἅλυσις αὐὗτυυ. Ὁ δὲ ναὸς τῆς Ἁγίας Αναστασίας ἑστὶ δρομιχὸς, ὅμοιος τῷ Χαλ- χοπρατίων ναῷ (45), μετὰ χιόνων πρασίνων καὶ λευχῶν, ὅλος εἰχονισμένος ἐξ ὑλογραφία. ἀρχαίας (44): ὁ δὲ πάτος αὐτοῦ ἔστιν ἀπὸ συγχοπῆς θαυμα- ez (45). "Ἔστι δὲ καὶ ἕτερος vab; πλησίον αὐτοῦ εἱληματιχὸς, ἡ Αγία Τριάς ' χαὶ ἑπάνω τοῦ ναοῦ αὑτοῦ πἀἁλιν ἕτερος vab; δίχην χατηχουµένων, xal αὐτὸς εἰἱληματικὸς, εἰς ὃν χαὶ ἀνέρχονται διὰ κο- χλείας. "Ότι εἰσὶ νησία ὑπὸ τὴν ἐπικράτειαν τῆς Δαλματίας µέχρι Βενεθενδοῦ (40) muxvà xa πάμ- πολλα, ὥστε µηδέποτε φοθεῖσθαι χλύδωνα Exstac τὰ usque frequentes plurimzque, ila ut tempestatem illic naves nunquam timeant. Ex illarum una est urbs Becla, ex alia Arbe, ex alia Opsara, ex alia rursum Lumbricatum ; qux: omnes in. hodiernum usque diem habitantur; relique vero habitatoribus | vacu: desertas urbes habent, quarum hec sunt nomina: Catautrebeno, Pizuch, Selbo, Scerda, Aloep, Scirdacissa, Pyrotima, Meleta, Estiunez, alie complures, quarum nomina ignorantur. Re- liqu:x» vero urbes, quai in centinente thematis sunt, et a Sclavis praedictis captze fuerant, desertae sunt, et incolas nullos habent. πλοῖα. Ἔξ αὐτῶν τῶν νησίων ἐστὶ τὸ κάστρον ἡ Βέχλα (47), xal εἰς ἕτερον vroloy ἡ "Ap6r, (48), xal εἰς ἕτερον νησίον fj Ὄψαρα (49), καὶ εἰς ἕτερον νηαίον τὸ Λουμθριχάτον (50), ἅτινα κχατοιχοῦνται ANSELMI BANDURII NOTAE. * (45) De :ede Deiparz sacra, quie erat in Chalce- B Constantinop. loco laudato habet ἐξ χηροχύτου pratis pluribus egimus supra lib. it, Comment. pum.76 (a). (4M) Sic ος ms. codice. Perperam legitur in edi- tis, ἐξ ἠλιγραφίας àpyaíac; ubi Meursius ἐχ στηλογραφίας legendum ait, scilicet sculptura ve- tusia ; et Salmasius ad Plinium pag. 1219. ξυλο- χραφίας. Sed perperam uterque, cum legi debeat, ut ja ms. cod. ftegio habetur, ἐξ ὑλογραφίας ἀρχαίας. Recentiores quippe Scriptores ὑλογραφίαν pro χηρο- ραγφίαν dizere, ut hanc distinguant a musivaria; plicem enim pieturam statuunt, alteram. διὰ χηροχύτου Όλης, id est cum cera et coloribus in quavis materia; alteram διὰ φηφίδων, sive opere musivario. Theodosius episcopus Amorii in synodo vit, act. 4. Al ἅγιαι xal σεθάσµιαι εἰχόνες xal ζωγραφίαι, xat ὑλογραφίαι, καὶ διὰ μουσείων, etc. phanes anno 27. Copronymi : Ti δ᾽ αὐτῷ ἔτει Νικήτας ὁ Φεύδώνυμος πατριάρχης τὰς kv τῷ πα- τ αρχ εἰχόνας τοῦ μικροῦ Σεχρέτου διὰ «μουσείου σας ἔξεσεν, xal τοῦ μεγάλου Σεχρέτου τῆς τροπικῆς ἐξ ὑλογραφίας οὕσης ἔξεσεν. Ubi S. Nicephorus (a) Ubi hzc leguntur : De hujus sedis conditore varia sunt scriptorum sen!entiz. Et quidem Theophanes secum Όλης. Vide quze habet Ducangius in Glogs. Grec. v. Κηρόχυτος γραφή, ubi de pictura, qua fit resolutis igne ceris, cum penicello, pluribus agit. (45) Perperam legitur in editis, ὁ δὲ πάτος αὐτῆς, eic. Soy xoti Opus tesselatum significat. Conti- nuator Theophanis lib. nr. num. 7. 'Ex συγχοπῶν δὲ xai διαφόρων χροιῶν τὸ ἔδαφος rdv. (46) Quasi Beneventum ad mare Adriaticum si- tum sit; verum trium ferme dierum itinere ab eo distat, et a Neapoli 42 inilliaribus. ' (427) Que Porphyrogenito Becla appellatur, Οὐεγία Ptolemaeo dicitur; Plinio vero Vegium; Viglia hodie nuncupstur. Italis Veglia, Slavis Kirk. (5) Arbun hodie nuncupatur, et Ανα; Italis Arbe, Slavis Rab. (49) Hodie Absarus vocatur. Dicta fuit olim hzc insula et urbs ejusdem nominis Absorus οἱ Absyr - tium. Italis Osero dicitur. (50) Hodie Vergada nuncupatur, et a Slavis Lau- c «αἱ dicitur. ν ipse pu- fure videtur cum hanc Theodosio Juniori sttribuat pag. 88. Τότε xal τὴν τῶν Χαλκοπρατείων ἐκχκλησίαν τῇ οτύκῳ ἀνήγειρε σνναγωγὴν Ἰονδαίων πρότερον οὖσαν. Tunc et Chalcopratiorum. ecclesiam Deipare sacram. excilavit, cum antea esset Judaeorum. Sic etiam ex eo exscripsit et C renus; cui quidem concinunt Glycas et Joelus. Αι idem Theophanes pag. 209, ad annum xit Justini Junioris, eodem inquit anno Justinum, adempta Judsis synagoga, )e ectlesiam. sanctissimze Deipara, vicinaro Magnae ecclesi τῶν * θιοτόχον, πλησιάζονσαν iaudato loco idem Thco sediücasse : Τούτ ων οὖσαν ἐν Χαλχοπρατείοις ἀποσπάσας ἐξ αὐτῶν, ἐποίησεν ἐκχλησίαν τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Μεγάλη Ἐκχλησίᾳ. Hoc anno ademptam Judaris synagogam, mine nosira sanctissime Deipare Justinus. mperator fecit ecclesium, vicinam Magna anes eamdem hanc Deiparse Chalcopratiorum ecclesiam Theodosio Juniori attribuerit., τῷ ἔτει ουστῖνος βασιλεὺς τὴν σνναγωγὴν ης | τῆς ὑπεραγίας uc (uit in Chalcoprateis, Do- celesim. Cum prius, inquam, (Quod vero Anastasius Bibliotheearius in Hist. Eccl. et Paulus Diaconus lib. xvr. Hist. Misc, hujus sdis conditorem Jusinum agnoscens, hoc ex prsedicto Theophanis loco mutuatos eos esse puto; verum non a Justino zdificatam, sed eum Lerrz motu collapss esset, rezxdificatam censeo, uti habet anonymus noster et Codinus, Α Theophane cseteris dissentit auctor Chronici Alexandrin, qui Marcianio et Pulcheris eam attribuit. Theodorus vero Lector etex eo Ni- cephorus Call lib. x1, cap 2 evt 49, solam Pulcheriam conditricem agnoscit. Denique Justinianus nov. $, cop. 1, a Yeripna Leopis M. uxore exstructam scribit. Sed hiec ita conciliat Ducangzius, scilicet a Theodosio inchoatam. a Pul- €heria confectam, a Verina pesunodum et-Justino de novo instauratam. Eamdem etiam zem Chalcopratiorum Deipar:e restauravit Basilius Macedo, ut auctor est Constantinus Porphyrogenitus in avi Vita cap. 62, ubi περὶ τῆς Αγίας Xo- po» agit. Ab oflicinis quidem srariis vicum seu Disteam lcopratía dictum exstitisse elim Constantinopoli testalur etiam et Codinus, necnon Leunclavius in Pand. Turc. cap. 248, qui etiamnum inquit, esse in urbe vicum [abrorum ex eere vasorum is eloborantium ; qui quidem vicus, subjungit ille, in his'ortis Graecorum recentioribus Cedreni εἰ alioi wm celeberrimus nominatur Χαλκοπρατεία, nimirum a distractione vasorum ex ere (actorum. Verum secus censet Cu/acius ad 1. 7. Cod. de Celleg, et Chartoprat. lib. n, ubi eontendit locum hunc perperam Cholcepratia a scriptoribus vocari , com Chartopralia dicere debuissent, in quo scilicet erant officine, ubi chart: vendebantur. At et Cbalco- pr-tia et Chartopratia exstitisse soo tempore Censtantinopoli refert. idem Leunclavius laudato loco, ubi de Chalco- [r3:3i«, deinde hzc de Chartopratuis subdit : Ad. umim hufus aree latus incipiunt illorum. taberne, qui Persicas operis evwellentis, el Turcicas ibidem piclas, Gracas, et alias coloris nivei le&vigatasque charius vendunt : ideoque. hec λ2ρτοπρατεῖα dicuntur. Unde nen dubito quin etiam (onstantinopoli antequam a3 Turcis caperctur, fuerint et Chal copratia et Chartopratia, ab officinis erariis, necnon chartsceis loca sic nuncupata στι . CONSTANTINI PORPHYROGENITI ?:3 μέχρι τοῦ νὺν ' τὰ δὲ Ἀοιπά εἶτι ἀοίχητα ἔχοντα ἐρ;μόχαστρα, Qv τὰ ὀνόματά ii: (ii^ Κατα»- τρεθενὼ, Πιζυχ (51). Σελθὼ (52), Σχερδὰ (50), ᾽Αλωῆπ (08), Σχιρδάκισσα (95), Πυρότιµα, Μελε- τὰ (301, Ἑστιουνῆζ (57)' xal ἕτερα πάμπολλα (y τὰ ὀνόματα οὐ νοοῦνται. Τὰ δὲ λριπὰ κάστρα τὰ ντα εἰς τὴν ξηρὰν τοῦ θέµατος, xoV χρατηθέντα παρὰ τῶν εἰρημένων Σγλάέων (^8) ἀοίκησι xal ἔρημα ἵσταντα: μηδενὸς χατοικούῦντος iv αδὐτοῖς. CAPUT XXX. Α ΚΕΦΑΑΛ. Λ. De themate Dalmatie narratio. Διήγησις περὶ τοῦ 0£uatoc A&Agarctiac. Si pulelirum quid omnibus cst coguitio, igiiur El πᾶσιν ἡ γνῶσις καλὸν, xai ἡμεῖς ἄρα τὸ» nos quoque rerum notitiam comprehendentes ΜΟΙ πραγμάτων τὴν γνῶσιν χαταλαμθάνοντες οὐ πόῤῥω longe ab co aberimus. Unde partim hac, partim τούτου γινώµεθα. "Ο0εν καὶ mot φανερά ποιοῦμεν alia relatu digna ad posteros tramsmittemus, ut— τῶν μεθ ἡμᾶς πῆ μὲν τούτων τὴν δήλωσιν, mr δὲ üuplex inde bonum sequatur. Quamobrem de Dal- ἑτέρων τινῶν ἀξιολόγων, ἵνα διπλοῦν ἑπανακολουθῇ malia scire cupientibus, quomodo a Sclavicis na- τὸ χαλόν. Tol; οὖν καὶ τῆς Δελματίας τὴν παράλη- fionibus capta fuerit, hinc discere licet. Sed — div ζητοὺσιν, ὅπως ἑλήφθη παρὰ τῶν Σχλαθι/νι]κῶν primo situs ejus narrandus cst. Antiquitus igitur ἐθνῶν, ἐντεῦθεν ἔστι μαθεῖν" ἀλλὰ πρότερον «iv Dalmatia incipiebat a confiniis Dyrrachii, sive 4b. — 0£atv αὐτῆς διηγητέον,. Ἐκ παλαιοῦ μὲν τοίνυν ἡ Antibari, et ad Istri: montes usque pertingebat; in Δελματία (59) τὴν àpyhv μὲν εἶχεν ἀπὸ τῶν συν- latitudine vere ad Danubium flumen se extende-.— όρων Δυῤῥαχίου, γουν ἀπὸ ᾿Αντιθάρεως * καὶ παρ- bat : eratque omnis ille finitimus tractus sub Ro- Ἅετείνετο μὲν µέχρι τῶν τῆς Ἱστρίας ὁρῶν, ἑπ)λατύ- Anenorum potestate, ct prastantissimum thema νετοδὲ µέχρι τοῦ Δανουξίου ποταμοῦ. "Hy δὲ ἅπα- omnium Occidentalium habebatur. Ceterum 4 B σα τοιαύτη ἡ περίχωρος ὑπὸ τὴν Ῥωμαίων ἀργὴν, 'Selavis occupata fuit hoc modo. Prope Aspala- — xai ἑνδοξότερον τῶν ἄλλων ἑσπερίων θεμάτων τὸ Wn urbs Salona est a Diocletiano imperatore µτοιοῦτου θέµα ἐτύγχανεν" πλὶν παρελήἠφθη παρὰ €ondita, quemadmodum et Aspalathus, ubi pala- τὴν Σχλαθδινιχῶν ἐθνῶν τρόπῳ τοιῷδε (00): Κάστρο» tium item ejus erat : Salonam vero magnates in- ἐστὶ πλησίον Ασπαλάθου, ὃ Σαλῶνα λέγεται, ἔργον colebant, el magna populi imultitudo. Atque haec Διωχλητιανοῦ βασιλέως, ἁλλ dj μὲν ᾿Λαπάλαθος xai abs Dalinatiz totius caput. erat. Congregabantur αὐτῇ παρὰ Διοχλητιανοῦ ἐχτίσθη, xal τὰ αὐτοῦ βχ- itaque quotannis ex reliquis 9/& Dalmatiz: urbi- σιλιχὰ ἐχεῖσε ἐτύγχανον ' εἰς δὲ Σαλῶναν χατῴχουν Lus equites, οἱ mittebantur ῥαίουα usque ad n.ille οἱ μεγιστᾶνες αὑτοῦ, καὶ τῶν ὄχλων (xavol, Ὑπηρ: ad flumen Danubium, ut ibi excubias contra Aba- χε δὲ τὸ τοιοῦτον χάστρον χεφαλὴ πάσης τῆς Δελμα- «es azevent. Ad illam enim Danubii parteim Aba- Ἅτίας. ΠΗθροίζοντο οὖν ἀνὰ πᾶν Exo; ἐκ τῶν λοιπῶν re$ tunc commorabautur, ubi hodie Turcze degunt, κάστρων τῆς Δελματίας στρατιῶται ἔφιπποι, xol Nomadum inslar viventes. Venientes autem quot- ἀπεστέλλοντο ἀπὸ τῆς Σαλῶνης µέχρι τῶν χιλίων, annis Dalinatz cum szpe illic jumenta hominesque — xai ἐφύλαττον εἰς τὸν Δανουθίου ποταμὸν Evexa τῶν ANSELMI BANDURII NOTA, (51) Nunc Sale appellatam ait Lucius. C Dalmatia occupata esset a. Slavis, in Sclavoniam, (32) Selva liodie nuncvpatur. sive Croatia, Serviam, et ipsam Dalmatiam di- (53) Sie in ms. codice. Perperam in editis, — stincta fuit : posterioribus autem temporibus Ser- Xu:póà, legitur. Sclerda etiamnum appellatur, ut — via in Raman, Παδείαιη, Bosnam, ipsamque Ser- «cviblt Lucius. wiam divisa fuit, qux siugule, diversis tamen (s Nunc Lucio appellatur. temporibus , Regio nomine decorate fuerc. A 99) Mb est Scirda, nunc Sclerda Cissa, nunc recentioribus vero scriptoribus sicuti Savia, Scla- Fagus, inquit Lucius. vonia nuucupatur, ita apud HKalos Dalmatie mari- (56) Hodie hanc. Meladam dici scribit laudatus — timae nomen, cum Sclavonia confunditur, qu», Lucius. quomodo, quandove secuta sint indagandum erit. (97) Nune Sestrum nuncupatur. Ceterum Dalmatiz flues ac partitioncs sic receuset (55) Sic ex mis. codice. Andreas Dandulus in chronico ms. auno 854, ubi (99) Dalwatia hic a Porphyrogenito pro uni- de Suetopolo rege Dalinaiize : Est autem. Dalmatia, verso occidentali lllyrico, prater Noricos sumitur, — inquit, prima provincarium Grecie, que habet ab ul optime animadvertit Lucius de regno Daimatiz — oriente. Macedoniam, ab occasu [siriaut, a. meridie οἱ Croatie lib. 1, cap. 6, qui sane scriptor pluribus — mare Adriaticum et insulas Liburnicas, οἱ a se- hoc ipso libro loquitur de Illyrico, Liburnia ae ptentrione Pannoniam, que est pars Mysie.A plano Daluiatio, et de variis terminis ac nominibus, quae — itaque Dalmatie usque Istriam Croatiam Albam vo- diversis temporibus obtinebant. Dalmatia autem σαν, et a dicto plano usque Durrachium Croaliam maritinia, iuquit idem Lucius, sicut tempore mo- p Rubeam, et versus montana a flumine Drino usque narchie lKomansz in Japidiam, Liburniam, et Dal- — Macedoniam, Rasiam ; et a dicto flumine citra, matiam distinguebatur; Japidia οὐ Istria, Arsia; — Bosnam nominavit, Et mox : Moderni autem mari- a Liburnia, Tedavio : Liburnia a Dalmatia, Titio; — timam totam vocant. Dulictiam : montaxa auten Dalmatia a Macedonia, Drino fluminibus distermi- — Croatiam. natis ; ità quande a Slavis occupata fuit, sublatis (60) Quomodo a Slavis occupata fucrit Dalmatia tis distinctionibus, ab oriente Dyrrachio, sive — narrat et capite precedenti, unde hzc cum illis Drino flumine, 3b. occidente Istri». sive Arsia flu- — conferenda sunt. Quando autem Salona ac reliquae wine, à septentrione Albio, Bebio et Ardio mon- — Daluatize urhes a Slavis capte fuerint, pluribus Ubus, a meridie mari Adriatico, sive Dalmalico — tradit Lucius de regno Dalma:ix et Croatie lib. ». teriiinabatur. Postiuodum. vero. cum. ferme. tota , 273 DE ADMINISTRANDO IMPELDJO. 274 Ἀδάρων * ol γὰρ 'A6áoet; ἐκεῖηεν τοῦ Δανουθίου A viderent, trajicere illis aliquando visum fuit, et ποταμοῦ τὰς διατριθὰς ἐποιοῦντο, ἔνθα ἀἁρτίως εἰ- σὶν οἱ Τοῦρχοι, νοµόδα βίου ζῶντες (01): ᾿Απερχό- µενοι δὲ οἱ Δεχματίας χατ ἔτος ἔθλεπον πολλάκις ἐχεῖθεν του ποταμοῦ τά τε χτήνη xal τοὺς ἀνθρώ- Tous. Ἔδοξεν οὖν αὐτοῖς χατά τινα χρόνον διαπε- pàcat xal ἐρξυνῆσαι, τίνες clot οἱ ἐχεῖσε «ἣν δίαι- ταν ἔχοντες. Περάσαντες οὖν εὗρον τὰς γυναῖκας τῶν ᾽Δθάρων xal τὰ παιδία μόνα, τοὺς ἄνδρας δὲ xil την ἀκμάζουσαν ἡλικίαν ἓν ταξειδίῳ. Ἂφιω ὧν ἐπιπεσόντες ἠχμαλώτευσαν αὐτοὺς, xal ὑπέστρε - φαν ἀταλαιπώρως, ἀποχομίσαντες τὴν τοιαύτην πραῖδαν el; Σαλῶνα. Ὡς οὖν ὑπέστρεφαν οἱ 'Αθά- εις Ex τοῦ ταξειδίου, χαὶ τὸ γενόμενον ἀφ᾽ ὧν ἕπα- 0ον ἔμαθον, ἑταράχθησαν μὲν, ἡἠγνόου» 6k ὁπόθεν αὐτοῖς ἡ τοιαύτη πληγὴ προσεγέἐνετο' Εόοξεν οὖν αὐτοῖς παραφυλάξαι τὸν καιρὸν, xal μαθεῖν τὸ πᾶν ἐξ αὐτοῦ. Ἐπεὶ οὖν χατὰ τὸ σύνηθες αὖθις ol τα- ξεῶται ἀπεστάλησαν ἀπὸ Σαλῶνος, σαν δὲ olx ἐχεῖνοι ἀλλ) ἕτεροι, ταῦτα ἐχείνοις xai οὗτο: χατὰ βουλὰς ἔθεντο. Διεπέρασαν οὖν κατ᾽ αὐτῶν ' ivtu- χόντες δὲ αὐτοῖς συνηγµένοις ὁμοῦ, οὐχ ὡς τὸ πρό- τερον ἑσχορπισμένοις, οὗ µόνον οὐδὲν οὐχ ἑποίη- σχν (62), ἀλλὰ καὶ τὰ πάντων δεινότατα ἔπαθον. Οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν ἐσφάγησαν * οἱ δὲ λοιποὶ ἐχειρώ- θησαν ζῶντες, xal οὐδεὶς ἐχείνων τῶν χειρῶν ἑξ- έφνγεν. Ἐξειάσαντες δὲ αὐτοὺς τίνες καὶ ὅθεν clot, καὶ ἀναμαθόντες ὅτι ἐξ αὐτῶν ἔπαθον τὴν εἰρημέ- νην *ÀAnyfv: ἔτι 65. χαὶ περὶ τῆς ποιότητος τοῦ τό- που αὐτῶν ἐρευνῄσαντες, xal ὅσον ἐξ ἀχοῆς ἐρα- οθέντες, ἐκράτησαν τοὺς ζῶντας δεσµίους xal ἑν- εδύσαντο τὰ ἱμάτια αὐτῶν χαθὰ ἐχεῖνοι, xal 63 τοὺς ἵππους ἀἁναδάντες, ἐπὶ χεῖρας τά τε φλάμουλα xal τὰ λοιπὰ σημεῖα, ἃ ἐἑπεφέροντο μετ αὐτῶν, ἀπῆραν πάντες φοσατιχῶς, Xal χατὰ τῆς Σαλῶνος ὥρμησαν. Ὡς οὖν καὶ τὸν χαιρὸν ἔμαθον ζητήσαντες χαθ᾽ ὃν οἱ ταξεῶται ἐχ τοῦ Δανουδίου ὑπέστρεφον (ἣν δὲ τὸ μέγα καὶ ἅγιον Σάδθῥατον). Άλθον xai χατὰ τὴν αὖ - τὴν ἡμέραν. Καὶ τὸ μὲν πλῆθος ὅτε δήπου πλησίον ἐγένοντο τοῦ φοσσάτου ἀπεχρύθη᾽ µέχρι δὲ τῶν χιλίων, οἵτινες τούς τε ἵππους χαὶ τὰς στολὰς εἰς ἁπάτην ἑχέχτηντο τῶν Δελματινῶν, ἐςήλασαν. ἸΑναγνωρίσαντες δὲ οἱ τοῦ κάστρου τά τε σημεῖα xai την ἀμφίασιν αὐτῶν, ἀλλὰ xal τὴν ἡμέραν ὡς investigare quinam ib: degerent. Cum. itaque tra- jecissent, Abarum feminas et pueros solos invene- runt, viris et juvenibus ad expeditionem bellicam profectis ; unde subito ingruentes omnes ceperunt, nulloque accepto dauino reversi sunt, przeda hac S - lonam abducta. Abares autem ex bellica expedi- tione reversi re coguita consternati quidem erant ; at unde vulnus hoc ipsis inflietum essct, ignora- bant, quamobrem observandum sibi tempus sta- tuunt, et ab eo oinnia. discenda. Postquam igitur pro more rursum uwissi sunt Salona prassidiarii, et alii essent a primis, idem consilium et ipsi cecpe- runt, trajeceruntque contra Abares. Incidentes vero in illos non sparsos, ut antea, sed collectos, non solum nihil effecerunt, sed omniuim gravissima passi sunt; quippe partim casi, partim capti fuere ; neque quisquam fuit qui e manibus illorum evaderet. l'ercontati vero quinam et unde essent, intellectosque ab ipsis se mala supra commneio- rata perpessos esse, insuper de loci qualitate in- quirentes, quasi ex auditu amore accensi, in viu- culis cos tenuerunt, vestibus eorum suimplis, equisque conscensis, flanmula et reliqua signa, quie secum altulerant, tollentes more exercitus, Salonam petierunt. Cognito igitur tempore, quo a Danubio redire soliti. erant przesidiarii, quod erat maznum Sabbatum, etiam. codem die venerunt, Multitudo autem omnis, cum urbi'appropinquaret, sese occultavit ; mille vero, qui equos etl νεδἰεδ Dalimatarum sumpserant , ut fallerent, ulterius per- rexerunt, Oppidani cognitis signis suis, etl vestitu, preterea die, quo redire ipsis solemne, puitis apertis, gratulgabundi eos exceperunt. [lli vero statim ac intraasent, portas occupant, et signo reli- quis, qui in insidiis erant, dato, accurrere ac ingredi jubent. Inierfecerunt itaque. omnes cives, et ex ου tempore Dalmatiam universam occuparunt, se- deimque illic suam collocarunt, exceptis oppidulis mari adjaceutibus, qux sese ipsis uon tradiderunt, sed in Ronianorum potestate permaucbant, eo quod 95 ex mari victitarent. Videntes itaque Abares pulcherrimam esse lianc terram, sedes illic posuerunt. Chrobati vero tunc habitabant ultra ἔθους ὄντος αὐτοῖς τοῦ ὑποστρέφειν ἐν αὑτῇ, ἤνοιξαν D Bagibaream, ubi nunc sunt Belochrobati. Una au- τὰς πόρτας (05), xal ὑπεδέξαντο αὐτοὺς μετὰ περι-- χαρίας. Ἐκεῖνοι δὲ ἅμα τοῦ εἰσελθεῖν τάς τε πόρ- τας ἐχράτησαν, xal δήλην διὰ σηµείου τὴν πρᾶξιν τῷ φοσσάτῳ πεποιηχότες συνεισδραμεῖν καὶ συνεισ- ελθεῖν παρεσχεύασαν. Κατέσφαξαν οὖν πάντας τοὺς τῆς πόλεως, xal ἕχτοτέ χατεχράτησαν πᾶσαν tiv χώραν Δελματίας, xai κατεσκήνωσαν ἓν αὐτῃ. Μόνα δὲ τὰ πρὸς θάλασσαν πολίχνια οὐ συνέδωκαν ab- «9g, ἀλλὰ κατείχοντο παρὰ τῶν Ῥωμαίων, διὰ τὸ tem generatio, nempe quinque fratres, Clucas, Lobelus, Colentzes, Muchlo, Chrobatus, duaque sorores, Tuga et Buga, una cufn suis populis di- scedens ab ipsis in Dalmatiam venit, ubi Abares incolas invenerunt , belloque per annos aliquot inter eos gesto vicerunt Chrobati ; Abarumque alios quidem interfecerunt, alios vero parere sib: coegerunt : atque ex illo tempore a Chrobatis pos- sessa hac regio fuit, suntque etiamnum in Chro- ANSELMI BANDUIUI! NOT.E. (61) Hodie Unni seu Hungari. De Turcis autem pluribus Porphyrogenitus infra. (62) Sic ms. ; ediüi habent, οὐ μόνον οὐδὲν or ixo2i23av, eic. (63) Πόρτα, purum putum Latinum est, Porta : οἱ passim occurrjt apud. scriptores Grecos rcceu- Liores. 15 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 976 . batia Abarum reliquiz, οἱ Abares esse cognoscun- Α εἶναι τὸν πορὸν τῆς ζωῆς αὐτῶν Ex τῆς θαλάσσης. tur. Ceteri vero Chrobati versus Franciam commorabantur, et appellantur hodie Beloehrobati, sive Chrobati albi, qui proprio príncipt subjecti sunt, Parent autem Othoni Magno regi Francia, quas et Saxonie ; baptismique expertes affinitatem ciim Turcis, et amicitiam contrahunt. At a Chro- batis, qui in Dalmatiam venerunt, pars quaedam secessit, οἱ Illyrieum atque Pannoniam occupa- . vit : habebantque etiam ipsi principem supremum, qui ad Clirobatiz tantum principem amicitie ergo legationem mittebat. Per aliquot vero annos etiam Dalmatiam incolentes Chrobati Francis subjicie- bantur, quemadmodum et antea dum in ipsorum terra degerent. Tanta autem in eos crudelitate utebantur Franci, ut lactentes adhuc eurum pue- ros occidentes canibus objicerent. Quse res cum intolerabilis Chrobatis esset, facto diesidio, prin- cipes quos ex ipsis habebant, interemerunt, unde magnus contra eos exercitus movit e Francia, el post septem annorum bellum sgre tandem supe- riores facti Chrobati, omnes Francos, eorumque principem Cotzilin e medio sustulerunt. Ft exinde liberi ac sui juris facti sacrum baptisma a Ro- mano pontilüce petierunt, missique episcopi ipsos baptizarunt, priucipatum tenente Porino. Divisa autem est corum regio in Zupanias xi, quarum no- mina €hlebiana, Tzentzena, Emota, Pleba, Pe- senta, Parathalassia, Brebers, Nona, Tzena, δί- Ἰδόνεες οὖν οἱ ᾿Αδάρεις χαλλίστην οὖσαν τὴν τοιαύ- την γῆν, χατεσχήνωσαν. iv αὐτῇῃ. Ot δὲ Χρωθάτοε κατῴχουν εηνιχαῦτα ἐχεῖθεν Βαγιδαρείας (64), ἔνθα εἰσὶν ἁρτίως οἱ Βελοχρωθάτοι. Μία δὲ γενεά διαχο- ρισθεῖσα ἐξ αὐτῶν, Ίγουν ἁδελφοὶ πέντε, ὅ τε KAou- χᾶς, xa ὁ Λόδελο-, xal ὁ Κοσέντζης, xat ὁ Μου- χλὼ, xai ὁ Χρώδατος χαὶ ἁδελφαὶ δύο, fj Τοῦγα xai fj Βοῦγα, μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτῶν ἤλθον εἰς Δελ- µατίαν, καὶ εὗρον τοὺς Ἰλθάρεις χατέχοντας τὴν τοιαύτην γῆν. Ἐπί τινας οὖν χρόνους πολεμοῦντες ἀλλήλοις ὑπερίσχυσαν ol Χρωθάτοι" xal τοὺς μὲν τῶν ᾽Αδάρων κατέσφαξαν, τοὺς δὲ λοιποὺς ὑποτα- γῶνσι κατηνάγχασαν. Ἔχτοτε οὖν χατεχρατήθη ἡ τοιαύτη χώρα παρὰ τῶν Χρωδάτων ' xai εἰσὶν ἀκ- B μὴν ἓν Χρωδατίᾳ ix [τοὺς] τῶν ᾿Αδάρων (65), xat γινώσχονται Αδάρεις ὄντες. OE δὲ λοιποὶ Χρωδάτοι ἔμειναν πρὺς Φραγχίαν, xal λέγονται ἁρτίως Be- χοχρωδάτοι (66), fjiyouv ἄσπροι Χρωθάτοι, ἔχοντες τὸν ἴδιον ἄρχοντα * ὑπόχεινται δὲ "co τῷ Μεγάλῳ ῥηγὶ Φραγγίας τῆς xal Σαξίας (67), καὶ ἀθάπτιστοι τυγχάνουαι, συµπενθερίἰας μετὰ τοὺς Τούρχους xal ἀγάπας ἔχοντες. ᾽Απὺ δὲ Χρωθάτων τῶν ἑλθόντων iv Δελματίᾳ διεχωρίσθη µέρος τι, xal ἐχράτησε τὸ Ἰλλυριχὸν, xat τὴν Παννονίαν (68) * εἶχον δὲ καὶ αὑτοὶ ἄρχοντα αὐτεξούσιον διαπεμπόμενον χαὶ µόνον πρὸς τὸν ἄρχοντα Χρωθατίας χατὰ φιλίαν. Μέχρι δε χρόνων τινῶν ὑπετάσσοντο xai ol iv Δελματίᾳ ὄντες Χρωθδάτοι τοῖς Φράγγοις, xai xal πρότερον kv τῇ draga, Nina; ipsorumque Banus tenent Cribasam, c χώρᾳ αὐτῶν * τοσοῦτον δὲ ἐσχληρύνοντο οἱ Φράγγοι Litzam et Gutzecam. Et quidem praedicta Chro- batia cum reliquis Sclabiniis, ita sta est : Dioclea porro propinqua est Dyrrachii oppidis Elisso, Hel - cynio, et Antibari, extenditurque Decatera usque : montana. 3utem Servim finitima sunt. A Decateris vero: incipit Terbuniz principatus, porrigitque se Rausium usque, at versus montana 6 Servi: adjacet, A Rausio Zachlumorum princigatus. ini- πρὸς αὑτοὺς, ὅτι τὰ ὑπομάσθια τῶν Χρωθάτων qo- νεύοντες προσέῤῥιπτον αὐτὰ σχύλαξι. Mh δυνάµενοι 6k οἱ Χρωδάτοι ταῦτα παρὰ τῶν Φράγγων ὑφίστα- σθα:, διέστησαν ἀπ᾿ αὐτῶν φονεύσαντες xat οὓς εἶχον ἄρχοντας ἐξ αὐτῶν" ὅθεν ἑστράτευσαν xav! αὐτῶν ἀπὺ φραγγίας Φοσσάτον μέγα, καὶ ἐπὶ ἑπτὰ χρόνους πολεμῄσαντες ἀλλήλοις ὀφὲ xai µόγις ὑπερισχνσαν ol Χρωδάτοι, xaX ἀνεῖλον τοὺς Φράγγους πάντας (69), ANSELMI BANDURII NOTE. (65) Bayi6apsiac, seu. Bzyt6aceia est Slavum vocabulum, Grece detortum ; id est Βαθειαορεία, jd est Babii montes, Slave Babie Gore, videlicet Ve- ια, vel Vetularum montes, quo nomine Carpatii montes Poloniam ab Ungaria disterminantes, ab aliquibus nuncupantur. Ex his apparet, Chrobatos a Sarmatia, nune Polonia dicta, vel Bohemia ve- nisse. Sed de Chrobatis, et terra quanrillo tempore habitabant pluribus agit Porphyrogenitus capite sequenti ; ubi vide qux adnotamus. (65 Locus corruptus, nisi pro Ex τοὺς τῶν ᾽Αβάρων legendum sit ἔθνος τῶν ᾿Αθάρων. (66) Hie Franciam Porphyrogenitus pro hodierna Germania sumit, ut ad caput sequens adnotabimus. Belochrobatos autem, nimirum Albos Chrobatos ex Beli Hruati apte deducit, cum Beli vel Bili, slve ut nostrates, Bieli Slave Albos significet. (67) Sic et in mss. habetur ; at sunt qui bzc ita legenda putent, ῥηγὶ Φραγγίας τε xoi Σαξίας, nimi- rum regi Francie et Saxonia. (68) Ita emendamus. Perperam in editis οἱ in mss. legitur, xai τὴν Παπωνίαν. Hic autem Por- phyrogenitus, inquit Lucius, Illyricum a Pannonia sejungit, cum supra Dalmatiam usque ad Danubium extendendo, Pannonias in Dalmatia incluserit, ut dictuim est. Ideo hic Illyricum pro Dalmatia , Pan- nonia vero, pro Pannonia Savia, sumenda est, cum reliquas Pannonias tunc, et posterioribus tempori- bus Avares possederint, ut patebit ; tuncque Croa- tos e Dalmatia recedentes, eam partem Pannoniz occupasse, quz olim Savia, sive Interamnia dice- batur, inter flumina scilicet Sava, et Drava, no- menque regioni, 4 generali nomine Slavorum par- ticulare Slavonie indidisse censendum cst, quod hodie etiam servant, εἰ communi lingua utuntur. (69) Hzc Porphyrogenitus, inquit Lucius, de Croatis jugum Francorum excntientibus et bapti- smum suscipientibus, tempore cjusdem Heraclii senioris, scripla reliquit ;: cum vero Francorum historici de Croatis mentionem non faciant, sed. quzdam tantum de Slavis scribant, tempore Hera- clii gesta, ideo referenda sunt. Dagobertum enim. Francorum Regem. Avares et Slavos sum ditioni subegisse, regni ejus anno 7, gestorum ejus Scri- ptor éradit ; sed sicuti Ávares tunc Pannonias in- coluisse constat , ita Slavos Francis in Germania 3 septentrione, in Illyrico vero ab oriente conter- minos fuisse patet. quibus autem Slavis hzc intelligi debeant, an. de septentrionalibus, vel de orientalibus incoimpertum est. Similiter ea, quae ejt DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 2,8 xai τὸν ἄρχοντα αὐτῶν Κοτζίλιν χαλούμενον. "Ex- Α tinm habet, et protenditur ad Orontium flumen τοτε δὲ µείναντες αὐτοδέσποτοι xal αὐτόνομοι, ἐξ- p*fjoavto τὸ ἅγιον βάπτισμα παρὰ τοῦ Ρώμης * xoi ἀπεστάλησαν ἐπίσχοποι, χαὶ ἐθάπτισαν αὐτοὺς (10), ἐπὶ Πορίνου τοῦ ἄρχοντος αὐτῶν. Aw plor οὖν ἡ χώρα αὐτῶν εἰς Ζουπανίας (11) ια’, ἤγουν ἡ Χλε- θίανα (72), ἡ Τζέντζηνα (75), τὰ "Hpota (74), 8 ID£6a (75), ἡ Πεσέντα (76), ἡ Παραθαλασαία (71), $ Βρεθέρα (18), fj Nóva (79), ἡ Τνήνα (80), ἡ Σἰ- δραγα (81), ἡ Νίνα (832): χαὶ ὁ Βοάνος (85) αὐτῶν χρατεῖ τὴν Κρίθασαν (84), τὴν Λίτζαν (85), xat τὴν Γουτζηχᾶ (86). Καὶ ἡ μὲν εἱρημένη Χρωθδατία, usque ; oraque niaritima Paganis, montana quz ad Septentriohem, Chrobatis, qux in fronte, Servia contermina est. Ab Orontio flumine Pagauia inci- pit ; et porrigitur usque ad Zentinam flumen et Zu- panias tres habet, Rastotzam, Mocrum ac Dalen ; ei quidem du: Zupaniz, Rastotza ac Mocrum, ad mare sitze sunt, et sagenas habent; Daleni vero Lupania procul mari sita est, et ejus incole ex agricultura vivunt. Habent quoque Pagani in pro- pinquo insulas quatuor, nimirum Meletam, Cur- curam. Bartzum, et Pharum, omnes pulcherrimas ANSELMI BANDURII NOTE. idem auctor tradit, Longobardos οἆ solatium lJa- goberti, 9 ejus anno hostiliter in Slavos perrexisse, et vietoriam obtinuisse, ad quos Slavos referenda sint, non constat : tamen de orientalibus, qui Lon- gobardis proximi, Forojuliensique eorum ducatui contermini erant, intelligi debere videtur; qui no- mine Carnuntum, sive Carantanorum nuncupati ; nunc autem in Carnos, Stirios, οἱ Carinthios dis- tincti. sunt, quos subditos fuisse Francorum im- perio, et in regno Bajoarix€ comprehensos Wolf- gangus Lazius post alios tradit, ouibus Croati addi possunt, quos ex Porphyrogenito tunc Francis subditos fuisse argui potest; sed ipsorum jugum excussisse, et baptismum suscepisse imperante eodem Heraclio, temporibus examinatis, evenire non potuit. At sicuti. Heraclium expeditionibus Asiaticis impeditum in Illyrico aliquid egisse, nul- lus praeter Porplyrogenitum scribit, ita de Hera- clio Juniore ante ejus expulsiopem Zonaras : Cum Bulgaris fedus rupit, neque tributum quod pater Constantinus Pogonatus ignominiosum. nomini Ro- mano ρερίφρταί, solvit; sed expeditione in plagas occidentales. suscepta, multas Slavicas gentes par- tim in deditione accepit, partim bello domuit, unde MOUGs legiones conscripsit, delectis fortissimorum juvenum circiter 50 millibus, quos populum acquisi- tum appellavit. Paucis verbis multa complectitur Zonaras, sed clarius Cedrenus : Anno secundo pro- fectus in. Armeniam, recepit Mardaitas, in Libano degentes, aheneum murum destruens. Pacem quoque cum Bulgaris factam confudit, [ormam a patre con- scriptam perturbans, et equestres. exercitus in Thra- ciam traduxit. Anno tertio Justinianus erpeditio- mém in Slavinos εἰ Bulgaros suscepit, aique hos quidem obviam sibi factos, cum pepulisset, excursio- ne ad Thessalonicam usque facta, mulias Slavinorum sanltitudines partim. ad se deficientes, partim. bello superatas subegit, inque Opsicianam regionem depor- tavit, in reditu autem a Bulgaris intra fauces angu- sliarum.— interceptus, mullis suorum amissis egre evasit. [deo si Heraclii Junioris tempore secutum poneretur Crcatoruin baptismum, rectius tempori- bus congruerent, qu:e idem Porphyrogenitus de Croatis Francorum jugum excutientibus, bapti- smumque suscipientibus, refert loco citato : qua cum supra relatis ex Zonara et Cedreno convenire possunt : Croatosque, et Serblos primos ex Slavis fldem Christianam suscepisse conjectari potest. Roma autem accersitos sacerdotes, qui Croatos bapt.zarunt, ut Porphyrogeuitus ait, Latinus ritus ipsorum demonsirat, et archiepiscopum ex ipsis coustitutum fuisse concordat Porphyrogenitus cum archidiacono Spalatensi, qui Joannem legatum summi pontificis, patria Ravennatem, primuin ele- ctum Spalati archiepiscopum tradit cap. 2, qui olim Salonitanus, Dalmatie totiusque Croatiz Primas, ad hodiernum usque diem nuncupatur, ut clarius postea patebit ; tempus autem non tr:dit ; ideo si ad hac tempora arcliiepiscopi electio pone- retur, suppleretur, quod archidiacono simul. et Porphyrogenito deest : sed sicuti Roma accersitam: archiepiscopum, ita e Dalmatia episcopum, et pre-- sbyteros jam guaros lingue Slave, Croatis datos. fuisse, par est credere; Croatosque baptizatos- mde mitiores redditos, ut Porphyrogenitus ait. Ad: bzcque tempora connubia inter Slavos et Dalma- tas juncta dicendum est, ut Archidiaconus asserit de Spalato, quod ad reliquas quoque Dalmataram, civitates extendi debere, auctorum silentium sua- det conjectari. Cxterum de Baptismo Croatorum pluribus agit capite sequenti Porphyrogenitus. UO Perperam in editis legitur. xai ἑδάπτιζαυ αὐτούς. (74) Ζουπανία Slava vox Πεσίοπεπι significat ; et a Zupa deducitur, quod populum, vel regionem ali- quam habitatam significat. Hinc autem Zupanus, seu Jupanus, dignitas apud Servios. Hungaros, et universlm apud Slavicam gentem : Praefectus pro- vincim vel alicujus territorii, aut civitatis. Scriptor noster capite 20. "Αρχοντας δὲ, ὥς φασι, ταῦτα τὰ ἔθνη μὴ ἔχει, πλὴν ξουπάνους Ὑέροντας, καθὼς xai al λοιπαὶ Σχλαθίνιαι ἔχουσι τόπον. Principes vero, wt aiunt, Λα geutes non. habent, preter Zupanos senes, quemadmodum etiam reliqui Sclavorum populi. Pactum Boemundi cum Alexio imperatore apud Annam Comnernam libro 1 subscribit ζουπάνος ὁ Περής, alter e legatis regis Ungarie. Dieitur et μέγας ζουπάνος in Salutat. epistol. pontif. qui χιζουπάνος apud Nicetam in Manuele Comneno lito n, num. 7, et Joannem Cinnanum libro tu, num. 7., Magnus autem Zupanus appellatur Inno- centio ΠΙ pap., libro 1 et rr. Epistol. et in Actis ejusdem. lta porro appellatus Servis princeps. Vide Ducangii Glossarium med. Latinitatis necnon otas ejusdem ad Alexiadem p. 547 Grzcit. et 73) Chlebiana hodie Hiuno nuncupatur. 19) Tzentzeno liodie Cetina dicitur. 14) Ewmota nunc Imota vocatur. 15) Pleba, forsan Plieva in Bosna. 76) Postea in Dicecesi Tininien. inquit Lucius, 71) Latine Marítima; Slave Primorye. τα) Brebera hodie vulgo Bribir. (19) Nona Slave Nin. i Latine Tinninium, Slave Kuin. 81) Postea in Diocesi Scardonen. 82) Nina nisi sit idem ac Nona, et in duas Zupe- nias divisa, inquit Lucius De regno Dalmatie ct Croatia. 3 83) Latine Banus idem quod dux, Slave Ban. i| Cribasa Slave nuncupatur Karbava. $5) Litza Slave Lika. 86) In ms. legitur, l'oustnaxá. Postea in dice- cesi Signien. Ceelerum in relatis Zupaniis, inquit Lucius, maritimae ut plurimum regiones numeran- tur, ideo vel duces, sive Bani a Porphyrugeuito no- minati, maritimain. tantum Croatian possederunt, vel ipse in rebus occidentalibus parum versatus, multa omisit. - ^ » C^ v. αρ gira 879 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 280 feriilissimasque ; oppida item deserta. οἱ paludes Α ἀλλὰ xat οἱ λοιποὶ Σκλαθίνιοι διάχεινται οὕτως * ἡ multas, in quibus habitant, et juinenta aiunt, uude victum parant. À Zentina autem fluvio Clhrobatia incipit, extenditurque versus mare ad Istri: *sque confinia, sive Albunum urbem; versus montana aliquatenus etiam supra lstrie thema excurrit, ac ; vereus Tzentina et Clilebena Serviz regionem at- tingit. Servia autem in fronte habet czeteras omnes regiones ; ad seplentrionem quidem Chrobatiz propinqua est, ad meridiem vero Bulgarie. Ex quo vero dicti jam Sclavi inhabitarunt, finitima Dalmatiz omnia occuparunt, urbesque Romanorum insulas colebant, ex iisque vivebant : at cum quo- tidie a Paganis captivi abducerentur, et extermnina- Tentur, insulas. deseruerunt, continentem colere volentes; verun- a Chrobatis probibebantur, cum nondum illis tributa penderent ; nam ea que hodie Sclavis pendunt, tunc prztori eybibebant. Sed cuim vitam tolerare non possent, ad Basilium illum pr»*- elarum imperatorem accesserunl, eumque res a nobis commemoratas edocuerunt ; is itaque impe- r3tor auctor fuit, ut ea omnia qua praetori solve- bant, Sclavis darent pacis causa, et prztori exi- guum aliquid: penderent, ad ostendendam duntaxat Romanis imperatoribus, et ipsorum prstori. debi- tan! subjectionem ac servitntemn, Atque ex illo tenr- pore omnes iste urbes Sclavorum tributariz pacta ipsis solvunt ; Aspalathus quidem urbs nomismata ducenta ; Tetrangurium nemismata centum ; Dia- dora centum et decem ; Ospara centum; Ai:be eentum ;. Becla centum : ita ut universim: essent nomismala septingenta et decem, excepto vino, et esteris speciebus diversis, quas preter predictam mBomismatum summanm exhibebant. Caterum Ra- gusium urbs. medium jacet inter has duas regiones, nimirum inter Zachlumorum regionem Terbuniam- que; et liabent Ragusini 97 cives in utraque hac regionc etiain vineas suas, penduntque Zachlumo- run quidem principi nomismata triginta sex; Terbunix vero principi totidem. δὲ Διόχλεια (87) πλησιάζει πρὸς τὰ χαστέλια τοῦ Δυραχίου, ἤγουν πρὸς τὸν Ἐλισσὺν, xol πρὸς τὸ» Ἑλκύνιον, xai τὴν ἸΑντίόσριν, χαὶ ἔρχεται µέχρι τῶν Δεχατέρων ' πρὺς τὰ ὁὀρεινὰ δὲ πλησιάνει τῇ Σερθλίᾳ. 'Amb bk τοῦ χάστρο» τῶν Δεχατέρων ἄρ- χεται fj ἀρχοντία Τερθουνίας, xaY παρεχτείνεται μέ- Χρι τοῦ Ῥαουσίου, πρὸς δὲ τὰ ὀρεινὰ αὐτῆς πλησιά- ζει τῇ Σερδλίᾳ. Απὺὸ δὲ τοῦ 'Ῥαουσίου ἄρχεται jd ἀρχοντία τῶν Ζαχλούμων γαὶ παρξεχτείνετα: µέχρι τοῦ "Opovtlou ποταμοῦ ' χαὶ πρὸς μὲν thv παρα- θαλασσίαν πλησιάζει τοῖς Παγανοῖς, πρὸς ὃΣ τὰ ὀρεινὰ slg ἄρχτον μὲν πλησιάσει τοῖς Χρωβάτοις, εἰς χεφαλὴν δὲ τῇ Σερθλίᾳ. ᾽Απὸ δὲ τοῦ "Opovtiou ποταμοῦ ἄρχετα: dj Παγανία, χαὶ παρεχτείνεται µέχρι τοῦ ποταμοῦ τῆς Ζεντίνας, τρεῖς ἔχουσα 7ο.» πανίας, την Ῥάστωτζαν (88), χαὶ τὸ Μοχρὺν (89), χαὶ τὸ Δαλέν (90). Καὶ αἱ μὲν 620 Ζουπανίαι, ἤγουν , ἡ ᾿Ῥάστωτζα, xai ἡ του Μοχροῦ. πρήσχεινται τῇ Οσλάσσῃ' αἴτ.νες καὶ σαγίνας ἔχουσιν (91): ἡ ὃΣ τοῦ Δαλενοῦ μήχοθέν ἐστι τῆς θαλάσσης, καὶ ἐκ τῆς ἐργασίας ξῶσι τῆς γῆς., ΙΠλησιάζουσι δὲ αὐτοῖς vr,- σοι τἐσσαρες, τὰ Μέλετα (92), τὰ Κούρχηυρα (93), ἡ Βάρτζω (94), xaY ὁ Φάρος (35), χάλλισται χαὶ εὖφο- ρώταται, ἐρημόχκαστρα ἔχουσαι xal ἑλῶνας πολλούς” οἰκοῦσι δὲ ἐν αὐταῖς xaX ἔχουσι τὰ κτήνη αὐτῶν, καὶ ἐξ αὐτῶν ζῶσιν. ᾿Απὸ δὲ τῆς Ζεντίνας τοῦ πο- ταμοῦ ἄρχεται dj χώρα τῆς Χρωθατίας (96), καὶ παρεχτείνεται πρὸς μὶν τὴν παραθαλασαίαν μέχρι τῶν συνόρων Ἰστρίας, Έχουν τοῦ χάστρου ἸΑλθού- νου πρὸς δὲ τὰ ὁρεινὰ χαὶ ὑπέρχειται μέχρι τινὸς τῷ θέματι Ἱστρίας, πλησιάδει δὲ πρὸς τὴν Τζέντινα xal τὴν Χλέθενα τῇ χώρᾳ Σερθλίας. Ἡ yàp χώρα Σερθλίας εἰς χεφαλὴν μέν ἐστι πασῶν τῶν λοιπῶν χωρῶν, πρὸς ἄρχτον δὲ πλησιάνει τῇ Χρωθατία, πρὸς µεσημθρίαν δὲ τῇ Βουλγαρίχ. 'Aq' οὗ δὲ χατ- εσκήνωσαν οἱ εἱρημένοι Σχλάδοι, χατεχράτησαν πᾶ- σαν cv περἰχωρον Δελματίας ' ἑργάζοντο 6E τὰ χά- στρα τῶν ᾿Ῥωμαίων τὰς νήσους, καὶ ἔζουν ἐξ αὐτῶν ὑπὸ δὲ τῶν Παγανῶν χαθ) ἑχάστην ἐπαιχμαλωτιζό- µενοι χαὶ ἀφανιζόμενοι, χατέλιπον τὰς τοιαύτας νήσους βουλόμενοι εἰς τὴν Ίπειρον ἑργάζεσθαι. Ἐχω- λύοντο δὲ παρὰ τῶν Χρωδάτων' οὕπω γὰρ ἑτέλουν αὑτοῖς φόρους, ἀλλὰ πάντα ἅπερ ἁρτίως παρέχουσ: τοῖς Σχλάδοις, τῷ στρατηγῷ ταῦτα παρεῖχον. ᾿Αδυνάτως δὲ ἔχοντες τοῦ (fjv, προσῆλθον Βασιλείῳ τῷ ἀοιδίμῳ βασιλεῖ, ἀναδιδάξαντες τὰ εἱρημένα πάντα. 'O οὖν ἀοίδιµος ἐχεῖνος βασιλεὺς Ἡασίλειος προετρέ- ANSELMI ΒΑΝΡΟΒΙΙ NOTE. (87) De Diocletianis, et eorum regione, de Ter- D buniatis, Zaclilumis et Paganis loquitur pluribus infra scriptor noster. (88) Eadem fortassis qua hodie Slave flat, regio sub ditione reipublice Ragusinz. pd Slave Mocro. - (90) Eadem fortassis η Dalluntum Antonine, nisi ibi pro Dalluntum legendum sit Dalminium, ut Ortelius suspicatur. - (91) Σαγίνη et σαγἠνη, Sagena, navigii genus. Occurrit pluries apud Porphyrogenitum bic et in lib. Them. Sagena hac significatione reperitur et apud scriptores Latinos recentiores. Ludovicus 1l, imperator in epistola ad Dasilium Macedgnem imp. Consiantinop. Unde si capiantur sagene maxima ex parte Saraceni — constringentur. (92) Latine Melita, Slave Mliet (95) Hzc ipsa insula infra cap. 36, dicitur Por- phyrogenito, fj Κούρχρα, Latine Corcira, Slave Karkar ; nostratibus vero Corciula appellatur. (94) Eadem insula paulo superius citato loco vocatur ó Ἡράτζης Porphyrogenito. Latine autein Brachia dicitur, Slave Drac. (95) Hanc insulam, τὸ Φάρα Porphyrogenitus yet laudato loco. Latine dicitur Phara, Slave uar. (26) Hic describit Porphyrogenitus regionem Croatorum, qui in Dalmatiz occidentali parte, tant maritiua, quam mediterranea sedem suam fixere, et regioni illi Croatiz sive Hruatie coguomen de- derunt; quod etiamnum in parie retinet. Hos au- tem veros terminos Croatiz fuisse ostendit Lucius lib. 1 de Regno Dalmatia et Croattec. 231 DE. ADMINEISTRANDO IMPERIO. 282 $1:0 πάντα τὰ διδόµενα τῷ στρατηγῷ δίδοσθαι παρ αὐτῶν τοῖς Σχλάδοις, καὶ εἰρὴνικῶς ἕζῆν μετ αὐ- τὸν, χαὶ βραχὺ τι δίδοσθαι τῷ στρατηγῷν, ἵνα µόνον δείχνυται ἡ πρὸς τοὺς βασιλείς τῶν Ῥωμαίων, καὶ πρὶς τὸν στραττγὸν αὐτῶν ὑποταγὴ xai δούλωσις. Καὶ ἕχτοτς ἑνένλντο πάντα τὰ τοιαῦτα γάστρα ὑπό- ῴ2ρᾳα τῶν Σχλάθων, xal τελοῦσιν αὐτοῖς πάγχτα, τὸ μὲν xástpov ὁ ᾿Λαπάλαθος νομίσματα σ (97): τὸ χὰστρον τὸ Τετραγγοῦρ.ν νοµίαµατα p'* τὸ χάστρον τὰ Διάδωρα ϱι' τὸ χάστρον τὰ Ὄψαρα p'* τὸ κά- στρον ἡ "Agen p'* τὸ κάστρον ἡ Βέχλα p'* ὡς ὁμοῦ τι (98) qv, ἐκτὸς οἵνου xal ἑτέρων διαφόρων εἰδῶν * ταῦτα γὰρ πλείονά εἰσιν ὑπὲρ τὰ νομίσματα. Τὸ δὲ χάστρον τὸ Ῥαούσιον (90) μέσον τῶν δύο χωρῶν πρόσκειται, τῶν τε Ζαχλούμων, χαὶ τῆς Ἱερθουνίας' ἔχουσι δὲ καὶ τοὺς ἀμπελῶνας αὑτῶν εἰς ἀμφοτέ- ας τὰς χώρας, xal τελοῦσι πρὸς μὲν τὸν ἄρχοντα τῶν Ζαχλούμων τε. Ac'* πρὸς δὲ τὸν ἄρχοντα Τερθουνίας, v^v$ Ag". ΚΕΦΑΛ. AA. Περὶ τῶν Χρωθάτων» xal ἧς νῦν οἰκοῦσι χώρας. Ὅτι οἱ Χρωθάτοι οἱ εἷς τὰ Δελματίας νῦν κατοιχοῦντες µέρη, &ánb τῶν ἁἀθαπτίστων Xpu6d- των xai τῶν "Ασπρων ἐπονομαζομένων χατάχον. ται" οἵτινες Τουρχίας μὲν ἐχεῖθεν, Φραγγίας δὲ πλησίον χατοικοῦσι, χάὶ συνοροῦσι Σχκλάδοις τοῖς ἁθαπτίστοις Σέρθλοις. Τὸ δὲ, Χρωθάτοι, τῇ τῶν Σχλάδων διαλέχτῳ (1) ἑρμηνεύεται, τουτέστι, οἱ ey zolAiv χώρα» κατέχο»ρτες. Οἱ δὲ αὐτοὶ Χρω- CAPUT ΧχχΙ.. De Chrobatis, et terra, quam nunc imcolunt. Clirobati, qui Dalmatize partes nunc inhabitant, a Chrobatis baptismi expertibus, qui et Albi appellau- tur, originem ducunt; qui sane ultra Turciam prope Franciam incolunt, et Sclavis conterminí sunt non baptizatis Serviis. Chrobati autem dicuntur lingua Sclavorum, id est, terram multam possiden- tes. Atque hi ipsi Chrobati ad Romanorum iimnpe- ratorem Heraclium confugerant, ante quam Servii ANSELMI BANDURII NOTE. (97) Sic in ms. In editis legitur, ᾿Ασπάλαθος νομίσματα p'. (98 Sic in ms. colice et hzc quidem nota vopt- σµατα significat. Editi habent, ὡς ὁμοῦ λίτρας V. (99) At non longe post Porphyrogeniti tempora Ragusina Respublica a Servix principibus terras et insulas obtinens, territorium terra marique dilata- "it, ut scribit Jacobus Luccari in Annalibus Ragu- sinis. (1) Animadvertendum est, inquit Lucius, Por- phyrogeniti Χρωθάτοι Grece Hrouati exprimi, [ια tina autem versione Chrobati, qui Slave Hruati indigitantur ; et sicuti Grzci asperitatem vitantes ω tantum. addentes [Irouati pronuntiant, ita Latini cum χ non habeant, prout Graeci, et Slavi loco ipsius ch ponentes, non recte aspiratione x expri- mant, ideo vox diversificatur, et eo inagis quod f Graecum in b. Latinum ut plurimum vertitur, quod lic in u verti deberet, ut cum Slavorum Ηγιια(ἑ propria prolatione conveniret ; sed commune est ounibus nationibus, ut altera, alterius voces im suam linguam vertendo, characteres addendo, mi- nuendo, vel mutando, diversa a propria prolatione exprimat. Quod autem Chrobati dicantur lingua Slavorum ferram multam possidentes, dictio Slava Hruati nomen pcoprium nationis est, nibil aliud significans. Ex iis vero qux supra cap. 30 refer] : Ceteri vero Chrobati versus Franciam commoraban- tur, et appellantur hodie BzXoypu6ázot, Ίγουν ἄσπροι Xoufásou Belochrobati sivce Albi Chrobati; Albos Chrobatos ex Beli Hruati apte deducit cum Beli, vel Bili Slave Albos significet : ita idem verbum Beli b in v verso Veli magnos significat : quod clarius se explicando Porphyregenitus subdit c. 54 in fine : Magna autem. Chrobatio, que etiam Alba eognominalur, et cap. 22 in principio : Magna Chrobatia baptismi expers, et Alba quoque nuncu- pata. Sic magnos Hruatos, vel magnain lHiruatiam pro Sarmatia, qux amplissima proviucia est, su— mens, recle verbum Veli Slavum Graece appro- priasndo, multas terras possidere Chrobatos Sarma- (as scribit; ob id supra cap. 90 ait : Clirobati vero απο habitaut ultra Βαγιδαρείας ubi nunc sunt Belo- ckrobati ; Bagibarias enim vocabulum Slavum est, Grace detortum ; id est Βαθειαορεία (babia oria) id est. Babii inontes, Slave Babie Gore id cst Ventule, vel Ventularum inontes, quo nomine Carpatii mon- tes Poloniam ab Ungaria disterminantes, ab aliqui- bus vocantur; et cum Porphyrogenitus Franciam pro hodierna Germania, οἱ 'Turciam pro Ungaria B sumat, Chrobatos a Sarmatia, nunc Polonia dicta, vel Bohemia venisse, innuere videtur : cui opitulan- tur Scriptores rerum Boliemicarum οἱ Polonica- rum, a Cromero relati. Tamen probabilior videtur opinio ejusdem Cromeri, qui Serbos ex Sarmatia Asiatica, cum Bulgaris vicinis in Europam transisse narrat, eo magis quod Slavorum, qui Bohemiam, Poloniam, Lithuaniam, Carinthiam, Stiriam et Car- niolam habitant, dialectus diversa est ab iis, qui Slavoniam, Croatiam, Bosnam et Serviam incolunt, quorum sermo Dulgaris, caterisque orientalibus Slavis similior est et purior, presertim Bosnen- sium. Sed cum de origine nationum non inquiratur, ideo in his, proulL in incertis, non eat immorau- dum, neque expendcudum, an ante Mauritii tem- pora Slavi Illyricum utrumque, partemve habita- verint? Cum Cromerus ex diversitate nominum a Slavis inductorum circa Mauritii tempora ex Orien- te eos advenisse scribat : alii vero ex Jornande et aliis Slavos, aliis nominibus dictos, cirea Istrum habitasse credunt, et sicuti Serbos in Sarinatia Asiatica prope Volgam ponit Ptolemzus, ex quibus Serbes, vel Servios Cromerus non improbabili con- jectura cum vicinis Bulgaris, a Volga ita dictis, in uropanm transiisse scribit : ita cuin Crobizos lle- rodotus lib. iv, Scymnus lib. vir, Strabo lib. v et Ptolemzus cap. 9 in Alysia ponant, citra Istrum ; qui, an iidem cum nostris Chrobatis sint, et a Bul- garis suis sedibus pulsi, gradatim alios expellentes, simul cum Bessis regiones Croatie, et Bosn:e, quas hodie tenent occupaverint, cum nullus hucusque dixerit, non aflirmatur, neque si aliquis assereret, Degarelur; cum non videatur impossibile, Slavos- aliis nominibus dictos, ab. antiquo sicut ultra Istrum, ita etiam citra habitasse; neque Istrum inpermeabile fuisse, vel tanta religione custodi tum, ul pro temporum varietate ezdem Nationez- citra et ultra habitare non potuerint. Sed ne in re. incerta amplius vagetur, cum Croatos Dalmatiae partem occupasse nomen hodiernum regionis com- probet, idque nullus Scriptor prier Porphyroge- nitum referat, ipsi deferendum est, ctiamsi multa aquivocare potucrit circa eorum origine, quae es» auctorum inopia corrigi non possunt. CONSTANTINI PORPHYROGENITI 281 eonfugissent ad eumdem imperatorem Heraclium ; A δάτοι εἰς τὸν βασιλέα τῶν Ῥωμαίων Ἡράχλειον quo tempore Abares arinis inde Romanos ejecerant ; quos Roma adducitos Diocletianus imperator illic habitare fecerat, unde et Romani nuncupati sunt, quod Roma venientes sedes posuissent in illis re- gionibus, nempe Chrobatia et Servia, uti nunc vocantur. Pulsis vero Romanis illis ab Abaribus, tempore ejusdem Romanorum imperatoris Heraclii, desolata eorum regio jacuit, quapropter jussu hi- jus imperatoris iidem Chrobati armis arreptis Abares ex illis locis expulerunt, et in ipsorum terra, quam etiam hodie tenent, sedes collocarunt. Erat autem Chrobatis illis tunc temporis princeps Porge pater, Heracliusque imperator Roma per legatum sacerdotibus accersitis, constituloque ex ipsis archiepiscopo, episcopo, presbyteris et dia- B conis, Chrobatos baptizavit. Et tunc quidem tem- poris Chrobatorum princeps erat Porga. Regio autem hzc quam incoluerunt Chrobati, ab initio sub potestate ολαί Iomanoruni imperatoris ; unde etiam in hodiernum usque diem Palatia ac hippo- dromus — Diocletiani imperatoris supersunt in regione Chrobatorum, in urbe Salons, qua est proxima urbi Aspalatho. Hi autem Chrobati baptizati extra limites proprie terre non libenter aliis bellum inferunt, idque quia oraculum quod- dam sive statutom aceeperunt a Romano ponutiflce, qui sub Heraclio Romanorum imperatore sacerdo- tes misit, eosque baptizavit. Chrobati siquidem post acceptum baptismuin pepigerunt, et chirogra- phis propriis datis sancto Petro apostolo jurave- runt,nunquam se alienam 86 terran armisinvasu- ros, sed pacem habituros cum omnibus volentibus, et imprecationem vicissim a Romano pontifice acce- perunt; ut si quando alie gentes ipsorum Chroba- torum terram invaderent, belloque infestarent, pro lis pugnaret, vindexque esset. eorum Deus, victo- riam conciliante Petro Christi discipulo. Multis vero aunis elapsis in diebus principis Terpemere, qui pater fuit principis Crasemere, e Francia, que inter Clirobatiam et Venetian media est, veniens vir quidam Martinus nomine, maxime quidein pius, sed habitu seculari; quem iidem quoque Chrobati miracula fecisse plurima dicunt ; hic porro vir pius imbecillus admodum, et pedibus mutilatus, p) ita ut a quatuor bajulis quocunque vellet deferre- tur, illuc sanctissimi pontificis mandatum Chroba- tis ad ultimum vitz finem servandum esse itidem sabiit, eadem etiam illis, quas antea pontifex jmprecatus. Quapropter neque sagene ipsorum Chrobatorum, neque condure, unquam ad aliquem πρόσφυγες παρεγένοντο πρὸ τοῦ τοὺς Σέρόλους προσφυγχεῖν εἰς τὸν αὐτὸν βασιλέα Ἡράχλειον, χατὰ τὸν χαιρὸν ὃν οἱ ᾿Αδάρεις πολεµήσαντες ἀπ' Exelas τοὺς Ῥωμάνους ἑναπεδίωξαν * οὓς ὁ βασιλεὺς Διο- Χλητιανὸς ἀπὸ Ῥώμης ἁταγὼν, ἐχεῖσε χατεσχή- νωσε, διὸ xal Ῥωμάνοι ἐχλήθησαν διὰ τὸ ἀπὸ 'Ρώ- µης µετοίχους αὐτοὺς Ὑενέσθαι iv. ταῖς τοιαύταις χώραις, Ἴγουν τῆς νῦν χαλουµένης Χρωδατίας καὶ Σερθλίας. Παρὰ δὲ τῶν ᾿Αδάρων ἑχδιωχθέντες οἱ αὐτοὶ Ῥωμάνοι ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ αὐτοῦ βασιλέως Ῥωμαίων Ἡραχκλείου, αἱ τούτων ἔρημοι χαθεστή- χασι χῶραι. Προστάξει οὖν τοῦ βασιλέως 'Hpa- χλείου (2) οἱ αὐτοὶ Χρωθάτοι χαταπολεµήσαντες,. καὶ ἀπὸ τῶν ἑἐχεῖσε τοὺς 'A6ápoog ἐἑχδιώξαντες, Ἡραχλείου τοῦ βασιλέως κχελεύσει ἓν τῇ αὑτῇ τῶν "A6ápuv χώρᾳ, εἰς ἣν νῦν οἰχοῦσι, χατεσχήνωσαν. Εἶχον δὲ οἱ αὐτοὶ Χρωδάτοι τῷ τότε χαιρῷ ἄρχοντα τὸν πατέρα τοῦ Ποργά. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ἡράχλειος ἀποστείλας xa ἀπὸ "Pure ἁγαγὼν ἱερεῖς, xai ἐξ αὑτῶν Toca, ἀρχιεπίσκοπον, καὶ ἐπίσχοπον xat πρεσθντέρους, xai διαχόνους, τοὺς Χρωδάτους ἐδά- πτισε * εἶχον δὲ τῷ τότε xatpip οἱ τοιοῦτοι Χρωδάτοι ἄρχοντα τὸν Ποργά (5). "Oct fj τοιαύτη χώρα εἰς ἣν ol Χρωδάτοι χατεσχηνώθησαν ἐξ ἀρχῆς ὑπὸ τὴν ἑξ- ουσίαν ἦν τοῦ βασιλέως τῶν Ῥωμαίων, ἐξ οὗ xai παλάτια xal ἱπποδρόμια τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ bv τῇ τῶν αὑτῶν Χρωδάτων κώρᾳ µέχρι τῆς νῦν περισώζονται εἰς τὸ χάστρον Σαλώνας, πλησίον τοῦ κάστρου ᾿Ασπαλάθου. "Oct οὗτοι οἱ βαπτισµένοι Χρωθάτοι ἔξωθεν τῆς ἱἰδίας αὐτῶν χώρας πολεμεῖν ἀλλοτρίοις οὐ βούλονται’ χρησμὸν váp τινα xa ὁρισμὸν ἔλαδον παρὰ τοῦ zána Ῥώμης τοῦ ἐπὶ τοῦ Ἡρακλείου τοῦ βασιλέως Ῥωμαίών ἁποστε[λαντος ἱερεῖς χαὶ τούτους βαπτίσαντος. Καὶ γὰρ οὗτοι οἱ Χρωβάτοι, μετὰ τὸ αὐτοὺς βαπτισθῆναι, συνθήχας xa ἱδιόχειρα ἑποιῄσαντο, xal πρὸς τὸν ἅγιον Πέτρον' τὸν ἁπόστολον ὄρχους βεθαίους xal ἀσφαλεῖς, ἵνα ὑλδέποτε εἰς ἀλλοτρίαν χώραν ἀπέλθωσι, xal mote µήσωσιν, ἀλλὰ μᾶλλον εἰρηνεύειν μετὰ πάντων τῶν βουλομένων, λαθόντες xal παρὰ τοῦ αὐτοῦ πάπα Ῥώμης εὐχὴν τοιάνδε, ὡς εἴ τινες ἄλλοι ἐθνιχοὶ χατὰ τῆς τῶν αὐιῶν Χρωδάτων χώρας ἐπέλθωσι», καὶ πόλεμον ἐπενέγχωαιν, ἵνα ὁ τῶν Χρωδάτων θεὺὸς προσπολεμεῖ xal προΐσταται, xai νίχας αὖ» τοῖς (4) Πέτρος ὁ τοῦ Χριστοῦ μαθητὴς προξενεῖ. Μετὰ δὲ χρόνους πολλοὺς ἐν ταῖς ἡμέραις Τερπη- µέρη τοῦ ἄρχοντος, τοῦ πατρὶὺς τοῦ ἄρχοντος Κρα- σηµέρη (5), ἑλθὼν ἀπὸ Φραγγίας τῆς μεταξυ Χρω θατίας xal Βενετίας ἀνήρ τις τῶν πάνυ μὲν εὖλα- 6ῶν (6), Μαρτῖνος ὀνόματι, σχῆημα δὲ χοσμιχὺν ANSELMI BANDURII NOTE. (2) Quando Dalmatia ab Abaribus, vel Slavis oc- cupata fuerit pluribus agit Lucius de Regno Dal- matiz et Croatiz lib. 1, cap. 9. De baptismo autem Croatorum diximus nonnulla supra ad cap. 50, et laudatus Lucius loquitur pluribus de eodem c. 11 citati libri. ($) Sie ex ms. codice. Chrobati igitur sub Porino duce, Porgz patre Abares ex Dalmatia expulerunt vmpore flcraclii, ut Porphyrogenitus bic paulo superius, et capite precedenti narrat : deinde Porga eorum duce baptizatos eosdem Chrobatos fuisse ait. (4) Sic ex ms. In editis legitur, xa νίχας αὖ- τῷ, etc. (5) De Croatorum ducibus et eorum stirpe plu- ribus agit Lucius de Regno Dalmatie et Croatia lib. xt, cap. 4. (6) Sic in ms. At Meursius pro εὐλαθῶν legendum 285 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 286 περιθεθληµένος, ὃν xaX λέγουσιν οἱ αὐτοὶ Χρωδάτοι A bello infestandum abeunt, nisi si quis eos adoria- θαύματα ἱχανὰ ποιῆσαι ἀσθενῆς δὲ ὧν ὁ τοιοῦτος εὐλαθὴς ἀν]ῆρ, xal τοὺς πόδας ἠχρωτηριασμένος, ὥστε ὑπὸ τεσσάρων xal βαστάζεσθαι xoi περιφέ- ρεσθαι ὅπου δ ἂν xol βούληται, τὴν τοιαύτην τοῦ ἁγιωτάτου πάπα ἐἑντολὴν τοῖς αὑτοῖς Χρωθδάτοις διατηρεῖν µέχρι τέλους ζωῆς αὐτῶν ἐπεθέσπισεν * ἐπευξάμενος δὲ xal αὐτὸς αὐτοῖς την ὁμοίαν τοῦ πάπα εὐχήν. Διὰ τοῦτο οὔτε αἱ σαγῆναι τῶν τοιούτων Χρωθάτων, οὔτε al κοντοῦραι (7), οὐδέποτε κατά τινος πρὸς πόλεμον ἀπέρχονται, εἰ uh ἄρα τις xav αὐτῶν ἑπέλθοι. Πλὴν διὰ τῶν τοιούτων πλοίων ἀπέρ- χονται οἱ βουλόµενοι τῶν Χρωθάτων διοιχεῖν ἐμπό- ρια, ἀπὸ κάστρου εἰς χάστρον περιερχόµενοι, τήν τε Παγανίαν͵ χαὶ τὸν χόλπον τῆς Δελματίας (8), καὶ µέχρι Βενετίας. "Ott ὁ ἄρχων Χρωθδατίας ἐξ ἀρχῆς, Ίγουν ἀπὸ τῆς βασιλείας Ἡρακλείου τοῦ βασιλέως, δουλικῶς ἐστιν ὑποτεταγμένος τῷ βασιλεῖ Ρωμαίων, xal οὐδέ- ποτε τῷ ἄρχοντι Βουλγαρίας χαθυπετάγη. Ἁλλ' οὐδὲ Βούλγαρος ἀπῆλθε πρὸς πόλεμον xatà τῶν Χρωδά- των, €i μὴ Moya ὁ ἄρχων Βουλγαρίας ὁ Βορώσης (9), ἀπελθὼν xal πολεµμήσας αὐτοῖς, χαὶ μηδὶν ἀνύσαι δυ- νηθεὶς, εἰρήνευσε, μετ’ αὐτῶν ξενιάσας τοὺς Χρωδά- τους xai ξενιασθεὶς παρὰ τῶν Χρωδάτων. Αλλ' οὐδὲ tur. Sed hujusmodi navigiis Chrobati, qui merea- tus frequentant, ad emporia proficiscuntur, oppi- datim circumeuntes Paganiam et sinum Dalmatiz Venetias usque. Chrobati& autem princeps ab initio, id est, ab 'Heraclii imperatoris temporibus, Romano imperatori, non Bulgarie principi subdi- tus erat. Neque Bulgarus cum Chrobotis bellum gessit, praeter Michaelem Borosen Bulgariz princi- pem, qui sumptis armis, bellum ipsis intulit, sed cum nihil efficeret, muneribus datis et acceptis, pacem fecit. Neque Chrobati unquaro Bulgaris tributum dederunt, sed alteri alteros sepe amici- ti& ergo denis cohonestarunt. Baptizate vero Chrobatis urbes habitatz istz:? sunt ; Nona, Belo- gradum, Belitzin, Scordona, Chlebena, Stolpum, Tenen, Cori, Claboca. Exhibetque equitum sexa- ginta millia, peditum centum millia; et sagenas octoginta, conduras centum ; el sagenz quidem quadraginta viros habent ; condure vero viginti , nempe qua majores; nam minores decem víros tantum habent, Átque hec. quidem Chrobatize po- tentia et copias fuerunt usque ad principatum Crasemere ; quo mortuo, cum Mirosthlabus filius, ANSELMI BANDURII! NOT/E ait εὐσεθῶν; et paulo infra pro εὐλαθῆς, εὐσεδής 6 nus etiamnum Gundula dicitur. sed fallitur cum vox εὐλαδής apud scriptores Chri - stianos eadem szpe significat, qux εὐσεδής, nimi- rum religiosum ac pium. (7) Κοντοῦρα, et χονδοῦρα, Genus navigii apud Croatos, quod sagena minus est ; quippe sagen, ut scribit idem Porphyrogenitus paulo infra, quadra- ginta viros habent ; condurz vero, seu conturz quae majores sunt, viginti viros habent, minores vero decem tantum. Nostratibus autem hoc navigii ge- (8) Maris Dalinatarum meminit idem Porphyro- genitus et in avi Vita. Quando autem mare Illyri- cum seu Adriaticum Dalmatici appellationem acce- perit docet Lucius cap. 6, lib. 1, de Regno Dalm. et Croatiz. (9) Capite sequenti seribitur, Bopíonc; ab aliis vero appellatur Vorizes, vel Burichius. Libet au- tem hic Regum Bulgariz stemma ex Porphyroge- nito et aliis scriptoribus Grecis exhibere. . Presian Constant. Michael Boroses Porphyr.$ Blastemerus Simon Uxor soror Georgii susurbuli | | Joannes Petrua Maria ux. . Imper. filia | Cedrenus Michael Monachus | | Borises Romanus qui et Simeon Comes Comitopolus | Samuel Coslara Ux. - S. Uladimiri | David Macs | Romanus dictus Radmir et Gabriel Bladislaus | Aaron Joannes dictus Alusianus Pctrus cognomento Dcelcanus Ul CONSTANTINI PORPIHIYROGENITI 288 postquam quadriennium genti prefuisset, a. Pribu- A πώποτε οἱ Χρωβάτοι οὗτοι τοῖς Βουλγάρρις πᾶκτον nia Bano interfectus essct, plurimis obortis dissidiis 46 factionibus equitum peditumque numerus valde imminutus est,item sagenarum, ac condurarum, $99 Et sagenas quidem nunc triginta habet, conduras magnas parvasque, et equitatum peditatumque. Magna autem Chrobatia, qux etiam Alba cognomi- vatur iif hodiernum usque diem sine baptismo cst, quemadniodum οἱ finitimi. Servii : equitem peditein- que non habet lam numerosum quam baptizata Chro- batia; quippe frequentibus incursionibus infestata Francorum, Turcarum, — P'atzinacitarumn: neque sagenas, neque conduras item, aut navigia ad mercaturam habct, utpotea mari remota; a quo quidem triginta dierum itinere distat. Mare autem, δεδώχσσιν, εἰ uy πὀλλάχις ἀμρότεμοι ξξνιά τινα πρὸς ἀλλήλους παρέσχον φιλο2ρονἠσέως &vexa. "Ox: fj ῥα- πτισµένη Χρωθατία eic κάστρα οἰχρύμευα: ἡ Nó να (10), τὸ Βελόγραδον (11), τὸ Βελίτζειν (19), τὸ Σχ/ρ- δονα (15), τὸ Χλεθένα (14), τὸ’ Στόλπον (15), τὸ Τε- vhv (16), τὸ Κόρι(17), τὸ Κλαθώχα (18). "υτι ἡ βαπτ!- σµένη Χρωθατίσ ἐχθδάλλει χαθαλλαριχὸν ἕως τῶν XZ' πεζιχὸν δὲ ἕως χιλιάδας p', καὶ σαγήνας µέχρ: τῶν T', χαὶ χοντούρας μέχρι τῶν ρ’. Καὶ αἱ μὲν σαγῆνοι ἔχουσιν ἀνὰ ἀνδρῶν µ’. Ab δὲ χονδοῦρα:, ἀνὰ àv- ὁδρῶν x'. AL δὲ µιχρότεραι χονδοῦραι ἀνὰ ἀνδρῶν v, Ὅτι τὴν πολλὴν ταύτῆν δύναμιν xai τὸ τοῦ λαυῦ πλῃηθος εἶχεν fj Χρωθατία (19) µέχρι τοῦ ἄρχοντος Κρασηµέρη (20)* χἀχείνου μὲν τελευτήσαντο;, τοῦ a quo totidem dierum itinere distat, illud est, B δὲ υἱοῦ αὐτοῦ Μιροσθλάδου (21) ἄρξαντος ἔτη τἐτ. quod Nigrum appellatur. capa, xaY ὑπὸ τοῦ Πριδουνίου Bosávou ávatpsO£v.- «oc (22), καὶ διχονοιῶν xai πολλῶν δικοστασιῶν εἰς τὴν χώραν γενοµένων, Ἱλάττωται χαὶ τὸ χαθαλλα- ριχὸν, xal τὸ πεζιχὸν, καὶ αἱ σαγῆναι, xal ai χονδοῦραι τῆς ἑξρυσίας τῶν Χρωθάτων. ἸΑρτίως δὲ ἔχει σαγήνας λ', χονδούρας μεγάλας xaX μικρᾶς, xai καθαλλαριχὸν, χαὶ πεζιχόν (25). "Οτι ἡ µεγάλη Χρωθατία xal f "Λσπρη ἐπρνομαζομένη ἀθδάπτιστος τυγχάνει µέχρι τῆς σήμερον, χαθὼς xaX οἱ πλησιά- ζοντε; αὐτὴν ΣῬέρθλοι. ᾿0λ.γώτερον καθαλλαριχὸν ἐχβάλλουσιν ὁμοίως xxl πεξικὸν παρὰ τὴν βαπτι- σµένην Χρωδατίαν, ὡς συνεχέστερον πραιδευόµενοι παρά τε τῶν Φράγγων, καὶ Τούρχων, καὶ Πατζινα- χιτῶν. "AXÀ' οὐδὲ σαγήνας χέχτηνται, οὔτε κονδούρας, οὔτε ἐμπορευτιχκὰ πλοῖα, ὡς μὴχοῦεν οὕσης τῆς θ1λάσσης ΄ ἀπὸ γὰρ τῶν ἐχεῖσε µέχρι τῆς θαλάσσης ὁδός ἐστιν ἡμερῶν Y, Ἡ δὲ θάλασσα εἰς ἣν διὰ τῶν ἡμερῶν λ’ κατέρχονταε, ἔστιν dj λεγομένη Σχοτεινη. CAPUT XXXII. De Serviis, et de regione quam nunc ipsi. incolunt. Sciendum est Servios oriundos csse a Serviis ΚΕΦΑΛ. AB'. Περὶ τῶν Σέρδ.ῖων, xal ἧς »ῦν οἰκοῦσε χώρας. Ἰστέον ὅτι οἱ Σέρθλοι ἀπὸ τῶν ἀθαπιίστων Σέρ- non baptizatis, qui etiam Albi eoguominantur, et QC θλων, τῶν καὶ "Ασπρων ἑπονομαζομένων, χατά- ulteriora Turcie incolunt in loco ab illis Boici Yovxat, τῶν τῆς Τουρχίας ἐχεῖθεν χατοικούντων εἰς ANSELMI BANDUHII. NOTAE. m Nona Slave nuncupatur Nin. 11) Beligradum Latine Belgradunm, vel Alba ma- ris, ad differentiam tam Albx Ungaricz , qu:e re- galis, quam Serviz, qux Greca dicebatur, Nautis autem Zara vecchia appellatur. 12) Belitzin forsan Belina in Bucoviza. 15) Scordona Latine dicitur Scardona, Slave Seradin. (14) Chlebena vel Clilebna Slave appellatur fUno. (15) Stolpum, forsan Stuba prope Distrizam flu- men Illiuni, inqvit Lucius. (o Tenen Latine Tininium, Slave Knin. 11) Cori Latine Corinium, Slave Karin. (18) Claboca forsan Klapaz prope fontes Unz. Caterum multa nomina civitatum, Inquit. Lucius, cum ipsis Zupaniarum nominibus conveniunt, cum (n ipsis positae, earumque caput exsistentes, com- mune cum ipsis nomen habuerint : Zupania enim à Zupa deducitur, quod populum, vel regionem aliquam populatam significat : sic in hac regionum ct civitatum distributione Porphyrogenitus coin- prehendit occidentalem Dalmatiam maritimam, a Croalis tunc possessam, prater oppida maritima, que Romani, vel Dalmatz tenebant, (19) Sicuti ex enumeratione civitatum apparet Porphyrogenitum hic describere tantum occiden- talem Dalinatiam inaritimam, a Croatis tunc. pos- 5665451, prater oppida maritima, qua Romani, vel Dalmaue tenebant, uti paulo superius diximus, ita hic videtur vires integias totius regni Croatorum de- scribere; quippe pars illa sola occidentalis Dal- matix neque tot equites ac pedites habere potuit ; neque sola loca littoralia continentis sine insulis tot sagenas ac conduras habuisse probabile est. (20) Hic Cresimir appellatur et majoris cogno- mine donatur in Cresimiri regis abnepotis litteris, quz editae babentur apud Lucium pag. 76, (31) Hic ab aliis Dirciflavus appellatur ; et eum- dem primum titulum Regium ab imperatore Con- stantinopolitano consecutum argui potest ex eo quod scribit archidiaconus Spalatensis cap. 15 : Martinus archiepiscopus [uit anno. Domini nongeu- tesimo septuagesimo tempore Theodosii imperatoris, et Dirciflavi regis; iste Martinus (uit Spalatensis nalione; hic [fecit Ecclesie unum calicem magnum cum sua palena de auro purissimo. Áb isto Dirciflavo celeri successores ejus reges Dalmatie et Croatie appellati sunt : recipiebant enim Regie dignitatis in- signia ab imperatoribus Constantinopolitanis, et dicebantur eorum eparchi sive patricii ; habebant namque ex successione sud originis patrum εί pro- avorum dominium regni Dalmatie, et Croatie. Sed fallitur hic Archidiaconus dum Theodosium anno Christi 9704imperasse scribit; quippe ille annus fuit primus imperii Joannis Zimisca. (32) Sie in editis; in ims. vero legitur xaX ὑπὸ τοῦ Πριδουνία Βοεάνου, etc. Hic Pribunia vel Pii- bunius idem fortassis qui in veterihus privilegiis Pribinna Gussiclius appellatur. Vide Lucium p. 77 et sequentibus. (25) Sic in omnibus mss., at puto hic deesse nu- merum condurarum, et equitatus. peditatusque, ut optinc et Meursius monuerat. 23) ἓν οἷς πλησιάζει xal ἡ Ppavy'a, ὁμοίως xal ἡ µε- χάλη Χρωθατία ἡ ἀθάπτιστος, 3j xoi "Ασπρη προσ- αγορευοµένη ' ἐχεῖσε οὖν καὶ οὗτοι οἱ Σέρθλοι τὸ ἀπ ἀρχῆς χατώὠχουν. Δύο δὲ ἀδελφῶν τὴν ἀρχὴν τῆς Σερθλίας bx τοῦ πατρὸς διαΡεξαµένων, ὁ εἷς αὐτῶν 5’ τοῦ λαοὺ ἀναλαθόμενος ἅμιαυ εἷς Ἡράχλειον τὸν βασιλέα ᾿Ρωμαίων προσέφυγεν, ὃν xai προσδεξά- µενος ὁ αὐτὸς Ἡράχλειος βασιλεὺς, παρέσχε τὸό- πον εἰς χατασχίνωσι» ἐν τῷ θέµατι θἐσσαλονίχης τὰ Σέρθλια, ἃ ἔχτοτε τὴν τοιαύτην προσηγορίαν καρείληφε. Σέρθλοι δὲ «f τῶν Ῥωμαίων διαλέ- x:p (94) Δοῦ-οι προσαγορεύονται' ὅθεν xal Σέρ- Θουλα (35) ἡ χοιν] συνήθεια τὰ δουλικῶς φησιν ὑποδήματα, χα) Τνερθδουλιανοὺς τοὺς τὰ εὐτελῆ xal πξνιχρὰ ὑποδήματα φοροῦντας. Ταύτην δὲ τὴν ἐἑπωνυμίαν ἔσχον οἱ Σέρθλοι διὰ τὸ δοῦλοι γενέσθαι τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων. Μετὰ δὲ χρόνον τινὰ ἔδοξε τοὺς αὐτοὺς Σέρθλους sig τὰ ἴδια ἀπελθεῖν, xal τούτους ἀπέστειλεν ὁ βασιλεύς ' ὅτε δὲ διεπἑέρασαν 15v Δάνουθιν ποταμὸν µετάμελοι γενόµενοι, ἐμήνυ- σ1ν Ἡραχλείῳ τῷ βασιλεῖ διὰ τοῦ στρατηγοῦ τοῦ τότε τὸ Βελάγραδον xpatouvvo; δοῦναι αὐτοῖς ἑτέ- pav γην εἰς χατασχήνωσιν. Καὶ ἐπειδὴ ἡ vov Σερ- θλία χαὶ Ἡαγανία, χαὶ fj ὀνομαξομένη Ζαχλούμων χώρα (26), χαὶ Τερθουνία, καὶ ἡ τῶν Καναλιτῶν ΡΕ ADMÍINISTHRANDO IMPERIO. τὸν παρ αὑτοῖς iix: τόπον (24) ἐπονομαζόμενον, A nuncupato, cui finitima Francia est, uti οἱ, magna 290) Chrobatia baptismi expers, quz ctiam Alba cogno- minatur. [llic igitur initio Servii hi habitabant. Principatu autem Servi: a patre ad duos fratres devoluto, aller sumpta populi parte dimidia ad Romanorum imperatorem lleraclium | confugit, qui et excepto locum ad inhabitandum dedit in Tüessalonicz themate, qui ex eo tempore Servia nuncupatur. Serbli autem. Romanorum — lingua Servi dicuntur: unde Serbula vulgo servorum calceamenta appellantur ; et Serbulianos illos vo- camus, qui ita vililter ac pauperum in modum, Sunt calceati. Servii autem inde sic cognominati suut, quod Bomanorum imperatori servirent. Aliquanto vero post, visum est Serviis in tecrain D suam redire, et. dimisit qnoque illos imperator ; sed cum trajecissent Danubium flumen, poenitentia ducti, per przetorem, qui (une lemporis Belegra- dum administrabat, ab Heraclio imperatore petie- run, aliam sibi terram ad inhabitandum assignare vellet. Cumque ea qua nunc Servia dicitur, et Pagania, quxeque Zachlumorum terra vocatur, item Terbuunia, ct Canalitarum regio, qux» impera- toris Romanorum ditionis erant, propter Abarum excursiones desertze essent, expulsis inde Romanis, oui nunc Dalmatiam atque Dyrrachium | incoluni, ANSELMI BANDURII. NOTAE. (24) Ex iis qua supra ait scriptor noster de — metallorum fodin:z exsistant, a servis ad metalla magos Chrobatie, Turci:e ac Franciz situ facile damuatis Servios originem traxisse, Willelmus a cognosci poterit regio illa quam ab initio Serbli (» Grzcis edoctus scripsit; sed prout. Srbglianorum possederunt. (21) Serviorum igitur vocabuli originem Graci 4 Latino sermone derivant, nimirum a servitute, ut ait hie Porphyrogenitus ; ex quo quidem mutua- lus est Willelmus Tyrius ea qua scribit lib. xx, cap. &. quando cum imperatore Emanuele in Ser- via pr:eliaturo se. venisse ait : Detinebatur porro eo temporis articulo imperator in. Servia, qu& regio montuosa , et nemoribus obsita difficiles labens uditus , inter. Dalmatiam, εἰ Ungariam, et lilyri- cum media jacet, rebellantibus Serviis, οἱ confiden- tibus de introituum ad se angustiis, οἱ de impervia £orum regione. llubent vetustae (raditiones, hunc om- uem populum ex deporiatis, et deputatis exsilio, qui in partibus illis ad. secanda marmora, et effodienda metalla damnati ([uerant, originem hubuisse, et inde eliam nomen t(raxisse servitulis. Est autem populus inculius absque disciplina , montium el sylvarum habitator, agriculture ignarus: gregibus et armentis copiosi, lacte, caseo, butyro, carnibus, melle, et cera uberius abundantes, [li magistratus habent, quos Zuppanos vocant, et. Domino luperatori. aliquando serviunt, aliquando de moniibus et sylvis egredicn- les, omnem circa se regionem , ut sunt audaces. el bellicosi viri, depopulantur. Atqui in hac Serblorum nominis a servitute denominatione, inquit Lucius iu notis ad lHistoriain Diocleatis de Regno Slavo- rum, Graecos οἱ ex eis Latinos hallucinatos sciunt, quicunque Slavuin. idioma callentes, coutermini Serblianis sunt ; nam quos Siavi Srbglianos dicuut, hos Graci asperitatem vitantes Serblos «ive Serbu- lianos vocant. ; terram autem quam liabitant, Slavi Srbska vocant; quod. cuim Graecis difficile esset proferre, Serviam dixerunt, et sicut. Constantino- poli post imperii declinationem | Latinus. seraio diu in usu fuit, ita denominationem Serviorum a Servitutle voce Latina promanasse commenii sunt, €»m in Θοιγία inter asperitztes £cardi. inontis nomen nationis Slaviez est, οἱ Srbska regionis eorumdem, ita eadem loca post imperii declina- tionem Srbglianos occupasse constat, prout ipsis contermini IIruati εἰ Bugri itidem Slavicie natio- nes quz Croati et Bulgari dicuntur, cífecere; et quamvis ag;estis conditionis sint [quod eoimmuue est cum cxteris montana. incolentibus], tamen eadem loca invitis Grxcis occuparunt, quod imbe. cillitatem illorum indicat, οἱ ab codem Tyrio igno- minia taxantur. Notaudum etiam est, temporc Mi- chaelis Serviz, et Dodini Bulgarie régum, Epirum reliquaque loca, qux Slavi possidebant, a Latinis Bulgari: nowine censita fuisse, ut abbas Gaufridus illorum temporum Nortlimannicus scriptor gesta Roberti et Boemundi in Epiro referens, pluribus in locis in Bulgaria, ct apud Bulgaros eosdem fuisse scribit, et Willelmus Tyrius lib. t, cap. 1: Bulgarorum gens inculta a tractu. septcutrionali egressa, a Danubio usque ad urbem llegiam, et ite- rum ab eodem flumine ad mare Adriaticum. univer- δᾳ5δ occupaveral regiones, ila ul confusis provincia- rum nominibus, οἱ terminis, totus iste tractus, qui in- longitudine habere dicitur iter dierum 50, in lati- tudine vero 10 vel amplius, Bulgaria dicatur, miseris Gra'cis ignorantibus, quod hoc ipsum nomen eorum protestetur ignominiam. Quomodo auteui successu teiporum DBulgarium uomen. diminutum fuer.t, ct Vulachicum loco ipsius suecesseri', relatum est lib. vi, cap. ult. de Περ. Dal. et Croatiz, inquit laudatus Lucius loco paulo superius cit^to. (25) Σέρθονλα, inquit Ducangius in Gloss. Gra- co, Tribalis εἰ Serviis, quos et Σέρθλους vocaliaut, dicuntur servorum — calceamenta. Lexicon ws. ex cud. Reg. 1545. ὮΤρίδαλος, ὁ Σέρθος. (26) Sie ex ws. codice. Perperain. legitur in edi- tis Ἀλούμων χώρα”. sed optime Meursius emen- at. 2n CONSTANTINI PORPHYROGENITI 993 regioues illas Serviis habitandas imperator dedit, A ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ βασιλέως "Puuaiov ὑπῆηρχον, cui 100 ctiam subjecti erant, 3 quo etiam bapti- zai fuere per presbyteros Roma accersitos, et pietatis opera edocti antiqua &üde accepta. Cum autem sub Ronianorum potestate esset Bulgaria, Serviorum principe, qui ad imperatorem confuge- yat, vita functo, filius ipsius successit; mox nepos, et sic omnes qui ab eo descenderunt ; ex quibus post annos aliquot fuit Boisesthlabus, a quo Ro- dosthlabus, a quo Prosegees, a quo Blastemerus, ad cujus usque tempora pacem cum Bulgaris habuerunt Servii, utpote vicini ac. confines inter sese amantes, servientes Romanis inperatoribus, et ab ipsis beneflciis ornati. Sed principatum te- nente laudato ΒΙΑΒΙΘΙΠΕΓΟ arma contra. Servios movit Bulgarix€ princeps Presiam, subjicere sibi ipsos cupiens: verum post trium annoruin bellum, non solum niliil effecit, sed plurimos e suis amisit. Poit mortem autem Blastemeri, regionem inter se partiti, principatum Servia exceperunt tres ejus filii Muntimerus, Stroemerus, et Goinícus. Hos aggressus est Michael Dorises Bulgariz princeps, stragem, quam pater Presiam passua erat, vindi- care cupiens ; sed eum bellantem adeo afflixerunt Servii, ut lilium ejus Blastemerum in vinculis sbducerent, una cuin machinis grandibus duode- cim. Tunc filii casu permotus Dorises, quainlibet invitus, pacem cum Serviis fecit. [n Bulgariam vero .rediturus, et Serviorum in itinere insidias timens, Muntimeri principis filios, Borena et Ste- phanum, vie duces petiit, qui et indemnem usque ad Rase deduxerunt, et ingentia ab eo mu- nera beneficii hujus uomine acceperunt, vicissim donantes xeniorum vice duo mancipia, duos fal- cones, duos canes, et pelles nonaginta ; quod Bulgari pactum esse dicunt. Paulo autem post tres fratres Servie principes contra se mutuo arma sumpserunt, superiorque factus unus ipso- rum Muntimerus; qui cum vellet solus principa- tum tenere, captos duos in Bulgariam transmisit, solum Petrum, [fratris Goinici filium, apud se retinens, εἰ sedulam ejus curam gerens: qui Íngiens in Chrobaiiam venit ; sed de eo paulo post dicetur. Stroemerus vero frater, cujus-supra men- ἐγένοντο δὲ αἱ τοιαῦτα. χὼραι ἔρημαι παρὰ τῶν Αθάρων (ἀπὸ τῶν ἐχεῖσε γὰρ Ῥωμάνους τοὺς νῦν Δελματίαν χαὶ τὸ Δυράχιον οἰκοῦντας ἀπέλασαν), xai γατεσχήνωσεν ὁ βασιλεὺς τοὺς αὑτοὺς Σέρθλους ἓν ταῖς τοιαύταις χώραις, xa σαν τῷ Basset Ῥω- µαίων ὑποτασσόμενοι ' οὓς ὁ βασιλεὺς, πρεσθύ- τας (27) ἀπὸ "Pop ἀγαγὼν ἑδάπτισε, χαὶ διδάξδας αὐτοὺς τὰ tfe εὐσεθείας τελεῖν καλῶς, αὐτοῖς τῶν χρόνων πίστιν ἑξέθετο. Ἐπεὶ δὲ fj Βουλγαρία ὑπὸ «hv ἑξουσίαν ἣν τῶν Ῥωμαίων ΄ αὐτοῦ οὖν ἄρχοντος τοῦ Σέρθλου τοῦ εἰς τὸν βασιλέα προσφυγόντος τε- λευτήσαντος, χατὰ διαδοχἠν ἦρξεν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ΄ xal πάλιν ὁ ἔγγων (38) * χαὶ οὕτως Ex τῆς Υενεᾶς αὐτοῦ οἱ καθεξῆς ἄρχοντες. Μετὰ δὲ χρόνους τινὰς ἐγεννήθη ἐξ αὐτῶν ὁ Βοισέσθλαθος, καὶ ἐξ αὑτοῦ ὁ Ῥοδόσθλαθος, καὶ àz' ἑχείνου ὁ ΠἩροσηγόης, χαλ ἐξ ἐχείνου ὁ Βλαστή- μερος, καὶ μέχρις αὑτοῦ τοῦ Βλαστημέρου μετὰ τῶν Σέρόλων εἰρηνικῶς διετέλουν ct Βούλγαροι ὣς γείτονες καὶ συνορῖται ἀγαπῶντες ἀλλήλους, ἔχοντες δὲ δούλω- σιν xal ὑποταγὴν εἰς τοὺς βασιλεῖς τῶν Ῥωμα (tov; xai εὐεργετούμενοι παρ αὐτῶν. Ἐπὶ δὲ τῆς ἀρχῆς του αὐτοῦ Βλαστημέρου $30cv μετὰ πολέμου Πρεσιὰμ ὁ ἄρχων Βουλγαρίας χατὰ τῶν Σέρθλων θέλων αὐτοὺς ὑποτάξαι * ἁλλ᾽ ἐπὶ τριετίαν πολεμῄσας, οὗ µόνον οὐ- δὲν ἤνυσεν, ἀλλὰ καὶ λαὺν αὐτοῦ πλεῖστον ἁπώλεσε. Μετὰ δὲ θάνατον Ἑλαστημέρου τοῦ ἄρχοντος διεδέ- ξαντο τὴν ἀρχὴν τῆς Σερθλίας οἱ τρεῖς υἱοὶ αὐτοῦ, ὁ Μουντιμῆρος xat ὁ Στροήµερος, xaY ὁ Γοῖνιχος, c Μερισάμενοι τὴν χώραν. Ἐπὶ τούτων παρεγένετο ὁ τῖς Βουλγαρίας ἄρχων Μιχαἡλ (29) ὁ Βορίσης θέλων ἐχδιχῆσαι τὴν ἧτταν Πρεσιὸμ. τοῦ πατρὺς αὐτοῦ * xal πολεμήσας εἰς τοσοῦτον αὐτὸν ἑπτόησαν οἱ Σἑρδλοι, ὥστε xal τὸν υἱὸν αὐτοῦ Βλαστήμερον ἐχράτησαν δίσµιον μετὰ xal βολιάδων δώδεχα μεγάλων. Τότε δὲ τῇ τοῦ υἱοῦ θλίφει καὶ μὴ θέλων ὁ Βορίσης εἰρήνεναξ μετὰ τῶν Σέρθλων. Μέλλων δὲ ὑποστρέφειν ἓν Βουλ- Υαρίᾳ, xol φοθηθεὶς µήποτε ἑνεδρεύσωσιν αὐτὸν οἱ Σέἐρθλοι xa0' ὁδοῦ, ἐπεζήτησεν (50) εἰς διάσωσιν (507) αὑτοῦ τὰ τοῦ ἄρχοντος Μουντιμήρου παιδἰα «bv Βόρενα καὶ τὺν Στέφανον» ol xii διέσωσαν αὐτὸν ἀθλαδη µέχρι τῶν συνόρων ἕωςτῆς Ῥάστς (51). Καὶ ὑπὲρ τῖς τοιαύτης χάριτος δέδωχεν αὑτοῖς Μιχαὴἡλ ὁ Βορίσης δωρεὰς µεγάλας * xaX ἐχεῖνοι ἀντέδωχαν αὐτῷ χάριν tionem fecimus, in Bulgaria filium habebat Cloni- D ξενίων ψυχάρια δύο (52), φαλκώνια δύο (55), σχυλλία ANSELMI EANDURII NOT.E, 47) Πρεσθύτας, inquit Meursius, vocat hic, τοὺς πρεσθυτέρους. (28) Ἔγγων Grecis recentioribus pro ἔγγονος. Ex filio aut filia nepos. Martyrium SS. Álphii, Phil- adelphi et Cyrini num. 4. Ἔρασμος δὲ ἣν ἔγγων τοῦ ΕΒιταλίου £x τῆς αὐτοῦ θυγατρὸς γεννηθείς, etc. (29) Sic ex ins. codice. Michael autem, qui hic 6 Boplierg dicitur, capite praecedenti ó Βορώσης eidem Porpbyrogenito appellatur, ut ibi monui- mus. (30) Sic ex ms. codice. Corrupte in editis legi- tur, ἐπέζησεν. (30*) Διάσωσις Conductus proprie. Epistola Cous- tantini Pogonati imp. auteact; 1 6 synodi : xatxa- στελλάτους καράθους πορασχετῆναι εἰς διάσωσιν αὐτῶν πρὸς τὸ πάντη ἁθλαθεῖς χαὶ ἀχινδύνους ».. ἁποχαταστῆναι πρὸς ἡμᾶς. Vide Ducangii Gloss. Grie., v. διασώζειν. (31) Sic etiam mss. sed legendum fortassis "usque ad Rasciam, non vero Rhasen, ut ait Meur- sius. (32) Ὑυχάριον, Mancipium significat. Idem Por- phyrogenitus cap. 9 hujus librl : Τὰ Ἑνχάρια μετὰ τῶν ἁλύσεων διὰ τοῦ ξηροῦ αὐτὰ διαδιδάνουσι. Idem imperator Nov. 5. Περὶ φυγῶν Ψνχαρίων, καὶ ἀπολωλότων χτηνῶν. Exstat iu. cod, Πορ. Novella Joannis Cemueni περὶ χομερχίου τῶν ἁλωσίμων voyaplav. Vide Ducangii Gloss. πε. ( ) ῥάλχων ct φαλχώνιον, Falco Σχολλίον, σχη” Alov, et σχύλη, Canis. V.de Gloss. Grac. Ducangli 2393 DE ADMINISTRANDO IMPERÍ1O. 2n1 &£)o, xal γούνας ἑννενήχοντα (34)* ὅπερ λέγουσιν οἱ A merum, cui uxorem Dulgzram dedit Borises, οκ Βούλγαροι εἶναι πάκτον. Μετὰ puxpbv δὲ ἐγένοντο xav' ἀλλήλων οἱ τρεῖς ἀδελφοὶ οἱ ἄρχοντες Σερθλίας᾽ χαὶ γενόμενος ἐπικρατέστερος ὁ εἷς αὐτῶν ὁ Μουντί- µηρος, καὶ θέλων µόνος τὴν ἀρχὴν ἐπέχειν, χρατήσας παρέξωχε τοὺς δύο ἐν Βουλγαρίᾳ, µόνον τὸ παιδίον τοῦ ἑνὸς ἁδελφοῦ Γοϊνίχου Πέτρον ὀνόματι παρ) ἑαυτῷ χρατήσας xai ἀπιμελούμενος, ὅστις xal φυγὼν ᾖλθεν εἰς Χρωθατίαν, περὶ οὗ μετ ὀλίγον ῥηθήσεται. Ὁ δὲ προῤῥηθεὶς ἁἀδελφὸς ἓν Βουλγαρίᾳ Στροήµερος εἶχεν υἱὸν τὸν Κλονίμηρον, ᾧ xal γυναῖχα παρέσχεν ὁ Βορίσης Βουλγάραν. Ἐξ αὐτοῦ γεννᾶται tv. Βουλ- γαρίᾳ Τζεεσθλάδος. Ὁ δὲ Μουντίµηρος τοὺς δύο ἀδελφοὺς διώξας, xol τὴν ἀρχὴν δεξάµενος, Ὑὲννᾶᾷ υἱοὺς τρεῖς, τὴν Πριδέαθλαδον, xaX τὸν Ἡράνον, xai ^» Στέφανον, xaX μετὰ τὸν αὐτοῦ θάνατον διαδέ- χεται αὐτὸν ὁ πρῶτος υἱὸς 6 Ἡριθέσθλαδος,. Μετὰ «οὖν χρόνον ἕνα ἐξελθὼν ἀπὸ Χρωθατίας ὁ προειρη- μένος Πέτρος ὁ υἱὸς τοῦ Γοϊνίχου, διώχει ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τὸν ἐξάδελφον αὐτοῦ Πριθέσθλαδον μετὰ τῶν δύο ἀδελφῶν, χἀκεῖνος τὴν ἀρχὴν διαδέχεται ’ ἐχεῖνοι δὲ φυγόντες εἰσέρχονται ἓν Χρωθατίᾳ. Μετὰ δὲ γρό- νους τρεῖς ἐλθὼν ὁ Πράνος πρὸς τὸ πολεμῆσαι τὸν ἀἹέτρον, xai ἠττηθεὶς, xol χρατηθεὶς παρ) αὐτοῦ, ἐτυφλώθη. Μετὰ δὲ χρόνους δύο φυγὼν καὶ Κλονί- µηρος ἀπὸ Βουλγαρίας ὁ mathp τοῦ Τζεεσθλάδου «αταλαμθάἀνει χαὶ αὐτὸς, xal εἰσέρχεται εἰς Ev xá- στρον τῆς Σερθλίας τὴν Δοστινίχαν (56) μετὰ λαοῦ, πρὸς τὸ παραλαθεῖν τὴν ἀρχὴν. Τοῦτον οὖν πολε- Ἰήσας ὁ Πέτρος ἀπέχτεινεν, xal ἐχράτησεν ἕτερα . ἔτη x'. "Άρξας Eni τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ µαχα- C ριωτάτου χαὶ ἁγίου βασιλέως, ἔχων ὑποταγὴν χαὶ δού- λωσιν πρὸς αὑτόν. Εἱρήνευσε δὲ καὶ μετὰ Συμεὼν τοῦ ἄρχοντος Βουλγαρίας, ὥστε καὶ σύντεχνον αὐτὸν ἐἑποίη- σε. Μετὰ δὲ τὸν χαιρὸν, ὃν αὐτὸς ὁ χῦρις Λέων ἐδασί- λευσε, παρεχένετο ὁ τότε εἰς τὸ Δυράχιον στρατηγῶν, ὁ πρωτοσπαθάριος (56) Λέων ὁ ῥαθδοῦχος, ὁ μετὰ ποῦτο μάγιστρος τιμηθεὶς xat λογοθέτης τοῦ δρόµον, εἰς Παγανίαν τὴν τότε παρὰ τοῦ ἄρχοντος Σερθλίας διακρατουµένην, πρὸς τῷ βουλευθῆναι καὶ συντυχεῖν τῷ αὐτῷ ἄρχοντι Πέτρῳ περί τινος δονυλώσεως xal ὁποθέσεως. Ζηλοτνπῄῆσας δὲ πρὸς τοῦτο Μιχαἡλ ὁ ἄρχων τῶν Ζαχλούμων, ἐμήνυσε Συμεὼν τῷ Ρουλ- Ὑάρων ἄρχοντι, ὅτι ὁ βασιλεὺς Ῥωμαίων δεξιοῦται δ.ὰ δώρων τὸν ἄρχοντα Πέτρον πρὸς τὸ συνεπαρεῖν qua Tzeesthlabum in Bulgaria suscepit. At Mui.- timerus utroque fratre expulso, principatu pot ες, fillos tres genuit, Pribesthlabum, Branum, et Stephanum: eique mortuo successit maximus natu Pribesthlabus. Anno igitur sequente Chroba- lia egressus Goinici lilius Petrus, cujus 101 supra mentionem fecimus, patruelem Pribesiblabum cum duobus ejus fratribus principatu drjicit, atque ipse eum capcssit : illi vero fuga sibi consu- lentes in Chrobatiam abeunt. Triennio autem post Branus, motis contra Petrum armis, victus ca- ptusque, oculis ab eo privatus est. Biennio vero post e Bulgaria fugiens quoque Cloniinerus Tzees- thlabi pater, movet etiam ipse, urbemque Serviz Dostinica cum exercitu ingreditur principatus occupandi causa ; quem 2orimis superatum Petrus occidit, οἱ principatum rexit alios vigiuli annos, imperante beatissimo sanctoque imperatore Leone, . eui subjectus erat. Pacem quoque liabuit. cum Symeone Bulgariz principe, cujus etiam filium in baptismo suscepit. Post imperium 2utem domini Leonis, Dyrrachii tunc praiefectus, protospatharius, Leo Rlabduchus, postea magister et logotbeta cursus publici faclus in Paganiam, que tunc temporis a Serviz principe occupata erat, venit, serinonem consiliumque instituturus cum laudato Petro principe de aliquo negotio: invidia autem ob hanc rem motus Michael Zaclilumorum princeps, Symeoni Bulgarorum principi significat : Roma- num imperatorem Petrum principem muneribus colere, quo Turcarum copiis ad;ulus Bulgariam invadat: erat quippe id temporis belium inter HRomanos et Dulgaros ad Aclheloum. .Furens itaque quodamniodo hoc nomine Symeon contra Servie principem Petrum, mittit. cum exercitu Theodorum Sigritzen, et Marmaen, una cum Paulo Brani principis filio, query Petrus Servie princeps exczecaverat, Dolo igitur Bulgari principem Servise aggressi, οἱ prole in sacro lavacro suscepta, et dato juramento, nihil eum mali ab ipsis passurum, per fraudem exire persuasum, et in vincnla e vestigio conjectum, in Bulgariam abduxeruat, ubi etincarcere vitam cum morte conimutavit ; in ejus autem. locum successit Paulus Brani filius, τους Τούρχους, xol ἐπελθεῖν κατὰ Βουλγαρίας ' ἐγέ- D qui principatum triennio tenuit, Dominus vero νετο δὲ xal χατὰ τὸν χαιρὸν ἐχεῖνον xai πόλεμος εἰς Romanus imperator secum habens Piibesthlabi ANSELMI BANDURII NOTAE. (34) Γοῦνα et γούννα, Vestis pellicea. Vide Du- cangil utrumque Glossarium. (35) Hanc ipsam urbem vocat Porphyrogenitus ad finem hujus capitis, τὸ Δεστινίχον. (50) Non possum, inquit Meursius in notis ad eumdem Porphyrogeniti locum, divinare, quid sibi velit compendium hoc scribendi ; itaque in. versione smea asteriscum ejus loco posui. Occurrit autem plu- sies in hoc nostro.Occurrit quidem primum cap. 26, ubi perperain legerat idem Meursius τοῦ ἁγίου Στε- φάνον, cum ibi legatur τοῦ δ΄ Στεφάνου, id est, τοῦ Φερωτοσπαθαρίου Στεφάνου, quippe littera a cum 0 Superscripto πρωτοσπαθάριο; vocem intelligi ex iis que& infra ad caput 42 dicturi sumus, manife- sto constabit. Ὁ ῥαθδοῦχος autem Meursius vertit Lictor ; ita et nonnulli alii ad Codinum putant hanc vocem Latine interpretandam, ubi inter dignitates aul;? Constautinopolitane ῥαξδοῦχος recensetur. D. P. Goar p. 37. οἱ ῥαθδοῦχοι, Satellites virgis «r- mali interpretatur; putatque idem Goarus Rhab- duchos haud diversos fuisse" α Manglahitis, qui οἱ ῥαθδορόροι nonnunquam appellantur. Obser- vo, inquit ille pag. 76 in notis ad Codinum, Barda- riotas istos, de quibus serino, ῥαθδούχους a [wwui- bus gestatis dici apud Nicetam Andronici 2. οἱ τὰ ὑσχινοθαφῃ φυροῦντες οἱ ῥᾳθδοῦχοι : Satellites [ustibus instructi, et. rubris vestibus ornati. -.. - 4 205^ - CONSTANTINI PORPHYROGENITTI 906 ; . e - θε . . ο * κ . [dier] t? fiy LA , n ο « Serbli: principis filium Zachariam, misit eum ut A Λγελὼν (51) μεταξὺ τῶν Ῥωμα΄ων xaX τῶν Βουλ- principatum Servi: occuparet : sed illum venientem proelio superavit Paulus, captumque Bulgaris ira- didit in vinculis asservandum, Beinde elapso trium snnorum spatio, Paulo Dulgaris hoste facto, Zachariam misit, quem dominus Romanus imperator antea. miserat ; isque, Paulo dejecto, Serviorum principatum occupat, et illico memor beneficiorum qua 3 Romano imperatore accepe- rat, Bu!garis se oppo-uit, malens potius Roma:.o imperio 102 subesse, quam Bulgaris. Quare eum exercitum contra ipsum misisset Svmcon sub prafectis Marmaein, et Tlieodoro Sigritze, capita eorum, atque arma imperatori Romano misit, vi- €ori:x partz signa ; adhuc enim bellum inter Dul- garos eL Romanos crat: nec unquam subjici Roma- no in;peratori e£ parere desinebat, quemadmodum οἱ priores principes, mittere ad ipsos soliti erant. Symeone vero iterum novas copias mittente contra Zachariam principem sub prafectis Cueno, Hem- neco, ac Etzboclia, el. inisso simul Treesthlabo, metuens (tuuc sibi Zacharias, in. Chrobatiam pro- fugit. Bulgari autem Zupanis signiflcarunt uL se €ouvenirent, et principem Tzeestblabum exciperent: juramentoque deceptos atque ad primum pagum adductos protinus in vincula conjicientes Serviam invaserunt, populumque Omnem a minuno ad "maaimum in Bulgariam abduxerunt : quidam. vero profugi in Chrobatiam se receperunt, wmamnsitque regio desolata. Porro circa illud etiam tempus γάρων, Εμμανῆς οὖν γενόμενος ἐν τούτῳ ὁ Συμεὼν χατὰ τοῦ ἄρχοντος Σερθλίας Πέτρου ἀπέστειλε τὸν Σιγρίτςη θεέδωρον, xaX τὸν Μαρμαῖν ἐχεῖνον, μετὰ φωσσάτου ΄ ἔχοντες xal ἀρχοντόπουλον Παῦλον (58) τὸν viov Bpávou, ὃν ὁ Πέτρος ὁ ἄρχων Σερθλίας ἑτύφλωσε. Δόλῳ οὖν ἐπελθόντες ol. Βούλγαροι πρὸς τὸν ἄρχοντα Σερθλίας, xal συντεχνίαν μετ) αὐτοῦ ποιησάµενοι, xal ὄρχῳ βεθαιώσαντες μὴ παθεῖν τι παρ) αὐτῶν ἑναντίον, ἠπάτησαν αὐτὸν ἐξελθεῖν πρὸς αὐτοὺς, ὃν xal πάραντα δεσµήσαντες εἰσήγαγον ἓν Πουλγαρία, xal ἀποθνήσχει ἐν φυλαχῇ. Εἰσῆλθε δὲ ἀντ αὐτοῦ Παῦλος ὁ υἱὸς Bpávou, καὶ Σχράτησεν ἕτη τρία. Ὁ δὲ βασιλεὺς ὁ χὺρις "Popavb; ἔχων ἀρχοντόπουλον iv τῇ πόλει Ζαχαρίαν τὸν υἱὸν Πρι- D εσθλάβου τοῦ ἄρχοντος Σερθλίας, ἀπέστειλε πρὸς τὸ γενέσθα: ἄρχοντα ἓν Σερθλίᾳ * ἁλλὰ ἀπελθὼν xol πολεµμήσας ἠττήθη παρὰ τοῦ Παύλου» χρατήσας γὰρ αὐτὸν παρέδωχε τοῖς Βουλγάροις, καὶ ἐχρατεῖτο δέσµιος. Elta μετὰ Ὑρόνους τρεῖς, τοῦ Παύλου ἑναντιωθέντος τοῖς Βουλγάροις, ἀπέστειλε τὸν Ζαχα- ρίαν τὸν πρότερον παρὰ τοῦ χυροῦ Ῥωμανοῦ τοῦ βασιλέως ἁποαταλέντα, καὶ δ.ώσας τὸν Παῦλον, ἐχράτησεν αὐτὸς τὶν ἀρχὴν τῶν Σἐρθλων: ὅστις πἀραντα τῶν εὑεργξεσιῶν τοῦ βασιλέως Ῥωμαίω» ἐπιμνησθεὶς ἐγένετο κατὰ τῶν Βουλγάρων, prb ὅλως θελήσας ὑποταγῆνα. αὐτοῖς, ἁλλ᾽ ὑπὸ τοῦ βασιλέως μᾶλλον ᾿Ῥωμαίων δεσπόζεσθαι. Ὥστε xal τοῦ Συ- μεὼν φοσσάτον xav! αὐτοῦ ἁποστείλαντος διά του Μαρμαὶμ, καὶ τοῦ ΣιΥρίτζη θεοδώρου (09), ὧν καὶ Chrobatiam cuim Alogobotur armata manu ingres- 6 xa; χεφαλὰς, xal ἄρματα Ex τοῦ πολέμου ἀπέστει)ε si Bulgari, omnes a Clrobatis interfecti. sunt. Et post septem annos fuga deserens Bulgaros Tzees- thlabus cum aliis quatuor Presthlabo in Serviau venit. Non invenit autem in ea regione prater viros quinquaginta, sine uxoribus, liberisque, venalione victitantes : cum his regionem obtinens, per uuutios tutelam ct auxilium ab imperatore Romanorum peuit, promittens obedientiam ejus jussibus se prastiturum, qualem et ante. ipsum principes ltomauo imperatori. exhibebant. Atque ex eo tempore multis illum beneliciis affecit impc- rator. Rowanorum, ita ut. Servii, qui a Symeone diss:pati in Chrobatia, Bulgaria, aliisque regioni- αν commorabantur, re audita ad ipsum undique . gregatim convenirent : quin et in urbem Constan- tinopolitanam plurimi e Bulgaria fugientes νθιις- runt, quos vestil.us caterisque beneficiis ornatos imperator. BRomauorum αι Tzeesthilabum | misit ; πρὸς τὸν βασ'λέα ᾿Ρωμαίων ἐπινίχια ᾽ ἔτι γὰρ µε- ταξὺυ Ῥωμαίων χαὶ Βουλγάρων µάχη fjv: οὐδέποτε δὲ ἐπαύσατο, χαθὼς καὶ οἱ πρὸ αὐτοῦ ἄρχοντες ἆτ- ἐστελλον τιρὸς τοὺς βασι)εῖς Ῥωμαίων, χα) ὑποτασ- σόµενος καὶ δουλεύων αὐτοῖς. Πάλιν δὲ ἀπέστε:)εν τερον φοσσάτον ὁ Συμεὼν διὰ τοῦ Κνήνου xai τοῦ "Ἠμνήκου xaX τοῦ Πτκδόχλια χατὰ τοῦ ἄρχοντης Za- χαρίου, συναποστείλας μετ αὐτῶν καὶ Τςεἐσθλαθον. Τότε 6 μὲν Ζαχαρίας φοθτθεὶς φεύγει ἐν XNgub6atia οἱ δὲ Βούλγαροι μγνύσαντες τοῖς ζουπάνοις ἐλθεῖν τρὸς αὐτοὶς xax παραλαθεῖν ἄρχοντα τὸν Τζεἐσθλαθον, καὶ δι᾽ ὄρχου τούτους ἁ τατῖ,σαντες xal ἐξαγαγόντες µέχ(ι τοῦ πρώτου χωρίου, καὶ πάραντα δεσμ]{σαντὲς αὗ- τοὺς, εἰστλθον ἓν Σερθλίᾳ, xal συνεπήφαν τὸν Άπαντα λαὺν ἀπὸ μικροὺυ ἕως μεγάλου, χαὶ εἰσίγαγον ἕως Βουλγαρίας ' τινὲς δὲ ἁποδράσαντες εἰσῖλθον za: ἐν Χρωθατίᾳ, καὶ ἔμεινεν fj χώρα ἕρημος. Κατὰ χαιρὸν οὖν ἐκεῖνον εἰσηλθον ot αὐτοὶ Boo) apo: (s f£. x ) ANSELMI BANDURII NOTAE. 91) Sie ms. codex. In editis legitur, xal πόλεμος ἀχελών' ubi Meursius bzec aduotat : Quid hioc sit, non intelligo. Alius investiget, si potest. Malo inge- nue confiteri, quam iuepte aliquid proferre. ΔΙ Άχε- Amo, οι ᾿Αχελών Bulgariz castellum reperitur apud Cedrenum, et apud. anonymum Coubbelisia- num pag. 940. Αχελῷως flumen appellatur; ad quod ait idem scriptor citato loco inter Romanos atque Bulgaros commissum fuissc pr:elium, et victoriam a parte Bulgarorum stetisse, Quod quidem accidit, die 20 Augusti Indictione 8, anuo Christi 917 : Μηνὶ δὲ Αὐγούστῳ εἰχάδι, ἐνδ.κτιῶνος ε’, ὁ πόλεμος μεταξὺ Ῥωμαίων τε xal Βουλγάρων πρὸς τῷ AysActp συγχεκρότηται ποταμῷ, εἰς. De quo quidem bello vi- delur procul dubiu loqui hic Porphyrogenitus. (28) Αρχοντόπουλος, ülius priucipis vel magnatis. Vide Ducangii, Gloss. Grac. 9) Sic ex ms. codice. Perperam legitur in editis, xai τοῦ Σιγρίτκη, xat Διοδώρου, etc. De Theodoro Sigritze loquitur et paulo superius Scriptor πο” ster. 297 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 208 Χρωδατίαν μετὰ τοῦ ᾿Αλογοθότουρ τοῦ πολεμῖσαι, Α qui magnificis Romani imperatoris largitionibus καὶ ἐσφάγησαν πάντες ἐχεῖσε παρὰ τῶν Ἀρωέάτων. Μετὰ δὲ χρόνους ἑπτὰ ἀπὸ τῶν Βουλγάρων φυγὼν ὁ Τζεέσθλαδος μετὰ xal ἑτέρων τεσσάρων ἀπὸ Πρε- σθλάδου, εἰσῆλθεν ἓν Σερθλίᾳ * οὐχ εὗρε δὲ εἰς τὴν χώραν εἰ μὴ πεντήκοντα μόνους ἄνδρας μήτε γυναῖ- xac ἔχοντας μήτε πα:δία, ἀλλὰ χυνηγοῦντας xai δια- ερεφοµένους. Μετὰ τούτων χρατήσας την χώραν, ἐμήνυσε πρὸς τὸν βασιλέα Ῥωμαίων, τῆν ἐξ αὑτοῦ ἀντίληφιν καὶ βοήθειαν ἐπιζητῶν, ὑπιτχνούμενος δουλεύειν xa ὐπείχειν τῇ προστάξει αὐτοῦ, χαθὼς regione constituta, οἱ ad pristinam incolarum frequentiam reducta, totum se Romano imperio subjecit; quippe ipsius imperatoris auxilio, [το quentibusque ejus beneflciis regione illa constituta, princeps quoque illic. confirmatus est. Ceterum Servim princeps ab initio, id est, ab imperio Πο: raclii usque, Romanorum imperatori suberat, non Bulgarorum principi ; suntque in baptizata Servia oppida, qux habitantur, Destinicum, Tzerna- buscee, Megyretus, Dresneec, 1303 Lesnec, Sale- καὶ οἱ πρὸ αὐτοῦ ἄρχοντες. Καὶ ἕκτοτε οὐ διέλιπεν ὁ B nes ; in agro vero Bosonz Catera et Desnec. βασιλευς Ῥωμαίων εὑεργετῶν αὐτὸν, ὥστε xal εἰς Χρωθατίαν καὶ Βουλγαρίαν καὶ Ev ταῖς λοιπαῖς χώ» pats διάχοντες Σέρθλοι, οὓς ὁ Συμεὼν διεσχόρπισε, τοῦτο ἀχούσαντες συνἠχθησαν εἰς αὐτόν, )Αλλὰ xol bv τῇ πόλει πολλοι ἀπὸ Βουλγαρίας «φυγόντες εἰσῆλθον ' οὓς xal ἐνδύσας xai εὐεργετήσας ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων, ἀπέστειλα πρὸς τὸν Τζεέσθλαθον (40), καὶ ἀπὸ τῶν πλουσίων δωρεῶν τοῦ βασιλέως τῶν Ῥωμαίων αυστησάµενος xai ἐνοικήσας τὴν χώραν, ὡς τὸ πρότερον, ἔστιν ὑποτεταγμένος δουλοπρεπῶς . τῷ βασιλεῖ Ῥωμαίων” xoi διὰ τῆς τοῦ βασιλέως συνδρομῆς xai τῶν πολλῶν αὑτοῦ εὐεργεσιῶν «tv Τοιαύτην χώραν συστήσας (41) καὶ ἄρχων ἐν αὐτῃ βεθαιωθείς. "Οτι ὁ ἄρχων Σερθλίας ἓξ ἀρχῆς, Ίγουν ἀπὸ τῆς βασιλείας Ἡραχλείου τοῦ βασιλέως δουλικῶς ἐστιν ὑποτεταγμένος (42) τῷ Ῥωμαίων βασιλεῖ, xal οὐδέποτε τῷ ἄρχοντι Βουλγαρίας καθυπετάγη. "Οτι &v τῇ βαπτισμένῃ Σερθλίᾳ εἰσὶ χάστρα οἰχού- μενα”. τὸ Δεστινίχον (40), τὸ Τζερναδουσκεὴ (44), τὸ Μεγυρέτους τὸ Δρεσνεὴκ (45), τὸ Λεσνὴχ, τὸ Σαληνές: xai εἰς τὸ χωρίον Ῥόσωνα (46) τὸ Κάτερα, xat τὸ Δεσνήχ. ANSELMI BANDURAII ΝΟΤΑ.. (40) Tzeesthlabus. Hic Servi: princeps ea ferme C derit; qui sane scriptor circa annum 1152 floruit. qua Porplyrogenitus :late vivebat, scilicet circa annum 950. Horum autem principum series longe »lia est apud Diocleatem, nomina etiam, et ab iis acia prorsus diversa. Quod inde factum puto, quod Dalmatiz continentis, et Dalmatiz maritima, i2terdum etíam Croatiz principes Diocleates confu- Ideoque hac in re multo majorem fidem meretuc Porphyrogenitus , quam Diocleates , utpote qui longe ante ipsum vivehat. Horum autem princi- pum Serviz, quorum in prxsenti libro mentionem facit Porphyrogenitus, libet hic ob oculos stemma proponere. CONSTANTINI PORPHYROGENITI PRINCIPES SERBLLE. N qui ad Heraclium imper. confugit v9.99 Φ0οφο post annos aliquot I 1. Boisestlavus 9. Radoslavus. 9. l'rosegoes 4. Blastemerus 5. 5. D Goinic Muntimer 3. Peirus an. 20. tempore Leonis imp. et post 8 9. Paulus Zacarios a Romano Lecapeuo inp. adjutus bd Sic ex ms. codice. In editis locus hic mu- tilus. (42) Sic in ms. codice. In editis vero habetur, Voca ptvos. (45) Hanc. ipsam urbem idem Porphyrogenitus paulo superius ἣν Δοστινίκαν appellat. PaTROL. Gn. CXIII. Stoimer 6. Borena Pribislau Stephanus Clonimer Dela Princeps Tribunis | | |n uxor. Phalimertus | 10. Tzeeslau Tzutzemer 44) Sic ms. codex. Editi, τὸ Τζενναθουσχέἑν. M5)Sic in ms. codice. In editis legitur, τὸ Δρεσ- vef. p. (46) Bossena Cinnamo B2c8va. appellatur. Hujus aute'n regni seu provincie principum seriem ex- hibet Ducangius in Familiis Dalmaticis. 10 39) CAPUT χαχα, ' De Zachlumis, el eu, quam. nunc incolunt, regione. | Zachlumorum terre Romani primum dominaban- " tur; illi nimirum Romani, quos Diocletianus impe- rator Roma eo veluti in eoloniam deduxit ; quein- admodum et in Chrobatorum historia de iis dictum est. Romanorum igitur imperatori prius parebat Zachlumorum regio, sed ab Abaribus postea subjugata, etin vinculis abductis ipsius incolis tota liac regio deserta fuit. Qui vero nunc illic habitant Zachlumi, Servii sunt, ab illo princi- pe, qui αἆ llcraclium Romanorum imperatorem confugit : et Zachlumi dicti sunt, a monte Chlumo nuncupato : et alias Sclavorum dialecto Zachlumi CONSTANTINI PORPHYROGENITI 302 ΚΕΦΑΛ. ΛΓ'. Περὶ τῶν Ζαχλούμων, xai ἧς vv οἰκοῖσι χώρας. "Ὅτι ἡ τῶν Ζαχλούμων χώρα (47) παρὰ τῶν Ῥω- µάνων πρότερον ἐκρατεῖτο' Ῥωμάνων δὲ, φημὶ, οὓς ἀπὸ Ῥώμης Διοκλητιανὸς ὁ βασιλεὺς µετῴκισε, χαθ- ὡς καὶ εἰς τὴν τῶν Χρωθάτων ἱστορίαν εἴρηται περὶ αὐτῶν. "Y πὸ βασιλεῖ δὲ Ῥωμαίων fj τῶν Ζαχλούμων αὕτη χώρα ὑπῆρχεν, ἀλλὰ παρὰ τῶν ᾿Αθάρων αἰχμαλωτισθεῖσα Ἡ τε χώρα xal ὁ ταύτης λαὺς, τὸ παράπαν Ἱρήμωται, Οἱ δὲ νῦν ἐχεῖσε οἰκοῦν - τες (48) Ζαχλοῦμοι Σέρθλοι τυγχάνουσιν, ἐξ ἐχείνου τοῦ ἄρχοντος τοῦ εἰς τὸν βασιλέα Ῥωμαίων Ἡρά- χλειον προσφυγόντος. Ζαχλοῦμοι δὲ ὠνομάσθησαν ἁπὸ ὅρους οὕτω καλουμένου Χλούμου' xal ἄλλως dicuntur ii, qui post collem habitant ; quandoqui- D δὲ παρὰ τῇ τῶν Σχλάδων διαλέχτῳ ἑρμηνεύεται τὸ cem magnus inibi collis est, in cujus vertice urbes dus sunt; Βοπα, et Chlum; retro autem hunc collem flumen Bona nuncupatum devchitur, quod Grxoeis χαλὸν significat. Venit autem posteritas proconsulis et patricii Michaelis Busebutze Zachlu- morum principis filii, a non baptizátis accolis fluminis Dislas, quod et Ditzice cognominatur, habitavitque ad flumen Zachluma nuncupatum: suntque in Zachlumorum territorio urbes habitatze, Stagnum, Mocriscic, Josle, Galumaenic, οἱ Do- briscic. CAPUT XXXIV. De Terbuniatis, et. Canalitis, et de regione quam C nunc incolunt. Terbuniatarum, Canalitarumque cadem regio est ; incole vero a non baptizatis Serviis descendunt , qui illic habitarunt ab eo usque principe qui a Servia non baptizata ad lleraclium imperatorem confugit, usque ad Blastemerum Serviorum prin- cipem, qui fili&€ sux maritum dedit Crainan, Bclae Terbun:e zupani filium, cumque honoris Ζαχλοῦμοι, fjyouv ὀπίσω τοῦ βονγοῦ (49), ἐπειδὴ £y τῷ τοιούτψ χωρίῳ βουνός ἔστι μέγας, ἔχων ἄνωθεν αὐτοῦ δύο χάστρα, τὸ Bóva, χαὶ τὸ Χλούμ᾽ ὅπ.σθεν δὲ τοῦ τοιούτου βουνοῦ διέρχεται ποταμὸς καλούμενος Bóva, ὃ ἑρμηνεύεται κα.λὸν. "Oct dj γενεὰ τοῦ ἀνθυπάτου xal πατριχίου Μιχαὴἡλ τοῦ υἱοῦ τοῦ Βουσεθούτζη τοῦ ἄρχοντος τῶν ΦΖαχλούμων Ύλθεν ἀπὸ τῶν κατοιχούντων ἁδαπτίστων εἰς τὸν ποταμὶν Βίσλας, τὸν ἁπονομαζόμενον Διτζίχη, χαὶ ᾧχησεν εἰς τὸν ποταμὸν τὸν ἑπονομαζόμενον (50) Ζαχλοῦμα. Ὅτι ἐν τῷ χωρίῳ τῶν Ζαχλούμων clot κάστρα οκούμενα, τὺ Σταγνὸν (51), τὸ Μοχρισχὶ», τὸ Ἰοσλὴ, τὸ Γαλουμαἢνιχ, τὸ Δοθρισχίχ. ΚΕΦΑΛ. ΛΔ’, Περὶ τῷν Τερδουγιατῶν, xal τῶν Καγαλιτῶν', καὶ ἧς νῦν οἰκοῦσι χώρας. "Οτι ἡ τῶν Τερθουνιατῶν xal τῶν Καναλιτῶν χώρα µία ὑπάρχει (92). ᾿Απὸ δὲ τῶν ἁἀθαπτίστων Σέρθλων οἱ ἐχεῖσε «κατάγονται, οἱ ἓξ ixelvou τοῦ ἄρχοντος οἰχοῦντες, τοῦ εἰς τὸν βασιλέα Ηράκλειον προσρυγόντος ἀπὸ τῆς ἀθαττίστου Σερθλίας µέχρι τοῦ ἄρχοντος Σ:ρθλίας τοῦ Ἡλαστημέρου. Οὗτος οὖν ὁ ἄρχων ἩΒλαστήμερος τῇ ἰδίᾳ θυγατρὶ δέδωχεν ἄν- ANSELMI BANDURII ΝΟΤΗ. (47) Zachlumorum regionis terminos describit Porphyrogenitus supra cap. $30, his verbis: ᾿Απὸ δὲ τοῦ '"Paousiou ἄρχεται ἡ ἁρχοντία τῶν Ζαχλούμων *aY παρ:κτείνεται μέχρι τοῦ Ὀροντίου ποταμοῦ; χαὶ πρὸς μὲν tiv παραθαλασσίαν πλποιάζει τοῖς Ιαγανοῖς, πρὸς δὲ τὰ ὀρεινὰ εἰς ἄρχτον μὲν πλησιάζει τοῖς Χρωθάτοις, εἰς χεφαλὴν δὲ τῇ Σερ- 6λίᾳ. A [Παμείο Zachlumorum princtpatus. initium habet, et protenditur ad. Orontium flumen usque; oraque maritima Pagauis, montana qua ad septen- trionem, Chrobaiis , que in fronte, Serblie conter- mine est. (43) Quomodo Serbli Zachlumorum terram oc- euparint pluribus capite precedenti narrat scriptor noster. (49) Zachlumi dicti sunt, inquit Porphyrogenitus, a monte Chlumo nuncupato; et alias Sclavorum dialecto Zach!umi dicuntur ii, qui post collem,habi- tant. Atqui si ita est, Sachlumi appellandi sunt po- tius quam Zachlumi, neque ita Slavorum dialecto vocandi sunt onines qui post. collem habitant, sed tantum qui post montem Chlumum habitant ; quippe 33 Slave post significat, Chlumus vero nomen pro- prium montis est. (50) Sic cum Meursio emendamus; perperam quippe in mss. legitur, τοὺς ἐπονομαζομένους. (51) Urbs episcopalis sub ditione reipublieze Ra- gusinz : liuic Ecclesi: prazest hodie illustrissimus antistes Franciscus Volanti, avunculus, meus, vir et pietate et doctrina insignis. (52) Eamdem terram esse Terbunitarum'et Cana- litarum docet Porphyrogenitus εἰ supra capite 30, ubi Terbunie principatus terminos describit his verbis : 'Amb δὲ τοῦ χάστρου τῶν Δεκατέρων ἄρχε- ται ἡ ἀρχοντία Τερθουνίας, xai παρεχτείνεται µέχρι τοῦ 'Ραουσίου. πρὸς δὲ τὰ ὁρεινὰ αὐτῆς πλησιάζει τῇ Σερθλἰᾳ. Α Decateris vero incipit Terbunia prin- cipatus, porrigitque se Rausium usque; al. versus montana Serblie adjacet. At hodie Terbuni:w prin- cipatus Turcis paret; episcopus vero Terbuniz, unus e suffraganeis archiepiscopatus Ragusini, eligitur a senatu Ragusino; fortassis quod Merca- nensis episcopatus cum Terbuniensi junctus esset, et Mercana sit sub ditione reipublice Ragusinz. Hodie autem "l'erbuniensem episcopatum obtinet illustrissimus Antonius Reghius consobrinus meus, vir a pietate et a studiis omnino laudabilis. 301 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. . 3029. δρα Kpatvav τὸν υἱὸν Βελάη τοῦ ζουπάνου Τερξου- A ergo principem appellavit, et ut sui ju^is esse νίας. θέλων οὗτος τὸν ἴδιον γαμθρὸν Σοξάσαι, ὠνό- µασεν αὐτὸν ἄρχοντα, ποιῆσας αὑτὺν αὐὑκφεςούσιον. 'ES ἐκείνου δὲ ὁ Φαλιμέρης ἐγεννήθη, xol àv ἐχεί- vou ὁ Τζουτζηµέρης. "Hoay δὲ οἱ τῆς Τερβουνίας ἄρχοντες ἀεὶ ὑπὸ τὸν λόγον τοῦ ἄρχοντος Σερθλίας. Τερθουνία δὲ τῇ τῶν Σχλάδων διαλέκτῳ ἑρμηνεύεται ἰσχυρὲς τόπος ' dj Υὰρ τοιχαύτη γώρα ὀχυρώματα ἔχει πολλά. "Οτι ἔστι χαὶ ἑτέρα χώρα (53) ὑπὸ ταύ- την thv χώραν Ἱερθουνία:, Καναλῆ προσαγορξυο- µένη. Τὸ δὲ Καναλὴ ἐρμηνξύεται (54) τῇ τῶν Σκλά- έων διαλέκτῳ ἁμαξιά * ἐπειδη, διὰ τὸ εἶναι τὸν τόπον ἑπίπεδον, πάσας αὐτῶν τὰς δουλείας διὰ ἁμαξῶν effecit : atque ex illo Phalimeres natus est, ex 4uo Tzutzemeres. Terbunim vero priucipes semper Servim principi parebant; et regio ipsa lingua Selavorum locum munitum significat: quandoqui- dem multe in eo munitiones sunt: estque sub ea alia adhuc regio, que 10/5 Canale nuncupatur, Canale vero Viam plaustri Sclavorum idiomate siguificat : nam propter loci planitiem | servitutes omnes plaustris praestant. Habet autem tam. Ter- bunia, quai Cauale, oppida qua halitantur, lizec , Terbuniaum, Hormum, Rhisena, Lucabete, ct Zet- l-be. ἐχτελοῦσιν. "Ότι Ev τῷ χωρίῳ Τερθουνίας, xal τοῦ Καναλὴ, εἰσὶ κάστρα οἰχούμενα, ἡ ΌΤερθουνία, τὸ . Ορμὸς, τὰ ᾿Ῥίσενα, τὸ Λουχάθετε, τὸ ΖΣτλ/6η. ΚΕΦΑΛ. AE, Περὶ τῶν Διοκ.λητιανῶν, καὶ ἧς vov οἰκοῦσι χώρας. "Q:. fj Διοχλείας χώρα (50) καὶ αὑτῃ πρότερον παρὰ τῶν Ῥωμάνων ἐκρατεῖτο, οὓς ἀπὸ Ῥώμης µεῖῴχισξν ὁ βασιλευς Διοχ)πητ'ανὸς, χαθὼς καὶ εἰς τὴν περὶ τῶν Χρωθάτων ἱστορίαν εἴρητα: ' ὑπὸ δὲ τὸν βασιλέα Ῥωμαίων ὑπήρχε. Παρὰ c& τῶν ᾿Αθάρων χαὶ αὐτὴ Ἡ χώρα αἰχμαλωτισθεῖσα ἱρήμωται, xal πἀλ.ν ἐπὶ Ἡραχλείου τοῦ βασιλέως ἑνῳχίσθη (56), καθὼς καὶ fj Χρωθατία, καὶ ἡ Σερθλία, xal ἡ τῶν Ζαχλούμων, χαὶ fj Τερθουνία, xal τοῦ Καναλή. Διό- χλεια δὲ ὀνομάνεται mb τοῦ ἐν τῇ τοιαύτῃη yopa χάστοο», ὅπερ ἔἕκτισεν ὁ βασιλεὺς Διοχλητιανός (91): νυνὶ δὲ ἐστιν ἑρημόχαστρον (58), µέχρι τοῦ vuv CAPUT XXXV. De Diocletianis, et ea, quam nunc incolunt , regione. Etiam Dioclea regio primitus occupata erat a Romanis, quos illuc Roma transtulerat. Diocletia- nus imperator ; quemadmodum et in Chrobatorum historia dietum est: et Romanorum imperatori erat subjecta; sed ab Abaribus hzc quoque regio subjugata ac vastata fuit ; et sub Heraclii Ππροια- toris temporibus habitari iterum coepit, queinad- modum Clhrobatia, Servia, Zachlumorum terra, : Terbunia, et Canale. Dioclea autem nuncupata est illa regio ah urbe ibi condita a Diocletiano impe- ratore, qux nuuc liabi:atoribus vacua, in hodier- num usque diem Dioclea appellatür: suntque in ea ANSELMI BANDURII NOT X. (53) Sic cum Meursio emendamvs. Perperam le- C gitur in 1155. ἐστιν xol ἕτερα χωρία. (94) Cauale seu Canalis sub dominio reipublice BRogusins; olim ager Epidaurius ; ueque Canale seu Canalis regio illa dicta est, ut putat hic Por- püyrogenitus , quod Canale. Serblorum | idiomate viam plaustri significet; nam, inquit ille, propter loci planitiem scrvitutes omnes plaustris praestant; cum nulla hodie ibi sint plaustra. Se. regio illa ab aqui duclu lingua. Epidauria Capalis appellatur, uL scribit Ludovicus Tubero noster, abbas Μου - sis lib. v Comment, de Temporibus suis : Jisdem [ere temporibus, inquit ille, ager Epidaurius addita Vitalia et tota regione qui ab aqua ductu lingua Ep;duuria Canalis appellatur, post sexingentos cir- citer aunos. ab excidio Epidauri, pretio quibusdam accolis regulis Dossinatibus soluto recuperalus est, v.rilimque inter cives magua veterum. possessorum ineidia atque contentione divisus. ()Juod auteiu Cana- lensis ager. territorii Epidaurii. (uerit, argumento est opus inirabili siructura effectum, quo a vigesiuto prope milliario, aqua iu urbem perduciu. est, par- tim subterraneo rivo, pariim subsiructione, partim opere arcuato. Cujus quidem operis a Slovinis pro- culdubio eversi, adhuc exstant vestigia, atque qui- busdum in locis iuscriptiones Latinis. litleris nomina Curatorum indicantes. (55) Diocles regionis terminos describit Por. phyrogenitus supra capite 50, his verbis : Ἡ δὲ Διόχλε:α πλησ.άνει πρὸς τὰ χαστέλια τοῦ Δυραχίου, Έχουν πρὸς τὸν Ἐλισσὸν, xat πρὸς τὸν Ελκήνιον, xav Αντίδαριν, χαὶ ἔρχεται μέχοιτῶν Δεχατέρων' πρὸς τὰ ἐρεινὰ οἳ πλησιάσει tf Σερθλίᾳ. Diocleavero propinqua est Dyrrachii oppidis Elisso, llelcyuio, Antibari, exienditurque. usque. Decatera ; montana gutem. Serblie finitiua sunt. (56) Sub lleraclio imperatore a Serblis occupata fuM hxc regio, ut $cribit supra Porphyrogenitus. (57) Atqui longe ante Diocletianum imperatorem Dioclea urbs exstabat, cum bujus meminerint Pto- lemzus et Plinius. Non igitur luie urbi nomen Diocletianus dedit; sed potius ille ab ea noinen accepit, 4uod in ea natus est, οἱ a matre Dioclea pariter appellata, ut scribit Bext. Aurel. Victor : Diocleiianus. Delmata, Απιζιμι senatoris libertinus, maire pariter atque oppido nomine Dioclea, quorum vocabulis, donec inperium sumeret, Diocles appella- (us, ubi orbis Romani potentiam cepit, Graium no- mea in liomanum morem convertit, eic. Similia lhabet οἱ Paulus Diaconus lib. x. Diocles vero Dioclelianus ante imperium dicitur et Lactantio, seu potius Lucio Cvweilio de Mortib. persecut. c. 9 et 19, ubi vide qu:e liac de re doceat eruditissimus vir nostrique amantissiinus Nicolaus Le Nourry sc- dalis noster. (58) Doclea seu Dioclea urlis eversa a fundamen- tis fuit circa finem decimi seculi a Sauiuele Dulga- rorum rege, ejusque vestigia ac ruin ncuinoreas que monunenta sub aquis visuntur in lacu. Lyguni- siri ad quein sita fuit, ut scribit Ludovicus Tubero lib. να Coument. de Temporibus suis : I5 quibus sane Maracius in justum. pene. auctus fluviuin. eo ipso accipitur lacu, quo. Doclee (quam et ipsum erumpentibus subito aquis absurplam esse credunt) vestigia ac. ruine, marmoreaque. monumenta δι aquis visuntur. F'alluntur. ergo scriptores illi, qui Diocleam hodie Antibarim, aut Medon aut Catarum appellant ; cum primum destructa. fuerit Dioclea a Slavis, deinde a Bulgaris, tandem erumpentibus sub:to aquis abaorpta. Dioclea autem urbe a Bul- garis, uL jam diximus, eversa circa finem decimi suculi Joannes archiepiscopus Docleensis [tagu^ 303 CONSTANTINI PORPHYROGENITE 304 regione urbes habitatze magnae, Giadete, Nugrade A ὀνομανόμενον Διόχλεια. "Occ &y τῇ χώρα Διοχλείας et Lontodocla. CAPUT XXXVI. De Paganis, qui et Arentani appellantur, el de ea, quam nunc habitant, regione. Regio etiamilla, quam nune Paganiincolunt, pri- mitus a Romanis tenebatur, quibus Roma deductis imperator Diocletianus in Dalmatia sedes assigna- vit. Et oriupdi sunt etiam ipsi Pagani a Serviis non baptizotis, ab eo scilicet principe qui ad Ile- raclium imperatorem confugit. Capta vero itidem ab Abaribus et vastata haec regio, sub Ileraclio imperatore rursum incolis frequentari coepit. Pa- gani autem dicuntur, quod baptismum non acce- εἰσὶ μεγάλα xác:pa οἰχούμενᾳ, τὸ Γράδεται, τὸ Νουγράδε (59), τὸ Λοντοδόχλα. ΚΕΦΑΛ. Λα. Περὶ τῶν Παγαγνῶν, τῶν xal Ἀρεγτανῶν xa.lov- µένων, καὶ ἧς vir οἰκοῦσι χώρας. Ότι fj χώρα εἰς ἣν νῦν οἰκοῦσιν οἱ Παγανοὶ (60) xai αὕτη πρότερον παρὰ τῶν Ῥωμαίων ἐχρατεῖτο, οὓς ἀπὸ Ῥώμης ὁ βασιλεὺς Διοχλητιανὸς µετοιχίσας ἐν Δελματία ἑνῴχισε. Οἱ δὲ αὐτοὶ Παγανοὶ ἀπὸ τῶν ἁθαπτίστων Σέρθλων χατάγονται, ἐξ ἑκείνου τοῦ ἄρχοντος τοῦ πρὸς τὸν βασιλέα ᾿Ηράχλειον προσ- φυγόντος. Παρὰ δὲ τῶν ᾿Αδάρων xal αὐτὴ fj χώρα αἰχμαλωτιαθεῖσα Πρήμωται, xal πάλιν ἐπὶ Μρα- Χλείου τοῦ βασιλέως ἑνῳκχίσθη. Παγανοὶ δὲ καλοῦνται, pissent eo. tempore, quo Servii omnes baptizati B διὰ τὸ μὴ καταδέξασθα. αὐτοὺς τῷ τότε χαιρῷ Ba- erant, Etenim Pagani Sclavorum lingua, baptismi πτισθηνα: (01), ὅτε καὶ πάντες οἱ Σέρθλοι ἑθαπτί« ANSELMI ΡΑΝΡΟΔΒΙΗ ΝΟΤΑ.. sium se conlulit; etque ab eo tempore Ecclesia Ragusina arclhiepiscopalem dignitatem aceepit a Benedicto V pontifice maximo, ut scribit Seraphi- nus Razzius Floreutinus ordinis S, Dominici, iu Historia archiepiscoporum Ragusinoruin, que lta- lico idiomate conscripta, asservatur manuscripta in bibliotheca S. Marci Florentiz€ : eujus quidem verba anobis Latine facta hic proferre libet : De- vaslato a Gothis atque fere a (undamentis everso cir- ca annum nostre salutis 404, Epidauro nobilissima Dalmatie urbe, Joannes Epidaurius civis et archiepi- scopus fuga sibi consulens Tribunium petiit, ibique translata sede atque titulo sug Ecclesie diu commora- tus esi. At oppugnata llasciu, subactaque Dosona cum [initimis ab infidelium schismaticorunque tyrannide, incipit, procurritque ad Zentinam flumen, ctc. Ex quibus Purpliyrogeniti verbis constat Narenta- nos, sive Paganos eam partem continentis Dalmati:e obtinuisse, qux a Cerina Naronem versus protendi- tur. Flumen, et Zupanias tres habet. (61) Chrobati ac Serbli, uti supra ad caput 50 αι]- notavimus, fidem Christi susceperunt Heraclio junio- ro imperante. Pagaui vero sive Aretaui baptizati fuere sub Basilio Macedone, ut idem Porphyroge- nitus scribit supra cap. 99, quemadmodum etiain plures alii ex Sclavis, qui Dalmatiam incolebant, ut ipse tradit codem loco, et in Vita Basilii num. 54 ex editione Regia. Quod quidem congruit cum Platina, qui Adriani sccundi pontificis, et Suetopoli princi- pis Palma'ize Sclavos Christi fidem suscepisse ait diu Ecclesia. illa viduata. mansit pastore. Anno C in Vita Joannis XIIT, quem pro XIV ponit. Hzc au- vero 865, temporibus Nicolai pape 1, cum ad fidem catholicam Bulgarorum | imperator — venisset, con- sensu pontificis Tribuniensis archiepiscopus Docleum trans[ertur. Denique anno. circiter 980 propter ever- sionem quoque Doclee a Bulgaris et Grecis factam coactus [uit primam sedem repetere, alque scapulum Mercenense haud plus quatuor. milliaribus ab Epi- dauro dissitum, ncc diu iiicoluit ; illis quippe tempori- bus a Saracenis Adriatico mari. in[estato insulani: atque maritimi in magno periculo versabantur ; ratus itaque neque. illic tutam sibi fore stationem, Tiagu- siwn novum manibus arceque munitum proficiscitur : "bi perurbane exceptus, ac Benedicti V pontificis mazini auctoritate, titulo sedeque illuc deportata ; a Patribus decime , aliique proventus, qui ad episco- pum spectabant, illi attribuuntur, atque ab. eodem pontifice suffraganei designantur, videlicet, Catta- rensis, Antiburensis, Dulcigensis, Corcyrensis aliique ; uanquam hodiernis temporibus Stagnensem. atque ercanensem duntaxat habeat. El nescio quidem quo [αειο evenit, αι quemadmodum — ultimus — Epi- daurius appellatus fuit Joannes, ία primus lia- gusinus nuncuparetur. Joannes itaque primus ar- chiepiscopus llagusinus, patria Docleensis, sanctissi- me suam rexit Ecclesiam annis fere triginta ; ibique cum exiremum diem obiissel, in Ecclesia Sancti Ste- phani protomartyris tumulatus. fuit. Nec parum a vero aberranl! qui eum Vitarum sanctorum martyrum Andreg, Peiri et. Laurentii auctorem. (aciunt, quo- rum corpora lagusii asservantur, cum Joannem 1l archiepiscopum tertium decimum, patria. Venetum, revera. i.[urum aucterem exstitisse pro comperto ha- beatur. (59) Sic in. ms. codice. In editis vero legitur, τὸ vov Γράδε. (60) Terminos Pagani: describit Porphyrogen tus supra capite 30. Ab Orontio flumine, inquit, Pagauia tem Platinam ex Blondo, Blondum vero ex Clhiro- nico ms. Andrez Danduli exscripsisse aiunt ; ubi sic legitur : Hujus autem B. Cyrilli pradicatione Sueropolis rex Dalmatie, qui a Odrillo germano Totile regis Gothorum origtnem duxerat, cum toto suo populo fidem Catholicam suscepit. Verum Dan- dulus haec sub Michaele contigisse scrib't, Platina vero sub Basilio Macedone. Neque soli Arentani ac nonnilli alii ex Sclavis Dalmatiz accolis suh Ba- silio Macedone baptisinum susceperunt ; verum ον liulgaros ad meliorem frugem revocavit idem im- perator, Russisque persuasit, ut sacrum Baptisma susciperent, «quemadmodum narrat laudatus Por- pliyrogenitus in avi Vita num. 95. et 96. De Rus- sorum autem ad fidem C'risti conversione libet hic proferre historianN qux a principio mutila est ; quam quiden reperi in codice ms, Colbeirtino re- centi manu couscripto n. 4432, οἱ Latinau lcci- D mus. Sic igitur habet : Et qui ad. religionem eoruin pertinent accurate ' ediscerent. lili vero sci- scilandi studio cupili, Romam se conferunt : isticeque omnia persceru- tantur οἱ exquiruut, ac curiosissime dispiciunt ein sanctorum. teiple- rum decorem tiim sacer- tum et pontificum ordi- nem, mo ctiam pa- triarcham eorum, quem papam vocant, invisunt ; a quo verbis et dactrina ad utilitatem suam spe- clarte. instituti, rever- Καὶ τὰ τοῦ σεθάσµατος τούτων χαλῶς xataua- θωσιν. Οἱ δὲ τὸ τοῦ λόγου εἰπεῖν σπερωτοὶ |sic] γ:- νόµενοι, τὴν Ῥώμην xa- ταλαµθάνουσι, xai τὰ ἐχεῖσε πάντα ἑρευνίσι χαὶ σχοπῶσι [sic] xoi χολὼς περιεργάνουτ.ι τῶν τε θείων ναῶν τῖν εὐπρέπειαν, xai τοὺς ἐχεῖσε ἱερεῖς xai ἀρχιε- ρεῖς. Οὐ μὴν ἀλλ τὸν πατριᾶρχτν αὐτὸν ὁρῶσι, τὸν xaY πάπαν χαλουμὲ- vov, Χαλ λόγους ὠφελείας παρ αὐτοῦ πλείστονς 305 σθησαν ' xa: vxo Παγανοὶ DE ADMINISTRANDO IMPERIO. τῇ τῶν Σκλάθων διαλέκτῳ A expertes dicuntur; Romanorum vero dialecto το- ἀέάπτιστοι ἑρμηνεύοντχι (62): τῇ τῶν 'Popalov δὲ ἀχούουσιν * xal οὕτως σπουδαίως πα)ινδρομοῦσι xai ἑαυτῶν χαταλαμθά- νουσι χώραν ' xai πρὺς τὸν µέγαν ῥῆγαν ἑαυτοὺς ἐμφανίζουσ, * xai ἅπερ εἶδον xa fjxoucav χἀχεῖσε χαλῶς ἐξαγγέλλουσιν' εἷ- ναι δὲ μεγάλα xal ἀληθη διεβεθαιοῦντο πάντη. xal οὐδὲν Δέονται ἑτέρχς τι- vhe &vacyr Aa gl 3e ug xa ἐρεύνης. Καὶ el θέλεις, ἔφησαν, λαμπρότατε καὶ ἑνδοξότατε ἡμών αὐθέντα xai ἄρχο), τὴν τούτων πίστιν δέξασθα!., μήνυτον αὐτοῖς, χαὶ χαλὼς τὰ ἐκείνων µυῆθητι. Ὡς δὲ οἱ σὺν ἐλείνῳ ἄρχοντες πάντα Ίκηυσαν μᾶλλον δὲ οἵτινες xal πρώην a5- τῷ συνεθούλευσαν πάλιν πρὸς αὐτὸν, xal αὖθις εἰ- ρἠκασι' οὗ χαλὺν qalve- ται τοῦτο γενέσθαι πᾶσιν ἡμῖν, ἐὰν μὴ οἱ αὐτοὶ xat τὰ τῆς Κωνσταντινουπό- λεως χαλῶς δοχιµάσωσι xat καταµάθωσιν. Ἐπειδὴ 6$ ταύτην πόλιν μεγάλην τινὰ χαὶ χρείττονα τινὲς εἶναι διαρηµίζουσι, λοι- Tb» ἄξιόν ἔστιν ὅπως xa τχύτης τὸ σέθας χαὶ τὴν λατρείαν οἱ αὑτοὶ ἑἐρευ- νήσωσι xai ἀναφψηλαφή- σωσ:, xal οὕτως ἀμφω- τέραν [sic] τὸ κρεῖττον ἐχλεξύμεθα. χουσε πἀ- Àtv xa τοῦτο ὁ ἐχέφρων καὶ περιθόητος ῥῆγας ἐχείνων xai προσήκατο, xai κχαλῶς ἁπεδἐξατο. δι) καὶ τοὺς: δηλωθέντας πολιάχ.ς τέσσαρας ἄ ,δρας Tilt) ἐκπέμπει καὶ πρὸς την Κωνσταντινούπολιν, (9; ἵνα xai τὰ ῥἑχεῖτε πάντα χατοπτεύσωτσι xal ἁποπειράσωντχι,. Καὶ δῇ μετὰ πολλοὺ κὀπου καὶ ταύτην Χαταλαμθάνουσι, κχὶ τῷ τότε τὰ Ῥωμαίων σκΏπτρα ἰθύνοντι, Βα- σ.αείῳ, φημὶ, τῷ Ex Μα- x:20yia; προσέρχονται, καὶ την αἰτίαν τῆς αὐτῶν ἀφίδεως ἁπαγγέλλουτιν, "U δὲ ἄσμενος zai τρισ- ἆσμενος τούτους ἀποδε- ξάμενος, ἄρχοντάς τινας παραυτὰ τὼν ἑλλογίμων αυτοῖς ἐπιδίδωσιν, ὅπως τὰ χάλλιστα πάντα τῆς πόλεως αὐτοῖς ἐπιδξίξωσι, xii τὰς πεύσεις αὐτῶν πάσας κιλὼς διευχρινή- 30931 xal ἀπολογήσωνται. Oi δὲ ἄ δρὲς παραλαθήν- τες, Χαὶ πολλὰ ἐν τῇ πόλει 306 gio eorum Árenta nuncupatur ; unde ipsi a Roma- ] ANSELMI BANDURII NOT. tuntur ac. regionem suam repetunt, hinc sese magno regi sistunt ; ipsique oninia que vi- derant el audierant 96” dulo receusent. Aflir- mabant porro, magna ila ct verissima exi- stere, nec ulteriori per- quisitione el perscruta- tioneopus esse. Quod si . velis, inquiunt, illustris» sime et gloriosiss'me do- mine princepsque nosler, ipsorum fidem amplecti, ju ipsis signilicato, atque eorum mysteriis rite ini- ιἰαγο. Quibus auditis pro- ceres qui cum rege erant, maximeque illi, qui ipsi [15 propositi auctor.s fuerant, rursus ipsum ita compellant : Non videtur nobis id agendum esse, nisi priusiidem ipsi Cons- tantinopolitanus ritus ex- ploreut et ediscant. Fama quippe est ean urbem magnam,imo przstantio- rem esse. Demumque e re fuerit, ut iidem liujus quoque religionem ct eul - tum examinentac experi- antur : et sic postea ex lis duabus meliorem deli- emus. Tum rex ille pru- dens et conspicuus hoc cousilium admisit et am- plexus est. Quamobrein quatuor illos sepe metno- ratos viros, GConstantino- polim mittit, ut omnia qua ad religionem spec- tabant explorarent ac ex- erirentur.. In hanc vero illi urbem nec sine tnnagno labore concedunt, atque -B»eilio Macedoni, tunc lhomanorum sceptra mo. derauti 8e sistunt, ipsique tanti suscepti itineris cau- sam renuntiant. ls. vero ingenti gaudio lios exci- piens, mox viros illis eru- ditos et przclaros adjuu- gil, quiomnia in urbe pul- Ccherrima — moustrarent , quique rogata eoruu re- cte iutelligere possent , iisque salisfacere. Hi au- tem cum multa ipsis in urbe spectaculo digna ostendissent, in celebra- tissimum illud imagnum- que Sancta Sophia teu- plum cum ipsis ingressi sunt. Atque ut vulgo fer- tur, tum inagna solemnitas celebrabatur, sive sanctt Chrysostomi ,. sive Dor- niitionis sanctissimi C D ἀξιοθέατα ἐπιδείξαντες , εἰσῆλθον πρὸς τὸν περ'- θόητον καὶ μέγαν :θεῖον ναὸν τῆς τοῦ θεοῦ Σοφίας. Καὶ yàp, ὡς ὁ λόγος κρατεῖ , ὅτι xa ἑορτὴ µεγάλη τις πρὸς αὐτὸν ie:Astto τὸ τότε, εἴτε δὲ τοῦ Χρυποῤῥήμρονος, εἴτε ἡ χοίμητις τῆς ὑπεραγίας Μττρὸς τοῦ Κυρίου μον, ἀχριθῶς λέγειν οὐχ ἔχων, πλην ἑορτὴ ἐτελεῖτο θαν- μαστὴ xal µεγάλη. Καὶ οἱ τέσααρες ἐχεῖνοι ἄν- δρες, οἱ μετὰ τῶν ἀρχόν- των ἡμῶν ὄντες τὸν ναὸν πάντα περιεσχόπουν, χαὶ τῆς τελουμένης ἑορτῆς τὰ πλεῖστα φῶτα βλέποντες, καὶ τὴν μµελῳδίαν τῶν ἀσμάτων ἀχούλντες, Oav- µάκοντες διηπόρου»ν. Δ.α- θιθάσαντες οὗν ἐκεῖσε τὸν ἑσπερ.νὸν ὕμνον καὶ τὸν ὀρθρ'νὸν, καὶ πολλὰ ei- πύντες xal ἀκούσαντες, φθάνει xal ὁ καιρὺς τῆς ἱερᾶς xaX θείας «λειτουρ- γίας ᾽ xai πάλιν οἱ ῥηθέν», τες ἄνδρες μετὰ xai vov τοῦ βασιλεως ἀρχόντων, εἰς τὸν σεθέσµιον καὶ µέ- γιστον ναὺν εἰσέρχονται, ὅπως τῆς ἀναιμάκτου xal θείας μυσταγωγίας θεαταὶ γενήτονται. Ἐνταῦθα τοῦ λόγου γενόμενος ἑκπλήτ- τοµαι τοῦ θΞοῦ τὴν φιλ- ανθρωπίαν, τοῦ θέλοντος πάντας σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἑλ- θεῖ». Καὶ γὰρ ἐπεὶ οἱ £0- νικοὶ χαὶ βάρθαροι ἄνδρες ἐκεῖνρι ἐν τῷ τρισµεχί- στῳ va εἰσηλθον, ὡς εἴρηται ' κἀχεῖσε ἱστάμε- νοι τὰ δρώμενα πάντα ἐν τῷ ναῷ ἐσχκόπουν, καὶ àx2i 69; χχτοµάνθανον * πῶς πρότερον ἡ λεγομένη μικρὰ εἴσοδος γέγονεν ᾿ εἶτα καὶ ἡ µεγάλη ηὐτρξ- πίζετο, xa οἱ ὑποδιάχο- vot γαὶ οἱ διάχονοι ἔδεπο- ρξύοντο τοῦ ἱεροῦ βήµα- τος, μετὰ λαμάδων καὶ ῥιπιδίων' οὗ μὴν ἀλλὰ καὶ ἱερεῖς πλεΐστοι vai ἀρχιερεῖς κατὰ τὸ σύνη- θὲς μετὰ χαὶ τῶν φρικτῶν xai θείων µνστηρίων, καὶ αὑτὸς ὁ την ἀρχιερω- σύνην τότε ἔχων πατριάρ- χης, xai πάντες μὲν ἐπ' ἐδάφους κατἐπέσον οἱ mei : 9 Matris Domini id vero non recto di- cere valeo : verum tamen est tunc. fuis- se mirabilem magnam- que celebritatem. Qua-- tuor porro vici qui cum proceribus nostris erant, lotum. templum circum- spexerunt, necnon que ad celebritatem specta- bant : lauminaque cernen - tes, ac canticorum melo- diam audientes, stupe- hant attoniti. Cum istic autem vespertini et ma- tutiái hymni tempore venissent, multaque di- xissent audivissentque, accedit sacr: et divin liturgiz tempus : rursus- que laudati viri cum procerihus illis ab impe- ratore missis in veneran- dum et maximum Tem- lum ingrediuntur, ut incruenti οἱ divini my- sterii spertatores essent, Huc deducto. sermone, ' Dei erga homines amo- rem, «qui vult omnes salvos fieri οἱ ad cogni- tionem veritatis venire, stupens considero. Nam cum ethnici et. barbari illi in termaximum, ut diximus, templum intras- sent ; stantesqua. omnia qui ibi tum gerebantue considcrarent, curiose- que sciscitlarentur, cur primum quem 9»parvun vocant, ingressus, dein- de vero maguus fieret : quare subdiaconi et dia- coni ex sacro beiate, cum lucernis ct flabellis cgrederentur ; imo etiam sacerdotes οἱ pontifices, pro assueto more cum tremendis ac divinis my- steriis, necnon patriarcha qui tunc sedem obtine- bat : ac turba in pavi- mento procideret, preces effunderet clamarctque, Domine, miserere. llli vero quatuor gentiles soli intentis oculis sine reve- rentia li:c respiciebant: omnesque 542005 ritus considerabant. Quare mi- sericors ille οἱ miscrator Deus noster, iisdem viris oculos aperuit, ul quie- dam tremenda et uiira- . (62) Sic ex ms. coJice. [n editis locus iste mu- Hilus ac depravatue est. Eadem vero lc. repetit supra cap. 29 Porphyrogenitus ; ubi vide quis ad- hotavimus. 307 CONSTANTINI PORPHYROGENITI nis Arentani appellantur. Habet Pagania urbes A διαλέχτῳ fj χώρα αὐτῶν 'Apévra κχαλεῖται (65), ἐξ labitatas, Mocrum, Berullia, Ostroc, et Labinetza: hilia viderent, ac postea Sriscitantes, rei verita- tem ediscerent. Absolu- to quippe divino illo et magno ingressu, cum signo vocati omnes sur- rexissen!', quamprimum viri illi qui stupenda visionem — conspexevant imperatoris proceres se- cum astantes, manibus arrep!tos sic alloquuntur : Tremenda et magna csse qu: hactenus videramus non diffitemur : quod autem nunc vidimus hu- manam naturam exsupe- yat : juvenes quippe quos- dam conspeximus alatos $pecioso nec assueto amictu, qui pavimentum minime — contingebant, sed per aera ferebantur psallentes Sanctus, sanc- tus, sanctus, Quod sane nos omnes plus quam czlera in £tuporem ma- gnamque admirationem conjecit. Quibus auditis hnperatoris proceres ita respoudent : Et fortasse umnia — Christianorum mysteria ignorantes, ne- scilis ipsos angelos de co'o descendere, et cum sacerdotibus nostris mi- nisierium obire. Tum illi : Verissimum sane et manifestum est quod vos dicitis; nec alio argu- mento opus habet ; om- ia quippe ipsis oculis vidimus. Demum n«s remittite ut eo redeamus unde legati fuimus, quo principem nostrum de iis qu:e vidimus et probe didicimus, certiorem fa- ceiamus. Quos illi tunc cum gaudio et letitia magna dimiserunt. Re- versi autem iili in regio- nem suam, elarissimo et magno regi se sislentes "eost solitum exhibitum obsequium, omnia qua viderant et audierant ipsi renuntiarunt, talia |ο- quentes : Magna el splen- : dida quzdam nos Roma nuper vidisse non nega- mus : at quz Constanti- nopoli visa nobis sunt, humanam omnem metrt- tem obstupefaciunt; que illi minutàtim recensue- runt. Maguus vero prin- ceps rei veritatem ab ipsis edoctus, de eaque certior facetus, nulla in- terpnsita mora, Constan- tinopolim ad piissimum 308 οὗ κἀχεῖνοι παρὰ τῶν αὐτῶν Ῥωμαίων Αρεντάνοι ANSELMIfBANDURII ΝΟΤΗ». ἐχεῖσε ὄντες,. xal εὐχὴν ἐζετοῦντο [sic] xaY τὸ, Κύριε, ἐλέησον, Ev patov* μόνοι δὲ ol τέσσαρες ἄν. δρες ῥἑχεῖνοι οἱ ἐθνιχοὶ ἀνασχαρδαμυχτοὶ xoi ἁ- δεῶς ἑνητένιζον, καὶ πάν- των ᾖτελουμένων ἐἑσχό- πουν διὸ χαὶ ὁ εὔσπλαγ- χνος ἡμῶν θεὺς καὶ Σλεή- µων τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνδρῶν ἐχείνων ἀνέφξε, xaX εἶδον φοδερἀ τινα χαὶ παράδοξα * ἅπερ xaY ἔρω- τῄσαντες την ἀλήθειαν ἀχριθῶς ἔμαθον. Ὡς Υὰρ ἡ θεία ἐχείνη χαὶ µεγάλη εἴσοδος τέλος ἔλαθε, xa ἐκ τῆς χαταχλήσεως πάν- τες ἀνέστησαν παρευθὺ οἱ τὴν ξένην ὁπτασίαν ἑω- ραχότες ἄνδρες, τοὺς σύνεγγυς αὐτοῖς ἄρχοντας τοῦ βασιλέως ἐπὶ χεῖρας λαθόµενοι, τοιαῦτα πρὺς αὐτοὺς ἔφησαν, ὅτι Φο- 6ερὰ xai μεγάλα μὲν ὑπηρχον ἅπερ ἕως ἄρτι ἐθλέπομεν πάντα οὐχ ἀρ- νούμεθα τὸ 65 νῦν ὁραθὲν ἡμῖν ὑπὲρ τὴν φύσιν ἐστὶ τὴν ἀνθρωπίνην. Ίεα- νίσχους Υάο τινας ἑωρά- χαμεν πτερωτοὺς, στολὴν ξένην ὡραίαν ἑνδεδυμέ- νους" οὗ μὲν ἁλλ᾽ οὐδὲ τὸ ἔδαφος τοῦ ναοῦ ἑπάτουν' ἁλλ ὑπὸ ἀέρος ἑφέροντο Ψάλλοντες * Ἅγιος, Ἅγιος, ἅγιος * ὅπερ πάντας ἡμᾶς πλέον πάντων τῶν ἄλλων ἐξέπληξε καὶ εἰς μεγίστη» ἁμηχανίαν ἑνέθαλεν. Ὡς δὲ ταῦτα Ίχουσαν οἱ τοῦ βασ.)λέως ἄργχοντες, πρὸς αὑτηὺς ἀπεκρίναντο λέ- γοντες Καὶ τάγα πάντα ἀγνοεῖτα τὰ τῶν Ἀριστια- νῶν μυστήοια , καὶ οὗ γινώσχετε ὅλως, ὅτι ἄγγε- ào: ἐκ τῶν οὐρανῶν γατ- έρχονται χαὶ λειτουργοῦσι μετὰ τῶν ἱερέων ἡμῶν. Εγεῖνοι τοῦτο ἀχούσαν- τες εἶπον' Πανάλτθες καὶ φανερήύν ἐστι ὅπερ ἡμῖν λέγετε, καὶ ἑτέρας ἆπο- δείξεως οὗ δέεται' αὐτοὶ γὰρ πάντα οἰχείοις ὀφθαλ- μοῖς ἑωράκαμεν. Λοιπὺν οὖν ἑάσατε ἡμᾶς ὅπως ἵνα ταχέως ἀπέλθωμεν ὅθεν xaX ἑστάλημεν, om; καὶ τὸν χατάρχοντα ἡμῶν xa); πληρογορῄσωυεν, xaX βεθαιωσωµεν ἄἅπερ ἴδομεν xal ἐμάθομεν xa- λῶς, οὔσπερ xal áàzí- πεφαν, μετὰ χαρᾶς μµὲ- γάλης x2 εὑφροσύνης πάλιν ἐχεῖας' οἱ 65 ἔπανα- χάµγαντες καὶ thv ἔαν- C imperatorem legatos mit- til, qui episcopum pete- rent, ut. innumeram ibi populi multitudinem doctrina imbueret et baptizaret. Tnnc porro Basilius Macedo Rowma- norum sceptra modera- batur; qui exceptis cum gaudio magno hujus- modi legatis, episcopum eo misit pietate et virtu- te clarum, cum comiti- bus duobus, Cyrillo et Athanasio : qui εἰ ipsi virtute.eruditione et pru- dentia ornatissimi erant: neque solum — divine Scripture notitia repleti ; sed etiam in humaniori- bus litteris probe exerci- tati, ut eorum scripta testificantur. Eo profecti illi omnes edocuerunt et baptizarunt; et Chri- stianz pietatis rudimen- tis instituerunt, Cum autem gentem eam om- nino barbaram et rudem cernerent ; ac nullo mo- do possent doctissimi viri viginti quatuor Grz- corum litteras ipsos edo- cere : ne rursus a pia religione — deflecterent, triginta. quinque litteras ab se inventas et evaras tas iisdem tradiderun!, quarum — nomina hzc sunt: As, Mpuci, Βειά, Glaod, Depro, — Geesti, Zibit, Zelo, Zeplea, 1, Sei, Caco, Ludia, Mi, Nas, On, Pocoi, liitzii, Sthlobo, Netberdo, Ic, Pherot, Cher, Ot. Tzi, Taerbi , Saa, Sthia, Geor, Geri, Ger, Gea!, Giu, Geus, Geo. Ην sunt tringinta quinque Russo- sorum litterz, quas hbac- tenus omnes ediscunt, atque rectam pie reli- gionis notitiam obtinent. Narrant autem. quidam miraculum — hujusmodi istis in partibus conti- gisse. Cum enim prin- ceps ille, opLimatesque, imo tota eorum natio, pristina adhue supersti- tione teneretur : ac nu- per invectum — cultum, Christianorumque fidem considerarent, — episco- pum qui non diu adve- nerat evocant : quent: princeps i.le interrogavit «quid contra religionem τῶν χαταλαθόντες χώραν, εὗρον τὸν λαμπρότατον xai péyav ῥῆγαν, xol προσχυνῄσαντες αὐτὸν , ἅπερ εἴδον καὶ Ίχουσαν πάντα εἶπον xaX διεσάφη- σαν τρανῶς λέγοντες xal τοῦτο" "Οτι μὲν μεγάλα τινά χαὶ λαμπρὰ πρώην Ev τῃ Ῥώμῃ ἐθειασ]άμεθα, ox ἀρνούμεθα ᾿ τὰ δὲ ἐν τῇ Κωναταντινουπόλει ὁ» ραθέντα πάντα voov ἆν- θρώπινον κχαταπλήττουσι, | xai ἓν καθ) ἓν λεπτοµε- ρῶς διηγήσαντο. 'O 6h μέγας ἑχείνων ἄρχων ὡς την ἀλήθειαν παρ’ ἐχεί- νων ἀχριθῶὼς ἀνέμαθε xat ἐθεβαιώθη, μηδὲν µελλή- σας, ἀλλὰ παραυτὰ, στελ- λει πρὸς τὸν βασιλέα τὸν εὐσεδέστατον τῶν '"Po- µαίων ἓν τῇ Κωνσταντι- νουπόλει, xal ἀρχιερέα αἱτεῖ' ὡς ἵνα τὸ ER υριάριθµον ἔθνος διδάςῃ al βαση" ἓν δὲ τότε Βασ/)ειοςὁ £x Μακεδονίας ὁ τὰ τῶν Ῥωμαίων σκη- πτρα διάπων" ὃς χαὶ μετὰ χαρᾶς μεγάλης τοὺς στα” λέντας &x τῶν ἐχεῖσε ἀν- θρώπους δεξάµενος᾽ ἀρ- χιερέα τινὰ αὐτοῖς ἐξέ- neue, ἐπ᾽ εὐλαθείᾳ xal ἀρετῇ διαθόητον, xat σὺν αὐτῷ ἄνδρας δύο, Κύριλ- λον xal ᾽Αθανάσιον. ἑνα- ρέτους xai αὐτοὺς ὄντας xal πάνυ λογιωτάτους καὶ φρονιµωτάτους , xal οὐ µόνον τῆς θεία; Τρα- φῆς σαν ἔμπλεοι, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἔξω χαλῶς E$n- σχηµένοι’ ὡς τά τε Υενό- μενα ὑπ' αὑτῶν γράμματα μαρτυροῦὺσ! τοῦτο Χαλως. Οὗτοι δὲ ἐχεῖσε ἀπελθόν- τες, πάντας ἐδίδασχκον xa ἐθάπτιζον, xal πρὺς την τῶν Χριστ.ανῶν εὐσέθδειαν ἑνῆγον, βάρδαρον δὲ ταν» τη xai σόλοιχκον βλέ- ποντες τὸ τοιοῦτον Eüvo;, οὐκ εἶχον οἱ ῥηθέντες λογιώτατοι ἄνδρες ὅπως χοὶ τὰ τῶν Ἑλλήνων εἴχοσι τἐσσαρα γράμματα αὐτοῖς ͵διδάξαι , µήποτε πάλιν τῆς εὐσεθείας παρεχχλίνωσι. A0 xai τριάχοντα πέντε στοιχεία γραμμάτων αὐτοῖς ἑνε- χάραναν xai ἑἐδίδαξαν. Ωνπερ καὶ fj χλῆσις óvo- µάτων ἐστὶν αὐτῃῆ' Ας, Μπούκη. Βὲτδ. l'Aaió, Δοπρῶ, Γέεστι, Zn6nt, (65) Hodie regio illa Narenta et populi illius Narentani dicuntur, -- —— 309 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 310 κολοῦνται. "Οτι £v Παγανία eloY κάστρα οἰχούμενα, À possident item Arentani insul&s m^gnas, unam «b Μόχρον (04), τὸ Βερούλλια, τὸ "Όστρωκ (65), καὶ ANSELMI BANDURII NOTE. ZrAo, Ζεπ.έα, 'H, Zen, Κάχω . Λουδία, Μὴ , Νᾶς, "v, Ποχόη, "Ριτ- Qn, 2041069, Ντεδέρδω, "Hx, Φέρωτ, Χὲρ, Ὢτ, Τζη, Τζέρδη, Σάα, Σθία, Γέορ, Γερη, Γὲρ, l'éac, Γίου, Γέους Γέα. Ταῦτα μὲν elo τὰ λε’ γράµµατα τῶν Ῥώσων' ἅπερ xol ἕως τοῦ νῦν µανθάνουσι πάντες, χαὶ χαλῶς τὴν εὐσέδειαν ἉὙΥινώσχουσι. Λέχουσι δὲ xal τινες xal τοιοῦτόν τι θαῦμα Ysvé- σθαι Ev τοῖς Εκεῖσε. Ἔτι παρ τῇ δεισιδαιµονίᾳ xaz- εχόµενος αὑτός τε ὁ ἄρ- yov, xaV οἱ μεγιστᾶνες αὑτοῦ xal ἅπαν tb ἕἔθνος, χαὶ σχοπηύµενο. περὶ τῆς πρώην αὐτῶν θρησκείας xai τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως, εἰσκαλοῦσι πρὶὺς αὐτοὺς τὸν ἅρτι φοιτή- σαντα ἀρχιερέα, ὃν xal ἑπερώτησεν ὁ ἄρχων, τίνα τὰ κατ) αὐτῶν ἐπαγγελ- λόμενα παρ) αὑτοῦ, xal αὐτὰ *à διδάσκεσθαι μέλλοντα τοῦ δὲ τὴν ἰε- ϱὰν τοῦ θείου Εὐαγγελίου προτε[ναντος βίδλον, καί τινα θαύματα ἑξηγουμέ- νου τῶν ὑπὸ του θεοῦ ἑντῇ ἀνθρωπίνη ἔπιδημί τεραςουργηθέντων el p. τι τῶν ὁμοίων, τὸ πλῆθος ἔφη cov Ρώσων , xa ἡμεῖς θεασώμµεθα , xa) μάλιστα ὁποῖον λέχεις , ἐν τῇ xapive τῶν τριῶν παΐδων Ὑενέσθαι , οὐκ ἄν σοι ὅλως πιστεύσω- μεν. Ὁ δὲ τῷ ἀφευδεῖ πιστεύσας Ἱλόγῳ τοῦ εἰπόντος , ὅτι "O ἑὰν' αἰτήσησθε ἐν τῷ ὁνό- µατί µου, Arno 0e* xay, 0 πιστεύω» εἰς éuà, τὰ ἔργα d ἐγὼ ποιῶ xáxei- νος ποιήσει, καὶ µεί- Cora τούτων ποιήσει, ἔφη πρὸς αὑτούς * El xai ph ἔξεστιν ἐχπειράξειν Κύριον τὸν θεὸν, ὅμως cl ἐχ Φφυχῆς διεγνώχατε προσελθεῖν τῷ θεῷ, αἱ- τἠσασθε ὕπερ βούλεσθε’ xa ποιἠσει τοῦτο πάντως διὰ τὴν αἴτησιν ὑμῶν ὁ θεὺς, χᾶν ἡμεῖς ἑλάχιστοι xai ἀνάδιοι. Οἱ δὲ εὐθέως ἠτήσαν” τὴν τοῦ Εὐαγγε- ^iou πυχτίδα, ἐν τῇ παρ αὐτῶν ἀναφθείσῃ ῥερΏναι πυρχαϊᾷ, xal εἰ a62a- suam dicendum haberet, et quinam ipse docturus esset. Illo autem sacrum divini Evangelii librum protendente, narrante- que miracula quaedam, a Deo in humano adventa suo patraia : Nisi quid simile, inquit Russorum turba, nos quoque vi- deamus; maxime vero quale narras in camino trium puerorum factum esse, nullo modo iis qua dicturus es credemus. Ille vero fidem habens huie verissimo dicto : Quodcumque petieritis in nomine meo, accipietis; ct Qui credit in me, opera que ego [acio, et ipse faciet, imo majora eo- rum faciet; respondit iMis : Etsi non liceat tentare'Dominum Deum, attamen si ex animo ad Deum accedere decrevi- $lis, petite quidquid vo- lueritis : idque Deus pe- titioni vestrz:: obtenpe- rans exsequetur, etiamsi nos quam minimi et in- digni simus. llli vero sta- fim petierunt utl liber Evangeliorum in rogum ab se accensum mitte- retur, et si hic illesus servaretur, se ad Doi, quem predicabant, cul- tum accessuros. Accepta conditio fuit. Sacerdote- que ad Deum oculos et manus erigenle, ac di- cente, Spiritum sanctum tnum — glorifica, Jesu Christe Deus noster : in conspectu tolius gentis liber saucti Evangelii iu caminum conjecius est. Cumque horis non pau- cia arsisset caminus, hinc igne penitus exstin- cto, sanctus ille liber il- lesus integerque reper- tus est, nulla ignis nota vel damno remanente. Quod conspicati Barbari ac magnitudine miraculi pereulsi, sine mora vel dubitatione ad sanctum baptisma sponte acces- serunt, ac mente purgati Salvatorem — Dominum laudibus celebrarunt : cui gloria et imperium nunc et semper et in sz- cula seeulorum. Amen. δις αὐτῃ τηρηθείη, προσελβεῖν καὶ αὐτοὺς τῷ παρ) αὖ- του χηρυσσομένῳ θεῷ. Ἔδοξε ταῦτα” χαὶ τοῦ ἱερέως τορὸς θεὸν τοὺς ὀφθαλμοὺς xax τὰς χεῖρας ἑπάραντος" xal, Δόξασόν σου τὸ ἅγιον Πνεύμα, Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰπόντος, ἐν ὀρθαλμοῖς τοῦ ἔθνους παν- qua Curcra, sive Cicer dicitur, in qua habetur ct 15; ἑῤῥίφη εἰς τὴν χάμινον fj τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου βίθλος. Ἑφ) ὥρας δὲ ὶκανὰς τῆς χαµίνου ἑχπαιη- µένης, εἶτα καὶ τέλεον ἐχμαρανθείσης , εὑρέθη τὸ ἱερὸν πυχκτίον διαμεῖναν ἀπαθὲς χαὶ ἁλώόδητον, μηδεμίαν &nb τοῦ πυρὸς δεξάµενον λύμη». "Ὅπερ ἰδόντες οἱ Βάρδαροι xai τῷ µεχγέθει' καταπλαγέἑν- τες τοῦ θαύματος, ἀνενδοιάστως πρὺς τὸ πτι- σµα ηὐτομώουν, χαὶ χαθαιρόµενοι «bv νοὺν τὸν Σωτῆρα ἑδόξαζον Κύριον (p dj δόξα xa τὸ χράτος νῦν xal ἀεὶ, xat εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Libet aliqua hie monere ad prefatam anonymi historiam de Russorum ad fldem Christi conver- sione. Et primo quod ait hic scriptor anonymus, Russos adlizsisse ritui Graecorum, propterea quo legati Romam et Constantinopolim inissi ad utrum- que ritum contemplandum, ritum Grzecum Πο- mano pretulerunt; eadem ferme narrantur a scriptoribus de conversione Wlodomiri Russorum ducis, qui fidem Christi suscepit, imperatoribus Basilio et Constantino, qui eidem duci sororem Annam: in matrimonium dederunt ; nam et ille ritui Grzco adhzsit, propterea quod legati, quos ea causa Constantinopolim miserat, homines ni- mirum militares et adhuc semibarbari, eos vehe- menter commendassent, Latinorum vero ritus vel iidem, vel farine ejusdem alii nuntii, haud eatis religiose peragi, ac templa parum esse ornata re- tulissent ; nisi id postea Grxci scliismatis propu- gnatores confinxerint, cum Wiodomirum ac filios plerosque constet Catliolicz fidei cum primis stu- diosos exstitisse, quorum duo David ac Romanus, sive Borissus ac Glebus, in catalogo sanctorum a Russis, etiam Romanz Ecclesiz nnitis recensen- tur. Quod autem ait de Cyrillo, is est ille epi- scopus el apostolus Slavorum, sancti Methodii Olomucii in Moravia episcopi, ct Slavorum item apostoli frater; quorum quidem memoria colitur die 1x Martii. Sanctus Cyrillus vero Thes- salonice natus est et prius dictus fuit Con- S!antinus, qui propter mirabile ejus ingenium dictus fuit Philosophus; postmodum vero de con: sensu pontificis Cyrillus nuncupatus fuit, ut patet ex Vita eorumdem sanctorum Cyrilli et Methodii ex ms. Blaudurano, edita in Actis sanctorum die 9 Mar- tii ; quz sic liabet : Tempore Michaelis imperatoris, [wit quidem vir genere nobilis, civitate Thessalonica orlus, nomine Cons:anlinus, qui propler mirabile ejus ingenium dictus est Philosophus. Ilic quinqua- gesimo die ante obitum suum, ex. licenta. summi pontificis imposuit sibi nomen Cyrillus, etc. Eadem habentur et in alia. ejusdem Vita ibidem edita : necnon in historia regni Slavorum presbyteri Dio- cleatis. Perperam autem in Breviario, quo hodie D Bohemi, Moravi et Poloni utuntur, lect. 1! dicitur Cyrilli et Methodii paler fuisse Constantinus co- gnonmento Philosophus; erat quippe lioe ipsius Cyrilli nomen, ut ex supra dictis patet, el ex as- serlione Anastasii oculati testis in epistola ad Ca- rolum Calvin. Francorum regem anno 875. data, qua nunliat corpus sancli Clementis papse a Constantino Philosopho Romam allatum; atqui constat a Cyrillo id factum, Methodii fratre ; quorum quidem pater fuit Leo patricius, ut scribit Dioclea- tes pag. 288 ex editione Joannis Lucii : sed que ibi monetidein Lucius de Constantino Philosopho, Cyri!- lo et Methodio, futilia omnino sunt. Eadem quoque dicenda sunt deepistolaJoanuis VII, papz Sueto- plucho comiti, ejusdem Cyrilli cozvo scrip!a, in qua ail, (64)*Mocrum Slave Mocro nuncupatur. (65) Slave Ostrog appellatur. 311 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 312 urbs : alteram, 105 qux Meleta, sive Malozeatz ; A ἡ Λαθίνετζα. Κρατοῦσι δὲ xal ταύτας τὰς νήσους * cujus in Actis apostolorum sanctus Lucas meminit, Melitem eam appellans: ubi οἱ vipera divi Pauli digitum imordens, ab eo excussa igne conflagravit : tertiam insulam magnam, quas Phara dicitur: quartam, quz Bratzes. Sed et alie prseterea insu- I; sunt, quz ad Paganos non pertinent, puta Choa- ra, les, et Lastobon. νῆσος µεγάλη ἡ Κούρχρα (66), ftot τὸ Κίχερ, ἐν fj ἐστι xai χάστρον' νῆσος ἑτέρα µεγάλη τὰ Μέλετα, fixo: τὸ Μαλοζεάται (07)* ἣν ἓν ταῖς Πράξεσι τῶν ἁποστόλων (68) ὁ ἅγιος Λουχκᾶς µέμνηται, Μελίτην ταύτην προσαγορεύων * ἐν f] χαὶ ἔχις τὸν ἅγιον Παὔ- ον ἀπὸ τοῦ δαχτύλου προσήφατο, ἣν xal τῷ πυρὶ ὁ ἅγιος Παῦλος χατέφλεξε. Νήσος ἑτέρα µεγάλη τὸ Φάρα (69): νῆσος ἑτέρα µεγάλη ὁ Βράτζης (70). Εἰσὶ δὲ χαὶ ἕτεραι νῆσοι αἱ pij χρατούµεναι παρὰ τῶν αὐτῶν Παγανῶν' νῆσος τὰ Χόαρα (71), νῆσος "Inc (72), νῆσος τὸ Λάστοθον (15). CAPUT XXXVII. De Paizinacitarum gente. Sciendum est Patzinacitas a principio ad Atel et Geech flumina habitasse, iisque conterminos fuisse populos illos qui Mazari atque Uzi cogno- minantur. Ánte annos vero quinquaginta ii qui ΚΕΦΑΛ. AZ'. Περὶ τοῦ ἔθνους τῶν Πατζινακιτῶ». Ἱστέον ὅτι ol. Πατζιναχῖται τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς εἰς τὸν ποταμὸν ᾽Ατὴλ (14) τὴν αὑτῶν εἶχον κατοίχησιν’ ὁμοίως δὲ χαὶ εἰς τὸν πηοταμὸν Γε]χ, ἔχαντες τούς τε Μαξάρους (19) συνοροῦντας, χαὶ τοὺς ἔπονομα - t ANSELMI BANDURII NOT.£. ait, Constantinum Philosophum fuisse inventorem B Scla- . litterarum Slavonicarum : Litteras, inquit, vonicas a Constantino quodam philosopho repertas, quibus Deo laudes debite resonant jure laudamus. Anonymus quippe hic noster, Diocleates, Acta sancti Cyrilli ac reliqui scriptores Cyrillo, qui et Constantinus dictus fuit, uti supra demonstravi- mus, hoc attribuunt ; quin et perpetua apud no- strates traditio habetur, unum ex duobus alphabe- tis. Slavonicis Kiurilizam dictum ipsius Cyrilli esse, a Kiurul nomine Slavo, quod Cyrillum Latine sonat, denominatum : alterum vero Bukuizam ap- pellatum divi Hieronymi. Quid vero ipse de S. H'eronymi alphabeto, οἱ versione sacra Seripturz ab ipso, ut aiunt, in Sla- vonicam linguam facta, sentiam, libenter fatebor. Nullibi in operibus divi Hieronymi ne quidem ve- stigium reperi linguz Slavonice : quam quidein si calluisset, in explanandis Scripturis, οἱ pluries cum de nominibns Hebraicis, ea procul dubio usus C esset. Ubi vero divus Hieronymus patrium sermo- nem appellat, aut nosiratum linguam : id de lingua Latina, qua tunc per universum Romanum orbem in usu erat intelligendum esse, nemo eruditus ignorat. Czterum-quod ait hie-scriptor anonymus, ussos tandem nmiiraeulo libri Evangeliorum, qui cum in ignem conjectus esset, ibi illaesus ac in- teger repertus est, ad Christi fidem conversos fuisse, satis convenit cum iis quze de eadein re ha- bet Porphyrogenitus in avi Vita num. 96 ex edi- tione Regia; qu» cum sint longiuscula, hie non exscribo. (66) Curcra sive Cicer Latine Corcira, Slave Kar- kar dicitur. (61) Meleta, sive Malozeatz, Slave Mliet ; La- ine vero dicitur Melita Plinio. Hinc catuli Melitzi, Callinacho auctore apud Plinium. Hujus autem insule supremum dominium hodie est penes rein- publicam RBRagusinam, utile vero, αἱ aiunt, domi- nium penes monasterium nostrum sancte Marie dictum. Sedquia de hac insula, et monasterio no- stro alibi pluribus loquemur. (68) Hzc habentur in Actibus apostolorum cap. 98. Sed num illud Pauli naufragium acci- derit prope Melitam insulam, maris Afríci non fa- cile ex Actibus apostolorum cognosci potest ; et e quidem judicio quastio illa insolubilis vi- etur. (69) Latine ctiam Phara, Slave vcro Huar. (10) Bra!zes Latiue Brachia, Slave Brac. (71) Antonini in Itinerario Cora dicitur. (72) les Latine 1ssa, Slave vero Uvis nuncu- atur. (15) Lastobon Stephani Ladesta, Tab. Peut. Ladestris. Latine Laudestina dicitur, Slave vero Lastovo ; paretque reipublice Ragusinz. Ha autem quatuor magna insule Orientales, inquit Lucius, continenti Paganorum, seu Narentanorum proxi- miores, ab ipsis occupata, in eorumdem quoque nomen, simul cum possessione transivere, et inter Dalmaticas numerari desiere. Issam autem, et La- destinam cum Choara ad Paganos seu Narentanos non pertinuisse Porphyrogenitus ait, ideo Dalma- ticum nomen servasse, et simul cum Adriatici do- minio, has quoque insulas in alto mari sitas, Ro- manos retinuisse ; harumque insularum cominodi- tate navigationem Adriatici, et dominium reliquie Dalmatiz continuasse dicendum est. (74) Patzinacite qui et Patzinace a principio incoluerunt antiquam magnamque Bulgariam circa flumen Atel dictum, quod Theophani Atalis dici- tur, et Edel Tartarice; a Rutenis vero Volga seu Wolga appellatur, olim Πα Ptolemzo ; postinoduin vero iidem Patzinacite trans [strium planities in- coluerunt a Borysthene fluvio ad Panuoniam usque porrectas. De hujus autem regionis incolis Patzi- nacitis, et gentibus ipsis conterminis pluribus agit scriptor noster in principio hujus operis, et iufra cap. 42, ubi terminos illarum gentium assignat. Patzinacitae vero quam plurima bella varia fortuna gesserunt tam cum Romanis, quam cum aliis na- tionibus ; tandem devicli fuere a Joanue Comneno, qui in hujus victori: memoriam diem festum insti- tuit : quem quidem τὴν τῶν Πατζινάχων τελετὴν nuncupavit, ut scribit Choniates in ejus Vita : Totav- την νίχην περιφανῃ κατὰ Σχυθῶν ὁ Ἰωάννης àpá- pevoz, xai Ἰμέγιστον στήσας τρόπαιον, τὰς εὐχὰς τῷ θεῷ ἀποδίδωσι’ τὴ» τῶν Πατζινάχων λεγομένην ἐς ἡμᾶς τελετὴν εἰς ἀναμνηστήρια προστάξας τῶν D πεπραγμένων xat χαριστήρια. [ας ἆε Scythis paria υἱείογία, et. illustri eduo facinore, Joannes vota Deo persolvit ; quod [estum Patzinacarum nostro lempore dicitur, in rei gesta monimentum, et grati animi testimonium. Patzinacarum aulem nomen ex Wussico, vel Polonico Pyeczinigorum desumptum scribit Allatius, οἱ ex eo Lucius de lteguo Dalimnati;e et Croatiz lib. vi, cap. 5, ubi ait. Patzinacas seu Patzinacitas posunodum Vlalios appellatos fuisse. (15) Sic in mss. et in editis : scd sunt qui Lic, 313 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 314 ζομένους OU0C. Iigb ἐτῶν δὲ πεντήχοντα ol λεγό- A Uzi nuncupantur cum Chazaris conspirantes, et con. µενοι O0; μετὰ τῶν Χαζάρων ὁμονοῄσαντες, xoi πόλεμον συµθαλόντες πρὸς τοὺς Πατζιναχίτας, ὑπερ- ἴσχυσαν, xal ἀπὸ τῆς ἰδίας χώρας αὑτοὺς ἐξεδίω- ξαν, xal χατέσχον αὐτὴν µέχρι τῆς σήμερον οἱ λεγόμενοι Οὐζοί. Οἱ δὲ Πατζινακῖται φυγόντες περιῄρχοντο ἀναφηλαφῶντες τόπον εἰς «thv αὑτῶν χατασχἠνωσιν " χαταλαθόντες δὲ τὴν σήμερον παρ᾽ αὐτῶν χρατουμένην γῆν, xai εὑρόντες τοὺς Τούρ- χους οἰχοῦντας ἐν αὑτῆ, πολέμου τρόπῳ τούτους νιχήσαντες, xal ἑἐκθαλόντες ἐξεδίωξαν αὐτοὺς, xal χατεσχήνωσαν ἐν aot], xat δεσπόζουσι τῆς τοιαύτης χώρας, ὡς εἴρηται, µέχρι τῆς σήµερον ἔτη πεντή- κοντα πέντε. Ἱστέον ὅτι πᾶσα ἡ Πατζιναχία εἰς θέµατα ὀχτὼ διαιρεῖται (76), ἔχουσα xal μεγάλους ἄρχοντας τοσούτους * tà δὲ θέµατα εἰσὶ ταῦτα - ὄνομα τοῦ πρώτου θέματος ἨἩρτήα (77): τοῦ δευτέρου Τζούρ τοῦ τρίτου T'Ula * τοῦ τετάρτου Κουλπέη * τοῦ πέμπτου Χαροθόη * τοῦ ἔχτου Ίαλ- pát* τοῦ ἑθδόμου Χοπόν ’ τοῦ ὀγδόου TQonóv. Κατὰ δὲ τὸν χαιρὸν ὃν ἀπὸ τῶν ἰδίων τόπων (78) οἱ Πατζι αχῖται ἐξεδιώχθησαν, εἶχον ἄρχοντας εἰς μὲν τὸ θέµα ἨἩρτὴμ τὸν Μαΐτζαν, εἰς δὲ τὸ Τζοὺρ τὸν Κούελ, εἰς δὲ τὸ Γύλα τὸν Κουρχοῦταν, εἰς δὲ τὸ Κουλπέη τὸν Ἱπαὺν, εἰς δὲ τὸ Χαροδόη τὸν Καϊτροὺμ, εἰς δὲ τὸ θέµα Ταλμὰτ τὸν Κῶσαν ' εἰς τὸ Xonbv τὸν Γιαζη (79), εἰς δὲ τὸ θέµα Τζοπὸν τὸν Βατάν. Μετὰ δὲ θάνατον αὐτῶν διεδἐξαντο τὰς ἀρχὰς οἱ τούτων ἐξάδελφοι ΄ νόμος γὰρ iv αὐτοῖς junctis arinis Patzinacitas aggressi, superiores facti sedibus eos suis expulerunt,illasquetenuere in hodier- num usque diem Uzi. At Patzinacitze qui fuga evase- rant, circumeuntes quaerebant nbinam sedes suas col- locarent ; venientesquein terram quam nunc incolunt, inventis illic Turcis incolis, dcbellatos ejecerunt, se- desque ipsi suas ibi posuerunt, tenentque jam hodie annun quinquagesimum quintum, uti dictum est. Et Patzinacia quidemuniversain themata octo dividitur; qui magnos quoque principes totidem habet : themata autem isthaec sunt. Primum est Ertem : secundum Tzur : tertium Gvla : quartum Culpee : quintum Charoboe : sextum Talmat : septimum Chopon : octavum Tzopon. Quo autem tempore suis cjecti sedibus Patzinacitze fuerunt, principes erant; in themate quidem Ertem Maitzan, in Tzur Cucl, iu Gyla Curcutan, in Culpee Ipaon, in Charoboe Cai- dum, in Talmat Costan, in Chopon Giaze, in Tzopon Batan. His autem mortuis in principatus successerunt eorum patroeles ; siquidem lex illis el antiqua consuetudo est, dignitates ad filios aut fratres non. transmittere : sed contenti principcs esse debent, quoad vivunt, principatum iencre; post mortem vero vel patrueles, vel corum filii promoventur, ne semper in eadem prosapix parte dignitas consistat, sed ut ad collaterales quoque ea haereditate deferatur : alterius vero prosapia | qui sit, nullus in principatum succedit. [ο porro καὶ τύπος ἐκράτησε παλαιὺς, μὴ ἔχειν ἐξουσίαν ( octo themata in partes distribuuntur quadraginta, πρὸς παΐδας 1| ἁδελφοὺς αὐτῶν µεταπέμµπειν τὰ ἀξιώματα, ἀλλ᾽ ἀρχεῖσθαι µόνον τοῖς χεχτηµένοις τὸ καὶ µέχρι ζωῆς ἄρχειν αὐτούς * μετὰ δὲ θάνατον προχειρίζεσθαι Ἡ ἑξάδελφον αὐτῶν, f) ἑξαδέλφων παῖδας, πρὸς τὸ μῆ xa0' ὅλους εἰς Ev µέρος γενεᾶς διατρέχειν τὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ χαὶ εἰς τοὺς ἐχπλαχίους xai κληρονομεῖν xai ἀπεχδέχεσθαι τὴν τιμήν ' ἀπὸ ξένης δὲ γενεᾶς οὐχ ὑπεισέρχεταίΥ τις χαν γίνεται ἄρχων. Τὰ δὲ ὀχτὼ θέµατα διαιροῦνται εἰς τεσσαρά- Χοντα µέρη, xat ἔχουσι xal ἑλάττονας ἄρχοντας. qua singulae habent principes minores. Et quatuor quidem Patzinacitarum 1Q6 nationes, sive the- mata, nimirum Cuartzitzur, Syrucalpee, Borotal- mat, et Bulatzospon, ultra Danaprim flumen sitse sunt, orientem septentrionemque spectantes, ver- sus Uziam, Chazariam, Alaniam, Chersonem, et cateras regiones : reliquae vero quatuor nationes posite sunt cis Danaprim flumen, ad partes oc- cidentis septentrionisque ; nimirum Thema Gia- zichopon Bulgariz finitimum cst ; inferius tliema ANSELMI ΒΑΝΡΟΠΗ NOTE. pro Μαζάρους, Χαζάρους legendum putent, cum subjungat Porphyrogenitus, «ph ἑτῶν δὲ πεντη- χουτα οἱ λεγόμενοι Οὓς μετὰ τῶν Χαςάρων ὁμηνοὴ- σαῦτες, elc. Ánte annos vero quinquaginta ii qui Uzi dicuntur cum Chazaris conspirantes, etc. (76; Et paulo iníra tradit scriptor, liz:c octo Patzinacitarum theimata dividi in partes quadra- ginta : Cedrenus vero, pag. 775, scribit. Patzinaci- tarum gentem magnam ac populosam dividi in (redecim tribus : Τὸ ἔθνος τῶν Πατζινάχων, Σχυθι- xby ὑπάρχον, ὑπδτῶν λεγομένων Βασιλείων Σχυθῶν, µέγα τέ ἐστι καὶ πολυάνθρωπον, πρὸς ὃ οὐδὲ Ev αὐτὸ χαθ᾽ ἑαυτὸ Σκυθικὺν γένος ἀντιστῆναι δύναται δ.ἔρηται δὲ εἰς τρισχαίδεχα γενεὰς, αἴτινες χαλοῦν- ται Bv πᾶσαι τῷ χοινῷ ὀνόματι, ἔχουσι δὲ ἑχάστη xaX ἴδ.ον ἀπὸ τοῦ αὐτῆς προγόνου xal ἀρχηγοῦ, τὴν πρηωσηγορίαν χληρωσαμένη * vipovtat δδ τὰς πέραν "στρου ἀπὸ τοῦ Πορυαθένους ποταμοῦ χα) µέχοι ΠΗαννονίας ἠπλωμένας πεδιάδας, νομάδες τε ὄντες, xal τὸν σχηνήτην διαπαντὺς ἀσπαζόμενοι βίον. Pa'zinacarum gens Scythica est, eorum Scytharum qui Basilii dicuntur, magna et populosa, οἱ cui nulla alia gens Scythica resislere sola possit. Dividitur autem in tredecim tribus, que ut universe commune Palzinacitarum nomen usurpant, ila quavis a swo D generis principe atque auctore peculiarem sortita est appe!lationem. 1Incolunt. trans [strum planities a Borysthene fluvio ad. Pannoniam usque porrectas, incerlis errantes sedibus, semperque in tabernaculis degentes. 1n hoc autem Patzinacarum tractu hodie . l'odolia et Moldavia visuntur, υἱ scribit Orte- lius. (11) Omnia hzc themata paulo infra compositis nominibus insigniuntur, exceptis Gyla et Charoboe. Nec dubito quin plurima liorum thematum nomina corrupta ac depravata sint, ut. s:epe aecidere solet Scriptoribus Grecis, dum barbara nomina refe- runt. (78) 1n ms. diversis verbis hxc habentur, ἀπὸ τῆς ἰδίας χώρας. (79) Sic ms. codex ; in editis vero, τὸν Γιασή legi- tur. Ft paulo infra idem thema Γιασιγχοπὸν appella- tur à uomine cjusdem principis. v 315 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 916 Gyle Turcis proximum est : Charoboe thema A Ἰστέον ὅτι αἱ τέσσαρες τῶν Πατζιναχιτῶν γενεαὶ, Russie adjacct : Jabdiertim vero thema contermi- — fjyouv τὸ θέµα Κουαρτξιτξουρ (80), καὶ τὸ θέµα num est tributariis pagis [ως regionis, puta Σνρουκαλπέη (81), xai τὸ θέµα Βοροτάλμας, χαὶ Ultinis, Derbleninis, Lenzeminis, reliquisque Scla- τὸ θέµα Βουλατζοσπὸν (82), χεῖνται πἐρα τοῦ Δα- vis. Distat autem Patzinacia ab Uzia et Chazaria iti- νάπρεως (85) ποταμοῦ, πρὸς τὰ ἀνατολιχώτερα nere dierum quinque, ab Alania dierum sex, a Moria — xa βορειότερα µέρη ἑναποθλέποντα πρός τε θὐξίαν, dierum decem, a Russia unius diei, a Turcia die- καὶ Χαζαρίαν, xaX ᾽Αλανίαν, καὶ τὴν Xepotuva, xo rum quatuor, a Bulgaria dimidii unius diei: pro-— t& λοιπὰ xM paa * αἱ δὲ ἄλλαι τἐσσαρὲς γενεαὶ xeiv- pinqua est Chersoni, sed magis etiam Bosporo. ^ «a& ἔνθεν τοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ (84), πρὺς τὰ δυτιχκώτερα xal ἀρχτιχώτερα µέρη * τουτέστι τὸ θέµα Γιαζιχοπὸν (85) πλησιάξει τῇ Βουλγαρίᾳ, τὸ 6: θέµα τοῦ κάτω Γύλα (80) πλησιάζει τῇ Τουρχίᾳ, τὸ δὲ θέµα Χαροθόη πλησιάξει τῇ Ῥωσίᾳα, τὸ δὲ θέµα Ἱαθδιερτὶμ (87) πλησιάνει τοῖς ὑποφόροις χωρίοις χώρας τῆς Ῥωσίας (88), τοῖς τε Οὐλτίνοις, καὶ Δερθλενίνοις, xai Λενζενίνοις, καὶ τοῖς λοιποῖς Σχλάθοις. ᾽Απϕχισται δὲ ἡ Πατξιναχία ἐκ μὲν Οὐζίας χαὶ Χαζαρίας ὁδὺν ἡμερῶν πέντε, Ex δὲ Δλανίας ἡμερῶν ἓξ, ἀπὸ δὲ Μορδίας (89) 65», ἡμερῶν δέκα, ἀπὸ δὲ ᾿Ῥωσίας ὁδὸν ἡμέρας μιᾶς, àmb δὲ Τουρχίας ὁδὺν ἡμερῶν τεσσάρων, ἀπὸ 6k Βουλγαρίας ὁδὸν ἡμέρας Ἅμισυ * xai εἰς Χερσῶνα μέν ἔστιν ἔγγιστα, εἰς δὰ τὸν Ἡόσπορον πλησιέστερον. Sciendum est, quo tempore expulsi sua regione Ώ '[oz£ov ὅτι κατὰ τὸν χαιρὸν ὃν οἱ Πατζιναχῖται Patzinacit:& fuere, nonnullos eorum sponte sua illie mansisse, et Uzis cobabitasse : suntque inter eos etiam nunc, ea babentes indicia, ut facile diecerni possint, cognoscique quales sint, et quo- modo avelli a suis contigerit : siquidem utuntur vestibus decurtatis, et ad genua tantum pertin- gentibus, et manicis abscissis ; ea videlicet re in- nuentes, a gentilibus se suis esse diremptos. Ultra vero Danaprim flumen, qua parte Bulgariam spec- tat, ad ejusdem fluminis trajectus urbes desert sunt : prima urbs qua Paizinacitis Aspron sivc Alba dicitur, quod e saxo albicante constructa sit : secunda Tungataz : tertia Cracnacata : quarta Salmacate : quinta Sacacatw, sexta Giaiucatz. ]nveniuntur autem inter urbium collopsarum fa- C bricas ecclesiarum indicia quxdam, et cruces ex lapide tophino exsculptz : unde quasi per tradi- tionem credunt nonnulli, olim illic sedes habuisse Romanos. Porro Cangar quoque appellantur Patzi- nacitqa, non omnes quidem, sed trium tantum thematum incole, nimirum thematis Jabdierti, Cuarizitzur, et Chabuxingyla : tanquam qui ceteris ἀπὺ τῆς ἰδίας χώρας ἐξεδιώχθησαν, θελήσει τινὲς ἐξ αὐτῶν χαὶ olxzia γνώµῃ ἐναπέμειναν ἑχεῖσε, καὶ τοῖς λεγομένοις Οὖῦδοις συνῴκησαν * καὶ μέχρι τοῦ νῦν εἰσιν ἐν αὐτοῖς, ἔχοντες τοιαῦτα γνωρίσματα ὥστε διαχωρίζεσθαι αὑτοῖς χαὶ νοεῖσθαι τίνες τε σαν, xai πῶς αὐτοὺς ἁποσπασθΏναι τῶν ἱδίων συνέθη * τὰ γὰρ ἱμάτια αὐτῶν slot χόντουρα (90) µέχρι Υο- νάτων, xa τὰ μανίχια (91) ἀπὺ τῶν βραγχιύνων ἀποχεχομμένα, ὡς 6rOev Ex. τούτου δειχνύντες, ὅτι ἁπὺ τῶν ἰδίων χαὶ ὁμοφύλων ἁτεκόπησαν. Ἰστέον ὅτι ἔνθεν τοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ πρὸς τὸ ἀποθλέ- πον µέρος τὴν Πουλγαρίαν εἷς τὰ περάµατα τοῦ αὐτοῦ ποταμοῦ εἰσὶν ἐρημόχαστρα. Κάστρον πρῶτον, τὸ ὀνομασθὲν παρὰ τῶν Πατζξιναχιτῶν "Ασπρον, διὰ τὸ τοὺς λίθους αὑτοῦ φαΐνεσθαι χαταλεύχους ' vá- στρον δξύτερον, τὸ Τουγχᾶται ' χάστρον τρίτον, τὸ Κραχνακάται' χάστρον τέταρτ.ν, τὸ Σαλμακάται’ χάστρον πέμπτον, τὸ Σαχαχάται ' χάστρον ἔχτον, Γιαιουχάται. Ἐν αὑτοῖς δὲ τοῖς τῶν παλα.οκάστρων χτίσμασιν εὑρίσκονται χαὶ ἐχκλησιῶν Υνωρίαματά τινα, xaX σταυροὶ λαξευτοὶ elg λίθους πορίνους (92): ὅθεν Χαί τινες παράδοσιν ἔχουτιν, ὡς Ῥωμαῖοί ANSELMI BANDURII NOT.£. (80) Hoc nomen compositum est ex nomine the- matis Τζούρ, et principis qui in eo tunc regnabat dum hzc scriberet Porphyrogenitus : nam, ut scribit Cedrenus paulo superius citato loco, prater commune Patzinacitarum nomen, quzvis tribus a $uo generis principe atque auctore peculiarem sortita est appellationem : Διῄρηται δὲ εἰς τρισχαί(- ὅεκα γενεὰς, αἴτινες χαλοῦνται μὲν πᾶσαι τῷ χοινῷ ὀνόματι ἔχουσι δὲ ἑχάστη χαὶ ἴδιον, ἀπλ «ou. αὑτῆς προγόνου καὶ ἀρχηγοῦ τὴν προσηχορίαν Χληρω- σαμένη. (81) Sicet in mss. ; at fortassis legendum, Zv- joXouAmén , quippe paulo superius hoc thema ουλπέη. et non Καλπέη appellatur. (82) Thema hoc paulo superius Tyoxóv, et non Ἱζξοσπόν vocatur. (85) Ultra Danaprim flumen. In editis legitur παρ) αὐτοῦ Δανάπρεως, ad Danaprim flumen. δὴ Sic in ins. Perperam in editis legitur, ὅθεν 40) Δανάπρεως ποταμουῦ * quippe quatuor Patzina- citarum tliemata ultra Danaprim sita fuisse ait, quatuor vero cis Danaprim. (85) Nomen compositum ex Χοπὸν thematis no- mine, et Γιαζί seu Γιαζή principis nomine, qui in eo (themate regnabat, quo tempore Patzinacitze suis sedibus ejecti fuere, ut ait paulo superius idem Porphyrogeuitus. (88) Circa finem hujus capitis hoc idem thema composito nomine insignitur, ect Chabuxingyla di- citur. (87) Nomen primi thematis compositum; sed supra scribitur Ἠρτὴμ, non vero ἘἙρτίμ. Cate- rum duarum tribuum Patzinacitarum, quarum una Belemarnis et altera Pagumanis vocabatur, meni- nit Cedrenus pag. 776. . (88) Sic in ms. codice. In editis legitur, πλη- σιάζει ταῖς ὑποφόροις χῶραις τῆς Ῥωσίας. (59) Sic ms. dex. Editi habent, ἀπὸ δὲ Μοδίας, sed Meursius hic pro Μοδίας legendum ail Μηδίας” cui libenter subscribo. 0L (90) Κόντουρο;, idem quod Κοντός, Brevis, inquit Ducangius in suo Gloss. γιο. (91) Μανίχιον, Manica. Vide Gloss. Grzc. Du- cangii. (92) Sic ms. codex. Eliti habent, εἰς λίθους πο- ρίνας, sed Meursius pro πορίνας legendum ait συ” ρίτας. 9/7 ΡΕ ADMINISTRANDO IMPERIO. 318 ποτε τὰς Χατοιχίας εἶχον ἐχεῖσε, ἸἹστέον ὅτι ΚάΥ- A fortiores, nobilioresque sunt; nam loc γοςσ' ἵρεα χαρ ὀνομάρονται οἱ Πατζινακῖται, ἀλλ᾽ οὐχὶ πάντες, — Cancar significat, πλὴν ὁ τῶν τριῶν θεμάτων λαδς, τοῦ Ἰαθδιηρτὶ (95), xai τοῦ Κουαρτζιτεοὺρ (94), xai τοῦ Χαθουξιγγνλὰ, ὡς ἀνδρειότερο. xal εὐγενέατερο: τῶν λοιπῶν ' τοῦτο Υὰρ δηλοῖ ἡ τοῦ Káyxap προσηγορία. ΚΕΦΑΛ. AIT, 107 CAPUT XXX VIII. Περὶ τῆς Υεγεα.]ογίας tov ἔθνους τῶν Τούρχων — De Turcarum geniis genealogia, εἰ unde ea gens xal ó0ev κατάγονται. originem ducat. "Ott τὸ τῶν Τούρχων ἕἔθνος πλησίον τῆς Χαξαρίας Turcarum gens olim prope Chazariam habitabat, τὸ παλαιὸν «hv κχατοίκησιν ἐποιεῖτο εἰς τὸν τόπον — in loco cui cognomen Lebedias a primo ipsorum τὸν ἐπονομαξόμενον Λεθεδία ἀπὸ τῆς τοῦ πρώτου — boebodo; qui nomine quigem Lebedias appellaba- βοεθόδου αὑτῶν bmwvupgíze, ὅστις Bo£6obog (95) τὸ — tur; dignitate vero, quemadmodum reliqui ejus" μὶν τῆς κλήσεως ὄνομα Λεθεδίας προσαγορεύετο, successores, boebodus vocabatur. In hoc igitur τὸ δὲ τῆς ἀξίας, ὡς xol oi λοιποὶ μετ' αὐτὸν, Ώοέ- — loco, nimirum in predicta Lebedia, fluit amnis 6οδος ἐκαλεῖτο. Ἐν τούτῳ οὖν τῷ τόπῳ τῷ προῤῥη- ^ Chidmas, qui etiam Chingylus cognominatur. Et θέντι Λεθιδία ^ ποταμός ἐστι ῥέων Χιδμὰς, ὁ xaV— quidem tunc temporis non Turcz, sed Sabartceas- Χιγγλοὺς ἑπονομαξόμενος. Οὐκ ἑλέγοντο δὲ τῷ p phali quadam de causa dicebantur : erantque gen- τότε χρόνῳ Τοῦρχοι, ἀλλὰ Σαθαρτοϊάσφσλοι Ex τινος — tes eorum septem, et principem vel indigenam ai-íag ἐπονομάζοντο. Καὶ ol μὲν Toupxot Υενεαὶ — ve] alienigenam habuerunt nunquam; sed erant ὑπῆρχον ἑπτὰ, ἄρχοντα δὲ εἲς αὐτοὺς εἴτε ἴδιον s'z& — inter ipsos hoebodi quidam, quarum primus is, cu« ἀλλότριον ποτὲ οὐκ ἐχτήσαντο, ἀλλ ὑπῆρχον iv jus supra mentionem fecimus, Lebedias. Habita- αὐτοῖς βοέθοδοί τινες, ὧν πρῶτος βοέθεδος fi» ὁ — runt autem cum Chazaris annos tres, omnibus προῤῥηθεὶς Λεθεδίας. Σννῴχησαν δὲ μετὰ τῶν Χαζάἀ- — eorum in bellis adjutores : Chaganusque Chazariz pow ἐνιαυτοὺς τρεῖς, συμμαχοῦντες τοῖς Χαξάροις princeps primo Turcarum boebodo Lebcdi:z, for- £v πᾶσι τοῖς αὐτῶν πολέμοις. 'O δὲ Χαγάνος ἄρχων — titudinis eurum ac commilitii causa, uxorem dedit Χαξαρίας διὰ «hv αὐτῶν ἀνδρείαν καὶ συμµμαχίαν, — Chazaram nobilem, motus fortitudinis ejus fama, τῷ πρώτῳ βοεξόδῳ τῶν Τούρκων Λεθεδίᾳ ἔπονομα- et generis splendore, ut ex eo prolem tolleret : et ζομένῳ γυναῖχα δέδωχε πρὸς Ὑάμον Χαξάραν εὖ- tamcn casu factum est, ut ex Clazara illa liberos γενη, διὰ τὸ τῆς ἀνδρείας αὐτοῦ περίφηµον, καὶ τὸ — non susciperet Lebedias. Patzinacite vero, qui τοῦ γένους περιφανὲς, ὅπως ἓξ αὐτοῦ τεχνώσῃ ὁδὲ — Cancar olim cognominabantur (nam hoc nomen Λεθεδίας ἐχεῖνος Ex τινος τύχης μετὰ τῆς αὐτῆς — Concar apud ipsos nobilitatem ac fortitudinem si- Χαζάρου οὐχ ἑἐπαιδοποίησεν. Οἱ δὲ Πατζιναχῖται, C guificat) armis contra Chazaros sumptis victi, ter- οἱ πρότερον Káyxap ἐπονομαξζόμενο:’ (τοῦτο Υὰρ τὸ — ram suam deserere, et Turcarum regionem incolero Κάγχαρ ὄνομα ἐπ εὐγενείᾳ xal ávbpsia ἑλέγετο — coacti fuere. Bello autem inter Turcas et Patzina- παρ) αὐτοῖς [90]: πρὸς Χαζάρους οὖν οὗτοι χινή- — citas tunc temporis Cancar cognominatos, exorto, σαντες πόλεμον, xal ἠττηθέντες, τὴν οἰχείαν γην — Turcarum exercitus devictus fuit, atque in partes χαταλεῖψαι, χαὶ τὴν Τούρχων χατοικῆσαι κατηναγ- — duas divisus; et earum una quidem orientem χάσθησαν. ᾿Αναμεταξὺ δὲ τῶν Τούρχων συναφθέντος — versus partem Persidis incoluit; et hi etiam in ho«- πολέμου (97) καὶ τῶν Πατζινακιτῶν, τῶν τηνικαῦτα — diernum diem de veteri Turcarum cognomine Sa- Káyxap ἐπονομαζομένων, τὸ τῶν Τούρχων φοσσά- baricasphali nuncupantur : altera vero pars oc- τον ἠττήθη, xai εἰς δύο διῃρέθη pépn* καὶ τὸ — cidentem versus sedes posuit cum boebodo suo ac μὲν ἓν µέρος πρὸς ἀνατολὴν εἰς τὸ τῆς Περαίδο ^ duce Lebedia in locis Atelcusu nuncupatis, qua µέρος χατῴχησεν, ot xal µέχρι τοῦ νῦν χατὰ τὴν — nunc Patzinacitarum gens incolit. Paulo vero post τῶ» Τούρχων ἀρχαίαν ἐπωνυμίαν καλοῦνται Za- — Chaganus ille Chazariz princeps per legatos petiit 6αρτοϊάσφαλοι * τὸ δὲ ἕτερον µέρος εἰς τὸ δυτιχὺν a Turcis ut ad se Chelandiam mittant primum χατῴχησε µέρος, ἅμα χαὶ τῷ βοεθόδῳ αὐτῶν xat , eorum boebodum : itaque ad Chaganum Chazariz ἁρχηγῷ Λεθεδίᾳ, εἰς τόπους τοὺς ἑπονομαζομένους — profectus Lebedias interrogavit, qua ipsius vo- ἸΑτελχούνου, ἐν olg τόποις τὸ vov τῶν Πατζιναχι- candi causa esset? cui Chaganus, [5ο 6ο eum τῶν ἕθνος χατοιχεῖ. Ὀλίγου δὲ χρόνον δ,αδραµόντος, — vocasse, ut, quandoquidem nobilis, prudens, stre- 6 Χαγάνος ἐχεῖνος ἄρχων Χαζαρίας τοῖς Τούρχοι — nuus, primusque Turcarum esset, gentis sue 108 ἐμήνυσε τοῦ πρὸς αὐτὸν ἁποσταλῆναι χελάνδια (98) — principem faceret, eo pacto, ut sibi subesset : ANSELMI ΒΑΝΡΟΠΙΠΙ NOTE. (95) Sic in ms. Perperam vero in editis legitur, (97) Sic ex ms. In editis locus lic corruptus ac τοῦ Auubwpti: quippe bujus thematis mentio — mutilus. occurrit et supra. (98) Chelandia urbs hic est circa Bosporum, (94) Compositnm ex Τζούρ, thematis nomine, e£ — non vero navigii genus, ut putavit Meursius, et principis, ut paulo ante monuimus. [n eJitislegitur, ideo hunc locum sic interpretati sumus : Paulo K ρουαρτζιτζοῦ. vero post Chaganus ille Chazarie princeps per lega- (93) Latine Vaivoda, dignitas apud Slavos, Voé- — tos petiit a Turcis, ut ad se Chelandiam mittant τοάα. Idem quod apud Laünos, Capitaneus, Tribu- — primum eorum boebodum. Meursius vero perperam nus, Dux militum. locum hunc sic vertit : Paulo vero post Chazarice (96) Sic ex ms. codice. De cadem re loquitur — princeps Chaganus per legatos mitti »ibi α primo scriptor noster et capite precedenti. Turcarun boebodo chelandia petiit, 319 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 399 at ille respondit : Affectum tuum erga me, οἱ vo- A τὸν πρῶτον αὐτῶν βοέθοδον, 'O Λεθεδίας τοίνυν luntatem exosculor, gratiasque dighas dico; quando vero (ali prineipatui non suflicio, parere non possum : sed est alter a me Boebodus, Sal- mutzes nomine, qui et filium habet Árpaden nun- enpatum : horum sive ipse Salmutzes, sive filius ejus Arpades princeps fiat, tibique subjiciatur. Placuit itaque h»c oratio Chagano, virosque cum ipso ad Turcas misit, qui ubi cum iis sermonem communicassent, visum potius illis fuit Arpadem principem constituere, quam patrem Salmutzen, utpote digniorem, et prudentia, consilio, ac forti-- tudine insignem, talique principatui parem : quem - etiam solemni, Chazarorum more ac consuetudine in scuto erectum principem fecerunt. Et ante bunc Arpadein Turcae principem alium nullum unquam B habuerunt ; ex cujus etiam posteris ad huuc usque diem princeps Turci: constituitur, Post aliquot vero annos Turcas invadentes Patzinacite, eos cum principe Árpade persecuti sunt. Turcz itaque profligati fugientes, et terram ad sedes collocandas quaerentes, magnam Moraviam ingressi, incolas ejus expulerunt, ibique sedes suas posuerunt, te- nentque etiam in hodiernum usque diem : el ex eo tempore bellum cum Patzioacitis Turee non habuerunt. Ad Turcas vero orientem versus in Persidis partibus habitantes, quorum supra men- tionem fecimus, negotiatores suos mittunt etiam- num ii qui Occidentem incolunt praedicti Turcz, invisuntque illos, ct responsa sspe ab ipsis per hos accipiunt. Ceterum Patzinacitarum locus, quem tunc inhabitabant Turcm, a fluviis, qui illie sunt, cognominatur; flumina autem istlizc sunt : primus fluvius Baruch appellatur ; secundus Cubu; tertius Trullus ; quartus Brutus; quintus denique Seretus nuncupatur. πρὸς τὸν Χαγάνον Χαζαρίας ἀφιχόμενος ἀνηρώτα τὴν αἰτίαν δι’ ἣν ἐλθεῖν πρὸς αὐτὸν μετεπέμφατο " ὁ δὲ Χαγάνος εἶπε πρὺς αὐτὸν, ὅτι Διὰ τοῦτό σε προσεκαλεσάµεθα, ἵνα ἐπειδὴ εὐγενὴς xal φρόνιµος καὶ Ἱνδρειωμένος (99) ὑπάρχεις, καὶ πρῶτος τῶν Τούρχων, ἄρχοντά σε τοῦ ἔθνους σου προθαλώμεθα, xai ἵνα ὑπείχῃς τῷ λόγῳ χαὶ τῇ προστάξει Υμῶν. ὁ δὲ ἀποχριθεὶς πρὸς τὸν Χαγάνον ἀντέφησεν, ὅτι Thv περὶ ἐμέ σου σχἑσιν τε xa! προαίρεσιν µε-άλως ἑναποδέχομαι, xoi τὴν εὐχαριστίαν ὁμελογῶ σοι προσήχουσαν * ἐπεὶ δὲ ἁδυνάτως ἔχω πρὸς τὴν to:- αύτην ἀρχὴν, ὑπακοῦσαι ob δύναµαι, ἀλλὰ μᾶλλον ἔστιν ἕτερος ἀπ᾿ ἐμοῦ βοέθοδος, λεγόμενος Σα) μού- τζης (1), καὶ υἱὸν κεκτηµένφς ὀνόματι Αρπαδην : ἐχ τούτων μᾶλλον εἶτε ἑἐχεῖνος Σαλμούτδης, εἴτε ὁ υἱὸς αὐτοῦ ᾿Αρπαδὴῆς, ἵνα γένηται ἄρχων, χαὶ ἔστιν ὑπὸ τοῦ λόγου ὑμῶν. "Ev τούτῳ οὖν τῷ λόγῳ àpz- σθεὶς ὁ Χαγάνος ἐχεῖνος, δέδωχεν ἀνθρώπους αὐτοῦ μετ) αὑτοῦ, xaY εἰς τοὺς Τούρχους ἀπέστειλεν, οἳ καὶ συλλαλήσαντες περὶ τούτου μετὰ τῶν Τούρκων, μᾶλλον οἱ Τοῦρχοι τὸν ᾿Αρπαδὴ γενέσθαι προέχριναν ἄρχοντα, Ἠπερ Σαλμούτζη (2) τὸν αὑτοῦ πατέρα, ὡς ἀξιολογώτερον ὄντα xaY περισπούδαστον Ev τε φρονήσει χαὶ βουλῇ καὶ ἀνδρείᾳ, xai ἱκανὸν πρὺς τὴν τοιαύτην ἀρχήν. Óv xal ἄρχοντα πατὰ vb τῶν Χαζάρων ἔθος xal ζάχανον (9) πεποιἠχασι σηχὠ- σαντες αὑτὸν εἰς σχουτάριων (4). IIph δὲ τοῦ 'Ap- παδὶ τούτου ἄρχοντα ἕτερον οἱ Τοῦρχοι οὐχ ἑκτή- σαντο πώποτε" ἐξ οὗ xai μέχρι. τῆς σήμερον ἐχ τῆς τούτου γενεᾶς ἄρχων Τουρκίας καθίσταται. Μετὰ δὲ τινας χρόνους τοῖς Τούρχοις ἐπιπεσόντες οἳ Πατζ ωαχῖται κατεδίωξαν αὐτοὺς μετὰ τοῦ ἄρχοντος αὐτῶν Αρπαδή. Οἱ οὖν Τοῦρχοι τραπέντες καὶ πρὺς κατοἰχησιν γῆν ἐπιζητοῦντες, ἑλθόντες ἀπεδίωξαν οὗτοι τοὺς τὴν μεγάλην Μοραθίαν χατοιχοῦντας, xal εἰς ttv γῆν αὐτῶν χατεσχῄνωσαν, εἰς fiv νῦν οἱ Τοῦρχοι µέχρι τῆς σήμερον κχατοιχκοῦσι' xal ἕκτοτε π΄)εμον οἱ Τοῦρχοι μετὰ τῶν Πατζιναχιτῶν (6) οὐχ ἑποίησαν. Eig δὲ τὸ χατασχηνῶσαν τὸ προῤῥηθὲν ἔθνος τῶν ῬἙούρχων πρὺς τὴν ἀνατολὴν εἰς τὰ τῆς ΗἩερσίδος µέρη ᾽ μέχρι τοῦ νῦν πραγματευτὰς mo- στἆλλουσιν οὗτοι ol πρὸς τὸ δυτιχὸν µέρος οἰχοῦντες προειρηµένοι Τοῦρχοι, χαὶ βλέπουσιν αὑτοὺς, X2 ἀποχρίσἒις παρ᾽ αὐτῶν πρὸς αὐτοὺς πολλάκις ἀποχομίζοὺσιν. "Ort ὁ τῶν Πατζινακιτῶν τόπος, ἓν ᾧ τῷ τότε χαιρῷ κατῴκησαν ol Τοῦρχοι, χαλεῖται κατὰ τὴν ἐπωνυμίαν τῶν ἐχεῖσε ὄντων ποταμῶν. Οἱ δὲ ποταμοὶ εἰσὶν οὗτοι ΄ ποταμὶς πρῶτος ὁ χαλούμεν ς Βχρούχ * ποταμὸς δεύτερος ὁ καλούμενος ANSELMI BANDURII NOTAE. (99) Sic ex mss. Perperam vero legitur in editis D Latinum scutum. Sed observanius est hic ritus, ἱδριωμένος. (1) In editis paulo infra hic ᾽Αλαούτζης appella- tur, unde. Meursius utrobique Αλμούτνης &criben - dum ait; at in ms. codice utrobique Σαλμούτκης legitur. (2) Perperam in editis et in mss. legitur εἴ- περ, etc, (5) Nimirum, quem etiam. solemni Chazarorum more ac consuetudine in sculo erectum principem fe- cerunt, Zázavoy porro vox Mlyrica seu. Slava cor- rupte scripta videlicet ^ Sakon, vel Sacon, el in plurali Sakona, legem οἱ consuetadinein significat uti pluribus mouuituus supra ad cap. 8 hujusce libri, ubi hic ipsa vocc utitur scriptor noster. Ceteruin perperam hac lcgitur in editis, ἔθνος pro ἔθος. (4) Σικώνειν, αιχόννειν οἳ σηκώνει», subleuare, tollere ei erigere significat ; σχουτάριον aute est scuto impositum tollendi principem designatum ; qui quidem communis erat tai lomanis quai Barbaris. Ammianus Marcellinus lib. xx, de Juliano a Gallicanis militibus principe renuntiato : /mpo- situsque scuto pedestri, et sublatius eminens, 'populo silente, Augustus renuntiatus, jubebatur diadema proferre, Zonaras in Justiniano, ubi 4ο Hypatio a seditiosis in imperatorem electo : xal ἐπὶ ἁἀσπίδος αὐτὸν µετάρσιον ἄραντες, ἀναγορξύουσι βασιλέα, atque clypeo in sublime elatum, imperatorem consa- lutant. Cxterum de hoc. more eligendi principem luribus egere Pithieus lib. Ἡ Advers. cap. vi ipsius ad Tacitum, Demsterus ad Corippum, Valesius ad Ainmisnum, et 4lii qnamplurimi. — (5) In mss. legitur. παρὰ τῶν Πατν ναχ,τῶν οὐκ ἐβέδαντο. em» 321 Κουθοῦ * ποταμὸς τρίτος ὁ χαλούμενος Τροῦλλος * πέμπτος ὁ χαλούμενος Σέρετος. ΚΕΦΑΛ. Λθ’, Περὶ τοῦ ἔθνους τῶν Καθάρων. Ἱστέον ὅτι οἱ λεγόμενοι Κάδαροι (6) ἀπὸ τῆς τῶν Χαζάρων γενεᾶς ὑπῆρχον * xal δῆ συμθᾶσάν τινα παρ αὐτῶν ἁἀποστασίαν γενέσθαι πρὸς τὴν ἀρχὴν αὐτῶν, καὶ πολέμου ἐμφυλίου καθιστάντος, fj πρώτη ἀρχὴ αὐτῶν ὑπερίσχυσεν * χαὶ οἱ μὲν ἐξ αὐτῶν ἀπεσφάγησαν (7), oi δὲ ἐξέφυγον, xoi ᾖλθον xal κατεσχήνωσαν μετὰ τῶν Τούρχων εἰς τὴν τῶν Πα- τζιναχιτῶν γῆν, xal ἀλλήλοις συνεφιλιώθησαν, xal Κάδαροί τινες ὠνομάσθησαν (8). 0θεν xal τὴν τῶν Χαζάρων γλῶσσαν αὐτοῖς τοῖς Τούρχοις ἑδίδαξαν, xaX μέχρι τοῦ νῦν τὴν αὐτὴν διάλεχτον ἔχουσιν * ἔχηυσι δὲ καὶ τὴν τῶν Τούρχων ἑτέραν γλῶτταν. Auk δὲ τὸ εἰς τοὺς πολέμους ἰσχυρωτέρους xal ἀνδρειο- τέρους δείχνυσθαι τῶν ὀχτὼ γενεῶν, χαὶ προεξάρ- B X&tw του πολέμου προεκρίθησαν πρῶται γενεαί * εἷς δὲ ἐστιν ἄρχων ἐν αὐτοῖς, Ἴγουν ἐν DE ADMINISTRANDO IMPERIO. ποταμὸς τέταρτος ὁ καλούμενος Dpouto;* 322 τηταμὸς CAPUT XXXIX. De Cabarorum gente. Cabari a Chazarorum gente descendunt. Fac'a autem inler eos secessione, belloque orto civili, prior pars vicit : quique victi, pars occisi sunt, pars fugientes ad Turcas in Patzinacitarum terram sc contulerunt, ibique sedes posuerunt, contra- ctaque mutua amicitia 109 Cobari appellati sunt ; unde et Chazarorum linguam ipsos 'Turcas docue- runt, liabentque etiam hodie eamdem dialectum ; aliaque item Turcarum lingua utuntur. Quia vero fortitudine bellica et strenuitate octo aliis gentibus prestabant, iisque in praliis antecellebant, pri- mum in tribubus locum obtinuerunt ; unusque in illis tribus Cabarorum populis priuceps est ad hodiernum usque diem. ταῖς τρισὶ Υενεαῖς τῶν Καθάρων, ὅστις xal µέχρι τῆς σἡμερόν ἐστι, ΚΕΦΑΛΛ. Μ’. Περὶ τῶν γενεῶν τῶν Καθάρων καὶ Tovpxovr. Πρώτη ἡ παρὰ τῶν Χαζάρων ἁποσπασθεῖσα αὕτη ἡ προῤῥηθεῖσα τῶν Καθάρων γενεὰλ, δευτέρα τοῦ Νέχη (9), τρίτη τοῦ Μεγέρη, τετάρτη τοῦ Κουρτυ- Ὑερμάτου, πέμπτη τοῦ Ταριάνου, ἕκτη Γενὰχ, ἑθδύμη Kaph, ὁγδόη Κασή. Καὶ οὕτως ἀλλήλοις συναφθέντες μετὰ τῶν Τούρχων οἱ Κάθαροι εἰς τὴν τῶν Πατξινακιτῶν χατῴχησαν γῆν. Μετὰ δὲ ταῦτα παρὰ Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου χαὶ ἁἀοϊδίμου βασι- λέως προσχληθέντες διεπἐρασαν, χαὶ τὸν Συμεὼν πρλεμήσαντες (10) κατὰ χράτος αὐτὸν ἤττησαν ' xat ἐξελάσαντες µέχρι τῆς Πρεσθλάθου (11) διῆλθον ἁποκ)εΐσαντες αὐτὸν εἰς τὸ xáctpov τὸ λεγόμενου Μουνδράγα, καὶ εἰς τὴν ἰδίαν χώραν ὑπέστρεφαν * τῷ δὲ τότε καιρῷ τὸν Λιούντικα τὺν υἱὸν τοῦ 'Ap- παδὴ εἶχον ἄρχοντα. Μετὰ δὲ τὸ πάλιν τὸν Συμεὼν μετὰ τοῦ βασιλέως τῶν Ῥωμαίων εἱἰρηνεύεσθαι, xal λαξεῖν ἄδειαν, διεπἐµψατο πρὸς τοὺς Πατζιναχίτας, καὶ μετ αὐτῶν ὑὠμοφώνησε τοῦ καταπολεμῆσαι xal ἀφανίσαι τοὺς Τούρχους. Καὶ ὅτε οἱ Τοῦρχοι πρὸς ταξείδιον ἁἀπῆῃλθον, οἱ Πατξιναχῖται μετὰ τοῦ Σν- μεὼν Ἴλθον χατὰ τῶν Τούρχων, xal τὰς αὐτῶν φαμηλίας παντελῶς ἑἐξηφάνισαν, xal τοὺς εἰς qU- λαξιν της χώρας αὐτῶν Τούρχους ἀπεχεῖσε xaxiv- CAPUT XL. De Cabaris et Turcis. Prima a Chazaris avulsa ha:c Cabarorum ge:s οδί, quam dixi; secunda Nece; tertia Megere ; quarta Curtugermati; quinta Tariani; sexta Ge- nach ; septima Care; octava Case. Atque sic con- nexi inter se Cabari cum Turcis Patzinacitarum terram incoluerunt, Postea vero a Leone illo Christi amante ac praeclaro imperatore accer- siti trajecerunt, bellumque Symeoni inferentes, victo co fugatoque Presililabum usque pervene- runt ; et cum in urbe Muudraga eum | inclusissent, domum redierunt, quo tempore Liuntica Arpada filium principem habebant. Postquam autem ite- rum cum Romanorum imperatore pacem Symeon fecisset, et opportunitatem nactus esset, ad Patzi- nacitas legatos misit, et fedus cum iis iniit ad oppuguandos delendosque Turcas. Cumque ad bellicam expeditionem abiissent Turca', contra eos Patzinacitz cum Symeone profecti, fanilias ipso- rum omnino perdiderunt, hinc miscere pulsis qui ad regionis istius custodiam relicti erant. Htaque reversi Turce regionem suam desertam vasta- tamque invenientes, in ea terra, quam ad hodier- num diem usque incolunt, sedes posuerunt ; in ca ANSELMI DBANDURII NOTE. (6) Sic in omnibus codicibus mss. ct ubique le- gitur. At Meursius pro Ká6apot ubique legeudum putat "A6apot. (7) Nimirum ; quique victi, pars occisi sunt, pars fugientes ad Turcas in Patzinacitarum terram se con- Iulerunt, ibique sedes posuerunt, contractaque mutua amicitia Cabari appellati sunt. Perperam Meursius hic ita interpretatur : quique victi, pars occisi sunt, pars [fugientes ad Turcas Patzinacitasque 56 contulerunt, et in eorum terra sedes posuerunt, con- tractaque mutua amicitia Barbari appellati sunt. (8) Sic in ms. codice. In editis vero perperam legitur hic Βάρέαροι pro Ká£apo:. (9) Sic ex ms. codice. In editis legitur, δευτέρα f; Νέχη. (10) Quomodo Bulgari a Romanis et Turcis pro- fligati fuere, imperante Leone Philosopho, οἱ quo- p odo Turc» postmodum a Bulgaris internecione deleti fuere, pluribus narrat incertus continuator -Theophanis in Vita Leonis imperatoris, necnon Symeon Magister in ejusdem Augusti Vita. (11) Hac eadem urbs aliis Περσαθλάθα dicitur; ct quidem Persthlavam Magnam, Bulgarie regum regiam, exprgnavit Joannes Zimisces, utramque Magnam et Parvam Basilius. Magnam ad lstrum S'atuit Anna ; Zonaras et Scylitzes haud. procul a Dorostolo. Ad Illiemum montem ponitur a Niceta in Isaacio lib. t, n. 5, quo loco cam describit. Vide quo lib. y Comment. de ea monuimus. 323 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 324 nimirum regione, quam a fluminibus cognomina- A x&xc; (19) ἀπεδίωξαν. Οἱ δὲ Τοῦρχοι ὑποστρέφαντες, tam esse supra diximus. Locus autem, quem pri- tuitus "urce occupabant, a fluvio interlabeute nuncupatur Etel οἱ Cuzu, in quo nune Patzina- cita commorantur ; a quibus sane pulsi Turcz et profugientes, sedes posuerunt illic, ubi nunc ha- bitant. In. hoc autem locó antiqua quedam moui- menta supersunt ; inter quz pons Trajani impera- toris ad initia Turcie, et DBelegrada, qux trium dierum itinere ab ipso ponte distat, ubi turris est sancii ac magni Constantini imperatoris, et rursus ad cursum fluminis exstat. Sirmium, quod, Bele- grada abest duorum dierum itinere : inde magna Moravia baptismo carens, quam Turca devastarunt, cujusque princeps olim fuit Sphendoplocus. 110 xai τὴν χώραν αὐτῶν οὕτως εὑρόντες ἔρημον xat χατηφανισμένην, κατεσχἠνωσαν εἰς τὴν γῆν «εἰς ἣν καὶ σήμερον xatotxouct, τὴν ἐἑπονομαξομένην κατὰ τὴν ἀνωτέρω (13), ὡς εἴρηται, τῶν ποταμῶν ἔπω- νυµίαν. 'O δὲ τόπος ἓν ᾧ πρότερον οἱ Τοῦρχοι ὐπ- Ίρχον, ὀνομάξεται χατὰ τὴν ἑἐπωνυμίαν τοῦ ἑχεῖσε δ.ερχοµένου ποταμοῦ Ἐτλλ καὶ Κουζοὺ (14), v ᾧ ἁρτίως οἱ Πατζιναχῖται κατοιχοῦσιν * οἱ δὲ Ἰοῦρχοι παρὰ τῶν Πατζιναχιτῶν διωχθέντες Άλθον xal χατ- εσχήνωσαν εἰς τὴν vr» εἰς ἣν νῦν οἰκοῦσιν. Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ τόπῳ παλαιά τινά ἐστι γνωρίσματα * xai πρῶτον μέν ἐστιν f τοῦ βασιλέως Τραϊανοῦ γέ- φυρα χατὰ τὴν τῆς Τουρχίας ἀρχὴν * ἔπειτα δὲ xol Βελάγραδα ἀπὸ τριῶν ἡμερῶν τῆς αὑτῆς γεφύρας, Atque hac quidem juxta Istrum flumen monu- B ἐν ᾗ xol ὁ πύργος ἐστὶ τοῦ ἁγίου καὶ μεγάλου Κων- menta sunt, et cognomina. Ulteriora vero, qua omnia Turcis habitantur, cognomina nunc habent 3 fluminibus transcurrentibus. Eorum priuum Timeses est; alterum Tutes ; tertium Moreses ; quartum Crisus ; quintam Titza. Con(ines autem Turcis sunt orientem versus Dulgari; ubi eos Ister Quvius, qui et Danubius dicitur, separat : septentrionem versus Patzipacite ; ad occidentem Frauci; ad, meridiem Chrobati. Octo vero Ll Turcarum gentes principibus suis subjectze. non sunt, sed singule, pro fluminibus, quibus distin- guuntur, mutuo inter se contractu statuerunt quamcunque partem bello infestari. contigerit, ei cominuniter omni studio et cura suppetias ferre. Habent autem. primum ducem exercitus priucipem C e prosapia Arpade, cum quo duo alii gylas et carclan, qui judicum vicem obtinent. Et habet unaquaque gens peculiarem principem ; sunique gylas et carchan non nomina propria, sed digni- tates. Sciendum vero Arpadem magsum Turci principem filios genuisse quatuor, quorum primus Tarcatzus; secundus Jelech ; tertius Jutotzas ; quartus Zalian. Rursus Arpade primogenitus Tarcatzus filium habuit Tebele; alter Jelcch liliun genuit Eaelech ; tertius Jutolzas filium suscepit Pbalitzin, qui nunc principatum cnet : quartus Zaltas filium habuit Taxin. EU omnes quidem Arpade filii mortui sunt, superstitibus σταντίνου τοῦ βασιλέως * xal πάλιν κατὰ aiv τοῦ ποταμοῦ ἑἐχδρομὴν ἔστι τὸ Ῥέρμιον ἐχεῖνο τὸ Ἂε- γόµενον, ἀπὸ τῆς Πελγράδας ὁδὸν ἔχον ἡμερῶν δύο" καὶ ἁπὺ τῶν ἐχεῖσε ἡ µεγάλη Μοραδία, ἡ ἀθάπτι- στος, ἣν xal ἑξήλειφαν οἱ Τοῦρχοι (15), fi; Ἶρχε τὸ πρὀτερον ὁ Σφενδοπλόχος (160). Ταῦτα μὲν τὰ κατὰ «ov Ἴστρον ποταμὸν γνωρίσµατά τε xal ἐπωνυμίαι - «àB δὲ ἀνώτερα τούτων, ἐν ᾧ ἐστιν d) πᾶσα τῆς Τουρχίας χατασχήνωσις, ἁρτίως ὀνομάζουσι κατὰ τὰς τούτων ἐχεῖσε ῥεόντων ποταμῶν ἐπωνυμίας. Ol δὲ ποταμοὶ εἰσὶν οὗτοι * ποταμὸς πρῶτος ὁ Τιμή- σης ᾿ ποταμὸς δεύτερος Τούτης (17)* ποταμὸς Υ ὁ ἸΜορήσης : δ’ ὁ Κρίσος * xat πάλιν ἕτερος ποταμὸς ἡ Τίτρα. ΠἩλησιάζουσι δὲ τοῖς Τούρχοις (18) πρὺς μὲν τὸ ἀνατολιχὸν µέρος οἱ Βούλγαροι, bv ᾧ xat διαχωρίζει αὐτοὺς ὁ Ἴστρος, ὁ xat Δανούδιος λεχό- µενος ποταμός * πρὸς δὲ τὸ Bóps:ov οἱ Πατζινακῖται * πρὸς δὲ τὸ δυτιχώτερον οἱ Φράγγοι * πρὸς δὲ τὸ μεσημθρινὸν οἱ Χρώόατοι. Αἱ δὲ ὀκτὼ γενεαὶ τῶν Ἱούρχων αὗται πρὸς τοὺς οἰχείους ἄρχοντας οὐχ ὑπακούονσιν, ἁἀλλ᾽ ὁμόνοιαν ἔχουσιν εἰς τοὺς ποτα- μοὺς, εἰς οἷον µέρος προθάλλει πόλεμος συναγωνί- ζεσθαι μετὰ πάσης φροντίδος τε καὶ σπουδή». Ἔχουσι δὲ κεφαλὴν (19) πρώτην τὸν ἄρχοντα ἀπὸ τῆς γενεᾶς τοῦ 'Apmabh χατὰ ἀχολουθίαν, xai δύο ἑτέρους, τόν τε γυλὰν, χαὶ τὺν xapyàv, οἵτινες ἔχουσι τάς.ν κριτοῦ * ἔχει δὲ ἑχάστη Yeveà ἄρχοντα. Ἱστέον ὅτι ὁ γυλὰς χαὶ ὁ xapyàv οὐκ εἰσὶν ὀνόματα χύρια, tantum eorum nepotibus Phale et Tase cum pa- p ἀλλὰ ἀξιώματα. Ἱστέον ὅτι ὁ ᾽Αρπαδῆς ὁ μέγας trueli eorum Taxi; Tebelesque moriens filium reliquit Termatzum, qui nuper in gratiam re- Τουρχίας ἄρχων ἐποίησε δ’ υἱοὺς, πρῶτον τὸν Tap- χατ’οῦν, δεύτερον τὸν Ἰέλεχ, τρἰτον τὸν Ἰουτοτζάν, ANSELMI BANDURII NOT. (12) Sic in ms. codice. In editis legitur,:xaxàv xa- χῶς. Vide qux supra ad cap. 15, hac de re mo- nuimus. (15) Sic ex ms. Perperam legitur in editis, τὴν ἔπο- vopa,opévry xal -ἣν ἀνωτέρω, εἰς. Sed optime Meursius emendat. .(14) Hoc. flumen. Atel. dicitur. Porphyvogcnito cap. 37, sed Edel Tartarice vocatur, ut ibi uo- uuimus, (15) lta in. ms. legitur. Perperam vero in editis, fjv xai ἐξέλειψαν οἱ Τοῦρχοι, quam Turca deserue- runt, ΤΟ potius occuparunt, ut ex sequentibus epparet. (16) Sic in ms. hic et capite sequenti. In editis vero liic perperam legitur, σφενδονοπλόχος. (17) Sic ex ms. codice. In editis vero locus dc- pravatus ac. mutilus; duo quippe flumina ibi desi- derantur. (18) Hungariz hodierne tum cum a Turcis cc- cupata fuit, describuntur hic a Porphyrogcnito limites. (19) Κεφαλή, dux exercitus vel cohortis. Hac voce autem utitur etiam Porphyrogenitus eadem notione cap. 26 et infra cap. 91. Sed et plura alia exempla habes apud scriptores Dyzautinos, necnon etiam apud tacticos. 325 DE ADMINISTRANDO IMPERIO, 326 τέταρτον τὸν Ζαλτάν. Ἱστέον ὅτι ὁ πρῶτος υἱὸς τοῦ A diit cum Bultzo tertio principe, et carcha Turciz., Αρπαδὴ ó Ταρκατζοὺς ἐποίησεν υἱὸν τὸν Τεθέλη * ὁ ἓὲ δεύτερος υἱὸς ὁ Ἱέλεχ ἐποίησεν υἱὸν τὸν Εζέ- λεχ (20) * ὁ δὲ τρίτος υἱὸς ὁ Ἰουτοτζὰς ἐποίησεν υἱὸν τὸν Φαλίτζιν τὸν νυνὶ ἄρχοντα * 6 δὲ τέταρτος Dultzus autem hic carchas, filius est Cale carclia : estque Cale nomen proprium, cum carebas sit dignitas; quemadmodum εἰ gylas, qux tamen major est quam carchas, υἱὸς Ζαλτὰς ἐποίησεν υἱὸν Ταξίν. Ἱστέον ὅτι πάντες οἱ υἱοὶ τοῦ ᾽Αρπαδᾶ ἐἑτελεύτησαν * οἱ δὲ ἔγγονοι αὐτοῦ 0 τε Φαλῆς χαὶ Τασῆς, χαὶ ὁ ἑξάδελρος αὐτῶν ὁ Τάξις ζῶσιν. Ἰστέον ὅτι ἑτελεύτησεν ὁ Τεθέλης, xal ἔστιν ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ Τερματζοὺς, ὁ ἁρτίως ἀνελθὼν φίλος μετὰ τοῦ Βουλτζοῦ τοῦ τρίτου ἄρ- χοντος xai χαρχᾶ Toupxiag. Ἱστέον ὅτι ὁ ΠΒουλτζοὺς ὁ χαρχὰς vióg ἐστι τοῦ Καλὴ τοῦ χαρχᾶ * xai ὅτι τὸ μὲν Καλη ἔστιν ὄνομα xüpiov, τὸ δὲ καρχᾶς ἔστιν ἀξίωμα, ὥσπερ καὶ τὸ γυλὰς, ὃ ἐστι μεῖζον τοῦ χαρχᾶ. . ΚΕΦΑΛ., ΜΑ’. Περὶ τῆς χώρας τῆς Μωραδίας. Ἱστέον ὅτι ὁ Μωραθίας ἄρχων ὁ Σφενδοπλόχος (21) ἀνδρεῖος καὶ φοθερὸς εἰς τὰ πλησιάζοντα αὐτῷ ἔθνη CAPUT XLI. De Moravie regione. Moravie princeps Sphendoplocus fortis, terribi- lisque populis finitimis fuit, filiosque habuit tres, γέγονεν * ἔσχε δὲ ὁ αὐτὸς Σφενδοπλόχος τρεῖς υἱοὺς, p et fatis concedens, regionem suam in tres partes zai τελευτῶν διεῖλεν cl; τρία µέρη τὴν ἑαυτοῦ Χ9ραν, χαὶ τοῖς τρισὶν υἱοῖς αὐτοῦ ἀνὰ pide µερίδος χατέλιπε, τὸν πρῶτον καταλείφας ἄρχοντα μµἐγαν, τοὺς δὲ ἑτέρους δύο τοῦ εἶναι ὑπὸ τὸν λόγον τοῦ πρώτου υἱοῦ (33). παρῄνεσε δὲ αὐτοὺς τοῦ μὴ εἰς διάστασιν xal κατ ἀλλέλων γενέσθαι, παράδειγµα αὗτοῖς totoutov ὑποδείξας * ῥάθδους γὰρ τρεῖς ἑν- εγχὼν xai συνδήσας δέδωχε τῷ πρώτῳφ υἱῷ τοῦ «αύτας χλᾶσαι ’ τοῦ δὲ μὴ ἰσχύσαντος, πάλιν δέδωχε τῷ ἑτέρῳ, ὡσαύτως xai τῷ τρίτῳ * xal εἶθ᾽ οὕτω διαιρῶν τὰς τρεῖς ῥάόδους δέδωχε τοῖς τρισὶ πρὸς μίαν * οἱ δὲ λαθόντες χαὶ χελευσθέντες ταύτας xAd- σαι, εὐθέως αὐτὰς χατέκλασαν. Καὶ διὰ τοιούτου ὑποδείγματος παρῄνεσεν αὐτοὺς εἰπὼν, ὅτι El. μὲν διαµένετε ἓν ὁμοψυχίᾳ καὶ ἀγάπτι ἁδιαίῥετοι, ἀχατα- C γώνιστοι παρὰ τῶν ἐναντίων xal ἀνάλωτοι γενή- σεσθε * εἰ δΣ ἓν ὑμῖν γένηται ἔρις xal φιλονειχία, xal διαχωρισθῆτε εἷς τρεῖς ἀρχὰς, μὴ ὑποχείμενοι tQ πρώτῳ ἀδελφῷ, καὶ ὑπ ἀλλήλων ἀφανισθήσεσῦς, xai ὑπὸ τῶν πλησιαζόντων ὑμῖν ἐχθρῶν παντελῶς ἑξρλοθρευθήσεσθε. Μετὰ δὲ τν τελευτὴῆν τοῦ αὐτοῦ Σφενδοπλόχου ἕνα χρόνον ἓν εἰρήνῃ διατελέσαντες, ξριδος χαὶ στάσεως Ev αὐτοῖς ἑαπεσούσης, χαὶ πρὸς ἀλλήλους ἐμφύλιον πόλεμην ποιῄσαντες, ἑλθόντες o! Τοῦρχοι τούτους παντελῶς ἑξωλόθρευσαν, xa divisit, filiisque singulis suam portionem tradid:t : mqximum natu principem magnum faciens, reliquos vero duos sub cjus potestate constituens. Hortatus - vero est eos, ne inter se mutuo dirimerentur, hoc exemplo : Virgis tribus allatis, ubi colligasset eas, primogenito confringendas tradidit; cumque 111 ille id facere nequiret, secundo in manum dedit, et mox tertio : deinde dissolutas singulatim divi- sit tribus, qui acceptas frangere jussi, sine ullo id negotio confestim fecerunt. Quo faeto, exemplo per occasionem hanc arrepto, ita eos admonens diiit : Si in concordia et ainore manseritis con- juucti; nunquam vos hostes vestri superabunt, neque captivos abducent ; si vero per contentionem ambitioneuque principatum in tres partes dividetis, maximo fratri obedire recusantes, et a vobis ipsis vastabimini, et a finitimis hostibus funditus dele- bimini. Post hujus autein. Sphendoploci mortem, anno uno in pacc exacto, orto deinde dissidio et bello civili, invadentes Turce, funditus eos exstir- parunt, regionenique eorum occuparunt, quam in hodiernum usque diem incolunt : quaque super- erat multitudo, dissipata confugitad finitimas gen- tes, nimirum ad Bulgaros, Turcos, Clirobatos, et ad reliquas natioues. ἐχράτησαν τὴν αὐτῶν χώραν εἰς ἣν καὶ ἁρτίως οἰχοῦσι * xal οἱ ὑπολειφθέντες τοῦ aou διεσχορπί- σθησαν προσφυγόντες εἰς τὰ παρακεἰµενα ἔθνη, el; τε τοὺς Βουλγάρους, καὶ Τούρκους, xal Χρωδάτους» χαὶ slg τὰ λοιπὰ ἔθνη. KE9AA. ΜΒ’. Γεωγραφία ἀπὸ θεσσα-ογίκης (25) µέχρι τοῦ Δανγούδεως ποταμοῦ, xal τοῦ κάστρου ΒεΊε- CAPUT XLI. Descriptio tractus a. Thessalonica oH ad flumen Danubium, et urbem Belegrada; Turcieque, et Tpá6ac, Τουρκίας τε xal Πατζιναλίας, μέχρι D.— Putzinacie usque ad Chazarorum urbem Sarcel, τοῦ Χαζαρικοῦ κάστρου Σάρκε (24), τῆς "Po- et Russiam, et Necropylas, que sunt ad Pontum, ANSELMI ΒΑΝΟΟΠΗΙ NOTE. (20) Locum hunc mutilum ace depravatum in D ὑπὸ τοῦ λόγον, etc. editis sic eX ms. restituimus. (31) Sphendoplocus hie Porpliyrogeniti idem qui Suetopelekus, seu ut Annales Francorum, Zuenti- bolkus; et in Epistola Joannis VIII ad eumdem scripta, Suetopluchus. Πίο a Methodio et Cyrillo una cum sua gente ad. fidem Christi conversus est circa annum Cbristi 880. Vide Acta sanctorum Bol- landi ad 9 Martii; Lucium de regno Daluatis et Εσυ ρξ. 68 et 459. (22) Sic. ex uis. Perperam legitur in eitis, (25) In ms. eadem. manu ad marginem scribi- tur : Περιήγησις γεωγραφιχἡ τῆς Σχυθιχῆς γης. Et quidem recte, cum capite lioc regiones Seytharum describat Porphyrogenitus, ct singulis terininos a&- siguet. δη) Sic ex ms. codiee, ct paulo infra, εἷς τὴν τοῦ Πόντου θάλασσαν. deinde àv οἷς τὰ χάστρα, pro ἐν f. Perperam autem. totum. hunc titulum verte- rat Meursius. 321 Bospori, ubi climatum seu regionum urbes sunt : deinde usque ud paludem Maotidem, quae ob ma- gniiudinem mare appellatur ; εί ad urbem Ma- tarcha dictam. Preterea. etiam Zichie, Papagia, Cazachie, Αἰαπία, et Abasgie, usque ad Soterio- polim. A Thessalonica usque ad Danubium flumen, in quo urbs Belegrada, octo dierum iter est, si quis non festinanter, sed interquiescens proficiscalur. Et habitant quidem trans Danubium flumen Turc in terra Moravia, atque etiam ulterius inter Danu- bium et Sabam fluvios. Ab inferioribus vero pare tibus Danubii ex opposito Distrz procurrit Patzi- nacia, eaque extenditur ad Sarcel usque, quod Chazarorum oppidum est, 119 in quo'przsi- diarii sunt, singulis annis permutari soliti. Signi- ficat autem Sarcel apud ipsos Album hospitium : quod zdificatum est a Petrona cognomine Cama- tero. Spatharocandidato, Chazaris id a Theophilo imperatore petentibus. Chaganus enim iste, ct Chazarim Pechus missis ad cumdem imperatorem legatis, construi sibi oppidum Sarcel petierunt : «uorum pciitionibus imperator obsecundans Pe- tronam Spatliarocandidatum, cujus supra mentio- nem fecimus, misit cum chelandiis inperialibus navigiis, ct;insuper chelandia capitanei Paphla- goniz. Atque hic Petronas Chersona appellens, chelandia illic invenit, populoque navigiis onera- C riis imposito ad Tanaidis fluvii locum quemdam discessit, urbem «ο conditurus. Cum vero eo loci lapides non essent structure idonei, caminis quibusdam faetis, et latere in illis cocto, calceque ex minutissima quadam fluvii glarea concinnata, urbem zdificavit. Utbe itaque Sarcel condita, Pe- tronas hic spatharocandidatus ad Theophilum imperatorem accedens dixit : Si plene Chersonis urbi, et locis circumpositis dominari cupis, et sub potestate tua. ea (tenere, proprium illic pretorem constitue, neque protcuontibus eorum aut princi- pibus confide. Ad Tbhcophilum cnim imperatorem CONSTANTINI PORPHYROGENITI prope Danaprim (lumen; Chersonis item, atque Α 398 cíac, xal μέχρι τῶν Νεκροπύνων, τῶν ὄντων' εἰς civ τοῦ Πόντου θάνασσαν, zAncíor τοῦ Δαγάπρεως ποζαμοῦ, καὶ Xepcovoc ὁμοῦ xal Βοσπόρου, év οἷς τὰ κάστρα τῶν κ.λιμάτων' εἰσίν. Εἶτα µέχρι «ίμνης Μαιώτιδος, τῆς καὶ θαλάσσης διὰ τὸ μέγεθος καλουμένης xal µέχρι τοῦ κάστρου vtov Μάταρχα JAeyo- µέγου * πρὲς τούτοις δὲ καὶ Ζιχίας, xal Ila- παγίας, καὶ Καζαχίας, xal Ἀ.ανίας, xal Αέαστίας, καὶ µέχρι τοῦ κάστρου Σωτηρίου πό.Ίεως. Ἰστέον ὅτι ἀπὸ θεσσαλονίκης µέχρι τοῦ ποταμοῦ Δανούδεως, bv ip τὸ κάστρου tow «b Βελέγραδα ἑπονομαζόμενον, ἔστιν ὁδὺὸς ἡμερῶν ὀχτὼ, εἰ καὶ μὴ διὰ τάχους τις, ἀλλὰ μετὰ ἀναπαύσεως πο- ρεύηται. Καὶ χατοικοῦσι μὲν οἱ Τοῦρχοι πέραθεν τοῦ Δανούθεως ποταμοῦ εἰς τὴν τῆς Μωραδίας γην, ἀλλὰ xai ἔνθεν µέσον τοῦ Δανούδεως καὶ τοῦ Σάθα ποταμοὺ ' ἀπὸ δὲ χάτωθεν τῶν μερῶν Δανούθεως ποταμοῦ τῆς Δίστρας (25) ἀντίπερα ἡ Πατζιναχία παρέρχεται, xal κατακρατεῖ d κατοιχία αὐτῶν µέχρι του Σάρκελ ,toU τῶν Χαζάρων κάστρου, ἓν ᾧ ταξεῶται καθέζονται τὰ κατὰ χρόνον ἐναλλασσό- µενοι. Ἑρμηνεύεται δὲ παρὰ αὐτοῖς τὸ Σάρχελ ἄσπρον ὁσπίτιον (96): ὅπερ ἐκτίσθη παρὰ σπα- θαροκανδιδάτου Πετρωνᾶ, τοῦ ἑπονομαξομένου Κα- ματηροῦ, τὸν βασιλέα Θεόφιλον πρὸς τὸ χτισθῆναι αὐτοῖς τὸ κάστρον τοῦτο τῶν Χαξάρων altnsa- µένων. Ὅ γὰρ Χαγάνος ἐχεῖνος, ὁ xoi Πὲχ Χα- δαρίας, εἰς τὸν αὐτὸν βασιλέα Θεόφιλον πρέσθεις ἀποστείλαντες κτισθῆναι αὑτοῖς τὸ κάστρον τὸ Σάρχελ ἱτήσαντο ol; ὁ βασιλεὺς, τῇ τούτων αἰτήσει πεισθεὶς, τὸν προῤῥηθέντα σπαθαροχαν-, διδᾶτον Πετρωνᾶ μετὰ χελανδίων βασιλικῶν πλωῖ- pov ἀπέστειλε, χαὶ χελάνδια τοῦ xatemávo Ἡα- φλαγονίας. Καὶ 6h 6 αὐτὸς Πετρωνᾶς τὴν Χερσῶνα παταλαθὼν, τὰ μὲν χελάνδια εὗρεν ἐν Χερσῶνι, τὸν δὲ λαὸν εἰσαγαγὼν εἰς χαματερὰ χαράθια (21), ἀπῇῃλθεν iv τῷ τόπῳφ τοῦ Τανάϊῖδος ποταμοῦ, ἓν ᾧ καὶ τὸ χάστρον ἔμελλε χτίσαι * xol ἐπειδὴ ὁ τόπος λίθους οὐκ εἶχε πρὸς Χτίσιν τοῦ κάστρου ἐπιτηδείους, χαμίνιά τινα (28) ποιησάµενος, χαὶ βήσαλον ἓν αὐτοῖς ἐγχαύσας, μετ αὐτῶν τὴν τοῦ xáctpou χτίσιν ἑπυιήσατο, bx μικρῶν τινων τῶν ἐν τοῦ ποταμοῦ χαχλιδίων (29) ἄσθεστον ἑργατά- ANSELMI ΠΑΝΡΟΠΙΙ NOTA. (33) Varie scribitur, Δίστρα, δρίστα, δρίστρα οἱ δρί- D καὶ µίνιά τινα, etc. ; sed optime Meursius emendat. στον Olim Dozostolum dicta, Μαδιυ inferioris urbs ad Istrum sita. (26) ἸΟσπίτιον est Latinum hospitium. Continua- tor Theoplianis lib. αι, num. 928, ubi pluribus de castro. Sareel , et à. quo οἱ quando. zdificatum, "Oncp, inquit, ἑρμηνεύετα: μὲν, Aevxór οἴχημα * ἕστι 0: xal κατὰ τὸν Ταναῖν ποταμὸν, ὃς τούς τε Πατζιναχίτας ἐντεῦθεν, xai αὐτοὺς διείρχει τοὺς Χαξάρους ἐκεῖθεν , ἔνθα xal Χαζάρων ταξεῶται καθέζονται τριακόσιοι χατὰ χρόνον ἑναλλασσόμε- νοι, etc. (27) Anonymus Combefisianus in Romano n. 10, δρόµονες χίλιοι, καράδια καματηβὰ avcf,oeug ἔχοντα xai ὅπλα πολεμιχὰ τριαχόσ:α ἑπτά. Navigia onera- ria interpres : Καματερὸς quippe pro Καματηρός, activus, laboriosus. (29) Sic ex ms. Perperam legitur in ediüs, (29) Sic ex ms. codice. In editis legitur. ἐκ µι- χρῶν τινων τῶν EX τοῦ ποταμοῦ χοχλιδίων, sed per- peram; quippe non ex parvis ,fluvii conchul:s calx concinnata fuit, sed ex glarea, seu calculis fluminis, ut scribit continuator Theophanis lib. u1, n. 98, ubi de structura castri Sarcel pluribus agi! : Ἐπεὶ δὲ, inquit, λίθων ὁ τόπος Ἱπόρει, £x μὲν τῶν ιχρῶν χαχλήχων τοῦ ποταμοῦ ἄσθεστον, Ex δὲ της ὑποχειμένης γῆς πηλὸν ἐγχαύσας διὰ χΧαμίνων, xai βίσαλον ἑργασάμενος, τὴν ὁρισθεῖσαν αὗτῳ δουλείαν µόγις μὲν, ἑπεραίου δὲ δ.ὰ πολυχειρίας λαμπρῶς, xat πρὸς τὴν ᾖᾳσιλεύουσαν ἐἑπανέστρεφεν. ()uia autem locus lapides non habebat, ex fluvii. glarea calcem facit ; exque subjecta humo lutum in lateres ex- coquens, ardua quidem molitione, laborantium 1ta- ne multitudine, magnifice perfecto opere domum redit. 329 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 330 μενος. Οὗτος οὖν ὁ προῤῥηθεὶς σπαθαροχανδιδᾶτος A usque non illuc prsetor hinc mittebatur, sed omnia Πετρωνᾶς μετὰ τὸ χτίσαι τὸ κάστρον «b Σάρχελ «pi; τὸν βασιλέα θεόφιλον εἰσελθὼν εἶπεν αὐτῷ, ὅτι, El θέλγς ὅλως τὸ τῆς Χερσῶνος χάστρον xal τοὺς ἓν αὐτῇ τόπους χυρἰως ἐξουσιάσαι, xaX τούτους ph τῆς σῆς ἐχτὸς Ὑενέσθαι χειρὺς (50), προθάλλου ατρατηγὸν ἴδιον, xai μὴ τοῖς ἑχείνων καταπιστεύ- σῃς πρωτεύουσί τε xal ἄρχουσι * µέχρι γὰρ 6εο- φίλου τοῦ βασιλέως οὐκ fv στρατηγὸς ἀπὸ τῶν ἐντεῦθεν ἀποστελλόμενος, ἀλλ ἣν ὁ τὰ πάντα διοι- xiyy, ὁ λεγόμενος Πρωτεύων (51), μετὰ τῶν ἔπο- νοµαζομένων πατέρων τῆς πόλεως. Τοῦ οὖν βα- σ'λέως Θευφίλου πρὸς ταῦτα βουλευσαμένου τὸν ὁ δεῖνα ἐξαποστεῖλαι στρατηγὸν f| τὸν ὁ δεῖνα, Όστερον ἀποστεΏαι προέχρινε τὸν προῤῥηθέντα σπαθαρο- administrabat is, qui Proteuon dicebatur, cum urbis patribus, ut vocabant. Deliberante igitur Tüeophilo, quemnam illuc pretorem missurug esset, tandem: visum est. Petronam illum, cujus supra meminimus, Spatbarocandidatum illuc de- stipare, utpote loci gnarum, rerumque non imperi- tum, quem et protospatharii honore afficiens prz- torem in Chersona misit, proteuonte ejus teme poris, czterisque parere illi jussis : atque exiude in hunc usque diem obtinuit, ut hinc prztorcs isibuc mittantur. Et hoc quidem modo urbs Sar- cel condita fuit. A Danubio autem flumine ad ur- bem laudatam Sarcel usque iter est dierum $exa- ginta : interjacent vero complures fluvii, quorum κανδ.δᾶτον Πετρωνᾶ ὡς ἔμπειρον τοῦ τόπου γε- D maximi duo, nimirum Danastris et Danapris; re- νόµενον, xal τῶν πραγμάτων οὐχ ἀνεπιστήμονα * ὃν $ (52) τιµήσας προεθάλλετο στρατηγὸν xol el; Χερσῶνα ἑξαπέστειλεν, ὀρίοας τὸν τότε πρω- τεύοντα xai πάντας ὑπείχειν αὐτῷ ' ἐξ οὗ χαὶ µέ- χρι τῆς σήμερον ἑπεχράττησεν ἀπὸ τῶν ἐντεῦθεν elc Χερσῶνα προθάλλεσθαι στρατηγούς. ἸΑλλ' αὕτη μὲν jj χάστρου Σάρχελ χτίσις χαθέστηχεν. ᾽Απὺ δὲ τοῦ Δανούθεως ποταμοῦ μέχρι τοῦ προῤῥηθέντος xá- στρου τοῦ Σάρχελ ὁδός ἐστιν ἡμερῶν &£'. Μέσον Ub τῆς τοιαύτης γῆς ποταμοὶ μέν clot πολλοί’ δύο δὲ µέχιστοι ἐξ αὐτῶν, ὅ τε Δάναστρις καὶ ὁ Δάνα- πρις. Elat δὲ ἕτεροι ποταμοὶ, 6 τε λεγόμενος Συγ- γοὺλ, xat à Ὑδὺλ (25), ὁ ᾽Αλματαὶ, xai 6 Κούφις, xaX ὁ Βογοῦ, xai ἕτερο, πολλο[. El; δὲ τὰ ὑψηλότερα τοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ µέρη χατοικοῦσιν ol Ῥῶς * δι οὗ ποταμοῦ ἀποπλέοντε πρὺς Ῥωμαίους ποιοῦνται τὴν Kov. Ἡ δὲ Πατζιναχία πᾶσαν ἣν γῆν τῆς τε Ῥωσίας χαὶ Βοσπόρου χατακρατεῖ, χαὶ µέχρι Χερσῶνος, καὶ ἕως τὸ Σαρὰτ, Βουρὰτ, xai τῶν X μερῶν (54). Τὸ δὲ τῆς παραλίας τῆς 0a- λάσσης ἀπὸ τοῦ Δανούδεως ποταμοῦ διάστηµα µέχρι τοῦ Αανάπρεως ποταμοῦ, εἰσὶ μίλια ρχ’. "Amb δὲ τοῦ liqui sunt Syngul, Hybul, Almate, Cuphis, Bogu, aliique quamplurimi. Et superiores Danapreos flu- minis partes Russi accolunt, per quod navigantes ad Romanos proficiscuntur, Patzinacia antem Russiam universam et Bosporum complectitur. usque Chersonem, 113 et usque Sarat, Burat, et triginta partes. Maritima vero ora a Danubio flu- mine ad Danaprim usque continet milliaria cen- tuni viginti. Danastris α Danapri distat milliaria octoginta; illudque aureum littus appellatur. Ab ostio fluminis Danapreos Adara occurrunt, ibique magnus sinus est, qui Necropyla nuncupatur; quem plane transire nemo potest. Et a Danapri Chersonem usque milliaria sunt trecenta, et. ín medio paludes ac portus, in quibus salem Cherso- nitze conficiunt. A Chersone ad Bosporum climatum urbes sunt, distantque milliaria trecenta : et a Bosporo paludis Maotidis ostium est, que et mare ab omnibus propter magnitudinem nuncupa- tur; influuntque in illam fluvii multi maguique. Ad septentrionem habet Danaprim fluvium, ex quo Russi proficiscuntur in nigram Bulgariam, Chaza- ANSELMI BANDURII NOTAE. (30) Sic in ms. coó.ce : perperam vero iu editis, ες σῆς αὐτὸς Ὑενέσθαι Xetpds, etc.; sed optime Meursius emendat. (51) Πρωτεύων varie usurpari solet a scriptori- bus, ut videre est in Gloss. το. Ducangii. Sed que scribit hic Porphyrogenitus , Chersonenses primum a Proteuontibus ex eadem gente delectis gubernatos fuisse; idque factum ad usque iinpe- rium Theopbili, confirmantur ex continuatore Theophanis, qui libro 11, num. 28, eadem scribit : 0ὐδὲ γὰρ οὐδ'ἡμέτερός πω τῆς ἐχείνων προνοούµενος ἑξαπεστέλλετο στρατηγὸς, ἀλλ ὁ λεγόμεχος πρω- τεύων, μετὰ xal τῶν πατέρων τῆς πόλεως τὰ πάντα fv διοιχῶν. Hactenus enim nemo regionem procura- Iurns Constantinopoli praeses mitti solebat ;. sed quem illi primatem vocant, una cum patribus civi- tatis cuncia gubernabat. (52) Ex hoc Porphyrogeniti loco palam est quid litera a cum 6 superscripto significel ; quz quidem compendiosa seribendi formula passim occurrit.iu codicibus mss. qui lioc Porphyrogeniti Opus conti- nent ; bis quidem supra, ni fallor, et in sequeu- tibus capitibus passim ; ubi Meursius cum igno- raret, quid sibi vellet illa scribendi formula, stel- lam apposuit, et ingeaue, ul decct virum probum, e PATROL. GR. CXII. D εἰρημένον Πετρωνᾶν fatetur, significationem illarum litterarum eibi ron constare. Át ex hoc Porphyrogeniti loco litteris illis, πρωτοσπαθάριος vocem intelligi palam est ,in- quam ; quippe continuator Theophanis loco supe- rius citato eamdem rem enarrans, sic scribit ; Ἐπεὶ τούτῳ ὁ βασιλεὺς Θεόφιλος, οὐχ ἄλλον, ἀλλὰ τὸν [quem prius σπαθαροχανδι- δάτον , ut Constantinus appellarat] ὡς ἔμπειρον xplvac τῶν τόπων, πρωτοσπαθάριὀν τε ἐτίμησεν, στρατηγὸν ἐξαπέστειλεν, τόν τε πρωτεύοντα xal τοὺς ἄλλους θεσπἰσας ὑπείχειν ἀνενδοιάστως αὐτῷ; ἐξ ὅτουπερ, xaX µέχρ. ἡμῶν ἐχράτησεν ἀπὸ τῶν ἓν- τεῦθεν εἰς Χερσῶὼνα προθάλλεσθαι στρατηγούς. Im- perator Theophilus, approbato consilio, ipsum quem dirimus DPetronam, usu regionis peritum judicans, protospatharii dignitate aucium, prasidem mitiit ; primario ac reliquis civibus imperans, ut uulla ter- giversatione misso prasidi obaudiant. Hincque per crebuit, ut praesides Chersoneg preficiantur. — We sie manifeste comperta, superfluum erat hoc scripturae compendium in sequentibus retinere. EpiT. ($5) Sic in ms. codice; in editis vero iegitur, Συνγοὺλ xai ó Ὑψύλ. (94) Nimirum, et triginta partes seu regiones; alibi quippe τὰ χλίµατα appellat. 11 331 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 3J2 riam, et Syriam. Atque ille ipse M:eotidis sinus A Δανάστρεως ποταμοῦ µέχρι τοῦ ποταμοῦ Δανάπρεως pertingit e regione Necropylarum usque, que 4 Danapri absunt milliaria circiter quatuor, ibique miscetur, ubi veteres mare trajiciebant ducta fossa per mediam Clhersonem, regiones et Bospori terram, que mille aut amplius milliaria occupa- bat : sed temporis tractu ea obruta in sylvam densam conversa est, et duas tantuin vias habet, per quas in Chersonem, Bosporum, et regiones Paizinacit«: proficiscuntur. Ad orientaliorem vero Maotidis paludis partem 4luvii quamplurimi eam ingrediuatur, ut Tanais, qui a Sarcel venit, et Chorscul, in quo oxiaui piscis captura est : itemque alii fluvii, nimirum Bal, Burlic, Chader, atque alii complures. Sed est et Mzeotidis paludis ostium, quod Burlic cognominaiur, et in Pontum defluit ; ubi Bosporus est, cui opposita urbs Tamatar- cha nuncupata ; predictum autemostium est trajectu octodecim milliarium, et in medio octodecim mil- liarium insula magna et depressa est, qua Atech nuncupatur. Α Tamatarcha octodecim aut viginti milliaribus fluvius est Ucruch appellatus, qui Zi- chiam et Tamatarcha separat. Ab Ucruch usque Nicopsin flumen, in quo etiam -urbs ejusdem no- minis hahetur, Zichia est, ad spatium milliarium wecentortin : supra Zichium Papagia regio jacet ; supra Papagiam Casachia ; supra Casachiam mons Caucasus ; supra montei Caucasum Alania regio. Zichie autem ora maritima insulas liabet, unam εἰσὶ plua π’, ὁ χρνσὸς λεγόμενος αἰγιαλός. ᾽Απὸ τὸ στόµιον ποταμοῦ τοῦ Δανάπρεως slot τὰ ᾿Αδαρὰ, καὶ ixslos χόλπος ἐστὶ µέγας, ὁ λεγόμενος τὰ Νε- χρόπυλα, ἐν ᾧ τις διελθεῖν ἀδυνατεῖ παντελῶς. Καὶ ἀπὸ μὲν τοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ µέχρι Χερσῶνος, εἰσὶ µίλια 5'* ἓν τῷ µέσῳ δὲ λίμναι xal λιμένες εἰ- olv, iv al; Χερσωνῖται τὸ ἅλας ἑργάζονται, "Amb δὲ Χερσῶνος µέχρι Βοσπόρου εἰσὶ τὰ χάστρα τῶν χλι- µάτων, τὸ δὲ διάστηµα pia τ’ Καὶ ἀπὸ Βοσπόρου τὸ τῆς Μαιώτιδος λίμνης στόµιόν ἑατιν, Ἶτις xat θάλασσα διὰ «b μέγεθος παρὰ πάντων (55) ὀνομάζε- ται εἰς δὲ τὴν αὐτὴν Μαιώτιδα θάλασσαν εἰσρέουσι ποταμοὶ πολλοὶ xai μεγάλοι. Πρὸς τὸ ἀρχτῷον a5- τῆς µέρος ὁ Δάναπρις ποταμὸς, ἐξ οὗ χαὶ οἱ Ῥὸ.ς διέρχονται πρός τε τὴν μαύρην Βουλγαρίαν, καὶ Χα- ζαρίαν, χαὶ Συρίαν. Ὁ δὲ αὐτὸς χόλπος τῆς Μαιώ- τιδος ἔρχεται ἀντικρὺ. τῶν Νεχροπύλων τῶν ὄντων πληαίον τοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ ὡς ἀπὸ μιλίων 5", xai µίσχεται, ἐν ᾧ καὶ σούδαν (56) οἱ παλαιοὶ ποιη- σάµενοι διεθίθασαν τὴν θάλασσαν μέσον ἀποχλεί- σαντες πᾶσαν τῆν Χερσῶνος γῆν, xal τῶν χλιµάτων, xai τὴν Βοσπόρου γῆν χρατοῦσαν µέχριια μιλίων 7) xai πλειόνων τινῶν ' Ex δὲ τῶν πολλῶν ἑτῶν κατ- εχώσθη ἡ αὐτὴ σούδα, χαὶ εἰς δάσος ἐγένετο πολὺ, χαὶ οὐκ εἰσὶν ἓν αὐτῷ πλὴν δύο ὁδοὶ, ἐν αἷς οἱ Ilz- εζικανῖται διέρχονται πρός τε Χερσῶνα καὶ Βόσπο- pov xaX τὰ χλίµατα. Εἰς δὲ τὸ ἀνατολιχώτερον µέρος τῆς Μαιώτιδος λίμνης εἰσέρχονται πολλοί τινες πο- magnam, οἱ tres parvas; intra quas et aliz sunt (; ταμοὶ, ὅτε Τάναϊῖς ποταμὸς, ὁ ἀπὺ τὸ κάστρον Zág- insula a Zichis culte, habitataque, 114 puta Turganerch ct Tzarbagani, et przterea alia quiee- dam, et ad portum fluminis alia, et ad Pteleas alia, iu quam Alanis invadentibus Zichi confu- giurt. Quis vero mari adjacet regio a comple- mento Zichiw, sive Nicupsis fluvii, usque ad ur- bem Soteriopolim, Abasgia est : suntque milliaria trecenta. xt) ἐρχόμενος, καὶ τὸ Χωράχουλ, ἐν ᾧ xai τὸ βερ- ζήτιχον ἁλιεύεται (57) * εἰσὶ δὲ xai ἕτεροι ποταμοὶ, ὁ Βὰλ, xai ὁ Βουρλὶκ, ὁ Χαδὴρ, καὶ ἄλλοι πλεῖστοι ποταμοἰ, Ἐκ δὲ τῆς Μαιώτιδος Ἀίμνης ἐξέρχεταν στόµιον τὸ Βουρλὶκ ἐπονομαζόμενον, καὶ πρὸς τὴν τοῦ Πόντου θάλασσαν καταρεῖ, &v ᾧ ἐστιν ὁ Βήσπο- ΄ ρος ἀντικρὺ δὲ τοῦ Ἡοσπόρου τὸ Ταμάταρχα (58) λεγόμενον κάστρον Eosl* τὸ δὲ διάστηµα τοῦ περᾶ- µατο; τοῦ τοιούτου στοµίου, ἔστι μίλια τή’. Ἐν δὲ τῷ µέσῳ τῶν αὐτῶν (η) µιλίων (39), ἔστι νησίον μέγα χαμηλὸν τὸ λεγόµενον ᾿Ατέχ. ᾿Απὸ τὸ Ταµάταρχα ἔστι πηταμὸς ἀπὸ μιλίων τη’ f| καὶ κ’ λεγό- | μενοφ Οὐχροὺχ, ὁ διαχωρίζων τὴν Ζιχίαν, χάὶ τὸ Ταμάταρχα ' ἀπὸ δὲ τοῦ Οὐχροὺχ µέχοι τοῦ Νικό : Ψεως ποταμοῦ, ἓν ᾧ καὶ χάστρον ἐστὶν ὁμώνυμον τῷ ποταμῷ, ἔστιν ἡ χώρα τῆς Ζιχίας" τὸ Gb διάστηνἁ ἐστι μίλια τ’. "Άνωβεν τῆς Ζιχίας ἔστιν dj χώρα fj λεγοµένη Παπαχία, xai ἄνωθεν τῆς Παπαγίας χί- pic ἔστιν dj χώρα d λεγομένη Kacayla* ἄνωθεν δὲ τῆς Kacaylac ὄρη τὰ Καυκάτιά clot, καὶ τῶν ὀρέω» ἄνωθεν ἔστιν dj χώρα τῆς ᾽Αλανίας. Ἡ δὲ τῆς Ζιχίας παράλιος ἔχει νησία, τὸ μέγα νησίον , xai τὰ τρία vnsia* ἔνδοθεν δὲ τούτων εἰσὶ xal ἕτερα νησία τὰ ἐπινοηθέντα, xal παρὰ τῶν Ζιχῶν κτισθέντα τό τε Toupyavhpy, xal τὸ Τζαρδαγάνι, καὶ ἕτερον νησίον, καὶ εἰς τὸν τοῦ ποταμοῦ λιμένα ἕτερον vri. Giov, καὶ tig τὰς Πτελέας ἕτερον, iv ᾧ ἐν "ταῖς τῶν ᾽Αλανῶν ἐπιδρομαῖς οἱ Ζιχοὶ χαταφεύγουσι. Τὸ δὲ ANSELMI BANDURII NOTJE (35) Sic ex ms. codice. In editis locus hic mati- D... Et Ptocheprodromus ins. contra Hegumenum : lus ac depravatus. (56) Σοῦδα, Fossa, sed proprie Fossa sudibus wunita., qua castra muniri. solent. Vide Gloss. Grsec. Ducaugii. (31) Βερζήτικον seu diese, Oxiani pisces sale condiii, scu qui ex Oxo fluvio eruuntur, ut ait Ducangius in Gloss. Grac. Tzetzes Chil. 10, v. 95. Ὠξιανοὺς ἰχθύας uoc ταρίχους εἶναι νόει, Οἶπερ βαρδάρως καὶ κοιγῶς βθρζτίκα iw tat. Γ.Σύκνος ériaAobc xà. εἴκοσι ἁπάχια Begttel. [xov. (38) Sic in ms. oodice, hic, et. ctiam infra. At in editis Ταμάρταρχα legitur ; infra vero ut in ms. Verum cum in editis, tum in ms. in. hujus ca- pitis titulo nullo praeposito articulo sic lepitur : xat µέχρι τοῦ κάστρου τοῦ Μάταρχα Aeyopuévou. (39) lta ms. codex. Editi vero. habent, ἐν δὲ τῷ µέσῳ τῶν αὐτῶν pulo, etc. 323 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 334 παραθαλάσσιον ἀπὸ τῆς συμπληρώσεως τῆς Ζ:χίας, fisot Νικόψεως ποταμοῦ, ἔοτιν ἡ τῆς ᾿Αύασγίας χώ- pa, µέχρι τοῦ νάστρου Σωτηριουπόλεως' εἰσὶ δὲ μίλια τ’. ΚΕΦΑΛ. MI". Περὶ τῆς χώρας τοῦ Ταρώγ. 'AXAX μὲν περὶ τῶν βορείων Σχυθῶν ἰκανῶς σοι δεδήλωται, τέχνον ποθούμενον, ὧν 1f) Ὑνῶσις ἑπ- ωφελές τε xal εὔχρηστος ἐν χαιρῷσοι πάντως γενή- σεται. δεῖ δὲ σε μηδὲ τὰ πρὸς ἁνίσχοντα Ίλιον ἀγνοεῖν, ὅθεν ὑπήχοα πάλιν τοῖς Ῥωμαίοις ἐγένετο, ἀφ' οὗ τὸ πρῶτον τῆς τούτων ἐπ.κρατείας ἐξέπεσον. Πρῶτος γὰρ ὁ Κρικορίχιος ἐχεῖνος τοῦ Ταρὼν ἄρ- χων πρὸς τὸν βασιλέα Ῥωμαίων ἑαυτὸν ὑπέχλινε xai ὑπέταξεν ἀλλ ἐξ ἀρχῆς μὲν ἐπαμφοτερίζων ἐφαίνετο, χαὶ λόγῳ μὲν τὴν τοῦ βασιλέως φιλίαν προσεποιεῖτο τιμᾷν (40), ἔργῳ δὲ τῷ τῶν Σαραχη- νῶν χατάρχοντι τὰ xa0' ἡδονὴν διεπράττετο, xal διαφόρως ἡγεμὼν ἐχρημάτισε τῶν ἀπὸ Συρἰας ἔξερ- χομένων φοσσάτων χατὰ τῶν ὑπηχόων θεμάτων τῷ βασιλεῖ 'Ῥωμαίων) χαὶ πάντα τὰ τοῖς Ῥωμαίοις tv ἀποῤῥήτῳ μελετώμενα χατὰ τῶν ἀντιπάλων Σαρα- χηνῶν πρὺς Συρίαν ἀνεμήννυε, xal λάθρα -περὶ τῶν παρ' ὑμῖν συµθαινόντων (14) ἀεὶ πρὸς τὸν άμερμου- μνῆην διὰ γραμμάτων ἑδηλοποίει καὶ δοχεῖν μὲν ἑδούλενο τὰ τῶν Ῥωμαίων «φρονῶν, εὑρίσχετο δὲ μᾶλλον τὰ τῶν Σαραχηνῶν προχρίνων τε χαὶ Φρο- νῶν. Πλην ἀπέστελλεν ἀεὶ δῶρα, ἅπερ τοῖς ἐγεῖσε ῬΒαρθάροις δοχεῖ τίμια πρὸς τὸν ἐν βασιλεῦσιν ἁοίδι- pov Λέοντα, χαὶ ἀντελάμδανε πλε[ονά τε χαὶ χρείτ- τονα παρὰ τοῦ εὐσεδοῦς βασιλεύοντος. "Oc xal πολ- λάχις αὑτῷ προὐτρέφατο διὰ γραμμάτων πρὸς τὴν βασιλεύουσαν εἰσελθεῖν xal τὸν βασιλέα θεάσασθα., χαὶ τῶν παρ) αὑτοῦ φιλοφρονῄσεων xal τιμῶν µε- σ τασχεῖν. Ὁ δὲ δεδοικὼς ph πρὸς λύπην xal σχἀν- δαλον τοῦ ἁμερμουμνῆ γένηται τοῦτο, προφάσεις ἑπλάττετο, xai τὸ uh δύνασθαι ἑαυτοῦ χώραν ἔρι- μον τῆς ἐξ αὑτοῦ βοηθείας καταλιπεῖν, ἵνα μὴ ὑπὸ Σαραχηνῶν καταληϊῖσθῃῇ , µάτην ἑσχέπτετο. Ὁ δὲ αὐτὸς ὄρχων τοῦ Ταρὼν χρατήσας ἓν πολέμῳ ποτὰ τοῦ ᾿Αρχάϊχα τοὺς παΐδας, Ίγουν Κριχορίχη τοῦ πατριχἰου τοῦ πατρὸς τοῦ πρωτοσπαθαρίου 'Acto- τίου τοὺς ἑξαδέλφους, εἶχε παρ' ἑαυτῷ δεσµίους. Περὶ ὧν χαὶ Συµόθάτιος ὁ τότε ἄρχων τῶν ἀρχόντων τὸν αὑτὺν μαχαριώτατον βασιλέα διὰ γραμμάτων ἠξίωσε «oU ἀποστεῖΏαι πρὸς τὸν Ταρωνίτην ἀναλαθέσθαι σπουδάσαι τοὺς οἰχείους ἀνεφιοὺς, οἵτινες σαν vla τοῦ εἰρημένου 'Apxáixa, ἵνα μὴ πρὸς τὸν ἀμερμουμνῖν CAPUT XLI. De regione Taro. Sed de septentrionalibusquidem Sevthis satis nune diximus, fili delecte : eritque hzc cognitio omnino tibi utilis suo tempore, oportet vero neque ea quz ad orientem sunt ignorare, quo pacto excusso serme| Romanorum jugo, iterum mox subillud venerint. Nam primus Cricoricius ille princeps Taronis, ltoma- norum se imperatori submisit ; sed ab initio fidei dubize visus est, verho quidem imperatoris amicitiam - colens, re vero ipsa Saracenorum principi gra- tiücans, et ducem se aliquoties prebens copiis 9 Syria contra themata Romano imperatori subjecta venientibus, cunctaque Romanis secreto cogitata adversus hostes Saracenos in Syria denuntiabat ; atque de iis, quse apud vos conungebant, semper amermumnem clam per litteras certiorem faciebat; cumque res Romanas curare videri vellet, Inventus est Saracenis magis favere. Ceterum dona semper Leoni illi pracclaro imperatori mittebat, quie Barbaris illis pretiosa censentur, recipiebatque ab eodem imperatore οἱ plura οἱ pr:estantiora. Et smpe per litteras invitatus, ut ad urbem regiam veniret, imperatoremque inviseret, benevolentiam et honorem reportaturus, metuens ne cum dolore et offensa amermumne id fieret, causas inanes preetexe- bat,ncn posse se terram suam opis suze egentem relln- quere, neaSaracenis vastaretur,. Cumque idem Taro- nis princeps iu bello cepisset filios Arcaic:e, Cricori- cii patricii protospatharii Asotii patris patrueles, in vinculis eos apud se detinuit. Pro quibus etiam Symbatius, tunc principum princeps, beatissin'um eumdem imperatorem per litteras regavit, uti ad Taroniteni mitteret, nuntiaretque recipere se velle patrueles suos, Arcaicze memorati fllios , ne ad Amermumnem mitterentur : siquidem Symbatil principum principis propinquus «crat Gregorius patricius. Et Leo quidem ille beatissimus impe- rator, buic 115 Synibatii petitioni morem gerens. Sinutem illum eunuchum, qui tunc temporis char. tularius cursus publici erat, misit et ad Taronis principem, hujus negotii causa, etad Adranaser Iberiz curopalatem, alterius cujusdam negotii cau- sa, datis eidem muneribus deferendis utrique con- ἀποσταλῶσι συγγενὴς yàp ἣν τοῦ Συµδατίου τοῦ p) venientibus. At Sinutem predictum cum calumniis ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων Γρηγόριος ὁ πατρίχιος (42). Ἐπακούσας δὲ τῆς τοιαύτης τοῦ Συμθατίου ἀξιώ- σέως Λέων ὁ µαχαριώτατος βασιλεὺς, τὸν Σινούτην ἐκεῖνον τὸν εὐνοῦχον ἀπέστειλε χαρτουλάριον τηνι- χαῦτα τοῦ ὀξέως δρόµου (42) τυγχάνοντα πρός τε apud eumdem praeclarum imperatorem traduxisset Theodorus Armeniorum interpres, in locum ejus Caesarianus subrogatus est protospatharius Con- stantianus et domesticus inferiorum ministorum aula Constantinopolitane, Libis fllius, nunc proconsul, ANSELMI BANDURII NOTE. (40) lta ex ms. codice. In editis locus hic muti- las ; quemadmodum paulo infra χαὶ διαφόρως ἐχρη- μάτ:σε, pro xal διαφόρως ἡγεμὼν ἐχρημάτισε, ut babetur in ms. (44) Sic ex ms. codice. Perperam leyitur in editis, ἃ xa: λάθρα περὶ τῶν map' ὑμῖν σηµαί- wey tl, ctc. Παρ ὑμῖν vero, apud vos Romanos ; sed fórtassis legendum παρ ἡμῖν, apud nos. 42) Hic idem Gregorius paulo superius et infra Cricoricius appellatur. Vide que de Taronitorlim gente acribit Ducangius in Familiis Byzantinis, pag. 172. (45) Ita. ms. codex. Perperam habetur in editis τοῦ ὀχέως δρόμου. 249 CONSTANTIN! PORPHYROGENITI 336 patricius, et magnus hetzriarcba, cum mandatis, A τὸν ἄρχοντα τοῦ Ταρὼν τῆς τοιαύτης ἕνεχα ὑποθέ- ut ad Taronis principem Cricorieium cum muneri- bus ipse iret : Sinutem vero ad Adranaser Iberiz curopalatem proficisci juberet, prout imperatum illi erat. Tarenem eutem cum appulisset laudatus protospatharius, traditis Cricoricio, ab imperatore illi missis muneribus et literis, Asotium nothum Taronitz filium acceptum in. urbem Constantino- politanam duxit, eumque imperator protospatharii dignilate, et mnltis praterea beneficiis auctum ad patrem per eumdem protospatharium remisit. Cune que Apoganem Cricoricii Taronis principis fraurem idem Constantinus accepisset, una cum duobus "Arcaice filiis ad beatum imperatorem adduxit, qui protospatharii dignitate donatum, et cateroquin σεως, xol πρὸς tbv 'Abpavachp τὺν χουροπαλάτην Ἱδηρίας διά τινας ἑτέρας ὑποθέσεις, δοὺς αὐτῷ xat πρὸς ἀμφοτέρους δξενάλια τὰ ἁρμόξοντα. Διαθλτ- θέντος δὲ τοῦ εἱρημένου Σινούτου παρὰ θεοδώρου τοῦ τῶν ᾽Αρμενίων ἑρμηνευτοῦ (44) πρὸς τὸν εἰρη- μένον ἀόίδιμον βασιλέα, ἑξαπεστάλη βασιλιχὸς ἀντ αὐτοῦ ὁ πρωτοσπαθάριος Κωνσταντῖνος χαὶ δοµέστι- κος τῆς ὑπουργίας ὁ τοῦ Λιδὸς (45), ὁ νὺν ἀνθύπα- τος, πατρίχιος xai μέγας ἑταιρειάρχης, ἔνταλματι- χῶς ὁρισθεὶς τοῦ ἀναλαθέσθαι τὰ πρὸς τὸν ἄρχον- τα (46) τοῦ Ταρὼν τὸν Κριχορίχιον ἁἀποσταλέντα ξενάλια, καὶ αὐτὸς μὲν πρὸς τὸ Ταρὼν εἰσελθεῖν (47). τὸν δὲ Σινούτην προτρέφασθαι πρὸς τὸν "Avbpava- ctp τὸν κουροπαλάτην Ἰθηρίας χατὰ τὰ ἐνταλθέντα . benigne habitum, rursum domum ad fratrem per B αὑτῷ ἀπελθεῖν. Καταλαθὼν δὲ τὸ Ταρὼν ὁ εἰρημέ- eumdem Constantinum remisit. Postea autem ille ipse Constantinus, tempore multo in Chaldia exacto, Taronem ire jussus est, adductoque principe Ta- rouis Cricoricio in urbein Constautinopolim venire, quemadmodum etiam fecit. Cricoricius autem urbem a Deo custoditam ingressus, et magister Taronisque pr:ztor factus, habitandam accepit domum Barbari cognom:natam, quze nunc est Dasilii accubitoris. Decretumque ei cst annuum stipendium auri libra- rum decem, et totidem miliarisiorum, ita ut in uni- versum librz essent viginti. Atque ad tempus aliquod in urbe versatus ab eodem protospatbario Con- stantino in terram suam incolumis reductus est. Postea Apoganem qnoque ad beatum imperatorein rursus accessit, et ad patriciatum ab eo promotus est, permissumque ei fuit uxorem sumere dicti Constantini filiam, atque ea occasione z:des quie- Sivit, assignataque etiam ipsi Barbari domus fuit vo; πρωτοσπαθάριος xol ἁἀποδιδοὺς Κριχοριχίῳ τὰ πρὸς αὐτὸν ἁποσταλέντα τοῦ βασιλέως δῶρα xal γράμματα, ἀνελάθετο τὸν νόθον τοῦ Ταρωνίτου υἱὸν, ὃς ᾿Ασώτιος ὠνομάζετο, καὶ εἰσήγαγεν αὐτὸν πρὸς τὴν βασιλεύ»υσαν, ὃν ὁ βασιλεὺς τῇ τοῦ πρωτοσπα- θαρίου τιµήσας ἀξίᾳ, καὶ ἱκανῶς φιλοφροντσάμενος, πρὸς τὸν ἵδιον πατέρα διὰ τοῦ αὐτοῦ σρωτοσπαθα- ρίου ἀπέστειλεν. ᾿Αναλαθόμενος οὖν (44) ὁ αὐτὸς Κωνσταντῖνος ἐχεῖνος ᾿Απογάνεμ τὸν ἁδελφὸν τοῦ Κριχοριχίου τοῦ ἄρχοντος τοῦ Ταρὼν, εἰσήγαγε πρὸς τὸν µακάριον βασιλέα, μετὰ xai τῶν δύο viov 'Ap- xáixa: ὃν xaX τῇ τοῦ πρωτοσπαθαρίου ἀξίᾳ τιµέ[σας ὁ βασιλεὺς (49), xaX φιλοφρόνως πολλάχις δεξιωσά- μενος ἀπέστειλεν αὖθις διὰ τοῦ αὑτοῦ Κωνσταντίνου εἰς τὴν οἰχείαν χώραν, xa mph; τὸν ἴδιον ἁδελφόν. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐν Χαλδίᾳ ὁ εἰρημένος Κωνσταντῖ- vo; ἐπὶ χρόνον ἰχανὸν διατρίφας, ἑπετράκη διὰ χε- λεύσεως εἰσελθεῖν àv. τῷ Ταρὼν, xai ἀναλαθέσθαι ANSELMI ΒΑΝΟύΒΙ NOT.E. (44) Apud Eusebium lib. iw de Vita Constantini, cap. 52 : Μεθερμηνευταί, Interpretes variarum gen- tium. ac linguarum dicuntur, ac sub dispositiune magistri officiorum olim erant, ut docet Notitis inperii Romani. Grsecis autem recentioribus , δραγώμµανοι, Opayópavot et ὁραγούµανοι dicuntur. διερμηνευταὶ Codino : 'O µέχας, Inquit, διερµη- νευτὴς πρῶτός ἐστι τῶν ἑρμηνέων, οὓς χοινῶς ὀνο- µάζουσι ὁραγουµένους. (43) Sic in mss. Nimirum, Protospatharius Cou- etantinus, et domesticus inferiorum ministrorum aule Constantinopolitang Libis filius vel Libis co- gnominatus, vel qui Libis monasterium condidit. : 4uippe monasterium Libis nuncupatum, impe- rantibus lomano seniore et Constantino Por- phyrogenito, zdificatum fuit a Libe patricio et drungario classis , uL scribit anonymus noster de Antiquitatibus CP., pog: 53. AL. Leo Gram- malicus, qui hunc Libem — Constantinum appel- lat, Leone Philosopho imperante monasterium Libis conditum fuisse ait : Λέων ὁ βασιλεὺς παρὰ Κωνσταντίνου τοῦ A165; ἐν τῇ μονῇ τῇ aos] οὔσῃ ἐν τῷ Μαρσοδαγάρῃ, τοῦ ποιῆσαι τὰ Eyxalvia, xal ἀριστῆσαι προσεκλήθη. Leo imperator a Constan tino Libe evocatus esi ad monasterium suum, quod es in Marsodagare cum ad celebranda encania, tum ad prandium. Scyliizes et anonymus Combefisianus num. 25, id ipsum narrant, situmque loc mona- sterium proximum Sanctos Apostolos aiunt : Ἰουνίῳ δὲ μηνὶ προσεχλήθη Λέων ὁ βασιλευς παρὰ Κων- σταντίνου τοῦ Λιθὸς εἰς τὴν χαινουργηθεῖσαν eap" αὐτοῦ μονὴν, ἔγγυον τῶν ᾽Ἁγίων ᾿Αποστόλων, by' ᾧ -πὰ ἐγχαίνια, ἐπιτελέσαι xal ἀριστῆσαι. Junio mense evocatus est Leo imperator α Constantino Libe in instauratuma se de novo monasterium,lproxime San- ctos Aposlolos, ad celebranda encenia et ad pranden- dum. At sunt nonnulli qui putant bunc Constan- tinum, cujus meminit Porphyrogenitus, fuisse Constantini Libis filium, monasterii Libis cogno- minati conditoris. Coustantinu$ autem Libs periit in prelio contra Bulgaros eodem Porphyrogeuito imperante, ut tradit laudatus Scylitzes. Caeterum ὑπουργία, ministerium, officium, seu officialesmino- res domus regia; qui scilicet in variisgministeriis sub- serviunt, ὑπουργοῦσι, quo modo hanc vocem etiam usurpat idem Porplyrogenitus in Novella 8, et llar- menopulus lib. 1, tit. 5, $ 5. Ejusmodi autem mi- Ristris prserat. domesticus, qui Gopécttxo; τῆς ὑπουργίας dicebatur, ut. docet hic scriptor noster. Sed de voce ὑπουργία vide Joannem Euchaitarum inetropolitam pag. 70, et Chronicon Alexandrinum. (46) Sic ex ins. codice. In editis vero locus hic niutilus. - (41) Sic ms. In cditis vero habetur,: πρὸς τὸ Ta pov ἐξελθεῖν. (48) Sic in ms. codice. Perperam habetur in editis ἀνελόμενος οὖν, elc. Sed optime Meursius emendat. (49) Itu ms. codex; perperam vero habetur in editis, τιμηθεὶς ὁ βασιλεύς, etc. 331 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 328 Kpixoplg:ov tiv ἄρχοντα τοῦ Ταρὼν, καὶ πρὸς τὴν À sine aurea bulla. Et benevole ab imperatore habi- βασιλεύουσαν εἰσελθεῖν, ὃ xal ἐποίησεν. Εἰσελθόντος δὲ τοῦ αὐτοῦ Κριχοριχίου ἐν τῇ θεοφυλάκτῳ πόλει, καὶ τῇ τοῦ µαγίστρου xai στρατηγοῦ Ταρὼν ἀξίᾳ τιµηθέντος, ἐδόθη αὐτῷ καὶ o!xog εἰς χατοιχία» ὁ τοῦ Ἡαρθάρου λεγόμενος, ὁ νῦν Βασιλείου τοῦ παρα- χοιμωµένου οἶχος (50). Ἐτιμήθη δὲ xal ἑτησίῳ ῥό- Υᾷ, χρυσίου μὲν δέχα λίτρας, xal µιλιαρισίων ἑτέ- pas δέχα λίτρας, ὥστε εἶναι τὸ «dv λίτρας εἴχοσι. Καὶ ἐπὶ χρόνον ἐν τῇ βασιλευούσῃ ὀπιτρίψας, xa διὰ τοῦ αὑτοῦ πρωτοσπαθαρίου Κωνσταντίνου πάλιν πρὸς τὴν οἰχείαν διεσώθη χώραν. Μετὰ δὲ ταῦτα πάλιν εἰσ- Ίλθεν xal ᾽Απογάνεμ πρὸς τὸν µαχάριον βααιλέα, xal προεθιδθάσθη παρ) αὐτοῦ εἰς τὴν πατριχιότητα' ἑπ- ετράπη δὲ xal εἰς γυναῖχα λαθεῖν τοῦ εἰρημένου Κων- σταντίνου θυγατέρα, xal imt τῇ τοιαύτῃ προφάσει xaV οἶχον ἐπεζήτησεν, χαὶ ἔλαξε χαὶ αὐτὸς τὸν τοῦ Ἡαρδάρου οἶκον χρυαοθουλλίου χωρίς (51). Καὶ φιλο- φρονηθεὶς παρὰ τοῦ βασιλέως, τῷ τότε μὲν πρὸς τὴν ἰδίαν χώραν ὑπέστρεφε πρὸς τὸ πάλιν εἰσελθεῖν, χαὶ τὰ τοῦ γάμου ἁπαρτίσασθαι' ἅμα δὲ τῷ εἰς τὴν οἱ- χείαν χώραν διασωθῆναι μετ) ὀλίγας ἡμέρας τέλει «92 βίου ἐχρήσατο. 'U δὲ τούτου ἁδελφὸς Κριχορίχιος διὰ γραμμάτων αὐτοῦ ἐξητήσατο εἰσέρχεσθαι εἰς τὴν βασιλεύουσαν, χαὶ παρὰ τῶν χειρῶν τοῦ ἁγίου Ba- σιλέως λαμθάνειν τὴν διδοµένην ῥόγαν αὐτοῦ, xal ἐπὶ χρόνον τινὰ ἐν τῇ θεοφυλάχτῳ διατρἰδειν móc xa ἐπὶ τούτῳ τὸν τῷ οἰχείῳ ἁδελφῷ προχωριαθέντα οἶχον εἰς χατοίχησιν λαθεῖν ἡξίου, ὃν χαὶ ἐπιδέδω- x&v αὐτῷ ὁ µαχάριος βασιλεὺς , διά τε τὸ νεωστὶ ὁποταγῆναι, xat διὰ τὸ χαὶ ἄλλους ἄρχοντας τῆς Ανατολῆς πρὸς τὸν ὅμοιον ἆῆλον τῆς πρὺς Ῥω- µαΐους ὑποταγῆς ἐχχαλέσασθαι" ἔγγραφον δὲ χρυσο- θούλλιον δωρεὰν τοῦ τοιούτου οἴχου πρὸς αὐτὸν οὐχ ἑποίησε. Μετὰ δὲ χρόνους ἰχανοὺς, Ῥωμανοῦ τοῦ µαχαρίου βασιλέως τῶν σχήπτρων τῆς βασιλείας Ῥωμαίων ἐπειλημμένου (52) ἀνήγαγεν ὁ αὐτὸς Κρι- κορἰχιος μὴ ἰσχύειν χρατεῖν τὸν τοῦ Ἡαρδάρου olxov, ἀλλ ἠξίου λαθεῖν ἀντ᾽ αὐτοῦ προάστειον ἓν Κελ- ενηνῇ, εἴτε τοῦ Πατζάτου, εἴτε ἄλλον οἷον χελεύοι ὁ βασιλεύς) ἵνα ὅτε ἐπιδρομὴ τῶν ᾽Αγαρηνῶν xac τῆς χώρας αὐτοῦ Ὑένηται, ἁποστέλλειν ἐκεῖσε ἔχῃ τὴν οἰχείαν σνγγένειαν χαὶ ὑπόστασιν. Ὁ δὲ βασιλεὺς εν ἀχριθῃη γνῶσιν τῶν πραγμάτων μὴ χεκτηµένος, tus, terram suam repetiit mox rediturus, et nuptias consummaturus : àc 116 domum cum rediisset . paucis post diebus vita defunctus est. Frater vero ejus Cricoricius per litteras petiit, uti in urbem venire sibi, acceptoque ab imperatore stipendio commorari illic aliquandiu liceret ; utque hanc in rem aedes frawi prius destinat& sibi ad habitandum concederentur ; et sane id a beato imperatore im- petravit, cum quia non ita pridem sese subjecisset, tum ut alios quoquc Orientis principes ad similem Romanis semet submittendi zelum provocaret ; scd donationem banc scripta bulla aurea non confir- mavit. Post annos vero multos beato io»peratore Roniano principatus Romanorum sceptra tenente, ille ipse Cricoricius ostendit in domo Barbari ha- bitare se non posse, et pro ea petiit vel suburba- num in Celtzene, vel Patzati, vel aliud quodcunque imperator jusserit ; ut, facta Agarenorum in regio-- nem suam cxcursione, consanguineos suos facul- tatesque transmittere illuc posset. Imperator autem, rerum non admodum peritus, et Taronitem illas Barbari sedes a. beato Leone cum bulla aurea ha- bere credens, suburhanum ei Gregor in Celtzene- dedit, sine aurea bulla etiam ipse ; domum vero vicissim accepit. Post hzec ad eumdem imperatorem. scripsit Tornices Taronit:» nepos ex fratre, ΑΡΟ- ganem illius filius, hunc in. modum : Barbari ades beatissimus imperator Leo patri mco dono dedit, post cujus obitum cum impubes et orphanus essem, patruus meus pro auctoritate illas tenuit, semper mibi promittens, domum paternam, ubi maturam statem altigissem, me recepturum : at nunc, ut intelligo, tux& eam majestati dedit, accepto vice illius suburbano Gregorz in Celtzene. Ab hac vero imperiali munificentia invidia adversus Taronitem accensi gunt Cacicius princeps Basparacaca, Adra- naser curopalates lberizm, et Asoticius principum priiiceps ; qui obinurmurantes imperatori scripse- runt : Quid causs esset, cur Taronites solus impe- riali stipendio frueretur, ipsis omnibus nihil aeci- pientibus? Nain, inquiebant, cua in re plus ille servitii prestat, aut Romanis utilior nobis est? Uude oportet aut nos quoque stipendium, non secus ἑλπίζων δὲ ἀπὸ |βασιλιχυῦ χρυτοδουλλίου τοῦ µα- D atque ipsum accipere ; aut neque ipsum, tali dono. χαρίου Λέοντος ἔχειν τὸν Ταρωνίτην τὸν τοῦ Bap- 6ἀάρου οἶχον, δέδωχεν αὐτῷ τὸ προάστειον τοῦ Γρη- γορᾶ ἐν Κελτζηνῇ, xai τὸν οἶχον δῆθεν ἀντέλαθε, γρυσοθούλλιον δὲ οὐδὲ αὐτὸς πρὸς αὑτὸν ἐπὶ τῷ προαστείῳ ἑποιῄσατο. Μετὰ δὲ ταῦτα ἔγραφε πρὺς τὸν αὑτὸν βασιλέα ὁ Τορνίχης ὁ τοῦ Ταρωνίτου áv- εφιὸς. ὁ τοῦ ᾽Απογάνεμ ἐχείνου υἱὸς, ὅτι Τὸν οἶχον frui. Sed rescripsit beatus Romanus, illud Taronita stipendium non a seesse, sed ab imperatore defuncto, ideoque nec in sua potestate esse id rescindere : nequo justum esse priorum imperaiorum 2cta 117 a posterioribus aboleri. Taronitze nihilominus per litte- rassignificavit dictorum virorum dolorem et offensam; ille vero respondit, neque aurum, neque argentuau ANSELMI BANDURII NOTE. (50) De Barbari domo quam sub Constantino Porphyrogenito possidebat Basilius cubili prepo- situs, vide quie lib. 1 Comment. monuimus. Hujus autein Basilii accubitoris merninit etiam infra idem Porphyrogenitus cap. 50, ct Zonaras in codem Augusto lib. xvt, pag. 195. (51) Bulla impera*orum Constantiuopolitanorum aurez, argentoz, eres, ac plumbe: erant; sed de hae re pluribus Ducangius in Gloss. et etiam 2 MH. (52) Sic .ex ms. codice. Perperam in editis, ἐπιλιμένου οἱ paulo. infra, pro τοῦ Πατξάτου in mis. legitur, τοῦ Τατάτου. 33) CONSTANTINI PORPHYROGENIT! 340 dare se poste; promisit vero pr:ter munera ex Α τοῦ Dap6ápou ὁ µαχαριώτατος βασιλεὺς Λέων τῷ more mitti solita in vestibus et sre ad decem li- brarvm zsiimationem, deditque tres aut quatuor annos. Postea autem neque hoc se tributum exsol- vere posse ostendit ; stipendium vero, sive dotein postulabat, quemadmodum sub beatissimo impe- ratore Leone erat, aut hoc etiam aboleri volebat ; quapropter etíam ne offendiculum esset Cacicio, et curopalate, reliquisque, beatissimus, quem dixi, imperator Romanus hoc etiam abolevit, Ejusque rei ergo, velut in solamen, postea filium ejus Aso- tiun, in urhem cum venisset, patricium creavit, multoque in honore aliquandiu habitum in terram suam remisit. Mortuo autem magistro Cricoricio, Tornicius Apoganem filius desiderium ingens pre se tulit urbem et imperatorem videndi : quamobrem protaspatharium Criniten et interpretem illuc misit imperator, qui cum in. urbem adduceret, addu- etumque patricii honore auxit. Prztendebat autem jus in domum Barbari, intelligensque accepto sub- urbano in Celtzene patruum suum hanc tradidisse, paternam hizreditatern suam permutare eum potuis- se negabat, volebatque aut domum aceipere, aut suburbanum : nisi utraque imperatori cederent, ne c3 patrueles ipsius obtinerent. Itaque et subur- hanum imperator accepit, quippe mortuo jam sene Taronite ; neque domum pro eo vicariam dedit, cum nulla super iis, ul dictum est supra, aurea bulla confecta esset. Postea vero in urbem regiam venit Pancratius maximus filiorum magistri illius c Cricoricii Taronitie, evectusque est ab imperatore ad patriciorum dignitatem, creatusque pretor Ta- ronis : cumque uxorem etiam cuperet ex sangnine imperiali accipere, data ei soror est Theophylacti magistri ; οἱ consummatis nuptiis testamentum fecit, in quo instituit, ut si liberi ex eo matrimonio nascerentur, universam ipsins regionem in here- ditatem paternam haberent ; eoque nomine petiit ab imperatore dari sibisuburbanum Gregore, ut jn eo patricia ejus uxor commoraretur, qua de- functa iterum ad majestatem suam rediret. Et huic quoque petitioni imperator annuit, ingentique mu- nificentia eum complexus, cum .uxore ad terram suam remisit. Magistri vero Cricoricii filii, tam ipse Pancratius patricius, quam 118 Asotius pa- tricius, molestiam exhibebant, atque vim non exi- guam inferebant patrueli suo Tornicio patricio : qui rem non ferens écripsit imperatori ut mitteret hominem fidum,qui terram suam acciperet, se vero, uxoremque, et filium ad eum perduceret. Misitque imperator protospatharium Crinitem el. interpre- tem ; qui, uti petierat, exciperet ipsuin, et in urbem a Deo custoditam adduceret. Cum vero illuc ap- pulisset Crivites, eum jam mortuum invenit, sed testamento ante mortem cavisse, ut tota ipsius terra Romanorum imperatori pareret, uxorque cuni ἐμῷ πατρὶ ἐἑδωρήσατο' μετὰ δὲ τὸν τοῦ macp/c µου θάνατον, διὰ τὸ ἔτι ἀνήλιχον xal ὀρφανὸν τυγχάνειν Eph, κατ’ ἐξουσίαν θεῖός µου «bv τοῦτον οἶκον χατ- εχράτησεν, ἀεὶ χαθυπισχνούμενός uot ὅταν εἰς τὸν τέλειον τῆς ἡλιχίας ἔλθω χρόνον ἀπολαθεῖν «bv οἶχον τὸν πατρικόν’ xol νῦν, ὡς ἔμαθον, δέδωχε τὸν τοιοῦ- τον οἶχον ὁ ἐμὸς θεῖος τῇ βασιλείᾳ σου, xat ἔλαθεν εἰς ἀντισήχωσιν αὐτοῦ τὸ προάστειον τοῦ Γρηγορᾶ ἐν Κελτζηνῇῃ. ᾽Απὺ δὲ τῶν τοιούτων βασιλιχῶν φι- λοτιμιῶν τῶν πρὸς τὸν ἄρχοντα τοῦ Ταρὼν φθόνος ὑπεφύη xal ἑθλάστησε πρὸς αὐτὸν παρᾶ τε τοῦ Κα- χιχίου (55) τοῦ ἄρχοντος Βααπαραχαχὰ, xai 'Aópa- νασὴρ τοῦ χουροπαλάτου Ἱθδηρίας καὶ ᾿Ασωτιχίου τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων: οἵτινες ἔγραφαν πρὸς τὸν βασιλέα διαγογγύζοντες, δι’ ἣν αἰτίαν ὁ Ταρω- νίτης μόνος ῥόγας ἀπολαύει βασιλιχῆς, αὐτῶν ἁπάν- των λαμθανόντων οὐδὲν. Τίνα γὰρ, ἔλεγον, περισ. σοτέραν δουλείαν ἡμῶν ποιεῖται, 3) τί πλέον ἡμῶν τοὺς Ῥωμαίους ἑπωφελεῖ; "Όθεν χρὴ fj xaX ἡμᾶς ὡς ἐχεῖνον ῥογεύεσθαι, 7) μηδ ἐχεῖνον ἑντὺς τῆς εοιαύτης ευγχάνειν δωρεᾶ:. Ὁ δὲ µαχάριος Ῥωμα- νὸς ἀντέγραψε πρὸς αὐτοὺς, μὴ παρ᾽ αὐτοῦ τὴν ἐπὶ € Ταρωνίτῃ γενέσθαι ῥόγαν, ἵν᾽ ἐπ αὐτῷ xstzat καὶ ἡ ταύτης νῦν ἐχχοπὴ, ἀλλὰ παρὰ τοῦ µαχαρίου βασιλέως. xat ph δίχαιον εἶναι τὰ τῶν προθεθασι- λευχότων παρὰ τῶν ὕστερον ἀνατρέπεσθαι. ΄Ἔγραφε &' ὅμως πρὸς τὸν αὐτὸν Ίαρωνίτην, δηλοποιῶν αὐτῷ τὴν τῶν εἰρημένων ἀνδρῶν λύπην καὶ σχάνδαλον. Ὁ δὲ ἀνήγαγε, µήτε χρυσὸν µήτε ἄργυρον παρέχειν δύνασθαι: ὐπισχνεῖτο δὲ ἔξωθεν τῶν κατὰ τύπον ἆπο- στελλοµένων ξενίων διδόναι ἱμάτια xal χαλχώµατα μέχρι τῶν δέκα λιτρῶν συντιμώμενα) ἃ xal δέδωχε µέχρι τριῷῶν f τεσσάρων ἐνιαυτῶν. Μετὰ δὲ ταῦτα ἀνήγαγε μὴ δύνασθαι παρέχειν τὸ τοιοῦτον πά- χτον τὴν δὲ ῥόγαν f| προῖχα λαµδάνειν Ἠξίου, χαθὼς ἐπὶ τοῦ µακαριωτάτου βασιλέως Λέοντος, 1) ἐκχοπη- ναι αὐτὴν, ὅθεν διὰ τὸ μὴ εἰς σχάνδαλον εἶναι τοῦ Κακιχίου, xal τοῦ κουροπαλάτου, xal τῶν λοιπῶν ἐξέχοψε ταύτην ὁ εἰρημένος μαχαριώτατος βασιλευς Ῥωμανός. Παραμυθούμµενὸς δὲ ὥσπερ αὐτὸν, μετὰ παῦτα τὸν τούτου υἱὸν ᾿Ασώτιον ἐν τῇ πόλει παρα- γεγονότα εἰς πατριχίους ἑτίμησε, καὶ φιλοφρονη- σάµενος αὐταρχῶς πρὸς τὰ ἴδια ἐξαπέστειλε. Τοῦ.δὲ µαγίστρου τοῦ Κριχοριχίου τὸν βίον ἀπολιπόντος, ἀνήγαγε Τορνίχιος ὁ τοῦ ᾿Απογάνεμ υἱὸς ἔρωτα ἔχειν ἐγχάρδιον εἰσελθεῖν, χαὶ τὸν βασιλέα θεάσασθαι’ Eo' ᾧ *bv πρωτοσπαθάριον Κρινίτην xat ἑρμηνευτὴν ὁ βασιλεὺς ἑξαπέστειλεν, ὃς xal εἰσήγαγεν Ev τῇ πόλει τὸν εἰρημένον Τορνίχιον, xal προήγαγε τὸν αὐτὸν Τορνίχιον ὁ βασιλεὺς slc τὴν τῶν πατρικίων τιμήν. Προετείνετο δὲ δικαιολογίας ἐπὶ τῷ τοῦ Βαρδάρου οἴχῳ' xal ἀχούσας ὅτι προάστειον λαθὼν ὁ θεῖος αὑτοῦ ἐν τῇ Κελτζηνῇ τὴν τούτου παρεχώρησεν ἓξ- ουσίαν, ἔλεγε μὴ δύνασθαι τὸν θεῖον αὑτοῦ ἐπὶ τῇ πατρικῇ xAnpovopla αὐτοῦ ποιεῖσθαι ἀνταλλαγίν, ANSELMI ΡΒΑΝΡὕΌΗΗ NOTAE, (83) lta. ms. codex Editi liabent, παρά τε τοῦ Kixlov ; et infra eodem modo, cum in mss. Καχι- χιου utrobique legatur 34 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 42 xa Slou ἢ τὸν οἶκον λαθεῖν, ἢ τὸ προάστειον * εἰ δὲ A filio ad imperatorem.se conferrel ; cui quidem ad- ph χαὶ ἀμφότερα προσεχώρει τῷ βασιλεῖ, πρὸς τὸ ph ἔχειν αὐτὰ τοὺς ἑξαδέλφους αὐτοῦ. Τούτου ἕνε. xz» ὁ βασιλεὺς , ἐπεὶ xai ὁ γέρων ὁ Ταρωνίτης ἆ -ύγχανεν ἀποθανὼν, ἀνελάδετο τὸ προάστειον’ xal οὐδὲ τὸν οἶχον ἀντέδωχεν, ἐπεὶ μηδὲ χρυσοθούλλιον, χαθὼς ἀνωτέρω προείρηται, ἐπί τινι τούτων ἑξετέθη. Μιτὰ δὲ ταῦτα εἰσῆλθε πρὸς τὴν βασιλεύουσαν Παγ- χράτιος ἐχεῖνος ὁ πρῶτος υἱὸς τοῦ µαγίστρου ἐχείνου Κριχορικίου τοῦ Ταρωνίτου, xaX προεθιδά- σθη παρὰ τοῦ βασιλέως εἰς τὸ τῶν πατριχίων ἀξίω- μα (54), xal véyov& καὶ στρατηγὸς τοῦ Ταρών ἠτήσατο δὲ γυναῖχα λαθεῖν ἀπὸ τῶν βασιλιχῶν συγ- γενίδων, xal δέδωκεν αὐνῷ 6 βασιλεὺς τὴν τοῦ µα- Υίστρου θεοφυλάκτου ἁδελφὴν εἰς γυναῖκα, xal μετὰ- εὸν γάμον διαθήχας ἐξέθετο, ἓν αἷς ἐξήλου, ὅτι Ἐάν μοι γένωνται παῖδες ἀπὸ τῆς τοιαύτης γυναιχὸς, tva ἔχωσι τὴν ἅπασάν µου χώραν εἰς χλῆρον προγονι- venienti dedit imperator ad habitandum proto- spatliarii Michaelis, qui olim fuit ChalJia commner- ciarius, et Psomathei monasterium. Rursumque missus ab imperatore est dictus Crinites, ut teriam Apoganem, quz Tornicii patricii pars erat, accipe- ret : et contra miserunt Taronite filii, defuncti . patrueles, Ulnutem offerentes; ut ipsis patruelis sui terram retinere liceret ; neque enim vitam omnino tolerare se posse aiebant, si patruelis sui terram veluti propriam imperator teneret. Et petitioni quidem illoruin pro bonitate sua imperator morem gerens, omnem eis patruelis eorum Apoganem ter- ram concessit, ipse vero Ulnuteim accepit, cum universo tractu flnitimo. Caeterum tota Taronis, B regio in duo divisa erat, et dimidium quidem Cri- coricii magistri fllii tenuerunt, dimidium vero filit Apoganem pairicii, horum patrueles. xóv: xdi ἐπὶ τούτῳ ἠτήσατο βασιλέα δοθηναι αὐτῷ «b προάστειον τοῦ Γρηγορᾶ, πρὺς τὸ iv αὐτῷ τὴν. πατριχίαν τὴν τούτου γυναῖχα καθέζεσθαι (50): μετὰ δὲ τὴν τ[οι]αύτης ἁποδίωσιν εἶναι πάλιν τὸ τοιοῦτον προάστειον τῆς βασιλείας αὐτοῦ. Καὶ ἑπένευσε xal πρὸς τοῦτο ὁ βασιλεως, xal πολλαῖς φ.λοτ'µίαις αὐ-. τὸν δεξωσάμενος, μετὰ τῆς ἰδίας γυναικὸς ἐξαπέστειλεν εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ. Οἱ δὲ viol τοῦ µαγί- στρου Κριχοριχίου, 6 τε αὐτὸς Παγχράτιος ὁ πατρἰχιος, καὶ ᾿Ασώτιος ὁ πατρίχιος, µεγάλως παρελύ- πουν xal ἑἐθιάζοντο τὸν οἰχεῖον αὐτῶν ἑξάδελφον Τορνίχιον πατρἰχιον' ὃς μὴ ὑποφέρων τὴν ἀπὰ τού- των ἐπίθεσιν, ἔγραψε πρὸς τὸν βασιλέα ἀποστεῖλαι πἰστὸν ἄνθρωπον, xal παραλαθδεῖν την χώραν αὑτοῦ». αὐτὸν δὲ χαὶ τὴν γυναῖχα xal τὸ παιδίον αὐτῶν (56) πρὸς τὸν βασιλέα εἰσαγαγεῖν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἆἁπ- έστειλε τὸν πρωτοσπαθάριον Κρινίτην xal ἑρμηνέα, πρὸς τὸ χατὰ τὴν ἀξίωσιν αὐτοῦ ἀναλαθέσθαι καὶ εἰσαγαχεῖν (57) αὑτὸν kv τῇ θεοφυλάκτῳ πόλει — "Ote. δὲ τὴν τοιαύτην χώραν ὁ Κρινίτης χατέλαδεν, εὗρεν (58) αὐτὸν, Ίδη τὸν βίον ἀπολιπόντα, διαταξάµενον πρ» τῆς τελευτῆς εἶναι πᾶσαν τὴν χώραν αὖ- κοῦ ὑποχειμένην τῷ βασιλεῖ Ῥωμαίων ' τὴν δὲ γυναῖχα, xai τὸ παιδίον αὐτοῦ εἰσελθεῖν πρὺς τὸν βασιλέα fj χαὶ δέδωχεν ὁ βασιλεὺς εἰς χατοίχησιν εἰσελθούσης τοῦ πρωτοσπαθαρίου Μιχαἡλ τοῦ ποτε Υεγονότος χομµερχιαρίου Χαλδίας (59), καὶ τοῦ Ἑωμαθέως τὴν µονήν (00). Καὶ πάλιν ἀπεστάλη ὁ εἰρημένος Κρινίτης παρὰ τοῦ βασιλέως πρὸς τὸ παραλαθεῖν τὴν χώραν τοῦ ᾽Απογάνεμ, Ἠτοι τὸ µέρος τοῦ πατριχίου Τορνικίου. ἀνταπέστειλαν δὲ ἐχεῖθεν τοῦ Ταρωνίτου υἱοὶ οἱ τοῦ ἁποθανόντος ἑξόδελφοι, ἀξιοῦντες δοῦναι τὸ Οὐλνούτην, xal ἔχειν τὴν χώραν τοῦ ἐξαδέλφου αὐτῶν' μῆ Υὰρ δύνασθαι ὅλυς αὐτοὺς ζην, εἰ τὴν τοῦ ἐξαδέλφου αὐτῶν χώραν ὡς olxelav χατάσχᾖ ὁ βασιλεύς. Olxsig δὲ ἀγαθότητ, ὑπείξας ὁ βασιλεὺς τὴν αἴτησιν αὐτῶν ἐξεπλήρωσε, καὶ δέδωχεν αὐτοῖς μὲν τὴν χώραν τοῦ ᾿Απογάνεμ τοῦ. ἐξαδέλφου αὐτῶν, αὐτὸς δὲ ἀνελάδετο τὸ (0ὑὐλνούτην μετὰ πάσης τῆς περιχώρου αὐτοῦ. Ἡ δὲ ὅλη τοῦ. Ταρὼν χώρα (61) εἰς δύο διανεμηθεῖσα ἐτύγχανεν, εἰς [f. Tic] τὸ μὲν ἥμισυ οἱ τοῦ µαγίστρου — Kprxo- ριχίου εἶχον υἱοὶ, τὸ δὲ ἥμισυ τοῦ ᾽Απογάνεμ τοῦ πατριχίου, οἱ τούτων ἐξάδέλφοι. ANSELMI BANDURII NOTAE. (54) Editi habent, εἰς τοῦ πατρικίου ἀξίωμα et C µαίων. Τὴν δὲ valxa, xai τὸ παιδίον.αὐτοῦ εὗρεν paulo infra, ὅτι ἐὰν µή, pro ὅτι ἐάν µοι. Deinde, αὐτὸν ἤδη τὸν (oy ἀἁπολιπόντα, διαταξάµενον πρὸ εἰς σχλΏρον, pro εἰς χλῆρον * sed optime Meursius emendat. (55) Sie ex ms. codice. Editi habent, xat iv αὐτῷ τὴν πατριχίαν τὴν τούτου Yuovalxa καθέζεσθαι. 56) Edit. habent, αὐτὸν δὲ xaX τὴν γυναῖχα, xai €» παιδίον αὐτοῦ, etc. (57) Sic ex (ns. codice ; in editis vero locus ' hic corruptus ac mutilus. (58) Locus hic corruptus ac depravatus 1η editis sic legitur : Ὅτε δὲ τὴν τοιαύτην ώραν ὁ Κρ.νίττς χατέλαδεν ὑποχειμένην τῷ θασιλεῖ "l'o- τῆς τελευτῆς εἶναι πᾶσαν τὴν χώραν αὐτοῦ εἰσελθεῖν πρὸς τὸν βασιλέα, f] χαὶ δέδωχεν, etc. (69) Κομμερχιάριος, commerciorum seu tributo- rum conductor : pubíicanus. Vide Gloss. Grec. Ducangii.| (60) Hoc monasterium Psomathei videtur. ita nuncupatum, quod steterit ad portam Psamati, vel Psamateam ; de qua quidem pluribus supra. lib. iu Comment. in Antiquit. CP. (61) Editi habent, ἡ δὲ ὅλου τοῦ Ταρὼν χώρα. 243 CAPUT XLIV. De terra Apachunes, oppidoque Mantaiciert, et Percri, εἰ Chliat, et Chaliat, et Arses, et Tibe, et Chert, et Salamas, et Tazermatau. A Ante Asotium principum principem, Symbatii item principum principis patrem, quem capitis supplicio affecit Persidis Ameras Aposatas, quique duos filios habuit, Asotium nimirum, qui post ipsum fuit principum princeps, et Apasacium, qui postea magistri honore auctus fuit : hz» tres urbes, Percri, Chaliatet Arzes, sub Persidis dominio erant. Principum princeps residebat in magna Armenia, in urbe Cars, tenebatque tres, quas dixi, urbes, Percri, 13 19 Chaliat, Arzes, et Tibe, et Chert, et Salamas. Apelcart tenebat Mantziciert, eratque gubjeclus principum principi Symbatii patri : de- ditque Apelbart idem Asotius principum princeps urbes Cliliat, Arzes et Percri ; nam laudatus Aso- tius principum princeps, pater Symbatii item prin- cipum principis, omnes Orientis terras possidebat. Fatis functo autem Apelbart, successit ei Abelcha- mit filins, et huic ejus filius primogenitus Aposeba- tas. At Symbatio principum principe ab Aposata Persidis amera interfecto, solus quasi dominus su- premus suique juris tenuit Mantziciert, reliquas- . que urbes et terras : subjectique fuerunt Roma- norum imperatori et ipse et duo fratres ejus Apo-- lesphuet εἰ Aposelme, quod sepenumcro urbes eorum terrzque bello infestarentur, vastarenturque ϱ a domestíco scholarum, triliuta quoque harum nomine pendentes. Ab Ásotio autem praedicto prin- cipum principe, Symbatii patre, Asotii vero secundi et Apasacii magistri avo, usque ad secundum Aso- tium principum principem, tres iste urbes sub potestate eranc principis principum, isque ex iis tributa accipiebat. Similiter Mantziciert, cum terra Apachunes, et Charca, et Coresub ejusdem prin- cipum priucipis potestate erat, ad id usque tempus CONSTANTINI PORPHYROGENITI Jii KE9AA. MA'. Περὶ τῆς χώρας τῆς Απαχουγνῆς, xal τοὔκάστρου τοῦ Μαν τζικ[ερτ (62), καὶ cov Περκρὶ, xal τοῦ Χ.ιὰτ (65), xal τοῦ XaAtát, xal τοῦ "ApCec (64), xal tov Ti6n (65), καὶ τοῦ Χὲρε, καὶ τοῦ Σα- Jaudc, xal του Τζερματζοῦ. Ἱστέον ὅτι πρὸ τοῦ ᾿Ασωτίου τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων τοῦ πατρὸς τοῦ Συµθατίου τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων, ὃν ἀπεκεφάλισεν ὁ ἁμηρᾶς Περσίδος 6 ᾽Αποσάτας, ὃς καὶ ἑποίησε δύο νἱοὺς, τόν τε ᾽Ασώ- πιον τὸν μετ αὐτὸν γενόµενον ἄρχοντα τῶν ἀρχόν- πων, xal ᾽Απασάχιον τὸν μετὰ εαῦτα 'μάγιστρον τιμηθέντα. τὰ τρία ταῦτα κάστρα, τό τε Περχρὶ, xaX τὸ Χαλιὰτ, xal τὸ ρζες, ὑπὸ τὴν τῆς Περσί- δος ἐπικράτειαν ἐτύγχανον (66). "Οτι ὁ ἄρχων ἐχαθ- έζετο τῶν ἀρχόντων εἰς τὴν μεγάλην ᾽Αρμενίαν, εἰς τὸ κάστρον τὸ KXpz(07), xal ἐπεῖχε χαὶ τὰ τρία τὰ προγεγραμµένα κάστρα, τότε Περχρὶ, τὸ Χαλιάτ, xa τὸ "Λρζες, xal τὸ Τιθὴ, καὶ τὸ Χξέρτ, xai τὸ Σαλαµάς. "Οτι Απελκὰρτ ἑἐχράτει τὸ Μαντζικίερτ, καὶ ἦν ὑπὸ τὴν ἑξουσίαν, [τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόν- των] τοῦ πατρὸς τοῦ Συµόδατίου τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων (08). Δέδωκε δὲ αὐτῷ ᾿Απελθὰρτ ὁ αὐτὸς Ασώτιος ὁ ἄρχων τῶν ἀρχύντων, καὶ τὸ χάστρον τὸ Ἁλιὰτ, xal «b "Αρζες, xai τὸ Περχρί' ὁ γὰρ προῤῥηθεὶς Δαώτιο 5 ἄρχων τῶν ἀρχόντων, ὁ πατὴρ τοῦ Συµθατίου τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων, χατεῖχε πάσας τὰς τῆς ᾽Ανατολῆς χώρας. Τελευ- τήσαντος δὲ ᾿Απελδὰρτ (09), χατέσχε τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ ὁ ἴδιος υἱὸς αὐτοῦ 6 ᾿Αθελχαμὶτ, τοῦ δὲ Αδελχαμὶτ τελευτήσαντος, ἐχράτησε τὴν ἐξουσίαν αὑτοῦ ὁ πρῶτος υἱὸς αὐτοῦ ᾿Αποσεθατάς. Του δὲ Xupfazlou τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων παρὰ τοῦ ᾽Αποσάτα τοῦ ἀμηρᾶ Περσαίδος ἀναιρεθέντος, Expá- τῆσεν αὐθεντῶς χαὶ κυρίως ὡς δεσπότης καὶ αὗὕτο” κέφαλος τότε χάστρον τὸ Μαντζιχίερτ, xat τὰ λοιπὰ Χάστρα, xal τὰς χώρας, ὅστις xal ὑπετάγη τῷ βᾳ- σιλεῖ μετὰ τῶν ἑτέρων δύο ἁδελφῶν αὑτοῦ τοῦ 'Amo- λεσφούετ xal τοῦ ᾽Αποσέλμη, διὰ τὸ διαφόρως xa- ταπολεμηθῆναι vá τε χάσταρ, καὶ πραιδευθῖναι, ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ. (62) Pro Mantziciert curopalate dicitur Marzi- ciert locus in Baaspracan; et Maizicier alio in loco apud eumdem, Cedreno vero Μαυριχιέρχε. (65) Sic in ms. habetur, et ita legendum esse sequentia suadent. In editis legitur, xa τοῦ IIap- Xpi, xai τοῦ Χαλιὰτ, xal τοῦ Χαλιάτ, etc. Percris oppidum Babyloni» proximum apud Cedrenum. hliat vero oppidum circa Árineniam curopalate, et Cedreno Cheat. (64) "Αρτζη scribitur curopalatz; hodieque Árizerum vocatur, et a. Turcis Rem, ut scribit L'eunclavius, Sita est inter Armenis et, Cappadocize nes. (05) Tibium oppidum circa Armeniam majo- rem videtur apud Cedrenum et Curopalatem. (66) Sic ex ms. codice. In editis perperam legi- tur, xai τὴν τῆς Περσίδος ἐπικράτειαν ἐτυγχανον” . obi Meursius legendum ait, xatà τὴν τῆς Hepot- $, elc. (67) Urbs Persarmenie. Carse Cedrene et cu- ropalate, Nunc Cars, ut putat Leunclavius. (68) Sic ex ms. Locus mutilus in editis. (69) lta. etiam iufra in ms. In editis utrobique legitur, ᾽Απελχάρτε. Hie etiam tabellam genealogi- cam amerarum Mantziciert adjicere visui est, quo hoc Coustantini caput illustretur. 4. Apelbart 1. 9. Abelchamit b, Apolespliuet Aclimet filius üdoptivus. 4. Abderacbim. $. Apysebatas 6. Aposelme | Apelmuze 7. Apebart ll. 345 DE ADMINISTRANDO JMPERIO. 316 καὶ ἀφανιαθῆναι, xai τὰς χώρας αὑτῶν παρὰ τοῦ Α quo ameras Mantziciert Aposebatas una eum duo- δὀµεστίκου τῶν σχολῶν' παρέχοντες τὸν βασιλέα Ῥωμαίων xal πάχτα ὑπὲρ τῶν κάστρων xal τῶν χωρίων αὐτῶν. Απὸ δὲ τοῦ προῤῥηθέντος ᾿Ασωτίου τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων, τοῦ πατρὸς μὲν τοῦ Συμθατίου, πάππου δὲ τοῦ δευτέρου ᾿Ασωτίου, xal τοῦ µαγίστρου ᾽Απασακχίὸὀυ (70), µέχρι ζωῆς τοῦ δευτέρου ᾽Ασωτίου ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων, ὑπῆρχον τὰ τοιαῦτα τρία χάστρα ὑπὺ τὴν ἐξουσίαν τοῦ ἄρ- χοντος τῶν ἀρχόντων, xal ἑλάμδανεν ἐξ αὐτῶν πάκτα ὁ ἄρχων τῶν ἀρχόντων. ᾽Αλλὰ xal τὸ χάστρον τοῦ Μαντζιχίερτ, μετὰ τῆς χώρας τοῦ ᾽Απαχουνῆς, xal τοῦ Χαρχὰ (71), xa τοῦ Koph, ὑπὸ thv ἐξουσίαν χαὶ ἐπιχράτειαν τοῦ αὐτοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων ὑπῆρχεν, ἕως ὅτου ᾿Αποσεδατὰς ὁ ἁμηρᾶς τοῦ Μαντζιχίερτ μετὰ τῶν δύο ἁδελφῶν αὐτοῦ τοῦ τε Απολεσφούετ xal τοῦ ᾽Αποσέλμη ὑπετάγησαν τῷ βασιλεῖ, διδόντες καὶ máx1a ὑπὲρ τε τῶν κάστρων ' Xa τῶν χωρίων αὐτῶν ἐπεὶ ὁ ἄρχων τῶν ἀρχόντων δοῦλος τοῦ βασιλέως τῶν Ῥωμαίων (72) τυγχάνει, ὡς παρ᾽ αὐτοῦ προθαλλόµενος, xal τὸ τοιοῦτον δε- « χόµενος ἀξίωμα δηλονότι xal τὰ ὑπ αὐτοῦ δεσπο- ζόμενα χάστρα, xal πολιτεῖαι, καὶ χωρία, τοῦ βασι- λέως τῶν Ῥωμαίων τυγχάνουσιν. "Oct τοῦ Συµόα- τίου τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων τῆς μεγάλης ᾽Αρ- µενίας χρατηθέντος παρὰ τοῦ ᾿Ἀποσάτα τοῦ ἁμηρᾶ Περσίδος (75), καὶ ἀποκεφαλισθέντος παρ) αὐτοῦ, ἑκράτησεν ὁ ᾽Αποσεθατὰς ὁ καθεζόμενος εἰς τὸ κά- στρον τὸ Μαντξιχίερτ, τὸ κάστρον τὸ Χαλιάτ, xal τὸ χάστρον τὸ Περχρὶ, χαὶ τὴν πολιτείαν τοῦ "Αρ- ζες. Ὅτι ὁ δεύτερος ἁδελφὸς τοῦ Αποσεθατᾶ ὁ Απολεσφούετ, χαὶ ὁ ἀνεψιὸς αὐτοῦ, xat ὁ πρόγονος ὁ Ἁχμὲς, ἐχράτησαν τὸ χάστρον τὸ Χλιὰάτ, xal τὸ χά- στρον τὸ "Αρζες, καὶ τὸ χάστρον τὸ ᾽Αλτξίχε' χαὶ αὐτοὶ ὑπετάγησαν τῷ Ῥωμαίων βασιλεῖ, καὶ ἐγένοντο ὑπὸ την]ιέξουσίαν αὐτοῦ, xal παρεῖχον xal πάντα καθὼς xai ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ᾿Αποσεδατὰς (74) ὑπέρ τε τῶν χάστρων xai τῶν χωρίων αὐτῶν. "Oct ὁ τρίτος ἀδελφὸς τοῦ ᾽Αποσεθατᾶ xai τοῦ Απολεσφούετ, ὁ Ἀποσέλμης ἐκράτει τὸ χάστρον τοῦ Τζερματζοῦ μετὰ καὶ τῶν . χωρίων αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς ὑπετάγη τῷ τῶν Ῥωμαίων βασιλεῖ, xal ἐδίδου πάχτα χκαθὼς xai ὁ ἁδελφὸς αὐ- τοῦ 6 ᾿Αποσεθατὰς, xai ὁ B' ἁδελφὺς αὐτοῦ 6 "Amo- bus 1 fratribus Apolesphuet et Aposelme, imperatori se submiserunt, tributa quoque solventes pro urbi- bus suis el terris ; quandoquidem principum princeps Romano imperatori parebat, veluti abeo designatus, dignitatemque ejusmodi adeptus : nee ipse tantum, sed urbes omnes quibus dominabatur, item respublicze, ac terrze Romano imperatori sub- erant. Symbatio principum principe magn: Ar- meni: capto ab Aposata Persidis amera, et capità mulctato,ÁAposebatas, qui in urbe Mantziciert regiam posuerat, obtinuit quoque urbes Chaliat, et Percri; cum republica Árzes. Secundus Aposebate frater Apolesphuet, ejusque patruelis et privignus Achmet B tenuerunt urbes Chliat, Arzes, οἱ Altzice ; δε ipsi se submiserunt Romano imperatori, et illi parebant, pendebantque tributa pro urbibus terrisque suis, quemadmodum 190) et frater Aposebatas. Tertius Aposebatze et Apolesphuet frater Aposelmes pos- sidebat urbem Tzermatzu cum terris eo pertinen- tibus ; el ipse quoque Romano imperatori subjectus eral ; pendebatque tributa, quemadmodum et [rater ipsius Aposebatas, necnon alter ejusdem frater Apolesphuet. Defuncte Aposebata, urbem Mantzi- ciert, cum territorio et ditione universa, tenuit filius ejus Abderachim ; cui fatis functo Apolesphuet successit, secundus Αροθοῦα frater, patruus Áb- derachim: huic quoque defuncto terius frater Aposelmes in principatu Mantziciert, et reliquarum, quas diximus, regionum successit, Aposebatas filios habuit Abderachim et Apelmuze : Apolesphuet habuit privignum et patruelem Achmet : filios quippe non habuit ; sed Achmet privignum et patruelem adoptavit, Aposelmes filium habuit Apelbart, qui nuuc temporis Maniziciert possiuet. Aposebatas autem moriens Abderachim filium ameram reliquit ; alter veroipsius filius Apelmuze puer admodum erat, itaque a patris fratrisque ditione repulsus est. Aposebatas primus frater sedem habebat in urbe Mantziciert, possidebatque, ut diclum est, terras Apachunes, Core, et Charca, tributaqne pro iis Romano imperatori exhibebat. Hoc defuncto, tenuit filius ejus Abderachim, et tributa eadem pendebat λεσφούετ. "Ott τοῦ ᾽Αποσεθατᾶ τελευτήσαντος ἐχρά- p propter infantiam extremam, ut dictum est, fratris τησε τὸ Μαντζιχίερτ μετὰ τῶν χωρίων αὐτοῦ, xal ςῆς ἐπιχρατείας αὐτοῦ πάσης, ὁ ᾿Αέδηραχεὶμ ὁ υἱὸς ^00 Αποσεθατᾶ" τελευτήσαντος δὲ τοῦ ᾿Αόδηραχεὶμ, ἐχράτησεν ὁ ᾿Απολεσφούετ, ὁ δεύτερος ἁδελφὸς τοῦ ᾿Αποσεθατᾶ, θεῖος δὲ τοῦ ᾿Αθδηραχεὶμ, τὸ κάστρον 15 Μαντζιχίερτ, καὶ πάσας τὰς προῤῥηθείσας χώρας xai αὐτοῦ τελευτήσαντος, ἐχράτησεν ὁ τρίτος ἁδελ. φὸς, Έχουν τοῦ ᾿Αποσεθατᾶ καὶ τοῦ ᾽Απολεσφούετ, ὁ ᾽Αποσέλμης, τό τε Μαντζικίερτ, xal πάσας τὰς σεροῤῥηθείσας χώρας. "Οτι ὁ ᾿Αποσεθατὰς εἶχεν υἱὸν Apelmuze. Mortuo Abderachim, -Apelmuze fratre contempto, veluti puero, Mantziciert, ejusque ter- ritoriuin,in potestatem devenit predicti Apolesphuet qui secundus À posebatz frater, patruus Abderachim. et spreti ob infantiam Apelmuze. Apolesphuet de- functo, urbem Mantziciert cum praedictis locis obtinuit tertius Aposebatse frater Aposelimes. Ách- met autem,. quem diximus, patruelis et privignus Apolesphuet, eo conscio ac volente, possedit Chliat, Artzes, et Pereri. Apolesphuet enim, cum [ilium ANSELMI. BANDURII NOT &. (70) Sic supra; at hic in editis et in mss. pro ᾽Απασαχίου legitur ᾿Απασιχίου. (1A) Charcha locus οἶγοα Assyriam videtur, apud Arrianum. (72) Ita ex ms. codice. (73) Sie in mss. hic et supra etiam legitur ; sed perperam hic in editis habetur, παρὰ τοῦ Ἄποσε- θάτα τοῦ ἁμηρᾶ, etc. ,U) lta ,ms. codex. In editis locus hic mu- . tilus. 341 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 313 nullum haberet, ut. diximus, hunc Achmet patrue- Α τὸν Αθδηραχεὶμ, xai τὸν ᾽Απελμουξέ' ὅτι ὁ Απο- lem οἱ privignoum omnium sue ditionis urbium, regionumque hzredem reliquit. Post Aposelme obitum,(ilius ejus Apelbart possedit Mantziciert,cum omni territorio. Achmet vero tenuit tres urbes illas, Chliat, Artzes et Alizice ; sudditusque 191 eliam ipse erat imperatori, ut supra dictum est, prabens ei tributa tam pro se, quam pro patruo Apolesphuet. [nterfectus autem fuit fraude doloque Apelbart, qui et tres urbes ejus, nimirum, Chliat, Artzes, et Altzice invasit, quas repetere imjferator debet, ut suas. Et quidem omnes hz urbes terrz- que, quarum mentionem fecimus, nunquam sub Persidis aut Amermumne potestate fuerunt; sed imperante domino Leone parebant Synbatio prin- cipum principi, quemadtiodum supra dictum est ; inde vero ad tres predictos frotres ameradas per- venerunt, Apocebata nempe, Apolesphuet, et. ÀÁpo- selme ; illorumque temporibus subject: factze sunt ac trihutarie Romanis imperatoribus. Tres autem ba urbes, Chliat, Arzes, et Percri, si. imperatori pareant, Persicus exercitus in Romaniam excurrere non potest, cum mediz sint inter eam et Armeniam, et veluti sepes atque castra exercituum. ο τὴν νηπιότητα καταφρονηθέντος ἁδελφοῦ αὐτοῦ τοῦ σαντος, ἐχράτησεν ὁ τρίτος ἁδελφὺς τοῦ λεσφούετ εἶχε πρόγονον καὶ ἀνεφιὸν τὸν ᾿Αχάμετ' υἱὸν γὰρ οὖκ εἶχεν, ἀλλὰ τὸν ᾽Αχάμετ τὸν πρόγονον xai ἀνεφιὸν αὐτοῦ εἶχεν ἀντὶ υἱοῦ. "Οτι ὁ ᾽Αποσέλ- µης εἶχεν υἱὸν τὸν ᾽Απελδάρτ, τὸν ἁρτίως χρατοῦντα τὸ Μαντζικ[ερτ. "Ότι ἀποθανόντος τοῦ ᾿Αποσεθατᾶ χατέλιπε τὸν ᾿Αθδηραχεὶμ tbv υἱὸν αὐτοῦ ἀἁμηρᾶν' ὁ δὲ ἕτερος υἱὸς αὐτοῦ ὁ ᾿Απελμουζὲ Tv νήπιος πἀ- yu, διὸ καὶ κατεφρονήθη ἑλθεῖν πρὸς τὴν τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ ἁἀδελφοῦ αὐτοῦ ἐξουσίαν. "Ott ὁ ᾿᾽Αποσεθα- τὰς ὁ πρῶτος ἁδελφὸς ἐχαθέζετο (76) εἰς τὸ χάστρον τὸ Μαντζικχίερτ, xal ἐχράτει, χαθὼς εἴρηται, ταύτας τὰς χώρας, τό τε ᾽Απαχουνῆς, xal τὸ Κορὴ xa τὸ Χάρχα, xol ἑδίδου τὰ ὑπὲρ αὐτῶν πάκτα τῷ "Pu- "µαίων βασιλεῖ' xal τούτου τελευτέσαντος, Expátn- σεν ὁ υἱὸς αὑτοῦ ὁ ᾿Αθδηραχεὶμ, xal ἑδίδου καὶ αὑτὸς τὰ προῤῥηθέντα πάκτα, διὰ τὸ εἶναι, καθὼς προείρηται , νήπιον παντελῶς τὸν ἁδελφὸν αὐτοῦ τὸν ᾽Απελμουξέ. "Ott τοῦ ᾿Αθδηραχεὶμ τελευτήσαν- τυς, καὶ τοῦ ἁδελφοῦ αὐτοῦ ᾿᾽Απελμουξὲ ὥς νηπἰου καταφρονηθέντος, ἐκράτησε «b χάστρον τὸ Μαντζ:- κἱερτ, xai τὰς ὑπ) αὐτῷ προῤῥηθείσας χώρας, ὁ δεύ- εερος ἁδελφὺς τοῦ ᾿Αποσεθατᾶ, ὁ προῤῥηθεὶς 'Amo- λεσφούετ, θεῖος δὲ τοῦ ᾿Αόδηραχεὶμ, xai τοῦ διὰ Απελμουξέ. "Ότι τοῦ ᾽Απολεσφούετ (76) τελευτή- Αποσεθατᾶ, Ίγουν ὁ ᾽Αποσέλμης, τὸ κάστρον τὸ Mavic χίερτ, χατὰ τῶν χωρίων τῶν προῤῥηθέντων, Ὁ δὲ προῤῥηθεὶς ᾿Αχάμετ, ὁ xal ἀνεφιὸς Χαὶ πρόγονος τοῦ Απολεσφούετ, ἐχράτει εἰδήσει xal βουλήσει τοῦ ᾿Απολεσφούετ τό τε Χλιάτ, xal τὸ "Αρζες, xal τὸ Περχρί: xoi γὰρ ὁ ᾽Απολεσφούετ υἱὸν μὴ ἔχων, καθὼς προείρηται, τοῦτον τὸν ᾽Αχάμετ τόν τε ἀνεψιὸν xal πρόγονον αὐτοῦ «lys Χληρονόμον Ἱάσης αὐτοῦ τῆς ὑποστάσεως , χαὶ τῶν κάστρων, καὶ τῶν χω- ρίων αὐτοῦ. "Οτι τελευτῄσαντος τοῦ Αποσέλμη ἐκράτησε τὸ χάστρον τὸ Μαντζιχιερτ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ ᾽Απελδὰρτ, μετὰ xal τῆς περιχώρου αὐτοῦ. Ὁ δὲ ᾿Αχάμετ ἐχράτησε τὰ τρία χάστρα, τό τε χάστρον τὸ) Χλιὰτ, τὸ χάστρον τὸ "Αρζες, καὶ τὸ κάστρον τὸ ἸΑλτζίκε. "Oct καὶ αὐτὸς ὁ ᾿Αχάμετ δοῦλος ἣν τοῦ βασιλέως, καθὰ καὶ προείρηται, παρέχων καὶ τὰ ὑπὲρ αὑτοῦ, xai τὰ ὑπὲρ τοῦ θείου αὐτοῦ τοῦ Ἅπο” λεσφούετ πάκτα (7Ἴ). Ὁ δὲ ᾿Απελδὰρτ μετὰ δόλου καὶ χλεύης αὐτὺν ἔσφαξε, xai ἀνελάδετο τὰ τρία . αὐτοῦ κάττρα, τό τε χάστρον τὸ Χλιὰτ, xa τὸ κάστρον τὸ ᾿"Αρζας, καὶ τὸ κάστρον τὸ Αλιζίκε καὶ ταῦτα ὀφείλει ὁ βασιλεὺς ἀναλαθέσθαι, ὡς ἴδια αὐτοῦ τυγχάνοντα. "Οτι ταῦτα πάντα τὰ προῤῥηθέντα xá- στρα, xai αἱ προῤῥηθεῖσαι χῶραι, οὐδέποτε Ὑεγόνασιν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῆς Περσίδος, f) ὑπὸ τὴν ἑξουσίαν τοῦ ἀμερμουμνῆ ἁλλ᾽ ὑπῆρχον, καθὼς εἴρηται, kv ταῖς ἡμέραις τοῦ χυροῦ Λέοντος βασιλέως, ὑπὸ τὴν ἑξουσίαν τοῦ Συµβατίου τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων χαὶ μετὰ ταῦτα ἐγένοντο ὑπὸ τὴν ἐἔδου- σίαν τῶν τριῶν ἀδελφῶν τῶν προῤῥηθέντων ἀμηράδων, τοῦ τε ᾿Αποσεθδατᾶ, καὶ τοῦ ᾿Απολεσφούξτν καὶ τοῦ Αποσέλμη. xai ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν xai ἑδουλώθησαν xal ἑπαχτώθησαν, καὶ ἐγένοντο ὑπὸ τὴν ἑξουσίαν τῶν βασιλέων Ῥωμαίων. "Oc: τὰ τρία ταῦτα κάστρα, τὸ τε Χλιὰτ, xal τὸ ᾿Δριες, καὶ τὸ Περχρὶ, εἰ κρατεῖ ὁ βασιλεὺς, Περαικὸν φοσσάτον χατὰ Ῥωμανίας (78) ἐξελθεῖν οὐ δύναταν᾽ ἐπειδῆ μέσον τυγχάνουσι τῆς τε Ῥωμανίας καὶ ᾽Ἁρμενίας, xai εἰσὶ φραγμὸς καὶ ἅπληχτα τῶν ϱ«ο- σάτων. | CAPUT XLV. De lberibus. lberes curopalate gloriantes originem se ducere dicunt ab uxore Uriz, quam rex et propheta David aJulteravit; siquidem ex liberis inde nztis descen- ΚΕΦΛΛ. ME. Περὶ τῶν» Ἰθήρων. Ἱστέον ὅτι ἑαυτ οὺς σεμνύνοντες οἱ Ἴθδηρες, Ίγουν οἱ τοῦ κουροπαλάτου, λέγουσιν ἑαυτοὺς χατάγεσθαι ἀπὸ τῆς γυναιχὸς Obplou, τῆς παρὰ τοῦ Δαθὶδ τοῦ ANSELMI ΒΑΝΟῦΒΗ NOTE. (76) In editis legitur, ᾿Αποσεθατὰς ὁ πρῶτος ἀδελφὸς ἐχάθιζε, ctc. - (16) Sic ex ms. codice. Perperam vero in editis legitur, ὅτι τοῦ ᾿Αόδεραχείμ, etc., quod quidein facile ex praecedentibus cognosci potest. — — — * (117) Sic ex ins. Locus hic mutilus in editis. Et notandum Apolesphuet, quem lic patruum Ach- πεί scriptor noster appellat, supra patruelem ici. (78) Ῥωμανία apud scriptores Byzantinos ali- quando Imperium Orientale, aliquando vero Pro- vincias Asiaticas signilicat. | |... καί 349 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 900 προφήτου χαὶ βασιλέως µοιχευθείσης * ἐκ γὰρ τῶν A dere credi volunt, cognatique esse regis ac prophe- .E αὐτῆς τεχθέντων παίδων τῷ Δαθὶδ ἑαυτοὺς λέ- (ουσι χατάγεσθαι, xal συγγενεῖς εἶναι Δαθὶδ τοῦ προ- ῥήτου xal βασιλέως * χαὶ ὡς ἐχ τούτου xat τῆς ύπερ- αγίας θεοτόχου, διὰ τὸ ix τοῦ σπέρµατος Δαδὶδ ταύτην κατάγεσθαι. Διὰ τοῦτο xal οἱ μεγιστᾶνες τῶν Ἰδήρων ἀχωλύτως τὰς συγγενίδας αὐτῶν πρὸς γάμον ἄγουσι, «hv παλαιὰν οἰόμενοι φυλάττειν νο- µοθεσίαν’ ἐξ Ἱερουσαλήμ τε λἐγουσιν εἶναι τὴν yév- νησιν αὐτῶν, καὶ ἓχ τῶν ἐκεῖσε xac' ὄναρ µετελ- θεῖν, xal κατοιχῆσαι πρὸς τὰ µέρη Περαίδος, Ίγουν εἰς τὴν χώραν εἰς ἣν νῦν οἰκοῦσιν, Οἱ δὲ χρηµατισθέν- τες xal ἐξελθόντες ἐχ τῆς Ἱερουσαλημ ὑπῆρχον ὅτε Δαθιδἰχεϊῖνος, χαὶ ὁ ἁδελφὸς αὐτοῦ Σπανδιάτης ' ὅστις Σπανδιάτης jv ix Θεοῦ λαθὼν χάρισμα, ὡς αὐτοὶ te Davidis, ac propterea etiam sanctissima Deipa- re, quod ex semine Davidis ea oriunda sit. Es- propter etiam Ihberum magnates inter eos sine ullo impedimento cognatas ducunt, veterem se legem observare existimantes: et Hierosolymis nationem suam ortum trahere dicunt, atque inde in somnis monitos migrasse, sedemque posuisse in parti- bus Persidis quas etiam in hodiernum usque diem incolunt. Qui autem Hierosolymis exces- serunt , David ille erat, et frater ipsius Span- diates; qui quidem Spandiates, ut ipsi narrant, gratiam a Deo accepit, ut gladio vulnerari in bello nullum ipsius membrum posset, excepto corde, quod etiam in przliis armatura quadam muniebat: Φάσκουσι, cou yl ἐν πολέμῳ ἅπτεσθαι αὐτοῦ ξίφος B unde et terribilis Persis erat, quos devicit, debel- εἰς ofoy δήποτε µέλος τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἄνευ τῆς καρδίας, ἣν xaX διά τινος περισκεπάσµατος 6v τοῖς πολέμοις περιεφρούρει. Διὰ τοῦτο xal ἑπτοοῦντο τοῦ- τον χαὶ ἐδεδίεισαν οἱ Πέρσαι ὁ δὲ νενίχηχε αὐτοὺς καὶ αὐτῶν κατεκράτησε, xal τοὺς συγγενεῖς ἑνοίχισεν Ἴδηρας εἰς τὰς δυσχολίας τὰς νῦν παρ) αὐτῶν χρα- τουµένας * ἐξ ὧν κατ’ ὀλίγον ἐπλατύνθησαν καὶ ηὺ- ξάνθησαν, xai εἰς µέγα ἔθνος ἐγένοντο. Εἶθ᾽ οὕτω τοῦ βασιλέως Ἡραχλείου χατὰ Περσίδος ἑχστρατεύ- σαντος, ἠνώθησαν xai συνεταξίδευσαν αὑτῷ, xal ἕχτοτς ὑπέταξαν τῷ φόδῳ Ἡρακλείου τοῦ βασιλέως Ῥωμαίων μᾶλλον, fjxep τῇ ἑαυτῶν ἰσχύῖ καὶ δυνά- ptt, πόλεις xal χώρας ἱχανὰς τῶν Περσῶν. "Anat γὰρ τοῦ βασιλέως ΄᾿Ηρακλείου τοὺς Πέρσας τροπω- lavitque, cognatosque Iberes in locis difficilibus: qus& nunc etiam temporis occupant, collocavit : ubi paulatim multiplicati auctique sunt, et in magnam gentem evaserunt. Deinde ita Heraclio imperatore cum armis contra Persidem proflciscente, icto fede. re, 199 cum eo militarunt ; ex eoque tempore metu magis Heraclii Romanorum imperatoris, quam suis viribus ac armis, multas urbes terrasque Persarum subjugarunt. Semel enim victiac profligati ab Hera- clio imperatore Persze,eorumque principatu deleto, facile non ab Iberibus tantum, sed et a Saracenis vinci in posterum potuerunt. Quia vero, uti dicunt, Hierosolymis originem ducunt, multumque fidel illis przstant, et sepulcro Domini nostri Jesu σαµένου, καὶ εἰς τὸ µηχέτι εἶναι τὴν τούτων ἀρχὴν C Christi, et temporibus quibusdam ubertim pecunias περιστήσαντος, εὐάλωτοι xal εὐχείρωτοι οὐ µόνον τοῖς Ἴδηρσιν, ἀλλὰ xal τοῖς Σαρακηνοῖς οἱ Πέρσαι γεγόνασι. Διὰ δὲ τὸ χατάγεσθαι αὐτοὺς, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν, kx τῆς Ἱερουσαλὴμ, διὰ τὸ μεγάλην πίατιν ἔχουσιν kv αὐτοῖς, xaX ἓν τῷ τάφῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, xai κατά τινας Χαιροὺς ἀφθόνως ἁἀποστέλλουσι χρῄµατα τῷ πατριάρχῃ τῆς ἁγίας πό- λεως, χαὶ τοῖς ἐχεῖσε Χριστιανοῖς. Ὁ δὲ προῤῥηθεὶς Δαθὶδ, ὁ τοῦ Σπανδιάτου ἁδελφὺς, ἐγέννησεν υἱὸν τὸν Παγχράτιον (77), χαὶ ὁ Παγχράτιος ἐγέννησεν υἱὸν τὸν ᾿Ασώτιον, xai ὁ ᾽Ασώτιος ἐγέννησεν υἱὸν τὸν ᾿Αδρανασὴ, τὸν xa χουροπαλάτην τιμηθέντα παρὰ Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου βατιλέως Ῥωμαίων. 'U δὲ Σπανδιάτης ὁ ἁδελφὸς τοῦ προῤῥηθέντος Δα- €16 ἑτελεύτησεν ἄτεχνος. ᾿Απὸ δὲ τῆς ἐξ Ἱερουσα- Ang. µετοιχήσεως αὐτῶν εἰς τὴν νῦν οἰκουμένην παρ᾽ αὐτῶν χώραν, ἕτη v', ἢ χαὶ φ’, µέχρι τῆς σήμερον * ft ἐστὶν ἱνδιχτιὼν v, ἔτη ἀπὸ χτίσεως χόσµου σςυξ (80), ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου καὶ Ῥωμανοῦ τῶν φιλοχρίστων χαὶ Πορφυρογεννήτων βασιλέων Ῥωμαίων. Ἱστέον ὅτι ὁ φιλόχριστος xal Πορφυρογέννητος καὶ ἀοΐδιμος βασιλεὺς Λέων, ἀχοῦ- σας ὅτι εἰς τὸν τόπον τὸν λεγόμενον Φασιανὴν ἐλθόν- τες οἱ Σαραχηνοὶ τὰς ἐχεῖσα ἐχχλησίας ἐποίησαν mittunt urbis sanctx patriarche, quique in illa degunt Christianis. David autem ille, quem dixi, Spandiate frater, filium genuit Pancratium; iste Asotium habuit; Asotius vero genuit Adranase, qui curopalatz dignitate auctus fuit a Leone Christi amante Romanorum imperatore. Ati Spandiates frater predicti Davidis sine ullis liberis decessit. Ex quo autem Hierosolymis migrarunt in terram quam nunc incolunt, anni sunt quadringenti, vel quingenti hodie, qua est Indictio decima; a con- dito vero mundo 6460, Constantino et Romano Christi amantibus ac Porpliyrogenitis imperatori- bus. Christi autem amans Leo ille Porphyrogenitus ac preclarus imperator audiens Phasianes ecclesias a Saracenis invadentibus in castra conversas csse, Lalaconem patricium et. Armeniacorum praetorem misit, una cum praztoribus Coloniz, Mesopotamiz, Chaldieque, qui hujusmodi castra everterunt, ec- clesias liberarunt, totamque Phasianem, quam tunc temporis Saraceni tenebant, devastarunt. Postea rursum Catacalum magistrum et. scholarum do- mesticuia misit, qui cum urbem Theodosiopolim invasisset, omnem circum regionem populatus, et Phasianes terra urbibusque vicinis similiter per- ANSELMI BANDURII NOTE. (0) lta ex me. codice. 80) Nimirum, anno Christi 952, imperii Constantini Porphyrogeniti 41. 3ol CONSTANTINI PORPHYROGENITI 353 ditis, magno Saracenis bac re vulnere inflicto, do- A χάστρα, ἀπέστειλε τὸν πατρ:χιον xal στρατηγὀντῶν mumerediit. Imperante vero. domino Romano Joan- nes Curcuas magister contra Tibium urbem profi- ciscens in transitu omnem Phasianes regionem, u'pote Saracenorum ditioni subditam, vastavit, quemadmodum et ea ipsa de causa ante eum Joan- nis istius frater, Theophilus patricius, cum Chal- di: prztor esset. Quandiu eiim res cum Theoda- siopolitanis essel, in Phasianes regione nullus lo- cus illzsus constiLit, ne ad urbem quidem Abnicuin usque; lberesque amicitiam semper eolebant cuim Theodosiopolitanis, Abniciotis, Manizicieriauis, et universa denique Perside; 199 sed in: Phasiane nihil terrx possidebant. Dominus autem Leo, et dominus lMomanus imperatores, imperatrixque nostra spenumero Cetzenm urbem recipere, e! prasidiarios imponere studuerunt, ne amplius inde Theodosiopoli commeatus suppedilaretur : allir- maptes curopalatze ejusque (íratribus, simul ac capta foret Theodosiopolis, illam se reddituros : sed lheres hoc facere nun sustinuerunt amore Tüeodosiopolitanorum, ne eorum urbs vastaretur, imperatorique Romano et imperatrici responde- ruut : Si hoc fecerimus, opprobrium erimus vicinis nostris, magistro el principi Abasgiz, Basparacati- 5, etgunbernatoribus Armenia. Dicere item possent . infidos imperatori lberas esse,nimirum curopalatein . ac ejus fratres, neque illis conüdere, ideoque hanc . ab illis urbem cepisse; quin potius mittat imperator Turmarcham aut Caesarianum aliquem, qui in urbe Celizeo resideal, et obsefvet. Rescriptum autem rece. perunt in formam mandati; quid proderit, si Tur- marclia, aut Ceesarianus mittatur? qui si veniant, cum decem aul duodecim ad summum viris intrare poterunt, et. residere in diversorio quod vos iis as- signaveritis. Et quandoquidem iuulte vie sunt, quibus Theodosiopolii intrare licet, (ieri non po- lest, ut ab urbe prospiciantur carvania Theodosio- polim ingredientia, quz: noctu intrare possunt, illis nibil tale cogitantibus, Iberes itaque, quia vastari Theodosiopolim nollent, sed potius commeatus suppeditari, non obedierunt, neque urbem Cetzeuin tradiderunt : licet juramentum scriptum acceperint, capta Theodosiopoli se hanc urbem recepturos es- 'Apptviaxüy τὸν Λαλάχωνα, μετὰ τοῦ στρατηγοῦ Κολωνείας, χαὶ τοῦ στρατηγοῦ Μεσοποταμίας, xal τοῦ στρατηγοῦ Χαλδίας, καὶ χατέστρεφαν τὰ τοιαῦτα χάατρα, τὰς ἐχκλησίας ἐλενθερώσαντες, ληϊσάμενοι χαὶ πᾶσαν τὴν Φασιανὴν τῷ τότε χαιρῷ ὑπὸ τῶν Σαραχηνῶν χκρατουµένην. Καὶ εἶθὶ οὕτω πάλιν ἁπ- ἐστειλεν τὸν µάγιστρον Καταχαλὺν, (81) καὶ δοµέστι- χον τῶν σχολῶν * ὃς ἐλθὼν Ev τῷ χάστρῳ θεοδοσιου- πόλεως, xal τὰ πέριξ αὐτῆς ληϊσάμενος, xai τὴν χώραν τῆς Φασιανῆς, xat τὰ περὶ αὐτὴν χάστρα τῷ ὁμοίῳ ὀλέθρῳ παραᾶδοὺς ὑπέστρεψε, μεγάλην πληγὴν ἐν τούτῳ δοὺς τοῖς Σαραχηνοῖς. "Exi δὲ τῆς βασι- λείας χυροῦ Ῥωμανοῦ βασιλέως ὁ μάγιστρος Ἰωάν- νης ὁ Κουρχούας (82) ἀπερχόμενος χατὰ τοῦ χά- στρου Τιθίου εἰς τὴν δίοδον αὐτοῦ Ἠφάνισε τὴν πᾶσαν χώραν τῆς Φασιανῆς ὡς ὑπὸ τῶν Σαραχηνῶν xpatou- µένην * ἀλλὰ xal ὁ πατρίχιος θεόφιλος ὁ ἁδελφὸς τοῦ προῤῥηθέντος µαγἰστρου Ἰωάννου τὸ πρῶτον αὐτοῦ στρατηγεύοντος v Χαλδίᾳ, ἑπραίδενσε τὴν τοιαύτην χύραν τῆς Φασιανῆς, ὡς xal τότε ὑπὸ τῶν Σαραχη- νῶν δεσποζοµένην. Μέχρι γὰρ τοῦ γεγονέναι τὸν λόγον Ηετὰ τοὺς θεοδοσιονπολίτας, εἰς τὴν χώραν τῆς Φασιανῆς (85) χωρίον οὐ συνέατη, οὐδὲ εἰς τὸ χάστρον τοῦ ᾽Αθνίχου * καὶ οἱ Ἴδηρες πάντοτε εἶχον ἀγάπην χαὶ φιλίαν μετὰ τῶν θεοδοσιουπολιτῶν, χαλ τῶν ᾿Αθνιχιωτῶν, xai μετὰ τῶν Μαντζικιερτῶν, xal μετὰ πᾶσαν τὴν Περσίδα, ἁλλ᾽ kv Φασιανῇ οὐδέποτε "ἐπεχτήσαντο χωρία. "Occ πολλάχις ὁ χκῦρις Λέων ὁ βασιλεὺς, xal ὁ χῦρις Ῥωμανὸς, xaV αὐτὴ ἡ βασί- .λισσαα ἡμῶν ἐπεζήτησε τὸ χάστρον τὸ Κετζέον τοῦ ἀναλαθέσθαι αὐτὸ, παὶ εἰσαγαγεῖν ταξάτους, πρὸς τὸ μὴ ἐκεῖθεν σιταρχεῖσθαι τὴν Θεοδοσιούπολιν, ἐξ- ασφαλιζόμεένοι πρός τε τὸν κουροπαλάτην καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, τοῦ μετὰ τὸ παραληφθῆναι τὴν Θεο- δοσιούπολιν ἀναλαδέσθαι αὐτοὺς τὸ τοιοῦτον χάστρον’ ἀλλ οὐχ ἠνέσχοντο οἱ Ἴδηρες τοῦτο ποιῆσαι διὰ την ἀγάπην τῶν θεοδοσιουπολιτῶν, xal διὰ τὸ μὴ πορ- θηθῆναι τ) κάστρον θεοδοσιούπολιν * ἀλλ' ἀντεδήλω- σαν τὸν χῦριν Ῥωμανὺν xai τὴν βασίλισσαν ἡμῶν, λέγοντες, ὅτι El τοῦτο ποιῄσοµεν, ἀτιμία ἔχομεν γε- νέσθαι εἰς τοὺς γείτονας ἡμῶν * οἷον εἰς τὸν µάγι- στρον xa εἰς τὸν ἐξουσιαστὴν ᾿Αθασγίας, χαὶ εἰς τὸν Ἡασπαραχανίτην, xal εἰς τοὺς ὑπερεξάρχοντας τῶν ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ. (81) Magistri Catacatzi, seu Catacaionis meminit D mensibus, universamque prope Cedreuus in eodem Leone pag. 597. Vide qua de Fawilia Catacatonum tradit Ducaugius in Familiis Byzantinis pag. 178. (82) Joannes hic Cnreuas fuit domesticus scho- larum annis 22 mensibus septem ;ejusque res gestas descripsit Manuel protospatharius libris oclo, qui non cxstant. Cedrenus testis est: "Exi δυσὶ χαὶ εἴχοσι χρόνοις xal μησὶν ἑπτὰ ἁδιαδόχως thv τοῦ ὀομµεστίχου ἀρχὴν, ἰθύνοντα xai πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν, thy Zuplav χαταδραµόντα χαὶ ταπεινώσαντα. Οὕτω δὲ βουλητὸν τὰς ἐχείνου μαθεῖν ἀριστείας, ζητησάτω εἠν πονηθεῖσαν βίθλον παρά τινος Μανουἡλ πρωτο- σπαθαρἰου χαὶ κριτοὺ (£v ὀχτὼ γὰρ βίθλοις Exslvog τὰ φούτου ἀνδραγαθήματα συνεγράφατο), xal ἐξ αὐτῆς εἴσεται olo; ἣν ὁ àvho τὰ πολεµιχά. Gesserat id suünus Curcuas contiuentibus 35 annis e& septem Syriam pervagatus subegerat, Si quis preclara ejus fucta scire deside- rat, volumen a Manuele quodam protospathario atque judice compositum legat, (is enim octo libris res Ga Curcua praclare gestas. descripsit) iude co- gnoscet, quantus hic vir belli rebus [ert ldem tradit Anonymus Combefisianus in Bomano La- capeno num. χι. ls Κροχόας dicilur Georgio mo- nacho. Caeterum ad marginem ins. Porphyroge- niti, ubi loquitur de Joanne Curcua, scribitur eodem charactere, οὗτος δὲ ὁ Τζιμισχῆς ἐπιχληθείς' sed fallitur quisquis illa scripsit, cum Joannes Curcuas diversus sit a Joanne Tzimisce, qui postinodum imperator fuit. 85) Sic ex ms. codice. Perperam legitur in editis, τὴν τοιαύτην χώραν αὑτῆς Φασιανῆς. Sel optime Meursius emendat. 393 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 354 Αρμενίων * καὶ εἰπεῖν ἔχουσιν ὅτι ὁ βασιλεὺς ἁπί- A se. Nullo enim modo voluerunt Iberes loca Theo- στους ἔχει τοὺς Ἴθηρας, τόν τε χουροπαλάτην, xol τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, xal οὗ πιστεύει αὐτοῖς, χαὶ διὰ τοῦτο ἀνελάθετο τὸ χάστρον ἐξ αὐτῶν ' ἀλλὰ μᾶλλον ἃς ἁποστεῖλῃ (84) ὁ βασιλεὺς τουρμάρχην f] βασιλι- χόν τινα, xal ἆς καθέςηται εἰς χάστον τοῦ Κετξέου καὶ ἆς θεωρῇ. Καὶ ἐδέξαντο διὰ χελεύσεως, ὅτι Τί ὄφελος, f| τουρμάρχην, 7, βασιλικὸν ἀποστεῖλαι; πάν- τως ἐὰν εἰσέλθῃ εἴτε τουρµάρχῆης, else. βασιλιχὸς, μετὰ δέχα f] δώδεχα ἀνθρώπων ἔχει εἰσελθεῖν, καὶ χαθέζεσθαι ἔχει εἰς τὸ ἄπληχτον ὃ παρ) ὑμῖν λάδῃ’ xaX ἐπεὶ πολλαί εἰσιν ὁδοὶ αἱ εἰσάγουσα: εἰς τὸ χά- στρον Θεοδοσιουπόλεως, οὐ δύναται ἀπὸ τοῦ κάστρου βλέπειν τὰ εἱἰσερχόμενα καρδάνια (85) εἰς τὸ xá- στρον θΘεοδοσιουπόλεως ' δύνανται δὲ εἰσέρχεσθαι χαρδάνια tv θεοδοσιουπόλει τῇ νυχτὶ ἐχείνων μηδὲν νοούντων. 'AXA' οὖν διὰ τὸ μὴ θέλειν τοὺς θηρας πορθηθῆναι τὴν θεοδοσιούπολιν, ἀλλὰ μᾶλλον σιταρ- χεῖσθαι, τούτου ἕνεχα οὐχ ὑπήχουσαν χαὶ δέδωκαν τὸ κάστρον τὸ Κετξέον * χαίτοι xai ὄρχον ἔγγραφον δεχόµενοι, τοῦ μετὰ τὸ παραληφθῆναι τὴν θεοδο- σιούπολιν ἀποστραφήναι αὐτοῖς τὸ τοιοῦτον χάστρον ’ ὅτι οὐδέποτε ἔδουλήθησαν οἱ Ἴδηρες πραιδεῦσαι f αἰχμαλωτίσαι τὰ πέριξ τοῦ χάστρουθεοδοσιουπόλεως, ἡ τὰ χωρία αὐτοῦ, f| εἰς τὸ χάστρον τοῦ ᾿Αθνίχου, ἃ τὰ περὶ αὐτὸ χωρία, f] εἰς τὸ χάστρον Μαντζιχ/ερτ, xa εἰς τὴν αὐτοῦ ἐπιχράτειαν. Ὅτι χαθὼς ἐνίαταται ὁ κουροπαλάτης περὶ τῶν χωρίων τῆς Φασιανῆς ἔπιζη- τῶν ὅλην τὴν Φασιανὴν καὶ τὸ χάστρον τοῦ ᾽Αθνίχου, προφασιζόμενος χρυσοθούλλια ἔχειν τοῦ µαχαρίω βα- σιλέως τοῦ χυροῦ Ῥωμανοῦ, xai τῆς ἡμετέρας βα- σιλίσσης * ὧν xax τὰ (ga. πρὸς ἡμᾶς ἀπέστειλε διὰ τοῦ Ζουρθανέλη πρωτοσπαθαρίου τοῦ ἀζάτου αὐτοῦ (86): ταῦτα ἐπισχεφάμενοι, εὕρομεν αὐτὸν µτδεµίαν βοήθειαν ἔχοντα. Τὸ μὲν γὰρ χρυσοθούλλιον τοῦ πενθεροῦ ἡμῶν περιέχει ὑποοχέσθαι τὸν αὑτὸν χου- ροπαλάτην, ὡς δι ὄρχου ἐδεθαίωσεν αὐτὸν οἰχείᾳ χειρὶ ἐγγραφάμενος, τοῦ διαμεῖναι ἓν τῇ πίστει τῆς ἡμετέρας βασιλείας ' καὶ τοῖς μὲν ἐχθροῖς ἡμῶν ἀντιμάχεσθαι, τοῖς δὲ φίλοις ὑπερασπίζεσθαι, xal τὴν ᾿Ανατολὴν ὑπόσπονδον ποιῆσαι τῇ βασιλείᾳ ἡμῶν, καὶ κάστρα χειρώσασθαι, xat μεγάλα πρὶς Θεραπεἰαν ἡμῶν ἔργα ποιῄσασθαι" καὶ ὑπεσχέθη αὗὐτοῖς παρὰ τοῦ πενθεροῦ ἡμῶν, ἵνα ὲὰν φυλάξῃ τὴν dosiopoli circumjacentia vastari aut diripi, ut ne- que urbes Abnicum et Maniaziciert, earumque ter- ritoria. Instabat quoque curopalates de regione Phasianes, eam totam cum urbe Abnico postulans, pretendensque aureas $e bullas habere a beato im- peratore domino Romano, et a nostra majestate; quarum item exemplaria ad nos misit per Zurbano- len protospatharium azatum suum: quibus con- sideratis nihil hxc juvare ipsum comperimus. Au- rea enim bulla soceri mei continet ? spondere curopalatem, utl ipse scripto eliam propria manu juramento confirmavit, in fide se imperii nostri mansurum, amicos quoque et hostes eosdem 194 habiturum, Orientem nobis subjecturum, urbes ex- pugnaturum, eL res pro nobis magnas gesturum; socerum autem meum respondere, si fidem ser- vet, si servitutem officiaque hac przstet, eL ipsum et ejus posteros principatum εἰ auctoritatem banc perpetuo habituros, dum ne ditionis suz fines un- quam transferat, sed priorum imperatorum con- venlis acquiescat, neque ea transgrediatur, aui Theodosiopoleos eversionem impediat, aut aliarum urbium hostilium,sive ab ipso solo ez obsideanturs sive ab exercitu nostro. Atque hzc quidem aurea- rum bullarum suma erant capta ; qua» curopala- tz» prodesse nibil possunt : nam qui soceri nostri, ea sancit, ne antiquis ditionis sua ter- minis eum dimoveamus; quodque Theodosiopo- C lim et reliquas hostium urbes, vel solus, si possit, vel cum nostris militibus obsidebit subjugabitque, sed dominium ac proprietatem non retinelit. No- str: autem summa est, ut Agarenorum quazcunqtue loca vel ipse vel aifinis ipsius magister Adranase suis copiis subjicere sibi poterit, vel ab hoc usque die subjecerit, eorum et dominiuin el proprietatem habeat. Et quandoquidem neque suis copiis Theo- dosiopolim expugnavit, neque Abuicum, neque Mastatum, non debeat ea possidere, utpote quae Cís Erax fluinen sint, sive Phasidem : tum etiam quia Abnicum ad hodiernum usque diem sui juris fuerit, proprioque domino parens, eb ameran proprium habens, nostris sepenumero illud populantibus. Verum etiam protospatbarius Joannes, preltorquo ποιαύτην πίστιν, δούλωσιν, καὶ εὐγνωμοσύνην, δια- D Arrhabonites, et Theophilus patricius paulo ante peívp ἀμετασάλεντος xal aüsóg xal οἱ τοῦ γένους αὐτοῦ tv τῇ τούτον ἀοχῇ xai ἐξουσίᾳ * καὶ οὐ µε- Theodosiopoleos przetor, reliquique praetores, prae dam inde magnam el captivorum multitudinem ANSELMI BANDURII NOTE. (84) "A; pro ἵνα. Passim occurrit apud scripto- res, quos nobis exhibet in sua Turco-Grzcia Cru- sius: el alibi eliam passim apud recentiores scri- ptores. (85) Καρθάνεου est Turcicum, Carvania. Signi- ficat ea vox multitudinem mercatorum, aliorumque peregrinantium , qui simul iter instituunt, ut tanto tutius commeent, Vide utrumque Gloss. Du- cangii. (86) Ad marginem eadem manu scribitur, οὗτος δὲ Ζουρθανέλη ὁ πατ]ρ τοῦ Τορνίχη, τῆς 'A6d, τοῦ ἁρτίως συγχέλλου. ᾽Ασάτος autem vox Armenia est, ut scribit idem Porphyrogenitus lib. 1. Them. 12. 'O péyag ἐχεῖνο xa Υιγαντοειδὴς ᾿Αρμένιος » τῆς ᾽Αγγουρίνης τῆς Λαιχαστρίας γαμθρὸς, ὁ µα κρόχειρ ἐχεῖνος, xai περιδέξιος, ὃν κατὰ τὴν τῶν Αρμενίων διάλεχτον ᾿Αζάτον ἐχάλουν. Magnus vero ille et giganti similis Armenius, Angurines. Lecc« strie gener, longimanusjille, et ambidexter,quem Ar« meniorum lingua Azatum vocarunt. Meminit item hujus vocis et anonymus de Nuptiis Thesei : Kal τότες πάλι Πα.Ίαμὼν ἐφώναζεν ἁζάτων Καὶ μὲ τοιαύτην AaA(ay συνάτη τοὺς ἰδίους. Caeterum ᾽Αζάτη apud Hesychium ἐλευθερία expu- nitur, 355 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 356 abduxerunt, incensis pagis ejus; quod nunquam a A ταστήσει τὰ ὅρια τῶν τόπων αὑτοῦ' ἀλλὰ κατὰ τῶν europalate factum est. Hisque ita a nobis deletis venerunt [beres, eaque ceperunt, urbem exinde te- nere conali. Ameras vero crebro compellatus a Theophilo patricio et prztore, nullam sibi vite spem esse videns, imperio se nostro submisit, et filium obsidem dedit. Mastatum vero Theodosiopo- litanorum erat ; cumque Joannes magister Theodo- siopolim per septem menses obsideret, neque ex- pugnare valeret, misso milite Mastatum cepit, in- troducto illuc protospathario Petrona Boila, qui tuoc temporis Nicopoleos capitaneus erat. At Pan- cratius magister, qui una cum Joanne ante Theo- dosiopolim ordines duxerat, secessurus, urbeni illam dari sibi ab eo petiit, scripto juramento afürmans, sibi perpetuo eam se asservatnrum, 1955 neque ullo pacto Saracenis traditurum. Pancratius autem laudatus quia erat Christianus, et imperii nostri subditus, fides juramento ipsius habita est, eique urbs concredita ; at ille eam rursus Theodosiopo- litanis restituit. Cumque Theodosiopolis capta esset, venientes lberes eam tenuerunt; itaque neque ur- bis Mastati, neque Abnici repetendse facultatem ha- bent. Sed postquam curopalates fidus^ et. integer servus ac amicus noster est, ad ipsius postulatio- nem, fiat terminus Phasianes Erax fluvius, sive Phasis : el sinistras partes lllyrium versus Iberes te- neant, dexirg vero versus TheoJosiopolim tam urbes quam agri nostri imperii sint, flumine scilicet utras- que disterminante, quemadmodum etiam beatze me- C moriz Joannes Curcuas, cum viveret, interrogatus expedire pronuntiavit, ut flumen pro termino esset. Nam stricto jure nulla potestas curopalatze competit neque in citeriora fluminis, neque in ulteriora : si- quidem omnis ille Theodosiopolitanorum tractus a nostro milite ferro igneque vastatus est, neque un- quam sine eo Iberes egressi Theodosiopolim populati sunt, sed mutuam perpetuo amicitiam colentes nego- tia inter se exercebant :et verbo quidem deleri, Theo- dosiopolim volebant, re tamen ipsa nullo modo cupie- bant ut ea caperetur. Sed noétra majestas, ut di- tum est, propter affectum in curopalatem, terminum intermedium esse voluit flavium Erar, sive Phasin; qua quidein possessione contenti esse, neque quid- quam amplius petere debent. πρώην βασιλέων τὰ σύμφωνα στέρξῃ, xai περαιτέ- pw μὴ ὑπερδήσεται' χαὶ ὅτι οὐδὲ κωλύσει αὐτὸν xa- ταστρέφαι τὴν θεοδοσιούπολιν xal τὰ λοιπὰ κάστρα τῶν ἐχθρῶν, x&v τε διὰ τοῦ αὑτοῦ μόνου πολιορχη- θήσονται, x&v τε δι᾽ αὐτοῦ τοῦ στρατοπέδου ἡμῶν. Ταῦτα μὲν τὰ κεφάλαια περιέχουσι τὰ χρυσοθούλ- Ata, ἐξ ὧν οὐδεμίαν βοήθειαν ὁ χουροπαλάτης ἔχει" τὸ μὲν γὰρ τοῦ πενθεροῦ ἡμῶν διαγορεύει, ὅτι οὐ παρασαλεύοµεν αὐτὸν Ex τῶν παλαιῶν ὁρίων τῆς χώρας αὐτοῦ, καὶ ὅτι ἐὰν δυνηθῇ, εἴτε χαὶ μόνος, εἴτε καὶ μετὰ τοῦ στρατοπέδου ἡμῶν, πολιορχήσει xal καταστρέψει τὴν θεοδοσιούπολιν, χαὶ τὰ λοιπά κάστρα τῶν ἐχθρῶν ' οὐχὶ δὲ χατασχεῖν αὐτὰ εἰς τε- λείαν δεσποτείαν xal χυριότητα. Τὸ δὲ τῆς βασιλείας ἡμῶν περιέχει, ἵνα ὅσους ἂν τόπους δυνηθῇ xal αὓ- τὸς, καὶ ὁ ἀνεψιὸς αὐτοῦ ὁ μάγιστρος ᾿Αδρανασὴ, ἐξ οἰχείας ἑυνάμεως χαθυποτάξαι τῶν ᾽Αγαρηνῶν, ἡ ἀπὺ τοῦ νῦν χαθυποτάξει, χατέχῃ ἐπὶ δεσποτείᾳ καὶ κυριότητι. Καὶ ἀπεὶ οὔτε ἐξ οἰχείας δυνάµεως τὴν θεοδοσιούπολιν κατεστρέφατο, οὔτε τὸ ᾿Αθνίχον, οὔτε τὸ Μαστάτον, οὐχ ὀρείλει ταῦτα χατέχειν ὡς ὄντα ἔνθεν τοῦ Ἔραξ ποταμοῦ, ᾖτοι τοῦ Φάσιδος ᾽ διότι τὸ (87) μὲν χάστρον τοῦ ᾿Αόνίχου µέχρι τοῦ νῦν fjv αὐτεξούσιον xal αὑτοδέσποτον, ἔχον ἴδιον ἁμηρᾶν, xal πολλάκις ὁ λαὸς τῆς βασιλείας ἡμῶν ἑπραίδευσεν αὑτό' ἀλλὰ xal ὁ πρωτοσπαθάριης Ἰωάννης χαὶ στρατηγὸς ὁ ᾽Αῤῥαθονίτης, χαὶ ὁ πα- τρίχιος Θεόφιλος καὶ ἁρτίως στρατηγὸς Θεοδοσιου- πόλεως, καὶ οἱ λοιποὶ στρατηγοὶ, μεγάλην πραΐδαν xai αἰχμαλωσίαν εἰς αὑτὸ εἰργάσαντο, χαταχαύσαν- τες τὰ χωρία αὐτοῦ µηδέποτε τοῦ χουροπαλάτου πραιδεύσαντος αὐτό. Καὶ ἠνίκα ἡφανίσθησαν τὰ τοῦ- του χωρία παρὰ τῆς βασιλείας ἡμῶν, ὑπεισῆηλθον οἱ Ἴδηρες, καὶ κατεχράτησαν αὐτὰ, πειρώμενοι Ex τούτου τὸ χάστρον κρατῆσαι. 'O δὲ ἁμηρᾶς πολλά- xig μηνυθεὶς παρὰ τοῦ πατριχίου θεοφίλου καὶ στρατ- ηχοῦ, καὶ ἰδὼν ὅτι οὐδαμῶς ἔχει ἑλπίδα ζωῆς, ὑπ- ετάγη, xai κατένευσε δοῦλος γενέσθαι τῆς βασιλείας ἡμῶν (88), δοὺς τὸν vlbv αὑτοῦ ὄψιδα. Τὸ δὲ Μαστά- τον ὑπῆρχε τῶν θεοδοσιουπολιτῶν χαὶ ἠνίκα ὁ μάγιστρος Ἰωάννης ἐπολιόρχησε τὴν θεοδοσιούπολιν ἑπτὰ μᾶνας, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι παραλαθεῖν αὐτὴν, ἁποστείλας λαὺν παρέλαδε τὸ αὐτὸ χάστρον τὸ Μαστά- D τον’. καὶ εἰσήγαγεν àv αὐτῷ τὸν πρωτοσπαθάριον Πετρωνᾶν τὸν Βόϊλαν, τὸν τότε ὕντα χατεπάνω Νικοπόλεως. Ὁ δὲ μάγιστρος Παγχράτιος συνταξιδεύσας τῷ αὐτῷ µαγίστρῳ ky θεοδοσιουπόλει, ἠνίχα ἔμελλεν ἀναχωρεῖν, παρεκάλεσεν ἵνα δώσῃ αὑτῷ τὸ τοιοῦ” τον χάστρον, ποιῆσας ἔγγραφον ὄρχον πρὸς αὐτὸν «o0 ἐπικρατεῖν αὐτὸ, xal µηδέποτε τοῦτο τοῖς Σαρα” χηνοῖς ἐπιδοῦναι. Καὶ διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν καὶ Χριστιανὸν xa δοῦλον τῆς βασιλείας ἡμῶν, πιστεύσας τῷ ὄρχῳ αὐτοῦ δέδωχεν αὐτὸ τῷ εἰρημένῳ Παγκχρατίῳ΄ ὁ δὲ πάλιν ἀπεχαρίσατο αὐτὸ τοῖς θεοδοσιουπολίταις. Καὶ Ἠνίχα παρελήφθη fj θεοδοσιούπολις, ὑπεισελθόντες οἱ Ἴδηρες ἐκράτησαν abxó* διότι οὔνε τοῦ τοιούτου xá- στρου τοῦ Μαστάτου, οὔτε τοῦ Αδνίχου ἔχουσιν ἑξουσίαν ἐπιζητεῖν. Αλλ) ἐπειδὴ ὁ χουροπαλάτης πι- στὸς xai ὀρθὸς δοῦλος xal φίλος ἡμῶν ἐστι, διὰ τὲνχαὐτοῦ παράκλησιν, ἵνα γένηται σύνορον τῆς Φασιανῆς ὁ ποταμὸς ὁ Ἔραξ, ἤτοι ὁ Φάσις * καὶ τὰ μὲν ἀριστερὰ µέρη τὰ πρὸς τὴν Ἰλλυρίαν χατέχωσιν οἱ Ἴδτρες, τὰ δὲ δεξιὰ ὅσα εἰσὶ πρὸς τὴν Θεοδοσιούπολιν, κἄν τε χάστρα x&v τε χωρία εἰσὶν, ὥσιν ὑπὸ «hv βασι- ANSELMI BANDURII NOTAE. 87) Sic in ms. codice. Perperam in cditis legilur, 3i τε τό, eic, 88) Ita ex ins. codice. 391 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 358 εἰαν ἡμῶν, τοῦ ποταμοῦ δηλονότι σύνορον ἀμφοτέρων ὑπάρχοντος, καθὼς xat ζῶν ὁ µακάριος Ἰωά.- νης Κουρχούας περὶ τούτου ἑρωτηθεὶς ἐξεῖπε συμφέρον εἶναι τὸν ποταμὸν σύνορον. Τὸ μὲν γὰρ ἀχριδὲς δίχαιον οὐδεμίαν ἐξουσίαν παρέχει τῷ χουροπαλάτῃ, else εἰς τὰ ἔνύεν τοῦ ποταμοῦ, εἴτε εἰς τὰ ἐἑχεῖθεν διαχράτησιν ἔχειν *. διότι τὰ τοιαῦτα πάντα χωρία τῶν θεοδοσιουπολιτῶν τὰ στρατεύματα τῆς βασιλε-ας ἡμῶν ἠχμαλώτισαν, xal ἐπυρπόλησαν, χαὶ οὐδέποτε χωρὶς ἡμετέρου λαοῦ Ἴδηρες ἐξῆλθον χαὶ ἑπραίδευ- σαν θεοδοσιούπολιν, ἁλλ᾽ ἀεὶ φίλους εἶχον αὐτοὺς, χαὶ ἑπραγματεύοντο µετ᾽ αὐτῶν * καὶ τῷ μὲν στόµατι Ίθελον πορθηθῆναι τὴν Θεὐδοσιούπολιν, τῇ δὲ καρδίᾳ οὐδαμῶς ἐδούλοντο παραληφθῆναι αὐτήν. Αλλ 1j βασιλεία ἡμῶν, ὡς εἴρηται, διὰ τὴν πρὸς «bv χουροπαλάτην ἀγάπην, θέλησε Υενέσθαι τὸν ποταμὸν τὸν Ἔραξ, ftot τὸν Φάσιν (89), σύνορον ἀμφοτέρων, xal ὀφείλουσιν ἀρχεῖσθαι εἰς τὴν τοιαύτην διαχρά- τησιν, xai μηδὲν πλέον ἐπιζττεϊν. ΚΕΦΑΛ. MG'. Περὶ τῆς γεγεα.Ίογίας τῶν Ἰθήρων, xal toU . κάστρου Ἀδρανουτζου. Ἱστέον ὅτι ὁ Παγχράτιος, χαὶ ὁ Δαθὶδ, xai ὁ ἩΜάμπαλις, ὃ ἑρμηνεύεται πανἀγιος, ὑπῆρχον υἱοὶ τοῦ μεγάλου Συµθατίου τοῦ Ἴθηρος. Καὶ ἔλαχε τὸ Αδρανούτζη εἰς χληρονοµίαν τῷ Παγχρατίῳ' τῷ δὲ Δαθὶδ ἔλαχεν ἑτέρα χώρα (90-91). Ὁ δὲ Παγχράτιος ἐποίησεν υἱοὺς τρεῖς, τὸν ᾿Αδρανασὲρ, τὸν Κουρχέ- vtov, xal τὸν πατρἰχιον ᾿Ασώτιον, τὸν χαὶ Κισχά- σην, xai διεµέρισεν αὐτοῖς τὴν χώραν αὑτοῦ ' xal ἔλαχε τὸ ᾽Αδρανούτξη τῷ vli αὐτοῦ Κουρχενἰῳ, χἀγείνου τελευτήσαντος ἀτέχνου, εἴασεν αὑτὸ τῷ ἁδελφῷ αὐτοῦ ᾿Ασωτίῳ τῷ καὶ Κισχάσῃ' ὁ δὲ πα- τρίχιος ᾿Ασώτιος ὁ xal Κισχάσης ἐπῆρε γαμθρ»ν εἰς θυγατέρα αὐτοῦ τὸν Κουρχένην ἐχεῖνον τὸν µάγι- στρον, ὅστις δυναστεύσας ἀφείλετο ἐχ τοῦ πενθεροῦ αὐτοῦ Ασωτίου τὸ ᾿Αδρανούτξη χατὰ τυραννίδα’ xai δέδωχεν αὐτῷ εἰς ἀντισήχωσιν τό τε Τυρόχα- στρον, χαὶ τὴν ποταµίαν τοῦ ᾿Ατζαρὰ, τὴν οὖσαν σύνορον τῆς Ῥωμανίας εἰς Κώλωριν. Εἴχε δὲ γυναῖ- xa ὁ πατρἰχιος ᾿Ασώτιος ὁ xal Κισχάσης τὴν ἆδελ- «hv τοῦ µαγίστρου Γεωργίου xai ἐξουσιαστοῦ ἈΑόα- σἵίας. Καὶ ὅτε ἐγένοντο xav ἀλλήλων ὅ τε µάγι- στρος Κουρχένιος, xal ὁ μάγιστρος Γεώργιος xal ἐξουσιαστὴς ᾿Αόασχγίας, διὰ τὸ συναγωνίξεσθαι τὸν πατρἰχιον ᾽Αζώτιον τοῦ ἐξουσιαστοῦ ᾿Αθασγίας, ὃν- νηθεὶς ὁ Κουρχένιος ἀφξείλετο xai «hv ἀντισέχωσ:ν fjv δέδωχεν αὐτῷ ὑπὲρ τοῦ ᾽Αδρανουτζίου, xal ἐδίω- ξεν αὐτὸν, χαὶ ἀπῃλθεν εἰς ᾿Αδασγίαν. Τελευτήσαν- το; δὲ τοῦ µαγίστρου Κουρχενίου, χατελείφθη τὸ Αδρανούτοη τῇ γυναιχὶ αὐτοῦ τῇ τοῦ πατριχίου ᾽Ασωτίου τοῦ Κισχάση θυγατρὶ, ὡς πατρικὸν αὑτῆς. "Qe δὲ διεµέριζον τὴν χώραν τοῦ µαγίστρονυ Κουρ- χενίου μεθ) ὅπλων, ὅ τε ᾿Ασώτιος ὁ κουροπαλάτης, καὶ ὁ μάγιστρος Γεώργιος ὁ ἐξουσιαστὴς ᾿Αθασχίας, καὶ ὁ μάγιστρος Παγχράτιος ὁ ἁδελφὸς τοῦ προῤῥη- θέντος χουροπαλάτου, ἆλθον εἰς συµδίδασιν, xal ἐπῆρεν ἕχαστος τὸ πλησιάζον αὐτῷ. Τὸ δὲ 'Αδρχ- νοῦτζιν ἑἐπλησίαζε τῷ Συμδατίῳ τῷ τοῦ προῤ;Ἡ- θέντος Δαθιδ υἱῷ ' τότε ἐχράτησαν πάντες τὴν γυ- xalxa τοῦ µαγίστρου Κουρχενίου, Ἠγουν τὴν θυγα- τέρα τοῦ. πατριχίου ᾿Ασωτίου τοῦ xai Κισχάση, λέγοντες, ὅτι Σὺ γυνὴ οὖσα οὐ δύνασαι κρατεῖν τὸ CAPUT XI.VI. De Iberum genealogiu, et de oppido Adranulaio. Sciendum est Pancratium, Davidem, et Μαιηρα- lim, quod sanctissimum siguificat, filios fuisse ma- gni Symbatii Iberis. Et Adranuze quidem in bxre- ditatem Pancratio obvenit; Davili autem altera re- gio.Paucratius vero genuit filios tres, Adranaser,Cur- cenium, et Asotium patricium, qui etiam Ciscases nuncupatur : divisitque ipsis terras suas, et Adra- nutze Curcenii hareditas fuit ; qui sine l.beris cuib decederct, fratri Asotio, qui et Ciscase id reliquit. At Asotius patricius, qui οἱ Ciscases, geuerum sibi ascivit Cnrcenium illum magistrum, qui principatu accepto, socero Ásotio Adranutlze per vim ademit B εἰ compensationis vicem dedit Tyrocastrum, terrau- que, quam Atzara flumen alluit, confinemRomanis, ad Colorin. Uxor autem Asotio huic patricio, sive Ciscase, soror fuit Georgii 196 wagistri ει Abasgiss principis. Cumque dissiderent inter se Curceniusg magister, et Georgius inagisteret Abasgiz princeps, quia Asotii patricii partibus faveret Abasgiz prin- ceps, potentia ac viribus antecellens Curcenius eri- puit etiam quod pro Adranutzio ei dederat, expu- litque, et in Abasgiam profectus est, Mortuo vero Curcenio magistro Adranutzium accepit uxor ejus, Ásotii patricii, sive Ciscase, filia tanquam patrimo- nium. At cum Asotius curopalates, Georgius ma. gister Ábasgiz princeps, et Pancratius magister, jam dicti curopalata frater, Curceniiterram armis dividerent, re inter se. composita, unusquisque propinquas sibi partes cepit. Adranutzium vero Symbatio propinquum erat, Davidis, quem antea diximus, filio : itaque omnes, comprehensa Curce- nii magistri uxore, Asotii patricii, sive Ciscase filia, dixerunt ei : Tu, cum mulier sis, babeie iliam ur- bem non potes : deditque ei Symbatius pro illa pagos quosdam, atque ita Adranutzium ipse accepit. Et lberum quidem horum cognatio ita habet. Mater Davidiset Adranase curopalatz, patris Asotii pride curopalate, duorum fratrum (1 erant seu neptes. Symbatius autem Davidis filius uxorem habuit filiam Pancratii. magistri, qui pater Adranase pridem ma- gistri; eaque defuncta, Adranase sororem accepit χάστρον. Τότε δίδωχεν ὁ Συµθάτιος εἰς συνάντησιν p Symbatii Davidis filii. Adranutzium vero munitum τοῦ χάπτρου χωρία τῇ γυναιχὶ, καὶ ἀνελάδετο τὸ τοιοῦτο χάστρων τὸ ᾿Αδρανοῦτζιν. Ἰστέον ὅτι f) συγ- valde est, habetque vallum magnum instar magnae urbis : et negotia Trapezuntis, Iberi, et Abasgise, ANSELMI BANDURII NOTAE. (89) Sic ex ms. codice. At in editis hic legitur τὸν ᾿Ιέρος pro "Epaz ; sed supra ubique ἜραἍ. (90 91) Censco, inquit Meursius, hic desiderari quz de liereditate Mampalis, 353 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 300 totiusque Armeni et Syriz illic agitafitur, unde À Υένεια τῶν τοιούτων Ἰδήρων τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον; capit magnum vectigal. Territorium vero urbis Aáranutzii, sive Arzen, amplum est et fertile,estque clavis lberize, Abasgiz et Mischiorum. Beatus au- tem imperator dominus Romanus misit Constantem patricium, et drungarium rei navalis, qui tunc tem- poris protospatharius et manglabita erat, deditque ei vestem magistri, ut Curceoium Iberem magistrum crearet ; qui quidem Constans patricius, reique na- valis drungarius cum Nicomediam usque progres- $us essel, accessit Agapius monachus Cymenz fi- lius, qui tunc temporis in urbe sancta fuerat voti caus», transiensque lberiam Adranutzium venit. Erat autem Azotio patricio, sive Ciscase, odium adversus generum Curceninm : 1277 itaque Aga- Τοῦ Δαθὶδ fj µήτηρ, καὶ τοῦ ᾿Αδρανασὴ τοῦ χουρο- παλότου, τοῦ πατρὸς τοῦ ἁρτίως ᾿Ασωτίου τοῦ χου- ῥοπαλάτου, ὑπῆρχον δύο ἁδελφῶν παιδία, Ίγουν ἑξαδέλφαι. Εἶχε δὲ Συµθδάτιος 6 τοῦ Δαθὶδ υἱὸς Υν- valxa τὴν θυγατέρα τοῦ µαγίστρου Παγκρατίου τοῦ πατρὺὸς τοῦ ᾿Αδρανασὴ τοῦ ἁρτίως µαγίστρου καὶ εελευτησάσης ἔλαθεν ὁ ᾿Αδρανασὴ τὴν ἀδελφὴν τοῦ Συµδατίου τοῦ υἱοῦ τοῦ Δαθίδ. "Ott τὸ χάστρον τὸ ᾽Αδρανοῦτζιν ὀχυρόν ἐστι πάνυ, ἔχει δὲ χαὶ ῥαπάτιν μέγα ὡς χωρόπολιν (92) * καὶ αἱ πραγματεῖαι τῆς τε Τραπεζοῦντος, xaX τῆς Ἱδηρίας, καὶ ᾿Αθασγίας, xal ἀπὸ πάσης τῆς χώρας τῆς ᾽Αρμενίας, xat τῆς Συ- plac, ἐχεῖσε ἀφιχνοῦνται; ἔχει δὲ xal χομμέρχιον (90) ἐχ τῶν τοιούτων πραγματειῶν ἄπειρον. Ἡ δὲ χώρα pio monacho dixit : Adjuro te per Deum, et per vir- B τοῦ χάστρου ᾿Αδρανουτζίου, fivot τὸ ᾽Αρζὴν, ἔστι tutem honorande ac vivificz crucis, ut in urbem "abeas imperatorique nunties, aliquem ad me mittat, urbemque hanc meam accipiat, et in potestate sua ' babeat. Agapius autem monáchus in urbem veniens imperatori narravit quzecunque ipsi Asotius patri- cius, qui et Ciscases, dixisset. Cumque Constans, quem diximus, patricius, et rei navalis drungarius Nicomediz esset, ad prefatum magistri Curcenii Iberis negotium deputatus, ex mandato imperatoris litteras accepit a patricio Symeone asecretis, qua- run: hzec summa : Jubet te sanctus noster impera- tor, relictis rebus omnibus, ad Asotium patricium, sive Ciscasen, e vestigio abire, et urbem Adra- nutzium ab eo accipere, quandoquidem per Aga- pium monachum sacre imperatoris majestati si- gnificavit, uti aliquem e suis lidum mittat, et Adra- nuizrum urbem ipsius accipiat ; ubi autem in Chal- . diam veneris, adjunge tibi principes utiles, quod fortes fidosque cognoveris, urbemque ingredere et eape. Cumque Constans patricius, et rei navalis dtungarius, in Chaldiam profectus, ibique strenuis turmze prefectis, principibusque et militibus as- sumptis trecentis, in [beriam venisset, detinuit eum beata»: memoriz David, Asotii pridem curopa- late frater, interrogans, quonam ab imperatore, et eujus rei causa missus, tautam secum multitu- dinem traheret. Timebant enim propter mortem Adranase Curopsalat», ne Curcenius ea dignitate χαὶ πολλη xa εὔφορος, xal ὑπάρχει χλειδὶν τῆς τε Ἱδηρίας , xoX ᾿Αδασγίας, xol τῶν Μισχιῶν (94). Ὅτι ὁ µακχάριος βασιλεὺς ὁ χῦρις Ῥωμανὸς ἁπ- έστειλε τὸν πατρἰχιον Κώνσταντα xaX δρουγγάριον τοῦ πλωῖμου, τῷ τότε χαιρῷ πρωτοσπαθαρίου xal μαγγλαθίτου τυγχάνοντος, δεδωχὼς αὐτῷ xai ἱμά- τιον µαγιστράτου πρὸς τὸ ποιῆσαι τὸν Κουρχένιον τὸν Ἴθηρα μάγιστρον. Μετὰ δὲ ἐξελθεῖν τὸν πατρί- χιον Κώνσταντα χαὶ δρουγγάριον τοῦ πλωῖμου µέχρι Νιχομηδείας, εἰσῆλθεν ὁ μοναχὸς ᾽Αγάπιος ὁ τοῦ Κυμηνὰ, ὃς ἣν τῷ τότε χρόνῳ εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν εὐχῆς ἕνεχα * χαὶ διερχοµένου αὑτοῦ τὸν Ἰθηρίαν, χατήντησεν εἰς τὸ χάστρον τὸ ᾽Αδρανοῦτζιν, xal εἷ- χεν ὁ πατρίχιος ᾽Ασώτιος ὁ xal Κισκάσης καλού: µενος ἔχθραν μετὰ τοῦ γαμθροῦ αὐτοῦ τοῦ Κουρχέ- νη, xai ἐλάλησεν εἰς τὸν μοναχὸν ᾿Αγάπιον, ὅτι "Evopxo σε εἰς τὸν θεὸν χαὶ εἰς τὴν δύναμιν τοῦ τι- µίου χαὶ ξωοποιοῦ σταυροῦ, ἵνα ἀπέλθῃς ἐν τὴ πό- λει xa εἴπῃς τὸν βασιλέα, ἵνα ἁποστείλῃ, χαὶ παρα- λάθη τὸ χάστρον µου, xai ἔχῃ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν αὖ- τοῦ, ὁ δὲ μοναχὸς Αγάπιος εἰσελθὼν &v τῇ πόλει, διηγήσατο τὸν βασιλέα ὅσα ἑλάλησε πρὸς αὐτὸν ὁ πατρἰχιος ᾿Ασώτιος ὁ xal Κισχάσης. Too δὲ προῤ- ῥηθέντος πατριχίου Κώνσταντος xal δρουγγαρίου «oU πλωῖμου ἐν Νιχομηδείᾳ τυγχάνοντος διἁ τὴν προῤῥηθεῖσαν τῆς προδθολῆς τοῦ µαχίστρου τοῦ Κουρχένη Ἴθηρος ὑπόθεσιν, Ex προστάξεως τοῦ βα- σιλέως ἔλαθε τὸ πιττάχιον τοῦ πατριχίου Συμεὼν ab imperatore ornaretur, quandoquidem inter Ádra- p) τοῦ ἀσηχρῆτις, ὡς ὅτι Κελεύει ὁ βασιλεὺς ἡμῶν ὁ nase curopalate filios, post patris eorum obitum, et eorum patruelem contentiones οτί essent, et quia primum famulum cum ingenti munere ad im- peratorem curcenius misisset, ad curopalatz aut magistri honorem petendum, quatuor fratres, Adra- nase curopalatz filii, suspicabantur ideo eum illuc venire, ut Curcenium Curopalatem faceret. At Constans patricius excusavit, dicens : Curcenium ἅγιος χαταλιπεῖν σε πάσας σου τὰς δουλείας, καὶ ἀπελθεῖν Ev συντοµἰᾳ πρὸς τὸν πατρἰκιον Ασώτιον τὸν καὶ Κισκάσην λεγόµενον, καὶ παραλαθεῖν τὸ χάστρον αὐτοῦ τὸ ᾿Αδρανοῦτζιν, ἐπειδὴ διὰ τοῦ μοναχοῦ Άγα- πίου |ἑδηλοποίησε τὸν βασιλέα ἡμῶν τὸν ἅγιον τοῦ ἁἀποστεῖλαι πιστὸν ἄνθρωπον, xal οἰχεῖον, τοῦ παραλαθεῖν τὸ xácvpov αὐτοῦ «b ᾿Αδρανοῦτζιν ’ xaX ἀπερχομένου σου ἐν Χαλδίχ ἀναλαθοῦ ἄρχοντας ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ.. (03) Nimirum, habetque vallum magnum instar magne wrbis. Meursius vero aliter interpretatur, habéique. territorium magnum instar. regionis : ut pro χωρόπολιν scribendum ait χωρόπουλον, sive χωριόπουλον, (95) Κομμέρχιον. Tributum veciigal pro mercibus exsolvi solitum. Vide Ducaugii utrumque Gloss, (94, lta etiam habetur in mss.; verum. pro Μι- ὄχίων scribendum puto cum Meursio Μοσχιῶν, 261 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 362 χρη2ίµους, οὓς ἑπἰστασαιεἶναι ἠνδρειωμένους xai πι- À sibi magistrum creandum, eaque de causa cum στοὺς, xal εἴσελθε xal χράτησον τὸ τοιοῦτον χάστρον. Tou δὲ πατρ:χίου Κώνσταντος xal δρουγγαρίου τοῦ πλωῖμου ἁπελθόντος iv Χαλδίᾳα, xol ἀναλαθομένου τουρµάρχας Χχρησίµους xal ἄρχοντας, xal λαὸν µέ- χρι τ’, εἰσῆλθεν ἐν Ἱδηρίᾳ, xai ἐχράτησεν αὐτὸν ὁ µαχόριος Δαθὶδ, ὁ ἀδελφὸς ᾿Ασωτίου τοῦ ἁρτίως χου- ῥοπαλάτου , λέγων πρὸς αὐτόν * Ποῦ ἀπεστάλης παρὰ τοῦ βασιλέως, χαὶ τίνα δουλεἰαν ὀφείλεις ἑχτελέσαι, ὅτι τοσοῦτον λαὸν ἐπιφέρῃ μετὰ σεαυτοῦ; Ἑσχέπτοντο γὰρ διὰ τοῦτο ἀποθανεῖν ᾿Αδρανασὲ, τὸν xal χουρο- παλάτην ᾽ ὅτι μήπως ιὁ βασιλεὺς τὸν Κουρκένιον égal) τιμῆσαι χουροπαλάτην, ἐπειδὴ ἀνὰ μεταξὺ οἱ τοῦ ᾿Αδρανασὲ τοῦ χουροπαλάτου παῖδις τοῦ πα- τοὺς αὐτῶν τελευτήσαντος Φφιλονειχίας τινὰς ἔσχον μετὰ τοῦ ἐξαδέλφου αὐτῶν, διὰ τὸ χαὶ τὸν πρῶτον B ἄνθρωπον ἀποστεῖλαι μετὰ μεγάλου χανισχίου τὸν Κουρχένιον πρὸς τὸν βασιλέα, ἐξαιτούμενον τὸ χου- ῥοπαλατίχιν, ἢ τὸ µαγιστράτον, ὑπέλαθον ol τέσσα- ptc ἀδελφο", ἤγουν τοῦ ᾿Αδρανασὲ τοῦ χουροπαλά- του οἱ παϊδες, ὅτι δ.ὰ τὸ ποιῆσαι τὸν Κουρχένιον χουροπα)λάτην ἀπέρχεται ἐχεῖσε. 'O δὲ πατρίχιος Κώνστας ἁπολογήσατο, ὅτι Διὰ τὸ µέλλειν µε τιμῆ- σαι τὸν Κουρκένιον μάγιστρον ἐπιφέρομαι xai τὸν τοσοῦτον Àaóv* xal ἀποχαιρετίσας αὑτὸν, ὅτι ἁπ- έρχομαι εἰς τὸν Φαθιὸ τὸν µάγισ;ρον ᾿ εἶχε δὲ ὁ αὐτὸς πατρίχιος Κώνστας χαὶ πρὸς τὸν Δαθὶδ κχέλευσιν ἀπ) τοῦ βασιλέως, xai ξένια. Καὶ ἁπελθόντος τοῦ αὐτοῦ πατριχίου Κώνσταντος εἰς thv χώραν τοῦ Κουρχενίου ἑτίμησεν αὐτὸν μάγιστρον * χαὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ χάστρον τοῦ πατριχίου Ασωτίου, τοῦ xal Κισχάση, εἰς τὸ ᾿Αδρανοῦτζιν, xal δέδωχεν αὐτῷ τὴν πρὸς αὐτὸν τοῦ βασιλέως χέλευσιν, οὐ περὶ τοῦ χάστρου ᾿Αδρανουιτζίου περιἐχουσάν τι, ἀλλὰ περὶ ἑτέρων ὑποθέσεων. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν 6 πατρίχιος Κώνστας, ὅτ. Kàv μὲν ἡ χέλευσις οὐδὲν περιέχει περὶ τοῦ χάστρου Αδρανουτζίου, ἀλλ᾽ οὖν τοῦ µονα- Xo» ᾽Αγαπίου πρὸς τὸν βασιλέα εἰσελθόντος, xal ἀναγγείλαντος αὐτὺν ὅσα χαὶ παρἠγγειλας αὐτὸν (95) περ) τοῦ κάστρου ᾿Αδρανουτξίου, διὰ τοῦτο xal ἀπέστειλέ µε ὅπως παραλάθω τὺ χάστρον, χαὶ εἶσα- γάγω ἐν αὐτῷ ὄνπερ περιφέρομαι λαόν. Καὶ ἑπει- 6h, χαθὰ προείρηται, εἶχεν ἔχθραν ὁ πατρἰχιος Ασώτιος ὁ καὶ Κισκάσης μετὰ τοῦ γαμθροῦ αὐτοῦ του Κουρχένη, προεθυµήθη δουναιτὸ χάστρον αὑτοῦ μᾶλλον τὸν βασιλέα. Ὁ δὲ πατρἰχιος Κώνστας εἶχε παρ᾽ ἑαυτῷ φλάμουλα, xai ἐπιδέδωχε τῷ πατριχκίῳ "Acci τῷ xal Κισχάσῃ * ὁ δὲ λαθὼν αὐτὸ εἰς xov- τάριον περιέθηχε, χαὶ ἐπιδέδωκε (90) τῷ πατριχἰῳ Κώνσταντι εἰπὼν, ὅτι Ἐπίστησον αὐτὸ ἄνωθεν εἰς τὸ τείχος, ἵνα γνῶσι πάντες τοῦ βασιλέως εἶναι àv τῆς σήμερον ἡμέρας τὸ τοιοῦτον χάστρον. Καὶ τοῦτο Toca; ὁ πατρἰχιος Κώνστας (91), χαὶ τὸ φλά- μουλον ἐπιστήσας ἄνωθεν τοῦ τείχους (98), καὶ τοὺς C tanto comitatu venire : atque ab illo discedentem iturum ad Davidem magistrum ; quippe laudatus Con- stans patricius habebat etiam ad Davidem mandata ab imperatore, ac munera. ltaque abiens ad Curcc- nium praedictus patricius Constans, magistri hono- rem ei contulit : ingressusque patricii Asotii, sive Ci- scase, urbein Adranutziuinm, dedit illi qux mandata ab imperatore 198 habebat, non de Adranutzio, sed de aliis quibusdam rebus. Dixit aut. m ei Constans p..tri- cius : Quamvis deAdranutzio quidem nihil inandatum hoc contincat, tamen quia Agapius monachus impe- ratorem conveniens retulit ea qux? ei de Adranutz;o pracepisti, ideo me misit uti urbem acciperem, ct lios, quos adduco, illiimponerem. Cumque, ut an!ea dictum est, inter Ásolium patricium, sive Ciscasen, ejusque generum Curcenium inimicitiz essent, ur- bem suam imperatori dare maluit. Habebat autem ad manum Constans patricius flammula, eaque patricio Asotio, sive Ciscase dedit, qui ea accipiens conto cir- cumposuit, et Constanti patricio dedit, ut in muris ca collocaret, unde omnibus constaret ex illo die urbem illam ad imperatorem pertinere. Quod ubi Constans patricius fecisset üammulamque in muro posuisset, Romanorumque iniperatores pro inore faustis accla- maltionibus prosecutus esset, omnibus innotuit pa- tricium Asotium, sive Ciscasen imperatori urbem Adranutzium donasse. Magnus vero David terram suam imperatori non dabat, quamvis finitima esset regioni Acampse et Murgule. Constans itaque patri- cius binas ad imperatores epistolas rerum suarum successum referentes misit, quarum una de Curcenio erat, quem magistrum creasset, et quomodo is eum honorem accepisset, imperatoremque faustis accla« mationibus prosecutus esset : altera de Adranutzio narrabat, et quomodo illud ab Azoiio patricio, sive Ciscase accepissct ; magnum item dissidiuin, magna- que odia exercere inter sese Asotium patriciuu, et generum ejus Curcenium magistrum : item ut auxilia mitteret imperator, quz urbi ei presidio essent ; ve- nirctque cum iis, si fieri posset, Scholarum domesti- cus. [9ο cum viderent Iberes, magister Curcenius et magister David Asotii Curopalata frater, imperatori scripserunt hunc in modum: Si majestas tua hoc per- mittit, et in terram nostram veniat, obsequium omue deserentes cum Saracenis nos jungemus, quandoqui- dem przlia cuia Romanis gerere cogimur, et per vii coacti contra Adranutzium, ejusque territorium, et ipsam adeo Romaniam exercitum ducere debemus. His intellectis cum per litteras predictorum princi- pum, tum per bomines ab ipsis missos, veritus ne viribus cum Saracenis conjunctis Persia copias con- tra Koimmaniam educerent, Constanti Protospatlario Manclabitz de 199 urbe liac ejusque ditione acci- ANSELMI BANDURII NOT A. (95) lta ms. codex. Editi habent, xal «apfy- Υσ'λα cavtóv. (96) ln ms. eadem diversis verbis, ὁ δὲ βαλὼν αὖτ2 εἰς χυντάριον ἐπιδέδωχε, etc. Ῥλταοι.. Gn, CXIII. (97) Sic in ms. In editis vero pro Κώνστας hic et infra semper legitur Κωνσταντῖνος * sed superius Κώστας, ut in ms. (98) Hujus porro in adeunda civitatum ac oppi- 12 263 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 361 p'enda scripsisse se negabat, sed propria id impru- A βασιλεῖς τῶν Ῥωμαίων χατὰ τὸ εἰωθὸς εὐφημίσας, dentia, ut ita dicam, eum fecisse. Et hzec quidem di- Ἅπᾶσιν ἐγένετο Ὑνωστὸν, ὅτι τὸ χάστρον τὸ "Abpa- cebat imperator omnino eos delinirecupiens; manda- — voütQtv ἀπεχαρίσατο 6 πατρίχιος ᾿Ασώτιος ὁ xal Κι- tumque ipse Constantinus Protospatbarius et Mancla- σχάσης τὸν βασιλέα. Ὁ οὖν Δαθὶδ ὁ µέγας τὴν ἑαυ- bita accepit cum convitiis, eL minis, cujusnam jussu τοῦ χώραν οὐχ ἐδίδου τὸν βασιλέα (sic), x&v τάχα συν hoc fecisset ; quin potius urbe exiret, et Asotium de» ορῇ τὴν «oóppav τοῦ "Axapupr (99), xat τῇ Μουργού- functi Adranase Curopalatz filium secum assumeret, Ἅλῃ. Ὁ οὖν πατρἰχιος Κώνστας ἀνήγαγε πρὸς τὸν βα- atque in urbem adduceret, ut dignitate paterua curo- σιλέα ἑξαποστείλας δύο ἀναφοράς͵ τὴν μὲν µίαν πε» palatze augeretur. Haec ubi accepisset patricius Con« µριέχουσαν, ὅπως ἑτίμησε τὸν Κουρχένιον µάγιατρον, stans Asotium patricium, sive Ciscasen in urbe sua xat ὅπως ὁ Κουρχένιος ἀπεδέξατο τὸ µαγιστράτον, Adranutaio reliquit, adeoque egressus ad Davidem — xa εὐφήμησε τὸν βασιλέα * τὴν δὲ ἑτέραν περιέχου- magnum profectus, cui mandata, quz? ad ipsum habe- σαν περὶ τοῦ χάστρου ᾿Αδρανουτζίου, xal ὅπως τοῦτο bat, exposuit ; et revertens in lberiam venit, ubi con. παρέλαθε παρὰ τοῦ πατρικίου ᾿Ασωτίου τοῦ xal Κι- gregatos super ca ipsa re magistrum Curcenium, ma- σχάση * καὶ ὅτι μεγάλην διαφορὰν xai Ey8pav ἔχουσι gistrumque Davidem Asotii Curopalatz fratrem inve- πρὸς ἀλλήλους, 6 ce πατρἰχιος ᾽Ασώτιος μετὰ τοῦ nit. Cosperuntque contendere, et convitiari Constanti B γαμδροῦ αὐτοῦ µαγίστρου Κουρχενίου * xal ἵνα ἆπο- patricio, veluti homini versipelli et maligno, quod — ete ὁ βασιλεὺς βοήθειαν τοῦ ταξατεῦσαι τὸ τοιοῦ- consilium suum de Adranutzio occupando ipsis non τον χάστρον * χαὶ ὅτι εἰ ἐνδέχεται ἔλθῃ xal ὁ δοµέ- aperuisset, et quod non signiflcasset id imperaiori στιχος τῶν σχολῶν. Ταῦτα ἰδόντες οἱ Ἴθδηρες, ὅ τε expedire. Sese quoque rem ad imperatorem retulisse, µάγιστρος Κουρχένιος, καὶ ὁ μάγιστρος Δαθὶδ, xal el comperisse, nibil illi de ea constare, sedipsum hoc ὁ ἁδελφὸς τοῦ χουροπαλάτου ᾿Ασωτίου, Éypadav sua sponte fecisse in gratiam patricii Asotii sive Cis- πρὸς τὸν βασιλέα, ὅτι El τοῦτο χαταδέξηται ἡ βασι- case. Constans vero Patricius ea pro sua defensione — Aeí(a σου, xal εἰσέλθῃ μέσον τῆς χώρας ἡμῶν, ἔἕξερ- respondit quz necessaria videbantur, et Asotium — y^ps0a τῆς δουλώσεως τῆς βσσιλείας σου, xaX vtvó- Adranase Curopalate filium assumptuimn in urbem µεθα μετὰ τῶν Zapaxnyov * ἐπειδὴ ἔχειν ἔχομεν (1) duxit, ubiabimperatore Curopalatz dignitatem acce- μετὰ τῶν "Popgalov µάχας xai πολέμια, xal βιαζό- pit. Scias autem etiam ea, quz? temporibus quibus- — p&vot χινῆσαι ἔχομεν φοσσάτον χατά τε τοῦ κάστρου dam inter Romanos et varias gentes acciderunt, nam ᾿Ἀδρανουτνίου, xal τῆς χώρας αὐτῶν, xal αὐτῆς τῆς :vquum est, fili charissime, hzc te meminisse,utinsi- Ῥωμανίας. Ταῦτα xai διὰ τῶν Ὑραμμµάτων τῶν milibus casibus facilistibi correctio sit ex pres- προῤῥηθέντων ἀρχόντων ἀναμαθὼν, xal παρὰ τῶν cientia. ἀποσταλέντων παρ) αὐτῶν ἀνθρώπων ἀχηκοὼς, xal πτοηθεὶς µήπως Ὑένωνται μετὰ τῶν Σαραχκηνῶν, χαὶ ἑξαγάγωσι τὰ τῆς Περαίας φοσσάτα κατὰ ἜῬω- µανίας, Ἡρνήσατο λέγων, ὅτι Οὐκ ἔγραψα τὸν πρωτοσπαθάριον Κώνσταντατὸν µαγγλαθίτην περὶ τοῦ τοιού- του χάστρου χαὶ τῆς χώρας αὐτοῦ τοῦ παραλαθεῖν αὐτὴν ἀλλ᾽ ἐξ οἰχείας, ὡς εἰπεῖν, ἁἀφροσύνης τοῦτο ἑποίησε. Kal ταύτα εἶπεν ὁ βασιλεὺς τελείως ἀποθεραπεῦσαι τούτους βουλόμενος * xai ἑδέξατο ὁ αὐτὸς πρωτοσπαθάριος Κώνστας χαὶ µαγγλαθίτης χέλευσιν μετὰ Όδρεων xal ἀπειλῶν περιέχουσαν * Τίς διωρἰσατό got τοῦτο πηιῃσαι; )Αλλὰ μᾶλλον ἔξελθε bx τοῦ xáczpou, καὶ ἀναλαδοῦ ᾿Ασώτιον τὸν υἱὸν τοῦ τετελευτη- πότος 'Aboavack τοῦ κουροπαλάτου, xal εἰσάγαγε αὐτὸν ἐνταῦθα, ὅπως τιµήσωμεν αὐτὸν τὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἀξίαν τοῦ κουροπαλάτου. Ταῦτα δεξάµενος ὁ πατρίχιος Κώνστας χατέλιπε τὸν πατρίχιον Ασώτιον τὸν xal Κισχάσην εἰς τὸ ἑαυτοῦ χάστρον τὸ ᾿Αδρανοῦτζξιν, κἀχεῖνος ἐξελθὼν ἀπῄει πρὸς τὸν Δαθὶδ τὸν µέγαν, xai ἐπιδέδωκεν αὐτῷ Άν περιεῖχε πρὸς αὐτὸν χέλευσιν, xal ὑπέστρεψε, xai εἰσῆλθεν εἰς Ἰδηρίαν, xal εὗρεν ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνηθροισµένους τόν τε μάγιστρον Κουρχένιον, xal τὸν µάγιστρον Δαθὶδ τὸν ἀδελφὸν δΛσωτίου τοῦ κουροπαλάτου:. χαὶ ἤρξαντο φιλονειχεῖν xal κατονειδίζειν τὸν πατρἰχιον Κώνσταντα, λέχοντες, ὅτι Κρυπτὸς ἄνθρωπος καὶ καχὸς τυγχάνεις, ὅτι οὐχ ἐφανέρωσας ἡμᾶς περὶ τοῦ κάστρου ᾿Αδρανουτξίου ὅτι µέλλεις τοῦτο κρατῆσαι xa ὅτι συµφἑρει τοῦτο χρατεῖσθαι παρὰ τοῦ βασιλέως ἡμεῖς γὰρ xal περὶ τῆς τοιαύτης ὑποθέσεως ἀνηγάγομεν πρὸς τὸν βασιλέα, xaX ἐδεξάμεθα μηδαμῶς γινώσχειν τὸν βασιλέα περὶ τῆς ὑποθέσεως ταύτης, ἀλλὰ σὲ τοῦτο ποιῆσαι διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ πατρικίου ᾿Ασωτίου τοῦ xal Κισχάση. Ὁ δὲ πατρίχιος Κώνστας προσαπολογησάµενος τούτοις τὰ εἰχότα, ἀνελάδετο ᾿Ασώτιον τὸν υἱὸν "Abpa- νασὴ τοῦ κουροπαλάτου, καὶ εἰσήγαγεν αὐτὸν ἐν τῇ πόλει, xol ἑτιμήθη παρὰ τοῦ βασιλέως χουροπαλάτης. " ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑΡ. dorum possessione in turribus vexilla erigendi, in C — (99) Τοῦρρμα hic pro flegione ; quippe provin- adepti dominii argumentum, moris, exemplum ciarum prafeclure distnguebsntur in τούρμας, etiam habetur apud auctorem Chronici Alexandrini — Turmae vero εἰς βάνδα, seu τοποτηρησίας. Sic au- in Joviano pag. 299, ubi de metropoli Nesibenorum — tem propterea appellatz, quod ejusmodi militares Persis reddita. De eadem re sic et Ammianus : Pes- Ίντι in praesidiis essent in statis regionibus tridie Bincses unus ex Persis, quem inter alios ex-« — provinciarum. Et quidem hzc vo» occurrit non cellere diximus, mandata regis complere festinans, — semel eodem significatu apud scriptorem nosirum. promissa flagitabat instanter , et principe permittente (4) Nimirum, quandoquidem pratlia cum Remanis Romano, civitalem ingressus, gentis suc signum ab — gerere cogimur. Meursius vero hzc ita interpreta- arce extulit, submigrationem e patria. civibus nun- — tur, quandoquidem preliis cum. Romanis gerenais tíans luctuosam. pares sumus. mpyrecoic- . Jusiniani. Rhinotineli, nemo, quod 365 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. - ός8 Ἴσθι δὲ xat περὶ τῶν Ev «tot χαιροῖς μεταξὺ Ῥωμαίων χαὶδιαφόρων ἐθνῶν συµθδεθηκότων * ἄξιον γὰρι φίλτατε υἱὲ, μηδὲ «hv περὶ τούτων µνήμτν διαφυγεῖν σε, ἵν £v ὁμοίοις χαιροῖς, τῶν αὐτῶν προθ. πιπτόντων, εἴη σοι εὐχερῆς fj ἐπανόρθωσις διὰ τῆς προγνώσεως. ΚΕΦΑΛ. MZ. Περὶ τῆς τῶν Κυπρίὼν µεταγαστάσεως ἔχει ἡ ἱυτορία τὰδε. Τὴς νήσου ἁλωθείσης ὑπὸ τῶν Σαραχηνῶν, xai . ἐπὶ ἑπτὰ ἔτεσιν ἀοιχήτου µεινάσης, xal τοῦ ἀρχιε- πισχόπου Ἰωάννου μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ πρὸς τὴν βασιλεύουσαν χαταλαθόντος, ἐγένετο οἰχονομία παρὰ τοῦ βασιλέως Ἱουστινιανοῦ (2) ἐν τῇ ἁγίᾳ ἕχτῃ συν- ἐδῴ, τοῦ τὴν Κύζιχον παραλαθεῖν μετὰ τῶν Emt- σχόπων αὑτοῦ καὶ τοῦ λαοῦ τῆς νήσου, xai ποιεῖ- σθαι xoi χειροτονίας ἠνίκα ἂν λείφῃ ἑἐπίσχοπος, πρὸς τὸ μὴ διαπεσεῖν τὴν αὐθεντίαν καὶ τὰ δίχαια τῆς Κύπρου, xa! γὰρ χα) αὖτλς 6 Ἰουστινιανὸς βασιλεὺς Κπριος fjv (3) χκχθυ; καὶ παρὰ τῶν πχλαιῶν Ku- πρίων ὁ λόγος µέχρι τῆς σήμερον ἐπεχράτησεν' ὥστε xai ὡρίσθη ἐν τῇ ἁγίᾳ ἕκτῃ συνόδῳ χειροτονεῖν τὸν ἀρχιεπίσχοπον Κύπρου τὸν τῆς. Κυζίχου πρὀόεδρον, χαθὼς ἓν τῷ λθ’ χεφαλαίῳ τῆς αὐτῆς ἁγίας ἕκτης συνόδου ἀναγέγραπται (4). Μετὰ δὲ ἑπτὰ Ex) θελἠ- σει θεοῦ ἐχινίθη ὁ βασιλεὺς πάλιν οἰχῆσαι τὴν Κύ- προν, χαὶ ἀπέστειλε πρὸς τὸν ἁμερμουμνῆν τοῦ Βαγ- $38 «pel; τῶν ἑνδόξων Ἐνπρίων, αὐτόχθονας τῆς αὑτῆς νήσου τυγχάνοντας, τοὺς λεχοµένους Φαγγου- μεῖς, μετὰ xal βασιλιχοῦ τινος ἀγχίνου τε χαὶ ἑνδό- ξου γράψας τῷ ἀμερμουμνῇ, ἵνα τὸν Ev. Συρἰᾳ ὄντα λαὸν τῆς νήσου Κύπρου ἀπολύσει εἰς τὸν ἴδιον τόπον. Καὶ ὑπαχούσας ὁ ἁμερμουμνῆς τῇ τοῦ βασιλέως γραφῇ, ἀπέστειλε χατὰ πάσης τῆς Συρίας ἑνδόξους Σαραχηνοὺς καὶ ἑπεσώρευσε πάντας τόὺς Κυπρίους, xai διεπέρασεν εἰς τὸν ἴδιον τόπον. ᾿Απέστειλε δὲ CAPUT. XLVII. De Cypriorum migratione Historia ita habet. Insula a Saracenis capta, et per septem annos habitatoribus vacua, ac Joanne archiepiscopo cum suo populo Constantinopoli commorante, curavit Justinianus imperator in sancta sexta synodo, ut Cyzicum cum episcopis suis et cum populo suo occuparet, et ordinationes faceret, cum deflceret episcopus, Πο auctoritas et jura Cypri intercide« rent. Siquidem ipse Justinianus imperator Cyprius erat, quemadmodum a majoribus Cypriis traditum accepimus : ita ut etiam a sancta sexta. Synodo 190 constitutum sit ut ordinaretur Cyzici presul ab archiepiscopo Cypri, veluti in ejusdem sexta B synodi capite trigesimo nono descriptum est. Se- ptennio vero post, Deo ita volente, animum induxit imperator iterum Cyprum hobitatoribus frequen- tem facere, misitque ad amermumnem Bagdad tres e primatibus Cypriis indigenas, Phangumes dictos, cum quodam Casoriano prudenti et claro scribens cj, uti Cyprios in Syria agentes ad terram suam dimitteret. Et amerinumnes. petitioni imperatoris satisfaciens per totam Syriam claros Saracenos misit, qui Cyprios omnes undique coactos in ter- ram suam trajicere curarent. Prxterea Cesaria- num quoque imperator misit ad trajicienduin eos qui habitarent vel in Romania, vel Cyzici, vel in- ter Cibyrrhazotas, vel in Thracesio ; atque ita ha- bitari iterum insula coepta est. καὶ ὁ βασιλεὺς βασιλικὸν, καὶ διεπέρασε xal τοὺς ἓν Ῥωμανίᾳ οἰκήσαντας, χουν Ev τε τῇ Κνζίκῳ xal τῷ Κιθυῤῥαιωτῶν, χαὶ τῷ Θρᾳχησίῳ, xal ἐνφχίσθη f) νῆτο». ΚΕΦΑΛ. ΜΗ’. Κεφᾖ.Ίαιον «16 τῆς ἁγίας ἔχζης συνόδου, τῆς ἐν τῷ 1ρού.4.1ῳ τοῦ µεγά.ου πα.ατίου γεγοµένης. Tou ἀδελφοῦ χαὶ συλλειτουργοῦ ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ τῆς Κυποίου νήσου «προέδρου, ἅμα τῷ οἰχείφ Àatp ἐπὶ τὴν Ἑλίσπονδον (5) ἑπαρχίαν, διά τε τὰς βαρθαριχὰς ἑφόδους (6), διἀἁ τε τὸ τῆς ἐθνιχΏς ἐλευθερωθῆναι δουλείας, xal χαθαρῶς τοῖς σχήπτροις τοῦ Χριαστιανιχωτάτου χράτους ὑποταγῆναι, τῆς εἰ- enpévne µεταναστάντος νήσου, προνοίᾳ τοῦ φιλαν- θρώπου θεοῦ, xal μόχθῳ τοῦ φιλοχρίστου χαὶ εὖσε- (οὓς ἡμῶν βασιλέως * συνορῶμεν, ὥστε ἀχαινοτό» µητα διαφυλαχθῆναι (T) τὰ παρὰ τῶν kv Ἐφέσῳ τὸ πρότερον συνελθόντων θεοφόρων Πατέρων τῷ θρόνῳ CAPUT, XL VIIT. Caput xxxix sancte sexti Syaodi, in Trullo magni palatii habita. Cum frater et comminister noster Joannes, in- sul;e Cypri przsul, una eum populo suo, et propter Barbarorum incursiones, et ut a gentilium servi- tute liberaretur, ac soli Christianissimi imperii scepiro subjiceretur, e dicta insula in Hellesponti- cam provinciam migraverit; benigni Dei provi- dentia, et labore Christum amantis ac pii impera» toris nostri, statuimus, ut que olim a Patribus divino numine afflatis Epliesine synodi, viri supra scripti sedi tributa sunt privilegia, ab omni inno- vatione libera conserventur : utque nova Justinia- - ANSELMI BANDURII NOTE. | (2) Hzc et sequentia perperam Meursius inter- D — (5) Sic in mss. Meursius emendat. ἐπὶ τὴν Ἑλ- pretatur. . (5) Quod scribit hic Porphyrogenitus de patria sciam ex scrip- toribus prodit: sexta autem synodus contra Μο» nothelitàs Constantino patre adbuc vivente habita uit, (4) Sic ex titulo sequentis capitis emendamus. Perperam hic legitur in editis, et in. ms. χαθὼς ἓν τῷ τί) χεφαλαίῳ, etc. λησπόντιον » et ita. legitur apud Beveregium in co- dem canone; et hanc genuinam lectionem esse uto. d (6) Sic in eodsm canouc ; apiid Porphyrogenitum νογο διά τε τοῦ βαρθαρικοῦ ἐφόδους. (7) Perperam ἱομίέαν in editis, διαχθῆναι' sed optime Meursius en.endat. In canone legitur, δικ- τηρηθῆναι. 961 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 308 * mopolis jus habeat Constantiensium civitatis; qui- A τοῦ προγεγραμμµένου ἀνδρὸς παρασχεθέντα προνόμια᾽ que in illa constitutus est Dei amantissimus episcopus, presit omnibus llellesponticze provin- cie episcopis, ct a suis episcopis antiqua consuc- tudine ordinetur. Consuetudines enim, qui sunt in unaquaque Ecclesia, divini etiam nostri Patres wervandas statuerunt, Cyzicenorum civitatis epi- scopo predictam Justinianopoleos przsuli subjecto exsistente, ad imitationem reliquorum omnium episcoporum, qui subsunt predicto Dei amantis- simo przsuli Joanni, a quo, cum usus postulaverit, etiam ipsius Cyzicenorum civitatis episcopus ordi- 4abitur. Postquam vero ea quz ad gentes perti- nent studiose tibi ordinavimus, et supra exposui- mus, equum est 131 non solum eorum qua in nostra republica, sed quoque in universo Romano- rum imperio diversis temporibus innovata sunt, certam te cognitionem habere : ut rerum magis propinquarum et domesticarum notitia cateris tibi magis inbzrens, amabiliorem subditis te red- ὥστε τὴν νέαν Ἰουατινιανούπολιν (8) τὸ δίχαιον ἔχειν τῆς Κωνσταντινέων πόλεως (0), xaX τὸν ἐτ᾽ αὑτῇ χαθιστάµενον θεοφιλέστατον Σπίσχοπην, πάν- των προεδρεύειν τῶν τῆς Ἑλλησποντίων ἑπαρχίας, γα) ὑπὸ τῶν οἰχείων ἐπισχόπων χε.ροτονεῖσθαι χατὰ τὴν ἀρχαίαν συνῄθειαν. Τὰ γὰρ £v ἑκάστῃ Ἐκκλη- σίᾳ ἔθη (10), καὶ οἱ θεοφόροι ἡμῶν πατέρὲς παρα”: φυλάττεσθαι διεγνώκασι, τοῦ τῆς Κυζιχηνῶν πόλεως ἐπισχόπου ὑποχειμένου τῷ προέδρῳ «ng εἱρημέντς Ἰουστινιανουπόλεως, μιμίσει τῶν λοιπῶν ἁπάντων ἐπισχόπων, τῶν ὑπὸ τὸν λεχθέντα θεοφιλέστατον πρόεδρον Ἰωάννην ἀφ οὗ χρείας καλούσης χαὶ ὁ τΏς αὐτῆς Κυζιχηνῶν πόλεως ἐπίσχοπος χειρο:ονη- θήσεται. Ἐπεὶ δὲ val τὰ περὶ ἐθνῶν οὕτως ἀχρ.θῶς σοι διετυπώσαµεν, xaX προεξεθέµεθα, δίχα:-ον μὴ µόνον περὶ τῶν Év τῇ χαθ᾽ ἡμᾶς πολιτείᾳ, ἀλλὰ χαὶ περὶ πάσης τῖς τῶν Ῥωμαίων ἀρχῆς χατά τινας χρόνους χαινοτοµηθέντων σαφη χεκτῆσθαίΥ σε τὴν εἴδησιν * ὡς ἂν ἡ περὶ τῶν ἐγγυτέρω καὶ οἰχείων ANSELMI BANDURII NOTA. 8) Cyprus, νέα Ἱουστινιανούπολις, et δευτἐρα Ἱουστινιάνα dicebatur. Erant autem. Justiaianopo- les, sive Justinianz tres. Prima Achris, secunda Cyprus, tertia Chalcedon. Codinus : ᾽Αλλὰ δὴ xat τοῦ ἀρχιεπισχόπου πρώτης Ἰουστινιανῆς, ᾿Αχρίδθς, xai πάσης Βουλγαρίας ' ἐπεὶ δευτέρα ᾿Ἰουστινιανή ἐστιν ἡ Κύπρος, καὶ τρίτη ἡ Καργηδών. (9) Nimirum, utque nota. Justtnianopolis jus ha- beat Constantiensium civitatis sive Constantic., Sic $n ms. Codice habetur; perperam vero in editis, «6 δίχαιον ἔχειν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Sic lepi- ur οἱ in eodem canone. Verum Beveregius in co- dice Amerbachiano scriptum etiam reperit, τὸ δίχαιον ἔχειν τῆς τῶν Κωνσταντινέων πόλεως ' et hauc veram ac genuinam lectionem esse bisce ver- bis demonstrat : lta quidem, inquit Beveregius, (τὸ ὃ.κα.ον ἔχειν τῆς Κωνσταντινουπόλεως) non modo in ms. nostro Dodleiano, verum etiam in plerisque aliis codicibus tam mss. quam impressis legitur. Zonaram etiam ita legisse ex ipsius horum verbo- rum interpretatione coustat. Sed codex Amerba- chianus ἱερὶι, τὸ δίχαιον ἔχειν τῆς τῶν Κωνσταν- τινέων πόλεως. Constantinopolis autem τοῦ Κων- σταντίνου quidem, sed non. τῶν Κωνσταντινέων πόλις uspiam, ut opinor, appellatur. Et haud veri sane cuipiam simile videatur, ut nova Justiniano- poli, ipsius Constantinopolis privilegia concede- rentur. Etiamsi enim ex hujus canonis praescripto nova Justinianopolis episcopus αὐτοχέφαλος esse asseratur : patriareha tamen non sit, neque iisiem propterea, quibus Constantinopolitanus, privilegiis gaudet. Ex altera. autem lectione clarior sensus facile eliciatur. Enimvero synodus Eplhesina an- teliac decreverat, ut nec Antiochenus, nec alius quivis episcopus in insula Cvpro episcopalem aliquam. vel. inetropo:iticam potestatem exercere debeat: sed ul omnia Ecclesiastica negotia ibi emergentia a. Metropolitano Coustantiz et synodo wovinciz delinirentur. Ista autem Cypri metropo- is, quz ante. Constantia dicebatur, a Justiniano imperatore suo de nomine moro Justinianopolis dieta est. Ex Amerbachiana itaque hujus loci le- tione Patres hoc cauone sanxerunt, ut nove hujus Justinianopolis przsul iisdein privilegiis frueretur, quie eidem a synodo Ephesina contirmata fuerant, eum τῶν Κωνσταντινέων πόλις, Constantiensium civitas, sive Constantia dicebatur. Vel si altera cuj- vis lectie magis arrideal, verba hoe. inodo expli - centur. Cum Saraceni insulam Cyprum invadereut C Joannes urbis metropolitanz novae Justinianopo- lis, sive Cunstantiz, przsul, cum plerisqneinsulz illius ineolis in Hellesponticam provinciam mi- grare cogebatur. Cum itaque Joannes episcopos 8408 el sacerdotes zque ac laicos secum ibi lia- beret, tempore quo liec synodus agebatur, Patres inejus gratiam constituunt, consentiente etiam imperatore, ut is privilegia throno suo antiquitus indulta etiam in Hellespontiorum provincia retine- ret, ut nemo prater ipsum in episcopos populosque suos potestatem haberet: atque insuper, ul ipsa etiam llellespontiorum proviucia, et Cyzicenus uoque episcopus, provincie illius metropolitanus, dicio Joanni subjiceretur. liellespontica autem provincia throno Constantinopolitano tunc dierum suberat. Decernuut igitur hoc loco Patres, Joan- nem novas Justinianopoleos presulem istam Hel- lesponticam provinciam ita in posteruni sibi sub- jectam habere, ut. τὸ δίχαιον Κωνσταντινουπό- εως in eam totum transferatur; ut quodcunque ibi privilegium episcopus Constantinopolitanus an- fea vindicaverai, Coustantiensis sive Jüsiiniapoli- - tanus postea exerceret, [loc autein Patres dicio Joanni idcirco indulsisse videntur, quod ille pro- vinciam suam, ulpote a Saracenis sive Barbaris occupatam, jam amiserat. Neque enim rationi vi- sum est consentaneum, ut qui metropolitanus, οἱ quidem Αὐτοχέφαλος fuerat, alieno postea metro- politano subessel, et omni Ecclesiastica potestate propter Barbarorum incursionesfprivaretur. Cau- tum est igitur loc canone, ut Joannes eadem in llellesponto retineret jura, qux in Cypro antea habuerat, Et hanc sane veriorem esse canonis lu- jus expositionem exinde quispiam suspicetur, quod egregium hoc privilegium Joanni Constantiensi in- dultum cum ipsius persona, vel saltem cum rest- tutione ejus ad Cypriam provinciam, exstinctum fuit: utpote ex quo illud in ipsius solius gratiam indultum esse manifestum est. Porro hic sensus utrique lectioni aperte conveuit. Nam Joannes in Hellesponto degeus quatenus ad Epicopos Cyprios τὸ δίχαιον τῆς τῶν Κωνσταντινέων πόλεως, quatenus ad Hellesponticos τὸ τῆς Κωνσταντινουπόλεως δίχαιον habere potuit.— Sic Beveregius, sed nobis lectio codicis ms. magis probatur. Vide Zonaram et Balsamonem, etc. et qui? ibi adnotat laudatus Deverequs pag. 154. (10) Sie emendamus ex ipso canone. Perperau in editis et in mss, legitur, ἔθνη pro £01. 369 ΡΕ ADMINISTRANDO IMPERIO. 310 γνῶσις πλέον τῶν ἄλλων iv cot διαµένουσα, ποθει- A dat. Sciendum itaque sub Constantiuo Constantil νότερον ἀναδείξη πρὸς τὸ ὑπήχοον. Ἰστέου ὅτι ἐπὶ Κωνσταντίνου υἱοῦ Κωνσταντίου τοῦ χαὶ Πωγωνά- του χαλουµένου, Καλλίνικός τις ἀπὸ ᾿Ἡλιουπόλεως Ῥωμαίοις προσφυγὼν, τὸ διὰ τῶν σιφώνων ἔχφε- ρόμενον rop ὑγρὸν (14) κατεσχεύασε, δι οὗ καὶ τὸν τῶν Σαραχηνῶν στόλον £v Κυςίχῳ Ῥωμαῖοι χαταφλᾶ- ξαντες, τὴν νίχην ἤραντο. ΚΕΦΑΙΑ, Μθ’. Ὁ ζητῶν ὅπως τῇ τῶν Πατρῶν Εκκάησίᾳ οἱ δκ.λάδοι δου.]εύειν' xal ὑποκεῖσθαι ἑτάχόη- σαν, ἑ»τῆς παρούσης µαγθανέτω γραφῆς. Νιχηφόρος τὰ τῶν Ῥωμαίων σχῆπτρα ἐκράτει, χαὶ οὗτοι Ev τῷ θέµατι ὄντες Πελοποννήσου ἁπόστα- σιν ἔννοήσαντες, πρῶτον μὲν τὰς τῶν γειτόνων οἱ- χίας τῶν Γραικῶν ἐξεπόρθουν, xai εἰς ἁρπαγὴν ἑτίθεντο * ἔπειτα δὲ καὶ κατὰ τῶν οἰχητόρων τῖς τῶν Πατρῶν ὁρμήσαντες πόλεως, τὰ πρὰ τοῦ τεί- Χους πεδία χατεστρέφοντο, καὶ ταύτην ἑπολιόρχουν, μεθ᾽ ἑαυτῶν ἔχοντες καὶ ᾿Αφριχοὺς xal Σαραχηνούς. Ἐπεὶ δὲ χρόνος ἱχανὸς διῆλθε, xal σπάνις τῶν ἀναγ- χαΐων τοῖς ἔνδοθεν τοῦ τείχους Ὑίνεσθαι Ἡρξατο, Ὁδατός τε xal τροφῶν, βουλὴν βουλεύονται εἰς συµ- 6:6áctt; τε ἐλθεῖν, χαὶ λόγους ἁπαθείας λαθεῖν, xal τηνικαῦτα τὴν πόλιν ὑποτάξαι αὐτοῖς. Ἐπεὶ οὖν ὁ τηνιχαῦτα στρατηγὸς ὑπῆρχε πρὸς τὴν ἄχραν ce) θέματος &v χάστρῳ Κορίνθου, καὶ προσδοχία ἦν τοῦ παραγενέσθαι αὐτὸν, xa χαταπολεμῆσαι τὸ ἔθνος τῶν Σχλαδινῶν, ὡς καὶ πρώην χαταμηνυθέντος ab- τοῦ περὶ τῆς χαταδρομῆς αὐτῶν παρὰ τῶν ἀρχόν- των, ἐθουλεύσαντο οἱ τοῦ χάστρου οἰχήτορες, πρότε- C pov ἀποσταλῆναι σχοπὸν εἰς τὰ ἀνατολιχώτερα τῶν ὀρέων, χαὶ ἁποσχοπεῦσαι xal γνῶναι εἰ ἄρα παρα- Υίνεται ὁ στρατηγὸς, παραγγείλαντες xai σημεῖον δεδωχότες τῷ ἀπεσταλμένῳ, ἵνα εἰ μὲν ἴδοι Epyó- µενον τὸν στρατηγὸν ἐν τῇ ὑποστροφῇ αὑτοῦ κλίνη τ) φλάμουλον, ὅπως Yviot τὴν ἔλευσιν τοῦ στρα- τηχοῦ * εἰ δὲ µή ve, χατέχειν ὀρθὸν τὸ φλάμουλον, πρὸς τὸ μὴ ἔχειν αὑτοὺς προσδοχἰαν τοῦ λοιποῦ παραγ[νεσθαι τὸν στρατηγόν (12). Τοῦ οὖν σχοποῦ ἀπελθόντος, xal µαθόντος μὴ παραγίνεσθαι «by στρατηγὸν, ὑπέστρεφεν ὁρθὸν χατέχων τὸ φλάμου- Àov* xa δη τοῦ θεοῦ εὑδοχήσαντος διὰ πρεσδειῶν τοῦ ἁγίου ἁποστόλου Ανδρέου, τοῦ ἵππου ὁλισθή- σαντος, χαὶ τοῦ ἐπιβάτου ὑποπεπιτωχότος, ἔχλινε τὸ φλάμουλον, xaX οἱ τοῦ χάστρου οἰκήτορες ἱδόντες D τὸ γεγονὸς angstov, xal νοµίσαντες ἐξ ἅπαντος πα- ῥαγίνεσθαι τὸν στρατηγὸν, ἤνοιφαν τὰς πύλας τοῦ κάστρου, xal ἐξήλθον θαρσαλέοι χατὰ τῶν Σκλα- θηνῶν, xal εἶδον τὸν πρωτόχκλητον ἀπόστολον ὀφθαλ- μοφανῶς ἵππῳ ἐπικαθήμενον, xal δρόµῳ ἑπερχό- μενον χατὰ τῶν Βαρδάρων ' καὶ δη τρέψας τούτους κατὰ κράτος, xai διασχορπίσας, καὶ ἀπελάσας móp- ῥω τοῦ κάστρου φυγάδας ἐποίησεν. Οἱ δὲ βάρδαροι ὶδόντες χαὶ χαταπλαγέντες ἔχθαμθοι γεγονότες ἐπὶ filio Pogonato Callinicum quemdam ab. urhe He- liopoleos ad Romanos profugisse, qui Grecum ignem siphonibus ewitti solitum paravit; quo qui- dem igne incensa apud Cyzicum Saracenorum classe, victoriam Romani rcportarunt. CAPUT XLIX. Qui scire volet, quomodo Patrensi Ecclesie subjecti [uerint Sclavi, hinc discat. Romani imperii sceptra Nicephorus-tenebat; et hi in Peloponnesi themate cum essent defectionem cogitantes, primo quidem vicinorum Graecorum wdes vastabant, pradzque ac direptioni exponc- bant; deinde etiam in Patrenses cives irruentes, predia eorum 1nuris proxima evertebant, urbem- que obsidione cingebant, adjuti ab Afris et Sara-- cenis. ldque cum aliquandiu durasset, jamque rerum necessariarum, maxime aquact ciborum penuria oppidanos premere copisset, consilium ineunt de paciscendo, et indemniltate accepta urbe illis subjicienda. Cum autem ejus temporis prator essel in arce thematis in urbe Corintho, sperarent- que eum adfuturum, et Sclavinios oppugnaturum, quia scilicet prius ipse a principibus admonitus fuerat de ipsorum excursione, visum fuit oppida- nis speculatorem prius mittere ad Orientaliores montium partes ezploraturum an prztor adesset, speculatori signum dantes; ut, Sj venientem pre- torem videret, in reditu flammulum inclinaret, unde adventum ejus cognoscerent: sin autem, rectum teneret, ne de czetero adfuturum eum spe- rarent. Cum itaque abiisset speculator, et non adesse pratorem iutelligeret, rediit cuim flammulo erecto, Deo vero ita volente propter intercessionem Sancti Andrez apostoli, acciditut equo czespitante excussus vector flammulum inclinaret ; quod videntes oppida - ni, veluti signo dato, exsistimantes omnino preetoreni venisse, 139 portis urbis apertis contra Sclavinios strenue egressisunt, videruntque clare apostolunt primo vocatum equoinsidentem, et in Barbaros ruen- tem, quos terga vertere ac dispersos in fugam se dare procul ab urbe coegit. Nam conspecto invicto bellatore contra se irruente, barbari perculsi t:m vehementi impetu insuperabilis ducis ac victoris pri» ini vocati apostoli Andrez, necnon supra modum ab eodem perterriti trepidantes ad. venerandam ejus edem confugerunt. Praztor autem cum triduo post advenisset, et apostoli victoriam intellexisset, Ni- ceplioro imperatori signilicavit incursionem Scla- viniorum, item direptionem, captivorum numerum, vastationem, pr:dam, et quicunque alia mala Achaie in partibus intulissent; item diuturnam ANSELMI BANDUR!I NOTA. (11) De igne Graco loquitur etiam supra cap. 13 scriptor noster; sed vide quie ibi adnotavimus. Vide item Cedrenum ct Zonaram ἐν Pogonato. (12) Sic ex ms. In editis locus hic mutilus, ut optiine animadvertit Meursius. «11 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 312 obsidionem, continuamque oppidanorum oppres- A τῇ xav' αὐτῶν χρατα:ᾷ ἐπελεύσει τοῦ ἀηττήτου xal sionem, deinde apostoli inapectionem, auxilium, tropeum, et integram victoriam, utque sub oculis bominum visus esset hostes invadere, cosque persequi, et in fugam convertere, adeo ut ipsi etiam barbari ejus vires et suppetias nobis prastitas persentiscerent, ideoque ad sacram ejus Φίίθιῃ confugerent. His cognitis imperator jussit, post- quam ab apostolo victoria contigisset, eique hos- tium expeditio imputari deberet, omnia ei spolia donari : οἱ statuit ipsos quoque hostes cum omni familia et cognatione, ac propinquis universis, facultatibusque, attribui templo Apostoli quod in Patrarum metropoli est, ubi primo vocatus Christi- que discipulus pugnam hanc pugnasset : et sigil- lum super hac re in metropoli illa dedit. Atque n lec quidem antiqui posteris suis sine scripto tra- diderunt, ut, sccundum prophetam, generatio ven- tura sciret miraculum factum intercessione apos- toli, narraretque flliis suis uti ne obliviscerentur beneficiorum qua Deus per ipsius intercessionem contulisset. Ex illo autem tempore Sclavinii, qui metropoli destinati fuere, ΡΓΦΙΟΓΘΑ, Czesarianos, et quoscunque gentium legatos veluti obsides alunt, habentes structoreg suos, coquosque, et quicunque cibos apparant, metropoli quidem nibil innovante, sed ipsis Sclaviniis ex divisione, οἱ contributione universitatis suze res hujusmodi ne- cessarias colligentibus. Dedit vero etiam sigillum ἀχαταγωνίστου ὁπλίτου xal στρατηγοῦ xa! ταξιἀρ- χου xal τροπαιούχου xal νικηφόρου πρωτοχλήτου ἁποστόλου Ανδρέου, ἐταράχθησαν, ἐσαλεύθησαν, τρόμος ἐπελάδετο αὐτοὺς, xal προσέφυγον εἰς τὸν πάνσεπτον ναὸν αὐτοῦ. Tou οὖν στρατηγοῦ (15) μετὰ τὸτρόπαιον àv τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ χαταλαθόντος, καὶ τὴν νίκην τοῦ ἁποστόλου µαθόντος, χατεµήνυσε τῷ βασιλεῖ Νιχηφόρῳ τὴν τε ἔφοδον τῶν Σχλαθη- νῶν, xal τὴν προνομὴν, xal αἰχμαλωσίαν, xa ἀφανισμὸν, xal τὴν λεηλασίαν, καὶ τἆλλα δεινὰ ὅσα χαταδραµόντες ἑποίησαν εἰς τὰ µέρη τῆς ᾿Αχαΐας ἔτι δὲ xa τὴν πολυήµερον πολιορχίαν, καὶ τῆς χατὰ τῶν οἰχητόρων τὸῦ κάστρου διηνεχη ἐπίθεσιν, ὡσαύ- τως xai τὴν ἐπισχοπὴν xat συμμµαχίαν χαὶ τρόπαιον, καὶ τὴν κατὰ χράτος νίχην τὴν γενομένην παρὰ τοῦ ἀποστόλου, xa ὡς ὀφθαλμοφανῶς ὡράθη ἐπιτρέ- χων χαὶ διώχων τοὺς πολεμίους κατὰ νῶτον, xa τροπούµενος αὐτοὺς, ὥστε xal αὐτοὺς τοὺς βαρθά- ρους αἰσθέσθαι τὴν τοῦ ἀποστόλου πρὸς ἡμᾶς ἔπι- σχοπὴν xai συμμαχίαν ' xal διὰ τοῦτο προσφυγεῖν αὑτοὺς εἰς τὸν σεθάσµιον αὐτοῦ ναόν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ταῦτα ἀναμαθὼν, παρεκελεύσατο οὕτως * "Enel xai τὸ τρόπαιον xal ἡ χατὰ κράτος νίχη παρὰ τοῦ ἄπο- στόλου γέγονεν, ὀφειλόμενον χαθέστηχε πᾶσαν τῖν ἐχστρατείαν τῶν πολεµίων xal τὰ λάφυρα καὶ τὰ αχῦλα αὐτῷ ἀποδοθῆναι. Kat διωρίσατο αὐτούς τε τοὺς πολεμίους μετὰ πάσης τῆς φαμιλίας xat σνγγενείας xal πάντων τῶν προσηχόντων αὐτοῖς, ἔτι δὲ xal πά- Leo semper memorandus ac preclarus imperator, ( σης τῆς ὑπάρξεως αὑτῶν, ἀφορισθῆναι εἰς τὸν vabv singillatim complectens, quid 199 hi adscriptitii " Metropolitano prestare debeant; quod quidem neque ipse adzrare, neque quavis alia injusta ra- tione damno eos afficere possit. τοῦ ἁποστόλου iv τῇ µητροπόλει Πατρῶν, iv ᾗ 6 πρωτόχλητος xai µαθητὴς τοῦ Χριατοῦ τὸν τῆς ἀθλή- σεως διηνυσεν ἀγῶνα. δεδωχὼς περὶ αὐτῶν xal σιγγίλιον (14) ἐν τῇ Γαὐτῇ. µητροπόλει. Ταῦτα οἱ πρεσθύτεροι xaX ἀρχαιότεροι ἀνήγγειλαν παραδόντες ἀγράφως χρόνῳ τε καὶ Bl τοῖς ὕστερον, ὅπως ἂν χατὰ τὸν προφίτην, γνῷ γενεὰ ἡ ἑρχομένη τὸ γεγονὸς θαῦμα διὰ πρεσδειῶν τοῦ ἁποστόλου, xal àva- στήσονται καὶ (15) ἀπαγγελοῦσιν αὐτὸ τοῖς υἱοῖς αὐτῶν, ἵνα μὴ ἐπιλάθωνται τῶν εὐεργεσιῶν, ὧν ἐποίησεν ὁ θεὺς διὰ πρεσθειῶν τοῦ ἁποστόλου, Ἔκτοτε δὲ οἱ ἀφορισθέντες Σχλαθηνοὶ ἐν «fj µητρο- πόλει καὶ τοὺς στρατηγοὺς xai τοὺς βασιλιχοὺς, καὶ πάντας τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἀποστελλομένους πρέσβεις ὡς ἁμήρους διατρέφουσιν, ἔχοντες ἰδίους καὶ τραπεζοποιοὺς (16) xal µαγείρους xal πάντας τοὺς Άπαρα- σχευάζοντας τὰ τῆς τραπένης βρώματα, τῆς µητροπόλεως εἰς ταῦτα μηδὲν κχαινοτοµουµένης, ἀλλ αὐτοὶ οἱ Σχλαδηνοὶ ἀπὸ διανομῆς xal συνδοσίας τῆς ὁμάδος αὐτῶν ἐπισυνάγουσι τὰς τοιαύτας χρείας. Ἐποίησε δὲ χαὶ σιγίλλιον Λέων ὁ ἀείμνηστος xal ἀοίδιμος βασιλεὺς, λεπτομερῶς περιέχων τὸ τί ὀφείλουσι παρέ- χειν οἱ αὐτοὶ ἑναπογραφόμενοι τῷ µητροπολίτῃ, χαὶ μὴ] ἀπαργυρίζεσθαι παρ) αὐτοῦ, Qj ἄλλως πως χατ᾽ ἑπίνοιαν ἄδιχον (VT) ζημιοῦαθαι αὐτοὺς, CAPUT L. n De Peloponnesi thematis Sclavis, Milengis, Ezeritis, eorumque qug solvunt. tributis. Hem de habita- rt urbis Maines, et eorum que pendent tri- utis. ΚΕΦΑΛ. N. IIeplicóv ἐν τῷ θέµαει Πεοπονήσου ExAd6uv, tav τε Μιληγγῶν καὶ ᾿Εζεριτῶν, καὶ περὶ των τε- Άουμένων παρ αὑτῶν πἀκτων. Ὁμοίως καὶ περὶ τῶν οἰχητόρων τοῦ κἀστρουτοῦ Μαινης (1 8), καὶ τῶν παρ αὐτῶν τε.Ίουμέγων πάκτων. Sciendum est tbematis Peloponnesi Sclavos Ἱστέον ὅτι οἱ τοῦ O£pacoz Πελοποννήσου Σχλάδο: ANSELMI BANDURII NOT £. (15) Sic ex ms. codice reponimus ; quippe tex- tus presertim Graecus in editis passim depravatus ae mutilus comparet. (14) Sic etiam paulo infra, ἑποίησε δὲ χαὶ σιγγ(- iov, etc.: σιγγίλιον, sigillum. Proprie vero sumitur pro diplomate aut charta sigillo munita, et hic quidem pro diplomate sumendum. Vide Ducangii vtrumque Gloss. - (15) lta ex μα. Locus mutilus in editis, ut vi- dere est. (16) Τραπεζοποιός, structor, infertor. Hesychio, ὁ της πάσης περὶ τὰ συμπόσια παρασχευῆς ἔπιμε- λούμενος. Similia habet auetor. Etyimologict. . (17) Ita ms. codex. Fditi vero habent, xat ἐπίνοιαν ζημιοῦσθαι αὐτούς. (48) Μαΐνη Laconiez urbs in Peloponneso sic appellata etiam a Gemisto ; Pausaniz vero et Pto- lemao Λεῦχκτρον dicitur : Nigro Maina. 313 DE ADMINISTRANDO. IMPERIO. 374 ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ βασιλέως Θεοφίλου xai τοῦ υἱοῦ A temporibus imperatoris Theophili ejusque (ilii αὐτοῦ Μιχαἡλ ἁποστατήσαντες γεγόνασιν ἰδιόρυθμοι, λεηλασίας xai ἀνδραποδισμοὺς xat πραίδας xal ἐμπρησμοὺς χαὶ χλοπὰς ἑἐργαζόμενοι,. "Emi δὲ τῆς βασιλείας Miyat τοῦ υἱοῦ Θεοφίλου ἀπεστάλη ὁ πρωτοσπαθάριος θεόκτιστος, οὗ τὸ ἐπίχλην 6 τῶν Βροιενίων (19), στρατηγὸς ἐν τῷ θέµατι Πελοποννή- σου μετὰ δυνάµεως xal ἰσχύος πολλῆς, Ίγουν θρᾳ- x&v xai Μαχεδόνων, xal τῶν λοιπῶν δυτικῶν ϐθε- µάτων, τοῦ πολεμῆσαι χαἱκαθυποτάξαι αὐτούς. Καὶ πάντας μὲν τοὺς Σχλάδους xal λοιποὺς ἀνυποτά- κτους τοῦ θέματος Πελοποννήσου ὑπέταξε xal έχει- ρώσατο μόνοι δὲ οἱ Ἑξερῖται καὶ οἱ Μιληγγοὶ χα- τελείφθησαν ὑπὸ τὴν Λακεδαιμονίαν χαὶ τὸ Ἕλος. Καὶ ἐπειδὴ ὄρος ἐστὶν ἐχεῖσε µέγα καὶ ὑψηλότατον, χκαλούμενον Πενταδάκτυλος, καὶ εἰσέρχεται ὥσπερ τράχηλος εἰς τὴν θάλασσαν ἕως πολλοῦ διαστήματος: διὰ δὲ εἶναι τὸν τόπον δύσχολον, χατῴχησαν εἰς τὰς πλευρὰς τοῦ αὐτοῦ ὅρους, by μὲν τῷ ἑνὶ μέρει οἱ Μιληγγοὶ, ἐν δὲ τῷ ἑτέρῳ οἱ Ἐζερῖται. Καὶ ὁ μὲν προῤῥηθεὶς πρωτοσπαθάριος θεόκτιστος xal στρατ- "rb Πελοποννήσου δυνηθεὶς xai τούτους χαθυπο- τάξαι, ἐπέθετο (90) τοῖς μὲν Μιληγγοῖς «£, τοῖς δὲ Ἑξερίταις v*v* v'* ἅτινα καὶ ἑτέλουν αὐτοῦ στρα- τηγοῦντος, καθως παρὰ τῶν ἑντοπίων διασώζεται μέχρι τῆς σήµερον ἡ τοιαύτη φήμη. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας τοῦ χυροῦ Ῥωμανοῦ τοῦ βασιλέως, στρα- τηγῶν ὁ Ἰωάννης ὁ πρωτεύων ἐν τῷ αὐτῷ θέματι, ἀνῆγαγε πρὸς τὸν αὐτὸν χῦριν Ῥωμανὸν περί τε τῶν Μιληγγῶν καὶ τῶν Ἐζεριτῶν, ὅτι ἀποστατήσαν- ( τες οὗ πείθονται οὔτε τῷ σερατηγῷ, οὔτε βασιλιχῇ χελεύσει ὑπείχουσιν, ἀλλ) εἰσὶν ὥσπερ αὐτόνομοι χαὶ αὑτοδέσποτοι ' xal οὔτε παρὰ τοῦ στρατηγοῦ δέχονται ἄρχοντα, οὔτε συνταξιδεύειν αὐτῷ ὑπεί- κουσιν, οὔτε ἄλλην τοῦ δημοσίου δουλείαν ἔχτε- λεῖν πείθονται. Καὶ µέχρι τοῦ ἀνελθεῖν τὴν ἄναφο- p*v αὐτοῦ, συνέθη προθληθῆναι τὸν πρωτοσπαθάριον Κρινίτην(2!) τὸν "A por piv στρατηγὸν ἓν Πελοποννήσφ' τῆς δδ ἀναφορᾶς τοῦ πρωτοσπαθαρἰου Ἰωάννου xal στρατηγοῦ Πελοποννήσου τοῦ πρωτεύοντος χαταλαθού- σης, xal κατ ἑνώπιον τοῦ βασιλέως τοῦ χυροῦ Ῥωμα- νοῦ ἀναγνωσθείσης, xal περιεχούσης τὴν ἁποστασί[αν τῶν προῤῥηθέντων Σχλάδων, καὶ πρὸς τὰς βασιλικὰς προστάξεις δυσπείθειαν, ἡ μᾶλλον ἀπείθειαν, ἐδέ- Michaelis desciscentes, imperium excussisse, et suo libitu viventes direptiones, captivitates, predos, incendia, ac furta exercuisse. Imperante vero Mi- chaele Theophili filio missus fuit Protospatharius Theoctistus cognomento Broeeniorum, praetor ad thema Peloponnesi cum magna manu Thracum, Macedonum, caterorumque thematum Occidenta- lium, ad eos debellandos subjugandosque. Et. om- nes quldem Sclavos, reliquosque thematis Pelopon- nesi nondum subjectos vicit, ac subjugavit. Soli vero Ezerite et Milengi relinquebantur sub Lace- demonia et Elos. Ac quandoquidem mons illic magnus est, ei valde altus, Pentadactylus nomine, qui cervicis iustar longe se in mare porrigit, pro- B pter loci difficultatem ad latera ejus sedes posue- runt hinc Milengi, inde Ezeritz. Et predictus qui- dem Protospatharius Tbeoctistus — Peloponnesi praetor cum subjugare illos potuisset, imposuit Milengis quidem nomisma!a sexaginta ; Ezeritis vero nomismata trecenta; qua ipso pr:tore sol- vebantur, ut etiamnum constans fama est inter incolas. imperante vero Domino Romano Joannes Protospatharius ejusdem thematis prztor ad impe» ratorem per litteras retulit Milengos et Ezeritas defecisse, neque aut prz:etori, aut imperiali mandato obedientiam ultra exhibere; sed quasi liberi ac sui juris essent, neque principem a prztore accipe- re, neque cum eo adbellum proficisci, aut officium denique ullum fiscale prestare velle, Dui autem ἴνη litterz in itinere essent, contigit ut. Peloponnesi praetor destinaretur Protospatharius Crinites Aro- tras ; eumque allatze essent Protospatharii Joannis et Peloponnesi przetoris littere, et coram imperatore Romano lectz, intellectumque 1 344 esset predictos Sclavos defecisse; et imperialibus mandatis aut zegre aut omnino non parere, injunctuim eidem Protospa - thario Crinlte fuit, ut quandoquidem descivissent, atque ad inobedientiam devenissent, arma contra eos sumeret,oppugnaret, subjugaret, exstirparetque. Bellum igitur auspicatus mense Martio, frugibus exustis, et agris eorum omnibus vastalis, repu- gnantes habuit usque ad mensem Novembrem : sed ex eo perniciem suam videntes, de subjectione con- ξατο ὁ αὐτὸς πρωτοσπαθάριος Κρινίτης, ἵνα ἐπεὶ D venire volueruut, et przteritorum delictorum ve- £i; τοσαύτην ἤλασαν ἁποστασίαν xal ἀπείθειαν ix- niam postularunt. Itaque prxdictus Protospatharius ANSELMI BANDURII NOT E. (49) Locus mutilus, inquit Meursius, et deside- ratur cognomen Theoctisti, quem Patricium et Logothetam cursus faciunt Cedrenus et Zonaras. At ipse loeum integrum esse puto. Georgius Mo- nachus in Vita Michaelis hujus Theoctisti memi- nit, el Canicleo prafectuin fuisse ait ; βουλὴν ποι- οὔσι μετὰ Δαμιανοῦ τοῦ ἀνελεῖν Θεόχτιστον, τὸν οὕτω συνῄθως ἐπὶ τοῦ Κανικλείου λεγόμενον, etc. Thceoctistus iste Michaelis tutor fuit, ut scribit Zonaras in eodem Augusto. en In ms. legitur, ἐξέθετο, etc. ut iníra. (21) Floruit sub Theophili imperatore Alexius Moseles ex genere Crinitarum, cui filiam Mariam natu minimam imperator in matrimonium dedit, ac Casarem salutavit; sed postmodum coactus fuit ab eodem Augusto vitam monasticam profiteri. Vide Zonaram lib. xv, pag. 147. Hujus autem Alexii posteri ad extremam tandem redacti erant pauper- tatem sub Dasilio Bulgaroctono, ut ex ejus no- vella, qux habetur in. jure Graco-Rouano tom. u, pay. 175, docemur, ubi τοῦ µαγίστρου "Ῥωμανοῦ vou Μουσελὲ ἑγγόνους εἰς ἁπορίαν καὶ τελείαν ἔνδειαν pervenisse ait, cum illi patrimonium suum ab avo et parentibus relictum circa Philomilium possiderent, Ceterum Κρινίτην τὸν ἐπιφανῆ καὶ περίόλεπτον Graecis pretorem, seu στρατηγόν, nes- cio quem memorat anonymus in Vita sancii Luc Junioris pag. 996, et alium etiam anonymus Com- befisianus in. Leone Philosopho num. iv. 315 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 316 Crinites ct praetor tributa illis graviora imposuit, A στρατεύσῃ γατ᾽ αὐτῶν, xal χατατολεμήση xa ὑπο- Milengis quidem ad sexaginta nomismata, quie an- tea solvebant, alia quingenta et quadraginta, ita ut universum ipsorum tributum esset nomismatum sexcentorum : Ezeritis vero supra trecenta nomis- wata pristina alia trecenta, ut essent sexcenta; qua exegit quoque idem Protospatliarius Crinites, intulitque in sacrum cubiculum. Protospathario autem Crinite in Greci» thema transposito, cum in Peloponneso successisset Protospatlarius Dar- das Platypus, et turb:e. ac factio exortze essent in- ter ipsum pretospatharium Bardam Platypodem, aliosque ejus partis protospatliarios atque prin- cipes, qui protospatharium Leonem Agelastum themate expulerant, protinus in Thema illud Scla- besianis irruentibus, miserunt illi ipsi Sclavi, Mi- lengi el Ezerit:te ad dominum Romanum imperato- rem, commiserationem petentes super auctis tri- butis, permitterenturque ea pendere qualia pridem pependerant. limperator autem ob Sclabesianorum adventum veritus ne Sclavis conjuucti omnino eum themate Peloponnesi exuerent, auream illis bul- lam dedit, nt tributa tantum solverent quemadmo- dum primitus solebant, Milengi scilicet. noinismata sexaginta, Ezerit» vero nomismata trecenta. Atque ha:c quidem causa fuit aucti imminutiquerur$us Mi- lengorum et Ezeritarum tributi, Sciendum vero est habitatores urbis Maines a predictis Sclavis origi- nem non ducere, sed ab antiquioribus Romanis ; qui in hodiernum usque diem ab incolis Graci ap- pellantur, quod priscis temporibus idololatrz fue. C rint, ac idolorum cultores, veterum Graecorum ritu; qui quidem rempublicam Romanam administrante preclaroillo imperatore Basilio, cum baptismo Chri- slianam fidem amplexi sunt. Locus vero, quein ha- bitant, aquarum expers est, et inaccessus, sed oli- vifer, quo se consolantur. 135 Jacet autem hic lo- cusin Malea promontorio ultra Ezerunm versus oram maritiinam. Et quandoquidem plane subjecti sunt, principemque a pretore accipiunt, cu,us mandatis obtemperant, ex antiquissimo tempore tributum sol- vunt nomismata quadringenta. Cappadocia przetura olim turma erat praetura Anatolicorum, Cephalleni:e praetura, sive msula, turma olim erat pratureLon- gobardiz, sed in preeturam erecta fuit sub Christi amante imperatore Leone. Calabri;e praetura duca- tus olii erat praetura Sicilie. Charsiani praetura turma antiquitus erat Armenlacorun pratura. Sub Leone autem Christi amante imperatore a themate Buccelloriorum in Cappadocum thema translata fue- runt haec bauda, vicariatus Daretas, Balbadouos, Asponas,|et Ácarcus ; ex themate vero Anatolicoruin jn thema Cappadocum istliec quidem banda transla- ta sunt, nimirum vicariatus Eudociadis, sancti Aga- peti, οἱ Aplirazize, Faetaque sunt septem. hzc ban- da, nempe Buccellariorum quatuor, et Anatolicorum tria, turina una, quz? nunc Commata. nuncupatur. τάξῃ xa* ἐξολοθρεύσῃ αὐτοῦς, 'AnGápevo; οὖν πολε- μεῖν αὑτρὺς (22) ἀπὸ μηνὸς Μαρτίου, xo! χαταχχύσας τὰ θἐρη αὐτῶν, χαὶ ληϊσάμενος πᾶσαν τὴν γῆν αὐτῶν, ἔσχεν αὐτοὺς ἀνθισταμένους xal ἀντέχοντας μὲχρι μηνὸς Νοεμθρίου * ἀπὸ τότε δὲ ἰδόντες τὴν ἑαυτῶν ἑξολόθρευσιν, ἠτήσαντο λόγον τοῦ ὑποταγῆναι αὐτοῖς, καὶ τυχεῖν συµπαθείας ὑπὲρ ὧν πρώην ἐπλημμέλη- σαν. ὉὉ οὖν προῤῥηθεὶς πρωτοσπαθάριος καὶ otpa- τηγὸς ὁ Κρινίτης ἐξέθετο αὐτοῖς máxta πλείονα ὧν ἑτέλουν, τοῖς μὲν Μιληγγοῖς ἀπὸ τῶν Eu ὧν πρότερον ἑτέλουν τι φµ’ * ὡς εἶναι τὸ πᾶν πάκτον αὐτῶν t y'. Tot; δὲ Ἑζερίταις ἀπὸ τῶν τ' v*v* ὧν πρότερον ἑτέλουν, ἕτερα v*v* v * ὡς εἶναι τὸ πᾶν πάχτον αὐτῶν v*v? χ’. Άτινα xal ἀπῄτησε χαὶ εἶσε- χόμισεν ὁ αὐτὸς πρωτοσπαθάριος Κρινίτης ἐν τῷ θεοφυλάκτῳ κοιτῶνι. Τοῦ δὲ πρωτοσπαθαρίου Κρινί- του ἓν τῷ θέματι µετατεθέντος Ἑλλάδος, xai τοῦ πρωτοσπαθαρίου Βάρδα τοῦ Πλατυπόδη προθληθέν- τος στρατηγοῦ iv Πελοποννήσῳ, χαὶ τῆς ἀταξίας γενομένης xal στάσεως παρὰ αὑτοῦ τοῦ πρωτοσπα- θαρίου Βάρδα τοῦ Πλατυπόδη, χαὶ τῶν ὁμοφρόνων αὑτοῦ πρωτοσπαθαρἰων καὶ ἀρχόντων, xal τὸν πρω- τοσπαθάριον Λέοντα τὸν ᾿Αγέλαστον ἁποδ.ωξάντων ἀπ', τοῦ θέματος, χαὶ εὐθέως Ὑενοµένης χαὶ τῆς τῶν Σκλαθτσιανῶν ἐπιθέσεως χατὰ τοῦ αὐτοῦ θέμα- τος, ἀπέστειλαν οἱ αὐτοὶ Σχλάδοι, οἵ τε ΜΙ'ληΥχο", xa οἱ Ἑζερῖται πρὸς τὸν χῦριν ᾿Ρωμανὸν τὸν βα- σιλέα, ἐξαιτούμενοι xal παραχαλοῦντες τοῦ συµ- παθηθΏναι αὐτοῖς τὰς προσθήχας τῶν πάκτων, καὶ τελεῖν αὐτοὺς χαθὼς καὶ πρότερον ἑτέλουν. Ἐπε- δη χαθὼς πρηξίρηται, εἰσῆλθον οἱ Σχλαδησ;α- vo iv τῷ θέµατι Πελοποννήσου, δεδιὼς ὁ βασι- λεὺυς ἵνα μὴ x«i αὑτοὶ προστεθέντες τοῖς Σχ)λάδοις παντελή ἑξολόθρευσιν τοῦ αὐτοῦ θέματος ἑργάσονται, ἐποίησεν αὐτοῖς χρυσοθούλλιον ἵνα τελῶσι τὰ πάχτα ὡς χαὶ πρότερον, τοὺς μὲν Μιληγγοὺς Stt, τοὺς δὲ Ἐζερίτας νον» «'. Αὕτη οὖν ἐστιν ἡ αἰτία τῆς πρσθή- χης χαὶτῆς ἐχχοπΏῆς τῶν πάκτων τῶν Μιληγγῶν xal τῶν Ἑξεριτῶν. Ἰστέον ὅτι οἱ τοῦ κάστρου Μαΐῖνης οἰχήτορες οὐχ εἰσὶν ἀπὺ τῆς γενεᾶς τῶν προῤῥηθέν- των Σχλάθων, ἀλλ᾽ ἐκ τῶν παλαιοτέρων Ῥωμαίων, ol xai µέχρ; τοῦ νῦν παρὰ τῶν ἑντοπίων Ἕλληνες προσαγορεύονται, διὰ τὸ ἐν τοῖς προπαλαιοῖς D χρόνοις εἰδωλολάτρας εἶναι xal προσχυνητὰς τῶν εἰδώλων χατὰ τοὺς παλαιοὺς Ἕλληνας ' οἵτινες ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ ἀοιδίμου Βασιλείου βαπτισθέντες Χριστιανοὶ γεγόνασιν. Ὁ δὲ τόπος bv ᾧ οἰχοῦσιν. ἐστιν ἄνυδρος xal ἀἁπρόσοδος, ἑλαιοφόρος δὲ ᾽ ὅθεν καὶ τὴν παραμυθἰαν ἔχουσι. Διάκειται OE ὁ τοιοῦτος τόπος εἰς ἄχραν τοῦ Μαλαία, fjyouv ἐχεῖθεν τοῦ Ἐζεροῦ πρὸς τὴν παραθαλασσίαν. Διὰ δὲ τὸ τελείως ὑποτεταγμένους εἶναι αὐτοὺς, xat ἄρχουτα παρὰ τοῦ στρατηγοῦ δέχεσθαι, xal πειθαρχεῖν καὶ ὑπείχειν tal, τοῦ στρατηχοῦ προστάξεσιν, παρέχουσι má- xtoy ix παλαιτάτου χρόνου tw v'. Ἱστέον ὅτι ἡ τῆς Καππαδοκίας στρατηγὶς τὸ παλαιὺν τοῦρμα fjv τῆς ANSELMI BANDURII NOTA. (22) Ita ms. codex. Editi habent, ἀρξάμενος οὖν πολεμεῖν αὐτός. 3T1 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 318 τῶν Ανατολικῶν στρατηγίδως. Ἱστέον ὅτι ἡ Κεφα- À Porro sub eodem Christi amantissimo imperatore ληνίας στρατηγὶς, fyouv τὰ νησία, τοῦρμα ἂν τὸ παλαιὸν vf; στρατηγίδος Λογουδαρδίας * ἐπὶ δὲ Λέον”. τος τοῦ φιλοχρίστου δεσπότου Ὑέγονε στρατηχίς. Ἱστέον ὅτι ἡ Καλαθρίας στρατηγὶς δουχάτον ἣν τὸ παλαιὸν τῆς στρατηγίδος Σιχελίας. Ἱστέον ὅτι ἡ τοῦ Χαρσιανοῦ στρατηγὶς (20) τοῦὔρμα ἣν τὸ παλαιὸν τῆς τῶν ᾽Αρμενιαχῶν στρατηγίδος. Ἰστέον ὅτι ἐπὶ Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου δεσπότου ἀπὸ τοῦ θέματος τῶν Βουχελαρίων εἰς τὸ Καππαδοχῶν θέµα µετετέ- θησαν ταῦτα τὰ βάνδα (34) ' τοι ἡ τοποτηρησία (25) Βάρετας, ἡ τοποτηρησία Βαλθαδῶνος, ἡ τοποτηρησία Ἀσπόνας, xai ἡ τοποτηρησία ᾿Αχαρχοὺς ' xai ἀπὸ τοῦ θέµατος τῶν Ανατολικῶν εἰς τὸ Καππαδοχῶν θέµα µετετέθησαν ταῦτα τὰ βάνδα * fjxor ἡ τοποτη- Β ῥρησία τῆς Εὐδοχιάδος, fj τοποτηρησία τοῦ ἁγίου Αγαπητοῦ, ἡ τοποτηρησία ᾿Αφϕραζείας * xal ἑγέ- νοντο ταῦτα τὰ ἑπτὰ βάνδα foc τὰ τῶν Βουχελλα- plv τέσσαρα, xaX τρία τῶν ᾿Ανατολιχῶν, τοῦρμα µία, tj νῦν τὰ Κόμματα λεγομένη. Ἱστέον ὅτι ἐπὶ Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου δεσπότου ἁ πὺ τοῦ θέματος τῶν Βουκελλαρίων εἰς τὸ θέµα Χαρσιανοῦ µετετέθη- σαν ταῦτα τὰ βάνδα. ftot fj τοποτγρησία τοῦ Μυ- ριοχεφἀλου, 1| τοποτηρησία τοῦ τιµίου Στανροῦ, χαὶ fj τοποτηρησία Βερινουπόλεως * xaX ἐγένοντο τοῦρμα Ἡ νῦν Σανιάνα λεγοµένη. Καὶ ἀπὸ τοῦ θέµατος τῶν ᾽Αρμενιαχκῶν εἰς τὸ τοῦ Χαρσιανοῦ θέµα µετετέ- θησαν ταῦτα τὰ βάνδα ' fov dj τοῦ Κομοδρόµου τοποτηρησία, ἡ τοποτηρησία Ταθίας * xai εἰς τὴν τοὔρμον τοῦ Χαρσιανοῦ thv εἰρημένην προσετέθη- c σαν. ᾽Απὸ δὲ τοῦ Καππαδοκῶ»ν εἰς τὸ τοῦ Χαρσιανοῦ θέμα ταῦτα τὰ βάνδα µετετέθησαν *. Ἠτοι ἡ τοῦρμα Κασης ἐξ ὁλοκλήρου, χαὶ ἡ τοποτηρησία Νύχσης μετὰ τῆς Καισαρείας. Ἱστέον ὅτι τοῖς παρελθοῦσι χρόνοις τὸ τοῦ Χοζάνου θέµα (26) ὑπὸ τῶν Zapaxn- νῶν f», ὁμοίως xai τὸ τοῦ ᾿Ασμοσάτου θέµα xal αὐτὸ; ὑπὸ τῶν Σαραχηνῶν ἣν. Τὸ δὲ Χανζὶτ, καὶ ἡ Ῥωμανόπολις, Χλεισοῦρα τῶν Μελιτινιατῶν (21) ὑπτρχον. Καὶ ἀπὸ τοῦ ὅρους τοῦ Φατιλάνου πάντα τὰ ἐχεῖθεν τῶν Σαρακηνῶν ὑπῆρχεν. Th δὲ Τεχῆς Ἑν τοῦ Μανουήλ. Ἡ δὲ Kápaya f| τοῦρμα ἄχρα Κολωνίας fjv: ἡ δὲ τῆς Κελτζινῆς τοῦρμα ὑπὸ τὴν Χαλδίαν ἣν. Ἡ δὲ Μεσοποταμία τῷ τότε xatptp ἑέμα οὐχ ἣν ' Λέων δὲ ὁ φ,λόχριστος xal ἀοίδιμος βασιλεὺς τὸν Μανουἡλ ἐχεῖνον ἀπὸ τοῦ Τεχῆς μετὰ D AjYou ἐξήγαχεν, xal ἐν τῇ πόλει αὐτὸν εἰσήγαγε, xaY πτρωτοσπαθάριον πεποίηχεν.ε Ἔχει δὲ ὁ αὐτὸς Μαύ- νουἡλυἱοὺςτέσσαρας, τὸν Παγκρατούχαν, τὸν ᾽ἸΙαχνού- xav, τὸν Μουδάφαρ, χαὶ τὸν Ἰωάννην, καὶ τὸν μὲν Παγκρατούχαν (28) 6 βασιλεὺς ἰχανάτον πετοίτχε, zai μετὰ τοῦτο στρατηγὸν εἰς τοὺς Βουχελλαρίους * τὸν δὲ Ἰαχνούνιανεὶς Νικόπολιν στρατηγὸν ἑἐποίησε. τὸν Μουδάφαρ xal τὸν Ἰωάννην ἐν Ίραπεζοῦντι ὃ-:- Leoneathemate Buccellariorum in Charsiani thema translata sunt hzec banda, vicariatus Myriocephali, venerandz:? crucis, et Berinopoleos ; factsque ex iis fuil turma, quae nunc temporis Saniana appel- latur. Ab Armeniacorum vero themate in Charsiani thema hzc banda translata suut; puta vicariatus Coiodromi, et vicariatus Tabize ; adjectique fuere pradict:e Clarsiani turme. E Cappadocum autem theniate in Charsiani itidem thema translata fuere liec banda ; universa nempe turma Cases, et Vica- riatns Nysaze cum Cesarea. Chozani vero thema olim erat sub Saracenis, quemadmodum et Ásmo- sati. Chanzit vero, et Romanopolis clusurz eraut Melitiniatorum. Et a monte Phatilano, quz ulte- rius jacent, sub Saracenis erant; Teces vero sub Manuele, At Camacha turma propugnaculum Colo- ni: erat, sicuti Celizines turma ad Chaldiam per- tinebat ; sed Mesopotamia tunc temporis thema non erat : at Leo ille Christi amans et praeclarus imperator Manuelem illum securitate verho data e Tece eductum in urbem Protospatharium creavit. Erant autem huic Manueli quatuor filii, nimirum Pancratucas, Jachnucas, Mudaphar, et Joannes : et Pancratucan quidem imperator Hicanatum crea- vit, et 196 deinde praetorem Buccellariorum ; Jachnucam pratura Nicopoleos donavit; Muda- phar vero et Joanni imperialem terram in Trape- zunte dedit, dignitatibus omnes et beneficiis multig cohonestans. Et Mesopotamiam in thema redegit, ac Oresten illum Cbharsianitem prztorem designa- vit, turmasque Camachz et Celtzines tunc tempo- ris sub themate Mesopotamiz constituit. [ου om- nia autem cum nuper sub dominio sint Romanao- rum Romano imperante ad Mesopotainiz tliema ad- dite quoque fuerunt Romanopolis, et Chanzit. Sub Leone autem Christi amante imperatore La- rissa Sebastix turma erat, ut Cymbalzus Charsia- ni : at Symposium desertum erat ad Lycandi par- tes situm. lmperante autem eodem Christi amante Leone Eustathius Argyri ab exilio revocatus Char- siani pr:xtor factus est ; Melias vero. adhuc in Me- litene exsulabat. Et Daasacius cum duobus frairi- bus Cricorice ac Pazune, item Ismael ille Arme- nius, et ad illum simul et ad Argyrum, queni dixi- mus, scripserunt, ut per bullam auream data sibi securitate exirent, et Daasacius quidem cum fra- tribus Larissz sedes poneret, vocareturque Baasa- cius Larissa Clisuriarcha; quod etiam factum est ; Ismael autem. S yimposii Clisuriarcha ; Melias vero Euphratie, Trypiorum, et deserti turmarcha foret; id quod factum est. Melitiniatis vero excursionem facientibus, Ismaeleque sublato, Symposium de- ANSELMI BANDURII NOTE. (25)Sic ex ms. codice. Locus in editis mutilus. (24) Βάνδον, Cohors militaris, presidium mili- tare. Vide Ducangii Gloss. Grac. (25) Τοποτηρήσια lic Vicariatus. kem Porphy- rogenitus lib. 1 de Them. cap. 10, ait στρατηγίδας seu praf[ecturas, divisas fuisse εἰς tovppae, tur- snas vero εἰς βάνδα, fixoc τοποτηρησίας. (26) Quod hie Xojávov est, Constantinus Τοιζά- yov scrib.t lib. : de Them. cap. 8. (37) Sie imis. Editi habent, τῶν Νηλητιανητῶν,οίο. (98) ldem Porphyrogenitus hb. t, de Them. cap. 9, tres Íratres commemorat. tantum, οἱ diver- sis nominibus, nimirum Pancratucam, Puciicam, et Tautucam. 479 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 380 serium mansit, et Baasacio proditionis accusato, A ὅωχε γῆν βασιλικὴν, ἅπαντα: ἀξιώμασι τιµήσας, ideoque relegato, iterum Sebastie turma facts. est Larissa, pretorque illuc missus fuit Leo Argyri Eustathii filius, qui magister postea, et Scholarum Domesticus creatus fuit. At Melias, qui Euphratiam habitabat, Constantino Charsiani duce designato, binc discessit et Lycandum urbem antiquam oecu- pavit, quam cum exzdiflcasset, muniissetque, se- dem ipse ibi posuit, illaque ab iinperatore Christi amante Leone Clusurze nomen accepit. Deinde Ly- cando in Tzamandi montem commigravit, ibique urbein, quz in hodiernum usque ἀῑθιῃ exstat, con- didit, et similiter Clusura nuncupata est. Tenuit vero etiam Symposium, fecitque Turmarchatum. Constantino autem — Christi amantissimo im- peraute una cum matre sua Zoe, tunc pri- mum Lycandus pratura facta est, primusque ejus praetor appellatus est Melias patricius , tunc temporis illic Clisuriarcham agens, qui postea quoque propter insignem in Romanorum impe- ratorem (üdem, et plurima ac preclara 1937 in Saracenos edita facinora, magistri honore ornatus est. xai δοὺς αὐτοῖς süspyeclac πολλάς. Kol ἑποίησε θέµα τὴν Μεσοποταμίαν, χαὶ τὸν ὈΟρέστην ἐχεῖνὸν τὸν Χαρσιανίτην στρατηγὸν προεθάλετο, xal τότε δέ- δωχε τὴν τῆς Καμάχας τοῦρμαν ὑπὸ τὸ θέµα εἶναι τῆς Μεσοποταμίας * εἶθ᾽ οὕτως καὶ τὴν Κελτζινῆς τοῦρμαν ὑπὸ τὸ θέµα χαὶ αὑτὴν τῆς Μεσοποταμίας ἐποίησεν. ᾽Αρτίως δὲ ταῦτα πάντα γεγονότα ὑπὸ τὴν ἑξουσίαν τῶν Ῥωμαίων εἰς τὸ Μεσοποταμίας θέµα ἐπὶ 'Ῥωμανοῦ δεσπότου προσετέθη f| τε Ῥωμανόπο- λις xoi τὸ Χανζίτ. Ἱστέον ὅτι ἐπὶ Λέοντος τοῦ φιλο- χρίστου δεσπότου ἡ Λάρισσα τοῦρμα τῆς Σεδαστείας ἣν ' τὸ δὲ Κυμδαλαιὸς ἣν τοῦρμα τοῦ Χαρσιανοῦ * τὸ δὲ Συµπόσιον ἣν ἑρημία πρὸς τὰ µέρη τῆς Αν- χανδοῦ παρακχείµενον. Καὶ ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέον- τος τοῦ φιλοχρίστου δεσπότου Εὐστάθιος ὁ τοῦ 'Ap- γνροῦ ἀπὸ τῆς ἑξορίας ἀναχληθεὶς εἰς τὸ) Χαρσιανὸν οτρατηγὺς ἐχωρίσθη ὁδὲ Μελίας εἰς τὴν Μελιτη- νἣν ἔτι πρόσφυγος fjv. Καὶ ὁ Βαασάχιος μετὰ τῶν δύο ἁδελφῶν αὐτοῦ τοῦ τε Κριχορίχη xal τοῦ Πα- ζουνῆ, ἀλλά χαὶ ὁ Ἰσμαὴλ ὁ ᾽Αρμένιος ἐχεῖγος, otzc- νες χαὶ πρὸς αὐτὸν xal τὸν προῤῥηθέντα ᾿Αργυρὸν ἔγραφαν διὰ τοῦ χρυσοθούλλου λόγον λαθεῖν καὶ ἐξελθεῖν * καὶ τὸν μὲν Βαασάχιον χαὶ τοὺς ἁδελφοὺς αὐτοῦ el; Λάρισσαν χαθεσθῆναι, xal ὀνομασθῆναι μὲν τὸν Βαασάχ:ον Λαρίσσης Χχλεισουριάοχην, ὅπερ καὶ γέγονε * τὸν δὲ Ἰσμαὴλ µ«χλεισουριάρχην εἰς τὸ Συμπόσιον, ὃ χαὶ γέγονε * τὸν δὲ Μελίαν εἰς Εὐφράτειαν εἰς τὰ Τρυπία εἰς τὴν ἑρημίαν Ὑενέσθαι τουρ- µάρχην, ὅπερ xal ἐγένετο. Ἐξελθόντων δὲ τῶν Μελιτινιατῶν, xal τὸν Ἰσμαὴλ ἐκεῖνον ἀνελόντων, ἔμενε τὸ Συµπόσιον ἔρημον * τοῦ δὲ Βαασαχίου ὅτι προδοσίαν μελετᾷ (29) διαθληθέντος καὶ ἑξορισθέντος, πάλιν ὑπὸ τῆς Σεδαστείας ἡ Λάρισσα τοῦρμα — kyévevo, στρατηγοῦ προθληθέντος ἐχεῖσε τοῦ — "Apqu- ροῦ Λέοντος τοῦ υἱοῦ Εὐσταθίου, τοῦ μετὰ ταῦτα µαγίστρου γεγονότος xal δοµεστίχου τῶν σχολῶν. 'O δὲ Μελίας εἰς Εὐφράτειαν χαθεζόµενος, ὁπότε προεθλἠθη Κωνσταντῖνος ὁ δοὺξ εἰς τὸ Χαρσιανὸν κατῆλθεν οὗτος ὁ προῤῥηθεὶς Μελίας, xat τὸ παλαιὸν κάστρον τὴν Λυχανδὸν ἐχράτησε, χαὶ ἔχτισεν αὑτὸ xai ὠχυροποίησε, xai ἐχεῖσε ἐχαθέσθη, xal ὠνομάσθη παρὰ Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου βασιλέως χλει- σοῦρα. Kal μετὰ τοῦτο διεπέρασεν ἀπὸ Λυχανδοῦ εἰς τὸ ὄρος τῆς Τζαμανδοῦ, κἀχεῖσε τὸ νῦν ὃν κάστρον ἕχτισε᾽ xal ὡσαύτως κἀχεῖνο χλεισοῦρα ἐχαλεῖτο. Ἐκράτησε δὲ καὶ τὸ Συμπόσιον ποιῄσας αὐτὸ εουρμαρχάτον. Ἐπὶ δὲ Κωνσταντίνου τοῦ φιλοχρίστου δεσπότου, τοῦτο πρῶτον, συνούσης αὐτῷ xal "Zw? τῆς μητρὸς αὐτοῦ, γέγονεν fj Λυχανδὺς στρατηγὶς, xal πρῶτος Λυχανδοῦ στρατηγὸς ^ ὠνομάσθη ὁ πατρἰχιος Μελίας, δηλονότι τῷ τότε χαιῤῷ αὑτοῦ Χχλεισουριάρχου ἓν Λυχανδῷ τυγχάνοντος Ὁ δὲ αὖὐ- τὸς Μελίας διά τε τὴν συνοῦσαν αὐτῷ πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Ῥωμαίων πίστιν, καὶ τὸ; πολλὰς xal ἀπείρους αὐτοῦ χατὰ Σχραχηνῶν ἀνδραγαθίας, μετέπειτα μάγιστρος ἑἐτιμήθη. Quod ab Abaram turmam attinet, ea. sub Se- ( basti themate erat; imperante vero Romano Clusura facta est. Statutum autem antiquitus fuit, ul Capitaneus Mardaitarum Λιλ] ab imperatore designaretur; unde etiam à Leone beatissimo im- peratore designatus fuit Stauracius cognomento Platys, qui aliquandiu quidem illic egit, sed tribu- 4a non recte ordinavit, Cum enim Eustathius pro- Aospatharius et asecretis in Cibyrrlisotarum thema Vicarius missus essct, ztemulatio quaedam οἱ con- jentio inter ipsos exorta est : quippe Stauracius Ἰστέον ὅτι ἡ "A6apa τοῦρμα ἣν ὑπὸ τὸ θέμα Σεθαστείας * ἐπὶ δὲ Ῥωμανοῦ δεσπότου γέγονε χλεισ- οὔρα. Ἰστέον ὅτι τύπος ἐκράτησε παλαιὺς, τὸν χατεπάνω Μαρδαϊτῶν Αττάλίας παρὰ τοῦ βασιλέως δηλονότι προθἀλλεσθαι » διὸ xal παρὰ Λέοντος τοῦ µαχαριωτάτου βασιλέως χατεπάνω προεθλήθη Σταν- ῥάχιος ὁ Πλατὺς ἐπονομαζόμενος ὃς χρόνους μὲν διέτριψεν ἰχανοὺς, οὐχὶ χαλῶς δὲ καὶ τὰ τέλη διέθηχε. Τοῦ γὰρ πρωτοσπαθαρίου Εὐσταθίου xal ἀσηχρῆτις ἐν τῷ τῶν Κιθυῤῥαιωτῶν θέµατι ἐκ προσώπου ἁποσταλέντος (30), φθόνοι τινὲς ἀναμεταξὺ τούτων ANSELMI BANDURII NOTAE. (29) Editi perperam habent, ὅτι προσοδίαν µε- λετᾷ, etc. sed optime Méursius einendat. ) Perperam hac Meursius sic interpretatur ; Cun enim * Eustathius | Ecprosopi F. Asecretis in Cibyrrheotarum thema milleretur. "Ex προσώπου quippe non est nomen proprium, ut putavit Meur- sius, sed sicuti Grecis recentioribus πρόσωπον women 6ἱ persona dicitur, ita &x προσώπου, Qui vices alterius obit, Vicarius, Legatus. Scholiastes / Theophili Antecess. lib. 1, tit. 26, Λητάτφ, ἤγουν τῷ Ex προσώπου. Matthaeus Blastares litt- E. cap. 2, Λεγάτους εἶχεν ὁ πάπας, οἱονεὶ &x προσώπου αὖ- τοῦ’ τοῦτο γὰρ χαθ᾽ Ἕλληνας ἡ λέξις δηλοῖ. Et sic assim alii scriptores Graeci recentiores. Ceterum Eustathius hic Árgyrus Leonis pater fuit, ut scri- bit paulo superius idem Porphyrogenitus, et Ro- mani Argyri imperatoris avus. μοἍπηπτ πο το - 381 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. - "καὶ µάχαι γεγόνασιν * ὅτε γὰρ Σταυράχιος 6 Πλατὺς Α Platys llemerio Praticio et Logothetz cursus pu- εἰς τὸν πατρἰχιον Ἡμέριον xai λογοθέτην τοῦ δρό- µου θαῤῥῶν, ὡς ἅτε παρ᾽ αὐτοῦ εἰς τὸν βασιλέα με- σιτευθεὶς, τῷ ἐκ προσώπον Εὐσταθίῳ ἀντέπιπτε, xal μάλιστα ἑναντίως εἶχεν, tv οἷς αὐτὸν ἑώρα ἔξω τοῦ δέοντός τι διαπραττόµενον ἢ xal προστάττοντα. Ὅτε δὲ πάλιν ὁ Ex. προσώπου Εὐστάθιος πρὸς τὸν Στανράκιον διέχειτο ἐχθρωδῶς, xal πολλὰς χατ᾽ αὐ- τοῦ ἐπιθέσεις xat μηχανὰς ἑπλάττετο. "O0ev αἰτίας ὁ προῤῥηθεὶς Εὐστάθιος χατὰ τοῦ Σταυραχίου ἀν- fyaysv, ὡς Τὸ τῶν Κιδυῤῥαιωτῶν θέµα δύο στρα- τηγοὺς ἔχειν o0 δύναται, δηλονότι ἐμὲ xal τὸν Σταυράχιον xai κατεπάνω Μαρδαϊτῶν ' ἄλλα γὰρ ἐμοῦ προστάττοντος xal διοιχεῖν ἐθέλοντος, ἄλλα ποιεῖν ὁ χατεπάνω Μαρδαῖτων βούλεται, xal αὐτ- εξούσιος ὧν τὰ αὑτῷ δοκοῦντα μανιχῶς διαπράττε- ται. Ανῄγαγε δὲ xal ἄλλας ψευδολογίας τινὰς, xal πολλὰς μηχανὰς xaz' αὐτοῦ συνεῤῥάφατο, τὰς μὲν πιθανῶς συνθεὶς, τὰς δὲ συχοφαντικῶς τε xal μανι- χῶς ἀναπλασάμενος. Καὶ οὗτος δηλονότι τῷ πατρι- xüp Ἡμερίῳ xal λογοθέτῃ τοῦ δρόμου θαῤῥῶν ταῦτα ἔγραφεν. Ἐπὶ ob τῷ τότε χαιρῷ Φίλος Εὐστα- θίου μᾶλλον ἣν 6 πατρίχιος ᾿Ημέριος, Ίπερ Σταυ- paxiou, xày ὕστερον ἔχθραν θέντες ἀμφότεροι ἔχθρας ἀνάμεστοι xai µανίας πλήρεις Ὑεγόνασι. Τὴν οὖν τοιαύτην ἀναφορὰν Ἑὐσταθίου δεξάµενος ὁ βασιλεὺς, xal τῇ αἰτήσει τοῦ πατριχκίου Ἡμερίου πεισθεὶς, δέδωχε τὴν τοῦ τοιούτου χατεπάνω E&ov- σίαν τῷ πρωτοσπαθαρίῳ Εὐσταθίῳ τῷ ix mpos- 982 blici confidens, utpote quo intercedente impera- tori conciliatus erat, Eustathio Vicario se opposuit, atque omnino ei contrarium se przbuit, ubi preter decorum committentem aut przceipientem aliquid videbat. Vicissim Eustathius Vicarius male erga Stauracium affectus iultas adversus ipsum frau- des machinabatur, et querelas contra eum produ- ,cebat, in Cibyrrhzotarum themate duos prztores esse non posse, se videlicet et Stauracium Mardai- tarum capitaneum ; quippe cum alia ipse juberet, statueretque, alia Mardaitarum capitaneus facere vellet, et quasi sui juris esset ea qua ipsi videren- tur amenter peragere. Produxit item alia quedam mendacia, et multas contra eum fraudes excogita- vit; quedam probabiliter quidem, quaedam vero per calumniam awenter confingens. Atque limc quidem Hemerio patricio et logothetz cursus pu- blici confisus scribebat. Et is sane tunc teinporis Eustatbio magis quam Stauracio favebat, etsi pos» tea. inimici amho infestissimi fuerint. Ejusmodi igitur Eustathii relatione accepta imperator, et Meimerii patricii petitione persuasus, capitanei istius dignilatem protospathario Eustathio vicario dedit. Sed ad superos elato beato illo imperatore, Alexander ejus [rater imperio potitus ferie omnes a fratre imperatore de?uncto honoribus auctos in ordinem redegit, hominum malignorum pravis consiliis persuasus; et sic Eustathio, quem diximus, ώπου. Τῷ δὲ μµακαρίῳ βασιλεῖ τὸν βίον ἀπὸ τῶν C, lionorem non itidem prorogavit, sed alium ipsi χάτω (01) πρὸς τὰ ἄνω µετηλλαχότος, Αλέξανδρος ὁ ἁδελφὸς αὐτοῦ τοῦ αὐτοχράτορος ἀρχῆς ἐγχρατὴς γεγονὼς, ὡς πάντας τοὺς ὑπὸ τοῦ µαχαρίου βασι- λέως xai ἀδελφοῦ αὐτοῦ προχληθέντας Iv τισιν ἁρ- xal; διεδέξατο, χαιρεχάχοις xai χαχοθούλοις áv- 6pást πεισθεὶς, οὕτω 65 χαὶ τὸν πραῤῥηθέντα Εὐ- στάθιον διεδέξατο͵ xal ἀντ᾽ αὑτοῦ πεποίηχεν ἕτερον. Ὅ γὰρ Χασὲ ἐχεῖνος 6 ἐχ Σαραχηνῶν τῷ γένει ὁρ- μώμενος, Σαρακηνὸς δὲ τῷ ὄντι τῇ γνώµῃ χαὶ τῷ τρόπῳ καὶ τῇ λατρείᾳ διατελῶν, ὁ τοῦ πατριχἰου Δαμιανοῦ δοῦλος, ἐπεὶ πολλὴην παῤῥησίαν εἶχε τῷ εότε χαιρῷ, ὁ πρωτοσπαθάριος οὗτος Χασὸ πρὸς τὸν χΌριν ᾽Αλέξανδρον τὸν βασιλέα, ὡσαύτως χαὶ ὁ πρωτοσπαθάριος Νιχήτας ὁ ἁδελφὸς τοῦ Χασὲ, ὁ xal τῶν Κιθυῤῥαιωτῶν στρατηγὸς γεγονὼς παρὰ τοῦ αὐτοῦ χυροῦ ᾽Αλεξάνδρου τοῦ βασιλέως. Ὁ Νιχήτας οὖν οὗτος ὁ ἀδελφὸς τοῦ προῤῥηθέντας Χασὲ τὸν βασιλέα ᾖτήσατο, ὅτι Ὡς ἀρχαϊόν σου φίλον εὐεργε- τεῖν us πρέπον ἐστὶν, Ev δὲ πρὸς τὴν βασιλείαν σου αἴτημα ἔχω, xaX δίχαιόν ἐστιν εἰσακοῦσαί µου. Τοῦ δὲ βασιλέως διαπορουµένου χαὶ ἀντερωτῶντος, τί ἂν εἴη τοῦτο τὸ αἴτημα, χαὶ ὅπερ ἐὰν ἐστὶν ὑπαχοῦ» σαι ὑποσχομένου (52), 6 προῤόφθεὶς Νικήτας ἠτη- substituit. Nam protospatharius Chase ille a Sara- cenis genus ducens, et re' ipsa eorum quoque sententiam, mores, ac cultum retinens, Damiani patricii servus, plurimum tunc gratia valebat apud Alexandrum imperatorem, quemadmodum et pro- tospatharius Nicetas ejus frater, qui etiam Cibyr- rhaolarum prztor ab eodem imperatore factus fuit. liic 138 igitur Nicetas predicti Chase frater jniperatorem. compellavit, oportere sibi ut amico veteri beneficium conferri, esse autem unum quod ab ejus niajestate peteret, in quo exaudiri debe- ret : imperatore vero ambigente, interroganteque quidnam illud esset, et pollicente ipsum id, quid- quid tandem esset, impetraturum esse, respondit : D Ut filius meus eapitaneus Mardaitarum Attaliz creetur ; ejusque petitioni satisfaciens Imperator, Abercium Spatharocandidatum Nicete Protospa-. tharii filium, in processu introductum in Tricli- nium aureum Mardaitarum Attalie capitaneum designavit; quemadmodum antea. beatus Leo im- perator Stauracium Platyu coguominatum. Et eo. quidem ritu, ut initio dixi, antiquitus ab impera- tore Mardaitarum capitaneus designabatur. Sciens ANSELMI BANDURII NOTE. (51) Sie ex ms. codice. Et paulo infra ὃς pro ὥς perperam legitur in niss. eL iu. editis ; sed optime emendat Meursius ; qui perperain tamen hunc lo- eum interpretatur sic : qui omnes a fratre defuncto kongribus auctos. continuavit, etc. Lege potius in ordinem redegit; quod quidem facile et sequentia, - suadent. - (32) Ita ms. codex. In editis, perperam legitur, xal ὅπερ ἐὰν ἐστὶν ὑποσχομενόν, etc, 333 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 381 dum autem sub Theophilo imperatore Accubitoreim A σατο, ὅτι Τὸν υἱόν µου αἰτοῦμαι ἵνα motfjoz, fj βασ.- fuisse Scholasticium Ostiarium, et sub Micliaele ejus filio Damianum patricium, et posteum sub eodem Dasilium qui postea Christi amans impera- tor fuit. Sed sub Basilio Christi amante imperatore quoad usque regnavit nullus fuit accubitor ; verum imperante Leone iterum hac dignitate ornatus est Samonas patricius, et post eum sub eodem impe- ratore Constantinus patricius. Alexandro autem imperium tenente accubitor creatus fuit Barbatus patricius; et sub Constantino Christi amante im- peratore rursum Constantinus patricius fuit, cujus antea mentionem feci sub Domino Leone. Sub Romauo imperatore hunc. honorem tenuit Theo- phanes pauricius; sub Constantino autem iterum Basilius patricius. Sub imperatore illo Christi B amantissimo, et perpetua memoria digno Leone Ctenas ille vixit, clericus atate gravis, et omnino dives, nove Ecclesie domesticus, qui canendo omnes sui temporis antecellebat. Hic Samonze patricio, qui tunc temporis accubitor erat, persua- sit, uti pro se apud imperatorem intercederet, ut protospatharius fierct, et camasum ferret, ac in Lausiacum progrederetur, sederetque veluti pro- tospatharius, rogamque acciperet libram unam, se bujus rei causa imperatori daturum libras quadraginta. At imperator recusabat, dicens fleri non posse, et majestate sua indignum, clericum fleri protospatharium. Quod cum ex Samona pa- tricio idem ille Ctenas intellexisset, ad quadraginta libras inaurium par unum adjecit libris decem estimatum ; et mensulam czlatam ex'argento non signato inauratam, et sculptam, cujus item pre- tium erat decem librarum. Persuasus 139 impe- rator Samonz patricii et accubitoris precibus, libras illas auri quadraginta, et inaurium par accepit, el mensulam czlatam ex argento non si- gnato inauratam ; quod totum Ctenz donum sexa- ginta librarum erat, fecitque eum protospatbarium, et rogani. dedit libre — unius. Vixit autem hic Ctenas post. acceptum protospatharii bonorem an- 1106 duos, et tunc obiit, cum singulis annis unius libre rogam accepisset. λεία σου χατεπάνω τῶν Μαρδαϊτῶν ᾿Ατταλίας * οὔ- τινος ὁ βασιλεὺς τῇ αἰτήσει πεισθεὶς, ἐπὶ προελεύ- σεως εἰσαγαγὼν ἐπὶ τοῦ Χρυσοτρικλίνου τὸν υἱὸν τοῦ πρωτοσπαθαρίου Νικήτα τὸν Σπαθαροκανδιδᾶτον Αθέρχιον, προεθάλετο αὐτὸν χατεπάνω τῶν Μαρ- ἴτῶν ᾿Ατταλίας, χαθὼς καὶ ὁ µαχάριος Λέων ὁ βασιλεὺς πρότερον Σταυράκιον τὸν Πλατὺν ἔπονο- µαζόμενον. Καὶ ὁ ἐξ ἀρχῆθεν παλαιὸς ἔχων τύπος, χαθὼς ἐν ἀρχαῖς εἴρηται, ὑπὸ τοῦ βασιλέως mpo- θάλλεσθαι τὸν κατεπάνω Μαρδαϊτῶν. ἸἹστέον ὅτι ἐπὶ βασιλέως τοῦ θεοφἰλου παρακοιμώμενος Ὑέγονε σχολαστίχιος ὁστιάριος * ἐπὶ δὲ Moya) υἱου θεο- φίλου παρακοιμώμενος Δαμιανὸς πατρίχιος χαὶ μετὰ τοῦτον ἐπὶ τοῦ αὑτοῦ γέγονε παραχοιμώμενος Βασίλειος ὁ φιλόχριστος βασιλεύς. Ἐπὶ δὲ τοῦ Β:- σιλείου φιλοχρίστου δεσπότου παραχοιμώμενος οὐ γέγονς δ'᾽ ὅλης αὐτοῦ τῆς βασιλείας. "Ent δὲ Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου δεσπότου παραχοιμώμενος γέγονε Σαμῶνας ὁ πατρἰχιος’ xal μετὰ τοῦτον ἐπὶ τοῦ αὖ- τοῦ βασιλέως γέγονε Κωνσταντῖνος ὁ πατρἰχιος. Ἐπὶ δὲ Αλεξάνδρου τοῦ βασιλέως γέγονε παραχοι- μώμενος πατρἰχιος Βαρθάτος. Ἐπὶ δὲ Κωνσταντί- νου τοῦ φιλοχρίστου δεσπότου γέγονε πάλιν Κων- σταντῖνος πατρίχιος ὁ προῤῥηθεὶς ἐπὶ Λέοντος δε- σπότου. Ἐπὶ δὲ Ῥωμανοῦ δεσπότου Θεοφάνης πατρίχιος ἐπὶ δὲ Κωνσταντίνου τὸ δεύτερον Υέγονε Βασίλειος πατρἰχιος. Ἱστέον ὅτι ἐπὶ Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου καὶ ἀειμνῇστου βασιλέως ἣν ὁ Ετενᾶς ἐκεῖνος γέρων χληρικὸς πάνυ πλούσιος, ὅστις Tv xal δοµέστιχος εἰς τὴν Νέαν Ἐκχλησίαν" ὑπῆρχε δὲ τε- χνίτης εἰς τὸ ἆσμα, οἷος τῷ τότε χαιρῷ ἕτερος οὐχ fv. Ὁ δὲ αὐτὸς Κτενᾶς τὸν πατρίχιον Σαμωνᾶν (60) ἑδυσώπησε τῷ τότε χαιρῷ παραχοιµωμένου αὑτοῦ ὕντος μεσιτεῦσαι αὐτὸν εἰς τὸν βασιλέα τοῦ γενέαθαι πρωτοσπαθάριον, xal φορεῖν ἐπιχούτζουλον. (34), xai προέρχεσθαι εἰς τὸν Λαυσιαχὲν, xai χαθέδεσθαι ὡς πρωτοσπαθάριον, xal ῥογεύεσθαι αὐτὸν λίτραν μίαν, xal ὑπὲρ τῆς τοιαύτης ἀντιλήψεως δοῦναι τῷ βασιλεῖ λίτρας τεσσαράκοντα. 'O δὲ βασιλεὺς οὐκ ἠνέσχετο τοῦτο ποιῆσαι, )έγων (35) τῶν ἀδννάτων τυγχάνειν, καὶ El; μεγάλην ἁδοξίαν τῆς βασιλείας µου χληριχὸν γενέσθαι πρωτοσπαθάριον. ᾿Ἀχούσας δὲ ὁ αὐτὸς Κτενᾶς παρὰ τοῦ matp:xlou Σαμωνᾶ ταῦτα, προσέθηκεν εἰς τὰς τεσσαράχοντα λίτρας xo Οχολαρίχια (36) ζυγῖν µίαν ἐχτιμηθεῖσαν λίτρας δέχα . xal τραπεζίου ἀσῆμιν ἔνσωδον (37) δ.ἀχρνσον ἀνάγλυφον ἐχτιμηθὲν xai αὐτὸ λίτρας δέχα, xai δυσωπηθεὶς ὁ βασιλεὺς τῇ παραχλῆσει τοῦ πατρι. κίου Σαμωνᾶ xal παρακοιμωμένου, ἀνελάδετο τὰς τεσσαράκχοντα τοῦ χρυσἰου λίτρας, καὶ τὴν ζυγἣν τὰ αχολαρίκια, xai τοῦ τραπεζίου τὸ ἀνάγλυφον καὶ διάχρυσον ἀσῆμιν, ὡς Υενέσθαι τὸ πᾶν δόµα τοῦ αὐτοῦ Κτενᾶ λίτρας ἑξήχοντα. Τότε ἐποίησεν αὐτὸν ὁ βασιλεὺς Ππρωτοσπαθάριον, καὶ ἐρογεύθη τῷ ANSELMI BANDURII NOT E. (95) Samonas hic erat Agarenus spado et Leoni D egimus lib. t. Comment. in Antiquitates CP. imperatori carus ob detectam Dasilii conjuratio- nem; a quo cliam Protospatharii honore auctus fiit ; ὁ δὲ Σαμωνᾶς ἐτιμίθη πρωτοσπαθάριος, xav ὠκειώθη τῷ βασιλεῖ, ut scribit Zonaras in. εοάοιιι Augassto pag. 177. Meminit etiam hujus Samonie Gr.gorius in Vita sancti Basilii Junioris ας 111. (34) Camasus Vide Gloss. Grac. Ducaugii v. Ko)t;021ov. De Lausiaco autem palatio pluribus (83) Sic ex ms. codice. Perperam habetur in editis, τοῦτον ποιῆσαι λέγειν’ sed optime Meursius emendat. (26) Σχολαρίχιον, inauris. Vile Ducangii Gloss. Grze. ΄ (57) Sic ex ms. Locus in editis mutilus. ᾿Ασίμιν autem et ἀσήμιν, Argentum. non signatum, Vidc Gloss. Griec. Ducangii. 9:5 DE ADMINISTRANDO IMPERIO, 386 Xa1iQ ἐχείνῳ λίτραν píav. Ἕνησε δὲ ὁ αὐτὸς Κτενᾶς μετὰ τὸ τιμηθῆναι αὐτὸν πρωτοσπαθάριον ἔτη δύο, xai ἐτελεύτησεν ' ἐρογεύθη δὲ τὰ δύο ἔτη ἀνὰ λίτραν µίαν (08). ΚΕΦΑΛ. ΝΑ’. Περὶ τοῦ cvi τρόπῳ }έγονε τὸ 8acilixóv Ópo- Ιιώγιον ' καὶ περὶ τῶν ἁκαράδων τοῦ αὑτοῦ δροµωνίου ' xai ὅσα περὶ cov πρωζοσπαθαρίου τῆς eid. lnc. "Iavéov ὅτι µέχρι τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ &ot- δίµου xai σοφωτάτου βασιλέως οὐχ ἣν βασιλικὸν δροµώνιον ἐν ᾧ εἰσήρχετο ὁ βασιλεὺς, ἀλλ) εἰς ῥού- σιον ἀγράριον (59) εἰσήρχετο πλὴν ἐπὶ Βασιλείου τοῦ φιλοχρίστου δεστότου, ὅτε ἐπῆλθεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς εἰς τὰ Ὀέρμα «ng Προύσης, χαὶ πάλιν ὅτε ἀπῆλθε θεἀσασθαι τὸ γεφύριον τοῦ Ῥηγίου, δηλονότι τῇ xe- λεύσει αὐτοῦ xa προνοίᾳ χτιζόµενον, εἰς δρομώνιον εἰσηλθε, xai ἕτερον δρρμώνιον Ἐχολούθει ὄπισθεν. Οἱ δὲ ἐν αὐτῷ εἰσελθόντες ἑλάται ὑπῆρχον ἀπὸ τοῦ βασιλιχοῦ ἀγραρίου, χαὶ ἀπὸ τῶν Στενιτῶν πλωῖ- pov. Τὸ γὰρ παλαιων εἶχε τὸ Στενὸν (40) χελάνδια βασιλικά πλὠῖμα μέἐχρ. τῶν δέχα. Ἐπεὶ δὲ ὁ µαχά- ριος βασιλεὺς ὅλα τὰ π)είονα αὑτοῦ µεταστασί- µατα (M) εἰς τὰς Πηγἁς Σπρίει, διὰ τὸ χαὶ ὑπ' αὖ- τοῦ χτισθῆναι τὰ τοιαῦτα παλάτια, ὁμοίως χαὶ εἰς τὸ Ἔθδομον χαὶ εἰς τὴν Ἱέρειαν, xal εἰς τὴν Βρύαν, εἰσήρχετο el; τὸ ἀγράριον χατὰ τὸν παλαιὸν τύπον. "ύτε δὲ εἰς µαχρότερον ἀπῄει mpóxevoov, olov εἰς τὰ θέρµα τῆς Προύσες, xat cei; ἐπιτήρησιν τοῦ Ῥηγίου της γεφύρας, εἰσῇει, χαθὼς προείρηται, εἰς δροµώ-. vtov, καὶ ἠκολούθει ἕτερον δροµώνιον, διότι xal πλείονας ἄρχοντας εἰσέρχεσθαι μετὰ τοῦ βασιλέως, χαὶ τοὺς ὑπολοίπους εἰς τὸ δεύτερον δρομώνιον. Ὁ δὲ ἀοίδιμος xal σοφώτατος Λέων ὁ βασιλεὺς φιλο- τιμώὠτερόν πως πρὸς τοὺς µαγίστρους xal πατρι- χίευς xaX οἰχείους συγχλητιχοὺς διαχείµενος, xal θέλων ἁξὶ τοῦτο συγχαίρεσθαι, λογισάµενος μὴ ἐπ- αρχεῖν εἰς ὑποδοχὴν πλειόνων ἀρχόντων τὸ ἀγράριον, ἐπωίησε δρομώνιον, xai δῆ ἁπαύστως εἰσήρχετο Ev αὑτῷ ὁπουδὰν ἐθούλετο ἀπελθεῖν. Συνήρχοντο δὲ μετὰ αὑτοῦ οἵους ἂν ἐθοῦλετο τῶν ἀρχόντων, ἀπό τε μαγίστρων καὶ πατρικίων ' κατὰ τύπον γὰρ kv τῷ ἀγραρίῳ οὖδεὶς ἕτερος εἰσήρχξτο μετὰ τοῦ paot- λέως, εἰ μὴ ὁ δρουγγάριος τῆς βίγλης, xal ὁ δρουγ- γάριος τοῦ πλωῖμου, γαὶ ὁ λογοθέτης τοῦ δρόµον, xai ὁ ἑταιρειάρχης, xai ὁ μυστιχὸς, xal ὁ τῶν δεἠ- : de minore prisco ingrediebatur : CAPUT LI. De imperiali dromonio, quomodo factum sit, et de protocarabis | ejus; em — de protospalhario phial«. Sciendu:) est quod usque ad tempora Leonis priclari sapientissimique imperatoris dromonium imperiale, quo velieretur imperator, nullum erat ; sed agrarium tantum russceeum ; priterquam sub Basilio Christi amante imperatore : quippe idem imperator cum ad Prusz thermas, ac rursum ad Rhegii pontem videndum abiret, quem exstrui ipse jusserat, dromonium conscendit , quod alterum dromonium sequebatur : remiges vero qui in eo, ex imperiali agrario erant, el ex nauiis Stenitis. p A» antiquo enim in Steno chelaudia imperialia navigationi iustructa decem erant. Cum vero beatze memoriz imperator plerumquead Pegana migraret, quod ea palatia ab eo :xdificata essent, similiter in llebdomum, in Hieriam, et in Bryantem, agrarium at cum longiorein aliquam profectionem susciperet, veluti ad Prusae termas, et ad Rliegii pontem videndum, dromo- nium, utantea dictum est, conscendebat ; sequeba- turque alterum dromoniuim, in. quo rcliquus comi- latus esset, cum in priori una cum imperatore essent plerique principes. Sed Leo ille praeclarus ac sapientissimus imperator benignius erga ma- gistros, patricios, et consiliarios suos alfectus, gratificarique eis liac in re cupiens, cum ad pleros- C que principes excipiendos non suflicere agrarium videret, dromonium fieri curavit, eoque semper usus est quocunque demum proficisci velle : et comitabantur e principibus, magistris, patriciis, quoscunque vellet. 1n agrario enim ritu. solito nemini cum eo esse licebat, nisi Drungario excu- biarum, Drungario rei navalis, Logotlet:e. cursus publici, Hleteriarcha mystico, magistro libellorum supplicum, domestico scholarum, si in urbe 140 essel, accubitori, protovestiario, et e cubiculariis quos imperator jussisset. Hac itaque de causa Leo. ille praeclarus ac sapientissimus imperator dromo- ANSELMI BANDUR'I NOTAE. (58) Sic ex ms. Perperam legitur in editis, ἀνὰ D dictum fuit. Et hac quidem nomenclatura donatur λίτρας χιλίας. (39) ᾿Αγράριον imperatoris non solum tectum erat, uti describitur ab Anna Comnena, sed et purpureum, vel rubeum, ac vclis et aulais ejus- dem coloris pariter instructum, unde ῥούσιον ap- pellatum; in quo quidem nemini esse licebat, preterquam Druugariis excubiarum, et rei navalis, et aliquot aliis ex primariis Palatii officialibus, quos imperator deligebat. (40) Stenum nuncuparunt. primum Graci totum illud maris fretum quod Byzantium inter et Pon- tum interjacet ; quod quidem trecentis plus minus stadiis in longitudinem patet. Deinde vero scripto- res recentiores Stenum pro ipso Steni littore pas- sim usurparunt ; proinde Europezanum illud littus, a capite l'ortus Ceratini, ubi exstitit monasterium Sancti .Mamantis, ad ostia Ponti Euxini, Stenum is potissimum maritimus tractus, qui supra Gala- tam, ad Freti caput ucbi objacet. Czeteruin a Steno Sienitas dictos nautas, qui supra Stenum chelan- dia, seu alia navigia ducebant tradit idem Porphy- rogenitus. (41) lta. ims. codex. Editi habent, µεταστήματα. Μεταστάσιμα, µεταστάσιµον, el. μεταστάσεις dictae solemnes imperatorum Processiones, cum scilicet emagno palatio in alia palatia. secedebant, cum omni imperatorio comitatu, ut auctor est Luit- randus in Legat. His ergo tribus hebdomadibus abuit Nicephorus extra Constantinopolim µετά- στασιν, id. est, stationem, in loco qui dicitur εἰς Πηγήν, id est, ad Fontes, etc. Vide qux de Palatio Pegano, de Hebdomo, de Hieria, et de Byravte adnotaàmus supra in Comment, in Antiquita- tes Cb. 337 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 348 nium fecit ; et aliquanto post alterum quoque dro- A σεων, καὶ ὅτε παρῆν ἓν τῇ πόλει καὶ 6 δοµέατίχος inonium fieri curavit, quod secundum appellatum ' semper nomen retinuit. Sepe enim imperator hic longiora itinera instituebat, veluti Nicomediam, sut Olympum versus, et Pythia; quamobrem etiam h:ec dromonia paravit in suum ac principum suo- rum usum, ac commodum. Frequenter vero cum non ita longe profecturus esset, parlem unam in bippodromo relinquebat ad palatii custodiam, quia tbi jam ex antiquo more numeri cohors cum scho- farum domestico in przsidio agere solebant ; cumque in hippodromo manerent ritu solito, una cum imperaloribus in processum pergebant. Pri- mitus vero etiam imperiale officium gerebat phialze protospatharius, habebatque sub sua pote- state remiges omnes agrariorum imperatoris tam russaorum quam nigrorum, exceplis iis quz ad Augustam pertinebant; ista euim sive russea, Sive nigra, sub ipsius mens:e domestico erant. Sed cum sub Leone przclaro illo ac sapientissimo " imperatore dromonia primum conficerentur, im- periali jussu, eorum etiam remiges protospatharii phiale arbitrio subjecti fuere : isque quotidie ex veteri consuetudine sub vesperam descendens, considebat in phiala, unde et protospatharii phialae nomen accepil, ac inter agrariorum dromoniorum- que remiges sibi subjectos lites judicabat, atque jus dicebat administrabatque : et si quid prater decorum conminisisse aliquem comperisset, aut in- juriam cuipiam fecisse, vel officium suum dese- τῶν σχολῶν, καὶ ὁ παραχοιμώμενος, xal ὁ πβωτο- θεστιάριος, xal ἐκ τῶν χοιτωνιτῶν οὓς ἂν ἐχέλευ- σεν ὁ βασιλεύς. Δι’ οὖν τὸν τρόπον τοῦτον ἑποίησε Λέων ὁ ἀοίδιμος xal σοφώτατος βασιλεὺς τὸ δροµώ- νιον, καὶ µετά τινα καιρὸν ἐποέησε xal ἕτερον δρο- µώνιον, ὃ χαὶ δεύτερον προσηγορεύθη, xal ἀκολού- θως ὠνομάσθη. Καὶ γὰρ εἰς µακρόκενσα (42) ἀπᾖει ὁ µαχάριος οὗτος βασιλεύς ' olov εἰς Νιχομίδειαν, εἰς τὸν "Ὄλυμπον, εἰς τὰ Πύθια * χαὶ διὰ τοῦτο ἑκ- ετηδεύσατο τὰ δύο δρομώνια εἰς ὑπηρεσίαν χαὶ ἁνά- παυσιν αὑτοῦ τε χαὶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ. Πολλάχις γὰρ ἐξερχομένου αὐτοῦ εἰς τὰ πλησίον πρόὀχενσα, τὴν µίαν οὐσίαν κατελίµπανεν εἰς τὸν ἱππόδρομον πρὸς φύλαξιν τοῦ παλατίου, διὰ τὸ τάγμα τοῦ ἀρι- B 0μοῦ (45) κατὰ τὸν ἐπικρατήσαντα παλαιὸν τύπον μετὰ τοῦ δοµεατίχου τῶν σχολῶν ταξιδεύειν, xol ἑναπομένοντες (44) εἰς τὸν ἱππόδρομον συνεξιοῦσι χατὰ τύπον τοῖς βασιλεῦσιν εἰς τὰ πρόὀχενσα. "Οτι ἐξ ἀρχῆς xat ἄνωθεν βασιλικὸν ὀφφίχιον ἣν τῷ πρωτο- σπαθαρἰῳ τῆς φιάλης ' οὗτος δὲ ὁ πρωτοσπαθάριος τῆς φιάλης ἐπεχράτει xai εἶχεν ὑπ αὐτὸν πάντας τοὺς ἑλάτας τῶν βασιλικῶν ἀγραρίων ῥουσίων τε χαὶ μαύρων, ἄνευ τῶν ἀγραρίων τῆς Αὐγούστης ' τὰ Υὰρ ἀγράρια τῆς Αὐγούστης τά τε ῥούσια xal μαῦρα ἐπεχράτει xal ἑξουσίαζεν ὁ τῆς τραπέζης τῆς A2- γούστης. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ ἁοιδί- pou xal σοφωτάτου βασιλέως, χαινουργηθέντα τὰ δρομώνια χελεύσει βασιλιχῇ εἶχεν ὁ αὐτὸς πρωτο- σπαθἀριος τῆς φιάλης, xal τῶν τοιούτων δροµωνίων ruisse, eum flagris acriter excipiebat. Et, ut dic- C τοὺς ἑλάτας ὑπὸ τὴν ἑαυτοῦ ἐξουσίαν. Ὁ οὖν προῤ- ' Sum est, omnes remiges dromoniorum agrariorum- que imperialium, tam russezorum quam nigrorum, φυῦ potestate erant ac cura protospatharii phialz; sed Auguste agraria sive russea, sive nigra ad 3nensz ipsius domesticum pertinebant, ita tamen 4t ille muneris sui rationem non Auguste redde- zel, sed. imperatori. Sub Leone autem praeclaro illo ac sapientissimo imperatore phialae protospa- tharius erat Joannes cognomento Tlialasson, post quem Podaron, cui successit Leo Ármenius, Árse- ' pii protospatharii et manclabitae pater. Hi vero, nempe protospatharius Podaron, et Leo AÁrme- nius protelata fuerunt Nasar pratricii, et rei navalis drungarii ; et sub Basilio Christi amantis- simo imperatore a re navali translati, protelate agrarii imperatorii effecti sunt; sub Leone vcro 141 praeclaro sapientissimoque imperatore, cum dromonia is fecisset, propter eorum fortitudinem, reique maritima peritiam, protocarabi facti sunt ; ῥηθεὶς πρωτοσπαθάριος τῆς φιάλης xa0' ἑχάστην ἡμέραν xai χαθ) ἑχάστην δείλην ἀπὸ παλαιοῦ τύπου κατήρχετο καὶ ἐχαθέζετο ἐν τῇ φιάλῃ * διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἐλέγετο πρωτοσπαθάριος τῆς φιάλης ' xal τὰς ἀναμεταξὺ δίχας τῶν ἑλατῶν τῶν τε ἀγραρίων xat τῶν δροµωνίων τῶν παρ) αὐτοῦ ἑἐξουσιαζομένων ἔχρινε, xol χατὰ τὸ δίκαιον ἐδίχαζέ τε καὶ ἐδιοίχει : καὶ ἡνίχα παρὰ τὸ δέον εΌρισχέ τενα 1] ἐργαζόμενον fj τινα ἁδικοῦντα, f| εἰς τὴν ἰδίαν δουλείαν βα- Ὑεύοντα (45), τοῦτον διὰ μαγχλαθίων σφοδρῶν ὑπ- εξήρχετο. Καὶ χαθ᾽ ὃν εἴρηται τρόπον πάντες οἱ τῶν δροµωνίων ἑλάται, xal οἱ τῶν τοῦ βασιλέως ἀγρα- ρίων, τῶν ῥουσίων xa τῶν μαύρων, ὑπὸ τὴν χεῖρα καὶ τ]ν θεωρίαν ὑπῆρχον τοῦ πρωτοσπαθαρίου τῆς φιάλης. Τὰ δὲ τῆς Αὐγούστης ἀγράρια τά τε ῥούσια xai μαῦρα ὑπὸ τὴν χεῖρα χαὶ τὴν ἐφορίαν ὑπῆρχον τῶν τῆς τραπέξης τῆς Αὐὑγούστης, δηλονότι τὸν λό- γον τῶν ἀγραρίων τούτων ποιοῦντος τοῦ τῆς τραπέ- ζης, οὐχὶ πρὸς τὴν Αὐγοῦσταν, ἀλλὰ πρὺς τὸν βα- ANSELMI BANDURII NOT.£. (42) Maxpóxevcov, Longior secessus, quasi μαχρὺν πρόχενσον, Cui scilicet ianperator in remotiora lotia cum toto comitatu proficiscebatur, ut. in is moram ageret. Paulo supra aliis verbis, µαχρό- τερον πρόκενσον, cui opponit τὸ πλησίον πρό- κενσον. (40) Αριθμός, numerus, cohors militaris. Vide Ducangii Gloss. Gr:ec. (44) lta ex ms. codice. Perperam legitur in edi- tis, κατὰ τὸν παλαιὸν τύπον ἐπικρατῆσαν μετὰ τοῦ δοµεστίχου τῶν σχολῶν ταξιδεύειν, xal ἑναπομέ- νοντος, clc. (40) Βαγεύειν, vagari. Suidas: Βαγεύειν, πλα- νητεύειν. Μαγχλάθιον autem. clava, baculus, quo quis percutitur ; unde et interdum pio flagello quo feruntur rei accipitur. Vide Ducangii Gloss. rav. 389 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 390 σιλέα. Ἐπὶ δὲ Λέοντος του ἀοιδίμου xal σοφωτάτον À cum autem belli necessitas urgeret, utriusque dro- βασιλέως fjv πρωτοσπαθάριος τῆς φιάλης ὁ Ἰωάν- νης, οὗ τὸ ἐπίχλην ὁ θαλάσσων, xo pet αὑτὸν γέ- γονεν ὁ πρωτοσπαθάριος ὁ Ποδάρων, xat μετ) ἐχεῖ- νον ὁ πρωτοσπαθάριος Λέων ὁ ᾽Αρμένης, ὁ τοῦ πρω- τοσπαθαρἰου Αρσενίου xai μαγκλαθίτου mato (46). Οὗτοι δὲ ὃ τε ὁ πρωτοσπαθάριος Ποδάρων, xai ὁ Λέων ὁ ᾽Αρμένης πρωτελάται γεγόνασι τοῦ πατρι- xlou Νάσαρ xai δρουγγαρϊου τοῦ πλωῖμου ' xa ἐπὶ Βασιλείου τοῦ Φιλοχρίστου δεσπότου ἀνῆηξαν ἀπὸ τοῦ πλωῖμου xal γεγόνασι πρωτελάται τοῦ ἀγραρίου τοῦ βασιλέως * ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ ἀοιδίμου xai σοφωτάτου βασιλέως, fixa χαὶ τὰ δροµώνια ἑποίησε, διὰ τὴν ἀνδρείαν αὐτῶν, χαὶ τὴν ἐμπειρίαν τῆς θαλάσσης, ἐποίησεν αὐτοὺς πρωγτοχαράξους; xai περιστάτεως γενομένης , εἰσήγαγεν ὁ βασιλεὺς τῶν δύο δροµωνίων τοὺς ἑλάτας μετὰ τῶν δύο πρω- ποχαράθων τοῦ πρώτου δροµωνίου εἰς χελάνδια πλώῖμα, δοὺς αὐτοῖς ἑξόπλισιν πολλὴν χαὶ ἀναγχαίαν, οἷον σχουτάρια., δόρχας (47), χλιδάνια χάλλιστα, xal ἄλλα ὅσα ἐπιδέονται πλώῖμοι στρατιῶται ἐπιφέρε- σθαι ΄ xal ἀνελάδετο αὐτοὺς ὁ πατρίχιος Ἑὐστάθιός χαὶ δρουγγάριος τοῦ πλωῖμου μετὰ τοῦ βασιλικοῦ στόλου, xal ἀπῄει κατὰ τῶν ἑναντίων. Τοῦτο δὲ ὅλον (48) ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς διὰ τὸ ἀποθλέπειν τὸν πατρίχιον Εὐστάθιον xal δρουγγάριον τοῦ πλωῖμου πρὸς πόλεµον τῶν ἑναντίων, xal àyv' ἑχείνων ἔχυ- θέρνα τὸ βασιλικὸν δροµώνιον Moya ὁ γέρων χαὶ συνετὸς ἐχεῖνος ὄντων αὑτῶν τῷ τότε (49) χαιρῷ πρωτελατῶν. Οἱ δὲ Σλαύνοντες εἰς τὰ δροµώνια ἕωςς τῆς ἑλεύσεως τῶν βασιλικῶν ἑλατῶν ὑπῆρχον Στε- νῖται Ex τῶν οὐσιῶν τοῦ Στενοῦ. Ὅτε δὲ ὑπέστρεφαν ἐκ τοῦ ταξιδίου, πάλιν σαν εἰς τὴν ἰδίαν δουλείαν χαθὼς χαὶ προῦπῆρχον. Τότε οἱἰονεὶ φιλοτιμούμενος ὁ βασιλεὺς τὸν πρωτοσπαθάριον τὸν Ποδάρωνα διὰ τὸ ἀνδραγαθῆσαι αὐτὸν xal εὐδοχιμῆσαι ὑπὲρ πάν- τας εἰς τὸν πόλεµον xol μαρτνρηθῆναι xal παρὰ τοῦ πατριχίου Ἑὐσταθίου xal δρουγγαρίου τοῦ πλωῖμου (50) ἕτερον τοιοῦτον μὴ εἶναι εἰς τὸ πλώῖ- pov ἐπί τε ἀνδρείᾳ xal διεγέρσει xal ταῖς λοιπαῖς ἀρεταῖς, xal μάλιστα τῇ πρὸς τὸν βασιλέα εὐνοίᾳ xai ὀρθῇ πίστει, δέδωκεν αὐτῷ xal τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρωτοσπαθαρίου τῆς φιάλης. Διά τε τὸ εἶναι αὐτὸν ἀγράμματον, προστάξει τοῦ βασιλέως χατήρχετο χριτὴς ἀπὸ τοῦ ἑπποδρόµου, χαὶ συνεχαθέξετο μετὰ D αὐτοῦ ἐν τῇ φιάλῃ χαὶ ἔχρινε τοὺς ἑλάτας. Tà δὲ Αὐγουότιαχὰ ἀγράρια, χαθὼς προείρηται, ἐπεχράτει ὁ τῆς τραπέζης τῆς Αὐγούστης. Μετὰ τοῦτο δὲ προ- εθάλετο ὁ βασιλεὺς τόν τε Ἡοδάρωνα xai τὸν Λέοντα τὸν ᾽Αρμένην τοποτηρητὰς τοῦ βασιλιχοῦ πλωῖμου * πρωτοχαράδους δὲ τοῦ δροµωνίου αὐτοῦ προεδάλετο monii remiges, cum duobus primi dromonii. pro- tocarabis in chelandia imperator introduxit, data iis armatura multiplici et necessaria, ut sunt scuta, pelles cervinze, clibana pulcherrima, et alia quibus adscitis Eustathius patricius, reique navalis drun- garius cum classe imperatoria contra hostes pro- fectus est. Fecitque totum hoc Imperator, quia Eustathius patricius, reique navalis drungarius bellum cum hostibus gerere cogitabat ; et interea vice illorum dromonium imperiale gubernabat Mi- chael ille senex ac peritissinus omnium illius zevi protelatarum. Qui autem dromonia agitabant, - us- que dum imperatoris remiges venirent, Stenit:e erant Steni incole, Cum vero ex bellica expedi tione redirent, pristina iterum officia priestabant, Ει tunc. honoris ergo imperator protospathario Podaroni, propter rem przclarissime gestam prz omnibus in bello, et quia Eustathius patricius rei- que navalis drungarius hoc illi testimonium perhi- buerat, non esse alium in tota classe majore for- titudine, vigilantia, et aliis virtutibus, maxime vero amore ac flde in imperatorem, potestatem protospatharii phialze contulit. Cumque illiteratus ésset, jussu imperatoris ex hippodromo judex ve- niebat, qui cum eo in phiala sedebat, et remiges judicabat. At Augustz agraria, ut dictum est, mense Augustze domesticus curabat. Postea autein imperator Podaronem et Leonem Armenium classis $us vicarios designavit; protocarabos vero dro- monii sui fecit Michaelem illum senem, qui tunc temporis protelates dromonii erat, et ante in agra- rio Christi amantissimi imperatoris Basilii deute- roelates, et Michaelem alterum, Barcalan cogno- minatum, qui ante protelates in classe erat sub Eustathio patricio et drungario, cum contra Turcas proficisceretur, et Symeonem Bulgari: principem debellaret. Qui Symeon Bulgarie princeps coguito in flumen deductam esse classem, et Turcas contra se transmissuram, funes fecit, sive catenas firmas ac duras admodum, quibus impediret, quominus in ulteriorem ripam Turcas exscendere possent ; atque ita primum Turcas exscensu cohibiti sunt. Quod cum ita esset, Michael, quem dixi, Barcalas, et cum eo duo alii naut: classiarii assumptis .scutis et gladiis viriliter plane ac fortiter chelandio exsi- lientes, 1/449. funes sive catenas disciderunt, et transitum Turcis aperuerunt. Tures itaque ubi factum hoc egregium Bbarcale vidissent, nimirum eum solum duobus nautis classiariis preeuntem primum catenas discidisse, cum summa admira- ANSELMI BANDURI MOTAE. 41) Nimirum, pelles cervinas. Sic etiam supra cap. 26, ubi vide qua adaotavimus. (48) Nimirum, Fecitque totum hoc imperator, quia Eustathius patricius, reique navalis Drungarius bel - [um cum hostibus gerere cogitabat. Meursius vero sic interpretatur: Fecit totum hoc imperator, quia £N ex ms. codice. Locus mutilus in editis. is bellum spectabat. (49) In editis legitur, αὐτῷ pro αὐτῶν, et idea Meursius sic interpretatur hunc locum : cum interea illorum vicem cum remigum primis imperiale dro monium gubernaret senex ille prudensque Michael. $0) Sic ex ms. codice. Perperam legitur in editis τοῦ πολέμου * sed optime Meursius e.nendat. 331 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 392 tione dixerunt, hunc dignum esse, qui patricius Α τὸν Μιχαἡλ ἐχεῖνον τὸν γέροντα πρωτελάτην τῷ τότε fleret, οἱ rei navali praficeretur; quamobrem ctiam imperator, DBarcale fortitudine ad ipsius aures delata, dromonii sui deuteroelatem creavit. Mox vero, Podarone et Leone vicariis constitutis, Michael ille senex, el hic Barcalas protocarabi dro- monii facti sunt. Et predictus quidein Leo Arme- nius protospatharii et manclabitze Arsenii defuncti pater, diem obiit cum rei navalis vicarius esset : Podaron vero protospatharius quodam elapso tem- pore praetor creatus est theinatis Cibyrrhzeotarum ; qui cum vicarius factus esset, phialz protospatha- rius creatus est protospatharius Theophylactus Bimbililes , consobrinus protospatharii Joannis Thalassonis cognominati, peraeveravitque aliquot annis incuntis Imperii Christi amantissimi domini Constantini Porphyrogeniti. Hoc igitur mortuo, quia jam atate confectus esset Michael ille senex, quein dixi, et protocarabi munus plurimos anmos sustinuisset, dignitate protospatharii ornatus est, factusque phialie protospatharius; et cum impera- tor dromonii phialam ingrederetur, atque in pro- cessu sive alio iret, egregius ille senex, et ob rei navalis peritiam semper memorandus, stabat in medio dromonii, remiges exhortans, uti alacrius remis incumberent, siniul etiam protocarabos do- cens, quomodo pro ratione ac vi ventorum navem imperatoris dirigerent. Eo defuncto propter pueri- tiam imperatoris, et fatuitatem Constantini patricii et accubitoris, protocarabus factus est Michaelis C illius memorati senis gener, Theodotus, tunc tetmn- poris protelates, diversis temporibus creatus can- didatus, strator, spatharius, spatharocandidatus, et poslea protospatharius, atque phiala protospa- tbarius. Neque enim ab antiqua consuetudine pro- tocarabus imperatoris fiebat protospatharius aut spatharocandidatus ; sed vel candidatus, vel stra- tor, vel sepe. etiam spatharius. Sub Leone antem przclaro illo ac sapientissimo imperatore solus hic Michael spatliarius primo, mox item spatharocan- didatus factus est. Igitur, ut dixi, propter impera- toris pueritiam, et Constantini patricii accubitoris- que fatuitatem, protocarabi spatharocanuidati facti sunt, et hic Michael protospatharius. Cum autem in palatium venisset Dominus Romanus 143 im- perator, et imperio nescio quo pacto potitus esset, Theodotum propter benevolentiam erga dominum Constantinum Christi amantissimum imperatorem, non solum in ordinem redegit, sed caesum tonsum- que perpetuo exsilio damnavit in quo etiam mor- (uus est, relicto protocarabi munere Constantino illi Loricato qui cum ipso erat, quia per metum bene erga ipsum afecius esset; et Constantini imperatoris amicitiam ejurasset, syngrapha ad id data, quai sua manu sübsignaverat : quem initio quidem &patharocandidatum creavit, mox autem principem protocarabum, deinde protospatharium phiale, et paulo post protospatharii honore auxit. Et hic quideu per Joannem clericum, qui Deo per- χαιρῷ δροµωνίου τυγχάνοντα, δευτεροελάτην δὲ γε- Yovóxa τοῦ ἀγραρίου Βασιλείου τοῦ φιλοχρίστου 6z- σπότου, xat τὸν ἕτερον Miyami, οὗ τὸ ἐπίχλην Βαρ- καλᾶς, ὅστις ἣν πρότερον εἰς τὸ πλώῖμον προτελά- της τοῦ δρουγγαρίου Εὐσταθίου xai πατριχἰου, ὅτε ἑπέρασε τοὺς Τούρχους, xal χατεπολέμτσε τὸν Xv- μεὼν τὸν ἄρχοντα Βουλγαρίας. Οὗτος οὖν ὁ Συμεὼν ὁ ἄρχων Βουλγαρίας μαθὼν τὴν τοῦ πλωῖμου πρὸς tbv ποταμὸν ἄφιξιν, χαὶ ὅτι μέλλει τὸ πλὠῖμον τοὺς Τούρχους κατ) αὐτοῦ περάσαι, ἑποίησε λέσας ἤτοι πλοχὰς ἰσχυρὰς πάνυ xal στερεµνίους, ὥστε pi δύνασθαι τοὺς Τούρχους ἀντιπερᾷν , δι’ fjv ἐπίνοιαν καὶ ἐχωλύθησαν οἱ Τοῦρχοι τὸ πρῶτον περάσαι. Ὁ οὖν προῤόηθεὶς M:ya*A ὁ Βαρχαλᾶς μετὰ xal ἄλ)ων B δύο πλωῖμων ἀναλαθόμενοι τὰ σχουτάρια xal σπαθία αὑτῶν, ἁἀνδρείῳ xai ῥωμαλέῳ ὁρμήματι ἐχπηδή- σαντες τοῦ χελανδίου, χατἐχοψαν τὰς λέσας τοι τοὺς πλοχοὺς, xal Ἠνοιξαν τὸν πόρον Τούρχοις. Toutov οὖν τὸν Βαρχαλᾶν oi Τοῦρχοι ἰδόντες, xat τὸ ἀνδρεῖον αὐτοῦ ὑπερθαυμάσαντες, ὅτι μόνος τῶν δύο πρρπορενόµενος πλωῖμων πρῶτος κατέχοφψε τὸν πλο-- xbv, θαυµάσαντες εἶπον, ὅτι τοῦτον ἔπρεπεν ὀνομά- ζεσθαι πατρἰχιον, χαὶ εἶναι κεφαλὴν τοῦ π)ωῖμον. Την οὖν τοῦ Βαρκαλοῦ ἀνδρειότητα ἀχούσας ὁ βασι- λεὺς, ἐποίησεν αὐτὸν δευτεροελάτην εἰς τὸ δρομώ- viov. βασιλικόν. Ei0' οὕτως τοῦ Ποδάρωνος xa 1^5 Λέοντος γενοµένων τοποτηρητῶν, προεθλίέθη ὁ Μ.- yat ὁ γέρων, χαὶ οὗτος 6 Βαρχαλᾶς πρωτοχάραᾳθοι τοῦ δροµωνίου. "Ott ὁ προῤῥηθεὶς Λέων ὁ ᾽Αρμένης ὁ πατὴρ τοῦ πρωτοσπαθαρίου Αρσενίου xol µαγ- γλαθίτου τοῦ τελευιῄσαντος τελευτᾷ τοποτηρητὶς ὢν εἰς τὸ πλώῖμον ' ὁ δὲ πρωτοσπαθάριος ὁ Ποδάρων µετά τινας χρόνους προεθλήθη στρατηγὸς ἐν τῷ θέµατι τῶν Κιθυῤῥαιωτῶν. "Οτι τοῦ Ποδάρωνος γε- Ὑονότος τοποτηρητοῦ προεθλήθη πρωτοσπαθάριος τῆς φιάλης ὁ πρωτοσπαθάριος θεοφύλαχτος ὁ Βιµθι- λίδης ἀνεφιὸς τυγχάνων τοῦ πρωτοσπαθαρίου Ἰωάν- νου, οὗ τὸ ἐπίχλην Θαλάσσων, xa διήρχεσεν ἐν ἔτεσί τισι τῆς πρώτης αὐτοχρατορίας Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεννήτου xa φιλοχρίστου δεσπότον. Τούτου οὖν τελευτήσαντος διὰ τὸ ὑπεργηρᾶσαι τὸν προῤῥηθέντα Μιχα]ὶλ τὸν γέροντα, χαὶ εἰς πολ.ῶν ἑτῶν περιόδους διατρίψαι ἐν τῇ τοῦ πρωτοκχαράδου ὑπουργίᾳ, ἑτιμήθη τῇ τοῦ πρωτοσπαθαρίου ἀξίᾳ xat προεθ)ήθη xal πρωτοσπαθάριος τῆς φιάλης. Καὶ εἰσερχομένου τοῦ βασιλέως ἐν τῇ φιάλῃ ἐν «fp δρο- µωνίῳ, xai ἀπιόντος εἴτε ἐν προχένσῳ, εἴτε ἀλλα- χοῦ, ἵστατο ὁ χαλὸς ἐχεῖνος γέρων χαὶ ἀείμνηστος κατὰ τὴν τῆς θαλάσσης ἐμπειρίαν µέσον τοῦ δρο- µωνίου, προθυμοποιῶν xal προτρεπόµενος τοὺς τοῦ δροµωνίου ἑλάτας Ἱενναιότερον χαὶ ἁνδρειότερον ἐλαύνειν τε xal χωπηλατεῖν, ἅμα δὲ xal τοῖς τότε πρωτοχαράθοις ὑποτιθέμενος, χατὰ τὴν δυσχρασίαν xai πνεῦσιν τῶν ἀνέμων τὴν βασίλειον ναῦν πηδα - λιουχεῖν τε xal χυθερνᾷν. Τούτου οὖν τελευτ{σαν- τος, διὰ τὸ νήπιον τυγχάνειν τὸν βασιλέα, καὶ τὸ ἀδιάχριτον τοῦ πατριχίου Κωνσταντίνου xai παρα- Χοιμωμένου, Υέγονεν ὁ Θεόδοτος ἐχεῖνος mpusoxá- 393 DE ΑΡΜΙΝΙΡΤΠΑΝΡΟ IMPERIO. κ ῥραδῦος, τῷ τότε χαιρῷ πρωτελάτης ὃν, τιμηθεὶς A mittente rector fuit, domino Romano imperatori κατὰ διαφόρους χαιροὺς χανδιδᾶτος, στράτωρ, σπα: θάριος, σπαθαροχανδιδᾶτος, xaX μετὰ ταῦτα πρωτο- σπαθάριος καὶ πρωτοσπαθᾶριος τῆς φιάλης' ὃς ἣν γαμθρὸς τοῦ προῤῥηθέντος Μιχαὴλ τοῦ γέροντος. ὠὐδὲ γὰρ ànb παλαιοῦ τύπου ποτὲ ἐγεγόνει f) Exc- µήθη πρωτοκάραθος τοῦ βασιλέως πρωτοσπαθάριος, ἀλλ οὐδὲ σπαθαροκανδιδᾶτος, ἀλλ f χανδιδᾶτος, f) στρά:ωρ, fj τὸ πολὺ σπαθάριος. Ἐπὶ δὲ Λέοντος τοῦ ἀοιδίμου καὶ σοφωτάτου βασιλέως οὗτος μόνος ὁ Μιχαὴλ ἐτιμήθη σπαθάριος, χαὶ μετὰ ταῦτα σπαθα- ροχανδιλᾶτος. Διὰ δὲ τὸ νήπιον τυγχάνειν τὸν βασι- λέα, καθὼς εἴρηται, καὶ τὸ ἁδιάχριτον τοῦ πατρι- ' «lou Κωνσταντίνου παραχοιμωμένου, γεγόνασιν ol πρωτοκάραθδοι σπαθαροχανδιδᾶτοι, xat οὗτος ὁ Μι- 23^ πρωτοσπαθάριος.Τοῦ δὲ βασιλέως τοῦ χυροῦ Ῥω- μανοῦ ἀνελθόντος ἓν τῷ παλατίῳ, χαὶ τῆς βασιλείας, οὐκ οἵδ' ὅπως εἰπεῖν ἑγκρατοῦς Ὑενοµένου, τὸν μὲν Θεὔδοτον διὰ τὴν πρὸς Κωνσταντῖνον τὸν φιλόχριστον δεσπύτην καὶ βασιλέα εὖνοιαν, οὗ μόνον διεδέξατο, ἀλλὰ χαὶ τὴν διὰ δαρμοῦ (51) xaX χκουρᾶς ὑπεςῆλθε τιµωρίαν, xat ἓν διηνεχεῖ παρέπεµπεν ἑξορίᾳ, ἐν ᾖ xaX τῷ τέλει τοῦ βίου ἐχρίσατο, ἑάσας τὺν σὺν αὐτῷ «περωτοχάραθον Κωνσταντῖνον Σχεῖνον τὸν Λωρικάτον, διὰ τὸ διὰ φόδου εὐνοϊκῶς διαχεῖσθαι πρὸς αὐτὸν, xaY ὄρχῳ ἱδιοχείρῳ ἑξαρνησάμενον τὴν πρὸς τὸν βσσιλέα Κωνσταντῖνον εὔνοιαν xal ἀγάπην. ὃν πρῶτον μὲν σπαθαροχκανδιδᾶτον ἐτίμησε, xat πρῶ- τον πρωτοκάραθον ποιῆσας, χαὶ πρωτοσπαθάριον τῆς φιάλης προθαλόµενος, μετὰ ὁὀλίγον xaY πρωτο- σπαθάριον ἑτίμησεν. Οὗτος οὖν δι ὑπομνήσεως τοῦ κληρικοῦ Ἰωάννου χαὶ κατὰ συγχώρησιν θεοῦ ῥαί- χτωρος (52) γεγονότος, ὑπέθετο τῷ μακαρίτῃ βασι- λεῖ τῷ κυρῷ Ῥωμανῷ, ὅτι ὁ πρωτοσποθάριος Θεο- φύλαχτος καὶ τῆς τραπέζης τῆς Λὐγούστης, ἐπεὶ προθολὴ xai ἀντίληψις τῆς μητρὸς τοῦ βασιλέως ενγχάνει xat αὐτοῦ τοῦ βασιλέως, ἀνάγχη καὶ πρὸς τοὺς ἰδίους δεσπότας xal defuncto suggessit, protospatharium Theophylas ctun, et mensi August: domesticum quandoquis dem ad partes imperatoris et matris ipsius tutandas pronus erat, necessario ex ipso affectu dominorum suorum rebus advigilare; itaque nihil opus esse, agrariorum phiale populum sub duabus potestati- bus dirimi : et posse mens: August: domesticun) Studio ductum erga imperatorem et Augustam, agrariotas suos Augustales fallere, ac szpe etiam dromoniorum remiges, et sedilionem aliquam contra majestatem tuam molientur. Hec. cum . dixisset, persuadet primum scelesto illi et versi- pelli rectori, atque per eum imperatori : quippe facile levis et imprudens animus ad quidlibet fraus dulenter dictum fallitur everiiturque. Ubi pergua» sisset ilaque, Augustalium agrariorum potestas illi collata est; ex eoque tempore obtinuit, ut impe- ratoris dromonii protocarabus in omnes reliquo- rum dromoniorum imperialium Augustaliumque agrariorum remiges jus haberet, essetque phialz protospatharius. Sub Leone vero semper memoe rando et Christi amantissimo imperatore ab Occi- dentis thematibus tributi exactio facta est per Leonem protospatharium et Tzicane pra«torem ex ii& qui castra sequi nollent. Et rursum sub eodem imperatore Leone alia tributi exactio facta est al Occiduis thematibus per magistrum Joannem Elada tune temporis patricium. Sub imperatore autem Romano rursus cum Peloponnesios ad expeditionem bellicam in Longobardiam mittere vellet, pratore et proteuonte tunc temporis in Peloponneso Joanne protospathario, maluerunt Peloponnensii, ut im- munes essent, equos mille dare cum stratis et frenis, ei summam centenarii 14A, unius; quod quidem libentissime przstilerunt. εὐεργέτας προσπαθεῖν. Καὶ τίς ἡ χρεία τὸν λαὸν τῶν ἀγραρίων τῆς φιάλης ἐν δυσὶν ἑξουσίαις διαιρεῖσθαι; Δύναται γὰρ ὁ τῆς τραπέζης τῆς Αὐγούστης, τῇ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ τὴν Αὐγούστην εὐνοίᾳ κρατούμενος, ἑξαπατῆσαν τοὺς ὑπ αὐτοῦ κρατουμένους Αὐγουστιατικοὺς ἀγραριώτας, πολλάκις δὲ καὶ τους τῶν δροµωνίων ἑλάτας, xaX µελετήσωσί τινα ἑπανάστασιν κατὰ τῆς βασιλείας σου. Ταῦτα εἰπὼν πείθει «bv χακὸν ἐχεῖ- vov χαὶ σχολιὸν ῥαίχτωρα, xol δι’ αὑτοῦ τὺν βασιλέα. εὔχολον γὰρ f) χουφότης χαὶ ἁδιάχριτος γνώµη πρὸς ἅπαν τὸ χαχούργως λεγόμενον xai ὑποτιθέμενον ἀποπλανᾶσθαι χαὶ ἐχχυλίεσθαι. Kal εἰπὼν πείθει, xaY πείσας δίδοται αὐτῷ καὶ fj τῶν Αὐγουστιατικῶν ἀγραρίων ἑξουσία ' xol ἕχτοτε ἐπεχράτησε τὰ Ὁν πρωτοχάραθον (53) τοῦ βασιλικοῦ δροµωνίου ἐπέχειν xal ἐξουσιάζειν πάντας τοὺς ἑλάτας τῶν τε ANSELMI BANDURII NOTE. (51) Ms. codex sic. Editi vero, οὗ µόνον διεδέξατο, D ἀξιώματος, ut scribít Suidas, sed qualis fuerit hzc ἀλλὰ xoi τὴν δαρμοῦ, etc. ubi Meursius legendum ait, οὗ µόνον οὐ διεδέξατο, elc. sed fallitur, ut nemo non videt. (52) Joannes hic est ille monachus et presbyter, eoguomento Lazares, quem Alexander imperator Constantino Porphyrogenito ex fratre nepoti tutu- rem dedit ; cujus quidem meminit Leo Graiminaticus in Alexandro : Ἰωάννην παπᾶν, τὸν ἐπίχλην Λαζά- ρην ῥαΐκτορα πεποίηχεν et idem scriptor in Con sianiino pag. 497 et 505. Praterea hujus Joannis $mentionem faciunt. anonymus Combelisianus in Alexandro num. 2, in Porphyrogenito num. 5, in Lecapeno num. 28, Scylitzes pag. 607 et 625, οἱ Zonaras nag. 148. 'Palxtop autem, rector, εἶδος PATROL, GR, CXIH, dignitas non declarat ; attamen, cum solos clericos bac donatos fuisse legatur, ecclesiasticam digui- tatem fuisse non dubito; et banc quidem dignita- tem caeteras praecessisse videlur innuere Luit. prandus lib. 6, cap. 5, ubi de crogatione nomi- Smatum agit, qu: ab imperatore principibus palatinis ante Dominicam Palmarum fieri solebat : Quorum primus vocatus est rector domus, cic. Me- minit item rectoris idem Luitprandus et lib. 11, cap. 7: Sua parti parenes collocal ; reclorem, mus gistros, patricios, logothetam, etc. . (b5) Perperam legitur in editis, τὸ τῶν πρωτο: xapá6ov, etc., sed ootime Meursius emendat, 14 [ d 305 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 396 δροµμωνίων βασιλικῶν τε xol Αὐγουστιατιχῶν ἀγραρίων, χαὶ εἶναι xai πρωτοσπαθάριον τῆς φιάλης. Ἱστέον ὅτι ἐπὶ Λέοντος τοῦ ἀειμνήστου καὶ φιλοχρίστου βασιλέως ἐγένετο ἀπὸ τῶν τῆς Δύσεως Oc- µάτων λογαρίου ἀπαίτησις διὰ τοῦ πρωτοσπαθαρἰου Λέοντος xal γεγονότος στρατηγοῦ τοῦ Τζικάνη ix πῶν αἱρομένων μῆ ταξιδεύειν. Ἱστέον ὅτι xai πάλιν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ φιλοχρίστου xal ἀειμνήστου Λέοντος ἐγένετο ἀπὸ τῶν τῆς Δύσεως θεμάτων λογαρίου ἁπαίτησις διὰ τοῦ µαγίστρου Ἰωάννου (54) τοῦ Ἐλαδᾶ, τῷ τότε πατριχίου αὐτοῦ ὄντος. Ἱστέον ὅτι καὶ πάλιν ἐπὶ Ῥωμανοῦ δεσπότου, βουληθέντος τα- ξιδεῦσαι τοὺς Πελοποννησίους ἐν Λογουθαρδίᾳ, τοῦ πρωτοσπαθαρίου τοῦ Ἰωάννου πρωτεύρντος Ev Πελοπουνήσῳ τότε στρατηγοῦντος, ἠρετίσαντο οἱ αὐτοὶ Πελοποννήσιοι μὴ ταξιδεῦσαι, ἀλλὰ δοῦναι ἱπ- πᾶρια χίλια ἑστρωμένα καὶ χαλινωμένα, καὶ λογάριον κεντηνάριον Évy* ἅπερ μετὰ πολλῆς προθυµίες παρέσχον. CAPUT LII. Exactio equorum, qua facta in themate Peloponnesi sub Romano imperatore, u'i dictum est. Corinthi metropolitanus exhibebat equos qua- tuor : Patrarum metropolitanus equos totidem : episcopi singuli thematis equos duos : protospa- tharii equos tres : spatharocandidati duos : spa- tharii stratoresque equum unum. Monasteria im- perialia et patriarchalia equos duos : archiepisco- porum item monasteria, meiropolitanorum, et episcoporum equos duos : indigentiora monasteria qua essent, bina equum unum. Qui muneribus imperialibus fungebantur, nauta classiarii, con- chyliarii, et chartarum confectores immunes erant, KEQAA. NB. 'H yerouérn ἁπαίτησις τῶν ixzapior ἐν τῷ 06- ματι IHeAozovrijcov ἐπὶ 'Poparob δεσπότου, γ)αθὼς προείρηται. 'O μητροπολίτης Κορίνθου ἱππάρια τέσσαρα͵’ ὁ μητροπολίτης Πατρῶν ἱππάρια τέσσαρα * οἱ ἐπίσχο- ποι πάντες τοῦ θέµατος ἀνὰ ἱππάρια δύο" οἱ πρωτο- σπαθάριοι àvX ἱππάρ.α τρἰα * οἱ σπαθαροχανδιδᾶτοι ἀνὰ ἱππάρια δύο" οἱ σπαθάριοι, οἱ στράτορες ἀνὰ ἱππαρίου ἑνός ' τὰ βασιλιχκὰ xal πατριαρχιχὰ µονα- στήρια ἀνὰ ἱππάρια δύο’ τὰ τῶν ἀρχιεπισχόπων, µητροπόλεων χαὶ ἐπισχόπων μοναστήρια ἀνὰ ἱππά- ρια δύο᾽ τὰ ἄπορα μοναστήρια σὺν δύο ἱππάριον Ev. Οἱ δὲ ἔχοντες βασιλικὰ ἀξιώματα, πλώῖμοι, χογχυ- λευταὶ (55), χαρτοποιο., ἱππάρια οὐ δεδώχασιν. Ῥγαίογδα oinnes Peloponnesi milites nomismata B Ἰστέον ὅτι χα) πᾶς ὁ στοατὸς Πελοποννήσου ἁπῃτί- quinque pro imipunitate a. militia solvebant; at qui pauperiores omnino, bini nomismata quinque pendebant. UnJe constitit illud, de quo dixi, mo- nete centenarium unum. CAPUT 1. De castro Chersonis historia. finperante Ronie Diocletiano, apud Chersonitas vero principe ac proteuonte Themisto, Themisti Sauromatsm filio, Criscon Bosporianus Ori filius, collecta Sarmatarum ad Mazoticam paludem babi- tantium manu, adversus Romanos arma movit, cunque ad Lazorum terram pervenisset, bello in- festatis incolis ad Hlalyn usque flumen progressus est. Diocletianus vero ubi rescivit Laziam Ponti- camque vastari, exercituma contra Sarmatas misit sub duce Constante tribuno, qui cum ad Halyn flumen pervenisset una cum exercitu, illic substitit, οἱ Sarmatas trajicere prohibuit. Cum autem oppo- nere se illis non posset Constaus, excogitavit alio quodammodo pellendos esse Sarmatas; nimirum Bosporianos, ac Motice paludis finitimos ac- colas adversus ipsos concitandos, qui familias eorum everterent, ut his auditis Sauromatze domum reverli cogerentur. Et hzc quidem imperatori significat, ut mitteret ad Chersonitas, eosque tan- quam-.vicinos ad bellum contra Sarmatas capessen- θησαν ὑπὲρ τοῦδε τοῦ ταξιδίο» àvà τι &'* οἱ δὲ παν- τελῶς ἄποροι, σὺν δύο τι ε’. "EZ ὧν συνέστη xal τὸ προῤόηθὲν διὰ χαράγµατος (56) κεντηνάριον £v. ΚΕΦΑΛ. NI". 'Ιστορία περὶ cov κάστρου Χερσώγος. Ἡασιλεύοντος Διοχλητιανοῦ ἐν Ῥώμηῃ, ἓν δὲ τῇ Χερσωνιτῶν στεφανηφοροῦντος xal πριυτεύοντος θεμιστοῦ, τοῦ θεμιστοῦ Σανρόµατος, ὁ Ex τῶν Boc- ποριανῶν Κρίσχων, ρου δὲ mal; γενόμενος συν- αθροἰσας Σαρμάτας τὴν Μαιώτιδα λίμνην οἰκοῦντας, ἑστρατ[οπεδ]εύσατο κατὰ Ῥωμαίων, χαὶ χαταλαθὼν τῶν Λλαζῶν χραν, xai πολεμῆσας τοὺς ἑἐχεῖσεν φθάζει καὶ ἕως τοῦ ἽΆλυος ποταμοῦ. Μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ βασιλεὺς Διοχλητιανὸς πορθεῖσθαι τὴν τῶν Λαζῶν χώραν xal τὴν Ποντιχὴν, ἀπέστειλεν &xeioe στρατὸν ἀντιπαρατάξασθαι Σαρµάταις βουλόμενος : ἦν δὲ ἔξαρχος τοῦ στρατοῦ Κώνστας τριθοῦνος * καὶ καταλαθὼν τὸν "Άλυν ὁ Κώνστας σὺν τῷ στρατῷ, χαθέσθη ἐχεῖσε χωλύων Σαρµάτας ἀντιπερᾶσαι τὸν "Αλυν. Καὶ μὴ δυναµένου αὐτοῦ ἀντιπαρατάξασθαι αὐτοῖς, ἐδουλεύετο χαθ) ἑαυτὸν ὁ Κώνστας, μηδαμῶς ἄλλως δύνασθαι τοὺς Σαρµάτας ἑχδιῶξαι, εἰ μὴ τι ΥΕ ix τῶν πλησιοχώρων τῆς Βοσποριανῶν xal τῆς Μαιώτιδος λίμνης τινὰς κατ αὐτῶν ἐκπεμφθῆνα: εἰς πόλεµον, xal τὰς τούτων φαμιλίας ἐχπορθεῖ- ANSELMI BANDURH NOT.£. (54) lta ex me. codice. In editis vero legitur ]) tur, cujus piscationis primam inventionem Heraceli διὰ τοῦ πρωτοσπαθαρἰου Λέοντος xal γεγονότος τρατηχοῦ τοῦ Τζικάνη Ex τῶν αἱρουμένων μῆ ταξι- δευειν. Ἰστέον, εἰς. (55) Conchyliarii, Conchylioleguli, Murileguli, Qui conchas seu purpuram conquirunt οἱ piscan- Tyrio ascribit Chronicon Alexandrinum. Vide Du- cangii utrumque Gloss. (56) Χάραγμα Grecis recentioribus. Pecunia moneta signata. Vide Ducangii Gloss. Grec. Www v m0 7 397 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 308 σθαι, ὅπως ταῦτα ἀχοῦύσας ὁ Σἀνροµάτα: ὑποστρέφῃ A dum incitaret, ut eversas ipsorum familias Sarmata Ex τοῦ πολέμου καὶ ταῦτα μηνύσῃ τῷ βασι)λεῖ, ἐφ᾽ audiens quam ocyssime 3 45 ab armis discederet: ᾧ τε ἀπέστειλε χατὰ τῶν Χερσωνιτῶν, «al τούτους δ.ἠγειρε xarà τῶν Σαρματῶν ὡς πλησιοχώρων aj- τῶν ὄντων, xal πολεμῆσαι τὰς αὐτῶν φαμιλίας, πρὸς τὸ τὸν Σαυροµάταν ἀχούσαντα τὸ τάχος στρέφαι Ex τοῦ πολέμον. Ὁ δὲ βασιλεὺς Διοκλητιανὸς ταῦτα ἀχούσας, ἁπ- ἐστειλειν εὐθέως xatà τῶν Χερσωνιτῶν προτρεπό- µενος συμμαχῆσαι αὑτῷ, καὶ ἀπελθόντες τὴν Βος- ποριανῶν xal Σαρματῶν χώραν ἑἐχπορθῆσαι, καὶ τὰς τούτων φαμιλίας αἰχμαλωτίσαι. Στεφανηφοροῦν- τος bb τότε χαὶ πρωτεύοντος τῆς Χερσωνιτῶν χώρας Χρήστου τοῦ Παπίου, οἱ Χερσωνῖται τοῖς τοῦ βᾳσι- λέως ῥήμασιν ἀσμένως ὑπαχούσαντες, ἐμηχανῶντο λοιπὸν ποίῳ τρόπῳ δυνηθεῖεν τήν τε τοῦ Σαυρομάτου πόλιν Ἡόαπορον xat τὰ της Μαιώτιδος καστέλλια T1paAa6ely* χαὶ συναθ ῥοίΐσαντες τοὺς τῶν πλησιρχώ: ων χαστελλίων ἄνδρας, xal κατασχευάσαντες ἄρ- µατα πολεμιχὰ, xal ἐνθέντες ἓν αὐτοῖς τὰς λεγοµέ- vag χειροθολίστρας (97), παρεγένοντο κατὰ τὴν Ἑοσποριανῶν πόλιν xal ποιῄσαντες ἐγκρύμματα διὰ τῆς νυχτὸς ὀλίγιστοι προσῆφαν τὸν πόλεμον τῇ πόλε:, χαὶ τε'χομ1χήσαντες ἀπὸ ὄρθρου ἕως ὥρας τρίτης ἑτεκμέραν-ο τοῦ φυγεῖν, ph προτδέξαντες τὰς bv τοῖς ἅρμασι κατεσχευασµένας χειροθολίστρας" xai 65 τῶν ἐν τῇ Βοσπόρῳ νοµισάντων ὡς δι ὁλι- γότητα ἠττημένους φεύγειν τοὺς Χερσωνίτας, χατα- θαῤῥήσαντες ἑαυτῶν, ἐςήεσαν πρὸς δίωξιν αὐτῶνο Οἱ δξ Χερσωνῖται ἵρέμα, φησὶ, φεύγοντες, ταῖς χει” ροθ0λέστραις τοὺς διώχοντας ἀνήλ:σχον Βοσπορ:α- νοὺς, ἀναστάντες δὲ καὶ οἱ ἐνεδοεύοντες Χερσωνῖτας, xai περιχυχλὠσαντες τοὺς Βοσποριανοὺς, πάντας αὐτοὺς χατέσφαξαν, xal ὑποστρέφαντες χατέλαθον «hv Βόσπορον, ὁμοίως δὲ καὶ τὰ πρὸς vt,» Μαιώτιδα λίμνην καστέλλια, xat πάσας τὰς φαμιλίας τῶν Σαν- ροματῶν, xaX ἐχαθέξοντο ἓν τῇ Βοσπόρῳ µιδένα τοῦ λοιποῦ κατασφάζοντες πλην τῶν πολεμησάντων᾽ xaX ἐχόμενοι τὴν Βόσπορον ἐφύλαττον αὑτήν. Ἡμε- ρῶν 66 τινων διαγενοµένων, λέγει Χρῆστος ὁ τοῦ lMa- «lou ταῖς τῶν Σαυροματῶν γυναιξὶν, ὅτι 'Ημεῖς οὐχ ἔχομεν χρείαν ὑμᾶς πολεμεῖν, ἁλλ᾽ ἐπειδῆ ὁ Σαυρό- µατος ἀπῆλθε τὴν τῶν Ῥωμαίων χώραν πορθῆσαι, κούτου χάριν προτραπέντες ἡμεῖς παρὰ τοῦ βασι- λέως Ῥωμαίων, ὡς ὑπήῆχκοοι αὐτοῦ ὄντες, ἐπολεμή- σαμεν ὑμᾶς. "Eàv οὖν θέλητε ζῆσαι iv. τῇ πόλει ὑμῶν, δεῦτε ἀποστέλλωμεν πρέσθεις πρὺς τὸν χύ- ριον ὑμῶν Σαυρόµατον, ἐφ᾽ ᾧ τε αὐτὸν ποιῆσαι εἰρή- νην μετὰ τῶν Ῥωμαίων ἐπ ὄψεσι τῶν πρέσθεων ἡμῶν, xal ἀναχωρῖσαι τῶν ἐχεῖσε, xal ἡμεῖς ἀφίε- μεν ὑμᾶς, χαὶ ἀπερχόμεθα ἐν τῇ πόλει ἡμῶν. Ωὕτω μέντοι προπέµποντος Σανρόµατος ἑνταῦυθα τοὺς πρέσθεις ἡμῶν, xal μετὰ τών ἰδίων ἀνθρώπων µη- νύων ἡμῖν τὰ τῆς εἰρήνης, καὶ οὕτως ἀφίωμεν ὑμᾶς, xal ἀναχωροῦμεν᾽ εἰ δὲ καὶ ὀυκιμάσῃ Σαυρό- paco; δόλῳ τινὶ ἔρχεσθα:, ὡς νοµίζων ἡμᾶς ἐνταῦθα συγχλεῖσαι xal ποκεμῆσαι (58), xal γνῶμεν τοῦτο B C D Uno. Quod cum ad Diocletianumimperatorem delatum esset, confestim ad Chersonitas misit, ut auxiliaren- tur sibi petens, οἱ Bosporianorum Sarmatarumque familias delerent, ac subjugarent Chersonitz vcro, qui tunc temporis proteuontem habebant Chrestuin Papiz filium, imperatoris petitione benigne audita, de capienda Sauromatarum uNb»e Dosporo, ac occupandis Maotidis paludis oppidis consilium ceperunt, collectaque a finitimis oppidis manu, fabricatis curribus bellicis, impositisque chirobo- listris, ad Bosporaniorum urbem accesserunt, po- silisque insidiis noctu pauci pugna inita, et muro oppugnato a mane ad horam usque tertiam fugz signum dederunt, relictis in. curribus chiroboti- stis. Bosporiani itaque rati propter paucitatem victos fugere Chersonitas, fidentiores facti ad per- sequendos egressi sunt. At Chersonitz:e. pedetentim fugientes c:;irobolistris suis insequentes Bosporia- nos conficiebant ; surgentesque illi qui in insidiis, eosque cireumdantes, ad unum omnes Dosporia- nos occiderunt, atque ita regressi Bosporum ce- perunt, cunctaque quie ad. Miotida paludem op- pida, Sarmatarumque familias, et Bospori conse- derunt, nemine de reliquo interfecto, nisi qui — in armis deprehensus fuisset. Alque hoc quidem modo Bosplioro potiti cam servarunt. Diebus vero aliquot elapsis Chrestus Papixw filius Sarmatarum uxoribus dixit : Nihil opus est nos bellum vobiscum gerere, sed Sauromato lRRhomanorum terram vastanute, jussum nobis fuit a Romanorum imperatore, ut tanquam cjus subditi armacontra vos sumeremus, et vos debellaremus. Si igitur in urbe vestra vivere velitia, agite ad dominum veatrum Sauromatum legatos mittamus, ut. pacem cum Romauis faciat presentibus nostris legatis, atque illinc discedat, vosque a nobis in urbem nostram redituris dimit- tamini, Et Sauromato legatos nostros remittente cum suis qui de pace signiflcent, dimittemus vos, ac discedemus. Sed si voluerit Sauromatus dolo aliquo circumventos liic concludere, belloque. in- festare, nosqne id perexenbitores nostros cogno- verimus, omnes vos a maximo ad minimum tru- cidabimus, atque ita Linc abibimus : neque quidquam porro Sauromato id proderit, familia omni et urbe amissa. llis auditis Sauromati uxores 146 serio rem fieri curarunt, miseruntque Cher- sonitze cum Bosporianis legatos quoquee suis quin- que, qui rem ei totam exponerent ; cumque juxta lalyn flumen ad Saucomatum venissent, quscun- que adversus Bosporianos gesta essent a Cheiso- ANSELMI BANDURII NOTAE. (51) Sic in ms. et etiam pauio infra ; at in editis hic legitur, τὰς λεγομένας βολίστρας. Xetpo6o- λίστρα autem sunt machina bhellicze seu. balliste species. Gloss. Gr. Lat. χειροθακίστρα, Falarica. - Vide SalmasiumDe militia pag. 224. (68) Sic ex ms. codice. In editis deest particula x2. - t. * 3:6 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 406 nitis, annuutiarunt. Ille vero animi anxius, veluti A διὰ τῶν σχουλκατόρων (59) ἡμῶν, πάντας ὑμᾶς ἀπὸ reficere Chersonitarum legatos ab itinere fessos cupiens, dixit ipsis : Cum fatigati sitis, vole re- quiescere vos paucos dies, et deinde quacunque dixistis effecta reddam. Hinc autem discedite ad Romanos, ab iisque discite, et persuadete vobis veracem me esse, neque mentiri. Chersonita vero ad Constantem profecti cum Sauroinati legatis, de jis qux inter ipsos gesta sunt interrogantnr, nun- dantque Constanti omuia qus cum Bosporianis οἱ Mazotidis paludis accolis egissent, et quo pacto Sauromati familias cepissent, isque hac necessitate compulsus ad' pacem veniret. Quibus auditis Con- stans admodum contristatus inquit Chersonitis : Quid mihi prodest de reliquo auxilium vestrum, quandoquidem pepigi me ipsis tantum auri datu- rum ? Respondent ei Chersonitze : Noli contristari, domine, nam si vis dissolvemus pactum de pen- denda pecunia. Eoque interrogante, qua id ralione fieri posset, dicunt ei Chersonite, siguificiret Sauromato , etiam inter se pacta exstare, quando- quidem ipsius causa expensas fecisset, damnaque multa passus esset, exercitu Roma eo usque per- ducto, itaque illa solveret, ipse vero familias cunctas, urbemque suain reciperet. Latus liac re Constans consilium secutus Sauromato hiec. de- nuntiat, Quibus auditis, Sauromatus animo contri- status respondit, neque dare se quidquam, neque accipere item velle : mitteret tantum Chersonítas, ut ipse iude discederet. Inquiunt Constanti. Cher- sonite : Ne dimittas nos, antequam captivos om- nes acceperis. Tum Constans Sauromato renun- tavit, sibi captivos omues mitteret, tum 56 Cher- sonitas dimissurum promittens. Qux ubi audisset Sauromatus o:mmes captivos quotquot essent. vel invitus dimisit. Quos cum accepisset Constans, duobus Chersonitarum legatis apud se retentis, ezteros ad Sauromatum misit, isque ad illorum adventum ο Lazorum regione quosdam una cum suis destinavit, quibus Bosporus familieque tra- derentur; ipse vero cum exercitu iter ordinate instituebat, 1447 ut Chersonitze familias confer- tim traderent et postea recederent. μιχροῦ ἕως μεγάλου χατασφάξοµεν, καὶ οὕτως áva- χωροῦμεν τῶν ἐντεῦθεν καὶ τί τὸ λοιπὸὺν Σαυρο- µάτῳ ὄφελος τῆς φαμιλίας αὐτοῦ πάσης xal τῆς πό- λεως ἀπολλυμένης ; Al δὲ γυναῖχες Σαυροµάτου παῦτα ἀχούσασαι, σπουδαίως *outo γενέσθαι παρ: εσχεύασαν * xal δὴ ἁποστέλλουσιν οἱ Χερσωνῖται μετὰ Βοσποριανῶν xal ἰδίους πέντε πρέσξεις πρὸς Σαυρόµατον, μηνύοντες αὑτῷ τὰ γενόµεα xal λε: χθέντα, xa δη τῶν πρέσθεων χαταλαδόντων τὸν Σαυρόµατον κατὰ τοὺς τοῦ "Aluog ποταμοῦ τόπους, ἀνήνγειλαν αὑτῷ πάντα τὰ γενόµενα xazà τῶν Bo- σποριανῶν παρὰ τῶν Χερσωνιτῶν (00). Ὁ δὲ ἐν πολλῇ στενώσει γενόμενος, ὡς δήθεν, φησὶ, βουλό- µενος τοὺς τῶν Χερσωνιτῶν πρέσθεις Ex τῆς ὁδοι- πορίας ἀναπαῦσαι, λέχει αὐτοῖς Ἐπειδὴ χοπωµέ- vot. ἔστε (01), θέλω ὑμᾶς ὀλίγας ἡμέρας ἀναπαῖναι, xai εἶθ᾽ οὕτως πάντα τὰ ὑφ' ὑμῶν λεχθέντα πυιῄσω᾽ ἐντεῦθεν ἀπέλθετε πρὸς τοὺς 'Ῥώμης, xai μάθετε παρ) αὐτῶν, xal πείθεσθε, ὅτι ἀληθεύω ὑμῖν, xaY μὴ Φεύδοµαι. "Tov δὲ Χερσωνιτῶν ἀπελθόντων πρὶς Κώνσταντα μετὰ xal πρέσθεων τοῦ Σανροµάτου, ἐπύθοντο (62) τὰ μεταξὺ αὐτῶν γενόµενα, ἀνῆγγει- λαν δὲ τῷ Κώνστα xal πάντα τὰ ὑπ αὐτῶν κατὰ τῶν Βοσποριανῶν» xa τὴν Μαιώτιδα λίμνην γενό- μενα’ xal τὸ πῶς τὰς φαμιλίας Σαυροµάτου παρέλα- 6ov, καὶ ὅτι τῇ ἀνάγχη ταύτῃ εἰς εἰρήνην ἦλθεν ὁ Σαυρόματος. 'Axoucag δὲ ταῦτα ὁ Κώνστας πἀνυ ἑλυπή/ίη, χαὶ λέγει ταῖς Χερσωνίταις Καὶ τί µοι τὸ ὄφελος λοιπὸὺν τῆς ὑμετέρας συμμαχίας (05), à" ἧς ἐγὼ Ἑποίησα πάχτα δοῦναι αὐτοῖς (64) χρυσίον το- σοῦτον; Λέγουσιν αὐτῷ οἱ Χερσωνῖται' Mi) λυπηθῇς, ἔσποτα, xal, ἓὰν θέλῃς, ἡμεῖς ἀναλύομεν τὸ περὶ τῆς δόσεως πάκτον (65). Λέγει αὑτοῖς ὁ Κώνστας; Καὶ πῶς δυνατόν; Λέγουσιν αὐτῷ ol Χερσωνῖται" Δήλωσον χαὶ αὑτὸς τῷ Σαυροµάτῳ, ὅτι Τὰ μὲν δη μεταξὺ ἡμῶν γενόµενα πάχτα κχεχράτηνται * ἐσεὶ οὖν τῇ αἰτίᾳ τῇ σῇῃ χἀγὼ ἀναλώματα xal (Quia πολλάς ἑποίησα σὺν τῷ στρατῷ ἀπὸ Ῥώμης ἕως ὧδε, δός po: xal σὺ ταῦτα, χἀγώ αοι ἀποδίδωμι τὰς Φαμιλίας σου πάσας, χαὶ τὴν πόλιν cov. Περιχαρὴς δὲ γενόμενος ὁ Κώνστας ἐμήνυσε ταῦτα τῷ Σαυρο- µάτῳ. ᾿Ὁ δὲ Σαυρόµατος ἀχούσας xa λυπτθεὶς σφΊδρα, μηνύει τῷ Κώνστα λέγων, ὅτι Ob θέλω δοῦναι τί ποτ οὖν οὐδὲ λαθεῖν (06): ἀλλὰ µόνον ἀπό- στειλόν pot τοὺς Χερσωνίτας, ἵνα τῶν ἐντεῦθεν ἀναχωρήσω. Λέγουσιν o! Χερσωνῖτας τῷ Κώνατᾳ Μη ἀπολύσῃς ἡμᾶς ἕως ἂν πάντας τοὺς αἰχμαλώτους ἀπολάθῃς. Τότε μηνύει ὁ Κώνστας τῷ Σαυρομάτῳ λέγων, ὅτι ᾿Απόστειλόν pot πάντας οὓς ἂν ἔχεις αἰχμαλώτους, xai ἁπολύω τοὺς Χερσωνίτας. Ὁ δὲ Ῥαυρόματος ταῦτα ἀχούσας, ἄχων χαὶ μὴ βουλόμενος ἀπέλυσεν ἅπαντας οὓς ἂν εἶχεν αἰχμαλώτους ἕως ἑνός. ᾽Απολαθὼν οὖν ὁ Κώνστας ἅπαντας τοὺς πραιδευθέντας, δύο τῶν Χερσωνιτῶν Ἠπρέσδεις «χατασχὼν παρ᾽ ἑαυτῷ, τοὺς ἄλλους ἀπέστειλε πρὸς τὸν Zaupópatov: ὅστις Σαυρόματος παραλαθὼν αὑτοὺς, προ- απέστειλεν ἐκ τῆς τῶν Λαζῶν χώρας μετὰ xol τῶν ἰδίων ἀνθρώπων mob; τὸ παραδοῦναι αὑτοῖς τὴν τς ANSELMI BANDURII NOTE. (89)ZxovXxátopzc. excubitores, vigiles. Sic passi D συμμαχίας. apud Mauricium, et Leonem in Tacticis. 60) lta ms. codex. Locus in editis mutilus. 61) Perperam legitur in editis, ἐπειδὴ χοπώµε- νοι E71. (62) In editis perperam habetur, ἔπείθοντο * et paulo infra κατὰ τῶν pro χατὰ τήν. (65) Perperam habetur in editis, τῆς ἡμετέρας (64) Sic ex ms. In editis perperam legitur, πάχτα δοῦναι αὐτούς, (65) lta ex ms. codice. Perperam habetur in cdi- tis, τὸ περὶ τῆς δύσεως πάχτον. (66) Sicex ms. codice. Perperam in editis legi- tur, ὅτι οὗ θέλω δοῦναι τί ποτ᾽ οὖν λαθεῖν. 401 ΡΕ ADMINISTRANDO PMrEnIO. Ἡόσπορον xai τὰ» Φφαμιλίας αὐτῶν αὐτὸς δὲ Σαυρόµατος τὴν πορείαν μετὰ τοῦ ἔθνους αὐτοῦ 403 ἓν xa- ταστάσει ἐπο.εἴτο, πρὺς τὸ ἀθροίλους τοὺς Χεροαωνίτας παραδοῦναι τὰς φαμιλίας xal ἀναχωρῆσαι. Ol δὲ Χερσωνῖται τοὺς οἰχείους πρέσθεις ὑποδε- A — Clersonitz vero legatis suis in urbe E4pevot £v. τῇ Βοσπόρῳ, xal µεμαθηχότες τὰ γενό- µενα ἅπαντα ὑπὸ Κώνσταντος xal τοῦ Σαυρομάτου, σαρέδωχαν τοῦ Σαυροµάτου ἀνθρώπῳ τήν τε Βόσ. πορον (67) καὶ τὰ τῆς Μαιώτιδος χαστέλλια, καὶ τὰς φαμιλίας πάσας ἀθλαθεῖς, χαὶ χατέλαδον tv εἰ- ρήνῃ τὴν Χερσωνιτῶν. 'O Κώνστας ἀναχωρήσαντος τοῦ Σαυροµάτου ἐκ τῶν Ῥωμαϊχῶν τόπων, xol αὑ- τὸς ἀνέζευξεν ἐπὶ τὴν Ῥώμην, xal ἀνήγγειλε πάντα τῷ βασιλε τὰ ὑπὸ τῶν Χερσωνιτῶν γενόµενα, , προσαγαγὼν xai τοὺς δύο αὐτῶν πρέσδεις, οὕστινας : ἰδὼν ὁ βασιλεὺς καὶ φιλοφρόνως ἀποδεξάμενος. xal τὰ μέγιστα εὐχαριστήσας εἶπεν αὐτοῖς Τί θέλετε παράσχω ὑμῖν τε χαὶ τῇ πόλει ὑμῶν, ὑπὲρ τῆς τοιαύτης εὐνοίας τε καὶ συμμαχίας; Οἱ δὲ εἶπον τῷ βασιλεῖ, ὅτι Ἡμεῖς, δέσποτα (08), οὐδὲν ἕτερον θέ- λομεν, εἰ µή τί γε τοῦτο µόνον αἰτοῦμεν, ἐφ᾽ ᾧ τε δεξιὰς ἐλευθερίας xal ἀτελείας παρασχἐαθαι ἡμῖν ὑπὸ τοῦ xpátouc ὑμῶν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀσμένως ὑποχύψας τῇ αἰτήσει αὐτῶν, ἀφθόνως παρέσχεν ab- τοῖς τὰς τοιαύτας τῆς ἐλευθερίας xat ἀτελείας δεξιὰς, ἁποστείλας αὐτοὺς μετὰ καὶ δώρων µπλείστων χατὰ τὴν Χερσωνιτῶν, ὡς Ὑνησίους ὄντας αὐτοὺς ὑπηχόους τῆς Ῥωμαίων βασιλείας. Ὁ δὲ Κώνστας µεγάλως xal αὐτὸς ὑποδεχθεὶς παρὰ τοῦ βασιλέως Διοχλητιανοῦ ὡς ἀνδρείως παραταξάµενος χατὰ τὸν τῶν Σανυροματῶν πὀλεμον, xal περιφανἠς καὶ ἔ;δο- ξος γενόμενος, μετ’ ὀλίγον τινὰ χρόνον τῆς Ῥωμαίων ἀνεδέχθη βασιλείας, Διοχλητιανοῦ ἐπὶ τὴν Νικομή- δειαν ἐπαναγαχόντος. Κώνστα δὲ τελευτήσαντος (69) ἐν Ῥώμῃ ἐδασίλευσε Κωνσταντῖνος ὁ υἱὸς αὑτοῦ: χαὶ ἑρχομένου αὐτοῦ ἐπὶ τὸ Βυζάντιον, ἀντιστάσεως αὐτῷ ὑπό τινων Ev τῇ Σχυθίᾳ γενομένης, ὑπεμνή- σθη τὸ ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Κώνστα λεχθὲν περὶ τῆς τῶν Χερσωνιτῶν εὐνοίας τε xal συμμαχίας, χαὶ ἀπέστειλε χατὰ τὴν τῶν Χερσωνιτῶν πρέσθεις, ἐφ᾽ ᾧ τε ἐλθεῖν χατὰ τὴν τῶν Σχυθῶν χώραν, xal μλχήσασθαι τοῖς ἀνθεστηχόσιν αὐτῷ. Στεφανηφο- ϱοῦντος δὲ τότε xal πρωτεύοντος τῆς Χερσωνιτῶν Διογένους τοῦ Διογένους, ol. Χερσωνῖται τὴν χέλευ- σιν ἀσμένως πειθαρχήσαντες, πάσῃ σπουδῃ xa- τασχευάσαντες τἀ τε πολεμιχὰ ἅρματα, xal τὰς χειροδολίστρας, χαταλαμθάνουσι τὸν Ἴστρον ποτα- μὸν, καὶ τοῦτον περάσαντες ἀντιπαρετάξαντο τοῖς Bosporo receptis, iutellectoqae quid inter Constantem et Sauromatum actum esset, Bosporum, οἱ Motidis paludis oppida, familiasque omnes illiesas tradi- derunt viris a Sauromato: missis. Constans autem, ubi ex Romani imperii locisdiscessisset Sauromatus, ipse quoque Romam contendit, omniaque a Cher- sonitis acta imperatori indicavit, adductis [ίσα duobus legatis, quos cum vidisset imperator, he- nigne exceptis | gratias maximas egit, inquiens jpsis: Quid vultis. vobis et civitati vestre dem pro tali. benevolentia et auxilio? Tlli vero impc- ratori responderunt : Nihil aliud, domine, petimus, nisi ut. liberi ac immunes simus a tributo. 1Impe- rator autem quam libenter eorum petitioni obse- candans liberos 4ο immunes a tributo fecit, multisque preterea muneribns cohonestatos ad Chersonitas remisit, veluti veros ac fideles im. perii Romani subditos. At Constans magnifice ipse quoque ab imperatore Diocletiano exceptus, veluti re contra Sauromatas praeclare gesta, ct illustris clarusque factss, paulo post in imperium Roma. num successit, Diocletiano Nicomediam secedente. Constante autem mortuo imperator fuit filius ejus Constantinus. Qui cum BDyzantinum venisset, Scytharumque nonnulli rebellarent, revocatis in memoriam qua, a patre Constante audivisset do benevolentia et auxilio Chersonitarum, legatos illis misit, postulans ut contra Scythas arma caperent : ac rebellatores subjugarent. Princeps autem ac pro- tector Chersonitarum tunc temporiserat Diogenes Diogenis fllius, et libenter mandato — Chersonitze obedientes omni studio curribus bellicis cum chirobolistris instructis ad Istrum flumen profe- cli trajecerunt, ac contra hostem tendentes eum. superatum in fugam converterunt. Quibus cogni-. tis. imperator domum cos redire jussit, proteuonti- bus autem Byzantium vocatis gratias maximas egi, dixitque ipsis: Quandoquidem etiam nunc benigne pre nobis laborastis, quemadmodum et pro piis majoribus divinitatis nostre, ecce etiam nos da- tam vobis libertatem et a tributo immunitatem, per regiones. Romani imperii confirmamus ;. prze- terea. damus quoquo statuam auream cum chla- ἀνθεστηχόσι, καὶ ἑτροπώσαντο αὐτούς. Μαθὼν δὲ ὁ p myde imperatoria, fibulatura, et corona aurea, ad βασιλεὺς τὴν ὑπ αὐτῶν γενοµένην τροπὴν, Exé)ev- σεν αὐτοὺς χατὰ τὴν ἐνεγχαμένην ἀπιέναι" τοὺς δὲ τούτων πρωτεύοντας προσχαλεσάµενος κατὰ τοῦ Βυδζαντίου, καὶ εὐχαριστήσας τὰ μέγιστα, ἔφη αὖ- τοῖς Ἐπειδὴ xal νῦν εὐνοϊκῶς ὑπὲρ ἡμῶν ἐχά- µετε, καθὼς xal ἐπὶ τῶν εὐσεθῶν προγόνων τῆς ornatum 148 vestre urbis; item syngrapham nostram super libertate et immunitate tam vestra, quam nautarum vestrorum : insuper propler beuc- volentizx vestrae sinceritatem annulos quoque damus aureos, in quibus expressa majestatis nostrie imago, ut iis relationibus vestris supplicationibusque ANSELMI BANDURII ΝΟΤΑ.. (67) Ita ms. codex. Editi habent, ἀνέλιπον τήν τε ὑύσπορον, etc. (68) Πα in ms. Perperam vero in cditis, ὅτι οὐδεὶῖς, δέσποτα, elc. (69) Κώνσταντος. Constantem vero hic appellat scriptor noster. Constantium Chliorum, ut nemo non videt : et ita. eliam a Zonara vocatur, et iu Menais 21 Maii. i03 CONSTANTINI PORPHYROGENITI μ: sgnalis, quas per occasionem — missuri | estis, A ἡμετέρας θειότητος, ἰδου καὶ ἡμεῖς ἐπικυροῦντες vestros nuntios dignoscere inde possimus. τὰς ἤδη ἐπ᾽ ἐλευθερίᾳ xal ἀτελείᾳ δοθείσας ὑμῖν ἓν ^] Ρωμαίων ix τῆς ἡμετέρας βασιλείας δεξιὰς, παρέχοµεν ὑμῖν καὶ ἡμεῖς ἁνδριάντα Ἰχρνσοῦν μετὰ xal χλαμύδος βασιλιχῆς, xaX Φφιθλατούρας (70), χαὶ στέφανον Ὑχρυσοῦν, πρὸς εὑπρέπειαν τῆς ὑμετέρας πόλεως, μετὰ χαὶ ἐγγράγφου ἡμῶν ἑλευθερίας xal ἀτελείας ὑμῶν τε χαὶ τῶν πλωῖμων ὑμῶν, καὶ πρὸς τὴν γνησιότητα τῆς ὑμῶν εὐνοίας δίδοµεν ὑμῖν xal δαχτυλίους χρυσοὺς ἐκτυποῦντας τὰς ἑμετέρας σεθεῖς εἰχόνας, δι ὧν τὰς κατὰ χαιρὸν μελλούσας ἁποστέλλεσθαι ἡμῖν παρ) ὑμῶν εὖὐ- ἀναφοράς τε καὶ | δεῄσεις σφραγίζοντες ταύτας, γνωρίμους ἡμῖν ἀποδείχνυτε τοὺς ἑαυτῶν πρέσδεις. Praeterea damus quoque singulis annis nervum, et lignumtenue, ferrum, οἱ oleum, ad balistarum vestrarum confectionem : item in alimenta anno- nas mille, ut sitis balistarii; quas annonas et extera consueta quotannis vobis miltemus in Cher- sonem. Chersonit:e vero annonis bbujusmodi aeceptis, inter se liberosque suos divisione facta, numerum constituerunt ; propterea usque ad ho- diernam diem ipsorum filii ad patrum suorum in exercitu complementum in numero militum re- censentur. Atque hoc pacto tunc teinporis Diogenes et qui cum ipso commeatu ac muneribus a Con- stantino Dei amantissimo imperatore instructi, in terram suam reversi sunt, divinos honores secum ferentes. Annis vero aliquot post, Sauromatus Sauromati Criscoroni, qui Lazicam bello iufe- staverat, nepos, collecto ad Maotidem paludem milite contra Chersonitas movit, iujuriam, ut in- quiebat, captivitatis avi sui, qux Diocletiano im- peraute accidit, —ulturus : quare intellecta Cher- sonitsa, qui principem ac proteuontem tunc temporis babebant Byscum Supolichi filium, armis quoque ipsi sumplis obviam οἱ facli sunt in loci Capla nuncupatis, initoque proelio, Deo opitulante, Chersonitze superiores facti Sauroma- tum in fugam converterunt, limitemque in codem loco Capha nominato ubi victoria politi sunt contra Sauromattm, posuerunt, in quo etiam Sauromatus, et. qui cum ipso a praelio superstites erani, nunquam se eum cum armis transgres- suros esse jurarunt ; sed propria ulrosque assi- gnataque sibi sccundum praostitutos terminos loca habitaturos esse. Atque ita Bosporum Sauro- amatus, Chersonitze terram suam repetierunt.. [lis- que ita gestis, rursus post aliquot annos alius Sauromatus cum militum manu ad Mxotidem paludem collecta. surgens bellum contra Clierso- nitas cepit, limitesque cum jurejurando in Ca- pha a primo Sauromato positos, ul nemo contra Chersonitas bell gratia illos praztergrederetur, transgressus est, tanquam ablatam sibi per vim terram vindicaturus — recepturusque. Habebant autem principem ac proteuontem tunc 149 tem- poris Chersonit:e Pliarnacum Pharnaci filium, ar- mis quoque ipsi contra Sauromatum sumptis, e: obviam sibi inutuo facti in praedictis Capha Προσεπιτούτοις δὲ παρέχοµεν ὑμῖν xa0' ἕχαστον ἔτος νεῦρόν τε χαὶ χάναθον, σἰδηρόν τε χαὶ ἔλαιον, ὑπὲρ χατασχευῆς τῶν βαλιστρῶν ὑμῶν χαὶ δίδοµεν ὑμῖν πρὸς ἀποτροφὴν ὑμῶν χιλίας ἀννόνας, ἐφ' ᾧ τε εἶναι ὑμᾶς βαλισταρίους λεγόµενον, ὡς τὰς τοιαύ- τας σιτήσεις τε xal συνηθείας πάσας χαθ) ἕκαστον ἔτος τῶν ἐντεῦθεν μέλλομεν ὑμῖν ἁἀποστέλλειν χατὰ D τὴν Χερσωνιτῶν. Οἱ δὲ Χερσωνῖται τὰς τοιαύτας εἱληφότες ἀλννόνας, εἰς ἑαυτούς τε xol τὰ τούτων τέχνα διαµερίσαντες τὸν ἀριθμὸν συνεστίσαντο' διὰ τὸ xai ἕως τοῦ νῦν τὰ τούτων τέχνα χατὰ τῶν Y0- γέων τῆς ατρατείας συμπ)ήρωσιν ἐν τῷ ἀριθμῷ κα- τατάσσονται. Ἐφοδίοις δὲ χαὶ δώροις πλείστοις τότε τιµηθέντων ὑπὸ τοῦ Οεοφιλοῦς βασιλέως Κωνσταν- τίνου τοῦ τε Διογένους xal τῶν σὺν αὐτῷ, χατέλα- 6oy τὴν Χερσωνιτῶν ἀποχομίσαντες xal τὰς θείας φιλοτιµίας. Μετὰ δὲ χρόνους τινὰς τοῦ ταῦτα YeYo- νέναι, Σαυρόµατος ὁ ἔγγονος Σχυρομάτου τοῦ Kp:- σκορόνου (71) τοῦ πολεμήσαντος τῆν Λαζιχὴν, συν: αθροίσας πόλεμον Ex τῆς Μαιώτιδος λίμνης ἐπανέστη τοῖς Χερσωνίταις, βουλόμενος, φηαὶ, την τῆς αἰχμ- αλωσίας ὕθριν τοῦ olxclou πάππου ἑἐχδικῆσαι τὴν παρ αὐτῶν ἐπὶ Διοχλητιανοῦ τοῦ βασιλέως Υενομέ- νην. Μαθόντες δὲ τοῦτο οἱ Χερσω»ῖται, στεφανηφο- ροῦντος τότε καὶ πρωτεύοντος τῆς Χερσῶνος Βύσχου τοῦ Σουπολίχου, ἀντιπαραταξάμενοι xat αὑτοὶ ὑπῆν- τησαν τῷ Σαυρομάτῳ ἔξω ἓν τοῖς τοῦ λεγομένου Καφᾶ τόποις, xat πολεμήσαντες μετὰ αὐτοῦ, τοῦ coU τοῖς Χερσωνίταις βοηῦοῦντος, ἑνίχησαν τὸν Σαυρόματον καὶ ἐδίωξαν, θἤσαντες καὶ ὀροθεσίας ἐν τῷ αὐτῷ λεγομένῳ Καφᾷ ἐν ᾧ τόπῳ πολεμἠσαντες τὸν Σαυ- ρόµατον ἑνίχησαν (73): &v ᾧ καὶ ὄρχους ἐπετέλεσεν ὁ αὐτὸς Σαυρόµατος xal οἱ σὺν αὐτῷ ὑπολξ:φθέν- τες, τοῦ µηχέτι αὐτοὺς χάριν πο)έμον ὑπερθαίνειν τὰς μεταξὺ αὐτῶν τεθείσας ὀροθεσίας, ἀλλ ἕχαστου αὑτῶν τοὺς ἰδίους ἔχειν τόπους πρὸς τὰς τεθείσας D ὁροθεσίας. Καὶ οὕτως ἀν:χώρησεν ἐπὶ τὴν Dósnopov ὁ Σαυρόµατος, καὶ οἱ Χερσωνῖται εἰς τὰ ἴδια. Καὶ δῆ τούτων οὕτω Ὑενομένων, πάλιν μετὰ χρόνους τινὰς ἕτερος Σαυρόµατος ἀναστὰς χαὶ σὺν αὐτῳ πλῆθος ἀνδρῶν ix τῆς Μα:ώτιδος λίμνης παρετά- ξατο πόλεμον κατὰ τῶν Χερσωνιτῶν, xal παρελθὼν τὰς μεθ) ὄρχου τεθείσας ὀροθεσίας &v τῷ Καφᾷ ὑπὸ τοῦ πρώτου γενομένου Za»popátou, τοῦ µηδένα noti ἐπιχειρῆσαι τῶν Βοσποριανῶν πολέμου χάριν ταύ τας ὑπερέῆναι, οὗτος ὁ Σαυρόµατος ὑπερέδη, ὡς οἷα ANSELMI DANDURII ΝΟΤΑ.. (10) Φιθλατούραν dixit Porphvroyepjtus, quod φ.θλατούριον Suidas, qui interpretatus «τριδόλαών Περσικὀόν. (71) Hie princeps Bosporianus initio hujus ca- pitis appellatur a. scriptore nostro Κρίσχων "Opou παῖς, Criscon Ori filius; uude puto hic. duo illa verba in unum ab indocto scriba couflata. (72) Ms. colex sic. Locus in editis mutilus. 105 ΡΕ ADMINISTRANDO IMPERIO. 406 βουλόμενος tv μετὰ βἰας αὐτῷ ἀφαιρεθεῖσαν γῆν A locis, in montibus utrique constiterunt. Sauro- ἐχδιχῆσαι xal ἁπολαθεῖν, χαὶ 0t ἐν τοῖς τότε χαιροῖς στεφανηφοροῦντος xai πρωτεύοντος τῆς Χερσωνιτῶν Φαρνάχκου τοῦ Φαρνάχου, ἀντιπαρετάξαντο xal οἱ Χερσωνίῖται τῷ Σανροµότῳ, χαὶ ἁπαντήσαντες ἆλ- λήλοις ἐν τοῖς τοῦ προειρηµένου Καφᾶ τόποις, ἕστη- σαν ἑχάτερα τὰ µέρη ἓν τοῖς ὄρεσιν. Ὁ δὲ Xaupópa- τος ὢν μέγας τὴν ἡλιχίαν ἐθάῤῥησεν ἑαυτῷ, xa ἐμεγαλαύχει, χατὰ τῶν Χερσωνιτῶν φρναττόµενος, θαῤῥῶν ἅμα καὶ ἐπὶ τῷ ἀπείρῳ πλήθει τῷ μετ αὐτοῦ ὄντι ὁ 6b Φάρναχος μικρὸς fjv τῇ ἡλιχίᾳ χατὰ΄ τὸν Σαυρόµατον, xal ἰδὼν τὸ πλῆθος τοῦ Σαυ- ῥροµάτου, ἐσχέφατο μετὰ τοῦ ἰδίου στρατοῦ, ἐφ᾽ ᾧ τε μονοµαχῆσαι αὐτὸν μετὰ τοῦ Σαυροµάτου, xaY μὴ ἄπειρον πλῆθος ἀπολέσθαι, Καὶ 65 σχέψεως τοιαύτης γενομένης, δηλοῖ ὁ Φάρναχος τῷ πλήθει Σαυροµά- του λέγων, ὅτι Τίς χρεία ἑστὶ τοσούτου ὄχλου γενέ- σθαι ἀπώλειαν;, Οὐ γὰρ ὑμεῖς οἰχείᾳ προαιρέσει πρὸς τὸν πόλεµον ἑτράπητε, ἀλλὰ Σαχυρόµατος ὑμᾶς προετρέφατο. θελήσατε οὖν τοῦτον παραχαλέσαι τοῦ μονομαχῆσαι μετ ἐμοῦ. xal ἐὰν διὰ τοῦ Θεοῦ δυνηθῶ αὐτὸν, ὑμεῖς ἀναχωρεῖτε εἰς τὰ ἴδια ἆθλα- θῶς, xal αὐτὸς xal fj πόλις αὐτοῦ ὑπέπεσάν por εἰ δὲ xai δυνηθῇ µε αὐτὸς, καὶ οὕτως ὑμεῖς ἀναχωρεῖτε εἰς τὰ ἴδια, χαὶ αὐτὸς ἐπέδη ἐν τοῖς ἐμοῖς. Ὁ δὲ ὄχλος τῶν Zaupopatuw ἡδέως τοῦτο ἁποδεξάμενος προετρέφατο τὸν Σαυρόµατην μονομαχῆσαι μετὰ τοῦ Φαρνάκου. Ὁ οὖν Σαυρόµατος μαθὼν μικρὸν πάνυ ὄντα τῇ ἡλιχίᾳ τὸν Φάρναχον, ἑαυτὸν δὲ ὑπερ- Μ:Υέθη, ἐχάρη ἐπὶ τούτῳ πεποιθὼς τῇ οἰχείᾳ δυνά- σ μτε, xal οἷς ἐχέχρητο ὅπλοις κατατεθωραχισµένος. Καὶ τούτων οὕτως δοξάντων, λέγει ὁ Φάρναχος τῷ Dio στρατῷ, ὅτι "Όταν χατέλθω διὰ τοῦ θεοῦ εἰς τὸ μονομαχΏσαι, xal ἴδετε ὅτι ὁ Σαυρόµατος τὰ νῶτα αὐτοῦ ἔχει πρὸς ὑμᾶς, χαὶ τὴν ὄψιν πρὸς τοὺς ἰδίους, ἐγὼ δὲ τὴν ὄψιν µου πρὸς ὑμᾶς, xal τὰ νῶτά µου πρὶς τοὺς ἑναντίους, ἅπαντες ὑμεῖς βάλλετε µίαν xpavYhv (75), xal µόνον λέγοντες τὸ, ἆ, ἆ, xa μὴ δευτερώσητε ἐπὶ τῇ χραυγῇ. Καὶ δη χατελθόντων αὑτῶν ἀμφοτέρων ἓν τῷ πεδίῳ πρὸς τὴν µονοµα- χίαν, καὶ τραχτευόντων ἑαυτοὺς, χαὶ τοῦ Φαρνάχου Ysvopévou εἰς τὸ τοῦ Xaupopátou µέρος, xal Σαυρο- µάτου εἰς τὸ τοῦ Papváxou, ἔδωχεν ὁ τοῦ Φαρνάχου στρατὸς µίαν φωνὴν τὸ, ἆ, à. Ὁ δὲ Σαυρόµατος τῆς matus vero , et corporis magnitudine οἱ militum multitudine fretus, insolenter Chersonitis insulta- bat. At Pharnacus, statura exiguus pre:e Sauromato, ejusque copias considerans, consilio cum suis inito statuit, ne infinita multitudo periret, singnlari cerlamine eum Sauromato pugnare; reque con- stituta militibus Sauromati nuntiat Pharnacus. non opus esse υἱ tanta multitudo 'pereat, neque sponte iHos sua, sed Sauromati impulsu ad bellum venisse : mallent itaque ipsi auctores esse, ut ad. singulare certamen descenderet, et si Deo opitu- laute eum vicero, vos domum incolumes repetetis, ipse vero ac ejusdem urbs mihi.subjicientur, et e contrario [οἱ ipse me superaverit, vos etiam ita domuin redibitis, et ipse terram meam occupabit. Hac rescum grata Sauromatis esset, Sauromato singulare certamen inire cum Pharnaco suaserunt. Sauroinatus itaque , cognito exigu:e staturze Phar- nacum esse, magnitudine sua, viribusque, et ar- mis, quibus utebatur fretus, conditionem !ztus accepit. Pharnacus autem pugnaturus militibus suis dixit: Ubi cum bono Deo singulare certa- men ingressus fuero, Sauromatumque tergo vobis obversum, facie vero suis videbitis, ego autem faciem vobis, tergum hostibus obvertero, uno ore omnes clamabitis A A; neque hunc clamorem iterabitis. Cum itaque in campum ad singulare cerlamen uterque venissent, interque se depugma- rent, Pharnaeusque Sauromati, et Sauroinatus. Pharnaci partibus obversus esset, uno ore Phar- naci miles exclamavit Α A: quo clamore audito, Sauromatus convertit se ut videret quisnam esset hic clamor ad certamen compositus qui in. Phar-.. naci exercitu sublatus : dumque se converteret; diducta paululum cassidis lamina, e vestigio -- conto eum Plarnacus percussit, et occidit, Cum autem Sauromiatus cecidissel, equo descendens Pbarnacus caput ei amputavit. Victorque exsistens Mzeotidis paludis quidem populum dimisit, Dospo- rianos vero in vinculis detinens, capla eorum terra limitesin Cybernico supra Chersonitas statuit, quadraginta tantum milliarium terram ipsis relin-- quens, manentque isti limites in hodiernum usquo- ANSELMI DANDURII NOT. (759) Et paulo infra idem Constantinus, μίαν D moris auctorem innuit Constantinum Magnum [ιν quviv* Auna item Comnena lib. viu, pag. 292, μιᾷ φωνῆ' Ea quippe fuit et veterum tacticoruimn sententia, hostes terreri. si cum. telorum jactu cla- moris horror accesserit, ut est apud Vegetium lib. ii, Cap. 18, hisque consona tradit et Leo in Tact. cap. 20. $ 114. Erat. autem clamor iste permistus exhortatione, quemadmodum ait Sallustius de Bello Jugurtb. Unde παραχελευσμὸς dicitur Constantino Manassz. Interdum ἀλαλαγμὸς, et λαλαγὴ ᾿Αρεϊκή], Ἐνυάλιος χἐλαδος, Heliodoro lib. 1, Barditum vo- cabant Galli antiqui, ut scribit Tacitus. Ex quo autem in orbem Christiana religio invecta fuit, de- sierunt confus.e ill: et incerte a militibus ad fidu- ci specimen, vel notam, proferri solite voces, subiitque in earum locum uno omnium ore ο- lum missa divini auxilij deprecatio. Hujus autem sehius lib. iy de Vita ejusdem Constantini cap. 19 et 90, et in Oratione de ipsius Augusti laudibus. dum scribit suis precepisse militibus, ut jn pugna procinetu bacce oratione Deui sibi iu preelits pro- pitium conciliarent : Σὲ µόνον οἴδαμεν θεὸν, σὲ βα- σιλέα Ὑνωρίζοµεν, σὲ βοηθὺν ἀναχαλούμεθα, παρὰ Goo τὰς νίχας Ἱράμεθα, etc. Atque linc quidem apud Christianos Invaluisse putant nonnulli, ut proelia omnia a Dei invocatione ausptcarentur. Sed falluntur, quippe quilibet populus ab invocatione divina proelia auspicabatur ; populus electus ab in- vocatione veri Dei, uL passim sacrze Litterz testan- tur: Graci vero pzeanes duos canebant, alterum ante prelium Marti ; alterum post proeliuin Apol- liti οἱ Diana. 4g] CONSTANTINI PORPHYROGENIT! 408 diem, cum priores illi, quos 150 dixi, in Capha A τοιαύτης φωνῆς ἀχούσας, περιεστράφη ἰδεῖν ἑναγώ- sint. 45y Σαυρόματον ttv ἑαυτοῦ ὄψιν εἰς τὰ ὁπίσω, δ(ηνοίχθη μιχρὸν τὸ τοῦ Χχασσιδίου αὐτοῦ πέταλον, εὐθέως ἐπιδράμὼν ὁ Φάρνακος ἔδωχε τῷ χόντῳ τὸν Σαυρόµατον, xai ἀνεῖλεν αὐτόν. Πεσόντος δὲ Σαυῤομάτου, πατελθὼν ὁ Φάρναχος τοῦ ἵπππου ἀπεχεφάλισεν αὐτόν' xal Υενόμενος ἐγκρατὴς τοῦ λέμου, τὸ μὲν πλῆθος τῖς Μαιώτιδος ἀπέλυσε, τοὺς δὲ τῆς Βοσπόρου αἰχμαλώτους λαθὼν, xai thv αὐτῶν ἀφελόμενος, ἐν Κυθερνικῷ ἄνω τῆς τῶν Χερσωνιτῶν ὁροθεαίας ἔστησεν, ἄχρι τεσόαράχοντα νιος τίς ἡ γενομένη κραυγή’ ἐν δὲ τῷ περιατρέψφαι καὶ τοῦ qt0- γην καὶ µόνον μιλίων γῆν αὐτοῖς ἑάσας' αἴτινες ὀροθεσίαι µέχρι τοῦ νῦν διαµένουσι αἱ δὲ εἰρημέναι πρῶται ὀροθεσίαι ἓν Καφᾷ εἰσιν ἀποκχείμεναι. Paucis .vero Bosporianorum apud se retentis, agricultura causa, Pharnacus reliquos omnes misericordia ductus ad sua redire permisit; qui reversi pro beneficio tali benevolentiaque statuam ei in Bosporo posuerunt, Atque ex eo tempore in posterum Sauromat: Bospori imperium amise- runt. His ita gestis, principatuni apud Chersonitas B tenente ac protenonte Lamacho, apud Bosporianos vero regnante Asandro, male omnino adversus Chersouitas »ffecti Bosporiani cum quiescere ne- quaquam posseut, semperque aliquo modo capti vitates suas ulcisci studerent, cum intellexissent filiam Lamacho unicam esse Gyciam , filiosque haberet Asander, affinitatem contrahere meditati sunt, nt. hoc nimirum pacto libere in Chersoni- tarum terram ingressi vindictam sumerent. Mit- tunt itaque legatos ad Chersonitas suasuros, quan- doquidem vera amicitia inter ipsos esset, eamqe sine dolo colerent, affinitatem secum contraherent, et vel Lamachi principis ipsorum filiam Asandri domini sui filio darent, vel eum apud se accipe- rent; sic enim cognitum iri, fldem inter ipsos con- stitutam esse, berili filio suo apud eos commorante, Responderunt vero Chersonit» filiam se ipsis dare non posse; quod si autem aliquem ex Asandrti regis sui filiis dare generum vellent, accepiuros esse, illa quidem conditione, ut qui venturus esset, reditum ad Bosporianos tentaro numquam posset invisendi compellandique patris sui causa : si id nihilominus tentaverit, ipsa hora moriatur. Hoc pacto dimissi legati, domumque reversi, cum quid aclum esset signiflicassent, iterum ad Chersonitas Asander misit inquiens: Quod si verum dicerent, atque bona fide agerent, Lama- thusque filio 1najori suo filiam uxorem dare vel- Ὀλίγους δέ τινας κατασχὼν Tap ἑαυτῷ τῶν Βοσποριανῶν ὁ Φάρναχος γεωργῶν ἕνεχα , τοὺς ἅλ- λους ἅπαντας οἴκτου ἀξιώσας, ἀπέλυσε χατὰ τῶν Βοσποριανῶν ἀπελθεῖν' οἵτινες ἀπολυθέντες ὑπὸ τοῦ Φαρνάχου ὑπὲρ τῆς τοιαύτης εὑεργεσίας xat φιλαν- θρωπίας αὐτοῦ τῆς εἰς αὐτοὺς Ὑενοµένης, στήλην αὐτῷ Ίγειραν Ev τῇ Βοσπόρῳ. Ἔκτοτε οὖν λοιπὸν 1 τῶν Σαυροματῶν iv τῇ Βοσπόρῳ βασιλεία χαταλύθη. Τούτων δὲ οὕτω γενοµένων, Λαμάχου στεφανηφο” ροῦντος καὶ πρωτεύοντος τῆς τῶν Χερσωνιτῶν, ἸΑσάνδρου δὲ τῆς Βοσποριανῶν βασιλεύοντος, χσχίᾳ πολλῇ µεμεστωμένοι οἱ Βοσποριανοὶ κατὰ τῶν Χερ- σωνιτῶν, καὶ μηδαμῶς δυνάµενοι τῇ πονηρίᾳ Ἶρε” μεῖν, ἔσπευδον ἀεὶ ερόπῳ τινὶ τὴν ἀνταμοιθὴν τῶν αἰχμαλωσαιῶν τοῖς Χεραωνίταις ἀποδοῦναι καὶ 05 µεμαθηχότες ἔχειν θυγατέρα μονογενῆ env Γυκίαν, ἔχοντος δὲ καὶ τοῦ Ασάνδρου υἱοὺς, ἐμηχανῶντο ἐπιγαμθρίαν ποιήσασθαι, ὅπως διὰ τούτου ἀδεὼῶς ἐιθαίνοντες tfj Χερσωνιτῶν ἀμύνασθαι. Καὶ 61) ἁποστέλλουσι πρέσθεις χατὰ τὴν Χερσωνιτῶν παρα- καλοῦντες: 'Eàv οἴδαμεν ὅτι ἀγάπη ἀληθὴς μεταξὺ C ἡμῶν ἐστιν, καὶ ἀδόλως πρὸς ἀλλήλονς ἔχομεν, ἔπι- γαμθρεύσομεν ἑαυτοῖς' χαὶ δότε ἡμῖν εἰςνύμφην την θυγατέρα Λαμάχου τοῦ πρώτου ὑμῶν, ἕνεχεν του νἱοῦ 'Acávópou τοῦ χυρίου ἡμῶν, f| λάδετε αὐτὸν αὐτόθι εἰς γαμθρὸν, χαὶ οἵἴδαμεν ὅτι πιστὸ ἔχομεν εἰς ἀλλήλους, τοῦ υἱοῦ τοῦ βασιλεύοντος μεθ) ὑμῶν. Λέγουαιν αὐτοῖς οἱ Χερσωνῖται, ὅτι Ἡμεῖς πρὺς ὑμᾶς θυγατέρα ἡμῶν δοῦναι οὐκ ἀνεχόμεθα" εἰ δὲ ix τῶν υἱῶν ᾿Ασάνδρου τοῦ βασιλέως ὑμῶν θέλετε δοῦναι ἡμῖν εἰς γαμθρὸν, δεχόµεθα" οὕτω μέντοι μὴ δυναµένου ἔτι τοῦ υἱοῦ ᾿Ασάνδρου τοῦ ἀρχομένου πρὸς ἡμᾶς ἐπιγαμθρεύσασθαι, χαιρῷ οτε f) χρόνῳ πειραθΏναι τοῦ ὑποστρέφαι κατὰ τὴν τῶν Βοσπο- ῥιανῶν, χάριν ἑπισχέψεως fj προσηγορίας τοῦ οἱ- let, eum se illuc missurum esse, Erat autem illis p Χείου πατρός εἰ δὲ τοῦτο βούλει πάντως, ὅτι τῇ temporibus Lamachus, ut ferebatur, dives admo- dum auro et argento, famulis, et ancillis, equis ac fundis quamplurimis, et in quatuor regioni- bus domum habebat in latitudine et longitudine usque infra Susa. qua dicebatur, ubi ctiam in muro propriam januam habebat οἱ qnatuor portas magnas ad introitum et exitum cum aliis ostiolis splendidis ; ita ut pecoribus ejus in urbern venien- tibus, singuli armentorum greges, equorumque et equarum, boumque et bucularum, oviumque οἱ bsinorum, suas quique per portas introirent et &d proprium stabulum discederent. (pa ἀποθνήσχει,. Tov δὲ πρέσθεων ἀπολνθέντων καὶ χαταλαθόντων τὴν Βοσποριανῶν, καὶ ταντα ἀναγγελλόντων, ἀπέότειλε πάλιν ὁ ΄Ασανδρος πρέ- σδεις λέγων τοῖς Χεραωνίταις, ὅτι Ἐὰν ἀληθῶς λέ- γετε, καὶ πιστοποιεῖτέ µε, ὅτι Λάμαχος ἀνέχεται ζεῦξαι τὴν θυγατέρα αὐτοῦ τῷ μειζοτέρῳ pou υἱῷ, ἁποστελῶ ὑμῖν αὐτὸν ἐχεῖνον αὐτόθι ἐπιγαμδρεύσα» σθαι, Ἡν δὲ Λλάμαχος τοῖς τότε xatpole, ὡς λόγος, πλούτῳ πολλῷ χομῶν Ev τε χρυσίῳ καὶ ἀργνυρίῳ, παισί τε καὶ Παιδίσχαις, xal ἁλόγοις διαφόροις, καὶ κτήµασι πολλοῖς, xai τέσσαρσι δὲ ῥεγεῶσι τὸν οἶκον αὐτοῦ ἐπικρατεῖν ἐν πλάτει xal µήχει, ἕως κάτω Ἰῶν λεγομένων Σονσῶν, ἐν of; καὶ ἰδίαν πύλην εἶχεν iv τῷ τείχει, καὶ τἐσσαρας- πυλεῶνας μεγάλους 400 ΡΕ ADMINISTRANDO IMPERIO. 110 εἰς τὴν εἴσοδον καὶ τὴν ἔξοδον, σὺν ἑτέροις (74) δὲ παραπυλίοις σεμνοῖς. ὥστε εισερχοµένων τῶν ἆἀλό. Ίων αὐτοῦ iv τῇ πόλει ἑκάστην ἀγέλην ζώων (76), ἵππων τε xal φορθάδων, βοῶν τε xal δαµάλεων, προθάτων τε καὶ ὄνων, xal δι ἰδίας πύλας εἰσιέναι, καὶ εἰς ἰδίαν στάσιν ἀπιέναι. Παρεχάλεσαν οὖν οἱ Χερσωνῖται τὸν Λάμαχον, ἐφ λ 151 Adhortatiigitur Lamachum sunt Chersonitz, - ᾧ τε ἐπιγαμθρεύσεσθαι αὐτὸν τὸν τοῦ ᾿Ασάνδρου υἱόν. Tcu δὲ Λαμάχου ἐπινεύσαντος τῇ παραχλήσει αὐτῶν, ᾖλθεν ὁ τοῦ ᾿Λσάνδρου νἱὸς Ev τῇ Χερσῶνι, καὶ ἔγημε τὴν γυναῖχα, xal διετοῦς μιχροῦ χρόνου διαγενοµένου, ἑτελεύτησεν ὁ Λάμαχος' 1j γὰρ uito τῆς Γυχίας προτελευτήσαᾶσα fv. Ἡ οὖν Γυχία μετὰ τὴν τοῦ ἐνιαυτοῦ περαίωσιν τῆς τοῦ πατρὸς ταφῆς, τῆς ἐνιαυσιαίας ἡμέρας ἑνστάσης, τὴν μνήμην θέ- λουσΣ φαιδρῦναι τοῦ ἰδίου πατρὺς, στεφανηφοροῦντος τότε xal πρωτεύοντος τῆς Χερσῶνος Ζήθου τοῦ Ζή- θονος, παρεχάλεσε τοῖς προὔχουσι τῆς πόλεως ἐφ' ᾧτε ἄνευ ὕδρεως ἀναχθῆναι αὐτοὺς τοῦ λαδεῖν παρ) αὐτῆς σὺν παντὶ τῷ δήµῳ olvóv τε xal ἄρτους xal ἔλαιον, Χρέα τε xal ὄρνεα xat ὄψα, xat e τι ἕτερόν uL Asandri filium genernm ascisceret : quibus cum ille annuisset, Asandri filius Chersonem venit. Gysiamque duxit, Et exiguo biennii tempore elapso Lamachus diem obiit, cum jam Gycix mater antca mortua esset. Gycia autem finito annoa sepulto patre, annuo die instante, memoriamque patris sui celebrare cupiens, principatum tenente ac pro- teuonte tunc temporis in Chersone Zetho Zetlionis filio, primores urbis hortata est ne injuriam suam putarent, si el ipsi et populus universus ab ea, acciperent vinum, panes, oleum, carnes, aves, pis- ces, et si quz alia ad epulum necessaría, ut diem memorie Lamachi sacrum cives universi cum uxoribus, ac liberis, omnique familia publica πρὸς τὴν τῆς εὐφρασίας χρείαν, πρὸς τὸ τὴν ἡμέραν B laetitia celebrem agerent;cum choreis ín propria εἩς μνήμης τοῦ Λαμάχου ἅπαντας τοὺς πολίτας σὺν γ0ναιξὶ xal Τέχνοις καὶ πάσῃ τῇ φαμιλίᾳ αὐτῶν εὖ- Φρανθῆναι xal ἀγάλλεόθαι ἕχαστον Ev τῷ ἰδίῳ ῥε- Υεῶνι, χαὶ δηµοσίᾳ χορεύειν, καὶ ἔργου τινὸς τὸ ᾽ σύνολον μὴ ἄφασθαι' συνταξαμµένη τοῖς πολίταις ἓν ὄρκῳ, ἐφ᾽ ᾧτε ἅπαντα τὸν χρόνον τῆς ζωῆς αὐτῆς οὕτω τὰ τῆς εὐφρασίας xa0' ἕχαστον χρόνον διδόναι αὐτοῖς Ev τῇ αὐτῇ τοῦ Λαμάχου µνήµῃ. Τούτων δὲ οὕτω Ὑενομένων ἓν ὄρχῳ ὑπ αὐτῆς παγιωθέντων, ὁ ταύτης ἀνῆρ ὁ τοῦ ᾿Ασάνδρου υἱὸς ἔχων ἐν χρυπτῷ τὸν δύλον, καὶ ἐπιζητῶν xatpbv προδοσίας, ἀχούσας ταῦτα τὰ παρὰ τῆς Γυχίας λεχθέντα, χαὶ ἓν ὄρχῳ παγιωθέντα, ἐθαύμασε χαὶ ἐπῄνεσε τὴν Γυκίαν ἐπὶ τῇ ἑνόρχῳ συντάξει, ὡς γνησίως περὶ τοὺς γονεῖς ἔχουσαν᾽ συνθέµενος δὲ χαὶ αὐτὸς, φησὶ, χαίρειν xal ὄπένδειν ἐπὶ τῇ τοιαύτῃη συντάξει, Καὶ μετὰ τοῦτο παρελθούσης τῆς µνήµης καὶ τῆς εὐφρασίας, δηλοῖ τοῖς ἐν Βοσπόρῳ δι οἰχείου παιδὸς λέγων αὑτοῖς, ὅτι Εὗρον µέθοδον δι’ ἧς ἀχόπως τὴν Χερσῶνα µέλλομεν παραλαθεῖν' ὑμεῖς οὖν ἐκ διαλειμµάτων ἀπνουτέλλετέ pot δέχα d) δώδεχα νεωτέρους χρησί- pou, ἑχτὸς τῶν iv ti χαράθῳ ἑλαννόντων, ὡς δη- θεν ξένιά poc πέµποντες ἓν συµμθόλῳ δὲ παραδαλ- λόντων τῶν ἑρχομένων χαράδων ὑμῶν xal ἐχεῖ µε- νόντων' ἐμοῦ δὲ πέµποντος καὶ δι ἵππων φέροντος -τοὺς ἑρχομένους νεωτέρους ἓν τῇ πόλει, xal τὰ πεµ- πόμενα (76). Καὶ δὴ τῷ τρόπῳ τούτῳ ἐπὶ διετῆ χρό- vov ix τοῦ χατὰ µέρος ἑρχομένων τῶν Βοσποριανῶν regione singuli, ac feriatum haberent : promisit- que civibus cum juramento quotannis dum viveret, haec se omnia ad celebrandam diem in Lamachi memoriam iis'suppeditaturam. Hzc cum ita jure- jurando ab ipsa firmata essent, maritus ejus Asan- dri filius dolum animo occultum versans, et pro- ditionis tempus qusrens, qui a Gycia dicta jura- mentoque firmaia essent — audiens, admiratus laudavit eam, quod juramento stabilivisset, veluti praeclare erga parentes affectam , adjiciens gau- dere se quoque, et libare itidem velle. Cum- que memorie dies et epulum przteriisset Bos- porianis per famulum sunm indicavit, invenisse se quo pacto sine labore Chersonem capere possent ; mitterent itaque per'intervalla decem aut duode- cim juvenes przstantes preter caraborum remiges qui veluti Xenia ipsi ferrent : qui autem appellent carabi in tali loco manebunt, egó vero equos mit- tam, quibus juvenes a€ inunera missa in urbem vebantur. Cumque per biennim hoc modo diversis . temporibus in urbem Bosporiani cum xeniis venissent, ne fraus a civibus agnosceretur, addu- cebat eos Ásandri filius pedestri itinereex loco constituto, et rursus post aliquot dies coram omnibus eos sub vesperam dimittebat ad cam- pestria, quasi jam tardius esset ; qui egressi ad tria usque inilliaria tenebris jam densis redibant et Lione intrabant, unde. carabo Susa. develie- μετὰ τῶν ξενίων, πρὸς τὸ μὴ Υνωσθῆναι τῇ πόλει p bantur, ubi per portam minorem, quam in. muro τὸν δόλον, Égeps μὲν αὐτοὺς πεζιχῶς Ex τοῦ aup.6ó- λου ὁ τοῦ ᾿Ασάνλρου υἱὸς, καὶ μετὰ ἡμέρας τινὰς πάλιν ἐπὶ πάντων πρὸς ἑαπέραν ἀπέλυεν αὐτοὺς, φησὶν, ἐπὶ τὰ ἔξω, ὡς δῇᾖθεν βραδέστερον διὰ τὴν (pav. Οἱ δὲ ἐξερχόμενοι ix τῆς χώρας ἄχρι τριῶν μιλίων , σχοτίας βαθείας Ὑενομένης ὑπέστρεφον καὶ Ίρχοντο ἓν τῷ λεγομένῳ λίμνῳ χαὶ ἐχεῖθεν habebat, in domuit ab eo. recipiebantur, nemine conscio, prater tres tantum famulos Bosporianos fidos; quorum unus ab locum statutum pergebat, et recedere carabos 154 nuntiabat : alter vero itr Limonem Bosporianos reducebat : tertius denique Limone Susa carabo eos advehebat, etin Lamachk domum introducebat. Utebatur preterea his ad ANSELMI BANDURII NOTE. (714)Ita cod. Editi vero habent, xal τέσσαρσι πυ- λεῶσι µεγάλοις εἰς τ. εἴσ. κ. v. EG. xai ἑτέροις, etc. (75) Sic ex ins. Perperam iu editis, ἀγγέλειν * sed optime Meursius emendat. — | — (76) Ms. codex sic; perperam ineditis legitur, ἐν τῇ πόύλει καταπεµπόµενα. All CONSTANTINI PORPHYROGENITI 412 alimenta deferenda illis qui in locis abditis erant, A διὰ χαράθου ἔφερεν αὑτοὺς ἓν ταῖς Σώσαις, καὶ διὰ ipsa quoque Gycia dolum ignorante. Exspectabat autem, ut diximus, anniversario die Lamachi memoria sacro, urbe tota epulante, ac somno sopita, ipse cum Bosporianis atque domesticis suis de nocte surgere, urbemque incendere, et omnes occidere. Cumque biennii tempore in Gycia domo congregati essent Bosporiani — ducenti, in- staretque jam celebranda Lamachi memoria, ac- cidit ut. puella Gycia cubieularia, qus ei gratis- sima erat, propter offensam ab oculis ejus remo- veretur, secludereturque. Locus vero in quo con- cludebatur, subter quoque Bosporianos habebat, quí illic alebantur. Puella autem sedente, οἱ filum torquente, contigit uL fusi verticillus decidens in τοῦ παραπυλίου, ὃ εἶχεν àv. τῷ τείχει, εἰσέφερεν αὐτοὺς ἓν τῷ οἴχῳ αὐτοῦ μηδενὸς εἰδότος, εἰ pf) τί γε τρεῖς τῶν παίδων αὐτοῦ τῶν Βοσποριανων xa µόνον πιστῶν αὐτοῦ ὄντων' ἑνὸς μὲν τοῦ Ev συμδόλῳ ἀπερχομένου, καὶ μηνύοντος ἀναχωρεῖν τοὺς χαρά- ους ἄλλου δὲ τοῦ ὑποστρέφοντος τοὺς; Βοσπορια- νοὺς καὶ φέροντος ἐν λειμῶνι' ἑτέρου δὲ, τοῦ ἐκ λει- μῶνος μετὰ χαράθου ἁποχομίζοντος ἓν ταῖς Ea. xa ἀποχαθιστῶντος ἐν τῷ τοῦ Λαμάχου οἴχῳ' xal δι’ ὧν ἀπέτρεφε» αὐτοὺς iv ταῖς ἀποθήχαις αὐτοῦ, ψήτε τῆς Γυχίας εἰδούσης τὸν δόλον’ προσδοχῶν, καθὰ εἴρηται, χατὰ τὴν ἑνιαυσίαν ἡμέραν τῆς τοῦ Λαμάχου µνῆμης, τῆς πόλεως πάσης εὐφραινομέ- νης (11-78) τε χαὶ ἀποχοιμωμένης, αὐτὸν τὴν νύχτα foramen profundum prope parietem devolveretur : B ἐπαναστῆναι μετὰ τῶν Βοσποριανῶν τε xal οἰχείων, cumque surgerel Lollendi causa, in foramen dela- 'psum videt, unde cum extrahere propter profundi- tatem non posset, unum e pavimento prope parietem laterem extralere coacta fuit; eoque facto per foramen in inferiore :edium parte abscon- ditam illie hominum multitudinem videt. Quos cum vidisset, laterem in locum suuin solerter re- posuit, ne ab iis qui infra erant deprehenderetur, misitque clanculum puellarum aliquam ad domi- nam suam, quam venire ad se hortabatur, neces- sarium aliquid audituram visurainque. Gycia vero Deo impellente puellam adiit : solaque ad eam ingressa, cum januam clausisset, ad pedes ejus provoluta puella, Potes, inquit, o domina, inuti- lem ancillam tractare pro arbitrio, attamen os- tendam tibi rem — novam et inopinatam. Quod cum secure facere eam Gycia jussisset, ad pa- rietem adducta», sublatoque solerter latere, dixil: Ecce, o domina, per foramen hoc absconditam in- ferius Bosporianorum multitudinem vides. Gycia cum cos vidisset, re tali consternata : Non frustra, inquit, hoc concilinm susceptum est. Sciscilatur- que puellam, quomodo id comperisset. Cui, Om- nino, domina, respondit puella; quippe per Dei voluntatem fuso excidens verticillus in hoc fora- men devolutus est, quem cum extrahere inda nequirem, laterem evellere coacta fui,atque tunc eos vidi. llla vero puellam solerter reponere la- tere loco suo jussit ; eamque amplexata benigne (C cum osculo : ΝΙΗΙ, inquit, imetuas,' Glia, condona- tum tibi crimen 153 est, siquidem voluit te peccare Deus, ut doluii hune. nobis manifestum faceret. Vide igitur, quantum potes, uti totam hanc rem clam alios habeas, neque cuiquam quidquam coucredas : sumpsitque eam ex eo tempore secum, habuitque benignius quam un- quam antea, quia lidelem experta esset. £x θελήματος Θεοῦ ἔπεσε τὸ σφοντύλιν ἐκ τῆς xat ἐμπρῆσαι τὴν πόλιν, xal πάντας χατασφάξαι. Σνναχθέντων δὲ iv τῷ διετεῖ χρόνῳ ἐν τῷ τῆς Γυ- χίας οἴκῳ ἄχρι σ’ Βοσποριανῶν, xa τῆς µνήµης τοῦ Λαμάχου ἤδη λοιπὸν ἐγγιζούσης , ἐγένετο πχι- δίσχην τῆς l'uxla; χουθουχλαρίαν, návu αὐτῇ οὖσαν προσφιλέστατον, πταίσασαν, ἀπὸ ὄψεως αὐτῆς Ὑενέ- σθαι, καὶ ἀποχλεισθῆναι αὐτὴν. Ἐν ᾧ δὲ οἴχῳ ἁπ- εχλείσθη ἡ παιδίσχη, ὑποχάτωθεν αὐτοῦ Ίσαν οἱ Βοσποριανοὶ ἀποτρεφόμενοι. Τῆς δὲ παιδίσχης χαθ- εζομένης, xaX νηθούσης τὸ λίνον, ἐγένετο τὸ σφοντύ- λιν (79) τῆς ἀτράχτου πεσεῖν, xai χυλισθὲν εἰσελ- θεῖν εἰς βαθυτάτην ὁπὶν πρὸς τὸν τοῖχον ἡ δὲ ἄνα- στᾶσα πρὸς «b ἑπᾶραι αὐτὸ, ὁρᾷ αὐτὸ £v βαθυτάτῃ ὁπῇ ὃν' καὶ μὴ δυναµένης αὐτῆς ἐχσπᾶσαι αὐτὸ διὰ τὸ βάθος Ἠναγχάσθη ἓκ τοῦ πἀτου πρὸς τὸν τοῖχον ἀνασπᾶσαι ἕνα βήσαλον πρὸς τὸ τοῦτο bxüpat* xai ὁρᾷ διὰ τῆς ὁπῆς κάτω Ev τῷ ὑπογέῳ ofxip τὸ πλῆ- θος τῶν ὄντων ἀνδρῶν. Καὶ ἰδοῦσα, εὐφνῶς πάλιν ἀπέθετο ἐν τῷ tóm τὸ βήσαλον πρὸς τὸ μὴ γνω- σθῆναι τοῖς χάτω᾽ χαὶ λαθραίως ἁποστείλασα ulav τῶν παίδων προσεκαλεῖτο τὴν χυρίαν αὐτῆς τοῦ ἑλθεῖν πρὸς αὐτὴν ὀφείλουσάν τε ἀναγχαῖον ἀχοῦσαι καὶ lóetv. Ἡ δὲ Γυχία ὑπὸ τοῦ Θεοῦ χατανυχεῖσα ἀπῆλθε πρὸς τὴν παιδίσχην’ xal εἰσελθούσης αὐτῆς κατὰ µόνας £v τῷ οἰχήματι, xal χλεισάσης τὴν θὐ- pav, πεσοῦσα ἡ παιδίσχη πρὸς τοὺς πόδας αὑτῆς εἶπε' Δέσποινα, ἐξουσίαν ἔχεις (80) τὴν ἀχρείαν σου δούλην᾽ πλην βούλομαι τῇ κυρίᾷ µου ξένον τι xal παράἆδοξον πρᾶγμα δεῖξαι Ἡ δὲ Γυχία εἶπεν abi Αϕόθως εἶπε, δεῖξον χαὶ vl τὸ τοιοῦτον. Ἡ δὲ πα:- δίσχη ἁπαγαγοῦσα αὐτὴν πρὸς τὸν τοῖχον, xal εὐ- φυῶς ἑπάρασα xb βήσαλον, λέγει αὑτῇ' ᾿Ορᾷς διὰ τῆς ὁπῆς , δέσποινα, τὸν κάτω κρυπτόµενον ὅὄχλον τῶν Βυσποριανῶν. Ἡ δὲ Γυχία ἰδοῦσα, καὶ ἐχπλαγεῖσα ἐπὶ τῷ πράγματι, ἔφη Οὐκ ἀργὸν τὸ σχέµµα τοῦτο" xai λέγει τῇ παιδίσχῃ' Πῶς εὗρες τὸ πρᾶγμα τοῦ- το (81); Ἡ δὲ παιδίσχη λέγει’ Πάντως, δέσποινα, ὅτι ἀτράχτου µου, xal χυλισθὲν εἰσῆλθεν iv τῇ ὁπῇ ANSELMI ΒΑΝΡΟΙΗΙ NOT.E. (11—18) Sic ex ms codice. Locus hic in editis de- pravatus ac mutilus. (19) Σφοντύλιν pro o92y02A:07, Verticillus, Vidc Ducangii Gloss. Grec. (80) Locus mutilus, inquit Meursius. (81) Sicex ms. codice. In editis desideratur hiec pericope. ; 41$ αὐτῆς xal περ.πλαχεῖσα χατεφίλησε DE ADMINISTRANDO IMPERIO. ταύτῃ, καὶ ui δυναµένης µου ἑπᾶραι αὐτὸ (89) Ἠναγκάσθην τὸ βήσαλον ἀνασπᾶσχ., zo αὐτούς. Ἡ δὲ ἐχέλευσε τῇ παιδίσχῃ ἀποθέσθαι τὸ βήσαλον εὐφυῶς Ev τῷ τόπῳ αὐτοῦ" 4M τότε εἶδον καὶ ἐπιλαδομένη Tvn3lo;, xal εἶπεν αὐτῆ' Μτδὲν πτοηβῆς, véxvov, συγχεχώρητα[ σου τὸ πταῖσμα" ὁ γὰρ θεὸς Ἠθέλησέ σε πταῖσαι, ἵνα τὸν δόλον ἡμῖν φανερώσῃ' βλέπε οὖν φυλάξαι τὸ πρᾶγμα, xol uh τολµήσης «ct τὸ σύνολον τοῦτο θαῤῥῆσαι. ὕσῃ δυνάµεῖ Καὶ λοιπὸν εἶχεν αὐτὴν Σι ὅλου μεθ) ἑαυτῆς πλέον τοῦ πρώτου ὡς πιστὴν αὐτὴν οὖσαν. Καὶ προσκαλεσαµένη ἡ Γνχία δύο τινὰς τῶν A — Accitis autem Gycia duobus ο consanguincis» συγγενῶν αὐτῆς πιστοὺς αὐτῇ ὄντας πάνυ, λέγει αὐτοῖς ἐν τοῖς ἰδιάζουσιν * ᾿Απελθόντες συνἀγετε χαθ) ἑαυτοὺς ἓν μυστηρίῳ τοὺς πρωτεύοντας καὶ εὐγενεῖς τῆς πύλεως, xal ἐκλεξάτωσαν τρεῖς ἄνδρας πιστοὺς δυναµένους φυλάξαι µυστήριον, χαὶ πρᾶγμα ποιῆησαι xai πιστοποιῄσουσιν αὑτοὺς οἱ πάντες Ἑνόρκως πρὸς τὸ χαὶ αὐτοὺς ἐμὲ πληροφορῆσαι, bv οἷς μµέλλω ἑπερωτᾷν αὐτοὺς, xal ἁποστειλάτωσαν αὐτοὺς πρός µε Ev µυστηρίῳ, καὶ ἔχω αὗτοῖς ἄναγ- xalóv τι xai ὠφέλιμον τῇ πόλει θαῤῥησαι ^ µόνον δ.ὰ τάχους ποιῄσατε ὃ λέγω ὑμῖν. ᾽Απελθόντων δὲ τῶν συγγενῶν αὐτῆς, xat iv μυστηρίῳ ταῦτα τοῖς πρωτεύουσιν εἱρηχότων, εὐθέως ἐξελέξαντο τρεῖς ἄνδρας, οὓς ἤδεσαν αὐτοὶ πιστοὺς εἶναι ' xal πισ7ο- ποιῄσαντες αὐτοὺς πάντες Ev Opxuy, ὅτι εἴ τι συνθῶν- ται τῇ l'uxia. εἴτε ποιῄσαι, εἴτε δοῦναι, μὴ ἀχυρῶ- σαι τοὺς λόγους αὐτῶν, ἁλλ' εἰς πἐρας ἁἀγαχγεῖν τὰ ὑπ αὐτῶν συνταττόµενα aot]. Τούτων δὲ πρὸς τὴν Γυχίαν Ev μµυσττρίῳ ἀπελθόντων, ἑδέξατο αὐτοὺς καὶ λέγει αὐτοῖς ' Δύυασθέ µε Ev ὄρχῳ πληρορορῃ- σαι περὶ ὧν µέλλω ἑπερωτᾷν ὑμᾶς, ὅτι ποιεῖτε ταῦτα; Οἱ δὲ εἶπον αὑτῇ * Nat, χνρία, ἑτοίμως ἔχο- μεν περὶ ὧν μέλλεις ἡμῖν ἐπιζητεῖν πληροφορῆταί σε, ὅτι εἷς πἐρας ἄγωνται οἱ λόγοι σου. Τότε λέχει αὐτοῖς ἡ Γυχία ' Πληροφορίσατέ µε (85), ὅτι ἂν ἀποθάνω, tiv μµέσῳ τῆς πόλεὼς µε θάπτετε, xal λέγω ὑμῖν τὸ μµνστήριὀν µου ' ἰδοὺ βαρὺ ὑαῖν τί ποτε οὐκ ἐπιζητῶ. Οἱ δὲ ἄνδρες ἀχούσαντες τοῦτο μετὰ πάσης προθυµίας ἐπληροφρόρησαν αὐτὴν ἐν ὄρχῳ λέχοντες, ὅτι "Eàv τελευτήσῃης, ἓν µέσῳ τῖς πὀ)εώς σε θάψοµεν, xal οὖκ ἐξάξημέν σε ἔξω τῶν τειχῶν. Ἡ δὲ Γυχία πεισθεῖσα τοῖς ὄρχοις αὐτῶν, λέγει αὐτοῖς' Ἐφ᾽ of; ἐπληροφορήσατέ µε, χἀγὼ λοιπὺν ἐμφαίνω ὑμῖν τὸ μυστήριόν µου’ ἰδοὺ εἰδέναι ὑμᾶς θέλω, ὅτι ὁ ἀνήρ µου τὸ ἔμφυτον καχὸν τῆς πόλεως αὑτοῦ ἔχων τὸ τοῦ δόλου xal φθόνου γχαθ᾽ ἡμῶν, ὄχλον ix τοῦ κατὰ µέρος Ποσποριανῶν iv γρυφῃ εἰταγαγὼν ἓν τῷ οἴχῳ µου ἄχρις o' φυχῶν ἑνόπλων διατρέφει, ἐμοῦ μὴ εἱδυίας τὸ πρᾶγμα ΄ ἀλλ ὁ zb; νῦν διὰ προφάσεως ἐφανέρωσέ yov αὑτό. Λὐτὸς οὖν ταύτην ἔχει τὴν σχέφιν, ἐφ᾽ ᾧτε, φησὶν, εἰς τὴν μνήμην τοῦ πατρός µου δ.δούσης µου τὴν εὐφρασίαν τῇ πύλει, xal εὐφρανθέντων ὑμῶν àmo- quibus maxime fidebat, inquit cis seorsim, Abite et congregate apud vos clanculum primores et nobiles urbis, iique eligant viros tres fidos, arcanum qui custodire, et rem gerere possint, et quibus sacra- mento se omnes obstringent, ut plenam mihi fidem faciant in iis de quibus ipsos interrogatura sui. Mittant vero illos ad me clanculum, hhbeo enim necessarium aliquid, urbique huic utile, quod ipsis committam : tantum maturate id quod vobis dico. Discedentibus igitur hoc pacto ejus consanguineis, cum illi hzc clam ad primates retulissent, e vesti- gio tres viros elegerunt, quos fidos esse cognove- rant, fide ipsis cum juramento data ratum se habituros effecturosque quidquid cum Gycia acturi essent. Hi ubi clam ad Gyciam venissent, illa eos excepit, interrogavitque, ecquid promittere cum juramento possent facturos se quidquid commisis- set? illis vero affirmantibus se omnia pro voto ejus facturos esse, respondet Gycia :iFidem date in urbe me, si moriar, sepeliendam esse, et arcanum meum narrabo vobis : neque grave esi quod postulo. Quod eum audirent, libenter cum jurejurando pro- miserunt in urbe se eam, si moreretur, sepulturos, neque extra moenia educturos. Itaque persuasa sa- cramento Gyeia: Nunc, inquit, arcanum vobis, quod habeo, aperiam : ecce, maritus meus ex in- genito adversus urbem hanc odio atque invidia per dolum Dosporianos aliquot, in domum mea in- vroductos cum armis usque ad ducentos nutrit, me inscia ; verum rem hanc nunc Deus per occa- sionem mihi manifestam fecit, Hoc autem ille con- silium agitat, ut ubi in patris mei memoriam urbi ego epulum dedero, vosque cpulati dormitum ive- ritis, ipse de nocte cum Bosporianis atque domesti- cis surgat, zdibus vestris ignem immittat, vosque omnes contrucidet. Et ecce, instat nunc dies anni- versarius memori: patris mei, oportetque me vobis ex juramento dare pro more meo, qu:x ad epulum necessaria, et omnia prastare parata sum. Velitis 154. itaque omnes lieti accurrere, postulareque, et accipere omnia libenter, ne ullo ille pacto intelli- gat nos rem rescivisse, et subito intestinum aliquod hellum oriatur. Igitur publice, uti mos est, epulum χοικωμένων, αὐτὸν τὴν νύχτα ἑπαναστῆναι, μετὰ D celebrate, sed cum modo; et choreas in plateis τῶν συνόντων αὑτῷ Βοσποριανῶν τε xal οἰχείων, xal βαλεῖν ἐμπρησμὸν ἓν τοῖς οἶχοις ὑμῶν, xa! χατα- σράξαι πάντας ὑμᾶς. Ἰδοὺ λοιπὸν, φθάζει xat ἡ agite : unusquisque vere ia :xedibus vestris apparet ligna, sarcinas, ac tzdas solidas, ut me epulum ac choreas detrectante, ad quietem vos abire existimet, —- ANSELMI BA,.DURII NOTA. (831 Ita ms. codex. Editi habent, ἑπᾶραι τότε; et pau;einfra χατέφισε pro χατεφἰλησε. (85) Ms. codex sic. Perperam in citis. legitur, πληροφορήσατε p*j* sed optime Meursius emendat. 115 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 416 Me vero citius solito delrectante, 3ο fores meas A pvfjpr τοῦ πατρός µου * xal δέον μέν ἐστι πρὺς τὸν obserari jubente, vos confestim cum multo silen- tio per famulos et aucillas vestros ex omnibus un- decunque edibus afferentes ligna, sarcinas, tz- dasque, ad jonuas meas, et vestibula apponite, imo circum totam domum et oleum lignis infun- dite, quo citius flammam concipiant. Cum autem ego egressa fuero, vobisque dixero, ocius ignem injicite, ac cum armis circumsistite, ut quos per fenestram exsilientes videbitis interficiatis. Abite igitur el arcanum hoc narrate, cunctaque quz jussi apparate. Cives vero ubi rem intellexissent a tribus liis viris, quam citissime omnia peragebant ex man- dato Gycie. Cum itaque instaret dies memori:e sacer, ct Gycia l:ta ad cives urbis mitteret, horta- relurque αἱ acciperent ad epulum quz pertinerent, accurril etiam maritus ejus, et plus vini solito dari jussit. Cives autem libenter omnia accipicntes epulabantur uti jussi erant, et per totam diem choreas agitabant : sed ingruente vespera quasi epuli longioris pertaesi domum se suam quietvri re- ceperunt. Epulabantur autem per omnes passim ades; Gycia vero in suis, largiter potare domesti- cos suos jubens, ut ebrii facti citius cub;tum discederent, puellis tantum cubiculariis sobrietate indicta ; eL ipsa quoque a vino abstinebat. Nam po- culo purpureo invento puella cubiculariz, qua ne- . gotii conscia erat, id dedit, jussitque in eo aquam sibi miscere : quod cum maritus ejus videret, aquam illam bibere non suspicabatur : Ubi au- tem jam vespera venisset, civesque, uti jam dictum est, epulandi satietas cepisset, Gycia ad maritum inquit : Postquam epulati sumus, age etiam nos cubitum eainus; quem ille sermonem libens audivit, et sowno se dedit; neque enim injicere ipse hoc poterat, ne uxori de delo suspicaudi cau- sam priebercet. πανοιχί. Καὶ d$ Γυχία ἐν τῷ ofxip αὐτῆς, προτρεποµένη πάντας τοὺς ὅρχον µου δοῦναι ὑμῖν χατὰ τὸ ἔθος µου τὰ τῆς εὐφρασίας ' πάντα γὰρ ἑτοίμως ἔχω *. θελήσατε cov πάντες προσδραμεῖν χαίροντες καὶ ζητῆσαι xal λα- 6:lv πάντα προθύµως, πρὸς τὸ µήπω νοῆσαι αὑτὸν ὅτι ἔγνωμεν τὸ πρᾶγμα, χαὶ ἄφνω ἐμφύλιος πόλεμος γένηται’ θελήσατε οὖν xal δηµοσίως κατὰ τὸ ἔθος εὐφραίνεσθαι, συµµέτρως δὲ, xal χορεύειν Ev ταῖς πλατείαις *. ἑτοιμάσατε δὲ ἕχαστος ἓν τοῖς οἴχοις ὑμῶν ξύλα τε, χαὶ φορτία, χαὶ ἕᾷδας στεγνὰς, πρὸς τὸ μισοποιούντων ἡμῶν τὰς εὐφρασίας xal tob; χο- ροὺς δόξασθαι πρὸς ἀνάπανσιν ὑμῶν ἀπιέναι * καὶ ἐμοῦ δῇ ταχέστερον µισοποιησάσης, xal χελευούσης ἁσφαλισθῆναι τοὺς πυλεῶνάς µου, ὑμεῖς εὐθέως Ev ἡσυχίᾳ πολλή σὺν παισὶ καὶ παιδίσκαις (84) ὑμῶν πανοιχὶ παρενεγχόντες τὰ ξύλα, χαὶ φορτία, xai B δᾷδας παράθετε ταῦτα bv τοῖς πυλεῶαί µου xal πα- ῥαπυλίοις, xal χύχλῳ τῆς οἰχίας πάσης, ἐπιχέαντες χαὶ ἔλαιον τοῖς ξύλοις πρὸς τὸ τάχιον ἀφθῆναι ' xax ἠνίχα ἐξέλθω Σγὼ, χαὶ εἴπω ὑμῖν, εὐθέως λάθετε τὴν πυράν ΄ xal ὑμεῖς δὲ ἓν ὅπλοις παρεστήχετε χύχλῳ τῆς οἰχίας, ἵνα ὅπου τινὰς θεωρήσητε ἔχπη- δῶντας £x τοῦ οἴχου διὰ θυρἰδος τούτους χατασφά- ζητε * ἀπελθόντες οὖν τὸ μυστήριον τοῦτο λαλήσατε, xaX ἑτοιμάσατε πάντα ἃ εἶπον ὑμῖν. Οἱ δὲ πολῖται ταῦτα ἀχούσαντες &mb τῶν τριῶν ἀνδρῶν ἑἐποίησαν πάντα Ev συντοµίᾳ χατὰ τὸν λόγον τῆς Γυκίας. Ἐνστάσης δὲ τῆς μνημοσύνου ἡμέρας, ὡς δῇθεν χαιροµένη 1j Γυχία µετεπέμφατο τοὺς τῆς πόλεως ἄνδρας προτρεποµένη τοῦ λαθεῖν αὐτοὺς τὰ τῆς εὑφρασίας ' συνέτρεχε δὲ xal ὁ ἀνὴρ αὐτῆς ἐπὶ τοῦτο, χαὶ παρεχάλει πλεῖον οἶνον δοθῆναι αὑτοὺς ἐπὶ τῇ εὑφρασίᾳ. Οἱ δὲ πολῖται ἀσμένως πάντα δε- ξάμενοι ηὑὺφραίνοντο χαθὼς παρηγγέλθησαν , καὶ ἐχόρευον τὴν πᾶσαν ἡμέραν φθασάσης δὲ τῆς ἑσπέ- pae, Πρξβαντο μισοποιεῖν οἱ πολῖται xal ἀπιέναι ἓν τοῖς οἴχοις αὐτῶν εἰς τὸ ἀναπαῆναι, ηὐφραίνοντο δὲ αὑτῆς ἁδεῶς ἨπΆπίνειν, πρὸς τὸ µεθυσθέντας αὑτοὺς τάχιον χοιμηθῆναι, µόνον ταῖς χουδιχουλαρίαις αὐτῆς παρήγγειλε τοῦ νήφειν, xa! ἑαυτὴν τοῦ οἴνου ἐφύλαττεν. Εὐροῦσα γὰρ ποτήριον πορφυροῦν δέδωχε τῇ Χχουδικουλαρίᾳ αὐτῆς τῇ τὸ πρᾶγμα εἰδούσῃ, xai (παρήγγειλεν αὑτῇ ἐν αὑτῷ αὐτὴν χιρνᾷν σὺν ὕδατι' ὁ δὲ ἀνῆρ αὐτῆς θεωρῶών πὸ πορφυροῦν ποτῄριον οὐχ ὑπενόει αὺν ὕδατι αὐτὴν πίνειν, Της δὲ ἑσπέρας φθασάσης. xal τῶν πολιτῶν, ὡς Ίδη εἶπον, µισοποιησάντων, λόγει τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς fj Γυχία * Βὐφρανθέντων ἡμῶν δεὈρο λοιπὸν àva- παυθῶμεν xal ἡμεῖς 0 δὴ ὁ àvhp αὐτῆς ἀχούσας μᾶλλον ἑχάρη , xal ἔπεσε τοῦ χοιμηθῆναι * οὗ γὰρ Ἰδύνατο ἀφ᾽ ἑαυτοῦ εἰπεῖν τοῦτο, μήπως ὑπόνοιαν δῷ τῇ γυναιχὶ περὶ οὗ ἐθουλεύετο δόλονυ. Mandat itaque Gycia januas omnes ac ostiola D ᾖΚελεύει οὖν ἡ Γυχία ἀσφαλισθῆναι τοὺς πυλεῶνας obserari, et. afferri sibi pro more claves ; quod ubi factum esset, fid:e cubicularie doli gnare in aurem dixit : Abi cum reliquis cubiculariis, et solerter au- fer omnia ornamenta mea, 155 aurumque, et quidquid utile in sinu aseportare potéstis, ac voa parate : ut, cum jussero, me sequamiui. AL illo - quidem, mandatis morem gerentes, parat; erant; maritus autem ejus cum cubitum se dedissel, pau- Visper dormiturus, ut ocius mox surgere rursum xai πάντα τὰ παραθύρια, xal ἐνεχθῆναι αὑτῇ τὰς χλεῖς xatà τὸ ἔθος * xai τούτου γενοµένου λέγει ἐν τῷ λεληθότι τῇ πιστῇ αὑτῆς κουδικουλαρίᾳ τῇ τὸν δόλον εἰδούσῃ, ὅτι θέλησον σὺν ταῖς λοιπαῖς χυυθι- χουλαρἰαις εὐφυῶς ἐπᾶραι πάντα τὰ χόσμιἁ µου, καὶ τὸ χρυσίον, καὶ εἶ τι χρήσιµον δύνασθε ἐγχολ- πίσασθαι (85), καὶ ἑτοιμάσατε ἑαυτὰς, ἵνα ὅταν εἴ- πω ὑμῖν, ἀκολουθήσατέ pot. AL δὰ ποιῄσασαι χατὰ τὴν κχέλευσιν αὐτῆς σαν ἔτοιμαι. Too δὲ ἀνδρὸς ANSELM!I BANDUHIT NOT.£. (81) Stc emendamus. Perperam legitur { ms. et in cditis, σὺν παΐδες, καὶ «a2:010xatq. (85) Sic cum Meursio emendamus. l'erpcram legi - tur in ms. ἐγχαλωπίσασθαι. 411 DE ADMINISTRANDO IMPERIO. 419 αὐτῆς δἵθεν ἀναχλιθέντος τοῦ Ex συντόµου xotpm- A possel ad urbem ex insidiis opprimendam, Gycia θἠναιδιὰ τάχους αὐτὸν πάλιν ἀναστῆναι πρὸς ἔπι- θαυλὴν τῆς πόλεως ^ fj δὲ Γυχία παρέσυρε τοῦ χαθ- ευδΏσαι ἕως ἂν πᾶσα dj φαμιλία αὐτῶν ἐχοιμήθη * ὁ δὲ ἀνὴρ αὑτῆς ix τοῦ πολλοῦ πότου ἀφύπνωσεν. Ἡ δὲ Γυχία ἰδοῦσα τοῦτον χοιµηθέντα, εὐφνῶς τὸν χοιτῶνα τῷ κλειδί ἠσφαλίσατο ἀποχλείσασα τὸν ἄνδρα, χα) χατελθοῦσα Ex τοῦ ofxou σὺν ταῖς χου- θικουλαρίαις αὐτῆς, ἐξελθοῦσα τῶν παραπυλίων Ἰσύχως, xal χλείσασα, εὐθέως ἐπότρεφε τοῖς τῆς πόλεως διὰ τάχους ἐμθληθῆναι τὸ πὂρ κύχλῳ τοῦ οἴχου. Βληθέντος δὲ τοῦ πυρὸς, xai τοῦ οἴχου àv- αφθέντος, εἴπου τις τῶν ἔσωθεν ὄντων ἐχπιδῆσαι ἑδυ . νήθη, f| ἑαυτὸν ῥίψφαι, ὑπὸ τῶν πολιτῶν χατεσςάγη. Tou δὲ οἴχου παντὸς χα) τῶν iv αὐτῷ ἕως ἑδάφους χαταφ)εχθέντων, διέσωσεν ὁ Geb; την Χερσωνιτῶν p πόλιν ἐκ τῶν ἐπιδούλων Βοσποριανῶν. Ἡ δὲ Γυχία βουλομένων τῶν πολιτῶν τὴν χαταφλεχθεῖσαν αὐτῆς οἰκίαν ὀρύξαι, xal χαθᾶραι τὸν τόπον πρὸς οἶχοδο- phy, οὐχ εἴασεν * ἀλλὰ μᾶλλον ἑπέτρεψε πάσῃ πόλει φέρειν ἕχαστον αὐτῶν καὶ ἐχχέειν αὐτόθι τὴν πᾶσαν αὐτῶν χοπρίαν, πρὸς «τὸ ἐν αὐτοῖς χαταχωσθῆναι τὴν πᾶσαν αὐτῆς οἴχησιν, ὡς mph; ἐπιθουλὴν τῆς πόλεως ΥΣνοµένην' 60) καὶ ἐκλήθη ὁ τόπος Λαμάχου Σχοπὴ ἕως τῆς σήμερον. Τούτων οὖν ἁπάντων γε- νομένων, ἱδόντες οἱ Χερσωνῖται τὴν τοιαύτην ἄπει- p?» ὑπὸ τῆς Γυχίας εἰς αὐτοὺς μετὰ θεὸν γενοµένην dormire distulit quoad familia tota somnum cepis- sel; cumque maritum vino obrutum dormire vi- deret, obserato tacite cubiculo eum inclusit, disce- densque cum cubilariis suis placide egressa foribus cum eas clausisset, statim cives quam citissime undique domum incendere jussit. Igne vero in- jecto, et domo incensa, sicubi quispiam eorum qui intus erant prosiliret, a civibus occidebatur. Atque ita domo, cum omnibus qui in ea inclusi erant, solu tenus exusta, Chersonitarum urbem ab insi- diatoribus Bosporiau:s Deus servavit. Gycia autem, cum domum, qua conflagraverot, restaurare cives vellent, non permisit; quin potius sordes ac ster- cora omnes illuc congregare jussit, ut tota iis obrueretur, utpote in qua ροδίου urbi insidiz fuis- sent; unde et in hunc usque diem Lamachi spc- cula, locus ille appellatur. His igitur omnibus οἷο gestis, videntes Chersonitze infinitam Gyciae post Deum in ipsos beneficentiam, quz? omnibus rebus suis salutem urbis potiorem liabuerat, grati animi ergo duas ex zre statuas in lionorem ejus in platea urbis posuerunt, juvenculam ztate reprasentautces cum hzc acciderent, ostendentesque hac re ineffa- bilem ejus bencficentiam amoremque erga cives, qua: in juvenili state constituta ita prudens fuerit, αἱ patriam suam post Deum conservaverit. εὐτργεσίαν, xai ὅτι οὐδενὸς τῶν αὑτῆς τὸ σύνολον ἐφείσατο, ἀλλὰ τὴν σωτηρίαν τῆς πόλεως Άπροετιµή- σατο, ὑπὲρ τῆς τοιαύτης µισθαποδοσίας δύο χαλκοῦς ἀνδριάντας πρὸς τιμὴν αὐτῆς Ev τῇ πλατείᾳ τῆς πύλεως ἀνήγειραν, νεάζουσαν αὐτὴν τῇ ἡλικίᾳ δειχνύοντες, καθ ὃν χαιρὸν fv τότε συµθαίΐνουσα, iv τούτοις δειχνύουτες xal τὴν αὐτῆς ἄφατον εὐεργεσίαν xal στοργὴν περὶ τοὺς πολίτας, ὅτι xol ἐν ἑλι- xig νἐχ οὖσα οὕτως ἑφρόνησε τὴν ἰδίαν πατρίδα μετὰ θεὺν περισῦσαι. Ἐν μὲν γὰρ τῇ μιᾷ στήλῃ σωφρόνως aóvhy xe- C Λο in una quidem compositam cam ornatamquo Καλλωπισμένην στήῄσαντες, xal τὰ τῆς ἐπιδουλῆς τοῦ οἰχείου ἀνδρὸς τοῖς πολίταις ἐμφαίνουσαν * ἐν ἆ τῇ ἑτέρχᾳ ἐναγώνιον αὐτὴν καὶ ἐπαμυνομένην . κατὰ τῶν τῆς πόλεως ἐπιδούλων ἀποδειχνύοντες * ἐν of; καὶ ἐπέγραφαν kv τῇ τοῦ ἁνδριάντος αὐτῆς βάσει, ἅπασαν τὴν ὑπ᾿ αὐτῆς μετὰ Θεὸν γενοµένην τοῖς πολίταις εὐεργεσίαν. Εἴπερ μέλλει τις εἶναι φ«ιλόχαλος, τῆς αὐτῆς συνεχῶς κατὰ χαιρὸν τὴν βά- σιν ἀποσμήχει, πρὸς τὴν τῶν ἐν αὐτῇ γενοµένων ἀνάγνωσίν τε xal ὑπόμνησιν τῶν ὑπ' αὐτῆς γενοµέ- νων, ἔλεγχον δὲ τῶν ἐπιθούλων Ποσποριανῶν. Μετὰ δὲ χρόνους τινὰς στεφανηφοροῦντος χαὶ πρωτεύοντος τῶν Χερσωνιτῶν Στρατοφἰλου τοῦ Φιλομούσου, πάνυ σοφωτάτη οὖσα ἡ Γυχία, xat θέλουσα δοκιµάσαι τοὺς Χερσωνίτας, καὶ γνῶναι, εἰ ἄρα ἀληθῶς µέλλωσι την τοῦ ὄρχου ὑπόσχεσιν ἐκπληροῦν, xal θάπτειν αὐτῆν ἐν µέσῳ τῆς πόλεως, συλλογισαµένη μετὰ τῶν πα:δ,σχῶν αὐτῆς, ἐποίησεν ἑαυτὴν τινὰ ἁἀηδιζομένην χαὶ ἀποθανοῦσαν ΄ χαὶ κηδεύσασαι αὐτὴν αἱ παιδί- σχαι, ἐμήνυσαν xolg πολίτα.ς λέγουσαι, ὅτ, χυ- ρία ἡμῶν ἐτελεύτησε, xal ἐν mol τόπῳ μέλλει θάπτεσθαι, ὑποδείξατε ἡμῖν. Οἱ δὲ Χερσωνῖται ἀχού- σαντες ὅτι τέθνηκεν dj Γυχία, σχεφάµενοι καθ Eav- τοὺς, οὐκ ἔτι τὸ ἱκανὸν τοῦ ὄρχκου ἕσπευσαν ποιῆ- σαι, ὥστε ἓν µέσῳ τῆς πόλεως αὐτὴν ταφῆναι, ἀλλά ἄραντες αὐτὴν ἐξήνεγχαν ἔξω τῆς πόλεως αὐτὴν effiuxerunt, et mariti iusidias civibus patefacien- tem ; in altera vero, certantis habitu, insidiasque adversus cives vindicantis eain representarunt : in basi autem totam beneficii ab ea civibus post Deum przstiti historiam inscripseruut. Et si quis honesti amantior haberi cupit, basin illam quan- doque purgat, ut legi possit, ad renovandam rei gest? memoriam, et ostendendas Bosporianorum insidias. Aliquot vero annis post, principatum Clersonitarum tenente ac proteuonte Siratoplillo Philomusi filio, cum prudentissima omnino Gycia esset, et experiri Chersonitas vellet, ac scire an, 156 quod cum juramento promiserant, facturi, ipsamque in medio urbis sepulturi essent, commu- nicato cum puellis suis consillo, veluti tristitia ex rebus quibusdam concepta mortuam se simulavit, et curato ejus funere puelle civibus indicant obiisse dominam suat, itaque locum sepultura assignarent, Chersonit:e vero intellecta. (γείου morte, cum inter se deliberassent, neglecto jura- mento; quo in media urbe sepeliendam promise- ront, extra urbem eam extulerunt, ut illic sepeli- rent. Cumque jam depositus esset ad monumentum lectulus, erigens se, civesque omnes circumspi- ciens, H:eccine, inquit, vestra cum juramento data (ides? ita in omnibus veraces estis? IIeu in poste- 413 CONSTANTIN! PORPHY ROGENITI 420 rum ei qui civi Chersonitze crediderit. At Cherso- A saqrjvat. ᾿Αποτεθέντος δὲ τοῦ χραθάτου πρὸς «b nite deceptos se ab illa videntes, erubescentes supra modum, quod fidem datam nen observas- sent, rogarunt uti taceret, et delieti hujus veniam daret, neque ulterius exprobraret; atque iterato Sacramento se obsirinxerunt, in media urbe, non extra eam, sepulcrum daturos, quod et fecerunt. Nam adhuc viventi, quem ipsa locum tumulo elegis- set, eum dederunt, statuamque ex zre alteram 6Γ6- xerunt, quam inauratam juxta sepulcrum colloca- verunt, ut pleniorem fidem facerent. Sciendum vero est extra urbem Tamatarcha multos esse fontes, qui bibentibus ulcera in sumno ore exci- tent : sic quoque in Zichia ad locum qui Page di- citur, versus Papagiam, ubi Zichi habitant, novem μνημα ἀναχαθίσασα ἡ l'ux(a, xai περιθλεφαμένη πάντας τοὺς πολίτας, λέγει. Αὕτη ὑμῶν ἐστιν ἡ μετὰ ὄρχου ὑπόσχεσις; οὕτως ἀληθεύετε περὶ πάν- των; ἀθάλα (86) λοιπὸν τῷ πιστεύοντι Χερσωνίτῃ πολίτη. Οἱ δὲ Χερσωνῖται ἱδόντες τὴν ὑπ αὐτῆς γενοµένην αὐτῶν χλεύτν, αἰσχυνθέντες µεγάλως ἐπὶ τῷ γεγονότι τῆς παραθάοεως πράγματι, παρεχάλουν αὐτὴν πολλά τοῦ ἠἡσυχάσαι, χαὶ παραχωρῆσαι αὖ- τοῖς τὸ πταῖσμα, xai μὴ ἐπὶ πλεῖον ὀνειδίζειν αὖ- τοῖς. Λοιπὸν δευτέρο.ς ὄρχοις αὐτὴν ἐπιστώσαντο, ὥστε µηχέτι ἔξω τῆς πόλεως θάψαι αὐτὴν, ἀλλ' ἐν µέσῳ τῆς πόλεως, ὃ δὴ xal ἑποίησαν. Καὶ γὰρ αἎὑ- τῆς ζώσης ἔτι ἐν ᾧ xómtp ἠρετίσατο τὴν σορὸν αὐτῆς ἑστήσαντο, καὶ ἀνδριάντα yalxbv xai ἕτερον five:- fontes sunt, qui ulcera in ΒΙΙΠΙΠΟ ore faciant : sed D ραν, xal τοῦτον γρυσώσαντες Earnoay πρὸς τῇ ταφῇ non eumdem colorem habet novem horum fontium oleum ; nam hoc rubrum est, illud flavum, istud subnigrum. αὐτῆς πρὸς περισσοτέραν πἰστωσιν. Ἰστέον ὅτι ἔξω τοῦ χάστρου Ταμάταρχα (87) πολλαὶ πηγαὶ ὑπάρ- χουσι ἄφθαν ἀναδίδουσαι. Ἰστέον ὅτι iv Ζηχία πρὺς τὸν τόπον τῆς Πάγης τὴς οὕσης πρὸς τὸ µέρος τῆς Παπαγίας, ἓν ip χατοικοῦσι Ζηχοὶ ἑννέα πηγαί elotv ἄφθαν &vablóoucat * rhv οὐχ ὁμοχρουῦσι τῶν ἑννέα πηγῶν τὰ ἔλαια, ἀλλὰ τὰ μὲν ἐξ αὐτῶν εἶσιν ἐρυθρὰ, τὰ δὲ ξανθά, τὰ δὲ μελανώτερα. In Zichia, in loco qui Papagi dicitur, cui vicinum est, quod Sapaxi appellatur, id est, pulvis, scatu- rigo est, quae ulcera in summo oreexcitel ; exstatque altera etiam ibidem scaturigo ejusdem efficaci:e in agro nuncupato Chamuch, qui a Chamuch auctore suo nomeu habet. Distant vero loca hxc α mari spatio quod uno quis die proprio equo conficere Ἱστέον ὅτι ἐν Ζηχίᾳ ἓν τῷ τόπῳ τῷ χαλουμένῳ Πάπαχι, àv (p xai πλησίον ἔστι χωρίον ἐπονομαζ7- µενον Σαπαξὶ (88), ὃ ἑρμηνεύεται χογιορτὸς, ἔστιν ἐχεῖσε βρύσις ἄφθαν ἀναδίδουσα. Ἰστέον ὅτι xol ἑτέρα βρύσις ἐστὶν ἐχεῖσε ἄφθαν ἀναδίδουσα ἓν τῷ) χωρίῳ τῷ χαλουμένῳ Xapooy (89). Tó δὲ Χαμοὺχ ἔστιν ὄνομα τοῦ συστησαµένου ἀρχαίου ἀνδρὺς τὸ posset. ln Derzenes quoque themate, prope pagum C χωρίον ’ τὸ οὖν χωρίον ἐχεῖνο διὰ τοῦτο ἐχλήθη Xa- Sapicii dictum, et allerum Episcopii nuncupatum, itidem fons est ulcus excitans, ut et in themate. Tziliapert in loco qui est pagi Srechiabarax. Sciendum vero, quod si aliquando Chersonitz re- bellionem téntent, aut imperatoris se jussis oppo- nant, omnia eorum carabia, quecunque invenien - tur, cum oneribus in urbem introduci debent; nautae vero vectoresque Clhersonitz in carcerem et in vincula conjici, 19/7 atque inde tres Casariani ablegari debent, unus versus oram maritimam thc- matis Armeniacorum, aiter versus Paplilagenie, tertius versus Buccellariorum, qui Chersonitica ca- rabia omnia comprehendant, et ea quidem simul cum oneribus in urbem adducant, liomines vero vinctos in publicis carceribus coucludant, ac de iis, et quomodo ceperint, referant. Przterea pra- dicti Czesariani prohibeant, ne Paphlagonicze, Buc- cellaricze ac Ponticze naves in Chersonem trajiciant pojy. ᾿Απέχουσι δὲ ol τοιοῦτοι τόποι ἀπὸ τῆς ϐ1- λάσσης ὁδὸν ἰδιοχαδάλλου ἡμέρας μιᾶς. Ἱστέον ὅτι ἐν τῷ θέµατι Δερζηνῆς, πλησίον τοῦ χωρίου τὰ Σαπιχίου (90), καὶ τοῦ χωρίου τοῦ ὀνομαζομένου Ἐπισχοπίου, ἔατι πηγἡ ἄφθαν ἀναδίδουσα. Ἱστέον τι ἓν τῷ θέµατι τοῦ Τζιλιάπερτ ὑπὸ τὸ χωρίον τὸ Σρεχιαξαρὰξ ἔστιν ἐχεῖσε πηγἡ ἄφθαν ἀναδίδουσα. Ἱστέον ὅτι εἰ ἀντάρωσί ποτε οἱ τοῦ κάστρου Xep- σῶνος ἣ ἑναντία (01) τῶν βασιλικῶν χελεύσεων βου- ληθῶσι διαπράξασθαι, ὀφείλουσι τηνιχαῦτα ὅσα εὖ - ρεθῶσιν ἐν τῇ πόλει Χερσωνιτιχὰ χαράδια μετὰ τοῦ γόµου αὐτῶν (92) εἰσκομίζεσθαι *. οἱ δὲ ναῦται xai ἐπιθάται Χερσωνῖται, ἵνα δεσµεύωνται xol ἐναποχλείωνται εἰς τὰ ἐργαλεῖα, εἶθ᾽ οὕτως ὀφείλου- σιν ἀποσταλῆναι τρεῖς βασιλικοί ' εἷς μὲν ἓν τῇ πα- palla τοῦ θέματος τῶν ᾽Αρμενιακῶν, ἕτερος δὲ ἐν τῇ παραλίᾳ τοῦ θέματος Παφλαγονίας, καὶ ἄλλος ἐν τῇ παραλίᾳ τοῦ θέµατο; τῶν Βουχελλαρίων, ἵνα ANSELMI BANDURII NOTE. (86) Vox nonintellecta, inquit Meursius, ΑΙ, ἀθάλα, vox indignationis, Vah, Heu: Lexicon ms. Cyrilli : Αθάλε, φεῦ, οὐαί por. Philemon in. Lexico Tech- nologico ms. οὕτως οὖν φασι xaX ῥάέδος, σεσηµείιο- ται τὸ, ἀθάλε. Joannes Moschus in Limon. cap. 4140, εἶπον πάλιν, ᾿Αδάλαι, πόσα χλαύσωμεν, xal μετανρήσω v. εξ οἷς νῦν οὐ μετανοοῦμεν! Vide ucargii Gloss. Gr. et Notas Cotelerii tom. 1]. Monument. Eccl. Gr. p. 669. . (87) Ma in ms. ei sic etiam legendum ait. Meur- £;us, cum perperam in ejus ms. legeretur, τὰ Má:apya* idem quippe Porphyrogenitus loquitur de urbeTawatarclia et supra cap. 42, eamque sitam ait in opposita parte Bosporo. (88) A ms. codex. Editi habent, Ζαπαξί. (89) Inclusa in editis desiderantur. (90) Ms, codex sic. Editi vero, πλησίον τοῦ χωρίου Τασαπίου. (91) lta in. ms. codice. In editis locus depravatus ac mutilus» (92) Perperam in editis legitur μετὰ τοῦ Yápov, sed optime Meursius emendat. £21 NARRATIO DE IMAGINE EDESSENA. 425 πάντα τὰ Χερσωνιτικὰ χαράδια κρατῶσι, xoi τὸν A cum frumento, vino, aut aliis denique rebus neces- μὲν γόμον xa τὰ xapá6ta εἰσχομίσωσι, τους δὲ ἀν- Ορώπους δεσμεύωτι xal ἑναποχλείωσιν εἰς δηµο- σίους φυλαχὰς, καὶ ἀναγάγωσι περὶ τούτων xal ὡς ἂν δόξωνται (95). Πρὸς τούτοις ἵνα οἱ τοιοῦτοι βασι- λιχοὶ χωλυωσι xat τὰ Παφλαγονικὰ xat Βουχελλαρικἁ πλοῖα, xai πλαγιτικὰ τοῦ Πόντου, τοῦ μὴ διαπερᾷν ἐν Χερσῶνι μετὰ σίτου, f| οἵνου, f| οἵας δήποτε χρείας, fj πράγματος. Εἶθ᾽ οὕτως ὀφείλει δἐξασθαι xai ὁ στρατηγὸς τοῦ χόφαι xaY τὰς δέχα λίτρας τὰς διδοµένας ἀπὸ τοῦ δηµοσίου εἰς τὸ χάστρον Χερσῶ- sariis. Deinde rescindet quoque prztor decem li- bras quae e fisco Chersonitis penduntur, et alias duas qui ex pacto dantur, et tunc Chersone disce- dens in aliam se ur bem conferet, illicque commo- rabitur. Chersonitae enim, nisi in Romania praesidia agant, coriaque ac ceram vendant, quorum com- mercia cum Patzinacitis habent; item nisi ab AÀminso, Paphlagonia, Buecellariis, atque ab iis qui Armeníiacis objacent, comineatum advehant, vitam tolerare nequeunt. vog, χαὶ τὰς δύο τοῦ πάκτου, xal τηνικαῦτα ἀναχωρῆσαι ἀπὺ Χερσῶνος τὸν στρατηγὺν, xal ἀπελθεν ἓν ἑτέρῳ κάστρῳ, xal καθεσυΏναι ἐχεῖσε. "Ότι ἐὰν οὐ ταξιδεύσωσιν οἱ Χερσωνῖται εἰς Ῥωμανίαν, x.i πιπράσχωσι τὰ βυρσάρια, xal τὰ κηρία (05) ἅπερ &mb τῶν Πατζιναχι-ῶν πραγματεύονται, οὗ b)vavtat ζῆσαι. "Orc ἐὰν μὴ ἀπὸ ᾽Αμινσοῦ καὶ ἀπὸ Πα ρλαγονίας, καὶ τῶν Βουχελλαρίων, xai ἀπὸ τῶν πλσγίων τῶν 'Aopeviaxov πξράσωσι γεννήµατα, οὐ δύνανται ζῆσαι οἱ Χερσωνῖται. ANSELMI DANDUR!] NOT/E (93) Sie in Editis. Ms. codex habet, καὶ ὡς ἂν tovtat. (91) Κηρίο", Graecis recentioribus Cera. Vide Du- cangii Gloss. Grzc. Constantini Porphyrogeniti Vita Basilii Macedonis et Leonis Sapientis exstat in tomo CIX E d nostra, col 226 sqq. ; ejusdem preces liturgico, inter opera Leonis, tom. CVII, col. 299. JN SUPSEQUENTEM NARRATIONEM DE IMAGINE EDESSENA CP. TRANSLATA MONITUM. (GALLAND. Wet. Patr. Diblioth. XIV, Proleg. p. v, et p. 120.) 4 Varia Constantino scripta accepta feruntur, qu: recensent bibliographi. Nos repreesentandam censuimus Narrationem ejus de imagine Christi Edessena, quam edidit Combefisius in Originibus CPlanis, pag. 75. De ejus tamen auctore ac parente non una est eruditorum sententia. Lipomannus et Baronius (a) Constantino Romano, filio ejus, attribuunt : quos. tamen refellunt Conibefisius in sua ad illam prafa- tione, Hanckius (b), et Pagius (c). Ceteri plerique omnes Constantino patri ferunt. acceptam. Quid ipse wentiam ex sequentibus animadversionibus meis planum flet. - Auctor num. 22 scribit, anno 0459, amiram Edessenum statuisse tandem certis conditionibus ima- ginem illam ad imperatorem Cflim transmittere, Erat is annus Christi 944, quo jam pridem Porphyrogen- netes ex fide historiz imperitabat. At numero 27 legimus, adventiante jam imagine exclamasse energume- num quemdam : Πεείρε, Constantini urbs, claritatem et letitiam : atque tu, Constantine Porphyrogenneia, tuum. imperium. Quis verba satis ostendunt, id accidisse ante annum 919, neque ita intelligi possunt, quasi sensus sit, tollendum esse e medio Lecapenum, solumque debere imperitare Constantinum. Namque num. $1 auctor ait, imaginem illam iinperatorem in avitum οἱ paternum solium extulisse. Quinimo num. 28 asserit, in occursum imaginis juniores tantum exiisse imperatores : senior. enim, quod eum (a) Ad ann. 944, num. 14. c) Ad ann. 944, nuin. 5. (b) De Script. Byzant.. p. 413. (c) nn 423 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 494 eires deficerent, domi relictus (uerat. Itemque num. 27 ait, vaticinia energumeni brevi post eventum fuisse gortila. Hac porro abunde ostendunt contradictionem in ea narratione inextricabilem inveniri, nisi dixerimus, in anno 6452 mendum cubare. Quod si asseruerimus , jam non sub Constantino ipso in;perium administrante per sese, sed sub patruo ejus Alexandro translatio contigerit : quamvis auctor certe scri- pserit sub Porphyrogenneta imperitante, ut patet ex eo quod num. 27 asserat, dictorum energumeui multos exsistere Lestes, et quod brevi post eventum fuerint sortita. Ex quo etiam infertur alium ab imperatore ipso esse narrationis auctorem : quod ex fine narrationis liquidius apparet : Custodi eum, qui pie ac mansuele nobis imperat, tuique adventus memoriam celebrat. KONZTANTINOY EN XPIZTQ BAZIAEI ΒΑΣΙΛΕΩΣ POMAION TOY ΠΟΡΦΥΡΟΡΕΝΝΗΤΟΥ | ΑΙΗΓΗΣΙΣ ἁπὸ διαφόρω»' ἀθροισθεῖσα ἱστοριῶν, περὶ τῆς πρὸς Αὔγαρον ἁποσταΛείσης ἆχειρο ποιη- του θείας εἱκόνος Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν. Kal ὡς Εδέσσης μµετεκοµίσθη πρὲς τὴν αανευδα(- pora ταύτην καὶ βασιλίδα τῶν πόλεων Κωγσταντινούπο. ---- CONSTANTINI PORPHYROGENITI CHRISTI, GRATIA, ROMANORIM .IMPERATORIS NARRATIO dicersis ex historiis collecta de divina Christi Dei nostr1 smagine non manufacia ad Augarum missa; exque Edessa in beatissimam hanc augustamque urbem Constantinopolim translata (1). |. Non solum ipse Patri cocternus Deus Ver- A — A'. Oóx ἄρα póvo; αὐτὸς ἀχατάληπτος ἣν ὁ συν- Eum omni major comprehensione erat : verum etiam ejus pleraque fere, vel etiam omnia opera, cadem incomprehensionis caligine sunt contecta. Neque ea solum, qua rerum hujus universitatis opificio condidit; sed et qux assumpta dispensa- tionis munere nostr: concretionis massa, pro pri- ma illa ac singulari sus deitatis potentia przsta- bat. Ac plaue oper: pretium sit, ut qui se ipse non ignorat, ac scit senescire quz proillius altiora sunt facultate, non in immensum glorietur, nec stolide per inane gradiatur, ac vel omnia se scire conten- dat, aut non esse qu: ejus vim comprebhensionis effugiant. Ad hanc igitur expressam Dei Hominis formam quod attinet, que nullis coloribus nullo- que penicillo, ejus qui edidit admirabili voluntate, 60 in linteo eluxit, quod tunc quidem ad Áugarutn ad sanitatem illi conciliandam missum, nunc au- tem ex Edessa ad augustam hanc urbem, singulari prorsus Dei indulgentia, ut ipsa incolumis tutaque αἶδιος τῷ Πατρὶ θεὸς Λόγος, ἀλλὰ xal τὰ πλείω σχεδὺν, f| xal πάντα τῶν ἔργων αὐτοῦ, τῷ αὐτῷ τῆς ἀχαταληφίας γνόφῳ γπεριχαλύπτεται ' οὗ µόνον ὅσα ὁ τὸ πᾶν τοῦτο δημιουργῶν ὑπεστήσατο, ἀλλὰ xa ὅσα ἐν τῷ δι’ οἰκονομίαν προσλήµματι τοῦ ἡμε- τέρου φυράµατος ὁμιλῆσας ἡμῖν, χατὰ τὴν πρώτην xa µίαν ἐχείνην ἑνήργει τῆς αὑτοῦ θεότητος δύνα - piv. Καὶ χρὴ πάντως τὸν ἑαυτὸν μὴ ἁγνοοῦντα, xai τὰ ὑπὲρ αὑτὸν μὴ εἰδέναι γινώσκοντα, μὴ εἰς τὰ ἄμετρα καυχᾶσθαι, μηδὲ χενεμδατεῖν ἀμαθῶς, χαὶ ἡ πάντα εἰδέναι φιλονειχεῖν, ἃ μὴ εἶναι ἅπερ αὐτὸς οὐ Σατείληφε. Τοίνυν καὶ περὶ τοῦ ἐχτυπώματος τῆς θεανδρικῆς τούτου μορφῆς, ὃ ἀγράπτως ἔνετυ- πώθη τῷ ὑπερφυεῖ τοῦ δρῶντος βουλήματι, ἧς τὸ B ὑποδεξάμενον ὕφασμα, καὶ τότε μὲν τῷ Αὐγάρῳ ἁπεστάλη πρὸς ἴασιν, vüv δὲ ἐξ Ἑδέασης πρὺς τὴν βασιλεύουσαν ταύτην τῶν πόλεων οἰχονομίᾳ πάντως Θεοῦ, πρὸς σωτηρίαν αὐτῆς xal φυλαχὴν μετενήν» εχται, ὡς ἂν μηδενὸς τῶν καλῶν ἑνδεῆς δοχῇ, ἐν NOTE. (1) Baronius et Surius hanc imaginem Romam translatam ibi asservari docent; Bzovius Genuz inve- niri docet in Annalibus. 425 NARRATIO DE IMAGINE EDESSENA. 436 πᾶσιν ὀφείλουσαν πάντων κρατεῖν. Οἶμαι δεῖν τὸν A consistat, translatum est; quo scilicet eurum quz εὐσεθῆ xal Ólxatov ἀχροατήν τε xal Otathv, τὴν ἱστορίαν μὲν τῶν xa0' Exacta ἀκριδῶς μαθεῖν xal τῆς ἀρχαιολογίας ἐλθεῖν ἀπαραποίητον τὴν Υνῶσιν λαθεῖν. Την δὲ αἰτίαν τοῦ, πῶς ἐξ ἱχμάδος ὑγρᾶς δίχα χρωμάτων χαὶ τέχνης τῆς Υραφιχῆς ἑναπεμορ- φώθῃ τὸ τοῦ πρυσώπου ἐν τῷ ἐκ λίνου ὑφάσματι * χαὶ πῶς τὸ ἐξ ὕλης οὕτως εὐφθάρτου, τῷ χρόνῳ διαφθορὰν οὐχ ἐδέξατο' xal ὅσα ἄλλα ὁ φυσιχῶς δῆθεν ἐπιδάλλων τοῖς πρἀγμασιν, ἐπιστημόνως διερευνᾷν εἴωθε, τῷ ἀνεφίχτῳ τῆς τοῦ Θεοῦ σοφίας παρα- χωρεῖν εἰδὼς, ὡς εἴ τις πάντα φιλονειχήσῃη τῷ vip διαλαθεῖν ἀχριθῶς, εἰς τὴν παντελῆ ἀγνωσίαν ὠσθεὶς, xai εἰς ἄδυσσον ἁἀχαταληφίας ἁἀποπεσὼν, χινδυ- νεύσει περὶ τὰ χαἰρια, ζημιωθεὶς τὰ μεγάλα, ἵνα μὴ . relinquat, quam nemo satis assequi queat pulchra sunt ac przclara, nullo deficiatur, quam in omnibus dominari primasque obtinere condeceat ; operz pretiuni existimo, ut religiosus ac justi tenax auditor spectatorque, singularum rerum historian diligenter condiscat, et ut antiqua: narrationis sin- ceram omnique fuco vacantem cognitionem acci- pere studeat : causam autem cur er humenti gutta, nullo colorum pigmeríto ct artis pictura, impressa fuit in linteo vultus forma; quaque ni- hilominus ratione fragilis adeo materia tanto tem- pore nulli fuit interitioni labique obnoxia ; ac qua- cuuque denique alia, quisquis res naturaliter ag- greditur, diligenter scrutari solet, Dei sapientize : qui 6565 (2) τὰ μικρὰ συγχωρεῖν. "Όσοι οὖν τῶν περὶ B nimirum sciat, si quis omnia mentis acie perfecte τὴν πίστιν ὀρθῶν , xal θερµοτέρων περὶ τὺν ζηλον ἐνταῦθα συνεληλύθατε, Δεῦτε, ἀχούσατε, xal διηγή- σοµαι ὑμῖν, ἅπερ τῇ δεούσῃ βασάνῳ Exacta πολυ» πραγµονῄσας, xal οὐκ ἀταλαιπώρως περὶ τὴν τῆς ἁληθείας διαγενόµενος ζήτησιν, ἀπό τε τῶν ἱστορίας γραφάντων, xai ἀπὸ τῶν ἑἐχεῖθεν εἰς ἡ μᾶς ἑλθόντων. "A ὡς δι ἀποῤῥήτων τῇ µνήμῃ παρ) αὐτοῖς διασώ- ζεσθαι ἔλεγον, ἀχριθῶσαι ἐξίσχυσα. complecti connitatur, fore ut ignorantix€ omnis mersus barathro, abyssoque incomprehensionis obrutus ac stuporis,eoruim quz principaliora sunt no- mine jacturam patiatur, ne in his que supt minora videatur sliquid concedere. Quotquot igitur fide recti zeloque ferventiores huc convenistis, Venie, audite, et narrabo vobis ea qux convenienti exani- ne singula quaeque scrutanti, nec sine labore in veritate inquirenda versato, tam ex iis qui historiarum monumenta scripserunt, quam qui illinc ac. Syriae partibus ad nos accesserunt, cum apud ipsos arcana liec. memoria exstare profllerentur, nancisci demum licuit ac doceri. B'. Too Κυρίου xai θεοῦ xai Σωτηρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐπὶ τῇ τοῦ Υένους ἡμῶν ἀνορθώσει «pho ἡμᾶς ἐκδημήσαντος, ἣν χατὰ τοῦ προφήτου φωνὴν, πλήθος εἰρήνης ἐπὶ τῆς γῆς, xal τὸ πολύαρ- yo» διεσχέδαστο, ὥσπερ ὑπὸ μιᾶς ζώνης, τῆς Ῥω- palov ἀρχῆς, ἁπάσης διαζωσθείσης τῆς οἰκουμένῆςν xat óq' ἑνὶ ταττοµένης σηµάντορι. Καὶ διὰ τοῦτο πᾶσαι πάντων καὶ πρὸς πάντας ἐπιμιξίαι ἑἐγίνοντο ἀδξεῶς, χαὶ οὗ µεμµερισµένως τὴν γῆν οἱχεῖν ἑδόχουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ' ὡς ἑνὸς Δεσπότου κτῆμα τνγχά- νουσαν, ὡς xal ἑνὸς thv πᾶσαν οὖσαν δημιουργοῦ, τῷ πρώτῳ τὸν αὐχένα δούλῳ ὑποχλίναντες, πρὸς ἀλλήλους εἱρήνευσαν. Διὸ χαὶ ὁ τῆς Ἐδέσσης τὸ τηνιχαῦτα τοπάρχης Αὔγαρος, τῷ τῆς Αἰγύπτου ἐξηγουμένῳ φίλος xal γνώριµος ἣν xal γὰρ ἀλλή- Àot; οἱ ἑχατέρων ἑἐφοίτων διάκονοι. "Όθεν xai χατὰ τὸν χαιρὸν ἐχεῖνον, xa0' ὃν ὁ Κύριος ἡμῶν xat θεὸς τὸ Πατρικὸν βούλημα πληρῶν, τὴν σωτήριον διδα- σχαλίαν τοῖς ἀνθρώποις προὐτίθετο, xai διὰ τῶν ὑπερφυῶν, χαὶ παραδόξων θαυμάτων εἰς αὐτὸν πίστιν τοὺς ἀνθρώπους ἑἐπέστρεφε, συνέδη τῶν τοῦ Λὐγάρου ὑπηρετῶν τινα ᾽Ανανίαν ὀνομαζό- µενον, πρὸς τὴν Αἴγυπτον διὰ τῆς Παλαιστίνης ἱόντα περιτυχεῖν, καὶ πόῤῥωθεν θεάσασθαι τὸν Χριστὸν, τὰ πλήθη τοῖς λόγοις τῆς πλάνης ἐξέλχοντα, καὶ τὰ τῶν θαυμάτων ἐπιτελοῦντα παράδοξα. Ὡς οὖν τὴν ἐπ᾽ Αἴγυπτον πορείαν διἠνυσε, xaX περὶ ὧν ἐπετέ- τραπτο διαλαδὼν, ἀνθυπέστρεφεν ἐπὶ τὸν Κύριον Ill. Cum Dominus et Deus ac Salvator noster Je- &us Christus, ad genus nostrum erigendum ad noz venisset, erat juxta prophetz vocem abundantia pacis in terra, dissipatusque erat plurium princi- patus, cura imperium ltomanum totum late orbern: velut zona una constringeret, unusque gubernator ac rector subjecta quaxque tencret. Ideo erat oni- nium vicissim libera congressio, sicque homines sibi terram colere videbantur, ut non divise, sed tanquam unius rem domini ac possessionem. cole- rent, quippe cum) etiam uno ipso auctore condita esset : primoque servorum cervicem inclinantes, inter se pacem agitabant. Quainobrem etiam Edes- ο id temporis regulus Augarus, cum /Egypti prz- tori amicus notusque esset, eorum utrinque mi-- nistri confluebant. Quocirca etiam quo tempore Dominus noster ac Deus Paternam implens volun- tatein, salutarem lhiominibus proponebat doctri- nam, eximiisque ac stupendis miraculis in suam thv περὶ D fidem hominum corda cogebat, accidit, ut Augari ministrorum quidam Ananias nomine, dum ia /Egyptum per Palazstinam iter haberet, in Christum incideret, eumque eminus doctrins vi ab erroro turbas revocantem, ac insolita omnique fide majo- Ta wiracula patrantem conspiceret. Postquam ergo iter in "Egyptum confecerat, iisque perfunctus qua in mandatis acceperat, ad herum reverteba- tur. Cum longa eum morbi articularis tabe ex» NOT. £. (3) Potius δοχῇ. Qua hic notamus, sphalmata videntur typographica, quorum tamen nonnulla ipsi emendayimus, cum certo linjusmodi essent. PATROL. Gn. CXIII. 14 421 CONSTANTIN1 PORPHYROGENITI &23 cruciari, ac nigra lepra absumi intellexisset, du- A αὐτοῦ, xat ἀρθρίτιδ. χρονίῳ τυραννούμενον ᾖδει, plicique affligi calamitate, seu potius multiplici egritudine divexari, quod et articulorum doloribus teneretur, οἱ lepre malis miserabilem vitam age- ret, Accedebat et deforinitatis pudor, cujus gratia ne vix quidem se in conspectu dabat; ac nedum lecto plerumque affixus desidebat, sed et invisenti- bus amicis presentiam sui studio subducebat. Id- circo rursus cum esset reversurus, majori rem diligentia exquirit, quo certius lero nuntiet, ne et ille ejus forte curari medicina valeat. In iisdem gitur rursus Dominum offendit, nempe mortuos suscitantem, cxcos lucis usura donantem, claudis prestantem ut recta. incederent : omnes denique " quavis laborantes zgritudine, ad sanitatem robur- que traducentem. Ill. Certior ergo factus perspectoque, lic palam Domini virtutum esse opera, ut patriam domum- que se recepit, Áugaro nuntiavit, ac pluribus quz widerat omnia ac audierat, indicavit. Quocirca velut majus quid ipso negotii capite per ejus occa- "sionem nactus, bonusque ac [Iztus hero adveniens nuntius, humanissime accipitur, inter servos longe benevolentissimos habitus. Quandoque :gra ali- quis afflictaque valetudine, quidquid audiat, actu- tum semper rapit : exstimulante nuntio ac spe incitante, in rem Augarus venandam sibique au- cupaudam cito citius incumbit, atque ad se talium auctorem sanitatum datis litteris accersit : nec mo- σα, celebri. fama ubique vulgatam illam Domino xat µελαί[νῃ λέπραᾳ ἑκδαπανώμενον, xol διπλην συµ- φορὰν, μᾶλλον δὲ πολλαπλῆν τὴν νόσον πονούμενον, οἷς xa ταῖς ἀπὸ τῶν ἄρθρων ὀδύναις συνείχετο, xal τοῖς (5) τῆς λέπρας ἑταλαιπώρει xaxotc. Προσην δὲ χαὶ fj τῆς ἁμορφίας αἰσχύνη, δι ἣν οὐδὲ θεατὸς τοῖς ἀνθρώποις σχεδὸν ἣν. ᾽Αλλ’ οὐδὲ µόνον χλινήρης τὰ πολλὰ διετέλει, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐπισχέψειν ἑρχομέ- νους τῶν φίλων ὑπ αἰσχύνης ἐναπεκρύπτετο. Διὰ τοῦτο πάλιν Ev τῷ ὑποστρέφειν, ἀχκριθέστερον περὶ τῶν αὑτῶν διαγνῶναι ἑσπούδασεν, ἵν᾽ ἔχοι βεδαίως ἐπαγγεῖλαι τῷ χυρίῳ αὐτοῦ, ὡς ἂν ἴσως χἀκχεῖνος τᾶς 6v αὐτοῦ ἰατρείας ἀξιωθῇ. Ebpev οὖν πάλιν τὸν Κύριον ἐπὶ τῶν αὐτῶν, νεχροὺς ἀνιστῶντα, τυρ)]οῖς τὸ βλέπειν δωρούμενον, χωλοὺς ἁρτίους δειχνύντα, B χαὶ πάντας τοὺς ὁτιοῦν ἀσθενοῦντας ῥωννύοντα. I'. Ὡς οὖν ἐπιστώθη, χαὶ ἔγνω ταῦτα φανερῶς ὑπὸ τοῦ Κυρίου τελούμενα, τῷ Αὐγάρῳ ὑποστρέφας ἑγνώρισε, xol διὰ πλειόνων ἅ τε εἶδεν ἅ τε ἤχουσεν ἀνεδίδαξεν. "O0sv ὡς μεῖζον τοῦ ἔργου τὸ πάρ- εργον παρεμπορευσάµενος. καὶ ὡς εὐαγγελίων αὑτῷ καταγγελεὺς δεξιῶν, τῆς προσηκούσης ἀποδοχῆς χατηξίωτο, xai τῶν εὐνουστάτων εἷς ἑγνωρίζετο. Καὶ ἐπεὶ τὸ x&pvov ἀεὶ ὡς ἅρπαγμα ποιεῖται civ ἐπαγγελίαν, τῆς ἱστορίας χαὶ τῆς ἐλπίδος περισα!- νούσης τὸν ἄνθρωπον, σπουδαίως περὶ τὴν θ{ραν τοῦ µνησθέντος πείθει ὁρμᾶν. Καὶ ὁ Αὔγαρος πρὸς τῷ διὰ γραφῆς µεταχαλέσασθαι διανέστη τὸν ἰᾶσθαι τὰ τοιαῦτα λεγόµενον δύνασθαι. Καὶ παραχρῆμα τὴν πανταχοῦ περιφεροµένην ταύτην ἐπιστολὴην πρὸς epistolam, in hac fere se verba habentem, scri- C τὸν Κύριον ἔγραψεν, οὑτωσὶ περιέχουσαν' bit: iV. Augarus Edessa princeps, Jesu Salvatori, qui bonus - Hierosolymis medicus apparuit , salutem. Nuntiatum est mihi de te, el de curationibus, quas : absque medicamentis el herbis operaris. Fama enim est, εσείς visum, eluudis gressum aba te restitui, "leprosos mundari, :demonas et immundos spiritus ezpelli, diuturnis morbis oppressos sanari, mortuos "denique suscitari. (Que cum omnia de te audirem, -sic in animum meum induzxi : aut revera Deum esse, «ui e calo delapsus hec e[ficias, aut certe Dei Filium. Proinde ad te scripsi, orans ut nos invisere, mor- óuwmque nostrum sanare non graveris. Audio enim δάσος libi obireclare, εἰ insidias in caput tuum siruere..— Est mihi civitas, parva quidem illa, sed ernata, qug nostrum utrique, ut. (tranquille in ea degamus, su[ficiat. A. Abyapoc τοπάρχης Εδέσσης (4), ᾿Ιησοῦ Σωτῆρι ἀναφανέντι ἀγαθῷ ἱατρῷ ἐν πόλει "Iepc- σολύμων, χαίρει. "Hxovecal uoc τὰ περὶ cov, xal τῶν σῶν ἰαμάτων, ὡς ἄνευ φαρμάκων xal βοταν ὧν ὑπὸ coU γιοµένων. Ὡς γὰρ ὁ Aóyoc, τυφρ.οὺς ἀναθ.έπευ' ποιεῖς, χωλοὺς περιπατεῖ»., «ἑεπροὺς καθαρίζεις, καὶ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ δαίµονας ἀπελαύνεις, καὶ τοὺς ἐν μαχρονοσίᾳ βασανιζοµένους θεραπεύεις, xal γεκροὺς ἐγείρεις. Καὶ ταῦτα πάντα áxovcac περὶ σοῦ, χατὰ voor ἐθέμη» τὸ 8tepor τῶν δύο. ἢ ὅτι σὺ el à θεὸς, xal καταδὰς ἐξ οὐὗρανοῦ ποιεῖς ταῦτα, ἢ ὅτι Ylóc εἶ τοῦ Θεοῦ ποιῶν ταῦτα. Διὰ τοῦτο τοίνυν γρά- Vac, ἐδεήθη» σου oxvAnvat, καὶ àA0eiv πρὀς µε, καὶ τὸ πάθος ὃ ἔχω θεραπεῦσαι. Kal γὰρ ἤκουσα, ὅτι καὶ ᾿Ιουδαῖοι χαταγογγύζουσί cov, καὶ βού.Ίογται xaxocal σε. Πό.ις δὲ σμικροτάτη qol ἐστι καὶ σεμνἡ, ῆτις ἑξαρκέσει ἁμφοτέροις, -εοὺ χατοιχεῖν ἐν εἰρήνῃ ἐν αὑτῇ. V. Quod ergo Ananias suz in lierum benevolen- 9 manifesta indicia dederat, ac vize peritus erat, pingendique artem callebat : per eum talem ad Jesum misit. epistolam , eliam atque etiam man- dans, ut si litteris a. Christo obtinere non posset. μέ se ad ipsum eonferret, ejus quidem certe for- E'. Ἐπεὶ οὖν 'Avavlac τῆς τε πρὸς τὸν xüptoy αὐτοῦ εὐνοίας σαφΏη παρεῖχε τεκμήρια, xal τῆς ὁδοῦ ἐτύγχανεν ἔμπειρος, καὶ τὴν Υραφιχὴν τέχνην ἡπί- στατο, δι αὐτοῦ thv τοιαύτην ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Ἰησοῦν ἑξαπέστειλεν, ἐπισχέψας αὐτῷ, ὡς εἰ μὴ δυνηθείη πεῖσαι διὰ τοῦ γράμματος πρὸς αὐτὸν ΝΟΤΑ. (3) Puto οἷς. (4) De hac et sequenti epistola confersis Eusebium H. E. lib. |. cap. 13. Baronium ad ann. 51 ὃ 58. et Gelasium Dist. xv. cap. 9$. Sancta Romana. 429 NARRATIO DE IMAGINE EDESSENA. 430 ἑλθεῖν τὸν Χριστὸν, xàv τὸ ὁμρίωμα τῆς μορφῆς A me similitudinem aceurate in tabella dcpictam, αὐτοῦ μεταγραφάμενον ἀκριθῶς, ἀγαγεῖν πρὸς αὐτὸν, ἵν ὡς £v σχιᾷ γοῦν διδαχθείη, μὴ δι ἁχοῆς µόνον, ἀλλὰ xai διὰ τῆς ὄψεως, οἷἵός ἐστιν ὁ τῶν μεγάλων τούτων τεραστίων δημιουργός. Καὶ δη τὴν Ἰουδαίαν χαταλαδὼν ὁ ἁπροσταλεὶς. εὗρε τὸν Κύριον ἐν ὑπ- αἴθρῳ τῷ συῤῥεύσαντι δήµῳ διαλεγόµενον, xal τερατουργοῦντα τὰ τῶν θαυμάτων ἐξαίσια. Διὰ δὲ τὸ πλήθος τῶν ἄλλου χατ ἄλλην χρείαν ἑληλυθότων, μὴ οἷός τε ὢν ὁ ᾿Ανανίας πλησιάσαι τῷ Ἰησοῦ, ἐπί τινα πἐτραν μιχρὸν ἀνεστηχυῖαν τῆς γῆς, οὗ πόῤῥω της τοῦ Κυρίου διατριθῆς ἀπελθὼν ἐκαθέζετο, Καὶ ὡς ἣν αὐτῷ χαταφανὴς ὁ Σωτὴρ τοῦ πλήθους ἀποχε- γριµένος, xai ὑπερανέχων τῶὼν πολλῶν , εὐθὺς ἐχείνῳ μὲν τοὺς ὀφθαλμοὺς, τῷ δὲ χάρτῃ τὴν χεῖρα προσήρειδε, xal τὴν τοῦ φαινομένου μετέγραφεν B ὁμοιότητα. Q'. Ἔγνω οὖν ταῦτα τῷ πνεύματι ὁ Ἰησοῦς, καὶ τὺν Θωμᾶν µετακαλεσάµενος, "AmeX0c, φησὶν, πρὸς τόνδε τὸν τόπον, xol τὸν ἐπὶ τῆς πέτρας καθεζόµενον ἄνθρωπον, xal τὴν ἐμὴν μορφὴν µετα- Υράφοντα, ἄγαγε πρό; µε, ἐπιφερόμενος xai ἣν οἴχοθε» ἦλθεν ἔχων ἐπιστολὴν, ἵνα τὴν τοῦ ἀποστεί- λαντος αὐτὸν ἐχπληρώσῃ (D) διαταγἠν. Απελθὼν οὖν ὁ θωμᾶς, χαὶ τὸν ᾽Ανανίαν ἀπὺ τοῦ, ὃ Άχουσεν εὑρεῖν διαπραττόµενον, ἐπιγνοὺς, Ίγαγε πρὸς τὸν Ἰησοῦν. Πρὺ δὲ τοῦ λαθεῖν τὴν ἐπιστολὴν παρ) αὐτοῦ, εἶπεν αὐτῷ ὁ Χριστὸς χαὶ τὴν αἰτίαν τῆς παρουσίας, τῆς πρὸς αὐτὸν, xal τὴν δύναμιν τῆς ἐπιστολῆς. ad se afferret, ut velut in umbra saltem, non solo auditu, sed el visu, quisnam sit tantorum auctor miraculorum, condiscerct. Cumque adeo qui mis- sus erat in Judam venisset, Dominum invenit in subdialibus cum populo qui confluxerat disseren- tem, eximiaque ac stuporis plena miracula patran- tem : quodque ex conferta, aliorum alia necessaria éx causa, adeuntium multitudine, haud satis libe- rum esset Ananiz propius ad Jesum accedere, in petram paulo a terra editiorem ascendens, haud procul a loco in quo Jesus, versabatur, conse- dit : jamque seorsim a turba Christo illi conspi- cuo ipsique eminente, confestim defixis in eum oculis, ac manu charte adhibita, ejus quem coram cernebat similitudinem penicillo ducere oceeepit. Vl. Cognovit itaque Jesus spiritu, ac Thomam accersens : Vade, inquit, in eum locum, inque pe- tra sedentem hominem, ac meam penicillo du- centem formam, ad me adducito, unaque quam &ád me affert epistolam ; ut quod a mittente mande- tum accepit, adimpleam. Abiit Thomas, exque οἱ- gno operis quod audierat, agnitum hominem sd Jesum adduxit. Necdumque ab eo accepta epistela adventus causam ad ipsum vimque epistolze ei Christus edixit. Tumque ab eo ea accepta ac leeta, aliam vicissim ad Augarum ita sead verbum ba- — beutem misit : Εἶτα λαδὼν ταύτην, καὶ διελθὼν, ἑτέραν ἐπιστολὸν πρὸς Αὔγαρον ἀντεπέβηχεν ἐπὶ λέξεως οὕτως yov. σαν’ 7. Μακάριος sl, Αὔγορε, πιστεύσας ἐν ἐμο,ρ Vll. Beatus. es, Augare, qui in. me credideris, μὴ ἑωραχώς µε. Γέγρααται yàp περὶ ἐμοῦ, τοὺς ἑωραχότας jy μὴ πιστεύει ἐν ἐμοέ' καὶ tra οἱ μὴ ἑωρακότες µε, αὐτοὶ πιστεύσωσι, xal Gj- σωνται. Περὶ δὲ οὗ ἔγραψάς uoc ἐθεῖν πρὸς σὸ, δέον ἐπὶ (6) πάντα, δι ἃ ἀπεστά.1ην ἐνταῦθα, π.ἱηρῶσαί με, xal μετὰ τὸ xAnpocac ἀνα.1ηφθῆ- γαι πρὸς τὸν ἀποστείλαντά µε Πατέρα. Καὶ àx- ειδἀν dva Ang0O, ἀποστε.]ῶ σοι ἔνα τῶν μαθητῶν µου, ὅστις τὸ πάθος ccv θεραπεύσει, xal ζωὴν αἰώγιον xal εἰρήνην σοι, καὶ τοῖς σὺν col, παρά- σχοι, καὶ ποιήσει τῇ πόλει σου τὸ lxavóv, αρὸς τὸ µηδένα τῶν ἐχθρῶν κατισχύσαι αὐτῆς. H'. Ἐπιδοὺυς οὖν τῷ ᾿Ανανίᾳ τὴν τοιαύτην ἔπι- στολὴν ὁ Χριστὸς, ἐπεὶ χαὶ περὶ τοῦ τὴν ἑτέραν ἐντολὴν τοῦ χυρίου αὐτοῦ εἰς πἐρας ἀγαγεῖν ἔγνω δ αμεριμνῶντα αὐτὸν, xal φροντίζοντα ' τουτέστι την τοῦ εἶδους αὐτοῦ ὁμοιότητα πρὸς ἐχεῖνον ámty- εγχεῖν, νιψάµενος ὕδατι τὸ πρόσωπον ὁ Σωτὴρ, εἶτα τὴν ἀπὸ τούτου ἱχμάδα ἐν τῷ ἐπιδοθέντι αὐτῷ χειρο- μάχτρῳ ἀπομαξάμενος, ἐντυπωθῆναι τὸν αὑτῷ (1) χαραχττηρα iv αὐτῷ ᾠκονόμησε θείως χαὶ ὑπὲρ λό- yov, xal τοῦτο τῷ ᾿Ανανίᾳ ἐπιδοὺς, τῷ Αὐγάρῳ ἐπιδοθῆναι προσέταξεν, ὡς ἂν τοῦ τε πόθου παραμύ- quem non vidisti. De me enim scriptum est, eos qui ne viderunt non credituros in me, ut ii qui nom οἱ.. deraiit credant ac vivant. Quod vero ad me scribis, «t ad te. proficiscar, hic necesse habeo omnia η plere propter qua sum missus; iisque demum abso- lutis, ad Patrem qui me misit, reverti. Ceterum eum primum ad eum me recepero, unum ex meis discipu- lis ad te mittam, qui et morbum ttum curet, εἰ el^ lam clernam ac pacem libi tuisque presiet ; tue- que cautionem civitati prabebit, wt adversus eam nulli hostes praevalere possint. VIII. Hanc ubi Ananiz Christus dedit epistolam, - quod animi anxium sciret, ut et alterum heri soi D praiceptum impleret, nempe ut forma ipsius simi- litudinem ad ipsum deferret: ipse aqua faciem lavans, tumque manantem inde humorem obíisto mantili abstergens, divino vimque omnem ratiouis ac dicendi facultatem superante consilio, suam in co figuram expressit, tradensque Ananiz, Augaro ut daret praecepit, ut et amoris solatium haberet et morbi remedium. llis onustus Ananias, ubi sd Hierapolitanum oppidum pervenit, quod Saraceno- NOT X. (5) Combefisius legit ἐχπληρώσω. (U) ἐστι. (7) Forte, αὐτοῦ. 431 CONSTANTINI PORPHYROGENITT 432 rum quidem lingua Memmich, Syrorum vero Mabuc A θιον χαὶ τῆς νόσου αὐτὸ σχῆ. 'flg οὖν ὑποστρέφων dicitur, extra oppidum cum divertisset, illicque oci tegularum recens coclarum cumulus congc- stus essel, in eis Ananias sacrum illud linteum abscondit. Ad mediam autem noctem, ingens in- cendii vis toto circum loco diffusa apparuit; vi- sumque oppidanis emnia proeul ardere, ul suis jam rebus diffisi, effusi moenibus, de incendio cujus terrifica species objecta fuerat perquirerent. Inter hze inventum Ananiam, velut facinoris au- ctorem tenent, ac quid istud rei interrogant, quisve ipse sit ac quo vadat, et uude profectus sciscitan- tur. μετὰ τούτων ᾿Ανανίας, εἰς τὸ χάστρον Ἱεραπόλεως ἔφθασεν, ὃ τῇ μὲν Σαρακηνῶν φωνῇ Μεμμὶχ λέγεται, τῇ δὲ τῶν Σύρων Μαθοὺκ, ἔξωθεν τοῦ τοιρύτου χατα- λύσας πολίσµατος, σωρείας χεράµων νεωστὶ χατα- σχευασθέν-ων ἐχεῖσε χειµένης, ἐνταῦθα τὸ ἱερὸν ἐχεῖνο ῥάχος ὁ ᾿Ανανίας ἀπέχρυψε. Καὶ περὶ µέσης νυχτὸς mup ἑφάνη πολὺ τὸ τοιοῦτον χωρίον περιχυ- χλοῦν, ὡς ἑντὸς τοῦ ἄστεος δοχεῖν πάντα τὰ πἑριξ πυρὶ χαταφλέγεσθαι, xal περὶ ἑαυτῶν ἤδη δείσαν- τας ὑπεξελθεῖν, χαὶ διερεννᾶσθαι περὶ τῆς ὁρωμένης πυρχαϊᾶς. Ἐκεῖσε δὲ τὸν ᾽Ανανίαν εὑρεθέντα, συνεῖ- -χον ὡς αὑτουργὸ» τοῦ τολµήµατος. Καὶ δ.ερεύνων wb περὶ «o9 πράγµατος, καὶ τίς τε εἴη αὐτὸς, xal ποῖ βαδίζοι, xat ὅθεν, διεπυνθάνοντο. IX. Anceps animi Ananias pro alienz crimina- p. 8. Ὡς δὲ τῷ ἀλλοχότῳ τῆς αἰτήσεως ὁ ᾿Ανανίας tionis periculo, interim narrat unde sit, et unde veniat, quamve sarcinam ferat ; aitque se in tegu- lis deposuisse, unde visum accendi incendium. Mox itaque rem ut vere esset noscendi avidi, lo- cum scrutantes, non hoc solum offenderunt quod ab Anania illic conditum erat, sed et in una vicina tegula divinam illam expressam effigiem, inaudito modo, et ut nemo mente assequi queat, ex priore non manufacto linteo deformata imagine teste im- pressam. Quod cum vidissent :pleni stupore et ad- miratione, tum ejus rei nomine, tum quod ignis ardens nusquam occurrisset, sed ex forma claritate uisa esset flamma emicare; tegulam quidem, qus divinam in se hauserat formam, velut sacrum ali- quod pignus ac pretiosum thesaurum, apud se re- tinuerunt, divinam hujus vim ex eo quod visum erat conjectantes : primum autem exemplar, et ejus ministrum veritj retinere, ad Augarum mise- runt. Hactenusque incolumis est, ac venerationem . habet apud ejus oppiduli íncolas, quz in tegula orina expressa est ; ejus quae non picta est, ipsa non picta imago ; ejus quz non imanufacta, ipsa non manufacta. Ananias autem, peracto quod proposi- tuin erat itiuerc, qus interim gesta acciderant hero -declaravit, ac qux: ferebat salutaria symbola red- didit. X. Et hzc quidem pervulgata opinio de ea Sal- vatoris forma nos manufacta, qux impressa linteo -est. Fertur vero et alia de illa narratio, nec ipsa ab specie veri remotior, aut quz probis testibus careat. Quamobrem etiam exponam, ne me aliquis existimet alterius ignorantia, alterius fidem quz- rere. Nec prorsus mirum, tanto temporis spatio, haud raro falsi aliquid in bisteriam commeasse. In eo quidem quod.rei caput est, omnes perinde con- sentiunt; exque vultu Dominico, inaudito modo, impressam linteo formam asserunt : de rei autem aliquo accidenti (de tempore scilicet) est dissensio. Nihil tamen istud, quidquid est, veritati nocet, sive διηπορεῖτο, τέως γε ὅθεν eir, xaY πόθεν ἔρχεται, xat τί ἐπιφέρεται διεσάφησε, xal ἀποθέσθαι ἐν τοῖς xcpá- por ἑδήλωσε τὸ ἐπιφερόμενον, ὅθεν ἐδόχει ἀνάπτε- σθαι χαὶ ἡ φλόξ. Εὐθὺς δὲ ἐχεῖνοι τὴν τῶν λεγομένων βουληθέντες διαγνῶναι ἀλήθειαν, τὸν τόπον διερευνη- πάµενοι, εὗρον οὐ µόνον τὸ ὑπὸ τοῦ ᾽Ανανίου ἐχεῖσε ἀποτεθὲν, ἀλλά xal Ev τῷ πλησιάζοντι τῶν xepáptuv ἓνὶ, ἕτερον ἑχτύπωμα τοῦ θείου ἀπειχονίσμα- τος, παραδόξως xal ὑπὲρ νοῦν ἐπὶ τὸ ὕστραχον ἀπὸ τοῦ ὑφάσματος τῆς ἀγράφου µεταγραφείσης μορφῆ-. "O xai θεασάµενοι, χαὶ θάμθος ὁμοῦ xal ἐχπλήξεως Ὑενόµενοι ἔμπλεῳ, διά τε τοῦτο, χαὶ διὰ τὸ μηδαμοῦ πὺρ εὑρεθῆναι καιόµενον, ἀλλ᾽ ἀπὸ τῖς ἐν τῇ μορφῇ λαμπηδόνος δόξαι τὴν φλόγα ἑκπέμπε- C σθαι, τὸν μὲν χέραµον τὸν ἀπομαξάμενον ἓν ἑαυτῷ τὸ θεῖον ἑκτύπωμα, κατέσχον παρ' ἑαυτοῖς, ὥσπερ τι χειμήλιον ἱερὸν, καὶ πολύτιμον θησαυρὸν, ἀπὸ τοῦ ὁραθέντος τὴν περὶ αὐτὸ στοχασάµενοι θείαν ἑνέρ- γειαν' πρωτότυπον δὲ, χαὶ τὸν τούτου διάχονον δεί- 6αντες χατασχεῖν, ἀπέστειλαν πρὸς τὸν Αὔγαρον. . Καὶ νῦν ἐστι αωζοµένη χαὶ τιµωµένη παρὰ τοῖς τῆς τοιαύτης πολίχνης οἰχήτορσιν, fj iv. τῷ χεράμῳ μορφὴ, τῆς μορφῆς τῆς ἀγράφου f| ἄγραφος, xal τῆς ἀχειροτεύκτου ἡ ἀχειρότευχτος. Ὁ δὲ ᾽Ανανίας τὴν προχειµένην αὐτῷ πορείαν διηνυχὼς, τῷ χυρίῳ αὐτοῦ τὰ μεταξὺ διετράνωσεν, ἀποδοὺς xal ἃ ἐπεφέ- peso σωτήρια σύμθολα. l'. Καὶ οὗτος μὲν ὁ παρὰ τῶν πλειόνων λεγόμενος p λόγος, περὶ τῆς iv τῷ ὑφάσματι ταύτης ἀγρά- φον μορφῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν. Λέγεται δέ τις xai ἕτερος περὶ τούτου λόχος, οὔτε τὸ πιθανὺν ἐχφεύγων, οὔτε μαρτύρων χρηστῶν ἀπορῶν. Διὸ καὶ τοῦτον ἐχθήσομαι , ἵνα µή τις ὑποτοπάσῃ ἐν τῷ ἀγνοεῖν τοῦτον, Χρατύνειν τὸν ἕτερον. Καὶ πάντως οὐδὲν θαυμαστὸν iv τοσούτῳ χρόνῳ πλα- νᾶσθαι πολλάχις τὴν ἱστορίαν. Περὶ μὲν τὸ χαἰριον τῆς ὑποθέσεως, ὁμοίως πάντες συµφέρονται, xatópo- λογοῦσιν, & τοῦ Κυριακοῦ προσώπου τὴν ἐν τῷ ὑφά- σµατι ἐχτυπωθῆναι παραδόξως µορφήν. Περὶ δὲ τῶν τοῦ πράγματος, Ἠτοι τὸν (8) καιρὸν διαφέρονται. "O NOT. (8) Forte, τῶν χαιρῶν. 43 NARRATIO DE. IMAGINE EDESSENA. A3. οὐδὲν τῇ ἀληθείᾳ λυµαίνεται, eive. πρότερον, cive A prius sive postea factum est. Sic vero allera quo- ὕστερον YÉyovsv. ἕτερος. IA'. "Ev τῷ μέλλειν φασὶ τὸν Χριστὸν ἐπὶ τὸ ἐἑχού- σιον πάθος ἐλθεῖν, ἠνίχα τὴν ἀνθρωπίνην ἀαθένειαν ἑνδειχνύμενος, ἀγωνιῶν ὡρᾶτο xat προσευχόµενος, ὅτε xa τοὺς ἱδρῶτας αὐτοῦ ὡσεὶ θρόµθους σταλάσ- σειν αἵματος ὁ τοῦ Εὐαγγελίου λόγος ὑποσημαίνε- ται * τηνιχαῦτά φασιν ἀπό τινος τῶν μαθητῶν λαδόντα «) νῦν βλεπόμενον τοῦτο τεµάχιον τοῦ ὑφάσματος, τὰς τῶν ἱδρώτων λιθάδας Ev αὐτῷ ἀπομάξασθαι' xat εὐθέως ἐντυπωθῆναι τὴν ὁρωμένην ταύτην τοῦ θεο- ειδοῦς ἐχείνου εἴδους ἐχτύπωσιν, ὃ τῷ θωμᾷ παρα- θέµενος, μετὰ τὴν εἰς οὐρανοὺς αὐτοῦ ἄνοδον, διὰ Θαδδαίου Λὐγάρῳ ἀποστεῖλαι προσέταξε, τὴν διὰ τῶν γραμμάτων ὑπόσχεδιν ἐχπληρῶν. Μετὰ οὖν τὸ ἀνα- ληφθῆναι τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς τοὺς οὐρανοὺς, δοὺς ὁ θωμᾶς τῷ θαδδαίῳ’ τὴν ἀχειρ/- Ύραφον τοῦ Kuptaxoo προσώπου ἐχμόρφωσιν, πρὸς τὸν Αὔγαρον ἐξαπέστειλε. ΙΒ’. Καταλαθὼν τοίνυν ὁ θαδδαῖος «v Ἔδεσσαν, Ἔχει δὲ οὕτως χαὶ τῶν λόγων ἔμεινε πρῶτον παρά τινι τῶν αὐτόθι Ἰουδαίων.΄ Τωθίας οὗτος ὠνόμαστο. Καὶ 6h πρὸ τῶν λόγων, ἀπὺ τῶν ἔργων θέλων ἑαυτὸν γνωρίσαι τῷ Αὑγάοῳ ὁ τοῦ Χριστοῦ µαθητὴς, τοὺς ἁἀσθενοῦντας τῆς πόλεως ἐπικλήσει µόνῃ Χριστοῦ ἐθεράπευσεν. "00εν τοι τοῦ Χριστοῦ τῆς φήμης διαδοθείσης (ὅπερ ἐπὶ τῶν τοι- οὗτων συµθαίνειν φιλεῖ * τὰ γὰρ παράδοξα τῶν πρα- γµάτων πολλοὺς ἔχει τοὺς περὶ αὐτῶν ἀπαγγέλλον- τας), ἔφθασε καὶ πρὸς τὸν Αὔγαρον διά τινος τῶν αὐτοῦ δυναστῶν Αμδοῦ χαλουµένου, ἡ περὶ τῆς ἑνδημίας τοῦ ἁποστόλου Χριστοῦ àxofj. Λογισάμενος οὖν εὐθέως Ex τῆς ὑποικουρούσης ἐν αὐτῷ ἐλπί- δος, τοῦτον ἐχεῖνον elvat, ὃν ἀποστεῖλαι πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς διὰ τῆς γραφῆς ἐπηγγείλατο" χαὶ παρ) αὖ- τοῦ τελειότερον τὰ περὶ τοῦ θαδδαίου μαθὼν, ἀγα- γεῖν αὐτὸν διωρίσατο. Ὁ οὖν Τωθίας ἐλθὼν, Evvo- ptos ταῦτα τῷ ᾽Αποστόλῳ' xaxelvo; ἐν δυνάµει πρὸς αὐτὸν ἀπεστάλθαι εἰπὼν, τὸ ἑξῆς πρὸς τὸν Λῦγαρον παρεγένετο. "Ev δὲ τῷ μέλλειν χατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἐμφανίζεσθαι, ἐπὶ τοῦ ἰἱδίου μετώπου olov ἀναστη- λώσας τὴν τοιαύτην ἑμφέρειαν, οὕτως εἶσῇει πρὸς Αὔγαρον. 'O δὲ πόῤῥωθεν αὐτὸν προσιόντα ἰδὼν, χρεΐῖττον ὄψεως φῶς ἀκτινοθολοῦν ἀπὸ τῆς ὄψεως αὐτοῦ ἐξδαλλόμενον ἑδόχει ὁρᾷν, ὃ τὸ ἐπιχείμε- vov ἀφίει ὁμοίωμα. "0Οθεν τῷ ὑπερθάλλοντι τῆς ἀστραπτούσης λαμπηδόνος καταπλαγεὶς, xaX ὥσπερ ἐν λήθῃ τῶν περὶ αὐτὸν συμπτωμάτων γενόμενος, xai τῆς πολυχβονίου παρέσεως τῶν μελῶν, τῆς Χλίνης ἀθρόως ἀνέθορε (9), τρέχειν ἐξεθιάζετο. Ταυτὸ πάθος χα. πρὸς ὑπαντὴν τὰ παρειµένα µέλη παθὼν τρόπον ἕτερον τοῖς ἐν τῷ ὄρει θαθὼρ τὴν ἀστράφασαν μορφὴν θεασαμένοις. ΙΓ’. λαθὼν τοίνυν ἀπὸ τοῦ ἀποστόλον τὸ τοιοῦτον ὑμοίωμα, xal σεθασµίως αὐτὸ τῇ χεφαλῆ περιθεὶς, καὶ τοῖς χείλεσι, xol οὐδὲ τ᾽ ἄλλα τῶν τοῦ σώματος περῶν στερήσας τῆς τοιαύτης προσφαύσεως, t1" que sc narratio habet. XI. Cum Christus ad mortem sponte subeundam profecturus, humanam in se naturam, timoris an.: gustia mortis comite, exhiberet, atque iy preces effusus esset ; quando etiam evangelicus setmo su- dorem ejus velut guttas sanguinis notat defluxissc . tunc aiunt lintei rescissam partem quam nunc vi- demus, cum ex quodam discipulorum accepisset, stillantes imbres co abstersisse : moxque quam oculis usurpamus divinam hanc imaginem illi im- pressam effulsisse. Pignus Thomae depositum ; ac in mandatis datum, ut post Jesu in coelos asceu- p 9m, per Thaddeum, quo sic scripta promissio impleretur, mitteret ad Augarum. lgitur Christo. Domino in colos recepto, dans Tliomas Thaddxo noun manufactam Doninici vultus effigiem, Augaro deferendauw jussit. ΧΙΙ. Veniens itaque Thaddzus Edessam, mansit primum apud quemdam ejus loci Judxum, Tobiam nomine. Necdum eum γορυ[ο conserto sermone, quippe cum is animo constitttum haberet, ut. ex operibus Augaro innotesceret ; quos civium agro- tos offendit, actutum curavit solo Christi invocato nominc. Quocirca percrebrescente Christi fama, uti quidem in talibus solet accidere; res enim mi- rabiles οἱ inauditz, plures sui nuntios habent ; ad cC Augarum quoque per unum quemdam ex proceri- * bus, Amdu nomine, advenisse Christi apostolum rumor perlatus est. Mox itaque, ea spe quam ani-. mo alebat, in mentem venit eum ipsum esse, quem ei 3e missurum per literas Jesus promisisset, lgitur de Thaddzo plenius sciscitatua, cum didicisset, ad se virum adduci jubet. Tobias veniens, id quod jussus erat apostolo significavit, tum ille cum se ad illum.in virtute missum dixisset, postridie ad eum profectus est. Itaque in procinctu ut se ejus coram oculis sisteret, eam sibi effigiem velut si- gnum in fronte ponens atque erigens, in hunc mo- dum ad Augarum ingressus est. Videns ille eminus venientem, ]ucem sibi ex ejus facie emicantein, quam nulla vis oculorum ferre posset ejaculante D ipsa efligie, cernere visus est; Effulgurantis itaque lucis importabili radio attonitus ac stupens, mor- bique casuum ac diutine membrorum resolutionis velut oblitus, repente lecto excussus, resoluta membra in occursum cogit festinare. Eodem scili- cct affectu, haud tamen eadem ratione ac ii, qui in moute Thabor lucis fulgoribus micantem formaii. conspexerc. ΧΙΙ. Accepta itaque ab apostolo effigie, ac ve- nerantis specie capiti imposita, oculisque et mani- bus et labiis, ac corporis membris reliquis, nullo ejus muncris experte, adhibita, statim membra NOT A. (9) Forte deest xai. ν 435 CONSTANTINI PORPIYHOGENIT 436 omnia roborari cognovit, ac meliore statu mutari: À παρευθὺ τὰ µέλη πάντα θαυµασίως ἀναῤῥωννύμενα, mundari lepram ac cedere, tametsi ejus quoddam vestigium ac residuum mansit in frontc. Doctus igitur ob apostolo paulo clarius veritatis doclri- nam, deque inauditis Christi miraculis, divinisque passionibus, et sepultura, et resurrectione a mor- tuis, atque in coelos receptione institutus; cuin : Deum verum Cliristum cgnfessus esset, de forma linteo expressa sciscitabatur; quod nimirum ea diligentius inspecta, nullis terrenis conflatam co- loribus cognoverat, ejusque stupebat virtutem, quod sic grandi miraculo ac insolito, lectulo exsilierat, ac incolumi sanitate gaudebat. Ad liec Thaddzus, mortis timorem et angustias declarare, exque su- doribus nullo colorum piginento expressam effigiem docere : Doinini jussu ad eutn accessisse, et alia quicunque jam superior decurrit historia. XIV. Postquam igitur es his pariter, manuum- que apostoli in nomine Jesu Christi impositione, do'orum vis sensusque aufugeral, membraque re- soluta velut astringebantur, atque oris deforinitas evauescebat, cunctaque ad sanitatem currehant : rei tant? compendio undique Augarus admiratione defixus : Vere, inquit, Jesu Filii Dei discipulus es, qui curabat absque medieamentis et herbis. Ac cgo tanta illi amoris vi ac fide devinctus sum, ut si per eininentem Romani imperii potestatem, per quam subditis nefas bello invicem lacessere, bellum ino- vere liceret, in Jud&os forte, qui Domino crueem posuerunt, arma movissem, mihique subegissein. Nunc autem qued et mortem sponte subiisse do- ceor, ac certus sum fore ut, nisi voluisset, nun- quam sibi improba turba subjiceret, nihil ultra quaro ac disputo. Solum divino baptismate lustrari rogo, ac cum 1ota familia Christi necessitudinis iura obire, mcque illi addicere. Multis itaque ante patratis máiraculis, cunctisque quibus laborabant egritudinibus sanatis, ip quibus, qui proxime Au- garum claritate ac potentia atinebat (10), ipse quoque podagra qua laborabat, sanatus, muneris praeco erat ; cum curasset Christi apostolus, divine Augarum piscing admovit : legitimisque in eo per- actis, ipsum ac uxorem liberosque cum tota fami- lia tinxit; exiitque e divina hac expiationis unda mundus (oius ac saBus, lepra repente obolita, iisque ipsis paucis reliquiis, quibus viri frons inusta perstiterat. XV. Hine factum ut regulus, qui ejus Dominicae effigiei ac form: modis omnibus venerator eultor- que exsisteret, hoc queque ad aliam ejus religio- nem adjiceret. Nempe, antiquis Edessze civibus dei cujusdam Gracanicz superstitionis statua, pro pu- Mica urbis porta erecta erat, cui necesse cultum καὶ τὴν εἰς τὸ κρεῖττον μεταθολῆν εἰσδεχόμενα. Καὶ τὴν λέπραν ἐχκαθαιρομένην xai ἀποφεύγοισαν, εἰ καὶ ἔτι iv τῷ µετώπῳ λεἰφανόν τι ταὐτής μικρὺν ὑπελείπετο. Διδαχθεὶς οὖν τὸν τῆς ἀληθείας λόγον τότε πρὸς τοῦ Αποστόλου τρανότερον, xai περὶ τῶν παραδόξων τοῦ Χριστοῦ θαυμάτων, τῶν καὶ θείων παθῶν, xal ταφῆς, xal τῖς €x νεχρῶν ἁναστάσεως, καὶ τῆς εἷς οὐρανοὺυς ἀναλήγεως * χαὶ ὁμολογῆσας ἀληθῃ Θεὸν τὸν Χριστὸν, περὶ «rg kv ὀθόνῃ ἑχτυπώ- σεως τῆς μορφῆς ἐπυνθάνετο, ἑπείπερ αὐτὴν, ἀχρ.- θέστερον ἐπιστὰς, ἐπεγίνωσχεν οὗ διὰ χρωμάτων ὑλιχῶν τὴν σύστασιν ἔχουσαν, xai τὴν &v αὑτῇ χατ- επλήττετο δύναμιν,. ὑφ᾽ ὃς παραδόξως ἐξανέστη τῆς B κχλίνης, χαὶ συνηριθμεῖτο τοῖς ὑγιαίνουαι. Πρὸς ταῦτα ὁ Gabbaiog τὸν χαιρὸν τῆς ἀγωνίας ἐδήλου, καὶ τὴν ἐκ τῶν ἱδρώτων ἀχρωμάτιστον µήρφωσιν. Καὶ τὴν τῆς ἀφίξεως πρὸς αὐτὸν Κυρίου εἰσῆγησιν, καὶ τὰ ἄλλα ὅσα τὸ φθάσαν τῆς ἱστορίας ἑδήλωσεν. IA'. Ὡς οὖν ἀπό τε τῆς ἓν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ Θαδδαίου τὰ Ἂυ- ποὔντά τε ὑπεξίστατο, xal τὰ παρειµένα οἱονςὶ συνεσφίγγετο, καὶ t$ ἀμορφία διεσχεδάννυτο, xol πάντα πρὸς ὑγείαν ἔτρεχε, τῷ πανταχόθεν θάµθει ὁ Αὔγαρο; συνεχόµενος, Ἐπ᾽ ἀληθείας, ἔγη γνήσιος st μαθητὴς ᾿[ησοῦ τοῦ Ytou τοῦ Θεοῦ. τοῦ δίχα φαρμά- xwv xat βοτανῶν θεραπεύοντος. Καὶ ἐγὼ τοσοῦτον τῷ περὶ αὐτὸν στοργῇ καὶ πίστει συνδέδεµαι, ὥστε εἰ μὴ ἐδεδίειν τὸ ὑπερέχον τῆς τῶν Ῥωμαίων δυνά- µεως, οἳ τοὺς ὑπὸ σφᾶς οὐκ ἀνέχονται κατ ἀλλήλων ὀπλίζεσθαι, τάχα ἂν κατὰ τῶν στανρωσάντων τὸν Κύριον Ἰουδαίων ὅπλα ἑκίνησα, xai παρεστησάµην αὐτούς. Nüv δὲ ἐπεὶ xat τὸ πάθος αὐτοῦ ἑδιδάχθην ἐχούσιον, xal πέπεισµαι ὡς οὐκ ἂν, μὴ βουληθέντος αὑτοῦ, κατίσχυσαν οἱ ἀγνώμονες xav' αὐτοῦ, οὐδὲν προσπεριεργάζοµαι. Δέομαι δὲ καὶ τοῦ θείου βαπτί- σµατος ἀξιωθῆναι, xal πανοιχὶ προσοιχειωθῆναι, καὶ ἀναθεῖναι τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ. Ηολλὰ τοίνυν ἐπιτελέσας θαύματα πρότερον ὁ τοῦ Κυρίου ἀπόστο- λος, xai πάντας ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν ἱασάμενος, ἓν olg ἦν xal ὁ πρῶτος τὴν περὶ αὐτοῦ φήμη» τῷ Αὐ- γάρῳ ἀνενεγχὼν, ὃν ποδαλγικοῦ παθήµατος ἠλευθέ- ρωσε, προσἠγαγε τῇ θείᾳ xoAup619pq τὸν Abvapov. p Καὶ τὰ νενομισμέναἑπ᾽ αὐτῷ τελέσας, ἑθάπτισεν αὐὑ- τόν τε χαὶ τὴν γνναῖχα καὶ τὰ τέχνα, xal πάντας τοὺς ἐν τῇ οἰχίᾳ αὐτοῦ. Καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ τοῦ θείου τούτον τῆς καθάρσεως ὕδατος, χαθαρὸς ὅλος xal ὑγιῆς, ἀφανισθέντος ἀθρόως καὶ τοῦ ὑπολειφθέντος µικρου λειΦάνου τῆς λέπρας ἓν τῷ µετώπῳ αὐτοῦ. ΙΕ’, Εντεῦθεν πάντως τιμῶν xal σεθόµενος τὸ τοιοῦτον ὁμοίωμα τῆς τοῦ Κυρίου μορφῆς, xat τοῦτο τοῖς ἄλλοις ὁ τοπάρχης προσέθηχεν. Ἐκ τῶν παλαιὼν τῆς Εδέσσης πολιτῶν τε xai οἰχιστών τῶν ἐπισή- µων τινὸς [δὲ] Ἑλληνικῶν θεῶν ἄγαλμα πρὺ τῆς δηµοσίας πύλης τῆς πόλεως ἀντστήλωτο, ᾧ πάντα NOTE. (16) Potius, qui primus famam de illo ad Augarum attulerat 431 NARRATIO DB IMAGINE EDESSENA. 438 τὸν ἐντὸς του ἄστεης γενέσθαι βουλόμενον, ἀναγχαῖον A adliibere, quisquis demum in urbem ingredi vellet, ἣν προσκυνῆσαι, xal νενοµισµένας τινὰς εὐχὰς &mo- δοῦναι, xal οὕτως ἔχεσθαι τῶν Ev. τῇ πόλει ἐδῶν τε καὶ ἁγυιῶν. Τοῦτο οὖν τότε ὁ Αὔγαρος χαθελὼν, καὶ ἀφανισμῷ παραδοὺς, εἰς τὸν τῆς ἑχείνου στάσέως τόπον, tijv ἀχειροποίητον ταύτην εἰχόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπὶ σανίδηος χολλήσας, xat δ.ὰ τοῦ νῦν φαινομένου χρυσοῦ χαλλωπίσας, ἀνέσττσεν, ἐπιγράφας ἐν τῷ χρυσῷ ταῦτα τὰ ῥήματα) Χριστὲ ὁ θεὺς, ὀεὶς σὲ ἐ..πίζων οὐκ ἁποζυγχάγει ποτἑ. Ἐθέ- σπισέ τε πάντα τὸν διὰ τῆς πύλης ἑἐχείνης διέρχε- Ὅσθαι μέλλοντα, ἀντὶ τῆς παλαιᾶς ἑχείνης στήλης τῆς ἀχρῆστου χαὶ ἀνωφελοῦς, τὸ προσηκον σέθας. xal thv ὀφειλομένην προσχύνησιν χαὶ τὴν τιμὴν ἀπονέ- μειν τῇ πολυθαυμάστῳ θαυματουργῷ τοῦ Χριστοῦ εἰχόνι, xai οὕτως εἰς τὴν πόλιν Ἐδέσσης εἰσέρχε- B σθαι. Καὶ διετηρήθη τοιοῦτον τῆς τοῦ ἀνδρὸς εὖσε- θείας olov προχάραγµα xal ἀνάθημα, μἐχριτῆς ἐν τῷ βίῳ παροιχίας αὐτοῦ τε τοῦ Λὐγάρου, xai τοῦ cerlaqQue simulacro vota reddere, ac tum libero aditu urbis vicos plateasque percurrerc. Sustulit itaque eam Augarts ac abolevit, inque ejus basis loco ad asserem glutino compactam hancce non manufaetam Domini nostri Jesu Christi imaginem, quo nunc auro conspicua est egregie ornatam, sta- tuit, his illi auro inscriptis verbis : Christe Deus, qui in (e sperat, nunquam voto. (rvstratus. abit : sanxitque, ut quisquis per eam portam transilurus esset, pro veteri illo nullius frugis simulacro pror- susque inutili, convenientem cultum atque debitam adorationem honoremque, multiplici titulo adimni- randz miraculorum effectrici Christi imagini redde- ret, sicque Edessam urbem amicus hospes intraret. Duravitque pietatis viri monumentum hoc ac sacra devotio, quamdiu tum ipse Augarus, tum filius vita superstes fuit; quippe qui paterni regui pori- terque pietatis successor exstitit. lorum nihilomi- τούτου υἱοῦ, ὃς τῆς βασιλείας καὶ τῆς εὐσεδείας τῆς anus fillus neposque, fuit is quidem patris avique πατρικῆς χατέστη διάδοχος. ᾽Αλλ' ὁ τούτων υἱός τε xai οἰωνὸς, τΏς μὲν matpuac xal παππῴας ἀρχῆς Διάδοχος γέἐγονεν, οὐ μὴν καὶ τῆς εὐσεθείας κληρο: νόµο; ἐγένετο: ἁλλ᾽ ἀπελάχτισεν, ὡς, εἰπεῖν, την εὐσέθειαν, xal πρὸς τοὺς δαίμονας, xat τὰ εἴδωλα. αὑτομόλησε. Διὸ καὶ οἰονεὶ τὸ ἀνταπόδοµα τοῖς δαἰ- µοσιν ἀνταποδιδοὺς, ἐθουλήθη, ἐπεὶ ὁ πάππος αὐτοῦ την εἰδωλικὴν ἐχείνην στήλην ἀφανισμῷ παραδέδωνςε, την αὐτὴν χαταδίχην xaX τῇ τοῦ Κυρίου εἰχόνι πρ;α- αγαγεῖν. Αλλ' οὐκ ἐπέτυχε τῆς θήρας ὁ δόλιος. (c Ὅ γὰρ ἐπίσχοπος τοῦ τόπου τ2ῦτο προγνοὺς, την ἑνδεχομένην ἔθετο πρόνοιαν, xai ἐπεὶ ὁ τόπος, καθ) ὃν ἀνέχειτο ἡ εἰκὧν, χυ)ινδροε.δοῦς ἡμισφαιρίου σχΏῆµα 6:£603:v, 00222162 πρὸ τῆς εἰχόνος ἄψας, xat χέρα- pov ἐπιθεὶς, εἶτα ἔξωθεν τιτάνῳ χαὶ πλίνθοις ἁπταῖς ἀποφράξας τὸ ἐμθαδὸν , εἰς ὁμαλὸν ἐπιφάνειαν τὸ τεῖχος ἐπηύθυνε. Καὶ ἐν τῷ μὴ ὁρᾶσθαι τὴν φθο- νουµένην μορφὴν, ἀπέστη τῆς ἐγχειρήσεως ἐχεῖνος ὁ δυσσεδής. 'O δὲ χέραµος διὰ τοῦτο, οἶμαι, πρὸ τῆς €lxóvo; τεθῆναι πρὸς τοῦ ἱερέως διώριστο, ὡς ἂν µή τινα σῖψιν Ex τοῦ ἀπὸ τῆς οἱκοδομῆς εὑρῶτος, xal principatus successor, at nilil horum pietatis hix- res. Quin in pietatem, ut sic dicam, calcibus iusul- tavit, atque ad d.einones ac simulacra descivit. Ve- lut itaque dzemonibus vicem redditurus, lioc secum. statuit, ut sicut avus superstiliosum simulacrum illud aboleverat, sic ipse Dominicam imaginem eidem noxa subjiceret. Haud tamen vir dolo con- ferius, preda compos effectus est. Loci namque episcopus, rei pr:escius, quantam licuit ipse curam adhibuit. Quodque locus ubi imago collocata erat, cylindri. speciem referentis bemisphzrii figuram retinebat ; accensa ante imaginem lucerna, tegula- que imposita, ac tum deforis calce coctisque late- ribus obstructo loci ambitu, quidquid ejus erat ina planam superficiem redegit, ereptaque oculis forma invidia habita, a consilio ac molitione impius ho- mo abstitit. Ideo autem, ut arbitror, ante imaginem testa sacerdoti collocata est, ne ex situ zdificii et calcis humore, cui impressa imago linteum putre- dinis aliquid contraberet, ac per longiores tempo- ris moras damnum acciperet. τῆς ἐκ τοῦ τιτάνου νοτίδος ἑγγενέσθαι Ev τῷ ὑποδοχεῖ τῆς εἰχόνος, καὶ την Ex. τοῦ χρόνου βλάδην προσ-. δέξηται. IG. Ἔῤρει τοίνυν ὁ χρόνος διὰ µέσου πολὺς, καὶ ϱ XVI. Multuim. interim temporis annorum longa τῆς ἐς ἀνθρώπων µνήµης ἀπεῤῥύη καὶ fj ἀναστήλω- σις τῆς ἱερᾶς ταύτης εἰχόνος, xat ἡ ἀπόχρυγις. Ὡς οὖν ἓν τοῖς οἰχείοις χαιροῖς Χρσρόης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς τὰς τῆς Ασίας πόλεις πορθῶν, χαὶ πρὸς «ht» "Εδεσσαν ἔφθαᾳσε, xai πρὸ ταύτης πηξάµενος χάραχα, πᾶσαν μηχανὴν ἑχίνει, χαὶ πᾶν τὸ πρὺς ἅλωσιν πόλεως ἐπιτήδειον ὄργανον ἐξηρτύετο, ἔτε- κταίνετο δὲ πάντα τὰ πρὸς ἀφέσεις βελῶν, χατασε[- σεις τείχων, διατραύσεις (11) πυλῶν. Ἐν τοσούτῳ πινδύνῳ οἱ ᾿Εδεσσηνοὶ γεγονότες, ἐπενόουν μὲν τὰ δυνατὰ χαὶ αὐτοὶ πρὸς τὴν ἀντιταράταξιν, διεπρε- σθεύοντο δὲ περὶ βοηθείας xai πρὸς τοὺς ᾿Ρωμαίων serie flaxerat, exque memoria bominum et quod ereeta saera haec imago, et quod occultata, effluxe- rat. Uhi itaque suis Chosroes Persarum rex tetmim- poribus, Asie civitates diripiens, Edessam quoque. petierat, valloque posito nullam non movebat ma- chinam, ac quidquid expugnandz civitati videbae. tur, diligenter instruxerat; constructis nimirum, omnis generis tormentis, quibus tela jaceret, maros. quateret, portas effringeret ; Edesseni in tantum. addueti periculum, ipsi quoque qua se via tuerem- Let acienique opponerent, serio cogitare. Missi le- gati ει ad Romanorum duces, a quibus socisfi NOT.E (11) διαθραύσεις. 439 CONSTANTINI-PORPHYROGENITI A40 muncre auxilia impetrarent. Romani tunc exercitus Α στρατηγούς. Ἡλίων δὲ, ὁ τότε τῶν Ῥωμαϊχῶν στρα- prator H.lio erat, ipseque a se, Persarum vi acie laborans, auxiliares copias sufficere Edess:» civibus non valebat, animos tamen scriptis litteris addebat, Dominique epistolam ac veram in ea sententiam, qua incolumis futura, nullaque hostium vi expu- gnanda civitas et ferretur et crederetur, in memo- riam revocabat. Porro Perse cum palam adorie- bantur, tum ex insidiis structisque cuniculis civi- tatem tenebant. Procul igitur occepta scrobe, per subterraneos meatus sibi in urbem aditum struc- hant. Cumque jam perinde ac quidam urinatores intra muros ex cuniculis successissent, contigit in- sidias detegi per talem occasionem. Nimirum illa in urbis parte faber quidam serarius inira muros :edes liabebat, cujus vasa zenca in domo sublimia, Persis sub terra tundentibus ac pulverem cgerentibus, sonitum emiserunt. Itaque consilii inopes, et ad extremam cives desperationem redacti, ad Deum τευµάτων ἠγούμενος, xaX καθ) ἑαυτὸν ὑπὸ τῶν πολε- µίων πονούµενος, τοῖς ἓν Ἑδέστῃ συμμµαχίαν πέμ- qat οὐχ οἷός τε Tfjv. Διὰ γραμμάτων δὲ διεθάῤῥυνε, τῆς τοῦ Κυρίου ἀναμιμνήσχων ἐπιστολῖς, καὶ τῆς ἀφευδοῦς iv αὑὐτῇ ἀποφάσεως, δι fic ἀπόρθητον τη- ρεῖσθαι τὴν πόλιν χαὶ λέγεται καὶ πιστεύεται. Οἱ δὲ Πέρσχι μετὰ τῆς ἐμφανοῦς ἐπιθέσεως, xal τὰ ἀφᾖ- νῶς ἐπενόουν ἐπιδουλεύματα. Καὶ πόῤῥωθεν ὁρύτ- τειν ἀρξάμενοι, δι ὑπονόμων ἕνδον γενέσθαι τῆς πόλεως ἐτεχνάζοντο. Ὡς δὲ ἧσαν olov ὄφυδροι xo- λυμθηταὶ τοῦ τείχους ἐντὺς ὑπὸ γῆν, ix τοιαύτης αἱτίας χαταφανεῖς τοῖς ἔνδον τοῦ τε/χοὺς........ χαλ- x£a οἰκεῖν, οὗ τὰ κατὰ τὴν οἰχίαν αἰωρούμενα σχεύη χαλκᾶ Ίχον ἀπετέλει, τῶν Περσῶν ὑπὸ γῆν κοπτόν- των xal ἐχφρρούντων τὸν χοῦν. Ἐν ἁμηχανίᾳ οὖν, xai τῇ ἑσχάτῃ ἀπογνώσει οἱ τῆς πόλεως χατσστάντες) πρὸς τὸν Θθεὸν χαταφεύγουσι, xal μετ ὀδύνης χαρ- δίας χαὶ δαχρύων ἑξεζήτουν αὐτόν. Φαίνεται τοίνυν διὰ eonfugiunt, ipsumque cordis dolore ac Ιαογγηιῖδρ Υυχτὸς τῷ ἐπισχόπῳ (Εὐλάλιος δὲ οὗτος ἦν) Υυνή τις exquirunt. Porro noctu mulier quzdam ornato ba- litu, gravique ac modesta specie, przstantior de- nique quam ut homo videretur, episcopo, Eulalio huic nomen erat, apparet, monetque arrepta non manufacta Christi imagine, cum ipsa supplicatio- nem liabeat ; foreque omnino ut Dominus portenta $ua3 ac miracula ostendat. Aiebat episcopus, nesci- re se prorsus, an omnino talis imago apud cives aliosve ullos exstaret. Tunc ad illum quz niuliebri εὐσταλῆς xal σεθασµία, κρείττων 3) xat! ἄνθρωπον, ὑποτιθεμένη αὐτῷ τὴν ἀχειροποίητον εἰχόνα λαθεῖν τοῦ Χριστοῦ, καὶ λιτανείαν μετ) αὐτῆς ποιῄσασθαι' πάντως δεῖξαι τὸν Κύριον τὰ θαυμάσια αὑτοῦ. Ὁ δὲ ἐπίσχοπος παντελῶς ἀγνοεῖν ἔλεγεν εἰ ἔστιν ὅλως, εἴτε παρ αὑτοῖς, εἴτε παρ) ἄλλοις viol) ,ἡ εἰχών. Τότε λέγει πρὸς αὑτὸν dj ἐν γυναιχείῳ φαινοµμένη τῷ σχήµατι, ὅτι ἑπάνω τῆς πύλης τῆς πόλεως ἐν τῷ τόπῳ διὰ τόνδε τὸν τρόπον d τοιαύτη εἰκὼν χέχρυ- liabitt se conspicuam fecerat, super portam urbis πτα.. tali loco per talem modum imaginem absconsam subjecit. XVII. Mane igitur episcopus, aperta visione fre- tus, cum supplicatione ad locum conveniens, scru- tansque, integram ac incolumem divinam offendit imaginem, lucernam quoque. tot retro annis inex- stinctam : inque testa ante lucernam ejus conser- vanda causa imposita, alteram imaginis expres- sam effigiem, qua ipsa hactenus Edessz incolumis est. Sumpta igitur in manus divina Christi Dei ho- minis effigie, prefidentior episcopus ad locum per- git, ubi Perse ex vasorum are sonantium tinnitu cuniculum struentes deprehensi erant : cumque civeset ipsi intus aggressi in alios alii incurrissent, in ignem ipsis in hostes paratum ex lucerna oleum stillantes, inque Persas in cuniculo repertos mitten- tes, omnes perdiderunt, lisque demum liberati insi- diis eodem molimine etiam machinas extra muros positas adorsi, has quoque repente combusseruht, pluresque in eis militares viros sustulerunt. Jam- que adeo aucti fiducia, crebros etiam e muris mit- tentes lapides, eorum jactu ac rotatione, impuri exercitus duci aliisque non paucis necem consci- verunt. Neque id modo, sed et extrinsecus a Persis adversus cives accensam pyram, quam olearum multarumque aliarum, quas immiserant arborum 17. Ἔωθεν οὖν ὁ ἐπίσχοπος τῷ ἑναργεῖ τῆς ὄγεως πεἐποιθὼς, μετὰ λιτῆς πρὸς τὸν τόπον ἐλθὼν, xal διερευνησάµενος εὗρε τὴν θείαν ταύτην εἰχόνα ἆδ.α- λώθητον, xal τὴν θρυαλλίδα ἐν τοῖς τοσούτοις μὴ ἀποσθεσθεῖσαν ἔτεσι. Καὶ ἐν τῷ πρὸς φυλαχὴν ἐπι- τεθέντι πρὸ τοῦ λύχνου χεράµῳ ἐπεχτυπωθὰν ἕτερον ὁμοίωμα τοῦ ὁμοιώματος, ὃ xal píyp: τοῦ νῦν iv Ἐδέσσῃ τυγχάνει σωζόμενον. Λαδὼν οὖν χατὰ χεῖ- ρας τὸ θεῖον τοῦτο θεανθρώπου Χριστοῦ ἀπειχόνι- σµα, Xa ἐπὶ κρείττονος ἑλπίδος γενόμενος, ἔρχεται πατ᾽ ἐχεῖνον τὸν τόπον, χαθ᾽ ὃν οἱ Πέρσαι διορὺτ- τοντες ἀπὸ τοῦ τῶν χαλχωµάτων χου χατάφωροι D κχαθεστήχεσαν. Καὶ ἀρξάμενοι ἔνδοθεν ὀρύττειν (12) τῶν τῆς πόλεως, ὡς ἐγγὺς ἀλλήλων ἐγένοντο, ἀπὸ τῆς λυχνίας Σχείνης ἔλαιον ἐπιστάξαντες, εἰς τὸ χατὰ τῶν πολεμίων αὗτοῖς εὑτρεπισμένον πὺρ, xal κατὰ τῶν ἓν τῷ ὑπονόμῳ Περσῶν ἀφέντες, πάντας ἁπ- ὠλεσαν. Καὶ τῆς ἐντεῦθεν ῥυσθέντες ἐπιθουλῆς, πρὸς τὰ ἑκτὸς τοῦ τείχους μηχανὰς τὴν ὅμοιον πεῖραν προήνεγχαν, xa ταύτας ἀθρόως κατέφλεξαν. Καὶ πολλοὺς τῶν ἓν αὐταῖς πολεµίων ἀνάλωσαν. "Hór δὲ ἀνατεθαῤῥηχότες, χαὶ λίθων ἀφέσεις συχνῶν ἀπὸ τῶν τειχῶν ἐπεποίηντο, ὑφ᾽ ὧν χαὶ΄τὸν στρατοπεὸ- άρχην τοῦ μιαροῦ στρατεύματος συνέδη πεσεῖν xal ΝΟοΤΑ.. (12) Locus fortasse uon sanus. Al NARRATIO DE IMAGINE EDESSENA. 43 ἄλλους Ξοακοὺς ουν αὐτῷ. 02 µόνον 03, ἀλλὰ χαὶ τὸν A infinita arggesta materia alebat, in. ipsos qui aecen- ἔξωθεν ὑ-ὸ 2v» Περσῶν ἀναφθεῖσαν χατὰ τῶν ἔνδον κυρὰν, ὃν ἄπειρος Lam ἐλαιὼν τε χαὶ ἄλλων αυχνῶν χατα-ετόντω», δένδρων ὑξέτρεφξ, χατ αὐτῶν γενέ- σθα. ἡ της συμμάχου θείας εἰχόνος....... ὡς Tip ἄνω]εν Εὐιάλ:ος ταῖς οἰχείαις τοῦ τείχους ἐφαπλώ- σας ταύτην ταλάμα:ς τὴν τοόκιν διώδευεν ἑξαίφνης, ὡς χατὰ τὸν τόσον τοῦτον ἐγένετο, βίαιος ἄνεμας ἐξετερβεὶς. xa-3 τῶν ἀναλεγόντων τὴν τοιαύτην χαὶ ἐνεσυρ:.εν, ὡς τοὺς Χαλδαίους τὸ πρίν. Η΄’. Ταύτα οὐχ ἁμάρτυρός ἐστι λόγος, εἰς ἡδονὴν ἀχοῆς ἡ ἀπάτην zap ἡμῶν συμπλασθεὶς, ἀλλὰ τρεῖς όμου -ατριάρχαι, Ἰὼ6δ Αλεξανδρείας, Ἀριστοφόους Αντιοχείας, χαὶ Βασίλειος Ἱεροσολόμων ἀνέγραφαν, χαὶ οὕτως ἔχειν ταῦτα ἐγνώρισαν, θεογφίλῳ γράναν- τες τῷ ῥᾳσ.λεῖ -ὰς ἱερὰς εἰχόνας ἐξυθριχότι. Ὅτε διὰ πολλὼν ἁποδειχνύοντες τὸ ci θείων εἰχόνων ἑερὺν x2: σεθάσµιο», καὶ περὶ τούτου διέλαθον. Καὶ ἔξεστι βουλομένῳ τὴν κολύστιχον ἐχείνην ἐπιστολὴν ἀναλέξασθαι, xal περὶ τούτου μαθεῖν. Αλλὰ xal τῇ Εὐαγρίου Εχχλησιαστ.χῇ Ἱστορία ci τις Φιλοπόνως ἑνέτυχεν, ἔγνω πάντως οἷα περὶ τῆς ἱερᾶς ταύτης εἰχόνος χατὰ ον τέταρτον λόγον φησί. I&. Αναγράφει Υὰρ, ὡς μετὰ τῶν ἄλλων ὁ Χοσρύης χαὶ τοῦτο πεποίτχε, θέλων περιφανῶς ἑλόγξαι φενδῆ τὸν ταρὰ Χριστιανοῖς θρυλλούµενον περὶ τῆς τοιαύ- της πόιεω; λόγον, ὡς εἴη ἀπόρθητος. Ξύλων γὰρ τι εέγα χρημα, xaX πλῆθος ἄπειρον, bv βραχεῖ τῇ τοῦ derant, diviaz virtus imaginis benigne opitulantis convertit. Cum enim eam c mure desuper suis ipse. ' manibus Eulalius explicans civitatem obiret, ut αἱ eum locura successi, obortaes repente ventus vali- dus, iu eos qui rogum accendebaat, fiammaun con- vertit ; baec. illos persecumta, baud secus ac olim Chaldaeos, incendit. Topxa3iiv zb» φλόγα üxis:ptpe- x3l ἐδίωξς τούτους, XVII. Νου hzc aures mulcendi causa, aat ve- rilati fucum faciendi, nullis testibus a nobis cou- ficta narratio : quinimo tres simal patriarchae, Job Alexandrinus, Christophorus Antiochenus, et Basilius Hierosolymitauus, ipsi scripserunt, atque Β 'zc sie se babere, datis Theophilo imperatori litte- ris, qui sacrarum violator imaginum essct, palam fecerunt : tum nimirum cum longa dissertatioae divinas imagines sanctas astruenics 3€ veneratione habendas, istud quoque tractaruat : ac licet nosse, si quis in multos versus fusam eam epistolam wt legat in animum induzerit, Sed et Evagrii eccle- siasticam Historiam si quis attentius legerit, plane novit quanta ille de bac sacra imagine libro quarto scribit. XIX. Refert enim, quod cum aliis de causis, tum ob eam potissimum rationem Chosroes exerci tum duxerit, ut aperte ostenderet esse falsum, quod de Edessa civitate Christiani jactabant, eam nulla vi expugnari posse ac diripi. Cám enim ingentem στρατεύματος πολυχειρίᾳ συναθροΐσας ἐς ἑπιτά- ο lignorum struem ct pene in(initam conferta militum γµατος, xà ταῦτα χατὰ δύο τείχους πηξάµενος χύ- χλῳ τῆς πύλεως ΄ εἶτα χοῦν χατὰ τὸ μέσον ἔπεμόα- λὼν, xal ἀντιμέτωπον ἄλλο τεἶῖχος οἰχοδομῶν, ὑψη- λότερος ἐγίνετο τῶν τῆς Ἐδέσσης τειχῶν, xal ὡς ἐξ ὑπερδεξίων τὰ βέλη κατὰ τῶν ὑπὲρ τῆς πόλεως πρό- χινδυνευόντων ὅσον οὕπω ἀφίεσθαι ἔμελλεν. Ὅπερ οἱ Ἐδεσσηνοὶ ὧς ὄρος ἀντικρὺ τῶν τειχῶν ὁρῶντες ἐξεγειρόμενον. δι’ οὗ ὡς Ex τοῦ ἰσοπέδου τοὺς πολε- µίους ἐπιδῆναι τοῦ ἄστεος ἔλπιζον ' kv ἁμηχανίᾳ καίπερ ὄντες, ἀντιμηχανώμενοι δὲ ὅμως τὰ δυνατὰ xoi αὐτοὶ, διόρυγµα ἐπεχείρουν πρὸ τοῦ νεοστάτου ἐχείνου τείχους ὀρύξασθαι, di; ἂν εἰ δυνηθεῖεν τὰ πρὸ τοῦ χώματος ὑφάψαι στα)ρώµατα, πρὸς τὴν ^ δ.ώρυχα τὸν χοῦν ὑποσπάσωνται, xal οὕτως τὸ μέγα τεῖχος ἐχεῖνο οἵον ἐξ ὀνείρου ἀναπλασθὲν, θᾶττον χατενεχθῇ xai διχῥδυῃ. Ἐπεὶ δὲ τὸ μὲν ὄρυγμα δι» ἡ,»υστο, πῦρ δὲ τοῖς ξύλοις ἔνιέντες τοῦ σκοποῦ δι- ἡμαρτν, xai δυναμένον τοῦ πυρὸς διὰ τὸ συµπεπι- λημένον ἔνδον εἶναι τὸν χοῦν, xal τὰ ξύλα ἔτι χλωρὰ, χαινοῦ τινος δίχα τῆς ὕλης ἐμπεριδράξᾳσθαι, τὴν ἱερὰν ταύτην εἰχόνα εἰς τὴν νεότευχτον ἐχείνην τά- pov εἰσαγαγόντες, καὶ ὕδωρ Ex ταύτης χαθαγιάσαν- τες, χαὶ τοῦτο τῇ πυρᾷ καὶ τοῖς ξύλοις προσεπιῤῥά- ναντες, ἐνεργὸν γενέσθα! τὸ πῦρ κατεπράξαντο. Καὶ τῇ πἰστει τῶν δεδραχότων τῆς θείας συνεπιλαθοµέ- vr; δυνάµεως, ὡς ἔλαιον τὸ ὕδωρ ἐγένετο τῷ πυρὶ, καὶ ighpe τὴν» φλόγα , xaX χαιανάλωσεν ἅπαν τὸ προστυχόν. Τότε οὖν ὁ Ηερσῶν βασωεὺς vr» ἅλωσ.ν manu succedanea ope opus maturantium brevi coegisset, atque bis fixo vallo duplici quasi muro civitatem cinxisset, tumque mediam arcam ingesta humo opplevisset, inde surgens oppositus murus alius, eivitatis moenibus altior elfectus est, moxque futurum erat, ut e superioribus in przsidiarios jaculorum inber deplueret. Vident itaque. cives ex adverso murorum velut. montem assurgere, per quem hostes, quasi ex plano haud incerto eventu in urbem ingressuri essent. Quanquam igitur vix nou cousilii inopes, ipsi quoque quanta facultas, adverso molimine objectam no*o illi muro fossam ducere; in cujus voraginem, si modo liceret com- munientes vallos succendere, detracto aggere, ca ratione velut insomnio repente cnatum ingentem illum murum pessunidorent ac solo azquarent. AL ubi absoluta quidem fossa est, ignisque lignis im- missus, nec ex voto res succcedebat, quod humo constipata, ac cum ligna adliuc viridia essent, 1ou poterat ignis absque novo pabulo vallum corripere ; jn fossam recenter ductam sacra hzc adducta imago, exque illa sanctificata aqua asperso rogo effectum est, ut flamma vivax atque efficax exiret, fuitque igni olei loco aqua, divina virtute his qui rem moliti erant propitia : indeque succceusa flaauma absumptum quidquid obvium crat. Tunc ergo Persarum rex urbis expugnanda spe omissa, ac cuin non lateret unde civibus corrogata auxi-. 439 CONSTANTINI-PORPHYROGENITI A40 maucre auxilia impetrarent. Romani tunc exercitus Α στρατηγούς. 'HA(ov δὲ, ὁ τότε τῶν 'Pogaixiv ovca- pretor IIclio erat, ipseque a se, Persarum vi acie laborans, auxiliares copias sufficere Edessx civibus nou valebat, animos tamen scriptis litteris addebat, Dominique epistolam ae veram in ea sententiam, qua incolumis futura, nullaque hostium vi expu- gnanda civitas οἱ ferretur et crederetur, in memo- riam revocabat. Porro Perse cum palam adorie- bantur, tum ex insidiis structisque cuniculis civi- tatem tenebant. Procul igitur occepta scrobe, per subterraneos meatus sibi in urbem aditum struc- hant. Cumque jam perinde ac quidam urinatores intra muros ex cuniculis successissent, contigit in- sidias detegi per talem occasionem. Nimirum illa in urbis parte faber quidam serarius intra muros :des habebat, cujus vasa zenca in domo sublimia, Persis sub terra tundentibus ac pulverem cgerentibus, sonitum emiserunt. Itaque consilii inopes, et ad extremam cives desperationem redacti, ad Deum eonfugiunt, ipsumque cordis dolore ac lacrymisg exquirunt. Porro noctu mulier quxdam ornato ha- bitu, gravique ac modesta specie, przestantior de- nique quam ut homo videretur, episcopo, Eulalio huic uomen erat, apparet, monetque arrepta non manufacta Christi imagine, cum ipsa supplicatio- nem liabeat ; foreque omnino ut Dominus portenta $ua ac miracula ostendat. Aiebat episcopus, nesci- re $e prorsus, an omnino talis imago apud cives aliosve ullos exstaret. Tunc ad illum qua muliebri liabitu se conspicuam fecerat, super portam urbis c tali loco per talem modum imaginem absconsam subjecit. XVII. Mane igitur episcopus, aperta visione fre- tus, cum supplicatione ad locum conveniens, scru- tansque, integram ac incolumem divinam offendit imaginem, lucernam quoque: tot retro annis inex- siinctam : inque testa ante lucernam ejus conser- vanda causa imposita, alteram imaginis expres- sam effigiem, quz ipsa hactenus Edessz incolumis est. Sumpta igitur in manus divina Christi Dei ho- minis effigie, prefidentior episcopus ad locum per- git, ubi Pers: ex vasorum zre sonantium tinnitu cuniculum struentes deprehensi erant : cumque cives et ipsi intus aggressi in alios alii incurrissent, in jgRem ipsis in hostes paratum ex lucerna oleum süillantes, inque Persas in cuniculo repertos mitten- tes, omnes perdiderunt, lisque demum liberati insi- diis eodem molimine etiam machinas extra muros positas adorsi, lias quoque repente combusserunt, pluresque in eis militares viros sustulerunt. Jam- que adeo aucti fiducia, crebros etiam e muris mit.- tentes lapides, eorum jactu ac rotatione, impuri exercitus duci aliisque non paucis necem consci- verunt. Neque id modo, sed et extrinsecus a Persis adversus cives accensam pyram, quam olearum multarumque aliarum, quas immiserant arborum τευµάτων ἡγούμενος, xaX καθ) ἑαυτὸν ὑπὸ τῶν πολε- µίων πονούµενος, τοῖς ἓν Ἐδέστῃ συµμαχίαν πἐμ- qat οὐχ οἷός τε fjv. Διὰ γραμμάτων δὲ διοθάῤῥυνε, τῆς τοῦ Κυρίου ἀναμιμνήσκων ἐπιστολΏς, καὶ τῆς ἀφευδοῦς ἓν αὐτῇ ἀποφάσεως, δι fj; ἀπόρθητον τη- ρεῖσθαι τὴν πόλιν xal λέγεται xa πιστεύεται. Οἱ δὲ Πέρσαι μετὰ τῆς ἐμφανοῦς ἐπιθέαεως, xal τὰ àga- vig ἐπενόουν ἐπιδουλεύματα. Καὶ πόῤῥωθεν ὁρύτ- τειν ἀρξάμενοι, δι ὑπονόμων ἕνδον γενέσθαι τῆς πόλεως ἐτεχνάζοντο. Ὡς δὲ ἧσαν olov ὄφυδροι χ»- λυμθηταὶ τοῦ τείχους ἐντὸς ὑπὸ γῆν, ix τοιαύτης αἰτίας χαταφανεῖς τοῖς ἕνδον τοῦ τείχοὺς........ χαλ- χέα οἰχεῖν, οὗ τὰ κατὰ τὴν οἰχίαν αἰωρούμενα σχεύη χαλχᾶ Tov ἀπετέλει, τῶν Περσῶν ὑπὸ γῆν χοπτόν- των xal ἐχφρρούντων τὸν χοῦν. "Ev ἁμηχανία οὖν, χαὶ τῇ ἑσχάτῃ ἀπογνώσει οἱ τῆς πόλεως χατσστάντες) πρὸς τὸν Θεὸν χαταφεύγουσι, xat µετ᾽ ὀδύνης xap- δίας xal δακρύων ἐξεζήτουν αὑτόν. Φαΐνεται τοίνυν διὰ νυχτὸς τῷ ἐπισχόπῳ (Εὐλάλιος δὲ οὗτος ἣν) γυνή τις εὐσταλῆς xal σεθασµία, κρείττων 3) κατ᾽ ἄνθρωπον, ὑποτιθεμένη αὐτῷ τὴν ἀχειροποίητον εἰχόνα λαθεῖν τοῦ Χριστοῦ, καὶ λιτανείαν μετ αὐτῆς ποιἠσασθαι" πάντως δεῖξαι τὸν Κύριον τὰ θαυμάσια αὐτοῦ. Ὁ δὲ ἐπίσχοπος παντελῶς ἁγνοεῖν ἔλεγεν εἰ ἔστιν ὅλως, εἴτε παρ᾽ αὐτοῖς, εἴτε παρ) ἄλλοις τισὶ» ,ἡ εἰκών. Τότε λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ ἐν γυναιχείῳ φαινοµένη τῷ σχήµατι, ὅτι ἑπάνω τῆς πύλης τῆς πόλεως ἐν τῷ τόπῳ διὰ τόνδε τὸν τρόπον d τοιαύτη εἰχὼν xéxpu- πται. 17’. Ἔωθεν οὖν ὁ ἐπίσχοπος τῷ ἐναργεῖ τῆς ὄψεως πεποιθὼς, μετὰ λιτῆς πρὸς τὸν τόπον ἐλθὼν, καὶ διερευνησάµενος εὗρε τὴν θεἰαν ταύτην εἰχόνα ἆδ.α- λώδητον, xal τὴν θρναλλίδα ἐν τοῖς τοσούτοις yh ἀποσθεσθεῖσαν ἔτεσι. Καὶ ἐν τῷ πρὸς φυλαχὴν ἐπι- τεθέντι πρὸ τοῦ λύχνου χεράµῳ ἑἐπεκτυπωθὰν ἕτερον ὁμοίωμα τοῦ ὁμοιώματος, ὃ xal píyp: τοῦ νῦν ἐν Ἐδέσσῃ τυγχάνει σωζόµενον. Λαθὼν οὖν xazi χεῖ- ρας τὸ θεῖον τοῦτο θεανθρώπου Χριστοῦ ἀπειχόν,- σµα, καὶ Σπὶ χρείττονος ἑλπίδος γενόμενος, ἔρχεται κατ ἐχεῖνον τὸν τόπον, καθ ὃν οἱ Πέρσαι διορὺτ- τοντες ἀπὸ του τῶν χαλχωµάτων χου χατάφωροι D καθεστήχεσαν. Καὶ ἀρξάμενοι ἔνδοθεν ὀρύττειν (12) τῶν τῆς πόλεως, ὡς ἐγγὺς ἀλλήλων ἐγένοντο, ἀπὸ τῆς λυχνίας ἐχείνης ἕλαιον ἐπιστάξαντες, εἰς τὸ χατὰ τῶν πολεµίων αὐτοῖς εὐτρεπισμένον πῦρ, xal χατὰ τῶν ἓν τῷ ὑπονόμῳ Περσῶν ἀφέντες, πάντας ἁπ- ώλεσαν. Καὶ τῆς ἐντεῦθεν ῥυσθέντες ἐπιθουλῆς, πρὸς τὰ ἑχτὸς τοῦ τείχους μηχανὰς τὴν ὅμοιον πεῖραν προήνεγκαν, xal ταύτας ἀθρόως χατέφλεξαν. Καὶ πολλοὺς τῶν Ev αὐταῖς πολεµίων ἀνάλωσαν. δη δὲ ἀνατεθαῤῥηχότες, καὶ λίθων ἀφέσεις συχνῶν ἀπὸ τῶν τειχῶν ἐπεποίηντο, ὑφ᾽ ὧν χαὶ΄ τὸν στρατοπεὸ- ápynv τοῦ μιαροῦ στρατεύματος συνέδη πεσεῖν xal ΝΟΤΑ. (12) Locus fortasse uon sanus. Al NARRATIO DE IMAGINE EDESSENA. 412 ἄλλους πολλους σὺν αὐτῷ. Οὐ µόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ civ A infinita aggesta inateria alebat, in ipsos qni aecen- ἔξωθεν ὑπὸ τῶν Περσῶν ἀναφθεῖσαν χατὰ τῶν ἔνδον πυρὰν, ἣν ἄπειρος Όλη ἑλαιῶν τε xat ἄλλων συχνῶν χαταπεσόντων δένδρων ὑπέτρεφε, xat' αὐτῶν γενέ- σθα. d$ τῆς συμμάχου θείας εἰχόνος....... ὡς γὰρ ἄνωβεν Εὐλάλιος ταῖς οἰχείαις τοῦ τείχους ἐφαπλώ- σας ταύτην παλάμαις τὴν πόλιν διώδευεν ἑξαίφνης, ὡς χατὰ τὸν τόπον τοῦτον ἐγένετο, βίαιος ἄνεμος ἐξεγερθεὶς, χΧατὸ τῶν ἀναρλεγόντων τὴν τοιαύτην χαὶ ἐνεπύριςεν, ὡς τοὺς Χαλδαίους τὸ πρίν. IH'. Ταῦτα οὐχ ἁμάρτυρός ἐστι λόγος, εἰς ἡδονὴν ἀχοῆς ἡ ἁπάτην παρ ἡμῶν συμπλασθεὶς, ἀλλά τρεῖς ὁμοῦ πατριάρχαι, Ἰὼ6δ ᾿Αλεξανδρείας, Χριστοφόρος Ἀντιοχέίας, xaX Βασίλειος Ἱεροσολύμων ἀνέγραψαν, χαὶ οὕτως ἔχειν ταῦτα ἑγνώρισαν, θεοφἰλῳ γράφαν- τες τῷ βασιλεῖ τὰς ἱερὰς εἰχόνας ἐξυθριχότι. Ὅτε διὰ πολλῶὼν ἁἀποδειχνύοντες τὸ τῶν θείων εἰκόνων ἱερὸν xat σεθάσµιον, καὶ περὶ τούτου διέλἀαθον. Καὶ ἔξεστι βῥουλομένῳ τὴν πολύστιχον ἐκείνην ἐπιστολῆν ἀναλέξασθαι, xal περὶ τούτου μαθεῖν. ᾽Αλλὰ καὶ τῇ Εὐαγρίου ἐχχλησιαστικῇ Ἱστορία εἴ τις φιλοπόνως ἐνέτυχεν, ἔγνω πάντως ofa περὶ τῆς ἱερᾶς ταύτης εἰχόνος κατὰ τὸν τέταρτον λόγον cst. 18’. ᾽Αναγράφει γὰρ, ὡς μετὰ τῶν ἄλλων ὁ Χοσρύης xal τοῦτο πεποίέτχε, θέλων περιφανῶς ἑλέγξζαι ψευδή τὸν παρὰ Χριστιανοῖς θρυλλούµενον περὶ τῆς τοιαύ- της πόλεω; λόγον, ὡς ei ἀπόρθητος. Ξύλων γάρ τι μέγα χρῖμα, xat πλῆθος ἄπειρον, ἐν βραχεῖ τῇ τοῦ derant, diving virtus iinaginis benigne opitulantis convertit. Cum enim eam e muro desuper suis ipsc manibus Eulalius explicans civitatem obiret, ut ad eum locum suecessit, obortus repente ventus vali- dus, in eos qui rogum accendebant, flammam con- verit; hac illos persecuta, haud secus ae olim Chaldzos, incendit. πυρκαϊὰν vhv φλόγα ἐπέστρεφε" καὶ ἑδίωξε τούτους, XVIII. Non hzc aures mulcendi causa, aut ve- ritati fucum faciendi, nullis testibus a nobis con- ficta narratio : quinimo tres simul patriarcbse, Job Alexandrinus, Christophorus Antiochenus, et Dasilius Hierosolymitanus, ipsi scripserunt, alque B 2c sic se babere, datis Theophilo imperatori litte- ris, qui sacrarum violator imaginum essct, palam fecerunt : (um nimirum cum longa dissertatione divinas imagines sanctas astruentes ac veneratione liabendas, istud quoque tractarunt : ac licet nosse, si quis in multos versus fusam eam epistolam ut legat in animum induzerit. Sed et Evagrii eccle- siasticam Historiam si quis attentius legerit, plane novit quanta ille de liac sacra imagine libro quarto scribit. XIX. Refert enim, quod cum aliis de causis, tum ob eam potissimum rationem Chosroes exerci- tum duxerit, ut aperte ostenderet esse falsum, quod de Edessa civitate Christiani jactabant, eam nulla vi expugnari posse ac diripi. Cám enim ingentem ατρατεύµατος πολυχειρἰᾳ συναθροίσας ἐξ ἐπιτά- C lignorum struem et pene infinitam conferta militum γµατος, xàY ταῦτα χατὰ δύο τείχους πηξάµενος χύ- χλῳ τῆς πόλεως εἶτα χοῦν κατὰ τὸ μέσον ἐπεμθα- λὼν, καὶ ἀντιμέτωπον ἄλλο τεῖχος οἰχοδομῶν, ὑψη- λότδρος ἐγίνετο τῶν τῆς Ἐδέσσης τειχῶν, xal ὡς ἐς ὑπερδεξίων τὰ βέλη χατὰ τῶν ὑπὲρ τῆς πόλεως πρό- χινδυνευόντων ὅσον οὕπω ἀφίεσθαι ἔμελλεν. Ὅπερ οἱ Ἐδεσσηνοὶ ὣς ὄρος ἀντιχρὺ τῶν τειχῶν ὁρῶντες ἑξεγειρόμενον. δι οὗ ὡς Ex τοῦ ἰσοπέδου τοὺς πολε- µίους ἐπιθῆναι τοῦ ἄστεος Ίλπιζον' ἐν ἁμηχανίᾳ xalxep ὄντες, ἀντιμηχανώμενοι δὲ ὅμως τὰ δυνατὰ xa αὐτοὶ, δ.όρυγµα ἐπεχείρουν πρὸ τοῦ νεοστάτου ἐχείνου τείχους ὀρύξασθαι, ὡς ἂν εἰ δυνηθεῖεν τὰ πρὸ τοῦ χώματος ὑφάψαι σταυορώµατα, πρὸς τὴν — διώρυχα τὸν χοῦν ὑποσπάσωνται, xal οὕτως τὸ μέγα τεῖχος ἐχεῖνο οἵον ἐξ ὀνείρου ἀναπλασθὲν, θᾶττον χατενεχθῃ xal διαῤῥυῃ. Ἐπεὶ δὲ τὸ μὲν ὄρυγμα δι- ἡ»υστο, πῦρ δὲ τοῖς ξύλοις ἔνιέντες τοῦ σκοποῦ δι- ἡμαρτν, xat δυναµένου τοῦ πυρὸς διὰ τὸ συµπεπ;- λημµένον ἔνδον εἶναι τὸν χοῦν, καὶ τὰ ξύλα ἔτι χλωρὰ, χαινοῦ τινος δίχα τῆς ὕλης ἐμπεριδράξασθαι, τῆν ἱερὰν ταύτην εἰχόνα εἰς τὴν νεότευχτον ἐχείνην τά- pov εἰσαγαγόντες, xal ὕδωρ Ex ταύτης χαθαγιάσαν- τες, χαὶ τοῦτο τῇ πυρᾷ xav τοῖς ξύλοις προσεπιῤῥά- ναντες, ἑνεργὸν γενέσθαι: τὸ πῦρ χατεπράξαντο. Καὶ τῇ πίστει τῶν δεδρακότων τῆς θείας συνεπιλαθοµέ- νης δυνάµεως, ὡς ἔλαιον τὸ ὕδωρ ἐγένετο τῷ πυρὶ, καὶ ἑξῆψε τὴν φλόγα , xai χαιανάλωσεν ἅπαν τὸ προστυχόν. Τότε οὖν 6 Περτῶν βασιλεὺς vr» ἅλωσιν manu succedanea ope opus maturantium brevi coegisset, atque bis fixo vallo duplici quasi muro civitatem cinxisset, tumque mediam aream ingesta humo opplevisset, inde surgens oppositus murus alius, eivitatis moenibus altior elfectug est, moxque futurum erat, ut e superioribus in przsidiarios jaculorum imber deplueret. Vident itaque cives ex adverso murorum velut montem assurgere, per quem hostes, quasi ex plano liaud incerto eventu in urbem ingressuri essent. Quanquam igitur vix non consilii inopes, ipsi quoque quanta facultas, adverso molimine objectam no«o illi muro fossam ducere; in cujus voraginem, si modo liceret com- p munientes vallos succendere, detracto aggere, ca ratione velut insomnio repente cnatum ingentem illum murum pessumdorent ac solo zquarent.. At ubi absoluta quidem fossa est, ignisque lignis im- missus, nec ex voto res succedebat, quod liumo constipata, ac cum ligna adhuc viridia essent, 110 poterat ignis absque novo pabulo vallum corripere ; j» fossam recenter ductam sacra liec adducta imago, exque illa sanctificata aqua asperso rogo effectum est, ut flamma vivax atque efficax exiret, fuitque igni olei loco aqua, divina virtute his qui rem οί erant propitia : indeque succensa flaauma absumptum quidquid obvium crat. Tunc ergo Persarum rex urbis expugnaudas spe omissa, ac cum non jateret unde civibus corrogata auxi-. 43 CONSTANTINI PORPHYROGENITI A14 lia, ad conventiones adjecit animum, percussoque Α τῆς πόλεως ἀπογνους, καὶ τὴν βοῄήθειαν ὅθεν ἔσχον pacis faedere, in suani regiouew reversus est. XX. Erat autem hic quoque haud ita post ab liac sacra imagine be^eficium accepturus, hostes demerentle, ejusque necessariorum hostibus exi- tium parantc. Regis enim filia quam malus dzmon invaserat, mentisque statu qui ex natura est deje- eerat, obsidentis afflatu daamonis continue clama- bat : Qui in puella domicilium habet spiritus, non egressurum, nisi imaginis non manufactze Edessa adventu ac presentia. Audivit rex, ac secum ani- mo reputans qux in obsidione gesta acciderant ; nec enim inaudita repente Edessenorum fortitudo audaciaque eum latuerat ; missi statim ad civitatis praesidem Eulaliumque metropolitam, ac civitatis ipsum commune litteris, divinam ad se citius sum- maque vi pollentem milti pelit imaginem, onmino vogans, ne preces cassa eant. Illi autem, tum gentis infidos mores suspectos habentes, tum veriti ne Persarum rex hoc ioliretur, ut ipsorum eis robur ac presidium auferret : serioque cogitantes ne te- mere proderen!, qua res illis in tuto positze essent, ac unde beneficia affluerent; cumque nihilominus ea occasione pacem dissolvere nollent, solers atque oppido utile consilium ineunt. Ex primo scilicet exemplari, aliam omnino z:qualem, ac quam licuit similem ducentes imaginem, ex non picta, artis, μαθὼν, πρὸς συµδιδθάσεις ἐχώρησε, xal σπονδὰς εἰρηνικὰς ποιησάµενος, πρὸς τὰ οἰχεῖα ἀνθυπενόστη- σεν. K'. Ἔμελλε δὲ ἄρα xai οὗτος οὑκ εἰς μακρὰν εὐεργεσίας τυχεῖν ἀπὸ τῆς ἱερᾶς ταύτης εἰχόνος, τῆς τῶν πολεμίων αὐτοῦ εὐεργέτιδος, xal τῶν ἑαυ- τοῦ ἀναιρέτίδος. Τὸ γὰρ τούτου θυγάτριον ὑπὸ δαι- µονίου πνεύματος συσχεθὲν, xal τῆς χατὰ φύσιν ἑχστὰν καταστάσεως, ἐθόα συνεχῶς δ.᾽ αὐτοῦ Evep- γούμενον” El μὴ ἐξ Ἐδέσσης fj ἀχειροποίητος ἔλθῃ εἰχὼν, ἐντεῦθεν τὸ ἔνοιχκον τούτου μὴ ἐξελεύσεται. Ὅπερ ἀχούσας ὁ βασιλεὺς, xal τὰ ἐπὶ τῆς πολιορχίας λογισάµενος (οὐδὲ γὰρ οὐδ' αὐτὸν fj παράδοξος ἑἐξαί- Φνης ἰσχὺς, καὶ τὸ θάρσος διέλαθε τῶν Ἐδεσσηνῶν), B γράφει παραχρΏμα πρός τε τὸν τῆς πόλεως προεξάρ- χοντα, καὶ πρὸς τὸν µητροπολίτην Εὐλάλιον, xat πρὸς τὸ χοινὸν τῆς πόλεως, ἁποσταλῆναι θἄᾶττον αὐτῷ τὸ θεῖον καὶ πανσθενὲς ἀπειχόνισμα, προσθεὶς καὶ τὴν αἰτίαν, τὴν τῆς θυγατρὸς συµφοράν. Καὶ παν. τοίως ἀξιῶν τε xaX βιαζόμενος, μὴ ἀποτυχεῖν τῆς αἰτήσεως. Οἱ δὲ τό τε τοῦ Περαικοῦ Ίθους ἄπιστον ὑπονοοῦντες, xat ὑποπτεύοντες δόλῳ βούλεσθαι τὸν Πέρσην τὴν ἑαυτῶν ὑφελέσθαι ἰσχὺν, xai μὴ mpo- έσθαι τὴν προστάτιν xal εὐεργέτιδα προνοούµενοε, ἁλλὰ μηδὲ hv εἰρήνην λῦσαι τῆς τοιαύτης προφά- σεως ἕνεχα, βονλὴν βουλεύονται συνετὴν, καὶ λυσι- τελοῦσαν αὐτοῖς. Μεταγράφαντες γὰρ ἴσην κατὰ πάντα χαὶ ὁμοίαν, ὡς ἑνῆν, cixóva τῆς ἀγράπτου - opera pictam, sumnia quadam possibili illius imi- C γραπτὴν, xa πρὸς «b ἑμφερὲ; κατὰ τὸ δυνατὸν ἀπει- tatioue, ad regem qui poposcerat, ablegant. Vixque adeo saerz sarcinz bajuli Persarum nes intravc- rant, cum statim daemon puelle ore clamat, mox se aGventantis virtute, exiturum ac hospitio migra- turum, modo solum accersita imago reverteretur, ac neque ad regiam, neque ad Persarum civitatem aceederet. 1d daemon a rege magnopere contendc- bat supplexque efflagitabat. Pollicetur rex : egres- soque demone ac filia sanitati reddita, fidem Cho- sroes liberaturus quam obstrinxerat demoni, atque promissum servalurus, sive eliam propter mala opera et impura, venientis potentiam veritus, ut in urbem unde exierat imago referatur jubet, ac prz- terea eos qui miserant, muneribus donat. χάσαντες, πρὸς τὸν αἰτησάμενον ἀποστέλλουσιν. Ὡς δὲ ἑντὸς τῶν τῆς Ἡεραίδος ὁρίων ἐγένοντο οἱ τὴν εἰχόνα διαχοµίζοντες, ἑνθέως διὰ τῆς τοῦ βασιλέως θυγατρὸς ὁ δαίµων ἀνέχραξε, θᾶττον ἑξέρχεσθαι, xai διαµείδειν τὴν οἴχησιν τῆς τοῦ ἐρχομένου δυνάµεως ἕνεχα, µόνον εἰ τὸ μεταχληθὲν ἁποστραφείη ὁμοίω- μα, χαὶ μὴ τοῖς βασιλείοις, μηδὲ τῇ πὀλει Περσῶν προσπελάσει. Καὶ πρὸς τοῦτο πολλὰ τοῦ βασιλέως ἐδεῖτο καὶ χαθιχέτευεν. Ὑποσχομένου δὲ βασιλέως, ἐξελθόντος ἀπὸ τῆς χόρης τοῦ δαίμονος, xai ἐν ὑγειεῖ καταστάσει γεγονυίας τῆς βασιλείου παιδὸς, ὁ Χοσαρόης, εἴτε τὴν τοῦ αἰτησαμένου δαίµονος ἀξίωσιν ἐκπληρῶν, καὶ τὴν ὑπόσχεσιν ἐμπεδῶν, εἴτε την τοῦ ἑρχομένου δύναμιν δεδιὼς, διὰ τὸ φαῦλον αὐτοῦ τῶν ἔργων χαὶ μυσαρὸν, ἀποστείλας ὑποστρέναι πρὸς τὴν, àv' fic ἐξῆλθε, πόλιν τὴν τοιαύτην οἰχόνα ἐχέλευσε. Καὶ δῶρα προσθεὶς παρ᾽ ἑαυτοῦ πρὸς τοὺς ταύτην ἐχπέμψαντας. XXI. Erant ergo apud Edessenos pretiosw h:e D ΚΑ’. "Hv οὖν παρὰ τοῖς Ἐδεσσηνοῖς ὁ πολύτιμος reliquiz, inexhaustus thesaurus, imago illa pri- maria nullaque picturz arte effica, jugem illic ve- nerationem habens, suosque vicissim clientes ser- vàns ac tuens. Postquam autem ad augustam hauc urben. »ptima quaque ac pulcherrima confluxe- rant, divinzeque. voluntatis erat, ut et hoc sacrum pigrus cum reliquis ejus preclaris ornainentís in ea reconderetur; qui imperii ftomani clavuin fto- nanus tencret ac rerum summa potiretur, in eam rem incumbit ac navat operam, suis ut curis urbs augusta felieitatis cumulo, id quoque nanciscatur. S:epius enim aliis aliisque temporibus missis nun- - 6460; οὗτος, ὁ ἀχένωτος θησαυρὸς, ἡ εἰχὼν ἡ πρω- τότυπός τε xdi ἄγραφος, τιμωμένη ἀεὶ πρὸς αὐτῶν, xai ἀντιρρουροῦσα αὑτούς. Ἐπεὶ δὲ πρὸς τὴν βασι- λεύουσαν ταύτην τῶν πόλεων τὰ πανταχόθεν συνεῤ- ῥύηκχεν ἀγαθώτατά τε xal κάλλιστα ' ἣν δὲ ἄρα θεῖόν τε βούλημα xal τὴν ἱερὰν ταύτην εἰχόνα ἐνταῦθα μετὰ τῶν ὄλλων ἀποθησαυρισθῆναι χαλῶν * ὁ της Ῥωμαίων χυριεύων ἀρχῆς Ῥωμανὸς, σπούδασµα ποιεῖται δι ἑαυτοῦ ταύτης χατευμοιρῆσαι καὶ χατα- πλουτῆσαι την βασιλεύουσσν. Καὶ δῆ χατὰ διαφόρους κα.ροὺς ἀποστείλας πρὸς Ἔδεσσαν, ᾖτεῖτο ταύτην αὐτῷ μετὰ τῆν αὑτογράφου τοῦ Κυρίου ἐκπεμφθῆναι 449 NARRATIO DE IMAGINE EDESSENA. m ἐπιστολῆς, xai ἀντιδιδόναι χαθυπισχνεῖτο αὐτοῖς εἰς A tiis, Edessa mittendam una cum epistola quam sua ἀντάλλαγμα, Σαραχηνοὺς τε μέχρι διπλῆς ἑχατοντά- δος τὸν ἀρ:θμὸν, χαὶ ἀργύρου ἐπισήμου χιλιάδας 600 πρὸς µνριάδι pid. Οἱ δὲ τῆς Ἐδέσσης, μὴ λνσιτελεῖν αὑτοῖς ἔλεγον τὴν φύλαχα xa φρουρὸν τῆς οἰχείας πόλεως ἀργυρίου χαὶ θνητῶν ἀνθρώπων ἀλλάξασθαι. KB'. Ὡς δὲ ὁ μὲν ἐπείχειτο (15) χαὶ αὖθις αὐτῶν, οἱ δὲ πολλάχις τὴν δέησιν παρεχρούοντο * τέλος χατὰ τοῦ ἐξαχισχιλιοστοῦ τετρακοσιοστοῦ πεντηχοστοῦ δευτέρου τῆς τοῦ xócpou Ὑενέσεως ἔτους, ὁ τῆς Ἐδέσσης ἀπέστειλεν ἁἀμηρᾶς, ἀξιῶν ἐγγράφῳ ἀσφαλείᾳ διὰ σφραγῖδος χρυσῆς ἐχούσης τὸ βέδαιον, τὸν βασιλέα χατεγγυήσασθαι, τοῦ μὴ πολεμίους ἑπέρχεσθαι τὰ τῶν Ῥωμαίωῶν στρατεύματα κατὰ τῶν τεσσάρων τούτων πόλεων, φημὶ δὴ, τοῦ ᾿Ροχᾶν, ὅπερ τὴν Ἔξεσσαν ἡ βάρδαρος ὀνομάζει φωνή ' τοῦ Xa- ρᾶν, τοῦ Σαράτους, xai τῶν Σαµοσάτων. Μηδὲ ληῖ- ζεσθαι τοὺς τούτων ἀγροὺς, ?| τοὺς ἓν αὐτοῖς χατοι- χοῦντας ἀνδραποδίζεσθαι ' ἀπολυθῆναι δὲ αὐτῷ καὶ τοὺς διαχοσίους ἀπὸ τῶν ὁὀμοφύλων Σαραχινοὺς, μετὰ τῖς προὔπεσχημένης τοῦ ἀργυρίου ποσότητος, καὶ ἀνταποδοῦναι αὐτὸν τὴν ἐπιζητουμένην εἰχόνα, xa τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Χριστοῦ. KT". 0 δὲ βασιλεὺς τῇ ἐρέαξι τοῦ τοιούτου καλοῦ πρὸς πάντα ὑπείξας τὰ προθαλλόμενα, ᾿Αδράμιον τὸν θεοφιλή τοῦ Σαμοσάτου ἐπίσκοπον, ἐνταῦθα κατ ἐχεῖνδ καιροῦ ἐπιχωριάζοντα, ἐπὶ τῇ ἀναλήφει τῆς θείας εἰχόνος, καὶ τῆς ἐπιστολῆς Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν ἐξαπέστειλε. Σχοπῶν δὲ χαὶ ὁ ἁποστείλας, καὶ ὁ διαχονούµενος μὴ χατασοφισθῇ περὶ τὴν ἀπόδοσιν, καὶ ἀντὶ τῆς ἀγράφου xai ἀληθοὺς, μεταγραφεῖσα τότε διὰ τὴν Περσιχὴν περίστασιν τούτῳ ἐπιδοθῇ, ἀμφοτέρας ταύτας μετὰ χαὶ ἑτέρας τῆς àv τῇ τῶν Νεστοριανῶν Ἐκχλησίᾳ τιµωµένης, πάλαι χαὶ αὐὑ- τῆς, Oz ἔοιχεν, ἀπὸ τῆς πρωτοτύπου µεταληφθεί- σης, ἐπιζητήσας, πρὸς πίστωσιν ἔλαθεν. AT xaX αὖθις ἀνταπεδόθησαν, µόνης ἑἐγχρατηθείσης τῖΏς χυρίας xat ἀλτηθοῦς, ΚΑ’. Τοῦτο μὲν ὕστερον. Καὶ τότε δὲ στάσι, παρὰ τῶν kv Ἐδέσσῃ πιστῶν διηγείρετο, χαὶ θόρυθος «hv πόλιν χατεῖχε συχνὸς, μὴ µεθιέντων ἀφαιρεθῆναι τὰ τιμιώτατα τῶν παρ) αὐτοῖς, χαὶ της ἑνεγχαμένης αὐτῶν φυλακτήρια, ἕως ὁ τῶν Σαραχηνῶν ἀφηγούμε- νος, τοὺς μὲν πείσας, τοὺς δὲ βιασάµενος, τοὺς δὲ xai ἀπειλαῖς σφαγῆς δεδ.ξάµενος, ἐπιδοθῆνα: αὐτὴν χαιεπράξατο. Βροντῶν δὲ xal ἀστραπῶν μεθ᾽ ὑετοῦ λαθροτάτου xatá τινα τέχνην ἡ πρὀνοιαν αἰφνιδίως χαταῤῥαγεισῶν Ev τῷ μέλλειν ἐξέρχεσθαι τῆς Ἐδέσ- σης τὴν εἰχόνα xal τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Χριστοῦ, πά- λιν οἱ xai πρότερον ἀντεχόμενοι τούτων ἀνεχινοῦντο, xai τὸ θεῖον ἐπισημαίνεσθαι τὴν (15) τοῖς πραττο- μένοις διεδεδαίουν, μὴ xavà θείαν βούλησιν γίνεσθα, τὴν ἐντεῦθεν τῶν ἁγιωτάτων τούτων µετάστασιν. Dominus manu conscripserat, sacram imaginem rogaverat, ac vicissim ducentos Saracenos, argen- tique signati duodecim millia commutationis jure daturum se pollicitus erat. Haud tamen Edesseni cx suis rationibus esse dicebant, quod suz civitatis custodem ac conservatricem pecunia, ac mortalibus capitibus commutarent. XXII. Repetitze szpius preces, szpius repulsam pass:x : donec tandem a mundi conditu sexies mil- lesimo quadringentesimo quinquagesimo secun- do (14), missis ameras Edessenus nuntiis, ul scri- pta cautione aureo signaculo firmata imperator fidejuberet, fore scilicet ut deinceps lostiles Ro- manorum copiz hasce quatuor civitates non inva- B derent : Rochan, quam vox barbara Edessam vo- cat ; Clàram, Sarate, et Samosata : neque eorum agros diriperent, aut ex incolis captivos abigerent; ducentos quoque Saracenos ος contribulibus libe- ros abire sineret, ac quam ante promiserat, peett- nix: vim dependeret : llzec si przstarentur, redditu- rum se quam flagitabat imaginem ae Christi epl» stolam. XXIII. At imperator ejus boni desiderio ad om- nia liec proposita facilis, atque ea quz petebantur muniflce tribuens, religiosissimum Samosati episco-- pum Abramium tunc temporis Byzantii agentem, ad divinam imaginein, Christique Dei nostri episto- hm recipiendam inisit. Cavens autem tum qui miserat, tuin qui ministerio defungebatur, ne quid fraudis sacro pignore consignando obreperet, ac pro imagine non manufacta veraque, ea traderetur qux ob ingruentem Persicam necessitatem ex illa tunc. ducta. fuerat; ambas has necnon et tertiam aliam, qua in Ecclesia Nestorianorum colebatur, que ipsa quoque, uL est verisimile, ex primo illo ducta exemplari fuerat, cum quzsiissetl accepit, ad fidem rei astruendam, quas rursus reddit:e sunt, ea solum retenta, qux? propria veraque erat. XXIV. Sed hzc quidem postea. Tunc autem fid - lium Edesse excitata seditio, frequensque erat civitatis commotio, cum sibi pretiosissinua pignora, D et quibus patrie salus constabat ac incolumitas auferri. non ferrent : donec Saracenorum dux alioa suasionibus adducens, alios vi cogens, atque alios necis metu subigens, ut sibi illa traderentur effecit. Cum autem tonitrua et fulgura cum imbrium im- mensa vi, quadam sive arte sive providentia re- pente erupissent, quo ipso momento exportanda Edessa esset sacra imago et Christi epistola, rursus eorum orta commotio qui prius obsistebant, ejus - que rei portento aiebant significare Numen, laud. divine voluntatis essc, quod sanctissima hzc pi- gnora inde commigrabant. Verum Saracenorum NOTE. (13) Forte ἐπέχειτο. (14) Caleulo nostro, Cliristi 914. (15) τὴν videtur redundare. 411 ΟΟΝΡΤΑΝΤΙΝΙ PORPHYROGENITI 43 duce, pencs quem omne arbitrium crat, standum A Αλλά τοῦ τῶν Σαραχηνῶν ctpatr(00, ὑφ᾽ ᾧ τὸ πᾶν esse conventis statuente, ac explenda promissa, egreditur e civitate effigies pretiosissima ac Christi manu scripta brevis epistola, hucque trans- feruntur. XXV. Denique iter conficientes, ad Euphratis oram sacrz sarcinz vectores advenerant ; rursusque nullo priorum minor excitatus tumultus, concla- mantibus Edessenis, nisi coelitus signum aliquod exhibeatur, quidquid accidat, non dimissuros qui- bus corum tuta salus esset et incolumitas. Datur itaque eis signum, qui infideles essent et tentarent. Navis enim cum qua constitutum ut Ephratem transirent, dum adhuc ad partes Syria in littore staret, ubi solum ingressi in eam episcopi divinam τῆς ἐξουσίας ἀνέχειτο, ἐμμένειν τοῖς ὠὡμολογημένοις χρέναντος δεῖν, xaX ἐκπληροῦν τὴν ὑπύόσχεσιν, ἑξήει τῆς πόλεως τὸ τιµαλρέστατον ἀπειχόνισμα, xaY τὸ Χριστόγραφον ἐπιστόλιον, xal πρὸς τὰ ἐνταῦθα δ.- εχομίζεΣ». ΚΕ. Καὶ δὴ τὴν ó5by διανύοντες οἱ ταῦτα ἔπιφε- ρόµενοι, τὸν Εὐφράτην χατέλαβον, xaX πάλιν θόρν- 6ος μηδενὸς τῶν προτέρων ἑλάττων ἐγείρεται, τῶν τῆς Εδέσσης λεγόντων, ὡς εἰ µή τι σημεῖον θεόθεν δειχθῇ, οὐδ' ἂν εἴ τι γένηται, προῖσοντο (16) τὰ συνεχτιχὰ τῆς ἀσφαλείας αὐτῶν. Δέδοται τοίνυν ση- μεῖον αὐτοῖς ἀπίστοις οὖσι, καὶ ἐχπειράζουδιν. Ἡ Υὰρ ναῦς, μεθ ἧς τὸν Εὐφράτην περαιωθῆναι αὐτοῖς προὔχειτο, ἔτι πρὸς τὰ τῆς Συρίας ὁρμιζομένη µέρη, ὡς µόνον εἰσΏλθον ἐν αὑτῇ οἱ ἐπίσχοποι τὴν deferentes imaginem ac epistolam, cum adhuc sc- U θείαν εἰχόνα καὶ τὴν ἐπιστολὴν ἐπιχομιζόμενοι, ἔτι ditiosos tempestas detineret, repente nullo remige aut gubernatore, aeu ctiam trabente, ad alteram ripam, divina duntaxat voluntate gurbernante, pro- fecta est appulitque. Qua res quotquot aderant et viderant, stupore implevit et admiratione, fc- citque ut sponte mittenda sacra pignora permitte- rent. | XXVI. llinc Samosata perveniunt qui piw sar- cinz ministri erant. Erant autem Samosatorum at- que Edess:- episcopus, ejusque presbyterorum pri- mus, aliique quidam religiosi Christiani, iisque comes una aderat Amerz minister cognomento a Roma. lbi dies aliquot cum egissent, multis ad τοῦ σάλον τοὺς στασιώτας χατέχοντος, ἐξαίφνης χω- ρὶς ἑρετῶν, χωρὶς τοῦ χυθερνῶντος T) ἕλχοντος, πρὸς τὴν ἀντιπέραν χκατῆρε γῆν, µόνω τῷ θείῳ χνθερνω- μένη βουλέματι. Ὁ δὴ τοὺς προστυχόντας xaX ἰδόν - τας ἅπαντας, θάμθους ἐπλήρωσε xav ἐκπλήξδεως, xat ἑχόντας παραχωρῆσαι τὴν ἔχπεμψιν ἔπεισεν. KQ'. Ἐντεῦθεν καταλαμθάνουσι τὰ Σαµόσατα οἱ τῶν Φερομένων διάχονοι. "Ἠσαν δὲ, ὁ τῶν Σαμοσά- των xal τῆς Ἐδέσσης ἀρχιερεὺς, χαὶ ὁ τούτου πρω- τοπρεσθύτερος, xal ἕτεροί τινες τῶν εὐλαθεστέρων Χριστιανῶν, οἷς xai ὁ τοῦ ἀμηρᾶ ὑπηρέτης συνῆν, ὃς ἀπὸ 'Ῥώμης χατωνοµάζετο. Ἐνταῦθα ἔτι τινὰς sacra pignora miraculis editis, iter prosequuntur. ( ἡμέρας χρονοτριθήσαντες, πολλῶν ἐχεῖσε θαυμάτων Rursus in prociuctu itineris per sacram imaginem ac Christi epistolam innumera patrata miracula : €xci ex improviso visus facultate donati, claudi sani atque membris integris redditi ; saliebant quos olim morbus lecto affixerat, ac quorum erant ma- nus aridz, vegeto robore exibant. Et ut semel di- cam, morbus omnis et languor fugabatur : ac qui sani evaserant, Deum glorificabant, atque ejus mi- rabilia laudabant. XXVII. Jam pene confecta via, ad sancte Dei- pare monasterium veniunt, quod Eusebii zdes vo- cant, ac in Tliemate situm est, quod Optimatum appellant. In ejus monasterii templo pie religiose- que deposita capsa est, qux prodigiorum effectri- γεγονότων, εἴχοντο τῆς ὁδοῦ. Καὶ πάλιν ἄπειρα θαύ- µατα ἑτελεῖτο ἐν τῇ ὁδῷ ὑπὸ τῆς ἱερᾶς εἰχόνος xal τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Χριστοῦ. Τυφλοὶ γὰρ ἀπρούπτως ἀνέβλεπον, xai χωλοὶ ἐδείχνυντο ἄρτιοι. Κλινέρεις τε πολυχρόνιοι ἤλαντο, χαὶ οἱ ξηρὰς ἔχοντες τὰς χεῖ- ρας ὑγιοῦντο. Καὶ συνελόντι φάναι, πᾶσα νόσος xal μαλακία ἑδραπετεύετο, xal ἐδόξαζον ὑγιχζόμενοι, τὸν θεὸν, χαὶ ἀνόμνουν αὑτοῦ τὰ θαυμάσια. KZ'. "Ίδη οὖν τὸ πολὺ τῆς 6502 διανύσαντες, φθά- γουσιν εἰς «tv τῆς Αγίας θεοτόχου μονὴν, fj τὰ Εὐ- σεθίου χατονομάξεται, £y τῷ -ῶν Ὀπτιμάτων λεγο- pévo τυγχάνουσαν θέµατι. Ἐν τῷ vai δὲ τοιούτου Φφροντιστηρίου ἁγιοπρεπῶς ἡ τὴν τερατουργὸν εἰχόνα cem imaginem contegebat, multique sincere ex D χρύπτουσα θήχη ἑναποτίθετα,. Καὶ πολλοὶ προσελ- animo accedentes morbis curati. Quo etiam venit quidam obsessus a daemone, quo ut organo usus spiritus nequam, in lauttem imaginis ac epistolz plura proloquebatur ; quippe cum ejusdem generis ulim spiritus Domino dicerent : Scimus te quis sis, sanctus Israel. Hic postremo illud vaticinio edidit ; Recipe, Constantini urbs, claritatem et laetitiam ; at- que tu, Constantine Porphyrogenneta, tuum imperium. Quo dicto, homo curatus est, ac statim dxmonis vexatione solutus. Horum autem verborum multi θόντες ἐξ εἱλιχρινοῦς διαθέσεως , ἀπὸ τῶν οἰχείων νόσων Ιάθησαν. Ἔνθα xal τ.ς προσῆλθεν ὑπὸ δαίμο- vog ἐνοχλούμενος, (p χαθάπερ ὀργάνῳ τὸ ποντρὸν ἀποχρώμενον πνεῦμα, xal πολλὰ τῶν εἰς ἕπαινον ἡχόντων τῆς εἰχόνος χαὶ τῆς ἐπιστολῆς δι αὑτοῦ ἐκφωνοῦν. Ἐπεὶ xal πάλα:' Οἴδαμέν σε τίς εἷς, ἅγιος τοῦ Ἱσραῇ.ἒ, πρὸς τὸν Κύριον ἔλεγον, οἱ τῆς ὁμοίας µερίἰδος αὐτῷ. Τέλος, τάδε οἱονεὶ ἀπεφοίθα- ζεν, ᾿Απόλαθε, λέγων, ἡ Κωγσταντιγούπο.ἒιςν δόξαν xal yapár: καὶ σὺ, Κωγσταγτῖνς Hoppvpo- NOTAE. (16) Forte zpotsovsa:t, vel προείσονται, 419 NARRATIO DE IMAGINE EDESSENA. 450 yévv nre, τὴν βασιείαν σου. Καὶ τούτων ῥηθέντων, A testes exsistunt. Nam cum imperator primos quos- ἰάθη & &v8pwroz, καὶ ἀπελύθη παραχρῆμα τῆς τοῦ δαίµονος ἐπιθέσεως. Τούτων δὲ πολλοὶ χαθεστήχασι μάρτυρες τῶν ῥημάτων. Too γὰρ ῥᾳσιλέως elq τιμὴν καὶ ὑπάντηπιν τοῦ ποθουµένου τοὺς πρώ-ους τῆς iv τέλει βουλΏς ἁποστείλαντος, καὶ τούτοις τῶν Ex τῆς δορυφόρου τάξεως συνεξελθόντων πολλῶν, συνέδη µαγίστρους καὶ πατριχίους μετὰ τῶν ὑποθεθηχνιῶν τάξεων εἶναι τοὺς ἀχουστάς τε xal μάρτυρας. Καὶ ἐπεὶ τὰ ῥηθέντα τὴν ἔκδασιν θἄττον ἑδέξαντο, ἆπο- ῥῆσαι ἄξιον πόθεν dj πρόγνωσις τῷ δαίµονι προσ- εγένετο. ()ὺ γὰρ ἔχειν πιστεύονται ταύτην ofxotev, τῆς θείας δόξης ἁἀπολισθῆσαντες, xal σκότος ἀντὶ φωτὸς χρηµατίσαντες. Ἠ ὅδΏλον, ὅτι καθάπερ τῷ Βαλαὰμ ἩἹ θεία δύναµις ἐχρῆτο διαχόνῳ τοῦ τότε προαγορεύµατος, xal ἄλλοτε ἄλλοις οὖκ ἀξίοις πολ- λάχις τοῦ πράγματος, xav' οἰχονομίαν πάντως τινὰ doghv xal εὐμήχανον, οὕτω καὶ νῦν fj ty τῷ θείῳ. ἀπεικονίσμαχλι δύναμις, τῷ δαἰμονι ἀπεχρήσατο. Καὶ διὰ τοῦτο τὰ µετ) ὀλίγον ἐχθησόμενα προεδῄλωσεν. que fere senatus ac magistratus in desiderati pi- gnoris occursum obsequio misisset, unaque cum illis stipantium turba ingeus exivisset, contigit wt Magistri οἱ Patricii, ac qui inferioris ordinis erant, audirent ac testes essent. Cumque vaticinio dicta brevi post eventum sortita sint, jure merito dubita- ri possit, undenam pr:escientia da«moni accessisset. Non enim a se creduntur illa przditi, qui a divina claritate prolapsi sunt, ac pro iuce tenebre effecti. Nam palam sicut divina virtus Balaam rei tum prze- dicande ministrum adhibuit, aliasque alios ea re s'epe indignos, prorsus sapienti quodam solertique consilio : ita nunc quoque in divina vis exsistens efligie, d:emone usa est, et ideo per eum quz brevi post erant eventura ante manifestavit. Sed cum hoc interim evenisset, ejus meminisse haud forte importunum. Ád ea vero pergamus, quz narranda sequuntur. 'AJAX τούτου μὲν οὕτως συµθάντος μεταξὺ, μνησαθή- ναι ἴσως οὐκ ἄχαιρον. "Eri δὲ τὰ ἐχόμενα τῆς διηγἠσεως βαδιοὐµεθα. KH'. Τῇ πέµπτῃ xal δεχάτῃ τοῦ Λὐγούστου μηνὸς συνήθως τῶν βασιλέων τὴν ἑορτὴν ἁγόντων τῆς µεταστάσεως τῆς ᾿Αειπαρθένου καὶ θεοµήτορυς Ev τῷ πανσέπτῳ ταύτης xatà Βλαχέρναις ναῷ, περὶ δεί- Ang ὀψίας χατέλαδον ἑχεῖσε οἱ τῶν τιµίων τούτων διάχονοι, καὶ ἀπετέθη ἐν τῷ ὑπερῴῳ εὐχτηρίῳ τοῦ τοιούτου ,Ü:lou ναοῦ ἡ ἕνδον ἔχουσα τὴν εἰχόνα καὶ την ἐπιστολὴν χιδωτός. Καὶ προσελθόντες οἱ βασι- λεῖς, ἔξωθεν ταύτην σεθασµίως Ἱσπάταντο προσκυ- C νήσαντες. Εἶτα μετὰ τιμῆς xal δορυφυρίας καὶ λαµ- πάδων συχνῶν πρὸς τὴν βασίλειον τρίηριν ταύτην διαχοµίσαντες, σὺν αὐτῇ κατἐλαδον τὰ βασίλεια. Καὶ ἐν τῷ θείῳ ἐχεῖσε ναῷ, ὃς Φάρος ὠνόμασται (ἴσως διὰ τὸ οἷον ἱμάτιον λαμπρὺν χεχαλλωπίσθαι αὐτὸ περιττῶς) ταύτην ἀπέθεντο. TT, ἱχνουμένῃ τῶν ἡμερῶν, ἧτις ἐχκαιδεχάτη τοῦ μηνὸς ἦν, μετ) αἰδοῦς xai εὐλαθείας πάλιν τὸν ἀσπααμὸὺν xal τὴν προσχύ- νησιν ποιησάµενοι, χαὶ λαθόντες αὐτὴν ἐκεῖθεν ot τε ἱερεῖς καὶ οἱ νεάζοντες βασιλεῖς (ὁ γὰρ γέρων οἰχουρὸς δι) ἀσθένειαν χατελείπετο) , μετὰ ψαλμῶν καὶ ὄμνων, xal δαψιλοῦς τοῦ φωτὸς, διὰ τῆς πρὸς θάλασσαν καθόδου εἰς τὴν βασίλειον τρίηριν αὖθις ἐνθέμενοι, τῆς πόλεως iv yp σχεδὸν τὴν εἰρὲ- XXVIH. Quintadecima die Augusti mensis, cum ex more festum migrationis semper virginis ac Dei matris Mariz in ejus venerabili templo quod est in Blachernis, imperatoribus solemne ageretur : alto crepusculo sacrorum pignorum ministri illuc adve- nerunt, atque in ejusdem templi superiore Orato- rio, arcam in qua reposita imago ac epistola, collo carunt. Accedentesque imperatores eam reverenter 3 foris fixo oculo adoravere. Deinde honorifice fre- quentique obsequio, ac luminum gestatione ad prz- toriam (18) detulerunt, eaque in regiam venerunt, atque in divino templo quod illic est, ac Pliorus appellatur (propterea forte quod sicut vestis splen- dida id sit egregie ornatum) ipsam exposuerunt. Alteroque statim die, mensis scilicet sexto decimo, pie iterum ac reverenter oscula libantes, adora-. tione perfuncti, atque inde tollentes, sacerdotes pariter atque juniores imperatores ; senior enim, quod eum vires deficeren!, domi relictus fuerat ; cum psalmis οἱ canticis ac copioso lumine, per descensum ad mare, ea rursus in pratoria impo- sita, ad ipsam civitatis oram citimam navigantes, quo scilicel maris ipso itinere urbi incolumitatem σίαν (17) ποιούµενοι, ἵνα τρόπον τινὰ διασώσῃ τὸ D praestaret, extra ejus murum, qui est ad occiden- ἄστυ διὰ τῆς ἓν θαλάσσῃ πορείας αὐτῆς, ἐχτὸς τοῦ πρὸς δύσιν τείχους τῆς πὀλέως προσωρµίσθησαν, ἕνθα τῆς νεὼς ἐχθάντες, πεξοποροῦντες of τε βασι- λεῖς, χαὶ πάντες οἱ τῆς Υερουσίας βουλῆς, χα) ὁ τῶν ἱερῶν κατάρχων μετὰ παντὸς τοῦ τῆς ἐκχλησίας πληρώματος, τῇ π.;οτηχούσῃ δορυφορίᾳ, ὡς ἄλλην χιδωτὺν, μᾶλλον δὲ xal ὑπὲρ ταύτην, τὸ τῶν ἁγιω- τάτων xal τιµίων φρουρὸν σχεῦος παρέπεµπον. Καὶ τὰ ἐχτὸς τοῦ τείχους µέχρι τῆς Χρυσῖς δ.ελθόντες πύλης, εἶτα ἐχεῖθεν ἐντὸς γεγονότες τοῦ ἄστεος, μετὰ μετεώρων ψαλμιῳξιῶν καὶ Όμνων καὶ ᾠδῶν πνευµα- tem appulerunt. Quo loco nave egressi, pedibus tum ipsi imperatores, tum senatus omnis atque sacrorum anulistes, omnisque ecclesizw coetus, eo quo par erat comitatu prosecuti, lanquam arcam aliam, seu potius rem arca superiorem, vas illud quo sanctissima ac venerabilia recondita pignora, deducebant. Emensoque extra muros ad Auream usque portam itinere, tumque inde in urbem sub- euntes, alto psalmorum οἱ canticorum laudumque spiritalium sono atque tripudio, infinitoque lampa- dum lumine, plebis universe concursu deductionem NOTA. (17) ἐρεσίαν. (18) Trirenem. 4l CONSTANTINI PORPIIYROSENITI 452 celebrantes, per mediam civitatem iter tenuerunt, A τικών, καὶ ἀπείρου λαµπάδων quib; τὴν πάνδηµον €um eo videlicet cultu impertiendam civitatem san- ίδιο ac prestautiore robore, incolumemque in ssvum et inexpugnabilem servandam arbitrarentur. Plebe autem urbana per lucis ferias ad spectacu- lum concurrente, populoque undique ingentium fluctuum more glomerante ac confluente, homo quidam jam olim paralyticus atque infirmus, suo- rum lacertis nixus servorum, videnda causa divi- na imaginis assurrexit ;; moxque ejus aspectu, novo inauditoque miraculo sanus effectus, ac pedum " suorum bases cousolidatas intelligens, ipse pedi- bus ambulaus accurrit, atque imaginis cistellam exosculans, magnifice Deum pradieavit, narrans quoil in se factum fuerat miraculum : eumque qui aderant omnes couspicati, ejusque auditis sermoni - bus, Deo qui est super omnia semperque mirabilia fecit ac stupenda, laudem submiserunt. XXIX. Tanta porro prz gaudii magnitudine fusa lacrymarum vis, tam multz ad Deum preces et gratiarum actiones, vota tanta ab omni civitate cum ipsa media (19) divina imago ct venerabilis epistola transirent, ut nulla verborum vi reprzesen- tari possint ; quod nimirum ipso longe aspectu au- ditus iuferior sit. les enim eximias videre quam audire przstat, quod oratio minoris quam pro re- rum dignitate esse soleat. Cum ergo ad forum quod ante Áugusteum est, venissent qui hujus duces poinp:e erant, atque a recta. paululum ad sinistram declinassent, ad celeberrimum Dei Sapientix sa- crum delubrum veniunt, atque intra adylorum pro- pitiatorium venerabilem imaginem ac epistolam de- ponunt. XXX. Hic ubi adorasset ecclesi» omnis coetus, ac quem par erat honorem cultumque adhibuissent; inde rursus egressi qui saer& sarcins gestalione processum habebant, atque ad regiam venientes, iu aureo quod vocant Triclinio, in throno regio, in quo de rebus maximis respondere consueverunt, divinam hactenus imaginem collocant : hoc nempe non immerito existimantes, imperatoris ipsum $0- lium, omnino ex ea sanctitate imbuendum, ac fore ut in co sessuris justitiain simulet lenitatem abunde prastaret. Intensa vero prolixaque ex more ora- D tione liabita, atque ea completa, hinc rursus sub- lata divina im»go, atque in eo quod diximus Phori — templo, in dextera parte quae vergit ad orientem, consecrata fuit ac reposita ad fidelium gloriam, ad custodiam imperatorum, totiusque civitatis ac Christianz reipublicze securitatem ac tutamen. XXXI. Sed, o divina invariabilis Patris similitu- dinis similitudo ac effigies; o figura ejus qui fi- gura est Paterna substantiae; o venerabile omnique honore prosequendum principis decoris Christi Dei nostri signaculum : velut enim cum re ani- συγχροτοῦντες προπομπὴν, διὰ µέσης τῆς πόλεως τὴν πορείαν διἠνυον ' ἁγιασμοῦ μεταλαθεῖν xat κρείτ- τονος σθένους τῶν πόλιν διὰ τοῦτο πιστεύοντες, χαὶ ἀθλαθη xaX ἀπόρθητον εἰς τὸν αἰῶνα συντηρηθἡσε- σθαι. Τοῦ δὲ σχολάζοντος ὄχλου πρὸς τὴν θέαν συν- τρέχοντος, xal ὥσπερ κύματα μαχρὰ, «oU δήµου πανταχόθεν Χχινουµένου τε xat συῤῥέοντος, ἄνθρωτός τις τὰς βάσεις παρειµένος, xat ἁσθενῆς &nb χρόνου μακροῦ, τοῖς οἰκτίοις διαχόνοις ἑπερειδόμενος διαν- ἑστη πρὸς τὸ τὴν θείαν εἰκόνα διερχοµένην ἰδεῖν. Καὶ ἅμα τῇ θέᾳ παραδόξως ὑγιασθεὶς, καὶ γνοὺς layvpo- ποιηθέντα τῶν βάσεων αὐτοῦ τὰ σφυρὰ, προσέδρα- pev αὐτωποδὶ βαδίζων, xai κατησπάζετο τὴν τῆς εἰχόνος σορὀν, xai ἐμεγάλυνε τὸν θεὸν, τὸ θαῦμα τὸ ἐπ᾽ αὐτῷ διηγούµενος, ἂν ol. συµπαρόντες ἅπαντες θεασάµενοι, xal τῶν ῥημάτων αὐτοῦ ἑπαχούσαντες, δόξαν ἀπέπεμψαν τῷ ἐπὶ πάντων Os, τῷ ποι,Ὀντι ἀεὶ) θαυμάσια καὶ ἐξαίσια, Κθ’. Τοσαύτη δὲ χύσις δαχρύων ὑφ ἡδονῖς, xal πρεσθεία xat δἑησις πρὸς θεὸν xal εὐχαριστία παρὰ πάστς τῆς πόλεως Ὑέγονε, τῆς θείας εἰχόνος xa τΏς σεθασµίας ἐπιστολΏς διὰ μέσου διερχοµένων τοῦ ἄστεος, 001) οὐκ Évt λόγῳ ἑνδείξασθαι, ὡς ἡττωμένου τοῦ λόγου τῆς ὄψεως. Τὰ γὰρ ὑπερθολὴν ἔχοντα τῶν πραγμάτων, ὁρᾷν ἔστιν μᾶλλον 1] ἀχούειν, ἐπεὶ κατ- όπιν ὁ λόγος τῶν πραγμάτων εἴωθεν ἔρχεσθαι. Την πρὺ τοῦ Αὐγουστείου τοίνυν φθάσαντες ἀγορὰν οἱ τῆς πανηγύρεως ἔξαρχοι, xal τῆς εὐθείας 6600 μιχρὺν € πρὺς τὰ λαιὰ παρεχνεύσαντες. τὸ τῆς Σοφίας θ:οῦ ἐπώνυμον ἱερὸν χαταλαμθάνουσι τέµενος, xal τῶν ἁδύτων τοῦ ἱλαστηρίου ἑντὸς τὴν τιµίαν εἰχόνα χαὶ τὴν ἐπιστολὴν ἀποτίθενται. A'. Ἐνταῦθα δὲ παντὸς τοῦ τῆς ἐχχλησίας πληρώ- µατος προσχκυνῄσαντος, xaX τὰ εἰχότα τιµή σαντος, ἐξηλθον πάλιν ἐχεῖθεν μετὰ τοῦ φόρτου τοῦ ἱεροῦ οἱ τελοῦντες τὴν πρόοδον, χαὶ τὰ τῷν βασιλείων κατα- λαθόντες ἀνάκτορα, ἐν τῷ xav' ἐπωνυμίαν τριχλίνῳ χρυσῷ ἐπὶ τοῦ βασιλείου θρόνου, ἐν «p περὶ τῶν µε- γίστων χρηµατίξειν εἰώθααι, τὴν θείαν εἰχόνα τέως ἱδρύουσιν * ἁγιασθῆναι πάντως xal τὴν ἀνακτοριχὴν χαθέἑδραν, χαὶ δικαιοσύνης ὁμοῦ xai χρηστότητος ἐπιειχῶς μεταδοῦναι τοῖς ἐπὶ ταύτης ἐφεζομένοις, οὐχ ἀπειχότως πιστεύσαντες. Ἐκτενοῦς δὲ συνἠθως γεγονυίας δεῄσεως, ipm μετὰ τὴν ταύτης gu pm ρωσιν ἔντεῦθεν πάλιν ἡ θεία εἰχὼν, καὶ kv τῷ προ ῥηθέντι τοῦ Φάρου ναῷ, ἓν τῷ δεξιῷ πρὸς ἀνατολὰς ἀφιερώθη καὶ ἀνετέθη μέρει, εἰς δόξαν πιστῶν, εἰς φυλαχὴν βασιλέων, χαὶ εἰς ἀσφάλειαν ὅλης τῆς πὀό- λεως, xal τῆς τῶν Χριστιανῶν καταστάσεως. ΛΑ’. Αλλ', ὦ θεῖον ὁμοίωμα τοῦ ἁπαραλλάχτου Πατρὸς ὁμοιώματος!| ὦ yapaxthp τοῦ χαρακτῆρος τῆς Πατρικῆς ὑποστάσεως | ὦ σεπτὴ χαὶ πάντιµε σφραγὶς τοῦ ἀρχετύπου χάλλους Χριστοῦ τοῦ θε,ῦ ἡμῶ, ! (ὡς γὰρ ἐμφύχῳ σοι πιστῶς διαλέγοµαι) σῶζε NOT E. (19) Per mediam urbem. 453 λεύοντα, xal την τῆς σῆς ἐπιδημίας ἀνάμνησιν λαμ- πρῶς ἑορτάνονυτα * ὃν τῇ παρουσίᾳ σου ἐπὶ τὸν παπ- πῷον xal πατρφον Üpóvov ἀνύψωσας. Φύλαττε τὸν τούτου βλαστὸν εἰς διαδοχὴν τοῦ Ὑένους, xal τῶν σχήπτρων ἀνώλεθρον. Bpá6sus τῇ πολιτεία εἰρηναίαν κατάστασιν. Τὴν βασιλίδα ταύτην τῶν πόλεων ἆπο- λιόρχητον δια”:ήρησον. Καὶ δὺς ἡμᾶς εὐαρεστοῦντας τῷ ἀρχετύπῳ σου Χριστῷ τῷ θεῷ ἡμῶν, Ev τῇ ἔπου- ῥανίῳ εἰσδεχθῆναι βασιλείᾳ αὐτοῦ, δοξολογοῦντας καὶ ἀνυμνοῦντας αὑτὸν, ὅτι αὐτῷ πρέπει δόξα xal ἡ προσχύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾽Αμήν. DELECTUS LEGUM. xai φρούρει ἀεὶ τὸν εὐσεθῶς xal πραως ἡμῶν βασι- A mata, fideli tecum mente. loquor ui : Serva el in avum custoli eum, qui pie ac mansueto nobis imperat, tuique adventus memoriam splendide ce- lebrat ; quem tui praesentia in avitum ac paternum solium exiulisti. Ejus prolem custodi incolumem ad generis successionem, ac sceptrorunm perpetvi- latem, Pacem reipublicee praebe et tranquillitatem. Urbem a2ugustam serva. inexpugnabileim : ac prae ία, ut nos exemplari tuo Cliristo Deo nostro pla- centes, in ejus caeleste regnum admittamur, ipsi gloriam concinentes atque laudantes ; quoniam eum decet. gloria et adoratio in szxcula saeculorum. Amen. LEONIS ET CONSTANTINI ROMANORUM IMPP. DELECTUS LEGUM COMPENDIARIUS. (Apud Joan. Leunclavium in Jure Graco-Romano, II, 190.) MONITUM EDITORUM. Delectus ille dicitur confectus anno mundi 6347 zrz Constantinopolitanz, indictione nona. Αι error est manifestus. llle annus respondet anno zrz vulgaris 859, quo neque Leo neque Constantinus nati erant, et indictioni secundz. Anno 859 Theophilus Constantinopoli imperabat. Annus mundi 6417 zr» Constan- tinopolitang respondet anno zrz vulgaris 929, indictione duodecima, quo Constantinus Porphyrogenitus regnabat ; sed indictio non concordat. Sufficiat nobis mendum codicis indicasse. DELECTUS LEGUM COMPEN- ΕΚΛΟΓΗ TON ΝΟΜΩΝ EN ΛΑ ΣΥΝΤΟΜΑ. Γενοµέγη παρὰ Λέοντος καὶ Κωνσταντίνου τῶν σοφῶν βασιλέων, ἀπὸ τῶν Ινστιτούτων, καὶ τῶν Διγέστων, καὶ τοῦ Κώδικος, xal τῶν Nsa- ρῶν τοῦ μεγάλου Ἱονυστιγιανοῦ διατάξεων xal ἐπιδιόρθωσις εἰς τὸ gilavüpuzócspor- ἐκειθεῖσα μη»ὶ Μαρτίῳ, ἱνδικτιῶνος 6’, ἀπὸ κτίσεως κέσµου ἔτει ,crpt*. IIPOOIMION. JU Δεσπότης xal ποιητῆς τῶν ἁπάντων θεὸς ἡ- μῶν, ὁ χτίσας τὸν ἄνθρωπον, xat τιµήσας αὑτὸν τῇ αὑτεξουσιότητι, νόμον αὐτῷ, κατὰ τὸν προφητιχῶς εἰρημένον, δεδωχὼς εἰς βοήθειαν, πάντα αὐτῷ «á τς DIAIUUS. Factws ab. Leone, οἱ Constantino, sapientibus An- gustis, ex Institutionibus, et Digesiis, et Codice, et novellis magni illius Justiniani constitutionibus : at- que etiam correciio in id, quod «equius melius est : edita mense Martio, indictione xx, anuo ab orbe condito v1CI9. CCCALVIM *. PRAEFATIO. Dominus et conditor ille omnium, Deus nostef, . qui creavit hominem, et libertate plena decoravit, eidem lege, quemadmodum propheta locutus est, in auxilium data, per hanc tam agenda, quam non πρακτέα xaX o) πραχτέα δι αὐτοῦ κατέστησε γνώριµα΄ B agenda omnia patefecit; ut appeteret illa, veluti xaX τὰ μὲν ἑἐφίεσθαι, ὡς σωτηρίας ὑπάρχοντα πρόξε- να” τὰ Ck ἁπωθεῖσθαι, ὡς χολάσεως αἴτια. Καὶ οὐδεὶς τῶν τὰ αὐτοῦ φυλασαόντων, i| (ὅπερ ἀπέστω) ἆθε- τούντων αὐτοῦ τὰ δικαιώµατα, τῆς καταλλήλου τῶν * Christi 809. &- salutem conciliantia ; repelleret hzc, tanquam sup- plicio causam prabentis. Nec quisquam eorum, quj ab eo przcepta servant, aut (quod absit) ipsius jura violant, conveniente quoque modo factis retribu- 455 CONSTANTIN1 PORPHYROGENITI 456 tione frustrabitur. Quippe Deus est, qui prius utra- A ὁπωσοῦν πραττοµένων διαφευσθήσεται ἀντιδόσεως. que denuntiavit : cujus verborum vis ac potes!as cum mutationem nullaw admittat, et cujusvis ope- rationi merita praemia remetiatur, secundum illud Evangelii dictum, non transibit. Quoniam igitur imperio. regio pro benigua voluptate sua nobis ii manus tradito, idipsum conjunctz cum timore dilec- tionis erga se nostre documentum esse voluit, dum secundum Petrum, apicem apostolorum summum, fidelissimum gregem suum pascere nos jussit : ni- lil ei prius aut inajus zqua justaque gubernatione subditorum, ab ipso nobis commissorum vicissim referri posse agnoscimus ; ut iude nexus omnis in- justitize solvatur, et violentorum contractuum tendi- culie dirumpantur, et impetus delinquentium retun- datur, atque ita vicloriis adversus hostes ab oin- nipotente mauu ipsius multo pretiosius et houorifi- centius, quam diadeniate nobis circumposito coro- nemur, et. iinperium nobis pacificum, reique pu- blicze administratio firima et stabilis efficiatur. Unde curis ejusmodi occupati, et ad inventionem gratorum Deo, publiczeque rei conducibilium men- tem insomnem componentes, et justitiam terrestri- bus universis anteponentes, veluti celestium conci- liatricem, et illius virtute, qui per ipsam colitur, gladio quovis adversus hostes acutiorem; cum leges ab imperatoribus aute nos regno potitis latas, in uultis libris descriptas sciremus, et aliquibus intel- lectu. difficilem esse sensum, qui eis continetur» aliis prorsus ignotum, ac praesertim illis, qui extra custoditam hauc divinitus et regiam urbem nostram coustituti sunt, nosseimus : arcessito Niceta, glorio- sissimo patricio, εἰ quxstore nostro, itemque glo- riosissimis patriciis nostris, Niceta et Marino, cuim gloriosissimis consulibus ac rescriptoribus, et reli- quis Dei timore praditis, omnes eorum libros apud nos colligi ju-simus ; et omnibus cumattentione dili- genti examinatis, tam per ea, quie in illis ipsis li- bris opte posita continebantur, quam per sancita re-ens a nobis, sententias et judicia de frequentibus uegotiis et contractibus, et convenientes delictis criminalibus poenas in hoc libro tum manifestius, tnm magis minute repeti debere congruum duxi- mus; ut intellectu faciliore vis ejusmodi piarum le- gum percipi possit, et ipsa negotia majori perspi- cuitate decidi, ac justa exsecutione delinquentes puniri, quique proclives ad peccandum essent, tam coerceri, quam corrigi. Qui vero ad tractandas le- gitiias c»usarum cognitiones ordinati sunt, eos monemus et lhoriamur, ut ab omnibus humanis affectibus abstineant, et ex sincera sanaque mente judicia verz δια proferant, ac ueque pauperem eontemnant, neque potentem injuste aliquid agen- tem relinquant irreprehensum, nec iu. speciem ac verbis nimiopere justitiam et aquitatem admiren- tur, reapse vero injustitiaim, et plus babendi cupi- ditatem praeferant, veluti fructuosam : sed cum apud eos causa duorum agitur, quorum alter copiis θεὺς vàp,Ó προαπηγγειλάµενος τὰ ἁμςότερα, οὗ τῶν λόγων ἡ δύναµις χεχτηµένη τὸ ἀμετάθετον, καὶ τῇ ἑκάστου ἐργασία ἀντιμετροῦσα τὰ ἄξια, χατὰ τὸ εὐαγγελιχῶς εἰρημένον, οὐ παρελεύσεται. Ἐπεὶ οὖν τὸ χράτος τῆς βασιλείας ἡμῖν ἐγχειρίσας, ὡς πὺ- δόχησε, δεῖγμα τοῦτο τῆς ἐν φόδῳ πρὸς αὐτὸν ἀγα- πῄσεως ἡμῶν ἐποιῆσατο, χατὰ Πέτρον τὴν χορυ- φαιοτάτην τῶν ἁποστόλων ἀχρότητα, ποιμαύίνειν ἡμᾶς χελεύσας τὸ πιστότατον ποίµνιον, οὐδὶν αὐτῷ πρὀ- τερον 7| μεῖζον τῆς ἓν χρίµατι χαὶ διχαιοσύνῃ τῶν . ὑπ αὐτοῦ καταπιστευθέντων ἡμῖν χυθερνῄήσεως εἰς ἀντίδοσιν εἶναι γινώσχομεν, ὡς ἐντεῦθεν πάσης ἆἀδ.- χίας λύεσθαι σύνδεσμον, xai βιαίων συναλλαγµάτων στραγγαλιὰς διαλύεσθαι, καὶ τὰς τῶν πλημμελούντων B ὁρμὰς ἀναχόπτεσθαι, xot οὕτως ταῖς χατ ἐχθρῶν γίχαις ὑπὸ «fc αὐτοῦ παντοδυνάµου χειρὸς στεφα- νοῦσθαι ἡμᾶς, τοῦ περιχειµένου διαδήµατος πολυτε- λέστερόν τε χαὶ τιμιώτερον, εἰρηναῖόν τε ἡμῖν ἆπο- χαθίστασθαι τὴν βασιλείαν, xal εὐσταθὲς τὸ πολί- τευμα. "Όθεν ταῖς τοιαύταις µερίµναις ἑνασχολούμενοι, καὶ πρὸς τὴν τῶν ἀρεσκόντων θεῷ, xal τῷ χοινῷ συμφερόντων εὕρεσιν, ἀχοίμητον τὸν νοῦν χαταστή- σαντες, τὴν τε δ,καιοσύνην πάντων τῶν ἐπιγείων προτιµήσαντες, ὡς πρόξενον τῶν οὐρανίων ὑπάρ- χουσαν, xcl τοµωτέραν παντὺς ξίφους τῇ τοῦ ἐπὶ αὑτῇ θεραπευοµένου δυνάµει, χατὰ τῶν πολεμίων τυγχάνουσαν, ἐν πολλαῖς βίθλοις τὰ ὑπὸ τῶν προθεθα- σιλευκότων νενοµοθετηµένα γεγράφθαι γινώσκοντες ' xai τοῖς μὲν δυσδιάγνωστον τὸν kv. αὐτοῖς περ:εχό- µενον νοῦν, τοῖς δὲ xaX παντελῶς ἁδιάγνωστον, xal μάλιστα τοῖς ἔξω τῆς θεοφυλάχτου ταύτης xal βασι- λίδος ἡμῶν πόλεως, εἰδότες, τυγχάνοντα, µεταχα)λε- σάμενοι Νιχήταν τὸν ἑνδοξότατον πατρίχιον xal χοιαίστωρα ἡμῶν, τούς τε ἑνδοξοτάτους ἡμῶν πα” τριχίους, Νιχήταν xaX Μαρΐνον, τοὺς ἑνδοξοτάτους ὑπάτους xal ἀντιγραφεῖς, χαὶ λοιποὺς τὸν τοῦ Θεοῦ φόδον ἔχοντας, πάσας τὰς αὐτῶν βίθλους συναθροισθῆή- ναι παρεχελεύδαμεν, xal πάντα μετ ἐπιμελοῦς ἐπισχέσεως ἀνακρίναντες, διά τε τῶν ἐν ταῖς αὐταῖς βίδλοις εὐθέτως ἐμφερομένων, 6:& se vov παρ᾽ ἡμῶν νεαρῶς θεσπισθέντων, ἐπὶ συχνῶν τῶν πραγμάτων [ἐπὶ συχνακόντων πραγμάτων] xai συναλλαγµάτων D τὰς χρίσεις, xa! τὰς χαταλλῆλους τῶν ἐγχλημάτων ποινὰς iv τῆδε τῇ βίδλῳ φανερωτέρως τε xal λε- πτοτέρως ἀναληφθῆναι ἁρμόδιον ἠγησάμεθα, mp^c εὐσύνοπτον τῆς τῶν τοιούτων εὐσεθῶν νόμων δυνά- µεως εἴδησιν, καὶ τὴν ἓν εὐχρινείᾳ τῶν πραγμάτων εὐλύτωσιν, καὶ τὴν δικαίαν τῶν πλημμελούντων ἐπεξέλευσιν, καὶ τὴν τῶν ἐπιῤῥεπῶς πρὸς τὸ πληµ- μελεῖν διαχειµένων ἀναστολὴν xat διόρθωσιν. Τοὺς δἳ µετιέναι τεταγµένους τὰ νόμιμα, πάντων τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν παραινοῦμεν ἅμα xoX παρεγγυῶ- μεν ἀπέχεσθαι, καὶ ἀπὸ ὑγιοῦς διανοίας προφἑρειν τῆς ἀληθοῦς δικαιοσύνης τὰ χρίµατα, xal µήτε πέ- νητος χαταφρονεῖν, μήτε δυνάστην ἁδικοῦντα ἐὰν ἀνεξέλεγκτον, µήτε μὴν σχἡµατι μὲν χαὶ λόγῳ τὴν δικαιοσύνην ὑπερθαυμάζειν xal τὴν ἱσότητα ἔργῳ 451 μον’ ἀλλὰ δύο κρινοµένων παρ᾽ αὐτοῖς, τοῦ τε πλεον- εκτοῦντος, Xal τοῦ τὸ ἕλαττον ἔχοντος, εἰς τὸ πρὸς ἀλλήλους ἴσον αὐτοὺς ἵστασθαι, xal τοσοῦτον ἀφελεῖν τοῦ ὑπερέχοντος, ὅσον ἑλαττούμενον εὕρωσι τηνι- χαῦτα τὸν ἁδ.κούμενον. Οἱ γὰρ τὴν ἁληθὴ διχαιο- σύνην ταῖς ἑαυτῶν Φφυχαῖς προεναποχειµένην μὴ ἔχοντες, ἁλλ᾽ ἡ χρήµασι διεφθαρµένοι, 7) ἔχθραν ἀμυνόμενοι, f) δυναστείαν δυσωπούµενοι χρῖμα χατευθύνειν οὗ δύνανται, δειχνύντες ἐφ᾽ ἑαυτοῖς τὸν Ῥαλμῳδὸν ἁἀληθεύοντα' « El ἁληθῶς ἄρα διχαιο- σύνην λαλεῖτε, εὐθείας χρίνατε τὰς Χχρίσεις, υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ γὰρ ἐν χαρδίᾳ ἀνομίας ἐργά- ζεσθε àv «fj y], ἁδικίαν αἱ χεῖρες ὑμῶν συμπλέ- χουσιν. » Ὥσπερ xal ὁ Σολομῶν ὁ σοφὸς τὸ περὶ τὴν χρίσιν ἄνισον τῇ τῶν σταθμῶν προσηγορίᾳ B παρωμοιαχὼς [παροιμ.αχῶς] alvitvópsvoz Égnoe* « Σταθμὸν μέγα καὶ μικρὸν, βδελυχτὰ παρὰ Κυρίου.» Καὶ ταῦτα τοῖς νοοῦσι μὲν τὸ δίχαιον, παρατρέπουσι δὲ τὴν ἀλήθειαν, παραινετικῶς ἅμα xal προμαρτυρικῶς παρ) ἡμῶν διατέταχται. OT; δὲ τοῦτο, διὰ τὸ περὶ τὴν φρόνησιν ἑλλειπὲς, ὑπάρχει δυσθήρατον, xal δια” νεῖμαι τὸ ἴσον ἑχάστῳ, παντελῶς ὑπάρχει ἀνέφιχτον, οὗτοι κατὰ τὸ ὑπὸ Ἰησοῦ τοῦ Σιρὰχ λεγόμενον, μήτε πἀχρὰ Κυρίου ἡγεμονείαν ζητείτωσαν, pfe παρὰ βασ.λέως χαθέδραν δόξης αἰτείτωταν, μήτε γίνεσθαι x04 προαιρείτωσαν, ἀδιχίας οὐδαμῶς ἑδαιρεῖν ἰσχύοντες. Οἱ δὲ νοῦ xal φρονῄσεως μέτοχοι, καὶ δικαιοσύνης ἀληθοῦς ἑἐναργῶς ἐπιστήμονες, ὀρθὰ περὶ τὰς χρίσεις βλεπέτωσαν, καὶ ἁπαθῶς τὰ xav ἀξίαν ἑκάστῳ νεµέτωσαν. Οὕτω γὰρ καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοὺς Χριστὸς, ἡ τοῦ θεοῦ δύναμις xol σοφία, περισσοτέρως αὐτοῖς τὴν γνῶσιν τοῦ δικαίου χαρίκεται, xal ἀνακαλύπτει τῶν πραγμάτων τὰ ὁνσεξεύρητα᾽ ὃς xal τὸν Σολομῶντα ἐχζητῆσαντα τὸ δίχαιον ἀληθείᾳ ἑσόφισε, χαὶ τὴν περ) τοῦ παιδίου κρίσιν ὀρθῶς xal εὐθνθόλως ταῖς γυνα:ξιν ἔξενεγ- xtly ἑχαρίσατο. Ἐτειδὴ yàp ἁμάρτυρα ἣν τὰ παρ᾽ ἑχατέρας λεγόμενα, ἐπὶ τὴν φύσιν χωρῆσαι τούτων ἐχέλευσς, xat δι) αὐτῆς εὑρεῖν τὸ ἀγνοούμενον παρ- εσχεύασεν' ὅτε μὲν dj ἀλλοτρία ἁπαθῶς τὸ περὶ τῆς ἀναιρέσεως τοῦ παιδὸς χατεδέξατο πρόσταγμα’ f) δὲ ἁληθῶς µήτηρ οὐδὲ τὴν ἀχοὴν ὑποσχεῖν τῷ προσ- τάγµατ!, διὰ τὴν φυσιχὴν φιλοστοργίαν, ἠνέσχετο. 1 αΌτα νοείτωσαν, ταῦτα φρονείτωσαν, Ev τούτοις ἀναστραφήτωσαν οἱ παρὰ τῆς ἡμετέρας εὐσεθείας χρίνειν τεταγµένοι τὰ πράγµατα, καὶ τῶν εὐσεδῶν ἡμῶν νόμων ἐγκεχειρισμένοι τὰ δίχαια σταῦµία. Ἐν τούτοις Υὰρ τὸν τὰ σχΏπτρα τῆς βασιλείας ἡμῖν ἑἐγχειρίσαντα θΞεὺν θεραπεύειν σπουδάξοµεν. Ἐν τούτοις τοῖς ὅπλοις, τῇ δυνάµει αὐτοῦ, εὐσθενῶς ἀντιτάσσεσθαι τοῖς πολεμίοις βουλόμεθα. ἓν τούτοις τῷ Χριστῷ σηµειωτὸν, xat παρὰ τῆς αὐτοῦ ἑξουσίας ὑποτεταγμένον τῇ ἡμετέρᾳ πραότητι ποίµνιον αὔξειν ἐπ᾽ ἀγαθοῖς, χαὶ προχόπτειν πιστεύοµεν. Ἐν τούτοις ἁποχαθίστασθαι ἡμῖν τὴν ἀρχαίαν τοῦ πολιτεύματος ὃ-κα.οδοσίαν ἑλπίζομεν, τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν 3 Psal, τν, 2-4. * Prov. xx, 95. PATROL, GR. CXIII. . DELECTUS LEGUM. δὲ τὸν ἄδιχον xal πλεονεχτιχὸν προτιμᾷν, ὡς ὠφέλι- A abundat, alter minus habet, ad squalem erga se * Eccli. vij, 6. κ. 458 statum eos redigant, et tantum eminentiori adi- mant, quanto inferiorem tunc invenerint eum, eui fit injuria. Qui enim justitiam veram in animis suis jam ante sitam non habent, sed. vel pecuniis corra- pti sunt, vel inimicitias ulciscuntur, vel potentiores verentur ac reformidant ; dirigere judicia nequeunt, verum illud de se verbum esse Psalmorum auctoris ostendentes : « Siquidem vere justitiam profertis, judicia, recta judicate, filii mortalium *. Nam in corde vestro iniqua facinora peragetis in terris, et manus vestra injustitiam neclunt. » Sic et sapiens ille Salomo inzqualitatem in judicando ponderum appellationibus comparando, per ππίρπια dixil : « Pondus ibidem magnum et miuus, apud Dominum abominabilia sunt *. » Et hzc justitiam quiderr. jntelligentibus, sed pervertentibus veritatem, tum monendi causa, tum protestandi, a nobis precepta sunt. AL quibus hoc, propter intelligenti» pruden- tisque defectum, inventu et pervesiigatu est diff - cile, quique prorsus illud assequi nequeunt, ut :equalia singulis tribuant; illi secundum id, quod a Sirachide Jesu profertur *, nec a Domino priucipa- (um requirant, nec a rege solium gloriz postulent, nec judices fieri exspetant, cum tollere de med'o facinora injusta nequaquam possint. Qui vero men- Uis ac prudentize participes, et liquido ver: juatitise periti sunt; ii recta considerent in Judicis, et abs- que animorum affectu cuique pro meritis conve- C nientia tribuant. Nam sic ctiam Dominus noster Jesus Christus, Dei virtus et sapientia, multo ma- jore cum abundantia juris et zqui cognitionem eis largitur, et res inventu difficiles revelat; qui et Salomonem, cum justitiam requisivisset, saplentem revera fecit; et gratiam concessit, ut judicio recte ad scopum tendente sententiom de puero muliercu- lis proferret. Quod enim testimoniis ea carerent, qui ab utraque dicebantur; ad ipsam naturam eum progredi jussit, et uti per hanc inveniret id, quod jgnorabatur, effecit : quo quidem tempore muller, ad quam puer von pertinebat, imnmisericorditer admisit Salomonis de necan'!o puero mandatam; al que revera mater erat, ne quidem mandatum loc audire, propter anmiorem naturalem sustinuit. Hac considerent, liec in animis suís sentiant, in his versentur ii, qui a pietate nostra coustituti sunt, ut lites οἱ controversias cegnoscant ac judicent, et quibus pondera justa religiosarum legum no:trarum tradita sunt et commendata. In his enim Deum il- lum, qui regni sceptra nobis in manum tradidit, omni studio colere nitimur. [lis armis, ipsius ad- juti. virtute ac viribus, fortiter hostibus resistere volumus. Per hxc signatum Christo, οἱ per ipsies potestatem subjectum mansuetudini nostra gregen iun bonis sumere incrementum, ac proficere credi- mus. llis in integrum restituere nobis antiquam in administranda republica jurisdictionem posse nos 15 $59 Christus dixerit : « Ne judicaveritis secundum spe- ciem externam, sed judicium justum exercete *. » Ab omni captatione munerum absiineri, justum et equum est, cum scriptum sit : Vae illis, qui mune- Tum causa justilicant impium, et humilium viam declinantes, justam justi causam ab eo tollunt. llo- rum radix instar pulveris erit, et flos eorum cineris iustar ascendet propterea, quod Domini legem im- plere non voluerint *. » — « Muuera et dona sa- pientum oculos exezecant *. » Qua propter ejusmodi turpe lucrum coercere protiuus studentes, ex sacro fisci nostri sacculo statuimus. gloriosissimo quzs- tori, rescriptoribus sive dictatoribus, et omnibus operas in causis judiciariis navantibus salaria prz- benda esse ia bunc finem ; ut a nulla cujuscunque generis persona, de cujus apud eos causa, cogno- scitur, quidquam prorsus accipiant; ne, quod a propheta dicitur, etiam in nobis impleatur : Argento jus venditum est" . » : et ne binc divinam indigna- tionem incurramus, veluti mandatorum ipsius tran- gressores facti. TITULUS PRIMUS. De legibus et justitia. 4. (L. 1 et. n, ff. De legibus.) Lex est commune praceptum, virorum prudentium consultum : de- lictorum qua spon'e, vel ignorantia contrahuntur cJercitio, communis reipublice sponsio, przeterea inventum Dei. 9. (L. 111, $5, 4, 5, et 6.) Leges constitui oportet, ex iis qux ut plurimum, non quas perraro accidunt, neque ex his quie in uno aliquo casu accidere pos- sunt. Protereunt enim legislatores, quod semel aut bis tautum exsistit. 9. (L. vii.) Legis virtus est : imperare, vetare, permittere, punire. 4. (L. νι.) Jura non de rebus singulis, sed gene- raliter constituuntur. δ. (L. x, f. De justit. et jur.) Justitia est con- $tlàns et perpetua voluntas, jus suum cuique tri- buens. 6. (L. ead.) Justitie propria sunt hzc : honeste vivere, jus suura cuique tribuere. CONSTANTINI PORPIIYROGENITI speramus, eum dominus et Servator noster Jesus A Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰρηχότος. ΄ . 460 « Mhxplvese xas' ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν Χρίσιν xplvazs. » Πάσης δωρο- ληψίας ἀπέχεσθαι, δίκαιον. Γέγραπται Υάρ' « Οὐαὶ ol δικαιοῦντες τὸν ἀσεθὴῆ ἕνεχα δώρων, xal ὁδὸν τα- πεινῶν ἐχκλίνοντες, τὸ δίχα:ον, τοῦ διχαίου αἴροντες ἀπ᾿ αὑτοῦ. "Qv fj ῥίζα ὡς χοῦς ἔσται, xal τὸ ἄνθος αὐτῶν ὡς κονιορτὸς ἀναθήσεται, ἀνθ᾽ ὧν τὸν νόµον Κυρίου πληρουν οὐκ ἐθέλησαν. » — « Ῥένια xoY δῶρα ἐχτυφλοῦσι σοφῶν ὀφθαλμούς. » θεν τὴν τῆς τοιαύτης αἰσχροχερδείας ἀναστολὴν παντελῶς ποιή- σασθαχι σπουδάνοντες, ἓχ τοῦ εὐσεδθοῦς ἡμῶν cax- Χελλίου ὡὠρίσαμεν τῷ τε ἑνδοξοτάτῳ κοιαἰστωρι, τοῖς ἀντιγραφεῦαι, xal πᾶσι τοῖς ἐπὶ ξικαστιχοὶῖς χεφαλαίοις καθυπουργοῦσι, τοὺς μισθοὺς παρασχέ- σθαι, πρὸς τὸ ἐξ οἱουδήποτε προσώπου, παρ) αὐτοῖς χρινοµένου, μτδὶν αὐτοὺς λαμθάνειν τὸ σύνολον' ἵνα μὴ τὸ ὑπὸ τοῦ προφήτου λεγόμενον, xat εἰς ἡμᾶς ΄πληρωθῄήσεται € ᾿Απέδοτο ἀργυρίῳ τὸ δί- x&v,» xal μέλλομεν ἐντεῦθεν θείας τυνχάνειν ἀγανακτήσεως, ὡς τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ παραθάται γενόµενοι. ΤΙΤΛΟΣ ΠΡΩΤΟΣ. Περὶ νόµου καὶ δικαιοσύνης. α’. Νόμος ἐστι κοινὺν παράγγελµα, «φρονίμων ἀνδρῶν δόγµα, ἑχουσίων xaY ἀχουσοίων ἁμαρτημά- των ἐπιστροφὴ, πόλεως συνθήχη xov, ἔστι δὲ καὶ θεῖον εὕρημα. P'. Τοὺς νόμους ἀπὸ τῶν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστεν συµθαινόντων, οὗ μὴν τῶν σπανἰως εἰσάγεσθαι δεῖ, οὐδὲ ἀπὸ τῶν δυναµένων iv ἑνὶ συµθῆναι θέματι" παρορῶσι γὰρ οἱ νοµοθέται τὸν ἅπαξ ἢ δί;. Υ. Αρετὴ νόµου, τὸ χελεύειν, τὸ χωλύειν, τὸ ἐπιτρέπειν, τὸ τιµωρεῖσθαι. 6. O2 περὶ τῶν χαθέχαστα, ἀλλά χοινῶς οἱ νόμοι διατίθενται. ε’. Δικαιοσύνη ἐστὶ, σταθηρὰ χαὶ διηνεχᾗς βούλτ- σις, ἑχάστω τὸ ἴδιον ἁπονέμουσα δίχαιον. c'. Ίδια δικαιοσύνης, τὸ χοσµίως δᾗν, xal, Ezá- στῳ τὸ ἴδιον ἀπονέμειν δίκαιον. 7. (L. ead.) Jurisprudentia est divinarum atque D — t. Σοφία διχαιοσύνης, τὸ εἰδέναι τὰ θεῖα xo! humanarum rerum, justi atque injusti scientia. TITULUS Il. De principe. 4. Princeps est, legitima prefectura, commune honum omnium subditorum, neque ex odio puniens, neque ex affectione benefacieus : sed velut zequus quidam certaminis arbiter sua cuique pramia tri- buens. 3. Scopus principi propositus est, vires, quas habet, clementia tueri et conservare, perditas in- * defessa cura recuperare, eas quas nou habet pru- * Joan. vn, 24. * [sa. v, 95, 94. * Eccli. xx, 3, τὰ ἀνθρώπινα πράγματα, xal τὸ δίχαιων γαὶ τὸ ἄδιχον. ΤΙΤΛΟΣ Β’. Περὶ βασι]έως. α. Βασιλεύς ἔστιν, ἔννομος ἐπιστασία, xotvby ἀγαθὸν πᾶσι τοῖς ὑπηχόοις, μήτε κατὰ ἀντιπάθειαν τ,μωρῶν [καχοποιῶν[, μήτε χατὰ προσπάθειαν ἄγα- 0οποιῶν, ἀλλ) ἀνάλογός τις ἀγωνοθέτης, xai τὰ βραθεῖα ἐξ ἴσου παρεχόµενος. β. Σχοπὺὸς τῷ βασιλεῖ, τῶν τε ὄντων xal ozap- χόντων δυνάµεων, δι) ἀγαλότητος ἡ φυλαχὴ καὶ ἀσφάλεια. xal τῶν ἁπολωλότων διἀγρύπνου ἐπι- 1η. xxiv, 5. 4 461 DELECTUS LEGUM. 162 ψελείᾳχς, ἡ ἀνάληγις xai τῶν ἁπόντων διὰ σοφίας A dentia justisque vietoriis^et expeditionibus quie- καὶ δικαίων τροπαίων xal ἑπιτγδεύσεων fd àvá- Χτησις [ὲπ.τηδευµάτων ἡ ἑπίχτησις|. y. Ἰ έλος τῷ βασιλεῖ, τὸ εὑεργετεῖν, διὸ xaY εὖ- εργέτης λέγεται, xoi fjv[xa τῆς εὐεργεσίας ἑξατο- ση, δοκεῖ κιβδηλεύειν κατὰ τοὺς παλαιοὺς, τὸν βασιλικὸν χαρακτηρα. 9. πόχειτχι ἐκδικεῖν χαὶ διατηρεῖν ὁ βασιλεὺς. πρῶτον μὲν, πάντα τὰ ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇῃ γεγραμμµένα, ἐπὶ τάδε, xai τὰ παρὰ τῶν ἑπτὰ ἁγίων συνόδων ῥογματισθέντα, ἔτι 65 xaX τοὺς ἐγχεχρυμένους [ὲγ- κειμένους] ᾿ΡῬωμαϊχνοὺς νόµου. ε’, Ἐπισημότατος ἐν ὀρθοδοξίᾳ καὶ εὐσεθείᾳ ὁ- φείλει εἶναι ὁ βασιλεὺς, xal ἐν ζήλῳ θείῳ διαδόητος, fy τε τοῖς ὑπὲρ τῆς Τριάδος δογματισθεῖσιν. ὃν τε τοῖς ὑπὲρτῆς οἰκονομίας λαµπρότατα καὶ ἀσφαλέστα- τα διὰ τὴν χατὰ τὴν σάρχα οἰκονομίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰτσοῦ Χριστοῦ ὁρισθεῖσιν, cout! ἔστι τ) ὁμοού- 6109 τῆς τρ'συποστάτου θεότητος, ἄταητον καὶ ἆσυν- αίρετον ὅ,ατγρῶν, καὶ τὴν ἐν τῷ EX Χριστῷ τῶν δύο φύσεων χαθ) ὑπόστασιν ὄνωσιν, ὡσαύτως ἁσύγ- χνυτον xal ἁδιαίρετον, τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄν- θρωπον αὐτὸν, xal τὰ τούτοις ἑπόμενα, oov ἀπαθὴῃ xal παθττὸν, ἄφθαρτον xat φθαρτὸν, ἀόρατον xa ὁρατὸν, ἀναφῃ xal ἁπτὸν, ἀπερίγραπτον xal περι- γραπτὸν, xal τὸ διττὺν τῶν θελ/σεων xal τῶν ἑἐν- εργειῶν, χωρὶς ἑναντιότητος [καὶ τὸ ἄγραπτον καὶ τὸ γραπτόν]. C. Τὰ τοῖς παλαιοῖς νοµοθετηθέντα, τὸν βασιλέα C δεί ἑρμηνεύειν, xal Ex τῶν ὁμοίων τέµνειν, τὰ περὶ ὧν o) χεῖται νόμος. Q'. "Ev τῇ τῶν νόµων ἑρμηνείᾳ δεῖ χαὶ τῇ σνν- ηθεία προσέχειν τῆς πόλεως, τὸν δὲ παρὰ κανόνας εἰσαγόμενον, οὐ δεῖ λαμθάνειν παράδειγµα, η’. Φιλαγάθως δεῖ τοὺς νόμους ἑρμηνεύειν τὸν βασιλέα" ἐν γὰρ τοῖς ἀμφιδόλοις, τὸν φιλόκαλον [φιλ-. ἀνθρωπον] ἑρμηνείαν προσιέµεθα. 0. Οὐ δεῖ μεταποιεν τὰ πρόδηλον ἑρμηνείαν ἔχοντα. v. Περὶ ὧν ἔγγραρος οὗ χεῖται νόμος, παραφν- λάττειν δεῖ τὸ ἔθος καὶ «hv συνῄθειαν' εἰ δὲ xai τοῦτο ἐχλείπει, ἀχολουθεῖν δεῖ τοῖς παρατλήσιον ἔχουσι τῷ ζητουμένῳ' ἂν δὲ μηδὲ τοῦτο f, τῶν . συνετωτέρων ἅμα xal πλειόνων d γνώμη κρατεί- τω * συγγενὲς γὰρ τοῦτο τῇ φύσει τοῦ νόµου, ια’. Ὥσπερ ἡ θέσις τοῦ νόµου, 3) ἔγγραφός ἐστιν ἢ ἄγραφος, οὕτω xaY ἡ ἀναίρεσις αὐτοῦ, ἡ ἂι' ἐγ- γράφου Ὑίνεται νόµου, f| δι ἀγράφον, τοῦτ' ἔστιν διὰ τῆς ἀχρηστίας. ᾿Αχρηστία δέ ἐστι, οὐχ ἁπλῶς b μὴ χρήσασθαι τῷ νόμῳ' ἀλλὰ τὸ, καιροῦ. καλοῦν- τος τὸν δηµόσια χρίνοντα, τούτῳ μὲν πολλάχις τῷ νόµῳ μὴ χρήσασθαι xai χρόνῳ παριδεῖν᾽ ἑτέραν δὲ Φηφον ἀντὶ τούτου ἐξενεγχεῖ». rerc., $. Finis principi propositus est omnibns benefa- cere quapropter ct benefactoris nomine ornatur. lta ut s! quando de beneficentia quippiam remiserit, ex antiquorum sententia, adulterari videatur prin- cipis nota et character. 4. Principis officium est judicare, et servare pri- inum quicunque divinis Seripruris consignata sunt, deinde et illà quz a septem sanctis synodis consti- tuta sunt, preterea et positas a Romanis leges. 9. Principem qnam manifestissime convenit re- ctam de Dco opinionem et pietatem defendere, ut ab omnibus propler zelum et affectionem erga Deum przdicetur : tam in iis qu» de T rinitate constituia suut, quamin iis qux» de incarnatione Domini nostri Jesu Cliristi quam certissime definita sunt, hoc es!, de una essentia subsistentis in tribus divinitatis, insecabilem οἱ indivisam eam profitendo, et in uno Cliristo duarum naturarum unionem hypostaticam similiter inconfusam et indivisibilem, eumdem et verum Deum et verum hominem, et quecumque his consequentia sunt, velut impatibilem et passioni - subjectum, incorruptibilem et corruptioni obnoxium, invisibilem et visibilem, intactibilem et tactui ex- positum, incircumseriptum elt circumscriptum : item voluntates potentiasque duplices citra contrarie- tatem. M 6. (D. ix, xi, et. xii. 6. de legib.) Quae ab anti- quis constituta sunt principem interpretari decet, (l. xii, f. eod.) et de his qux legibus comprchensa nonu sunt, ex similibus judicare. 1. (L. xxxvii.) In. legibus interpretandis inspi- cienda est consuctudo civitatis, ({. xi.) quod vero contra rationem juris inductum est, non trahitur ad exemplum. »« 8. (L. xvin et ix. C. eod.) Beniguius interpretan- dz sunt leges a principe, (l. xiv, c. De fideicomm. libert. l. Lei, et cxxviu, ff. De reg. jur.) in ambi- guis enim lhumanior interpretatio accipienda est, 9. Minime sunt mutanda, quas interpretationem certam habent. 10. (L: xxm. ff. Do legib. l. xxu.) De quibus scripta lege nihil cautum est, id custodiri oportet, quod moribus el consuetudine introductum est, quod si et hoc defecerit, sequenda sunt ea qua rei in quastionem deducti proxima sunt et consequeu- tia : si vero ne id quidem iuveniatur, plurium si- mu! et doctiorum sententia obtineat, id enim na- tur: legis convenientissimum est. 41. Quemadmodum legis constitulio aut scripto constat aut non scripto ; sic ejusdem abrogatio act scripte inducitur, aut non scripto, lioc est, desue- tudine, Desuetudo autem est non simpliciter lege non uli; verum eum qui jurisdictioni praest, ubi tempus exigit, ea lege non uti, et'sensim negligere, et contrariam liuic sententiam ferri. £63 43. (L. xxxiv.) Tunc utimur consuetudine civis A tatis aut provincie, cum in judicio causa cognita confirmata sit, αμ autem longa consuetudine coni- probata sunt, ac per multos annos observata, non minus quam ea qua scripta sunt jura servantur. TITULUS 1]. De patriarcha. 4. Patriarcha est Christi viva et animata effigies verbis omnibus factisque exprimens veritatem. 9. Scopus patriarchze propositus est : primum qui- dem pietate et vile gravitate tenere quos a Deo: tuendos suscepit, deinde εἰ omnes h:reticos pro virili ad rectam opinionem et Ecclesias unionem CONSTANTINTI PORPHYROGENITI - 464 (9. Ἰότε χρώμεθα τῇ συνηθείᾳ τινὸς πόλεως f) ἑπαρχίας, ὅτε ἀμφισθητηθεῖσα ἐν δικαστηρίῳ βε- θαιωθῇῃ, τὰ δὲ μακρᾷ συνηθείᾳ δοχιµασθέντα, χα) ἐπὶ πολλοῖς ἐνιαυτοῖς φυλαχθέντα [βεθαιωθέντα] o2 ἅττον τῶν ἐγγράφων χρατοῦσι. ΤΙΤΛΟΣ T*. Περὶ πατριάρχου. α’. Πατριάρχης ἐστὶν εἰκὼν ζῶσα Χριστοῦ καὶ ἔμψυχος δι) ἔργων χαὶ λόγων Ev ἑαυτῇ χαραχκττρί- ζουσα τὴν ἀλήθειαν. B'. Σχοπὸς τῷ πατριάρχη πρῶτον μὲν, οὓς ix Θεοῦ παρέλαθεν, εὐσεθείχ xal σεµνότητι βίου δια- φυλάξαι, ἔπειτα δὲ χαὶ πάντας τοὺς αἱρετιχοὺς χατὰ τὸν δυνατὸν αὑτῷ, πρὸς τὴν ὀρθοδοξίαν καὶ τὴν convertere. Heretici autem et ex legibus et ex ca- B ἔνωσιν τῆς Ἐκκλῆσίας ἑπιστρέφαι, αἱρετιχοὶ δὲ τοῖς nonibus ita vocantur, et illi qui a catholic:e Ecclesise communione exclusi sunt, el praterea infideles, quod ille manifesta et clara vitx sanclitate in sui adinirationem convertens, accendet ad fidei imita- tionem, 5. Finis patriarehze propositus est, salus anima- rum, quo ipsi concreditur : et viverequidem Christo, | erucifigi autem mundo. &. Propria patriarcha sunt, idoneum cesse ad docendum, equalem se omnibus praebere et altio- ris et humilioris fortun:& hominibus; et mitem quidem esse in judicando, inobedientibus vero aspe- ταιῃ, pr«terea pro veritate et sacrorum dogmatum defensione corain principibus loqui, neque verecuu- dani. δ. Quas ab antiquis constituta sunt, et a sonclis Patribus definita, et a sanctis synodis exposita, solum patriarcham interpretari decet, 6. Quz ab antiquis Patribus, in synodis, aut in provinclis, specialiter vel universaliter facta vel constituta sunt, patriarcham dijudicare decet. 7. Antiquiores canones etiam ad posteriores trahi solent ; similiter etpriores actiones ad posteriores trabuntur obtinentque, in similibus videlicet per- sonis et rebus. νόµοις xai τοῖς χανόσι χαλοῦνται, xal οἱ τῇ καθ- ολιχῇ μὴ κχοινωνοῦντες Ἐχκλησίᾳ, ἔτι δὲ xal τοὺς ἀπίστους διὰ τῆς λαμπρᾶς xal περιφανεστάτης xal θαυµασίας αὑτοῦ πράξεως ἑκπλήττων, μιμττὰς ποιῆσαι τῆς πίστεως. Y. Τέλος τῷ πατριάρχῃ, ἡ τῶν χαταπεπιστευµέ- vov αὐτῷ φυχῶν σωτηρία, xal τὸ ζῆν μὲν Χριστῷ, ἑσταυρῶσθαι δὲ τῷ χόσµῳ. δ’. Ίδια πατριάρχου, τὸ εἶναι διδαχτικὸ»ν, τὸ πρὸς πάντας ὑφηλούς τε xal ταπεινοὺς ἁστενογω- ρήτως ἐξισοῦσθαι καὶ πρᾶον μὲν εἶναι ἓν διχαιο- σύνη, ἐλεγχτιχὸν δὲ πρὸς τοὺς ἀπειθοῦντας' ὑπὲρ δὲ τῆς ἀληθείας xol τῆς συντηρίσἐως τοῦ διχαίου xa τῆς εὐσεθείας, λαλεῖν ἐνώπιον βασιλέων», xat μὴ αἰσχύνεσθαι. ε’. Τὰ παρὰ τῶν παλαιῶν κχανονισθέντα, xal παρὰ τῶν ἁγίων Πάτρων ὁρισθέντα, καὶ παρὰ τῶν ἁγίων συνόδων ἑχτεθέντα τὸν πατριάρχην µόνον δεῖ ἑρμηνεύειν, ς’. Τὰ παρὰ τῶν ἀρχαίων Πατέρων ἓν συνόδοις, ἡ iv. ἐπαρχίαις, εἰδικῶς xaX χαθολικῶς πραχθέντα καὶ οἰχονομηθέντα τὸν maspiiynv δεῖ διαιτᾷν xal διαχρίἰνειν. QC. Οἱ προγενέστεροι κανόνες, καὶ εἰς τοὺς µετα- γενεστέρους ἕλχονται, ὡσαύτως δὲ xal αἱ προγε- γέστεραι πράξεις, xaX οἰχονομίαι, xai elg τοὺς µε- ταγενεστέρους ἕλχονται, xal χρατοῦσιν, ἐπὶ τῶν ὁμοίων δηλονότι προσώπων τε xal πραγμάτων. 8. Cum respublica ex partibus suis et membris f) — v'. Τῆς πολιτείας ἓκ μερῶν καὶ µορίων ἀναλόγως proportione quadam ad hominem constituta sit, maxime ejus et imprimis necessarie partes sunt princeps et patriarcha : quapropter et subditorum quies eli felicitas, tam animalis quam corporalis, cousistit in consensione et concordia regni cum summo pontificatu. 9. Sedes Constantinopolitana, quam regia exor- fal, synodorum suffragiis prerogativam obiinet, quibus divine leges suffragantes controversias in aliis sedibus notas ad hujus notionem referri prz- cipiunt, 10. Omnium metropolion et episcopatuum, mo- nasteriorumque et ecclesiarum cura et judicium ad tp ἀνθρώπῳ συνισταµένης, τὰ μέγιστα xat ἀναγχαιό. ταῖα µέρη, βασιλεύς ἐστι xal πατριάρχης’ διὸ xal à κατὰ φυχὴν xoi σῶμα τῶν ὑπηχόων εἰρήνη, καὶ εὐδαιμονία βασιλείας ἐστὶ xal ἀρχιεροσύνης ἐν πᾶ- σιν ὁμοφροσύνη xal συμφωνία, ϐ’. Ὁ Κωνσταντινουπόλεως θρονος, Βασιμείᾳ ἐπ.- κοσμηθεὶς, ταῖς συνοδικαῖς φήφοι, πρῶτος ἀνηρέθη, al; καὶ οἱ θεῖοι χαται»λουθοῦντες νόμοι, xai τὰς ὑπὸ τοὺς ἑτέρους θρόνους Υινοµένας ἀμφισδητήσεις, ὑπὸ τὴν Exelvou, προστάττουσι διάγνωσιν ἀναφέρε- σθαι χαὶ χρίσιν. v. Πασῶν τῶν µητροπόλεων xal ἐπισχοπείων µο- ναστηρίων τε xal ἐχχκλησιῶν, ἡ πρόνοια xal φρον- 465 DELECTUS LEGUM. 466 τὶς, ἔτι δὲ καὶ χρίσις xal κατάχρισις xal ἀθώωσις, A proprium patriarcliam spectat; Constantinopolitano τῷ οἰχείῳ xavprápyn ἀνάκειται, τῷ δὲ Κωνσταντι- νουπ΄λεως προέδρῳ, ἔξεστι καὶ ἓν ταῖς τῶν ἄλλων θρόνων ἑνορίαις, ἓν οἷς οὑκ ἔστι προκαθιέρωσις, ναοῦ σταυροπήγια διδόναι, οὗ μὴν ἀλλὰ χαὶ τὰς iv τοῖς ἄλλοις θρόνοις γενοµένας ἀμφισθητήσεις, ἐπι- τηρεῖν καὶ διορθοῦσθαι, xal πἐρας ἐπιτιθέναι ταῖς xplasot. ια’. Τῶν ψυχιχῶν ἁπάντων dj πρόνοια, τῷ πα- τρ'ἀρχῃ ἀνάχειται, ἀναφέρεται δὲ χαὶ εἰς ἑτέρους οἷς ἂν ἑἐχεῖνος ἀναφέρεσθαι δοχιµάσῃ, ὡσαύτως δὲ xaX µετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς, ἀπό τε ἁμαρτημάτων καὶ αἱρέσεων, αὐτὸς χαὶ µόνος καθίσταται διαιτητής τὲ xai γνώµων, καὶ οὓς ἂν αὐτὸς ὁρίσῃ' xai χατὰ τὰς μητροπόλεις δὲ καὶ ἐπισχοπὰς, τοῖς µητροπολίταις *z χαὶ ἐπισχόποις ἡ αὑτὴ φυλάττεται τάξις xal ἐδορυσία. ΤΙΤΛΟΣ ΔΑ’. Περὶ τάξεως ἑπάρχου πόλεως. a. Ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος πάντα ζητεῖ τὰ ἐγχλή- µατα, xal τὰ ἓν τῇ πόλει γινόμενα ἀχροᾶται. P. Ὅ τῆς πόλεως ἔπαρχος, τῶν προσφευγόντων δούλων καὶ τῶν λεγόντων ἀργυρίῳ ἰδίῳ ἁγορασθῆναι ἐπὶ τῷ ἐλευθερωθῆναι αὐτοὺς ἀχροᾶται, xal τῶν πατρώνων µάλιστα τῶν ἀπόρων, ἐπιζητούντων ἀποτραφῆναι παρὰ τῶν ἀπελευθέρων. Υ’.. Ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος, xai ἑξορίζει, xal περ.ορίζει, τοῦ βασιλέως τὴν νῆσον 3 ἁπλῶς τὸν τόπον ὁρίζοντος. ὃ. Ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος, ζητεῖ χαὶ τὰ ἑντὸς ἑκατὸν μιλίων τῆς πόλεως πλημμελούμµενα, οὐ μὴν τὰ ποῤῥωτέρω. &'. Παρὰ τῷ τῆς πόλεως ἐπάρχῳ παραπέμπονται xai ol καχῶς Ὑινόμενοι χηδεµόνες, χαὶ μείζονος ὑπεξελεύσεως χρῄξοντες, χαὶ οἱ δεδωχότες χρήµατα, ἐπὶ τὸ ἐπιτροπᾶσαι f] λαθόντες εἰς τὸ ἐμποδίσαι, γενέσθαι ἐπιτηδείους xaX οἱ ἐπίτηδες ἠττόνως ἆπο- γραφάμενοι τὰ τοῦ νέου πράγµατα, f) φανερῶς χατὰ δόλον ἑχποιήσαντες. C'. 'O τῆς πόλεως ἔπαρχος φροντίζει τοῦ μὴ προστῆναι ἐπὶ πορνείᾳ δηµοσίᾳ, ἀνδράποδα xai τού πιστῶς συναλλάσσειν τοὺς τραπεξίτας, xal ἁπ- ἐχξεσθαι τῶν χεχωλυµένων. Q. Ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος σωφρονίζει xal τοὺς ἀπελευθέρους καταφρονοῦντας, ἡ ὑθδρίζοντας τοὺς πατρώνας, Ἡ τὰς Ὑαμετὰς, ἣ τοὺς παΐδας αὐτῶν, ἀπειλῶν xal µαστίζων, 3) ἄλλως πρὸς τὸ ἁμάρτημα ἐπεξιών' εἰ δὲ συχοφαντῄσωσιν αὐτοὺς, ἢ τοῖς ἐχ- θροῖς αὐτῶν συμπνεύσωσι, τυπτόµενοι xal χουρευό- µενοι xal ἀναδουλούμενοι, ἁποδίδονται τοῖς συχο- φαντηθεῖσι. η. Ὅ τῆς πόλεως ἔπαρχος, φροντίζει xa τοῦ διχαίοις τιµήµασι τὸ χρέας πιπράσχεσθαι ' xal τῆς εἰρήνης xal τῆς τῶν θεωριῶν καταστάσεως xal ἔχει στρατιώτας ἐπὶ τῇ εἰρήνῃ, χαὶ ἐπὶ τὺ ἀναφέρειν αὐτῷ, τὰ πανταχοῦ κινούμενα. 0'. 'O τῆς πόλεως ἔπαρχης δύναται ἀπαγορεύειν vero licet etiam in aliarum sedium territoriis, in quibus h:ec przerogativa non est, crucium fixiones in templís concedere : neque hoc solum, sed et con- troversias in aliis sedibus exortas dirimere ac dl- judicare potest. 11. Ad patriareham spectat cura omnium rerum ad anime salutem pertinentium, transfertur vero el ad alios quibus ipse mandaverit : similiter et poenitentiz, et conversionis a peccatis et hzeresibus. lpse autem solus constituitur disceptator et judex, tum et ii quibus ipse mandaverit : sed οἱ per me- tropoles et episcopatus, metropolitis οἱ episcopi& cadem potestas οἱ praerogativa servatur. TITULUS ΙΥ De officio prafecti urbis. 4. (L. 1, in pr. ff. De offic. prefect. urb.) Prafec- tus urbi omnia omnino crimina inquirit, et de om- nibus qus intra urbem adinittuntur, cognoscit. 2. Praefectus urbi, servos, qui ad statuas confu» gerint, quique se sua pecunia emptos dixerint. ut manumiltantur, audiet, sed et pauonos, maxime si egentes sint, desiderentque a libertis ali. 5$. (L. ead.) Praefectus urbi et relegandi et depor- tandi in insulam vel quemvis locum, quem impe- 6 rator assignavit, licentiam habet. 4. (L. ead. ὃ 1.) Prefecius urbi cognoscit de omnibus quz intra cenlesimum miliarium admissa sunt, non de iis quae ulterius. | 5. (82.) Ad przfectum urbis etiam remitti solent ii qui male tutelam administrarunt, et graviore animadversione indigent; quique tutelam datis nummis occuparunt, aut acceptis operam dederunt, ut non idoneus tutor alicui daretur, quique consulto circa edendum patrimonium quantitatem mminue- runt, vel evidenti fraude pupilli bona alienarunt. 6. (8 5.) Praefectus urbi curare debet ut manci- pia tueatur ne prostituantur, preterea ut nummu- larii probe se gerant circa omne negotium suum, et temperent ab his qux sunt prohibita. D ,.7. (8 4.) Prefectus urbi eastigare solet etiam li- bertos, contemnentes aut contumelia affleientes pa- tronos vel uxores liberos νο eorum, comminando scilicet aut flagellis cedendo, aut aliter pro qualitate delicti eum puniendo; si vero et detulerint ipsos, vel cum inimicis eorum conspiraverint, fustibus castigati et tonsura, inque servitutem iterum re- dacti, deduntur iis quos detulerunt. 8. (8 5 et 6.) Prifectus urbi curare solet, ut et caro omnis justo prelio vendatur. sed οἱ quies po- pularium et disciplina spectaculorum ad ipsum per- tinet : et babere debet dispositos milites ad tuene» dam quietem, el ad referendum sibi quid ubiquo agatur. 9. .ὃ 7.) Profectus urbi potest alieui urbc ivter- 451 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 468 dicere, et parte aliqua urbis, el negociatione et A τινὶ τῆς πόλεως, καὶ µέρους αὐτῆς xal πραγµα- spectaculis, et advocationibus, et foro, et ad tem- pus et in perpetuum; ct si quis quem releget, continere ipsum debet, et submovere etiam a provin- cia sua. 10, (L. x.) Apud praefectum urbis in pecunia- riis causis el argentarii conveniunt, vel conveniun- (ur. 41. (L. 11.) Praefectus urbi in urbe major omnibus est post principem ; egressus autem terminos urbis, quod ad praefecturam attinet, potestatem non liabet, uisi quod possit jubere indicare. TITULUS V. De quaestore. 4. Quxstor potestatem habet in eos, qui in bac magna urbe versantur, ex quacunque regione, aut cujuscunque sexus sinl, sive clerici sive monachi, Sive ascetrie, sive ex aliis urbibus convenz, aut cujuscunque denique fortune aut dignitatis fuerint : iquirere enim debet curiose, quinam, unde, aut quo pretextu venerint; et circumspicere si qui ipsis iJjuriam faciant ; tum etiam providere ut quam ce- eerrime expediat illos diflicultatibus, propier quas nic commorantur, ut primo quoque tempore remit- tantur eo unde venerunt, fruentes iis qua ipsis de- bentur. $. Quazstor agricolas vectigales, qui dominos ha- bent et ab iis desideraut sibi debita exhibent, eos ubi in hauc regiam urbem venerint tueri potest, et (? ηχόντων, τούτους dominos cogere ut quam primum ipsis solvant ea propier qua venerunt, ut ubi jus suum consecuti fuerint, remittantur : si vero in litem cum dominis inciderint, ipsique controversiam moveant, siqui- dem multi fuerint, confestim eos ad agros suos re- mittere debet, duobus aut tribus relictis qui coin- munem litem soli persequantur. Sed et ita curare debebit quzstor ut primo quoque tempore finis im- ponatur, praecipue cum agricole sint, quorum prz- sentia in hac urbe supervacua, et otium ab agricul- tura et ipsis et dominis ipsorum detrimento est, $&. Quistor peregrinam multitudinem quz qui- dem rustica non sit, si cum aliis lites exerceant, D diu morari in hac urbe ne permittat; sed quam maxiino compendio poterit, controversias finiat, et ipsos expeditis negotiis remitlat ad proprias regiones uut urbes colendas. 4. Quzstor si szpius interpellatus invenerit do- minos colonorum uti dilationibus, neque velle ut moture judicio liberentur, ipse sistens dominos coram petitoribus, gravius eos mulctet, et confes- lin disponat de iis propter quae coloni hic moran- tur, remittatque unumquemque in patriam suam, vel in cam regionem unde venerunt, sublato in lioc negotio omni privilegio et fori przscriptienc. τείας xal θέας, καὶ ἐπιτηδεύσεως, καὶ cuvnyopla; ' φόρου, xai προσκαίρως, xaX διηνεχῶς, xal iii ἑξορίσῃ τίς τινα, εἴργειν αὐτὸν ὀφείλει, xal τῆς ἰδίας πατρίδος μὴ ἐξιστᾷν. v. Παρὰ τῷ ἐἑπάρχῳ .τῆς πόλεως, οἱ ἀργυροπρά- ται, xai χρηματικῶς ἑνάγουσι καὶ ἐνάγονται. ια. Ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος ἐν τῇ πόλει μείζων πάντων io: μετὰ τὸν βασιλέα, ἐξελθὼν δὲ τοὺς ὅρους τῆς πόλεως, ὅσον γε ἐπὶ τῇ ἑπαρχότητι ἔξου- σίαν οὐκ ἔχει, πλην τοῦ χελεύειν xal διχάζειν. ΤΙΤΛΟΣ E'. Περὶ τοῦ χοιαίστωρος. d. Ὁ κοιαίστωρ ἐξουσίαν ἔχει τοὺς ἐπὶ τῆς µε- γάλης ταύτης ἐπιδημοῦντας πόλεως ἐξ ofa; δηποτ. οὖν χώρας τε ἄνδρας, f) Υυναῖχας, ἡ χληρικοὺς, f μοναχοὺς, f) ἁἀσχητρίας [al. ἀσκητὰς], cive τῶν ἑξωπόλεων συνηγόρους, ἢ καὶ ἄλλης οἱασοῦν τύχτς τε xal ἀξίας, xal περιεργάζεσθαι τἶνες τε εἴεν χα) πόθεν Ίχοιεν xal ἐπὶ mola προφάσει, xal σχοπεῖν τίνες αὐτοὺς ἁδιχοῦσι, καὶ ἐπιμελεῖσθαι τοῦ συντό- µως αὐτοὺς ἁπαλλάττειν τῶν δυσχόλων δι’ ἅπερ Ev- τανθοῖ παραγεγόνασι, xal ὅτι τάχιστα τούτοις ὅθεν ἤχουσιν ἐχπέμπειν, τῶν προσηχόντων ἁἀπολαύσαν- τες. β. 'O κοισίστωρ, τοὺς τε)οῦντας γεωργοὺς ὑπὸ δεσπότας, xaX δξομένους τῶν αὐτοῖς ἐξ αὐτῶν προσ- εἰς ταύτην παραγεγονότας τὴν βασιλίδα πόλιν, ἐπισχοπεῖν δύναται, xal ἀναγχάζξειν τοὺς κεχτηµένους, θἄττον αὐτοῖς ἀποδοῦναι τὰ ἐφ᾽ o, ἀφίχοντο, xal ἐχπέμπειν αὐτίχα τυχόντας τῶν διχαίων * el δὲ, tg εἰχὸς, εἰς ἑναντίωσι) τῶν χεχτη- µένων παραγένοιντο, xaX πρὸς αὐτοὺς λέγοιεν δίχας, πλῆθος δὲ εἴησαν τοὺς μὲν πολλοὺς ἀποπέμπειν πα. ραχρῆμα εἰς τὴν χώραν δύω f) τριῶν χαταλιµπανο- µένων, οἵπερ χαὶ τὴν τῶν συνδίκων δίχην ἀγωνιοῦν- ται, χαὶ οὕτως αὐτὸν ἐπιμεληθΏναι, ὡς τάχιστα τέμνειν τὰς ὑποθέσεις, ἵνα μὴ μῆχος αὐτοῖς ἑγγί- νοιτο χρόνου, χαὶ μάλιστα Ὑγεωργοῖς ooa, ἡ ἓν- ταῦθα παρουσία περιττὴ, xal dj ix τῆς γεωργίας σχολὴ, βλάθος αὐτοῖς τε xal τοῖς κεχτηµένοις ποιεῖ. Υ. Ὁ χοιαΐίστωρ τὸ ἐπιδημοῦν πλῆθος, εἰ μὴ Υὲ- ωργιχὸν εἴη, ἀλλά τυχὸν τινὲς ἕτεροι, ᾗ διχασόµε- vot πρὸς ἑτέρους, xai ἐνταῦθα χρονίζοιεν, th ἐνδι- δότω, ἀλλὰ πάσῃ συντοµἰᾳ αὐτοὺς, τῶν ἀμφισθη- τουµένων ἁπαλλαττέτω, xai τῶν δικῶν ἐλευθερουμέ- νους ἐχπεμπέτω, ὥστε αὑτοὺυς τὰς οἰχείας χώρας καὶ πόλεις οἰχεῖν. ὃ. Ὁ χοιαίστωρ εἰ πολλάκις ἑνοχλήσας τοὺς τῶν γεωργῶν κυρίους ἀναθαλλομένους εὕροι, xal μὴ θᾶττον αὑτοὺς τῆς προσεδρείας ἁπαλλάξαι θέλοντας αὐτὸς παριστῶν τοὺς δεσπότας κατενώπιον τῶν.δεο- µένων, ἐπιτιμάτω σφοδρότερον, xal ἓν τάχει δια- τιθέτω ἐφ᾽ οἷς οἱ γεωργοὶ ἐπεδήμησαν, καὶ πρὸς τὰς , οἰχείας πατρίδας ἐχπεμπέτω, ἡ ὅλως ἐξ ὧν $xoust τόπων πάσης ἀνῃρημένης πρὸς τοῦτο πρΏ- νοαίας τε x«t Φόρου παραγοαφΏς. (600 DELECTUS LEGUM. A10 &. 'Ü κοιαΐστωρ εἰ βίου πρόφασίν τινες; ἢ δίχης A — 5. (L. 1, c. De valid. mendicant.) Quzestor si quos αἰτίαν οὖκ ἔχοντες, ἐπὶ ταύτης clot τῆς ἡμετέρας πόλεως, ὡς ὃ:αξην ἐκ τοῦ μεταιτεῖν, ὁποῖοί τινές εἰσιν, ἑποπτεύεται, xal εἰ ἔῤῥωται αὐτοῖς τὰ σώμα- τα xal δυνατοὶ διαρχεῖν πρὸς πόνον εἰσὶν, εἰ μὲν οἰχέται εἴεν, γνωριζοµένων τῶν δεσποτῶν τούτους xa ἄχοντας τοῖς κξχτηµένοις ἐκπεμπέτω, εἰ δὲ ἑλεύ. Ü:pot τύχην, τούτους ἐἑχπεμπέτω εἰς τὰς ἐξ ὧν εἶσιν ἑπαρχίας, εἰ δὲ αὐτόχθονες εἴεν, παραδιδότω ῥἄττον αὐτοὺς τοῖς τε τῶν ἔργων τῶν δημοσίων τεχνίταις, εἰς ὑπουργίαν, τοῖς τε προεστῶσιν ἁρτο- ποιεχῶν ἐργαστηρίων, ἢ τοῖς τοὺς χήπους ἑργαζομέ- νο 3| χαὶ ἄλλας ἁπλῶς διαφόρους τέχνας xal ἑρ- Υασίας, πρὸς ἃς ἂν ἐπιτηδείως ἕχαστος ἔχῃ διαχε(- µενον τὸ σῶμα, ἅμα μὲν ἀποτρέφεσθαι, ἅμα δὲ τὸν ἀργὸν xal ἔχλυτον εἰς τὸν ἑἐνεργὸν xal ἀμείνω µε- ταθάλλειν βίον" εἰ δ µἠ τινες βουληθῶσι προσ- εὗρεύειν ταῖς ἑργασίαις αἷς παρεδόθησαν, τούτους ἀπελαυνέτω τῆς βασιλίδος πόλεως. Φειδόµενοι γὰρ αὐτῶν ταῦτα νομοθετοῦμεν, ὅπως ἄν μὴ τῆς ἀργίας αὑτοὺς εἰς ἁτόπους πράξεις συνωθοῦύσης, ἀνάγχη τῶν νόµων εἰς ποινὰς ἁρπαζόντων τοῖς ἄρχουσι τὰς δίχας ὑποσχεῖν, καὶ παραδίδοσθαι, χαἰτοι xat χωοὶς τούτου τὸ παρορᾷν τὰ τῶν ἀσθενῶν τοὺς ἑῤόωμέ- νους χκατεσθίειν, δυναµένους ἴσως διὰ τῆς ἐργασίας xai ἄλλοις ἐπαρχεῖν, πῶς οὐχ ἀπρονόητον ; G'. 'O χοιαίστωρ τοὺς βεθλαμμένους τὸ copa, f) «i$ βεθλαμμένας, f) τῇ πολιᾷ βαρεῖς, τούτους ἀν- ενοχλήτους ἑάτω, ἐπὶ ταύτης τῆς βασιλίδος καὶ φιλ- ανθρώπου, πόλεως παρὰ τῶν εὐσεθεῖν βουλυμένων ς ἀποτρέφεσθαι, ἕως ἂν βούλωνται’ εἰ 0 ἀποδημεῖν αἱροῖντο, ἑρωτάτω αὐτοὺς, τίνος παρεγἐνοντο χάριν, xai πυνθανόµενος τὰ εἰκότα ἓπ᾽ αὐτοῖς πραττέτω, ὥστε μὴ πονοῦντας ἐνταῦθα χαθέζεσθαι. El 6$ τινες τῶν εἱρημένων, ?| τῶν km αὐτῆς οἰχούντων τῆς πό- Ζεως, 1] καὶ τῶν ἔξωθεν παραγευοµένων, µἐμφοιντό τισιν ὡς παρ) αὐτῶν ἐπί τισι ζημιωθέντας, ἀγαγέ- τω τοὺς αἰτιαθέντας εἰς ζήτησιν ἀχριθῆ, ὁποίας ἂν εἶεν ἀξίας τε xal στρατιᾶς, χαὶ ὑφ' οἷαν οὖν τελοῖεν ἀρχην, xal μάλιστα εἰ περὶ τὰς. λεγοµένας συν- ηθείας ἔσχον τὴν αἰτίαν, fj τινας ἄλλας ἀρχοντικὰς προφάσεις, bv ofc καὶ τῶν ἡμετέρων νόµων συντε- τολμημένη καθορᾶται fj παράθασις, xal τούτοις συλλαµθα»έτω μὲν, μετὰ δὲ τοὺς ἀδεχάστους ἑλέγ- in hac urbe nostra invenerit, qui neque quastum quo se sustentent liabeapnt, neque litis causa hic commorentur, ita ut victus ipsis mendicando quax- rendus sit, qualescunque fuerint excutiat; οἱ si. corpore valido et sufliciente laboribus fueriut, si quidem servi sint scientibus dominis, etiam invitos dominis suis remittat ; $i autem liberi, in suas quem- que regiones remittat; si vero indigena fucrint, confestim ipsos tradat publicorum operum arüfici- bus ad operas prastandas, sive pistrini prafecti sint, sive in hortis excolendis laborent, sive cujuscun- que denique opificii ad quod corporis eorum conati- tutio videbitur idonea; idque eo fine, tuin. ut iic alantur, tum ut inertem et dissolutaim vitam, occu- pata et meliore commutent. Si vero quipiam sint, qui assignatis sibi opificils nolint applicari, eos cx hac regia urbe expellat. Hec enim eo fine a nobis sanciuntur, ut ipsorum saluti consulamus : nam cum otium et inertia ad quaevis facinora soleat impellere, necesse illis esset legibus ad supplicium trahentibus graviores poenas sufferre. Sed et alia ratione fereu- dum non videtur, ut ea quz:& infirmis debentur, va- lentes homines consumant, qui manuum labore eiiam aliis fortasse sufficere possint. 6. Quzstor molestiam non exhibeat iis, qui iu corpore mutilati mutilateve sunt : iisve qui senio graves in hac regia, et humana erga omnes urbe : sed nutriri eos permittat. ab iis qui pietatis officiis fungi volunt, donec ipsi voluerint : si vero ex urbe discedere malint, interroget ipsos cujus gratia ve- ncrint, eoque cognito faciat in ipsorum persona quod :quum erit, ne in inopia et labore viventes hic morentur. Si vero quispiam ex pradictis vel inquilinis vel aliunde venientibus, accusaverint ali- quos, a quibus se iujuria affectos dixeriut, diligeuti quzsLioni subjiciet accusatos cujuscunque dignitatis aot militi: fuerint, el maxime si praeter dictas consuetudines aliquid commiscrint, aul alia prin- cipalia edicta, in quibus etiam legum nostrarum despectus cognoscitur, et leges quidem uostras tueatur, et post incorruptas probationes paeuas, quie legum nostrarum comminatione continentur , infli- χους, τὰς Ππειλημένας κατὰ τοὺς ἡμετέρους vó- D gat, nemine competentium przsidum audeute. his μον εἰσπραττέτω ποινάς οὐδενὸς τῶν προσφόρων αὑτοῖς ἀρχόντων, ἀντιποιεῖσθαι τούτων [ ύπερ- ατπίνειν αὐτῶν] δυναµένου, καὶ τοῖς ἠδιχημένοις ἀποκαθιστάτω τὸ ἀδίχημα; εἰ δέ τις τοῖς ἡδιχηχόσι xaX ἄλλῃ (nua παρὰ τῶν νόµων ἐπιθέθληται εἰς τὸ δηµόσιον ἀρχεῖον ἀποθλέπουσα μετὰ τὴν ἀποχα- contravenire. Et quidem iis qui injuria affecti sunt, restituatur quod eorum interest : si vero reis etian alia pana a legibus infligatur qux» ad publicum spectet, post restitutionem criminis ad principale imperium de ipsis referatur, et quanta principi vi- debitur pecuniaria mulia in ipsos constituatur. τάστασιν τοῦ ἁδικήματος, εἰς «hv βασίλειον ἀρχὴν περὶ αὐτῶν ἀναφερέτω, xal ἔνθα ἂν αὐτὸν συνίδῃ ἀνατιθέσθω τὸ χρηματιχὸν ἐπιτίμιον. Q. Ὁ κοιαίστωρ, πάντα ὅσα µέμψιν λαµθάνει παραποιῄσεως, fixo: τῆς χαλουµένης πλαστογραφίας» ἐν οἵῳ δήποτε τάγµατι ταῦτα ἀναζητείτω, καὶ τοὺς ἐπὶ) τούτοις προσαγγελλοµένους χατεχέτω, xat ἐλεγ- y^uévoug τ'µωρείτω. Καὶ γὰρ γαὶ τῆς τοιαύτης ἀχρυάσιως δίδοαεν ἐξουσίαν αὐτῷ. 7. Quxstor omnia crimina, qua adulterationis aut falsi dicuntur, excutiat, comprehendatque cos, qui talia commisisse deferuntur, et si quidem con- vieti. fuerint, puniat. Damus cnim illi etiam hujus audientis potestatem. 411 CONSTANTINI PORPHYHBROGENITI ATA 8, Quixstor et przcipue et perpetuo curam gerat, Α «y. Ὁ χοιαΐστωρ, μέγιστον πάντων. χαὶ διηνεχὲς ut omnia puris manibus faciat, ministrosque ha- beat, non avaritiz aut turpis lucri studiosos : oportet enim et ipsum sincere ac libere imperare, et si quid a ministris suis commissum inveniat, id ipsum punire, ut ipsorum exemplo oatendat animi sui fir- mitatem et moderationem. 9. Quistori licentiam damus, etiam presides provinciarum ad nos deferre; ipsumque domi cu- Trare qus opus erunt, ne infirmitatem aut aliud aliquod impedimentum causatus judicio nostro mi- nor sibi ipsi videatur. 40. Quzstori licentiam damus, publicis epistolis uti ad presides provinciarum, ut qui ab ipso in Wlorum provincias missi sunt, secure illic degere possint, et si quo legum auxilio iudigeant, ne id ipsis denegetur, utque provideant inprimis , ne iterato ipsi molestia exhibeatur; si enim rursus in hae splendida et felici urbe deprehenderit quos - piam frustra latitantes, his remisgis iteruin in pro- prias regiones el competentem coercitionem impo- nat, et cum graviori poena dimissos rursus ex- pellat. TITULUS VI. De prasidibus in genere. 4. (L. 1, ff. De offic. presid.) Praesidis nomen ge- nerale est, et significat et exercitus ducem, et pro- consulem, et omnes provincias regentes, licet se- matores sint : proconsulis vero appellatio specialis est. 9. (L. 11.) Preses in sua tantum provincia im- perium habet, nam extra illam privatus 'est. 9. (L. 1v.) Przses in provincia sua majus iinpe- rium habet omnibus post principem. 4. (L. v.) Praeses tutorem aut judicem specialem alicul ipse se dare non potest. 5. (L. vi, in prim.) Przses prohibeat illicitss et violentas exactiones et extortas metu vel sine pretii numeratione venditiones, itemque iniqua lucra οἱ damna : inprimis vero sequatur veritatem ; veritas enim rebus per errorem aut metum gestis non vi- tlatur. 6. (L. ead. $5.) Prxses examinet ea que a mili- taribus viris contra alios admissa sunt, et sub specie tributorum illicitas exactiones fieri prohibeat, (85.) neve inopes sub praetextu adventüs officiorum vel militum injuriis afficiantur providebit, ($ 4.) et licitas quidem negotiationes promoveat, prohibitas vero exerceri vetet. 7. (L. x et xi.) De quibuscunque causis prafecti qui in urbe sunt cognoscunt, de iisdem et przeses eognoscit. Pertinent enim omnia ad officium ipsius. 8. (L. xut, in prim.) Prises proviuciz sux quie- tem procuret conquirendo saerilegos, plagiarios, fures, receptatoresque eorum, et pro ut quisque deliquerit, in eum animadvertat. ἑχέτω τοῦτο σπούδασμα, τὸ καθαραῖς ταῖς χεραὶν ἅπαντα πράττειν, καὶ τοὺς ὑπουργοῦντας ἔχειν, ph ῥυπῶντας, μηδὲ αἰσχροῦ λήμματος ἑλάττους, ἀλλ) αὑτόν τε χαθαρῶς xai ἑλευθέρως ἄρχειν, xa εἴτι τοιοῦτο παρὰ τῶν ᾿ὑπηρετουμένων εὗροι, τοῦτο χολά- ζειν, xat ἐξ αὐτῶν πρῶτον δειχνύναι τὴν ἑαυτοῦ στεῤῥότητά τε ὁμοῦ χαὶ σωφροσύνην. 0'. Ti κοιαίστωρι δίδοµεν παῤῥησίαν, καὶ αἴρχον- | τας ἑνοχλεῖν xal εἰς ἡμᾶς ἀναφέρειν, xal οἴχηθεν πράττειν τὰ προσήχοντα, ἵνα µή τε ἀσθένειαν, ρήτε ἄλλο τι παντελῶς αἰτιώμενος, τῆς ἡμετέρας ἑαυτῷ χρίσεως ἑλάττων φανείη. V. Ti κοιαΐίστωρι ἄδειαν δίδοµεν, δηµοσίαις ἔπι- στολαῖς χρῆσθαι, πρὸς τοὺς τῶν ἐπαρχιῶν ἡγουμέ- νους, ὥστε τοὺς ἐχπεμπομένους παρ) αὐτοῦ εἰς τὰς αὐτῶν χώρας, ἁπραγμόνως ἐχεῖσε διάξειν, καὶ et τινος δέονται βοηθείας νομιχῆς, μὴ στερεῖαθαι ταύ- της, προνοεῖν δὲ µάλιστα ὥστε μηδὲ περὶ τῶν αὐτῶν Ot ἑνοχλεῖσθαι, xal δευτέρων αὐτῷ πραγμάτων παρέχειν ἀφορμάς' εἰ γὰρ πάλιν ἐπὶ τῆς εὐδχίμονος ταύτης λάδοι πόλεως ἐμφωλεύοντας µάτην, τοὺς ἁπαλλαγέντας, xa ἐπὶ thv οἰχείαν χώραν ἀποπεμ- Φθέντας, τούτοις καὶ συ2ρονισμὸν ἐπιτιθέτω πρέ- ποντα, xal σφοδρότερον αὖθις ἐχπεμπέτω. TITAOS ς’. Περὶ ἁπ.1ῶς ἀρχόντωγ». α. Τὸ τοῦ ἄρχοντος ὄνομα, γενιχόν ἔστι, xal ση- µαΐνει χαὶ στρατηγὸν, καὶ ἀνθύπατον, xal πάντας τοὺς ἐπαρχιῶν διοιχητάς * εἰ xax συγχλητιχο) ὥσιν, τὸ δὲ ὄνομα τοῦ ἀνθυπάτου, εἰδιχόν ἔστιν. β’. Ὁ ἄρχων, κατὰ µόνην τὴν ἰδίαν ἐπαρχίαν τὴν - ἑξουσίαν ἔχει, ἔξω γὰρ ταύτης, ἰδιώτης ἑστίν. Υ. O ἄρχων ἐν τῇ ἑπαρχίᾳα, µείζω ἁπάντων ἑξουσίαν ἔχει μετὰ τὸν βασιλέα. ὃ. Ὁ ἄρχων ἐπίτροπον ἢ δικαστἠν τινι εἰδιχὸν ἑαυτὸν οὐ δίδωσι». t. 'O ἄρχων χωλνέτω τὰς ἀθεμίτους xai βιαίας εἰσπράξεις, καὶ τὰς χατὰ qó6ov ἡ χυρὶς τιμῶν πράσεις, xal τὰ ἄδιχα κέρδη xal ζημιώματα * τὴν ἀλήθειαν δὲ σχοπείτω' τὸ γὰρ ἀληθὲς ix τῶν κατὰ πλάνην ἢ βίαν γενοµένων οὐ βλάπτεται. ς’. Ὁ ἄρχων ἑχδιχείτω τὰ παρὰ τῶν ecpaveugg£- νων κατά τινων πλημμελούμενα, xal χωλυέτω iv προαχήµατι δηµοσίων, εἰσπράξεις ἀθεμίτους vive- σθαι, f| διὰ παρουσίαν ὀφφιχίων, ἢ στρατιωτῶν &5c- χεῖσθαι τοὺς πένητας, ἑπιτρεπέτω δὲ τὰς θεµιτὰς ἐμπορείας, καὶ χωλυέτω τὰς ἀπηγορευμένας. ζ'. Ὁ ἄρχων, ὅσα διαγινώσχουσιν οἱ ἐν τῇ πόλε, ἄρχοντες, καὶ αὑτὸς διαγιώσχει. ᾿Ανήχουσι γὰρ πάντα πρὸς τὸ ὀφφίχιον αὐτοῦ. η. Ὁ ἄρχων φροντιζέτω τῆς εἰρήνης, ζητῶν τοὺ. ἱεροσύλους xal ἀνδραποδιστὰς xol χλέπτας χαὶ ἀποδοχεῖς, καὶ mob; τὸ πλημµέλημα ἐπεξιὼν αὐτοὺς. 413 DELECTUS LEGUM. 474 0. 'O ἄρχων τοὺς µαινοµένους Ev εἰρχτῇ βαλλέτω A — 9. (L. ead. $ 1.) Przses furiosos, si non possint [al. ἀσφαλιξέσθω], εἰ μὴ διὰ τῶν συγγενῶν φυλα- χθῆναι δύνανται f| δεσµείτω" εἰ δὲ φονεύσωσι, δεῖ φητεῖν µή ποτε προσεποιῄσαντο µαίνεσθαι, Ἡ ἐν τῷ χαιρῷ τῆς ἀναλίψεως xal φρονίσεως ἐφόνευσαν xaY τιµωροῦνται. Act δὲ xal τοὺς φύλαχας αὐτῶν ὁχθυ- μοῦντας ἐπεξιέναι ’ οὗ γὰρ µόνον διὰ τὸ μὴ αὐτοὺς βλαθῆναι φυλάττουσιν; ἀλλὰ xal δ.α τὸ μὴ βλάψαι ἄλλους, (5. Ὁ ἄρχων pf ifo τῆς ἑπαρχίας, εἰ μὴ δι εὐχὴν, καὶ τότε διανυκτερευέτω. ια. Ὁ ἄρχων εὐχερῆς ἔστω τοῖς προσιοῦσιν, χαὶ ἀχαταφρόνητος, xal μὴ ἓξ (scu συναναστρεφέσθω B se praebeat, sed contemni non patiatur : τοῖς ἀρχομένοις, καὶ ut) δηλούτω τῇ ὄψει ἑλεῶν ἢ ὁργιζόμενος. ΤΙΤΛΟΣ 7’. Περὶ τοῦ χωρὶς δόσεων γήνεσθαι τοὺς ἄρχοντας, xal µηδένα ἐν μηδεγὶ διὰ χρημάτων κρίνει», ἡ τοὺς ὑποπίπτοντας τοῖς ἐγκήμασι συγχω- ρεῖν. η α’. Οἱ ἄρχοντες τοὺς ἐξ οἵου δήποτε διχαστηρίου, οὐχ ὀφείλουσιν συγχωρεῖν λαμθάνειν καθ) οἵον δἠ- ποτε τρόπον, οὐδ' ἓν ὀνόματι συνηθείας δωροδοχεῖ- σθαι λήμμασι γινώσχοντες * ὡς εἰ τοῦτο ῥαᾳθυμή- σεια», πᾶσαν ζημίαν ἑντεῦθεν τοῖς ἡμετέροις ὑποτε- λέσιν ἐἑπαγομένην αὐτοὶ κχαταθήσουσι’ διδόαµεν δὲ αὐτοῖς ἄδειαν, χαὶ εἰ εΌροιέν τινας διὰ τὴν τῆς ἀξίας 7| της ζώνης ὑπεροχὴν τοὺς ὑμετέρους ὑποτελεῖς ἀδιχοῦντας, ἐξετάζειν τὰ τούτων ἀδιχήματα, xal τοὺς ἐν αἰτίαις εὑρισχομένους, ἀφαιρεῖσθαι τῆς δώντς. Καὶ γὰρ τὴν ἡμετέραν τάξιν ἓν ταῖς inap- per necessarios contineri, carcere continendos curet, aut vinclis eos cohibeat : si vero hominem occiderint, excutiendum erit, utrum simulato fu.- rore facinus admiserint, an vero intervallis quibus- dam sensu saniore id fecerint, in hoc enim casu supplicio afficiendi erunt. Oportet autem et custodes, si negligentius eos habuerint castigare. Namque non ad hoc solum custodes adhibentur, ne quid furiosi perniciosius ipsi in se moliantur, sed ne aliis quoque noceant. 10. (L. xxxv.) Pr:eses provincim sus fines ne excedat, nisi voti solvendi causa : dum tamen ne abnoctet. 41, (L. xvi.) Praeses in adeundo quidem facilem neque aquali conversatione cum provincialibus utatur , neque vultu misericordiam ant excandescentiam prodat. TITULUS VII. Ne prasides donis corrumpi se patiantur, neu quis- quam ob judicandum pecuniam accipiat, neu sibi eam dari paliat ur a reis. 1. Presides non debent permittere. ut. ex quo- cunque judicio judices pecunias capiant , ne si sub consuetudinis quidem pratextu largitionibus se cor- rumpi passi sint, ut si hoc neglexerint, cognoscant ' Sibi mulctam quas subditis nostris'constituta est de- ponendam ; inquirant autem in horum crimina, et quos obnoxios culpe invenerint cingulo spolient : in provinciis enim vicem nostram obtinere praesides volumus ; et u& ipsos ab omni turpi lucro arcemus, Sic et illos qui incorrupte in imperiis versantur, omni honore et reverentia afficiendos decernimus. χίαις τοῖς ἄρχουσι παρέχοµεν ἔχειν ' xal ὥσπερ αὑτοὺυς παντὸς ἀδίχου x£pBoug εἴργομεν, οὕτω xaÜa- po; ταῖς ἀρχαῖς χεχρηµένους πάσης τιμῆς xal αἰδοῦς χαὶ σεµνότητος ἀπολαύειν θεσπίξοµεν. P'. Τοὺς ἄρχοντας θεσπίζοµεν παρόντος τοῦ τῆς πόλεως ἐπάρχου, xaX τοῦ ἑνδοξοτάτου χόµητος τῶν θείων ἡμῶν εἰσοδίων τοῦ τε ἑνδοξοτάτου χοιαίστω- po; τοῦ θείου ἡμῶν παλατίου, τοῦ τε ἑνδοξοτάτου κόμητος τῶν ἁπανταχοῦ θείων ἡμῶν εἰδικῶν * παρ- όντος δὲ καὶ τοῦ χατὰ χαιρὸν µεγαλοπρεπεστάτου χαρτουλαρίου τῶν θείων ἡμῶν κχοιτώνων, ἰδιόχειρον μὴ ποιεῖν μηδὲν παντελῶς, μηδέ τινι παρασχεῖν, μήτε ὑποσχέσθαι δοῦναι, μήτε προστασίἰαν ἐπαγγεί- λασθαι, μήτε Ex τῆς ἑπαρχίας ὁμολογῆσαι στέλλειν, μήτε τοῖς ἑνδοξοτάτοις ὑπάρχοις, μήτε τοῖς ἄλλοις tot; τὰς ἀρχὰς ἔχουσι, µῆτε τοῖς περὶ αὐτοὺς χαθ- εστῶσι, μήτε ἑτέρῳ τιν/" ἀλλ᾽ ὥσπερ ἅμισθον λαμθάνει ἑην ἀρχὴν, προσλαμθάνει τε παρὰ τοῦ δηµοσίου tàg σιτίσεις (ταύτας γὰρ µόνας λαμθάνειν τοῦτον ἀφίεμεν)' οὕτως αὐτὴν καθαραῖς φυλάξα; χερσὶ θεῷ τε χαὶ ἡμῖν τοὺς ὑπὲρ αὐτῆς ὑφέξοντα λόγους Ἰφείλει, ΄Ίστωσαν οὖν οἴτινες θαῤῥήσειαν λαθεῖν t παρ) αὐτῶν εἰς τὰς εἱἰρημένας ἀρχὰς παριόντων περαιτέρω τῶν προφάσει συνηθειῶν παρ᾽ ἡμῖν αὖ- «τοῖς ὡρισμένω», ὡς οὐχ ἐν μικροῖς ἡ ποινὴ γενήσξε- ται τούτοις" ἁλλ οἱ μὲν μέγιστο; ἄρχοντες οἱ λα- 9. Jubemus ut przsides , prz:sente urbis nostrze prefecto, et gloriosissimo comite divinarum nos- trarum largitionum, et gloriosissimo quzstore di- ' vini nosiri palatii, οἱ gloriosissimo comite divina- rum ubicunque sint] nostrarum rerum privatarum, prazsente etiam in tempore magniflcentissimo char- tulario divini nostri cubiculi, manu sua subscri- D pani, nilil se cuiquam donaturos neque pronissu- ros, neque patrocinium denuntiaturos, neque spon- suros ut exira provinciam miltant quippiam vel aliis przsidibus , vel iis quos circa se habent, vel cuiquam alii : sed ut imperium gratis acce- perunt et gratuitas ex publico, frumentationes (las enim solas ipsis accipere permittimus) ita id ipsum puris manibus administrare, et coram Deo, et coram nobis', quibus rationem reddere tenetur, debebunt. Sciant autem omnes qui- cunque aliquid a dictis provinciarum praesidibus accipere audebunt, ultra consuetudinem receptam et a nobis de(initam, non exiguam illis poenam fu- turam, sed majores quidem pr:esides qui ab praesi- dibus aliquid accipere ausi fuerint, aut id Beri εοις 115 CONSTANTINI PORPIIY ROGENITI 415 cesserint intra suam jurisdictionem, neque manda- A θεῖντι θαῤῥήσαντες παρὰ τῶν εἰς τὰς εἰρημένας tum nostrum reveriti sint, non solum quadruplum eorum qua acceperunt reddenf, sed et indignatio- nem nostram subibunt, et imperium amittendi pe- riculum adibunt : eique quos circum se habent, quique ipsis parent, si quid amplius przer hzc a nobis concessa accipere conentur, οἱ ipsi iisdem poenis enbjacebunt, οἱ praterea quadruplum red- dent, excidentque et substantia sua et cingulo spo- liabuntur, preter alia supplicia quz criminibus istis debentur. 9. Prasides qui gratis ad imperia pervenerunt, jubemus primum quidem curare, ut publica utili- tati. diligenter invigilent, οἱ inobedientes quidem B et refractarios omyi severitate coerceant, nihil a jusutia deflectentes, neque in ullo negotio lucrum spectantes, eosque qui probe se gesserint patrio more tractantes. 4. Jubemus ut przsides subditos nostros ab in- juriis et. contumeliis omnibus defendaut, seque equos in publicis seditionibus praebeant, coercentes delicta, et innoxios quidem omnino ab injuria de- fendentes, obnoxios vero culpz, aflicientes poena legibus tradita. Sicque subditis imperent, quemad- molum parentes liberis suis; ut scilicel inuoxios diligant, culpam commeritos coerceant puniantque, omnem justitiam ipsis , et in publicis et in privatis contractibus conservantes : neque ipsi solum id faciant, sed et talem sibi assessorem et consiliarium eligentes, aliosque qui circum ipsos sunt, ut ne vi- deantur ipsi quidem citra culpam esse, per alios autem rapere el furari, quod multo etiam turpius est. Si quis contra hzc fecerit, οἱ bonorum confi- scationem, et. exsilium patietur : cupimus enim pu- Fas esse praesidum manus, ut indemnes subditos con- servemus. xal δήµευσιν xal ἑξορίαν ὑποστήσεται, καὶ τὴν ἀπαιτοῦμεν εἶναι τῶν ἀρχόντων τὰς χεῖρας, ἵνα τοὺς 9. Jubemus provincialibus, hoc est, Dei aman- tissimo episcopo, aliisque qui in ea regione primas obtinent, si* preeses regionis quidpiam erga provin- ἀρχὰς παρ:όντων, T] συγχωροῦντες τῇ οἰχείᾳ τάξει ποιοῦτόν τι πράττειν xal προσαγγελθὲν οὐ θεραπςὐ- οντες, οὗ μόνοι τε;ραπλάσιον ἁποδώσουσι πᾶν ὕσον εἰλήφασιν, ἀλλά xat μεγάλην ἀγανάκτησιν ὑποστή- σονται, xal τὸν ἐπὶ τῇ ἀρχῇ χίνδυνον εὐλαθηθήσον- ται» xal γε [f. et γε ol] ἀμφ) αὐτοὺς ὄντες, xax ἡ πειθοµένη τάξις αὐτοῖς πλέον τι τῶν παρ) ἡμῖν συγ- κεχωρηµένων, ἐπιχειρήσαιεν λαθεῖν, αὗτοί τε ὑπο- χείσονται τοῖς ἐζημιωμένοις, xaX εἰς τὸ τετραπλά- σιον ἀποδώσουσιν * ἐχπεσοῦνται δὲ χαὶ οὐσίας [f. ἀξίας] καὶ ζώνης πρὺς τῷ xai τιµωρίαις ὑποθάλ- λεσθαι πρεπούσαις τοῖς πλημμελήμασιν. Υ. Τοὺς ἄρχοντας τοὺς ἀμίσθως παραλαμθάνον- τας τὰς ἀρχὰς, χελεύομεν πρῶτον σπούδασµα ἔχειν, τοῖς δηµοσίοις ἀγρύπνως προσέχειν, xai τοὺς μὲν ἀγνωμονοῦντας καὶ ἀμελοῦντας ἓν τοῖς ἀναγχαίοις, μετὰ πάσης εἰσπράττειν τῆς σφοδρότητος, μηξὲν ὑποχαταχλινομένους, μηδὲ ὑπὲρ αὑτοῦ τούτου χέρ- bog τι παντάπασιν ἐννοοῦντας, τοῖς δὲ εὐγνώμοσι πατριχῶς προσφερεσθαι. 6. Toug ἄρχοντας χελεύομεν, τοὺς ἡμετέρους ὑπηχόους, φυλάττειν πανταχόθεν ἀνεπηρεάστους, οὐδ' ὁτιοῦν παρ᾽ οὐδενὸς αὐτῶν χοµιζοµένους, ἴσοι 6b ἐν ταῖς δηµώδεσι στάσεσιν ἔστωσαν ἐπεξιόντες τοῖ; ἁμαρτήμασιν, καὶ τοὺς μὲν ἀνευθύνους, παν- φαχόθεν φυλάττοιντο χκαθαροὺς, τοῖς δὲ ὑπενθύνοις, ἐπιτιθέντες τὴν χατὰ νόµους ποινἣν, χαὶ οὕτως ἄρ- χοντες τῶν ὑπηχόων, ὡσὰν πατέρες vlov ἔστωσαν, ἀγαπῶντες μὲν αὐτοὺς, ἀνευθύνους ὄντας, ὑπευθύ- νους δὲ φαινοµένους, σωφρονίξοντές τε xal τιµω- ρούμµενοι, xat πᾶσαν δικαιοσύνην, Év τε τοῖς δηµο- σίοις, ἓν τε τοῖς ἰδίοις συµθολαίοις, αὐτοῖς διατη- ροῦντες, xal οὖχ αὑτοὶ μόνοι τοῦτο πράττοντες, ἁλλά χαὶ τὸν ἀεὶ παρεδρεύοντα, τοιοῦτον λαμθάνον- τες, xal τοὺς περὶ αὐτοὺς ἅπαντας, ὡς μὴ δοχεῖν ἐχείνους δηθ᾽ ἀνευθύνους εἶναι, δι ἑτέρων δὲ πληµ- μελεῖν τε χαὶ χλέπτειν, ὅπερ ἔτι μᾶλλον αἰσχρότε- póv ἐστιν. El. δὲ τις παρὰ ταῦτα πράξειεν, ἵστω ὅτι εἰς τὸ σῶμα βἀσανὀν τε xaX τιµωρίαν ' χαθαρὰς γὰρ ἀρχομένους ἀἁζημίους φυλάξωμεν. &', Κελεύομεν τοῖς ἐπαρχιώταις, τοῦτ) ἔστι, τῷ θεοφιλεστάτῳ ἐπισχόπῳ, χαὶ τοῖς Ev τῇ χώρα πρω- τεύουσιν, εἴτε [f. εἴτι] χατὰ τῆς ἑπαρχίας ἄδιχον, ciam injuste fecerit, nobis supplicare, factamque p ὁ τῆς χώρας ἄρχων διαπράξηται, δεήσεις ποιεῖσθαι, supplicationem ad nos transmittere, iu qua delicta prxsidis contineantur. Nos enim istis cognitis mit- temus aliquem qui in ista inquirat, ut in qua το- gione commisit, ibi et poenas commissi sui luat, ut alii boc exemplo commoncefacti similia tentare uon audeant, 6. Jubemus ut przsides provinciarum omnimodo p»ost depositum imperium quinquaginta 3dies in prov.nciis commorentur, ut accusare ipsos volenti- bus respondeant. (/. t, e Ut omn. judic. tom. c.) Quod si vero contigerit quempiam ex ipsis ante completos quinquaginta dies de provincia execdere, jubemus oinnes ab ipso damnum passos, convenire καὶ εἰς ἡμᾶς ἀναπέμπειν, χαταλέγοντας τοῦ τὴν ἀρχὴν ἔχοντος τὰ πλημμελήματα. Ἡμεῖς γὰρ ταῦ- τα µανθάνοντες στελοῦμεν τὸν ταῦτα ἐξετάσοντα ἐφ᾽ ᾧτε αὐτὸ» ἔνθα καὶ ἠδίχησεν, ἐχεῖσς xal τὰς ποινὰς ὑποσχεῖν τοῦ πλημμελήματος, ὡς μηδὲ ἔτε- pv τινα τοιοῦτο πρᾶξαι θαῤῥησαι πρὸς τὸ παρά- δειγμα βλέποντα. c'. Κελεύομεν τοὺς τῶν ἐπαρχιῶν ἄρχοντας, πᾶσι τρόποις μετὰ vb ἀποθέσθαι τὴν ἀργὴν πεντήχοντα ἡμέρας iv ταῖς ἐπαρχίαις διατρίθειν, xal τοῖς ἑν- ἀγειν αὐτοῖς βουλοµένοις, ἁποχρίνεσθαι. Ei 0E συµ- βαίνει τινὰ ἐξ αὐτῶν πρὸ τοῦ πληρῶσαι τὰς τεντή- χοντα ἡμέρας, χαταλιπεῖν τὴν χώραν, χελεύομεν πάντας τοὺς παρ᾽ αὑτοῦ ζημίας τινὰς ὑπομείναντας, ATI DELECTUS LEGUM. 418 συνιέναι παρὰ τῷ ὁσιωτάτῳ τῆς µητροπόλεως inv Α apud sanctissimum metropoleos ejusdem provinciae σχόπῳ τῆς αὐτῆς ἑπαρχίας, xal ἐπὶ πράξεως ύπο- μνηµάτων, ἕνα ἕκαστον αὐτῶν ἁπτόμενον τῶν ἁ ίων Εὐαγγελίων, φανεροῦν τὰς ἐπαχθείσας αὐτῷ ζημίας, xai ἐκ τῆς ἐκείνου περιουσίας xa0' οὗ τὰ τοιαῦτα συνέστη ὑπομνήματα, πᾶσαν ζημίαν τοῖς βλαθεῖσιν ἀποχαθίστασθαι’ εἰ δέ τις τῶν ἀρχόντων τῶν ἑπαρ- χιῶν μεταχληθείη εἰς ἄλλην ἀρχὴν, ἡ χρείαν [f. χώ- piv], χελεύοµεν αὐτὸν νόµιµον ἑντολέα προθαλλό- µενον τοῖς τὰς ἑναγωγὰς ὑπὲρ ζημιῶν προτιθεῖσιν ἀποχρίνεσθαι, ὅπερ εἰ μὴ πράξοι, θεσπίζοµεν ὑπο- µνήµατα παρὰ τῷ ὁσιωτάτῳ ἐπισχόπῳ, χαθὼς ἁνω- τέρω εἴρηται, πράττεσθαι, xal τοῖς ὑπὲρ τῶν ζη- piov τῶν ἐπαχθεισῶν αὐτοῖς ὁμόσασι xaxà τὴν τῶν πεπραγμένων δύναμιν, πᾶσαν ζημίαν ἀποδίδο- σθαι, δῆλον ὅτι μηδενὸς χρόνου δυναµένοι παρα- B γράφεσθα:, τῶν ἁδιχημάτων τὴν εἴσπραξιν ἐφ᾽ ὅσον ὁ ἄρχων τὴν ἀρχὴν διέπειν παραχεχώρηται. ζ'. Κελεύομεν πάντας τοὺς ἄρχοντας, τοῦτο μὲν σ:ρατιωτιχοὺς, τοῦτο δὲ χαὶ πολιτικοὺς δι ἑαυτῶν ἀναξητεῖν, τοὺς λῃστείας f) βίας ἣ ἁρπαγὰς πρα- γµάτων f] γυναιχῶν f] ἄλλα ofa δήποτε ἁτοκήματα, ἐν ταῖς ἐπαρχίαις πλημμελοῦντας, xal τιμωρίας αὗτοῖς νομίµους ἐπάγειν, xal μηδὲ ὑπὲρ τούτων τῶν αἰτιῶν κοµἰξεσθαί τι συνηθειῶν ὀνόματι, ὥστε πανταχόθεν, τῶν ἡμετέρων ὑποτελεῖς ἀθλαθεῖς φυ- λάττεσθαι; εἰ δέ τις τῶν ἁρχόντων ταῦτα pl παρα- φυλάξη, γινωσχέτω uh µόνον τῆς χαταπιστευθείσης αὐτῷ ἀρχῆς γυμνοῦσθαι, ἀλλὰ καὶ δέχα χρυσίου λυτρῶν ποινἣν χαταθαλεῖν. η’. Κελεύομεν µηδένα τῶν ἀρχόντων ἐξεῖναι χω- C ρὶς ἀναγχαίας χρείας, ἀποδημίας ποιεῖσθαι, Ἡ τὰς λΣγοµένας γύρας εἰ 66 τις ἀνάγχη χαλέσει τοιοῦτό «t γενέσθαι, δαπανήµασιν οἰχείοις τοῦτο ποιείτω- σαν, οἵ τε ἄρχοντες, xal οἱ προσῄχοντες αὗτοῖς, xa fj πειθοµένη αὐτοῖς τάξις, μήτε δὲ ἀγγαρτίαις, ἡ τοῖς χαλουμένοις ἔπιδη μητιχοῖς 7] ἑτέρᾳ ota δή ποτε ζημία, βαρύνειν τοὺς Ἡμετέρους ὑποτελεῖς, μήτε tk συνηθείας ὀνομάζειν d) ζητεῖν, ἄσπερ τυχόν τ'νες τῶν προηγησαµένων, εἰς οἰκεῖον κέρδος, ἁδί- xt); ἐπενόησαν, τὰ γὰρ χαχῶς ἐπινοούμενα, οὐδὲ ἐκ μαχρᾶς συνηθείας βοηθεῖσθαι βουλόμεθα. ΤΙΤΛΟΣ H'. Περὶ ἐπισκόπων καὶ χειροτογιῶν καὶ zpo6oAóv ἐχχ.)ησιαστικῶν παγτοίω». a'. Ἐ Λίσχοπός ἐστιν xal ἐπιτηρητῆς xai ἔπιμε- λητῆς πασῶν τῶν ἐχχλησιαξομένων ψφυχῶν, τῶν ἓν τῇ αὐτοῦ ἐπαρχία δύναμιν ἔχων τελετικὴν , πρεσθυ» τέρου xai διαχόνου, xal ἀναγνώστουν χαὶ ψάλτου, xai μοναχοῦ. β’. ΄Ἴδιον ἐπισχόπου, τοῖς μὲν santos συγχατ- ἐρχεσθαι, χαταφρονεῖν 6b τῶν ἑπαιρομένων, xal πρὸς ταπείνωσιν ἔργῳ xa λόγῳ τῶν ὑπερηφάνων t) φρόνημα καθέλχειν, xal προχινδυνεύειν του ποι» µνίου, xai τὴν ἐκείνου στενογωρίἰαν, οἰχείαν ὀδύνην πο.εῖσθαι. ο Y. Κελεύομεν el μέλλει ἐπίσχοπος χειροτονεῖ - σὔαι, συνεληλυθέναι τοὺς χληριχοὺς, xal τοὺς πρώὠ- τους της πόλεως, xal ἐπὶ τρια) προσώαοις Φηφί» episcopum, et in rei memoriam unumquemque eo- Tum laclis sacris Evangeliis, illata ipsis damna manifestare, et ex ejus potestate apud quem ista fiunt, omne damnum illis qui Izsi sunt restitui. Si quis vero presidum provinciarum iu aliam przefectu- ram aut locum vocetur, jubemus ut per legitimum procuratorem respondeat illis, qui damni dati actio- nem ipsi intentant ; quod nisi fecerit , decernimus ut (quemadmodum supra dictum est) apud sanctissi- mum episcopum meinorialia acta conficiantur, iis- que, qui de damno ipsis illato juraverint, ablata restitui, nulla videlicet admissa temporis przscri- ptione ad criminum animadversionem, eousque $ci- licet. dum prasidi permissum [fuerit provinciam suam administrare, 7. Jubemus omnes przsides, tam militares quam togatos, inquirere in Rtrocinia et rapinas, raptus- que mulierum, aut alia quzecumque crimina in pro- vincia cominissa, et legitimas noxiis pcenas infli- gerc, meque quidquam ob has causas accipere sub conshetudinis prztexiu : ut ubique subditi nostri ab injuriis immunes conserventur. Si quis vero presidum hac non servaverit, sciat se non solumi provincia sibi credita privatum iri, et decem auri libras poenze nomine persoluturum. 8. Jubemus ne cuiquam przsidum liceat sine ne- cessaria causa, egressionem ex provincia facere. Si qux vero necessitas eum ad hoc faciendum com- pulerit, propriis sumptibus id faciant, tam ipse, quam necessarii ejus, quique circum ipsum sunt apparitores : sed neque angariis, neque illis quz pro ingressu dantur, neque aliis ullis sumptibus gra- vare subditos nostros ei permittimus ; neque qu:ret aut przetendet hac in re consuetudinem, quam forte -decessores ejus privati commodi causa excogita- runt : que enim male introducta sunt, ne ex longa quidem consuetudine, adjuvari volumus. TITULUS VIII. De episcopis, et eorum creatione, ej omni ecclesiastica nominatione. 4. Episcopus est animarum oinnium quz ipsi cre- dit:& sunt curator et conservator, habens in episco- patu suo absolutam potentiam in presbyteros, dia- conos, anagnostas, psaltas et monachos. 9, Proprium episcopi est, cum bumilibus quidem conversari, despicere autem eos qui animo elato sunt, lum etiam verbis factisque arrogantium su- perbiam ad humilitatem, trahere. Quzvis pericula pro grege suo subire, et illius angustias propriis doloribus deputare. 5. Jubemus ut οἱ episcopus ordinandus sit, con- veniant clerici, et in illa civitate primi, ut super uibus personis decreta faciant, οἱ unusquisque &9 CONSTANTINI PORPBYROGENITI : 480 manu sua subscribat, quod neque pretio, neque A σµατα ποιεῖν, xai ἕκαστον αὐτῶν χειρουραφεῖν pollicitatione, neque amicitia, aut gratia, aut alio quovis affectu. inducti sint, sed compertum habeant ipsos rectze et catholicze fidei vitaeque inculpatz, et jam tricesimum annum supergressos esse : scireque $e quod neque uxorem neque liberos habeant, ne- que pellicem: aut liberos naturales; sed si quis ex ipsis prius uxorem habuit, eam unicam fuisse, camque nec viduam, neque a viro dimissam, neque sanctis canonibus prohibitos, et ex tribus personis de quibus decretum factum est, optimus ordinetur. Adjiciatur preterea judicio designantis , ut libello 3b ipso facto cum propria subscriptione, continente testimonium de recta ejus fide, denuntiet et divi- num adventum iu sacra communione factum, et ὀτίονδε διάδοσιν [f. οὔτε bà διὰ δόσιν], οὔτε ὑπό- σχεσιν, ἡ φιλίαν, 7| χάριν, T; ἄλλην οἵαν δήπρτε προσ- πάθειαν, ἀλλ εἰδότες αὑτοὺυς τῆς ὁρὺῆς xal xa0- ολιχῆς πίστεως xat σεμνοῦ βίου, καὶ ὑπὲρ τὸ τριαχο- στὸν ἔτος τούτους εἶναι ἐπελέξαντο, καὶ ὅτι οὐδὲ γαμετὰς οὐδὲ παϊῖδας ἴσασί τινας ἐξ αὐτῶν ἔχειν, 1j παλλαχὴν f| παῖδας φυσιχὀὺς, ἀλλ εἰ καὶ πρότερόν τις ἐξ αὐτῶν γαµετ ἣν εἶχεν καὶ αὐτὴν µίαν, xat οὐδὲ yhpav, οὐδὲ ἀνδρὸς ἀποζευχθεῖσαν, οὐδὲ τοῖς ἱεροῖς χανόσιν ἀπηγορευμένους, xal ἓχ τῶν τριῶν προσ- ώπων τῶν ψηφιζοµένων, ὁ βελτίων χειροτονείσθω, ἐπιλογῇ xal τῷ χρίµατι τοῦ χειροτονοῦντος, λιθέλλου παρ αὐτοῦ γινομένου μεθ᾽ ὑπογραφῆς ἰδίας, περι- έχοντος περὶ τῆς ὀρθῃῆς αὐτοῦ πίστεως, ἀπαγγέλλειν precationem in sacro baptismate, reliquasque pre- B δὲ τοῦτον, xai τὴν θείαν προσκομιδὴν, τὴν ἐπὶ τῇ cationes. Sed et ipse designatus propria manu sub- scribat, quod neque per se ipsum neque per aliam personam dederit aut promiserit, aut posthac datu- rus sit, vel illi qui eum designavit, vel illis qui suf- fragio suo eum juvecruut, aut denique omnino cui- quam, pro designatione in ipsum facta. 4. Jubemus episcopos creatos, si quem laicum .pradicta electione dignum censuerint, hunc talem una enm aliis tribus clericis aut monachis allegere : jta quideni ut. laicus hac ratione in episcopum ad- Mectus non quidem episcopus creetur, sed primum clericis non minus quam trium mensium spatio adnumeretur, ei sic sanctos canones sanctasque Ecclesi: liturgias edoctus episcopus ordinetur : qui enim alios docturus est, non convenit euin post designationem ab aliis discere. Sed si quidem etiam dum laicis connumeraretur, jam sufficienter omnia edoctus fuerit, ad aliorum institutionem, in tali tempus prefinitum non servari, experientia sine periculo docuit. 5. Si is qui designandus est, tanquam non idoneus accusetur, differatur designatio et procedat inqui- sitio seu presente seu absente adversario, idque intra tres menses; et si designandus inveniatur obnoxius culpz, vel ex legibus vel ex canonibus ἁγίᾳ κοινωνἰᾳ γινοµένην, xal τὴν ἐπὶ τῷ ἁγίῳ βα- πτίσµατι εὐχὴν xal τὰς λοιπὰς εὐχὰς, ἰδιόχειρον δὲ ὑπέχειν, xal αὐτὸν τὸν χειροτονούμενον, ὡς οὔτε δι) ἑαυτοῦ, οὔτε δι ἑτέρου προσώπου δέδωχεν f) ὑπέσχετο, οὐδὲ μετά ταῦτα δώσει, f) αὐτῷ τῷ χει- ροτονοῦντι αὐτὸν, à τοῖς τὰ ψηφίσματα ποιησαµέ- νοις, f| ἑτέρῳ τῶν πάντων τινὶ ὑπὲρ τῆς εἰς αὐτὸν γινοµένης χειροτονίας. δ. Κελεύομεν τοὺς ψηφιζομµένους, εἴ τινα χοσµι- xbv ἄξιον τῆς προειρηµένης ἐπιλογῆς etvat νοµί- σωσι, τὸν τοιοῦτον ἅμα ἄλλοις τρισὶ χληριχοῖς f) µο- ναχοῖς ἐπιλέξασθαι, οὕτω µέντοι, ἵνα ὁ χοσμικὺς τούὺτῳ τῷ τρόπῳ εἰς ἐπίσχοπον ἐπιλεχεὶς, μὴ ἐπί- σχοπος χξιροτονηθήῇ, ἀλλὰἁ πρῶτον τοῖς χληριχοῖς o9x ἔλαττον τριῶν μηνῶν συναριθμηθῇ᾽ καὶ οὕτω τοὺς ἁγίους χανόνας xai τὴν ἱερὰν ἑῆς Ἐχχλησίας λειτουργίαν διδαχθεὶς, ἐπίσκοπος χειροτονηθῇ. 'O γὰρ ἄλλους ὀφείλων διδάσχειν map! ἑτέρων μετὰ τὴν χειροτονίαν, διδάσκεσθαι οὐχ ὀφείλει. El. μέντοι γε ἤδη διδαχτιχός ἐστι xal ἓν τῷ λαϊκῷφ ἀριθμούμενος τάγµατι, καὶ μηδὲν ἑλλείπων ὅσα Ύε εἰς ἑτέρων ὠφέλειαν xa καταρτισμὸν, ἐπ᾽ αὑτοῦ τὸν τοιοῦτον μὴ παρατηρεῖσθαι χρόνον, fj πεῖρα παρέσχεν ἀχ[νδυνον. ε’. Ἐὰν χατηγορηθῇ ὁ µέλλων χειροτονεῖσθαι ὡς ἀνεπιτίδειος, ἀναθαλλέσθω τέως ἡ χειροτονία xol προθαινέτω ἡ ἐξέτασις παρὀντος τοῦ ἀντιδίκου 1) ἀπόντος, ἐντὸς τριῶν μηνῶν, xal χωλνέσθω ἡ χει- ροτονία * xal εἰ εὑρεθῇ ὁ χειροτονούμενος ὑπαίτιος designari prohibeatur, si vero innocens inventus D χατὰ νόμους f] κατὰ κανόνας, χωλυέσθω 8 δ᾽ ἀνεύ- sit, designetur. Quod si contra prazdicta designatus fuerit, et ipse, et qui eum designavit, extra Eccle- siam ejiciuptur. Si vero adversarius prxsens non ostenderit quz affirmabat, aut deprehensus fuerit ; 8i quidem clericus est, ex Ecclesia cjicitur, si vero laicus, competenter castigatur. 6. Si quis episcoporum, vel ante, vel post desi- gnationem suam, voluerit bona sua vel partem eorum, adjicere Ecclesie cujus episcopatum su- scipit; non solum non prohibemus, liberumque ju- bemus esse ab omni accusatione et poena przsentis legis, sed et ipsum omni laude dignum judicamus : quoniam hac non est nundinatio, sed oblatio. θυνος εὑρεθῇ, χειροτονείσθω» εἰ δὲ χειροτονηθή παρὰ τὰ εἰρημένα, xal αὐτὸς καὶ ὁ χειροτονῶν αὖ: τὸν, τῆς Ἐγχλησίας ἐκθάλλονται. Ἐὰν δὲ ὁ κατ- ἤγορος παρὼν, ph δείξη ἃ διεθεδαιώσατο. ἡ ἀπο- λειφθῇ, εἰ μὲν χληρικός ἐστι, τῆς Ἐχκλησίας &x- θάλλεται : εἰ δὲ λαϊχὸς εἴη, δεόντως σωρρονίσετα!. c'. E! τις τῶν ἐπισχόπων, εἴτὲ πρὺ τῆς ἰδίας χειροτονίας, εἴτε μετὰ τὴν χειροτονίαν βουληθῇ τὰ ἴδια πράγµατα ?) µέρος ἐξ αὐτῶν προσαγαγεῖν τῇ Ἐχχλησίᾳ ἧς τὴν Ἱεροσύνην λαμθάνει, οὐ μόνον οὗ χωλυόμενον [f. χωλύομεν], xaX πάσης χαταδίχης xal ποινῆς τοῦ παρόντος νόµου ἐλεύθἐρον αὐτὸν εἶναι θεσπίζαµεφ, ἀλλὰ xal παντὸς ἑπαίνου ἄξιον xplv7 μεν ἐπειδὴ τοῦτο οὐκ ἔστιν ἀγορασία, ἀλλὰ ποσφορά. 481 e. Πρεσθύτερος á&xovta χρόνων ἐν παρθενίᾳ μεμαρτνρημένος, Tj μιᾶς γυναιχὸς &vhp (v f) γεγονὼς, χαὶ ταύτης σεµνοτά- της, χαὶ τῶν ἄλλων ἀπηγορευμένων ἔργων Ίλευ- θερωµένος, xal τῇ χανονιχῇ ἁδωροδοχήτῳ µαρτν- pa κατησφαλισµένος. Π’. Διάκονος ὀφείλει χειροτονεῖσθαι, uh ἧττων τῶν εἰχοαιπέντε χρόνων xal αὐτὸς ἐν παρθενείᾳ µε- µαρτυρημµένος, ἢ μιᾶς γυναικὸς àvhp ὧν f| γεγονὼς, καὶ ταύτης σεµνοτάτης, xal τῶν ἄλλων ἀπηγορεν» µένων ἔργων Ἰλευθερωμένος, χαὶ τῇ χανονιχῇ xal ο πυρος ήν µαρτυρίᾳ χατησφαλισµένος. . . ὰποδιάχονος χειροτονείσθω μὴ Ίττων τῶν εἴκοσι χρόνων, κατὰ τὰς προειρηµένας διατυπώ- σεις. ᾽Απαγορεύομεν δὲ τοῦ λοιποῦ τὰς ὑπὸ τὸν DELECTUS LEGUM. χειροτονείσθω, μὴ ἅττων τρι-Α & 7. (Novell. 125, cap. 15.) Presbyter eligatur non 485 minor triginta annís, testata» virginitatis, quoque unius tantum mulieris vir, aut sit aut fuerit, ejus- que integerrim:e modestissimazque : sitque immunis a crimine omnis facti prohibiti, integrique et in- corrupti pecuniis auimi testimonio munitus. 8. Diacorus eligi debet non minor viginti quinque annis, el ipse speclatz» virginitatis, quique unius tantum mulieris, ejusque modestissims», vir sit aut fuerit : sitque immunis a culpa omnis prohibiti facli, integri prztterea et incorrupti pecuniis animi testimonio munitus. 9. Subdiaconus eligatur non minor viginti annis, secundum praedictas constitutiones; prohibemus vero in reliquum designationes intra hunc terminum ὅρον τοῦτον χειροτονίας ἄτοπον γὰρ μετὰ τὴν χει- B factas : absurdum enim fuerit post designationem ῥοτονίαν, πρὸς γαμιχὰς ἔρχεσθαι συναφείας. v. Αναγνώστης χειροτονείσθω, ἀφ' ὅτου οὖν χρόνου δύναται καὶ ἑπίσταται ἀναγινώσχειν. ια’. Ψάλτης χειροτονείσθω ἀφ' ὅτου οὖν χρόνου χαὶ αὐτὸς δύναται φάλλειν. ιβ’. El ἀναγνώστης δευτέραν γαμετὴν ἀγάγηται, $ πρώτην μὲν, yfjpav δὲ, 7| διαζευχθεῖσαν ἀνδρὸς, ἡ τοῖς νόµοις, ἢ τοῖς ἱεροῖς xavóatv ἀπηγορευμένην, µηχέτι εἰς ἄλλον ἡλησιαστυὸν βαθμὸν προθαι: νέτω. v. Ὥσπερ χληριχὸν οἵου δήποτε βαθμοῦ, ἐπὶ χρἠ- µασι προθάλλεσθαι οὐχ ἀνεχόμεθα, οὕτως οὐδὲ ξενοδό- χον, πτωχοτρόφον, ἡ νοσοχόµον, f| ἄλλου οἵου δήποτε C εὐαγοῦς οἴχου διοιχητὴν, f| olov δήπητε ἐχχλησιαστι- χὸν φρόντισµα χειρίζοντα. El δὲ τοῦτο γένηταί ποτε, x2 ὁ διδοὺς, xal ὁ λαµθάνων, xat ὁ µεαίτης τῆς ἱερο- σύνης, fiot τῆς ἐμπιστευθείσης αὐτῷ ofa; δἠποτε διοικήσεως γυµνωθήσεται,τῶν δὲ δόµων [[.δεδοµένων] ἐχδικουμένων τῷ εὐαχεῖ τόπψ, οὗτινος τὸ τοιοῦτο πρόσωπον τὴν χειροτονίαν, ἡ φροντίδα, f) διοίχησιν ἔναθεν.Εἰ δὲ χοσμιχὸς f] ὁ λαθὼν, f) μεσίτης γενόµε- ν2ς, τὸ δοθὲν διπλοῦν ἁπαιτηθήσεται, xal ἁποχατα- σταθήσεται τῷ εὐαχεῖ τόπῳ οὗ τὸ τοιοῦτο πρόσωπον τὴν χειροτονίαν f| τὴν φροντίδα ἔλαθεν. ιδ. El ste χληρ!χὸς οἱουδήποτε βαθμοῦ, 7] διοικητὴς εὐαγοῦς τόπου πρὸ τῆς χειροτονίας πιστευθείσης αὐτῷ οἰασδήπονε διοιχῄσεως f) φροντίδος, ἢ μετὰ ταῦτα βουληθῇ τι τῶν ἰδίων πραγμάτων προσαγαγεῖν τῇ Ex- χλησίᾳ tv f| χειροτονεῖται, ἣ τῷ τόπῳ οὗτινος τὴν διοίχησιν ἢ τὴν φροντίδα ἀναδέχεται, οὗ µόνον οὐ χωλύοµεν τοῦτο γίνεσθαι, ἀλλὰ xal μᾶλλον ἑπιτρέ- πομεν. ιε’. θεσπἰζοµεν ἐὰν ἑπίσχοπος µεσιτευόντων τινῶν ἓν χρυσίου καταθολῆ χειροτονηθὴ, xat τὸν διδόντα xai τὸν λαμθάνοντα, xai τὸν μεσιτεύοντα τῆς ἱεροσύνης f| τῆς τοῦ χλήρου τιμῆς κατὰ τοὺς ἱξροὺς χανόνας ἀποχινεῖσθαι, τὸ δὲ ὑπὲρ ταύτης τῆς αἰτίας δοθὲν τῇ "ExxAnotq ἐκείνῃ ἐχδινείσθω Tic ἠδου- λήθη τὴν ἱεροσύνην ὠνῆσασθαι ' εἰ δὲ κοσμιχὸς cfr ' 6 ὑπὲρ ταύτης τῆς αἰτίας τι λαθὼν, Ἡ µέσος τῷ venire ad copulas nuptiales. 10. Lector designetur ab eo tempore, quo novit el potest legere. 11. Psaltes designetur ab eo tempore, quo canere noverit. 13. Quod si lector secundam uxorem duxerit, aut primam quidem, sed aut viduam aut a viro separa- tam, aut aliquam denique cujus nuptiz legibus, aut sanctis canonibus prohibitte sunt, nunquam postea ad alium aliquem ecclesiasticum gradum promuoveas tur. 15. Quemadmodum clericum cujuscumque gradus sit uon permittimus pecunia data designari; sic neque xenodoclum, aut ptochotrophum, aut noso- comum, aut alicujus denique venerabilis loci prze- fectum, aut quodcunque ecclesiasticum munus suse tinentem. Quod si vero id contigerit, et qui dedit ei qui accepit pecuniam, et mediator sacerdotii, aut quavis alia administratione ipsi concredita priva- bitur, iis quze data sunt venerabili loco vindicatis, cujua talis persona, aut designationem, aut curam, aut administrationera accepit. Si vero laicus sit acceptor aut sequester pecunie, ejus quod datum erit duplum repetetur; et restituetur venerabili loco, cujus talis persona . designationem aut curam ac- cepit. 4. Si quis clericus cujuscunque gradus, sive ad- D ministrator venerabilis loci, vel ante designationem vel concreditain ipsi qualemcunque administratio- nem aut curam, vel postea voluerit aliquid cx pro- priis facultatibus conferre in ecclesiam in qua de- signatus est, aut locum cujus administrationem aut curam suscepit ; non solum non prohibemus id fieri, sed etiam adhortamur. 45. Jubemus ut si episcopus mediantibus aliqui- bus ad pecunia pensionem designatus sit, et is qui dedit, et is qui accepit, et sequester removeantur a sacerdotio, vel a cleri honere, secundum sanctos canones. Quod autem talem ob causam datum est, ecclesie illi vendicetur, cujus sacerdotium mercari voluit. Si vero laicus sit, qui talem ob causam ali- quid accepit, aut qui mediator in hoc negotio fuit, 483 CONSTANTINI PORPHYROGENITI ΔΝΛ peeunig date in duplum repetitionem csse vo- A πράγματι γἐνόµενος, τὰ δοθέντα πράγματα Ev δ.τλῷ lumus. TITULUS IX. De officio episcoporum, presbyterorum, diaconorum,et in genere omnium ecclesiasticorum et monacho- rum. 1. Deo amantissimos episcopos nulla ratione tutores aut curatores qualiscunque persona fieri . permittimus. 9, Presbyteros, et diaconos, et hypodiaconos solo agnationis jure ad tutelam aut curatelam vocatos liturgiam suscipere permittimus, 9. Episcopum aut ceconomum, aut alium cleri- cum cujuscunque gradus, aut monachum, conduc- torem exactoremve publicorum vectigaliuin, aut P alienarum facultatum et domus curatorem, aut pro- curatorem in litem, ul sponsorem fleri non per- mittimus. 4. Amantissimos Deo episcopos, proprias relin- quere ecclesias, et in aliorum provincias abire ve- tamus. Si vero necessitas aliqua id exegerit, non aliter quam cum litteris beatissimi ipsorum patriar- ehe aut metropelite auj principali mandato id fa- ciant, ita quidem, ut nec illis episcopis, qui sub beatissimo Constantinopolitano episcopo οἱ patriar- Cha sunt, liceat siue ipsius permissu aut nostro jussu in regiam urbem venire : nam si ctisin hoc modo episcopus qualiscunque fuerit, excesserit, non amplius uno anno ecclesiam suam relinquat, epi- scopos vero qui in regiam urbem (ita ut dictum es!) venerint, ex quacunque fuerint dioecesi, ante omnia ábire jubemus ad beatissimum Constantinopoleos archiepiscopum el patriarcham, atque ita ad no- stram venire serenitatem. Quicumque'autem contra constitutionem hanc nostram excesserint, aut supra deliuitum anni spatium, tempus aliquod extra pro- priain Ecclesiam fecerint, primum quidem non sub- miuistrari sumptus ab ceconomis ejus Ecclesia ipsis voluinus, deinde significari ipsis per litteras sacer- dotum quibus parent, ut ad proprias Ecclesias re- deant ; et ipsi quidem episcopatu removeantur, sen- tentia οἱ judicio proprii archiepiscopi. Alii vero in ipsorum locum ex przsentis legis vi et potestate ἀπαιτεῖσθαι αὐτὸν χε)λεύομεν. ΤΙΤΛΟΣ ’. Περὶ τῶν ἁρμοζόντων ἑπισκόποις, καὶ πρεσέυ-. τέροις, καὶ διαχόνοις., καὶ ἁπ.ὶ)ῶς πᾶσι éxxAu- σιαστικοῖς καὶ μογαχοῖς. α.. Toug θεοριλεστάτους ἐπισχόπους bx μηδενὸς νόµου ἐπιτρόπους f| χουράτορας οἵου δῄποτε προσ- (nou γίνεσθαι συγχωροῦμεν. B'. Τοὺς πρεσθυτέρους xaX διαχόνους xaX ὑποδια- χόνους τῷ δικαίῳ καὶ µόνῳ τῆς συγγενείας εἰς ἐπι- «pont, f| χουρατορ/αν καλουµένους τὴν λειτουργί2» ὑποδέχεσθαι συγχωροῦμεν. Y. Ἐπίσχοπον ?| οἰκονόμον, ἡ ἄλλον χληριχ)ν οἵου δήποτε βαθμοῦ 7| μοναχὸν, ἑχλήπτορα ἣ ἅπαι- τητην δημοσίων συντελειῶν, ἡ μισθωτῖν τελῶν, 7| ἀλλοτρίων Χτῆσεων χουράτορα χαὶ οἵχου ?| ἑντο)ία δίχης, f) ἐγγυητὴν γ/νεσθαι οὐ συγχωροῦµεν. ὃ. Τοῖς θεοφιλεστάτοις ἐπισχόποις τὰς οἰχείας καταλιμπάνειν ἐχχλησίας, χαὶ εἰς ἄλλων ἐκαρχίας παραγίνεσθαι ἀπαγορεύομεν * εἰ δὲ ἀνάγχη τις ἆπαι- τεῖ, ut ἄλλως f| μετὰ γραμμάτων τοῦ µαχαριωτά- του αὐτῶν πατριάρχου ἡ µητροπολίτου 1] χατὰ βασι- λιχἣν δηλαδὴ χέλευσιν, τοῦτο ποιείτωσαν, οὕτω µέν- τοι γε, ἵνα μιγδὲ ἐχείνοις τοῖς ἐπισχόποις, οἵτινες ὑπὸ τὸν μακαριώτατον ἐπίσχοπον Κωνσταντινουπί- λεως xai πατριάρχην εἰσὶν, ἐξείη ὄίχα ἐπιτροτῖς αὐτοῦ Ἱ ἡμετέρας κχελεύσεως χατὰ thv βασιλίδα C πόλιν ἑλθεῖν΄ εἰ γὰρ xaX χατὰ τὸν τρόπον τοῦτον ἐπίσχοπος οἷος δήποτε ἀπολζημήσει, μῆ πλέον ἑνὸς ἐνιαυτοῦ τὴν ὶδίαν καταλιµμπανέτω Ἑκκλησίαν. Τοὺς δὲ ἐπισχόπους τοὺς χατὰ τὴν βασιλίδα πόλιν, ὡς εἴρηται, παραγενομένουςιοῖας δήποτε εἶεν διο.κήσεως πρὸ πάντων ἀπιέναι πρὸς τὸν μαχαριώτατον ἀρχι- επίσχοπον Κωνσταντινουπόλεως χαὶ πατριάρχην, xal οὕτως δι αὐτοῦ πρὸς viv ἡμετέραν εἰσιέναι γαλη- νότητα. Tol; δὲ παρὰ ταύτην ἡμῶν τὴν ξιατύπωσιν ἀποδημοῦσιν, fj ὑπὲρ τὸν ὁρισμὸν τοῦ ἐνιαυτοῦ ypó- νου ἔδω τῆς ἰδίας Ἐχχλησίας ποιοῦσιν, πρῶτον μὲν μὴ χορηγεῖσθαι παρὰ τῶν, οἰκονόμων τῆς ἰδίας 'Ex- χλησίας δαπάνας, ἔπειτα δὲ ὑπομιμνίοχεσθαι αὖ- τοὺς διὰ γραμμάτων τῶν ἱερέων ὑφ᾽ οὓς τελοῦσιν, "ὥστε ἐπανελθεῖν εἰς τὰς ἰδίας ἐχχλησίας, ἑαυτοὺς creentur : eadem hac lege obtiuente οἱ in clericos D μὲν τῆς ἐπισχοπῆς ἐξωθεῖσθαι γνώµη xai χρίσει cujuscunque gradus fueriut aut ministerii. xaX δοχιµασίᾳ τοῦ οἰκείου ἀρχιερέως * ἑτέρους δὲ &vv' αὐτῶν ἀμείνους χειροτονεῖσθαι χατὰ τὴν τοῦ παρόντος νόµου δύναμιν, τούτου αὐτοῦ xai ἐπὶ τῶν κληριχῶν κρατοῦντος οἰουδήποτε βαΏμοῦ εἶεν ἢ [f. οἱ] &v ὑπηρεσία. 5. Episcopos eL presbyteros prohibeuus, ne a saucia communione quenipiam excludant, non pro- bata causa propter quam ecclesiastici canones illud lieri jubent. Si quis autem contra przdicta, a sacra communione quempiam excludat, ille quidem quo- niam injuste a coimmuuione exclusus est, solutus excommunicatione a superiore sacerdote, commu- nione dignus liabebitnr : qui vero eum excominuni- care ausus fuit, omnibus inodis a secerdote cui.su- best, excludetur a comniunione quanto tempore ipsi visum fuerit, ut quae injuste fecit, juste erga se fieri ε. Τοὺς ἐπισχόπους xai πρεσθυτέρους, ἆπαγο” ρεύοµεν, uh χωρίζειν τινὰς τῆς ἁγίας γοινωνίας πρὶν ἡ αἰτία δειχθείη δι᾽ ἣν οἱ ἐχχλησ:αστιχοὶ χανό. νες τοῦτο γενέσθαι χελεύουσιν. El δέ τις παρὰ ταῦτα τῆς ἁγίας Χοινωνίας τινὰ χωρίσοι, ἐχξῖνος μὲν ὡς ἄδιχος [f. ἀδίχως] ἀπὸ τῆς χοινωνίας ἐχωρίσθτ, λυόμενος τοῦ χωρισμοῦ ὑπὸ τοῦ µείζυνος ἑερέως τῖις ἁγίας ἀξιούσθω γχοινωνίας ' ὁ δὲ χωρίσαι τολµήσας, πᾶσι τρόποις ὑπὸ τοῦ μείζονος ἱερέως τῆς ἁγίας ἁξιον- σθω κοινωνίας, ἐφ᾽ 6007 χρόνον ἐχεῖνος συνίδοι ἵνα Orc p ἀθίχως ἐποίησεν, διχαίως ὑπομείιῃ. θεσπίζοµεν xat 485 DELECTUS LEGUM. 486 τοὺς Χληριχοὺς τοὺς ὑφ᾽ ἑτέρᾳ &vopla. τεταγµένους, Α patiatur. Jubemus etiam, ne clerici sub alio terri- μηδαμῶς παρὰ γνώμµην τοῦ οἰκείου ἐπισχόπου ἡ un- τροπολίτου εἰς ἑτέραν ἑνορίαν µεταπίπτοντας, ἢ àv ᾿ὈΕχχλησίᾳ χαταλέγεσθαι, ἣ χειροτονίαν ἀναδέχεσθαι. Ἐκ γὰρ τοῦ μὴ τὰ τοιαῦτα παραφυλάττεσθαι, πολ- λῆς ἀταξίας χαὶ πλάνης πολλαὶ τῶν Ἐκκλησιῶν ἔπλη- ρώθησαν. El δέ τις φωραθείη τὴν παροῦσαν διάταξιν ἀθετῶν, εἰ μὲν τὴν οἰχείαν ἑνορίαν ἀπολιπὼν ἐν Ext- pa µόνον χαταλεγῇ ᾿Εχχλησίᾳ d'n6éva βαθμὸν χειρο- τονίας προσλαθώὠν, ἑπαναστρέφεσθαι τοῦτον εἰς τὸν οἰχεῖον ἐπίσχοπον, τῆς ὑπερορίου Ἐκκλησίας ἓν ᾗ xai àm' ἄρχης χατελέγη ἐλαυνόμενον * el δὲ xaX χει- . ροτονίαν προσείληφε, τοῦτον ἐπὶ τριετίας τῆς λει- τουργίας ἀργοῦντα µένειν, τὸ λοιπὸν ἐπὶ τῇ χρίσει τοῦ οἰχείου ἑπισχόπου τὴν αὐτοῦ συγγνώµην χατα- B λιµπάνεσθαι, c. Ὅσα πράγματα ἔσχεν ὁ ἔπίσχοπος πρὸ τῆς πισκοπῆς, δωρεῖται χαὶ ἐχποιεῖται ὡς θέλει, οὐ μὴν ἀλλὰ xaY διατίθεται εἰς αὗτά. "Oca δὲ ἑκτήσατο μετὰ τὴν ἐπισχοπὴν, τῇ Ἐχχλησίαχ αὐτοῦ διαφέρει, χαὶ οὐδὲ διατίθεται εἰς αὐτὰ, εἰ μὲν &pa ἀπὸ Υο- νέων ἢ θείων ἡ ἁδελφῶν αὐτοῦ εἰς αὐτὸν περιΏλθον. ὅ. Τοὺς πρεσθυτέρους xaX διχχόνους xal ἀναγνώ- στας, χαὶ ψάλτας οὓς πάντας χληρικοὺς καλοῦμεν, Γράγµματα otto δῄποτε τρόπῳ εἰς τὴν αὑτῶν δεσπο- τείαν περιελθόντα, ἔχειν ὑπὸ τὴν ἰδίαν ἐξουσίαν προστάττοµεν χαθ) ὁμοιότητα τῶν ἱδιοχτήτων πεχου- luv, xaX δωρεῖσθαι χατὰ τοὺς νόμους καὶ Ev αὐτοῖς διατίθεσθα:, χᾶν ὑπὸ τὴν τῶν γονέων εἰσὶν ἐξουσίαν, οὕτω μέντοι, ὥστε τοὺς τούτων παΐδας, Ἡ τούτων ph ὑπόντων, τοὺς γονεῖς αὐτῶν, τὸ νόμιμον µέρος κομίζεσθαι. η’. 'Ο μέλλων εἰσιέναι ἓν µοναστηρίῳ, διατιθέσθω τὰ χαθ) ἑαυτὸν πρὸ τῆς εἰσόδου αὐτοῦ, ἐπεὶ προσκυ». εεῦται τῷ µοναστηρίῳ πάντα τὰ αὐτοῦ, xày μὴ ῥητῶς φῄήσειεν εἰσάχειν αὐτὰ, χαὶ οὐχ ἔτι ἔσται κατ᾽ οὐδένα τρόπον χύριος αὐτῶν.. 6’. Ὁ ἐπὶ παιαὶ µονάσας, δύναται καὶ μετὰ τὸ µονάσαι, διελεῖν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ τοῖς ἰδίοις παισὶ, φυλάττων ἑαυτῷ ἓν µέρος, ὃ xai τῷ μοναστηρίῳ ἀρμόξει ' ἐὰν δὲ ἁδιάθετος τελευτήσῃ, τότε οἱ μὲν παῖδες αὑτοῦ λήφονται τὸ ἐξ ἁδιαθέτου, toot! ἔστι τὸ Φαλχίδιον, xai τὸ λοιπὸν δίδοται τῷ µοναστη- plo. V. Ἐὰν poya gb; χαταλείΨφηῃ τὸ ἴδιον μοναστήριον καὶ εἰς ἄλλο ἔλθη, εἴ τινα πράγματα Ev τῷ χαιρῷ καθ᾽ ὃν τὸ µοναστήριον χαταλέλοιπεν ἔχειν φανείη, τῷ πρώτῳ τῷ µμοναστηρίῳ iv ᾧ ἐξαρχῆς εἰσῆλθε, ταῦτα διαφέρειν χελεύομεν. ια’. Tol; εὐλαθεστάτοις πρεσθυτέροις xat διακό- νοις, €i εὑρεθῃ ἐν [f. εὑρεθεῖεν] ὑπὲρ χρηµατιχῆης αἰτίας ψευδοµαρτυρήσαντες, p μέντοι γε ὄρχῳ τὸ Φεῦδος βεθαιωσάμενοι, τούτους ἀρχέσει ἀντὶ βασά» «ων, ἐπὶ τρεῖς ἐνιαυτοὺς χωρίζεσθαι τῖς θείας om. τρεσίας. καὶ µοναστηρίοις παραδίδοσθαι' εἰ δὲ xal τοὺς φεύδη [f. τῷ φεύδει] τὸν ὄρχον προσέθεσαν, ὁ χανὼν αὐτοὺς προεξέχοψε τῆς Ιεῤοσύνης * ἁλλ᾽ οὕτω μὲν χρηματικῆς δίχης προχειµένης. Ὑπὲρ δὲ ἐγχλη- torio colloeati contra voluntatem proprii episcopi aut metropolitz in aliud territorium venientes, aut ju Ecclesiam allegantur, aut suffragia accipiant, Namque propter, haec non observata multe Ecclesiaze confusionibus et erroribus impletz suut. Si quis vero deprehensus fuerit hanc constitutionem violasse, siquidem proprium territorium relinquens, in aliam tantum Ecclesiam allectus fuerit, nullum adhuc gra- dum suffragiis adeptus, ad proprium episcopum το- dire debehit, expulsus et Ecclesia in quam initio allectus fuerat. Si vero et suffragium aliquod accec- pit, hunc per triennium a liturgia vacare, et in reliquum pro judicio episcooi sui ipsius veniam exspectare jubeuus. 6. Quacunque quidem bona episcopus habvit ante episcopatum, ea et donare, et alienare, et de iis dis- ponere, prout velit potest. Quacunque autem acqui- sivit post episcopatum, ea in Ecclesiam confert, neque disponere potest, siquidem a parentibus aut patris aut fratribus ipsius ad ipsum devoluta sunt. 1. Presbyteros, et diaconos, et lectores, et psal- ἰ38, quos omnes clericos vocamus, bono qux qua- licunque modo ad ipsorum dominiuin pervenerunt, habere ipsos in propria potestate decernimus ad si- militudinem privatorum peculiorum, eaque donarc secundum leges, ct de iis disponere, quamvis in parentum potestate sint, possint : ita quidem ut ipsorum liberi, aut illis non exstantibus, parentes illorum legitimam partem auferant. 8. Monasterium intraturus, de omnibus rebus suis ante introitum disponat, quia monasterio de- dicatus omnia sua, tametsi id verbis non expres- sum fuerit, secum infert, neque amplius ulla ratione exsistit dominus illorum. 9. Monachus factus, qui liberos habet, potest etiam postquam factus est, facultates suas dividere filiis suis, reservans sibj unam partem, qu» et mo- nasterio competit. Si vero intestatus decesserit, tune quidem liberi ejus ab intestato capient nimirum Falcidiam, et reliquum dabitur monasterio. 10. Si monachus relicto proprio monasterio in aliud se contulerit, si qux bona illo tempore, quo monasterium reliquerit, habuisse compertus fue- rit, ea monasterio , in quo initio fuit tradi jube- mus. 44. Religiosissimis presbyterorum et diacono- rum, siquidem inventi fuerint in pecuniaria causa falsum testimonium dixisse, mendacium tamen ju- rejurando non confirmantes, pro poena sufliciet, in triennium divino ministerio prohiberi, et in. mona- sterium includi : quod si mendacio jurejurandum adjunxerint, canon ipsos sacerdotio privat, idque si proposita causa pecuniaria fuerit, obtinebit. Si vero in criminalibus causis falsum testimonium All ut omnia puris manibus faciat, ministrosque ha- beat, non avaritiz aut turpis lucri studiosos : oportet enim el ipsum sincere ac libere imperare, et si quid a ministris suis commissum inveniat, id ipsum punire, ut ipsorum exemplo ostendat animi sui fir- mitatem et moderationem. 9. Quastori licentiam damus, etiam pr:esides provinciarum ad nos deferre; ipsumque domi cu- rare qu» opus erunt, ne in(irmitatem aut aliud aliquod impedimentum causatus judicio nostro mi- nor sibi ipsi videatur. 40. Quzstori licentiam damus, publicis epistolis uti ad praesides provinciarum , ut qui ab ipso in illorum provincias missi sunt, secure illic degere possint, et si quo legum auxilio iudigeant, ne id ipsis denegetur, utque provideant inprimis , ne iterato ipsi molestia exhibeatur; si enim rursus in hac splendida et felici urbe deprehenderit quos - piam frustra latitantes, his remisgis iterum in pro- prias regiones et competentem coercitionem impo- nat, et cum graviori poena dimissos rursus ex- pellat. TITULUS VI. De prasidibus in genere. 4. (L. 1, ff. De offic. presid.) Presidis nomen ge- nerale est, et significat et exercitus ducem, et pro- consulem, et omnes provincias regentes, licet se- natores sint : proconsulis vero appellatio specialis est. 9. (L. n1.) Przses in sua tantum provincis 1m- perium habet, nam extra illam privatus 'est. δ. (L. 1v.) Przses in provincia sua majus impe- rium habet omnibus post principem. : 4. (L. v.) Prxses tutorem aut judicem specialem alicui ipse se dare non potest. 8. (EL. vi, inprim.) Prx»ses prohibeat illicitas et violentas exactiones et extortas metu vel sine pretii numeratione venditiones, itemque iniqua lucra et damna : inprimis vero sequatur veritatem ; veritas enim rebus per errorem aut reetum gestis non vi- tiatur. 6. (L. ead. 85.) Prxses examinet ea qux a mili- taribus viris contra alios admissa sunt, et sub specie tributorum illicitas exactiones feri prohibeat, (8 5.) neve inopes sub prztextu adventüs officiorum vel militum injuriis afficiantur providebit, ( 4.) et licitas quidem negotiationes promoveat, prohibitas vero exerceri vetet. 7. (E. x et xi.) De quibuscunque causis przfecti qui in urbe sunt cognoscunt, de iisdem et przses eognoscit. Pertinent enim omnia ad officium ipsius. 8. (L. xui, in prim.) Praeses proviuciz suz quie- tem procuret conquirendo sacrilegos, plagiarios, fures, receptatoresque eorum, et pro ut quisque deliquerit, in eum animadvertat. CONSTANTINI PORPHYHOGENITI 41) 8. Qu:estor et precipue et perpetuo curam gerat, A — vy. 'O κχοιαΐστωρ, péytstov πάντων, xol διηνεχὲς ἐχέτω τοῦτο σπούδασμα, τὸ χαθαραῖς ταῖς χεραὶν ἅπαντα πράττειν, xal τοὺς ὑπουργοῦντας ἔχειν, uh ῥυπῶντας, μηδὲ αἱσχροῦ λήμματος ἑλάττους, ἀλλ) αὐτόν τε χαθαρῶς xaX ἑλευθέρως ἄρχειν, xal εἴτι τοιοῦτο παρὰ τῶν ὑπηρετουμένων εὕροι, τοῦτο χολά- ζειν, xat ἐξ αὐτῶν πρῶτον δειχνύναι τὴν ἑαυτοῦ στεῤῥότητά τε ὁμοῦ xa σωφροσύνην. 2 θ’, To χοιαίστωρι δίδοµεν παῤῥησίαν, xaldioyov- τας ἑἐνοχλεῖν xoi εἰς ἡμᾶς ἀναφέρειν, xaY οἴχηθεν πράττειν τὰ προσῄχοντα, ἵνα µή τε ἀσθένειαν, μήτε ἄλλο τι παντελῶς αἰτιώμενος, τῆς ἡμετέρας ἑαυτῷ χρίσεως ἑλάττων φανείη. V. 1ῷ κοιαίστωρ: ἄδειαν δίδοµεν, δηµοσίαις ἔπι- evolat; χρῆσθαι, πρὸς τοὺς τῶν ἐπαρχιῶν ἡγουμέ- νους, ὥστε τοὺς ἑχπεμπομένους παρ αὐτοῦ εἰς τὰς αὐτῶν χώρας, ἁπραγμόνως ἑχεῖσε διάξειν, xal ct τινος δέονται βοηθείας νομιχῆς, μὴ στερεῖσθαι ταύ- της, προνοεῖν δὲ μάλιστα ὥστε μηδὲ περὶ τῶν αὐτῶν Ot ἑνοχλεῖσθαι, xal δευτέρων αὐτῷ πραγμάτων παρέχειν ἀφορμάς' εἰ γὰρ πάλιν ἐπὶ τῆς εὐδαίμονος ταύτης λάδοι πόλεως ἐμφωλεύοντας µάτην, τοὺς ἁπαλλαγέντας, xal ἐπὶ την οἰχείαν χώραν ἄποπεμ- φθέντας, τούτοις xal συκφρονισμὸν ἐπιτιθέτω πρέ- ποντα, χαὶ σφοδρότερον αὖθις ἐχπεμπέτω. TITAUX Q'. Περὶ áx Aoc ἀρχόντων. α’. Ἑὸ τοῦ ἄρχοντος ὄνομα, γενιχόν ἐστι, xal ση- µαΐνει καὶ στρατηγὺν, καὶ ἀνθύπατον, xal πάντας τοὺς ἐπαρχιῶν διοιχητάς * εἰ χαὶ συγχλητικοὶ ὥσιν, τὸ δὲ ὄνομα τοῦ ἀνθυπάτου, εἰδιχόν ἐστιν. β’. Ὁ ἄρχων, χατὰ µόνην τὴν ἰδίαν ἑπαρχίαν τὴν ἑξουσίαν ἔχει, ἔξω γὰρ ταύτης, ἰδιώτης ἑστίν. Υ. O0 ἄρχων ἐν τῇ ἐπαρχίᾳα, µείζω ἁπάντων ἐξουσίαν ἔχει μετὰ τὸν βασιλέα. 0'. 'O ἄρχων ἀπίτροπον f) διχαστήν τινι εἰδικὸν ἑαυτὸν οὗ δίδωσι». &'. 'O ἄρχων χωλνέτω τὰς ἀθεμίτους χαὶ βιαίας εἰσπράξεις, καὶ τὰς χατὰ φόθον fj χωρὶς τιμῶν πράσεις, xal τὰ ἄδιχα χέρδη χαὶ ζημιώμµατα * τὴν ἀλήθειαν δὲ σχοπείτω" τὸ γὰρ ἀληθὲς ix τῶν κατὰ πλάνην 7| βίαν γενοµένων o9 βλάπτεται. ς’. 'O ἄρχων ἑχδιχείτω τὰ παρὰ τῶν στρατεγµέ- νων xat& τινων πλημμελούμενα, xai χωλυέτω ἓν προαχήµατι δηµοσίων, εἰσπράζξεις ἀθεμίτους Ὑίνε-. σθαι, ἢ διὰ παρουσἰαν ὀφφιχίων, f] στρατιωτῶν ἆδι- χεῖσθαι τοὺς πένητας, ἐπιτρεπέτω δὲ τὰς θεμιτὰς ἐμπορείας, καὶ χωλυέτω τὰς ἀπηγορευμένας. Q. Ὁ ἄρχω», ὅσα διαγινώσχουσιν οἱ ἐν τῇ πόλε. ἄρχοντες, xal αὐτὸς διαγινώσχει. ᾿Ανήχουσι γὰρ πάντα πρὸς τὸ ὀφφίχιον αὐτοῦ. η’. ἄρχων φροντιζέτω τῆς εἰρήνης, ζητῶν toU, ἱεροσύλους xal ἀνδραποδιστὰς xol Χλέπτας xot ἁτοδοχεῖς, γα) mob; τὸ πλημµέληαα ἐπεξιὼν αὐτοὺς. 413 DELECTUS LEGUM. ATA 0. 'O ἄρχων τοὺς µαινοµένους Ev εἰρχτῇ βαλλέτω Α — 9. (L. ead. ἃ 1.) Prases furiosos, si non possint [al. ἀσφαλιζέσθω], εἰ p διὰ τῶν συγγενῶν φυλα- χθηναι δύνανται f| δεσµείτω" εἰ δὲ φονεύσωσι, δεῖ ζητεῖν μή ποτε προσεποιῄσαντο µαίνεσθαι, 3) ἐν τῷ χαιρῷ τῆς ἀναλίφεως xal φρονῄσεως cóvsucav καὶ τιµωροῦνται. Δεῖ δὲ καὶ τοὺς φύλακας αὐτῶν óq0v- μοῦντας ἐπεξιέναι' οὗ yàp µόνον διὰ τὸ μὴ αὐτοὺς βλαθῆναι φυλάττουσιν; ἀλλὰ καὶ δ.α τὸ μὴ βλάψαι ἄλλους. 5. 0 ἄρχων un ifo τῆς ἑπαρχίας, εἰ μὴ δι εὐχῆν, καὶ τότε διανυκτερευέτω. ια. Ὁ ἄρχὼν εὐχερῆς ἔστω τοῖς προσιοῦσιν, xal ἀχαταφρόνητος, καὶ μὴ ἓξ ἴσου συναναστρεφέσθω B se praebeat, sed contemni non patiatur : τοῖς ἀρχομένοις, xai μὴ δηλούτω τῇ ὄψει ἐλεῶν ἢ ὁργιζόμενος. ΤΙΤΛΟΣ 7’. Περὶ τοῦ χωρὶς δόσεων ἠήνεσθαι τοὺς ápxorcac, xal µηδέγα ἐν μηδεγὶ διὰ χρημάτων κρίνει’, ἡ τοὺς ὑποπίπτοντας τοῖς ἐγκλήμασι συγχω- ρεῖγ. α’. Οἱ ἄρχοντες τοὺς ἐξ οἵου δήποτε δικαστηρίου, οὐκ ὀφείλουσιν συγχωρεῖν λαμθάνειν καθ) οἷον δἠ- ποτε τρόπον, οὐδ' ἓν ὀνόματι συνηθείας δωροδοχεῖ- σθαι λήμμασι γινώσκοντες * ὡς εἰ τοῦτο ῥαθυμή- σειαν, πᾶσαν ζημίαν ἑντεῦθεν τοῖς ἡμετέροις ὑποτε- λέσιν ἐπαγομένην αὑτοὶ χαταθήῄσουσι» διδόαµεν δὲ αὗτοῖς ἄδειαν, καὶ εἰ εΌροιέν τινας διὰ τὴν τῆς ἁξίας 7| τῆς ζώνης ὑπεροχὴν τοὺς ὑμετέρους ὑποτελεῖς ἁδιχοῦντας, ἐξετάζειν τὰ τούτων ἀδιχήματα, xal τοὺς iv αἰτίαις εὑρισχομένους, ἀφαιρεῖσθαι τῆς ῥώνης. Καὶ γὰρ τὴν ἡμετέραν τάξιν Ev ταῖς ἑπαρ- per necessarios contineri, carcere continendos curet, aut vinclis eos cohibeat : si vero hominem occiderint, excutiendum erit, utrum simulato fu.- rore facinus admiserint, an vero intervallis quibus- dam sensu saniore id fecerint, in hoc enim casu supplicio afficiendi erunt. Oportet autem et custodes, si negligentius eos habuerint castigare. Namque non ad hoc solum custodes adhibentur, ne quid furiosi perniciosius ipsi in se moliantur, sed ne aliis quoque noceant. | 10. (L. xxxv.) Prises provincie sus fines ne excedat, nisi voti solvendi causa : dum tamen ne abnoctet. 4, (L. xvii.) Przses in adeundo quidem facilem neque aquali conversatione cum proviucialibus utatur , neque vultu misericordiam αμπἱ excandescentiam prodat. TITULUS VII. Ne prasides donis corrumpi se patiantur, neu quis- quam ob judicandum pecuniam accipiat, neu sibi eam dari patiat ur a reis. 4. Praesides non debent permittere. ut. ex quo- cunque judicio judices pecunias capiant , ne si sub consuetudinis quidem pratextu largitionibus se cor- rumpi passi sint, ut si hoc neglexerint, cognoscant ' sibi mulctam quz subditis nostris'constituta esl de- ponendam ; inquirant autem in horum crimina, et quos obnoxios culpe invenerint cingulo spolient : in provinciis enim vicem nostram obtinere pra:sides volumus ; et ut ipsos ab omni turpi lucro arcemus, sic et illos qui incorrupte in imperiis versantur, omni honore et reverentia afficiendos decernimus. χίαις τοῖς ἄρχουσι παρέχοµεν ἔχειν * xal ὥσπερ αὐτοὺς mavtb; ábixou χέρδους εἴργομεν, οὕτω χαθα- po; ταῖς ἀρχαῖς χεχρηµένους πάσης τιμῆς χαὶ αἰδοῦς xal σεµνότητος ἀπολαύειν θεσπἰζοµεν. β’. Toug ἄρχοντας θεσπίζοµεν παρόντος τοῦ τῆς πόλεως ἐπάρχου, χαὶ τοῦ ἑνδοξοτάτου χόµητος τῶν θείων ἡμῶν εἰσοδίων τοῦ τε ἑνδοξοτάτου χοιαίστω- pos; τοῦ θείου ἡμῶν παλατίου, τοῦ τε ἑνδοξοτάτου χόµητος τῶν ἁπανταχοῦ θείων ἡμῶν εἰδιχῶν * παρ- όντος 55 χαὶ τοῦ χατὰ χαιρὸν µεγαλοπρεπεστάτου χαρτονυλαρίου τῶν θείων ἡμῶν κοιτώνων, ἰδιόχειρον μὴ ποιεῖν μηδὲν παντελῶς, μηδὲ τινι παρασχεῖν, μήτε ὑποσχέσθαι δοῦναι, μήτε προστασίαν ἑἐπαγγεί- λασθαι, µήτε &x τῆς ἑπαρχίας ὁμολογῆσαι στέλλειν, " μήτε τοῖς ἑνδοξοτάτοις ὑπάρχοις, μήτε τοῖς ἄλλοις τοῖς τὰς ἀρχὰς ἔχουσι, µὴτε τοῖς περὶ αὑτοὺς κχαθ- εστῶσι, μήτε ἑτέρῳ ctv ἀλλ’ ὥσπερ ἅμισθονλαμθάνει Inv. ἀρχὴν, προσλαµθάνει τε παρὰ τοῦ δηµοσίου εὰς σιτῄσεις (ταύτας γὰρ µόνας λαμθάνειν τοῦτον ἀφίεμεν)' οὕτως αὐτὴν χκαθαραῖς φυλάξαι χεραὶ Θεῷ τε χαὶ ἡμῖν τοὺς ὑπὲρ αὐτῆς ὑφέξοντα λόγους ὼφεῖλει. ΄Ἴστωσαν οὖν οἵτινες θαῤῥήσειαν λαθεῖν ε παρ) αὐτῶν εἰς τὰς εἰρημένας ἀρχὰς παριόντων περαιτέρω τῶν τροφάσει συνηθειῶν map ἡμῖν αὖ- . tel, ὡρισμένων, ὡς οὐκ ἐν μικροῖς ἡ ποινῆ γενήσς- τῷ τούτοις. ἁλλ᾽ οἱ μὲν μέγιστο: ἄβχοντες οἱ λα- 9. Jubemus ut praesides, presente urbis nostre prefecto, ct gloriosissimo comite divinarum nos- trarum largitionum, et gloriosissimo quaestore di- - vini nosiri palatii, et. gloriosissimo comite divina- rum ubicunque sint] nostrarum rerum privatarum, praesente etiam in tempore magniflcentissimo char- tulario divini nostri cubiculi, manu sua subscri- D pani, nihil se cuiquam donaturos neque proniissu- ros, neque patrocinium denuntiaturos, neque spon- suros ut extra provinciam mittant quippiam vel aliis presidibus , vel iis quos circa se habent, vel cuiquam alii : sed ut imperium gratis acce- perunt et gratuitas ex publico, frumentationes (las enim solas ipsis accipere permittimus) ita id ipsum puris manibus administrare, et coram Deo, et coram nobis, quibus rationem reddere tenetur, debebunt, Sciant autem omnes qui- cunque aliquid a dictis provinciarum praesidibus accipere audebunt, ultra consuetudinem receptom eta nobis definitam, non exiguam illis poenam fu- turam, sed majores quidem presides qui ab prassi- dibus aliquid accipere ausi fuerint, aut id Beri σοι A15 CONSTANTINI PORPIIYROGENITI 415 ceaserint intra suam jurisdictionem, neque manda- A θεῖντι θαῤῥήσαντες παρὰ τῶν εἰς τὰς εἰρημένας tum nostrum reveriti sint, non solum quadruplum eorum qua acceperunt reddenf, sed et indignatio- nem nostram subibunt, et imperium amittendi pe- riculum adibunt : eique quos circum se habent, quique ipsis parent, si quid amplius przier Ίος a nobis concessa accipere conentur, etipsi iisdem poeuis snhjacebunt, et preterea quadruplum red- dent, excidentque et substantia sua et cingulo spo- liabuntur, przter alia supplicia quz criminibus istis debentur. 9. Prasides qui gratis ad imperia pervenerunt, jubemus primum quidem curare, ut publica utili- tati diligenter. invigilent, οἱ inobedientes quidem B el refractarios omyi severitate coerceant, nihil a justitia deflectentes, neque in ullo negotio lucrum spectantes, eosque qui probe se gesserint patrio moore tractantes. 4. Jubemus ut przsides subditos nostros ab in- juris θἱ contumeliis omnibus defendant, Seque equos ín publicis seditionibus praebeant, coercentes delicta, et innoxios quidem omnino ab. injuria de- fendentes, obnoxios vero culpz, aflicientes poena legibus tradita. Sicque subditis imperent, quemad- modum parentes liberis suis; ut scilicel inuoxios diligant, culpam commeritos coerceant puuiantque, omnem justitiam ipsis , et in publicis et in privatis contractibus conservantes : neque ipsi solum id faciant, sed et talem sibi assessorem et consiliarium eligentes, aliosque qui circum ipsos suut, ut ne vi- deantur ipsi quidem citra culpam esse, per alios autem rapere et furari, quod multo etiam turpius est. Si quis eontra hxc fecerit, et bonorum confi- scationem, et. exsilium patietur : cupimus enim pu- Tas esse praesidum manus, ut indemnes subditos con- servemus. xai δήµευσιν καὶ ἑξορίαν ὑποστήσεται, καὶ τὴν ἀπαιτοῦμεν εἶναι τῶν ἀρχόντων τὰς χεῖρας, ἵνα τοὺς ... 9. Jubemus provincialibus, hoc est, Dei aman- tissimo episcopo, allisque qui in ea regione primas obtinent, si* przses regionis quidpiam erga provin- ἀρχὰς map:óvtov, T] συγχωροῦντες τῇ οἰχείᾳ τάξει ποιοῦτόν τι πράττειν xal προσαγγελθὲν οὗ θεραπεύ- οντες, οὗ μόνοι τε;ραπλάσιον ἁποδώσουσι πᾶν ὕσον εἰλήφασιν, ἀλλά xal μεγάλην ἀγανάχτησιν ὑποστή- σονται, xal τὸν ἐπὶ τῇ ἀρχῇ χίνδυνον εὐλαθηθήσον- ται» xal γε [f. εἴ ye οἱ] ἀμφ) αὐτοὺς ὄντες, xaX ἡ πειθοµένη τάξις αὑτοῖς πλέον τι τῶν παρ᾽ ἡμῖν ουγ- κεχωρημµένων, ἐπιχειρήσαιεν λαθεῖν, αὗτοί τε ὑπο- κείσονται τοῖς ἐδημιωμένοις, καὶ εἰς τὸ τετραπλά- σιον ἁποδώσουσιν * ἐκπεσοῦνται δὲ χαὶ οὐσίας |f. ἀξίας] καὶ ζώνης πρὸς τῷ xal τιµωρίαις ὑποθάλ- λεσθαι πρεπούσαις τοῖς πλημμελήμασιν. Y'. Τοὺς ἄρχοντας τοὺς ἁμίσθως παραλαμθάνον- τας τὰς ἀρχὰς, χελεύομεν πρῶτον σπούδασµα ἔχειν, τοῖς δηµοσίοις ἀγρύπνως προσέχειν, xat τοὺς μὲν ἀγνωμονοῦντας καὶ ἁμελοῦντας ἓν τοῖς ἀναγγχαίοις, μετὰ πάσης εἰσπράττειν τῆς σφοδρότητος, μηδὲν ὑποχαταχλινομένους, μηδὲ ὑπὲρ αὑτοῦ τούτου xÉQ- δος τι παντάπασιν ἐννοοῦντας, τοῖς δὲ εὐγνώμοσι πατρικῶς προσφερεσθαι. 6. Toug ἄρχοντας Χελεύομεν, τοὺς ἡμετέρονυς ὑπηχόους, φυλάττειν πανταχόθεν ἀνεπηρεάστους, οὐδ' ὁτιοῦν παρ) οὐδενὸς αὐτῶν χοµιζοµένους, Uco: 6b ἐν ταῖς δηµώδεσι στάσεσιν ἔστωσαν ἐπεξιόντες τοῖ; ἁμαρτήμασιν, xat τοὺς μὲν ἀνευθύνους, παν- φαχόθεν φυλάττοιντο χαθαροὺς, τοῖς δὲ ὑπευθύνοις, ἐπιτιθέντες τὴν κατὰ νόµους ποινὴν, χαὶ οὕτως üp- χοντες τῶν ὑπηχόων, ὡσὰν πατέρες υἱῶν ἔστωσαν», ἀγαπῶντες μὲν αὐτοὺς, ἀνευθύνους ὄντας, ὑπενθύ- νους δὲ φαινοµένονς, σωφρονίζοντές τε xal τιµω- ρούµενοι, xat πᾶσαν δικαιοσύνην, Ey τε τοῖς δηµο- σίοις, ἕν τε τοῖς ἰδίοις συµθολαίοις, αὐτοῖς διατη- ροῦντες, xal οὐκ αὐτοὶ μόνοι τοῦτο πράττοντες, ἁλλὰ xal τὸν ἀεὶ παρεδρεύοντα, τοιοῦτον λαμθάνον- 4:6, xal τοὺς περὶ αὐτοὺς ἅπαντας, ὡς μὴ δοχεῖν ἐχείνους δηθ᾽ ἀνευθύνους εἶναι, δι ἑτέρων δὲ πλημ- μελεῖν τε χαὶ χλέπτειν, ὅπερ ἔτι μᾶλλον αἰσχρότε- póv ἐστιν. El. δέ τις παρὰ ταῦτα πράξειεν, ἵστω ὅτι εἰς τὸ σῶμα βάσανόν τε χαὶ τιµωρίαν ' χαθαρὰς γὰρ ἀρχομένους νηµίους φυλάξωπεν. ε’, Κελεύομεν τοῖς ἐπαρχιώταις, τοῦτ ἔστι, τῷ θεοφιλεστάτῳ ἐπισχόπῳ, χαὶ τοῖς ἓν τῇ χώρα πρω- τεύουσιν, εἴτε [f. εἴτι] χατὰ τῆς ἑπαρχίας ἄδιχον, ciam injuste fecerit, nobis supplicare, factamque p ὁ τῆς χώρας ἄρχων διαπράξηται, δεἠσεις ποιεῖσθαι, supplicationem ad nos transmittere, in qua delicta przsidis contineantur. Nos enim istis cognitis mit- temus aliquem qui in ista inquirat, ut in qua re- gione commisit, ibi et poenas commissi sui luat, ut alii hoc exemplo commoncefacti similia tentare uon audeant. 6. Jubemus ut przsides provinciarum omnimodo pst depositum. imperium quinquaginta 3dies in provinciis commorentur, ut accusare ipsos volenti- bus respondeant. (/. t, e Ut omn. judic. tom. c.) Quod si vero contigerit quempiam ex ipsis ante completos quinquaginta dies de proviucia exeedere, jJubemus omnes ab ipso damnum passos, convenire καὶ εἰς ἡμᾶς ἀναπέμπειν, χαταλέγοντας τοῦ τὴν ἀρχὴν ἔχοντος τὰ πλημμελήματα. 'Hpet; γὰρ ταῦ- τα µανθάνοντες στελοῦὔμεν τὸν ταῦτα ἐξετάσοντα ig' ᾧτε abb) ἔνθα καὶ ἠδίχησεν, ἐχεῖσε xai τὰς ποινὰς ὑποσχεῖν τοῦ πλημμελήματος, ὡς μτδὲ ἔτε- ρόν τινα τοιοῦτο πρᾶξαι θαῤῥησαι πρὸς τὸ παρά- δειγµα βλέποντα. ς’. Κελεύομεν τοὺς τῶν ἑπαρχιῶν ἄρχοντας, πᾶσι τρόποις μετὰ τὸ ἀποθέσθαι τὴν ἀρχὴν πεντήχοντα ἡμέρας ἓν ταῖς ἑπαρχίαις διατρίθειν, xal τοῖς &v- ἀγειν αὐτοῖς βουλομένοις, ἀποχρίνεσθαι. Ei δὲ συµ- βαίνει τινὰ ἐξ αὐτῶν πρὸ τοῦ πληρῶσαι τὰς τεντή- χουτα ἡμέρας, καταλιπεῖν την χώραν, κξλεύυομεν πάντας τοὺς παρ᾽ αὐτοῦ ζημίας τινὰς ὑπομείναντας, ATI DELECTUS LEGUM. 416 αυνιέναι παρὰ τῷ ὁσιωτάτῳ τῆς µητροπόλεως ἐπι- A apud sanctissimum metropoleos ejusdem provincise σχόπῳ τῆς αὐτῆς ἑἐπαρχίας, xal ἐπὶ πράξεως ὑπο- νημάτων, ἕνα ἕχαστον αὐτῶν ἁπτόμενον τῶν ἁ ίων Εὐαγγελίων, φανεροῦν τὰς ἐπαχθείσας αὐτῷ ζημίας, καὶ ἐχ τῆς ἐκείνου περιουσίας καθ) οὗ τὰ τοιαῦτα σωνέστη ὑπομνήματα, πᾶσαν ζημίαν τοῖς βλαθεῖσιν ἀποκαθίστασθαι” εἰ δέ τις τῶν ἀρχόντων τῶν ἕπαρ- χιῶν μεταχληθείη εἰς ἄλλην ἀρχὴν, ἡ χρείαν [f. χώ- piv], χελεύομεν αὐτὸν νόµιμον ἑντολέα προθαλλό- μενου τοῖς τὰς ἑναγωγὰς ὑπὲρ ζημιῶν προτιθεῖσιν ἀποχρίνεσθαι, ὅπερ εἰ μὴ πράξοι, θεσπίζοµεν ὑπο- pvfuata παρὰ τῷ ὁσιωτάτῳ ἐπισχόπῳ, xat ἀνω- τέρω εἴρηται, πράττεσθαι, καὶ τοῖς ὑπὲρ τῶν ζη- μιῶν τῶν ἐπαχθεισῶν αὐτοῖς ὁμόσασ, κατὰ τὴν τῶν πεπραγμένων δύναμιν, πᾶσαν ζηµίαν ἀποδίδο- σθαι, δῆλον ὅτι μηδενὸς χρόνου δυναµένον παρα- Υράφεσθα!, τῶν ἁδιχημάτων τὴν εἴσπραξιν ἐφ᾽ ὅσον ὁ ἄρχων τὴν ἀρχὴν διέπειν παρακξχώρηται. Q. Κελεύομεν πάντας τοὺς ἄρχοντας, τοῦτο μὲν στρατιωτιχοὺς, τοῦτο δὲ xal πολιτικοὺς δι ἑαυτῶν ἀναζτητεῖν, τοὺς λῃστείας dj βίας ἡ ἁρπαγὰς πρα- γµάτων f] γυναιχῶν f] ἄλλα ofa Ὀήποτε ἁτοκήματα, ἐν ταῖς ἐπαρχίαις πλημμελοῦντας, xai τιμωρίας ajvoi; νοµίµους ἐπάγειν, xai μηδὲ ὑπὲρ τούτων τῶν αἰτιῶν χοµίζεαθαί τι συνηθειῶν ὀνόματι, ὥστε κανταχόθεν, τῶν ἡμετέρων ὑποτελεῖς ἀθλαθεῖς φυ- λάττεσθαι ) εἰ δὲ τις τῶν ἀρχόντων ταῦτα μὴ παρα- φυλάξη, γινωσχέτω uh µόνον τῆς χαταπιστευθείσης αὑτῷ ἀρχΏς γυμνοῦσθαι, ἀλλὰ καὶ δέχα χρυσίου λυτρῶν ποινὴν χαταθαλεῖν. η’. Κελεύομεν µηδένα τῶν ἀρχόντων ἐξεῖναι χω- C ρὶς ἀναγχαίας χρείας, ἀποδημίας ποιεῖσθαι, 7] τὰς λεγοµένας γύρας' εἰ δέ τις ἀνάγχη χαλέσει τοιοῦτό €t γενέσθαι, δαπανηµασιν οἰχείοις τοῦτο ποιείτω- σαν, οἵ τε ἄρχοντες, xal οἱ προσήχοντες αὐτοῖς, xaX fj πειθοµένη αὐὗτοῖς τάξις, µήτε δὲ ἀγγαρείαις, ἣ τοῖς χαλουµένοις ἐπιδημητικοῖς f| ἑτέρᾳ ofa δή ποτε ζημία, βαρύνειν τοὺς ἡμετέρους ὑποτελεῖς, μήτε ἓξ συνηθείας ὀνομάζειν 13) ζητεῖν, ἄσπερ τυχόν σινες τῶν προηγησαµένων, εἰς οἰχεῖον κέρδος, ἀδί- χως ἐπενόησαν, τὰ γὰρ κακῶς ἐπινοούμενα, οὐδὲ Ex μαχρᾶς συνηθείας βοηθεῖσθαι βουλόμεθα. TITAOZ H'. Περὶ ἐπισχόπων xal χειροτογιῶν καὶ zxpo6oAo» ἐχχησιαστικῶν παγτοίω»ν. a'. Ἑβίσκοπός ἐστιν xal ἐπιτηρητὴς xal ἔπιμε- λητῆς πασῶν τῶν ἐχχκλησιαζομένων Φυχῶν, τῶν ἐν τῇ αὐτοῦ ἐπαρχία δύναμιν ἔχων τελετιχὴν , πρεσδυ- τἐρου xal διαχόνου, καὶ ἀναγνώστου, xai φάλτον, χαὶ μοναχοῦ. - B'. Ἴδιον ἐπισχόπου, τοῖς μὲν ταπεινοῖς συγχατ- έρχεσθαι, χαταφρονεῖν δὲ τῶν ἑἐπαιρομένων, xal πρὸς ταπείνωσιν ἔργῳ xaX λόγῳ τῶν ὑπερηφάνων t) φρόνημα καθέλκειν, καὶ προχιιδυνεύειν τοῦ mot» µνίου, καὶ τὴν Exelvou στενοχωρίαν, oixzlav ὀδύνην ε.είσθα:.. ο » q'. Κελεύομεν el μέλλει ἑἐπίσχοπος χειροτονεῖ- a5at, σὐνεληλυθέναι τοὺς χληριχκοὺς, xal τοὺς πρὠώ- τους της Πόλεως, xal ἐπὶ τρ:σὶ προσῴώαοις ὁπρί» episcopum, el iu rei memoriam unumquemque 60” rum lactis sacris Evangeliis, illata ipsis damna manifestare, et ex ejus potestate apud quem ista fiunt, omne damnum illis qui lzsi sunt restitui. Si quis vero presidum provinciarum ii aliam przfectu- ram aut locum vocetur, jubemus ut per legitimum procuratorem respondeat illis, qui damni dati actio- nem ipsi intentant ; quod nisi fecerit , decernimus ut (quemadmodum supra dictum est) apud sanctissi- mum episcopum meinorialia acta conficiantur, iis- que, qui de damno ipsis illato juraverint, ablata restitui, nulla videlicet admissa temporis praescri- ptione ad criminum animadversionem, eousque sci- licet. dum praesidi permissum fuerit provinciam suam administrare. -- 7. Jubemus omnes przsides, tam militares quam togatos, inquirere in Rtrocinia et rapinas, raptus- que mulierum, aut alia quzecumque crimina in pro- vincia commissa, et legitimas noxiis poenas infli- gerc, meque quidquam ob has causas accipere sub consbetudinis prztextu : ut ubique subditi nostri ab injuriis immunes conserventur. Si quis vero presidum haec non servaverit, sciat se non solum provincia sibi credita privatum iri, et decem auri libras poenze nomine persoluturum. 8. Jubemus ne cuiquam prasidum liceat sine ne- cessaria causa, egressionem ex provincia facere. Si qux? vero necessitas eum ad hoc faciendum com- pulerit, propriis sumptibus id faciant, tam ipse, quam necessarii ejus, quique circum ipsum sunt apparitores : sed neque angariis, neque illis quae pro ingressu dantur, neque aliis ullis sumptibus gra- vare subditos nostros ei permittimus ; neque qu:xret aut przetendet liac. in re consuetudinem, quain forte -decessores ejus privati commodi causa excogita- runt ; qui enim male introducta sunt, ne ex longa quidem consuetudine, adjuvari volumus. TITULUS VIII. De episcopis, et eorum creatione, eL omni ecclesiastica nominatione, 4. Episcopus est animarum omnium quz ipsi cre- dite sunt curator et conservator, habens in episco- patu suo absolutam potentiam in presbyteros, dia- conos, anagnostas, psaltas et monachos. ο. l'roprium episcopi est, cum bumilibus quidem conversari, despicere autem eos qui animo elato sunt, tum etiam verbis factisque arrogantíum si- perbiam ad hunilitatem trahere. Quazvis pericula pro grege suo subire, et illius angustias propriis doloribus deputare. 9. Jubemus ut si episcopus ordinandus sit, con- veniant clerici, et in illa civitate primi, ut super uibus personis decreta faciant, et unusquisque &9 pollícitatione, neque amicitia, aut gratia, aut alio quovis affectu inducti sint, sed compertum habeant ipsos rectze et catholicze fidei vitaeque inculpate, et jam tricesimum annum supergressos esse : scireque se quod neque uxorem neque liberos habeant, ne- que pellicen: aut liberos naturales; sed si quis ex ipsis prius uxorem habuit, eam unicam fuisse, camque nec viduam, neque a viro dimissam, neque sanctis canonibus prohibitos, et ex tribus personis de quibus decretum factum est, optimus ordinetur. Adjiciatur praeterea judicio designantis , ut libello ab ipso facto cum propria subscriptione, continente testimonium de recta ejus fide, denuntiet et divi- num adventum in sacra communione factum, et CONSTANTINI PORPBYROGENITI : manu sua subscribat, quod neque pretio, neque A σµατα ποιεῖν, xai ἕκαστον αὐτῶν 480 Ε(ϱΟΥ 2αφεῖν ὁτίονδε διάδοσιν [f. οὔτε δὲ διὰ δόσιν], οὔτε ὑπό- σχεσιν, ἡ φιλίαν, ἣ χάριν, 1] ἄλλην otav δήποτε προσ- πάθειαν, ἁλλ᾽ εἰδότες αὐτοὺς τῆς ὀρδῆς χαὶ καθ- ολιχῆς πίστεως xal σεμνοῦ βίου, καὶ ὑπὲρ τὸ τρ!αχο- στὸν ἔτος τούτους εἶναι ἑἐπελέξαντο, χαὶ ὅτι οὐδΣ γαμετὰς οὐδὲ παΐδας ἴσασί τινας ἐξ αὐτῶν ἔχειν, fj παλλαχὴν f παῖδας φυσιχὸὺς, ἀλλ᾽ εἰ xal πρότερόν τις ἐξ αὐτῶν γαμετ ἣν εἶχεν xal αὐτὴν µίαν, xat οὐδὲ yhpav, οὐδὲ ἀνδρὸς ἀποζευχθεῖσαν, οὐδὲ τοῖς ἱεροῖς κανόσιν ἀπηγορευμένους, xal Ex τῶν τριῶν προσ- ώπων τῶν Φηφιζοµένων, ὁ βελτίων χειροτονείσθω, ἐπιλογῇ xal τῷ χρίµατι τοῦ χειροτονοῦντος, λιθέλλου παρ) αὐτοῦ γινομένου μεθ) ὑπογραφῆς ἰδίας, περι- έχοντος περὶ τῆς ὀρθῆς αὐτοῦ πίστεως, ἁπαγγέλλειν precationem in sacro baptismate, reliquasque pre- B δὲ τοῦτον, καὶ τὴν θείαν προσκομιδὴν, τὴν ἐπὶ τῇ cationes. Sed et ipse designatus propria manu sub- scribat, quod neque per se ipsum neque per aliam personam dederit aut promiserit, aut postliac datu- rus sit, vel illi qui eum designavit, vel illis qui suf- fragio suo eum juvecrunt, aut denique omnino cui- quam, pro designatione in ipsum facta. 4. Jubemus episcopos creatos, si quem laicum .pradicta electione dignum censuerint, hunc talem una enm aliis tribus clericis aut monachis allegere : ita quidem ut laicus liae ratione in episcopum ad- Vectus non quidem episcopus creetur, sed primum clericis non minus quam trium mensium spatio adnumeretur, ei sic sanctos canones sanctasque Ecclesiz liturgias edoctus episcopus ordinetur : qui enim alios docturus est, non convenit euin post designationem ab aliis discere. Sed si quidem etiam dum laicis connumeraretur, jam sufficienter omnia edoctus fuerit, ad aliorum institutionem, in tali tempus prafinitum non servari, experientia sine periculo docuit. 5. Si is qui designandus est, tanquam non idoncus accusetur, differatur designatio et procedat inqui- silio seu presente seu absente adversario, idque iura tres menses; et si designandus inveniatur obnoxius culpz, vel ex legibus vel ex canonibus ἁγίᾳ κοινωνἰᾳ Ὑινοµένην, καὶ τὴν ἐπὶ τῷ ἁγίῳ βα- πτίσµατι εὐχὴν χαὶ τὰς λοιπὰς εὐχὰς, ἱδιόχειρον δὲ ὑπέχειν, xal αὐτὸν τὸν χειροτονούμενον, ὡς οὔτε δι ἑαυτοῦ, οὔτε δι ἑτέρου προσώπου δέδωκχεν 1) ὑπέσχετο, οὐδὲ μετὰ ταῦτα δώσει, 1) αὐτῷ τῷ χει- ροτονοῦντι αὐτὸν, à τοῖς τὰ ψηφίσματα ποιησαµέ- νοις, 7| ἑτέρῳ τῶν πάντων τινὶ ὑπὲρ τῆς εἰς αὐτὸν γινοµένης χειροτονίας. δ. Κελεύοµεν τοὺς φηφιξομένους, εἴ τινα χοσµι- xby ἄξιον τῆς προειρηµένης ἐπιλογῆς etvat νοµί- σωσι, τὸν τοιοῦτον ἅμα ἄλλοις τρισὶ χληριχοῖς Ἡ µο- ναχοῖς ἐπιλέξασθαι, οὕτω µέντοι, ἵνα ὁ χοσμιχὸς τούτῳ τῷ τρόπῳ εἰς ἐπίσχοπον ἐπιλεχεὶς, μὴ ἐπί- σχοπος χξιροτονηθῇ, ἁλλὰ πρῶτον τοῖς χληριχοῖς οὐχ ἔλαττον τριῶν μηνῶν συναριθµηθῇ ' χαὶ οὕτω τοὺς ἁγίους χανόνας καὶ τὴν ἱερὰν τῆς Ἐκκλησίας λειτουργίαν διδαχθεὶς, ἑἐπίσχοπος χειροτονηθῇ. 'O γὰρ ἄλλους ὀφείλων διδάσχειν παρ) ἑτέρων μετὰ τὴν χειροτονίαν, διδάσχεσθαι οὐχ ὀφείλει. El μέντοι γε ἤδη διδακτικός ἐστι καὶ ἓν τῷ λαϊκῷ ἀριθμούμενος τάγµατι, xai μτηδὲν ἑλλείπων ὅσα γε εἰς ἑτέρων ὠφέλειαν καὶ χαταρτισμὸν, ἐπ᾽ αὐτοῦ τὸν τοιοῦτον μὴ παρατηρεῖσθαι χρόνον, fj πεῖρα παρέσχεν ἀχίνδυνον. .. Ἐὰν κατηγορηθῃ ὁ μέλλων χειροτονεῖσθαι ὡς ἀνεπιτίήδειος, ἀναθαλλέσθω τέως 1 χειροτονία καὶ προθαινέτω dj ἑξέτασις παρόντος τοῦ ἀντιδίκου ἢ ἀπόντος, ἑντὸς τριῶν μηνῶν, xat κωλνέσθω ἡ χει- ροτονία ' καὶ εἰ εὑρεθῇ ὁ χειροτονούμενος ὑπαίτιος designari prohibeatur, si vero innocens inventus D χατὰ νόμους fj χατὰ κανόνας, κωλυέσθω: & δ᾽ ἀνεύ- sit, designetur. Quod si contra przdicta designatus fuerit, et ipse, et qui eum designavit, extra Eccle- siam ejiciuntur. Si vero adversarius proesens non ostenderit quze affirmabat, aut deprehensus fuerit ; si quidem clericus est, ex Ecclesia cjicitur, si vero laicus, competenter castigatur. 6. Si quis episcoporum, vel ante, vel post desi- gnationem suam, voluerit bona sua vel partem eorum, adjicere Ecclesi; cujus episcopatum su- scipit; non solum non prohibemus, liberumque ju- bemus esse ab omni accusatione et poena presentis legis, sed et ipsum omni laude dignum judicamus : quoniam hac non est nundinatio, sed oblatio. θυνος εὑρεθῃῇ, ystpoxovelo0n* εἰ δὲ χειροτονηθῇ παρὰ τὰ εἰρημένα, καὶ αὐτὸς xai ὁ χειροτονῶν αὐ- τὸν, τῆς Ἐχχλησίας ἐχθάλλονται. Ἐὰν δὲ ὁ κατ- Ίγορος παρὼν, uh δείξη ἃ διεθεθαιώσατο. ἤ àno- λειφθῇ, εἰ μὲν κληρικός ἐστι, τῆς Ἐκκλησίας ἐκ- θάλλεται εἰ δὲ λαϊκὸς εἴη, δεόντως σωφρονίνετα!,. ς'. EU τις τῶν ἐπισχόπων, εἴτε πρὺ τῆς ἰδίας χειροτονίας, εἴτε μετὰ τὴν χειροτονίαν βουληθῇ τὰ ἴδια πράγµατα 7| µέρος ἐξ αὐτῶν προσαγαγεῖν τῇ Ἐχχλησίᾳ ἧς τὴν Ἱεροσύνην λαρθάνεφ, οὗ µόνον οὗ χωλυόμενον [f. χωλύομεν], xat πάσης χαταδίκης xol ποινῆς τοῦ παρόντος νόµου ἐλεύθὲρον αὐτὸν εἶναι θεσπίζαµεφ, ἀλλὰ xal παντὸς ἑπαίνου ἄτιον xplvz- μεν. ἐπειδὴ τοῦτο οὐκ ἔστιν ἀγορασία, ἀλλὰ προσφορά. 481 DELECTUS LEGUM. 489 Q. Πρεσθύτερος χειροτονείσθω, ph fivtov τρι-Α « 7. (Novell. 192, cap. 15.) Presbyter eligatur non &xovyza χρόνων ἓν παρθενίᾳ μεμαρτυρημένος, 7) μιᾶς γυναιχὸς ἀνῆρ ὧν f) γεγονὼς, xat ταύτης σεµνοτά- της, καὶ τῶν ἄλλων ἀπηγορευμένων ἔργων Ίλευ- θερωµένος, xal τῇ χανονιχῇ ἀδωροδοχήτῳ paptu- pa χατησφαλισµένος. η’. Διάχονος ὀφείλει χειροτονεῖσθαι, μὴ Ίττων τῶν εἰχοσιπέντε χρόνων xat αὐτὸς ἐν παρθενείᾳ µε- µαρτυρημµένος, f) μιᾶς γυναιχὸς ἀνὴρ ὢν ἡ γεγονὼς, χαὶ ταύτης σεµνοτάτης, xal τῶν ἄλλων άπηγορευ- µένων ἔργων Ἰλευθερωμένος, xal τῇ χανονιχῇ xal ἁἀδωροδοχήτῳ µαρτυρίᾳ χατησφαλισµένος. . 0'. Ὑποδιάχονος χειροτονείσθω μὴ Ίττων τῶν εἴχοσι χρόνων, κατὰ τὰς προειρηµένας διατυπώ- σεις. ᾽Απαγορεύομεν δὲ τοῦ λοιποὺ τὰς ὑπὸ τὸν minor triginta annis, testata: virginitatis, quoque unius tantum mulieris vir, aut sit aut fuerit, ejus- que integerrim:e modestissimzeque : sitque immunis a crimine omnis facti prohibiti, integrique et in- corrupti pecuniis auimi testimonio munitus. 8. Diacorius eligi debet non minor viginii quinque annuis, etl ipse speclate virginitatis, quique unius tantum mulieris, ejusque modestissim», vir sit aut fuerit : sitque immunis a culpa omnis prohibiti facti, integri prztterea et incorrupti pecuniis animi testimonio munitus. 9. Subdiaconus eligatur non minor viginti annis, secundum predictas constitutiones; prohibeinus vero in reliquum designationes intra hunc terminum ὅρον τοῦτον yttpovov[ac * &vorov γὰρ μετὰ τὴν χει- B factas : absurdum enim fuerit post designationem ῥοτονίαν, πρὸς γαμικὰς ἔρχεσθαι συναφείας. V. Αναγνώστης ἸΧχειροτονείσθω, ἀφ᾿ ὅτου οὖν χρόνου δύναται καὶ ἑπίσταται ἀναγινώσχειν. ια. άλτης χειροτονείσθω ἀφ' ὅτου οὖν χρόνου xat αὐτὸς δύναται φάλλειν. (β’. El ἀναγνώστης δευτέραν γαμετὴν ἀγάγηται, 34 πρώτην μὲν, χήραν δὲ, f) διαζευχθεῖσαν ἀνδρὸς, 3| τοῖς νόµοις, f) τοῖς ἱεροῖς xavóotv ἀπηγορευμένην, µηχέτι εἰς ἄλλον ἐκχλησιαστικὸν βαθμὸν mpobat- γέτω. 20 ΙΥ.. Ὥσπερ χληριχὸν otov δήποτε βαθμοῦ, ἐπὶ χρἠ- µασι προδάλλεσθαι οὐκ ἀνεχόμεθα, οὕτως οὐδὲ ξενοδό- xov, f| πτωχοτρόφον, f| νοσοχόµον, f| ἄλλου οἵου δήποτε C εὐαχγοῦς οἴχου διοικητην, f| οἷον δήπητε ἐχχλησιαστι- χὸν φρόντισµα χειρἰξοντα. El δὲ τοῦτο γένηταί ποτε, Χα ὁ διδοὺς, xat ὁ λαµθάνων, xat ὁ µεαίτης τῆς ἱερο- σύνης, ἤτοι τῆς ἐμπιστενθείσης αὐτῷ ofa; δήποτε διοιχῄσεως γυμνωθήσεται,τῶν δὲ δόµων [[.δεδοµένων] ἐχδιχουμένων τῷ εὐαχεῖ τόπῳ, οὗτινος τὸ τοιοῦτο πρόσωπον τὴν χειροτονίαν, φροντίδα, Ἡ διοίχησιν ἔ αθεν.Εἰ δὲ χοσμιχὸς f] ὁ λαθὼν, f| μεσίτης γενόµε- ν2ς, τὸ δοθὲν διπλοῦν ἀπαιτηθήσεται, xal ἀποχατα- σταθἠσεται τῷ εὐαχεῖ τόπῳ οὗ τὸ τοιοῦτο πρόσωπον τὴν χειροτονίαν f) «hv φροντίδα ἔλαθεν. ιδ. Elcg κληριχὸς οἱουδήποτε βαθμοῦ, ἡ διοικητὴς :εὐαγοῦς τόπου πρὸ τῆς χειροτονίας πιστευθείσης αὐτῷ D οἰασδήπονε διοιχῄσεως ἢ φροντίδος, ?) μετὰ ταῦτα βουληθῇ τι τῶν ἰδίων πραγμάτων προσαγαχγεῖν τῇ ἐχ- κλησίᾳ &v f| χειροτονεῖται, fj τῷ τόπῳ οὗτινος τὴν διοίνησιν Ἱ τὴν φροντίδα ἀναδέχοται, οὗ µόνον οὐ χωλύοµμεν τοῦτο γίνεσθαι, ἀλλὰ xal μᾶλλον ἐπιτρέ- ποµεν. ιε’. θεσπίζοµεν ἐὰν ἐπίσχοπος µεσιτευόντων τινῶν ἓν χρυσίου χαταδολῆ χειροτονηθῇ, xai τὸν διδόντα xai τὸν λαμθάνοντα, xai τὸν μεσιτεύοντα τῆς ἱεροσύνης f| τῆς τοῦ κλήρου τιμΏς χατὰ τοὺς ἱεροὺς κανόνας ἀποχινεῖσθαι, τὸ δὲ ὑπὲρ ταύτης τῆς αἰτίας δοθὲν τῇ Ἐχκλησίᾳ ἑκείνῃ ἐχδικείσθω Tic ἠδου- λήθη τὴν ἱεροσύνην ὠνήσασθαι οἱ δὲ χοσμιχὸς cfr ὁ ὑπὲρ ταύτης τῆς alslag τι λαθὼν, 7) µέσος τῷ venire ad copulas nuptiales. 10. Lector designetur ab eo tempore, quo novit et potest legere. 11. Psaltes designetur ab eo tempore, quo canere noveril. 12. Quod si lector secundam uxorem duxerit, aut primam quidem, sed aut viduam aut a viro separa- tam, aut aliquam denique cujus nuptiz legibus, aut sanctis canonibus prohibite sunt, nunquam postea ad alium aliquem ecclesiasticum gradum promoveas tur. , 15. Quemadmodum clericum cujuscumque gradus. sit non permittimus pecunia data designari; sic neque xenodochum, aut ptochotrophum, aut noso. comum, aut alicujus denique venerabilis loci prz- fectum, aut quodcunque ecclesiasticum munus suse tinentem. Quod si vero id contigerit, et qui dedit ei qui accepit pecuniam, et mediator sacerdotii, aut quavis alia administratione ipsi concredita priva- bitur, iis quze data sunt venerabili loco vindicatis, cujua talis persona, aut designationem, aut curam, aut administrationera accepit. Si vero laicus sit acceptor aut sequester pecunie, ejus quod datum erit duplum repetetur; et restituetur venerabili loco, cujus talis persona designalionem aut curam ac- cepit. 14., Si quis clericus cujuscunque gradus, sive ad- ministrator venerabilis loci, vel ante designationem vel concreditam ipsi qualemcunque adminisiratio- nem aut curam, vel postea voluerit aliquid οκ pro- priis facultatibus conferre in ecclesiam in qua de- signatus est, aut locum cujus administrationem aut curam suscepiL; non solum non prohibemus id fleri, sed etiam adbortamur. 45. Jubemus ut si episcopus mediantibus aliqui- bus ad pecunis pensionem designatus sit, et is qui dedit, et is qui accepit, et sequester removeantur a sacerdotio, vel a cleri honere, secundum sanctos canones. Quod autem talem ob causam datum est, ecclesie illi vendicetur, cujus sacerdotium mercari voluit. Si vero laicus sit, qui talem ob causam ali- quid accepit, aut qui mediator in hoc negotio fuit, 483 CONSTANTINI PORPHYROGENITI ΔΝΛ pecunie date in duplum repetitionem csse vo- A πράγµατι γενόμενος, τὰ δοθέντα πράγματα ἓν 5.72.0 jumus. TITULUS IX. De officio episcoporum, presbyterorum, diaconorum,et in genere omnium ecclesiasticorum et monacho- rum. 1. Deo amantissimos episcopos nulla ratione tutores aut curatores qualiscunque personz feri . permittimus. 9. Presbyteros, et diaconos, et hypodiaconos solo agnationis jure ad tutelam aut curatelam vocatos liturgiam suscipere permittimus. 9. Episcopum aut ceconomum, aut alium cleri- cum cujuscunque gradus, aut monachum, conduc- torem exactoremve publicorum vectigalium, aut alienarum facultatum et domus curatorem, aut pro- . curatorem in litem, ut sponsorem fleri non per- mittimus. . 4. Amantissimos Deo episcopos, proprias relin- quere ecclesias, et in aliorum provincias abire ve- tamus. Si vero necessitas aliqua id exegerit, non aliter quam cum litteris beatissimi ipsorum patriar- εἶνα aut metropelit:e auj principali mandato id fa- cianl, ita quidem, ut nec illis episcopis, qui sub beatissimo Constantinopolitano episcopo et patriar- cha sunt, liceat sine ipsius permissu aut nosLro jussu in regiam urbem venire : nam si etiam hoc inodo episcopus qualiscunque fuerit, excesserit, non amplius uno anno ecclesiam suam relinquat, epi- 8copos vero qui in regiam urbem (ita ut dictum es!) venerint, ex quacunque fucrint dioecesi, ante omnia abire jubemus ad beatissimum Constantinopoleos archiepiscopum el patriarcham, atque, ita ad no- stram venire serenitatem. Quicunique'autem contra constitutionem hanc nostram excesserint, aut supra definitum anni spatium, tempus aliquod extra pro- priain Ecclesiam fecerint, primum quidem non sub- ministrari sumptus ab ceconoinis ejus Ecclesia ipsis volumus, deinde significari ipsis per litteras sacer- dotum quibus parent, ut ad proprias Ecclesias re- deant ; et ipsi quidem episcopatu removeantur, sen- tentia et judicio proprii archiepiscopi. Alii vero in ipsorum locum ex praesentis legis vi et potestate ἀπαιτεῖσθαι αὐτὺν χελεύομεν. ΤΙΤΛΟΣ ’. Περὶ τῶν ἁρμοξζόντων ἐπισκόποις, καὶ πρεσέυ-. τέροις, καὶ διαχόνοις, καὶ dz oe πᾶσιν ἐχκ.λη- σιαστικοῖς καὶ μογαχοῖς. α. Τοὺς θεοφιλεστάτους ἐπισχόπους ix μηδενὺς νόµου ἐπιτρόπους f| χουράτορας οἵου δῄποτε προσ- ώπου γίνεσθαι συγχωροῦμεν. β’. Τοὺς πρεσθνυτέρους xaX διαχόνους χαὶ ὑποδια- χόνους τῷ δικαίῳ xal µόνῳ τῆς συγγενείας εἰς ἔπι- εροπὴν f| χουρατορίαν χαλουµένους τὴν λειτουργ/2» ὑποδέχεσθαι συγχωροῦµεν. Y. Ἐπίσχοπον f| οἰχονόμον, 1) ἄλλον χληρικὸν οἵου δήποτε βαθμοῦ f) μοναχὸν, ἑχλήπτορα ἣ ἆπαι- τητην δημοσίων συντελειῶν, f) μισθωτὺν τελῶν, 7| ἀλλοτρίων κτήσεων χουράτορα xai οἵχον 7| évtoj.:a δίχης, ἢ ἐγγυητὴν γίνεσθαι o0 συγχωροῦµεν. ὃ. Τοῖς θεοφιλεστάτοις ἐπισχόποις τὰς οἰχείας χαταλιμπάνειν ἐχχλησίας, καὶ εἰς ἄλλων ἑταρχίας παραγίνεσθαι ἁπαγορεύομεν * εἰ δὲ ἀνάγχη τις ἆπαι- τεῖ, μὴ ἄλλως Ἡ μετὰ γραμμάτων τοῦ µαχαριωτά- του αὐτῶν πατριάρχου ἡ µητροπολίτου f) χατὰ Baot- λικην δηλαδὴ χέλενσιν, τοῦτο ποιείτωσαν, οὕτω μµέν- τοι γε, ἵνα μτδὲ ἐχείνοις τοῖς ἐπισχόποις, οἵτινες ὑπὸ τὸν μακαριώτατον ἐπίσχοπον Κωνσταντινουπὸ- λεως xai πατριάρχην εἰσὶν, ἐξείη ὀίχα ἐπιτροπῖς αὑτοῦ Ἱ ἡμετέρας κχελεύσεως χατὰ τὴν βασιλίδα C πόλιν ἐλθεῖν' εἰ γὰρ χαὶ χατὰ τὸν τρόπον τοῦτον ἐπίσκοπος οἷος δήποτε ἀποδημήσει, μὴ πλέον ἑνὺς ἐνιαυτοῦ τὴν lólav χαταλιµπανέτω Εκκλταίαν. Τοὺς δὲ ἐπισχόπους τοὺς χατὰ τὴν βασιλίδα πόλιν, ὡς εἴρηται, παραγενοµένουςιοἵας δήποτε εἶεν διοικήσεως πρὸ πάντων ἀπιέναι πρὸς τὸν μαχαριώτατον ἀρχι- επίσχοπον Κωνσταντινουπόλεως χαὶ πατριάρχην, xal οὕτως δι) αὐτοῦ πρὸς civ ἡμετέραν εἰσιέναι γαλη- νότητα. Τοῖς δὲ παρὰ ταύτην ἡμῶν τὴν ξιατύπωσιν ἀποδημοῦσιν, fj ὑπὲρ τὸν ὁρισμὸν τοῦ ἐνιαυτοῦ χρό- νου ἔξω τῆς ἰδίας Εκχλησίας ποιοῦσιν, πρῶτον μὲν μὴ χορηχεῖσθαι παρὰ τῶν. οἰχονόμων τῆς ἰδίας "Ex- χλησίας Samávag, ἔπειτα δὲ ὑπομιμνήοχεσθαι ab- τοὺς διὰ γραμμάτων τῶν ἱερέων ὑφ᾽ ob; τελοῦσιν, "ὥστε ἐπανελθεῖν εἰς τὰς ἰδίας ἐχχλησίας, ἑαυτοὺς creentur : eadem hac lege obtinente et in clericos D μὲν τῆς ἐπιακοπῆς ἐξωθεῖσθαι γνώµη xat χρίσει cujuscunque gradus fuerint aut ministerii. καὶ δοκιµασίᾳ τοῦ οἰχείου ἀρχιερέως * ἑτέρους δὲ ἀντ᾽ αὐτῶν &pelvoug χειροτονεῖσθαι χατὰ «την τοῦ παρόντος νόµου δύναμιν, τούτον αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τῶν κληρικῶν κρατοῦντος οἰουδήποτε βαθμοῦ εἷεν ἢ [f. οἱ] &v ὑπηρεσίᾳ. 5. Episcopos οἱ presbyteros prohibeuus, ne a sancta communione quenipiam excludaut, non pro- bata causa propter quau ecclesiastici canones illud lieri jubent. Si quis autem contra praedicta, a sacra communione quempiam excludat, ille quidem quo- niam injuste a communione exclusus est, solutus excommunicalione a superiore sacerdote, comnu- nione dignus habebitur : qui vero euin excominuni- care ausus fuit, omnibus modis a secerdote cui .su- best, excludetur a comniunione quanto tempore ipsi visum fuerit, ut qua injuste fecit, juste erga se fieri &'. Toug ἐπισκόπους xai πρεσθυτέρους, ἆπαγο" ρεύοµεν, pt χωρίζειν τινὰς τῆς ἁγίας σοινωνίας πρὶν ἡ αἰτία δειχθείη δι’ ἣν οἱ ἐκχλησ:αστιχοὶ xavó- νες τοῦτο γενέσθα; χελεύουσιν. El δέ τις παρὰ ταῦτα τῆς ἁγίας Χοινωνίας τινὰ χωρίσοι, ἑχεῖνος μὲν ὡς ἄδιχος [f. ἀδίχως] ἀπὸ τῆς Χοινωνίας ἑἐχωρίσθτ, λυόμενος τοῦ χωρ.αμοῦ ὑπὸ τοῦ µείζυνος ἱερέως τῖς ἁγίας ἀξιούσθω χοινωνίας ' 6 δὲ χωρίσαι τολµὴσας, πᾶσι τρόποις ὑπ) τοῦ μείζονος ἱερέως τῆς ἁγίας ἁξιον- σθω κοινωνίας, ἐφ᾽ 600v χρόνον ἐχεῖνος συνίδοι ἵνα ὅπερ ἀδίχως ἐποίησεν, διχαίως ὑπομείνῃ. θεσπίζοµεν xal 485 DELECTUS LEGUM. 486 ποὺς χληριχοὺς τοὺς U:' ἑτέρᾳ ἐνορίᾳ τεταγµένους, A patiatur. Jubemus etiam, ne clerici sub alio terri- μηδαμῶς παρὰ γνώµην τοῦ οἰκείου ἐπισχόπου ἢ µη- τροπολίτου εἰς ἑτέραν ἑνορίαν µεταπίπτοντας, T ἐν Εχχλησίᾳ χαταλέγεσθαι, ἢ χειροτονίαν ἀναδέχεσθαι. Ἐκ γὰρ τοῦ μὴ τὰ τοιαῦτα παραφυλάττεσθαι, πολ- λῆς ἀταξίας xal πλάνης πολλαὶ τῶν Ἐκχλησιῶν ἔπλη- ρώθησαν. El δέ τις φωραθείη τὴν παροῦσαν διάταξιν ἀθετῶν, εἰ μὲν τὴν οἰχείαν ἑνορίαν ἀπολιπὼν ἐν Ex£- pa µόνον χαταλεγῇ ᾿Εχκλησίᾳ ἡηδένα βαθμὸν χειρο- τονίας προσλαθώὼν, ἑπαναστρέφεσθαι τοῦτον εἰς τὸν οἰχεῖον ἐπίσχοπον, τῆς ὑπερορίου Ἐκκλησίας ἓν f χαὶ ἁπ᾿ ἄρχης χατελέγη ἐλαυνόμενον * εἰ δὲ xal χει- . ροτονίαν προσείληφε, τοῦτον ἐπὶ τριετίας τῆς λει- τουργίἰας ἀργοῦντα µένειν, τὸ λοιπὸν ἐπὶ τῇ χρίσει τοῦ οἰχείου ἐπισχόπου τὴν αὑτοῦ συγγνώµην χατα- λιµπάνεσθαι, c. "Osa πράγματα ἔσχεν ὁ ἑπίσχοπος πρὸ τῆς ἐπισχοπῆς, δωρεῖται χαὶ Σχποιεῖται ὡς θέλει, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ διατίθεται εἰς αὑτά. "Oca δὲ ἐκτήσατο μετὰ τὴν ἐπισχοπὴν, τῇ Ἐκχλησίᾳ αὐτοῦ διαφέρει, χαὶ οὐδὲ διατίθεται εἰς αὐτὰ, εἰ μὲν ἄρα ἀπὸ vo- νέων f| θείων f| ἁἀδελφῶν αὐτοῦ εἰς αὑτὸν περιτΏλθον. ὅ. Τοὺς πρεσθυτέρους xaY διχκόνους xal ἀναγνώ- στας, xai ψφάλτας οὓς πάντας χληρικοὺς καλοῦμεν, πράγματα oft δῄποτε τρόπῳ εἰς τὴν αὑτῶν δεσπο- τείαν περιελθόντα, ἔχειν ὑπὸ τὴν ἰδίαν ἐξουσίαν προστάττοµεν χαθ) ὁμοιότητα τῶν ἰδιοχτήτων πεχου- λίων, χαὶ δωρεῖσθαι κατὰ τοὺς νόμους xai ἐπ᾽ αὐτοῖς διατίθεσθαι, κἂν ὑπὸ τὴν τῶν γονέων εἰσὶν ἐξουσίαν, οὕτω μέντοι, ὥστε τοὺς τούτων παΐῖδας, ἡ τούτων μὴ ὑπόντων, τοὺς γονεῖς αὐτῶν, τὸ νόμιμον µέρος χοµἰζεσθαι. η. Ὁ μέλλων εἰσιέναι Ev µοναστηρίῳ, διατιθέσθω τὰ xa0' ἑαυτὸν πρὸ τῆς εἰσόδου αὐτοῦ, ἐπεὶ mposxu- ϱεὔται τῷ μοναστηρίῳ πάντα τὰ αὐτοῦ, xüv μὴ ῥητῶς φῄσειεν εἰσάγειν αὐτὰ, καὶ οὐχ ἔτι ἔσται κατ) οὐδένα τρόπον χύριος αὐτῶν». 0'. Ὁ ἐπὶ παιοὶ µονάσας, δύναται καὶ μετὰ τὸ µονάσαι, Σιελεῖν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ τοῖς ἰδίοις παισὶ, φυλάττων ἑαυτῷ ἓν µέρος, ὃ xal τῷ μοναστηρίφ ἁρμόζει ' ἐὰν δὲ ἀδιάθετος τελευτήσῃ, τότε οἱ μὲν παῖδες αὐτοῦ λήψονται «b ἐξ ἁδιαθέτου, toot ἔστι τὸ Φαλχίδιον, xai τὸ λοιπὸν δίδοται τῷ µοναστη- ρίῳ. v. Ἐὰν μοναχὸς κατα)λείφῃ τὸ ἴδιον μοναστήριον καὶ εἷς ἄλλο ἕλθῃη, e τινα πράγµατα Ev τῷ καιρῷ καθ) ὃν τὸ µοναστήριον χαταλέλοιπεν ἔχειν φανείη, τῷ πρώτῳ τῷ µμοναστηρίῳ iv ᾧ ἑξαρχῆς εἰσῆλθε, «0222 διαφέρειν κελεύομεν, ια. Tot; εὐλαδεστάτοις πρεσθυτέροις xat διακό- νους, εἰ εὑρεθῃ ἐν [f. εὑρεθεῖεν] ὑπὲρ χρηματιγῆς αἰτίας ψευδοµαρτυρήσαντες, μὴ μέντοι γε ὄρχῳ τὸ Φεῦδος βεθαιωσάµενοι, τούτους ἀρχέσει ἀντὶ βασά» 49V, ἐπὶ τρεῖς ἐνιαυτοὺς χωρίζεσθαι τῆς θείας ὑπ. τρεσίας. χαὶ µοναστηρίοις παραδίδοσθαι’ εἰ δὲ xat τοὺς φεύδη [f. τῷ φεύδει] τὸν ὄρχον προσέθεσαν, ὁ χανὼν αὐτοὺς προεξέχοψε τῆς ἱεβοσύνης * ἁλλ' οὕτω μὲν χρηματικῆς δίχης προχειµένης. Ὑπὲρ δὲ ἐγχλη- torio colloeati contra voluntatem proprii episcopi aut metropolitae in aliud territorium venientes, aut in Ecclesiam allegantur, aui suffragia accipiant. Namque propter, hiec non observata multze Ecclesiae confusionibus et erroribus impletzsunt. Si quis vero deprelensus fuerit hane constitutionem violasse, siquidem proprium territorium relinquens, in aliam tantum Ecclesiam allectus fuerit, nullum adhuc gra- dum suffragiis adeptus, ad proprium episcopum re- dire debebit, expulsus et Ecclesia in quam initio allectus fuerat. Si vero et suffragium aliquod acce- pit, hunc per trieunium a liturgia vacare, et in reliquum pro judicio episcooi sui ipsius veniam exspectare jubeuius. 6. Quaeunque quidem bona episcopus habuit aute episcopatum, ea et donare, ct alienare, et de iis dis- ponere, prout velit potest. Quacunque autem acqui- sivit post episcopatum, ea in Ecclesiam confert, neque disponere potest, siquidem a parentibus aut patris aut fratribus ipsius ad ipsum devoluta sunt. 1. Presbyteros, et diaconos, et lectores, et psal- (3$, quos omnes clericos vocamus, bono quz qua- Jicunque modo ad ipsorum dominiuin pervenerunt, habere ipsos in propria potestate decernimus ad si- militadinem privatorum peculiorum, eaque donare secundum leges, ct de iis disponere, quamvis in parentum polestale sint, possint : ita quidem ut ipsorum liberi, aut illis non exstantibus, parentes illorum legitimam partem auferant. - 8. Monasterium intraturus, de omnibus rebus suis ante introitum disponat, quia monasterio de- dicatus omnia sua, tametsi id verbis non expres- sum fuerit, secum infert, neque amplius ulla ratione exsistit dominus illorum. 9. Monachus factus, qui liberos habet, potest etiam postquam factus est, facultates suas dividere filiis suis, reservans sibi unam partem, qu» et mo- nasterio competit. Si vero intestatus decesserit, tunc quidem liberi ejus ab intestato capient nimirum Falcidiam, ct reliquum dabitur monasterio. 10. Si monachus relicto proprio monasterio in aliud se contulerit, si qux bona illo tempore, quo monasterium reliquerit, liabuisse compertus fue- rit, ea monasterio , in quo initio fuit tradi jube» mus. | 41. Religiosissimis presbyterorum et diacono- rum, siquidem inventi fuerint in pecuniaria causa falsum testimonium dixisse, mendacium tamen ju- rejurando non confirmantes, pro poena sufliciet, in triennium divino ministerio prohiberi, et in. mona- sterium includi : quod si mendacio jurejurandum adjunxerint, canon ipsos sacerdotio privat, idque si proposita causa pecuniaria fuerit, obtinebit. Si vero in criminalibus causis falsum testimonium 481 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 488 dixerint, manifestum est eos, uti divinis canonibus A ματικῶν alcuov el Ψευδομαρτυρίαν εἴποιεν ἔγγρο- definitum est, omnino a clero excludi. 49, Gentiles, Judzi, et hzeretici, neque militare, neque ullum in republica munus obire possunt ; sed exirema infamia afficiuntur. 45. In clerum allecti, et monachíco habitu as- : sumpto, si postea ordinem suum deserverint, et se in laicos reformaverint ; neque militare, neque pu- blicum obire possunt, sed simili cum przdictis con- tumelia afficiuntur. 44. Qui solitariam et monasticam vitam elegerunt, neque tutelam gerunt, neque causas aliorum agunt, ne quidem si necessarii fuerint, neque nisi propriam causam eamque unicam agere possunt, idque con- sensu ejus cui subsunt. 15. Monasteria et 'ecclesi: ac prxterea metro- poles et episcopatus, non subjacent aut privatae ser- vituli aut publicze : sunt euim ex omnibus selecti Deo, quemadmodum Levitica tribus juxia legem mosaicam ab omni ministerio exempta eral. Si quae vero inevitabilis et publice conduceus necessitas coegerit, quie et hos proprie salutis causa ad wini- sterium aliquod vocet ; per ejus loci episcopos, et non per laicos omnino hoc ministerium subire cogeu- tur. 16. Quod si quis dum divina mysteria aliaque sacra ministeria celebrantur, sanctam intrans ec- clesiam vel episcopis vel clericis aliisque ministris ecclesiw aliquid inferat injuri:e, jubemus ipsum tor- mentis subjici et in exsilium milti : si vero et ipsa divina mysteria cultumque turbaverit, vel celebrare prohibuerit, capite puniatur. ldem est et in litaniis, in quibus episcopi aut clerici inveniuntur : nam si injuriam tautum fecerit, verberatus exsiliotradatur : si vero eas concusserit, capite plectatur. ποιῄσει, βασάνοις xal ἑξορίᾳ παραδοθῇ' εἰ δὲ xai τὸν ὑπομείνῃ. 17. Omnibus laicis interdicimus litanias facere sine sanctissimis episcopls, el religiosissimis cle- ricis. Qualis enim est litania, in qua sacerdotes nou inveniuntur, neque consuetas preces faciunt. Sed et venerandas cruces, cum quibus in litaniis egrediuntur non alibi quam in venerabilibus locis D deponi volumus, et si quando necessitas exegerit, ut litani:x perficiantur, tunc solum illas venerabiles cruces capere eos qui solent illas ferre, et cum episcopo ac clericis litanias perficere jubemus. 19. OEconomos, xenodochos, nosocomos, et pto- chotrophios aliosque venerabilium locorum admini- stratores, aliosque omnes clericos, jubemus de admi- nistrationibus ipsis creditis, apud proprium episco- pum cui subjacent, respondere, rationesque admi- nisrationis sux ex anlmi sui sententia conlicere, prout exiguntur, σάµενοι, 650v ὅτι, ὡς τοῖς θείοις ὥρισται xavóa:, τοῦ χλήρου ἀπογυ μνοῦνται. ιβ’. Ἕλληνες, xai Ἰουδαῖοι, καὶ αἱρετικοὶ, οὔτε στρατεύονται, οὔτε πολιτεύονται, ἀλλ' ἑσχάτως ἁτι- μοῦνται. ιΥ’. Οἱ τῷ κλήρῳ κατειλεγµένοι, xo τῷ μοναχινῷ σχήµατι τελειωθέντες, εἶτα τὴν οἰχείαν τάξιν λι- πόντες, xal εἰς λαϊχους μµετασχηµατισθέντες, οὔτε στρατεύονται οὔτε πολιτεύονται, ἀλλὰ τοῖς πρθοε.ρτ- µένοις ὁμοίως ἀτιμοῦνται. ιδ. Οἱ τὸν μονήρη βίον ἑπανῃρημένοι, οὔτε ἐπι- τροπεύουσιν, οὔτε δίχας ἑτέρων λέγουσιν, οὗ δ ἂν - συγγενεῖς εἶεν, οἱ τὰς δίχας ἔχοντες, πλὴν ὑπὲρ τῆς ἰδίας xai µόνον μονῆς, xai τότε συνέσει τοῦ ἡγου- p.évov. t'. Τὰ μοναστήρια xal αἱ ἐχχκησίαι καὶ πρὸς τούτων αἱ μητροπόλεις χαὶ ἐπισχοπαλὶ, οὐχ ὑπόχεινται οὔτε ἰδιωτικῇ ἀγγαρείᾳ, Άτοι δουλείᾳ, οὔτε δηµοσίᾳ * ἀφαίρημα γάρ εἰσιν &x πάντων οὗτοι τῷ θεῷ, xa0á- περ ἡ Λευῖτι φυλῆ κατὰ τὸν Μωσαϊχὺν vópov, πάσης ἀτελὴς ἂν λειτουργίας. El 66 τις ἁπαραίΐτητος xai χοινωφελῆς χρεία κατεπείγῃ, xai τούτους διὰ τὴν οἰχείαν σωτηρίαν πρὸς λειτουργίαν τινὰ καλοῦσαν διὰ τῶν χατὰ τὸν τόπον ἐπισχόπων, à οὗ διὰ λαϊκῶν ὅλως τὴν τοιαύτην δονυλείαν τελέσουσιν. te". EU τις τῶν θείων µνοτηρίων, 7) τῶν ἄλλων ἁγίων λειτουργιῶν ἐπιτελουμένων, Ev ἁγίᾳ εἰσελθὼν ἐχχλησίᾳ, ἡ τῷ ἐπιτχόπῳ f| τοῖς χληρικοῖς, 7) τοῖς ἄλλωις ὑπηρέταις τῆς ἐχχλησίας Ὀθρεώς τι ἐπάγο,, κελεύομεν «οῦτον βασάνους ὑπομεῖναι, χαὶ εἰς ἐς- ορίαν πεμφθήῆναι. Ei δὲ xol αὐτὰ τὰ θεῖα pivot pa xai τὰς θείας λειτουργίας ταράξοι, ἡ ἐπιτελεῖσθαι χωλύσοι, χεφαλιχῶς τιµωρείσθω΄ τούτου αὐτοῦ xai ἐπὶ ταῖς λιταῖς, ἓν alg ἐπίσχοποι f| κληριχοὶ εὑρί- σχονται, φυλαττοµένου ' ἵνα εἰ μὲν Ὀθριν τις µόνον λίτον {[[. λιτὴν] διασκεδάσει χεφαλιχὸν κχίνδννον ve. Πᾶσι τοῖς λαϊκοῖς ἁ παγορεύομεν, λιτὰς ποιεῖν, δίχα τῶν ὁσιωτάτων ἐπισχόπων xal τῶν ὑπ' αὐτοὺς εὐλαθεστάτων χληρικῶν. Ποία γάρ ἔστι λιτὴ ἐν ᾗ ἱερεῖς οὐχ εὑρίσχονται, xal τὰς συνήθεις οὗ τελοῦσιν εὐχὰς, ἀλλὰ xai τοὺς τιµίους αταυροὺς ps0" ὧν ἐν ταῖς λιταῖς ἐξέρχονται, μὴ ἀλλαχόσε πλὴν εἰ μὴ ci- αγέσι τόποις ἀποτίθεσθαι, χα) εἴποτε χρεία χαλέσει λιτὰς ἐπιτελεῖσθαι, τότε µόνον τοὺς αὐτοὺς τιµίους σταυροὺς λαμθάνειν τοὺς εἰωθότας φέρειν αὐτοὺς, καὶ μετὰ τοῦ ἐπισχόπου xal τῶν χληριχῶν τὰς λιτὰς ἐπιτελεῖσθα.. ιη’. Τοὺς οἰκονόμους, xai ξενοδόχους, xat νοσοχό- µους xal πτωχοτρόφους, xal τοὺς τῶν ἄλλων εὐαγῶν οἴχων διοιχητὰς, xaX τοὺς ἄλλους ἅπαντας v)vprxous, κελεύομεν ὑπὲρ τῶν ἐμπιστευθεισῶν αὐτοῖς διοινή- σεων, παρὰ τῷ ἰδίῳ ἐπισχόπῳ ᾧ ὑπόκεινται, ἁτο- κρίνεσθαι, xai τοὺς λογισμοὺς τῆς Χαρδίας [f. ot- χείας] διοικήσεως πληροῦσθαι xal εἰσπράτις- σθαι. 459 ΤΙΤΛΟΣ l'. Περὶ τάξεως xal κριτηρίω»γ. a'. θεσπίζοµεν κατὰ τάξιν τὰ χριτήρια γνωρίσε- σθαι χαὶ διὰ “άξεως συνἰστασθαι. Ὥσπερ γὰρ οὐδέν ἐστιν ἄλλο Ev αἰσθητοῖς xai ἐγχοσμίοις ἄνευ ποσότη- τος χαὶ ποιότητος, οὕτως οὐδὲ χριτῄήριόν ἐστιν ἄνευ τούτων τῶν δύο γενῶν. Tfj γὰρ ποσότητι ἡ τάξις τῶν προσώπων; ἡ δὲ ποιότης τὴν ἄλλην τοῦ δικαίου ἓμ- φανίζει δύναμιν. "Οταν δὲ τάξις καὶ δικαιοσύνη ἢρ- µοσται xal ἐξ ἀμφοῖν περαιωθῇ ἡ ἀλήθεια, δικαίως λέγετᾶι τὸ δίκαιον ἀποδοθῆναι. Ὅταν δὲ χωρὶς τάξεως χἂν τῆς ἀληθείας ἐπ'τύχῃ, οὗ δικαίως τὸ δίχαιον λέγεται ἁποδοθῆναι. B. Πᾶν κριτήριον συνίσταται Ex τε προχαθεζο- µένων xai συγχαθεζοµένων, xat ix τῶν προϊσταμέ- νων, xai τῶν διχαζοµένων, ἡ δι ἑαντῶν ἡ δι΄ ἔντο- λέων, οἷς ὁ νόμος δίδωσι τὴν ἑἐξουσίαν. Y'. Διαφορα) δὲ τῶν κριτηρίων δύο. τὸ μὲν γὰρ διὰ µόνων τῶν νόμων πρόεισι, τὸ δὲ διὰ χανόνων ᾿ ἔστι δὲ καὶ τρίτη διαφορὰ, τὸ ἐξ ἀμφοῖν, Ex. τε τοῦ νόµου xal τοῦ χανόνος, φημὶ , συνιστῶσα xav διορί- ζουσα. ὃ. Ἐκχλητός ἐστιν ἔγχλησίς τινος τῶν χριθέντων, χατά τινος Χρίνοντος ὡς μὴ καλῶς χριθέντος, xal πᾶτα μὲν ἔχχλητος, xai ἔγχλησις, οὐ πᾶσα δὲ ἔΥχλη- σις xat ἔνχλητος. Διαιρεῖται γὰρ τὸ τῆς ἐγχλήσεως ὄνομα, εἴς τε τὴν λεγοµένην ἔχχλττον, xal εἰς τὴν à pyhv ἔχουσαν ἔγχλησιν. ε’. Τὸ αὑτοχρατορ.χὸν χαὶ βασιλικὸν χριτήριον ἐχχλήτῳ οὐχ ὑπόχειται, οὐδὲ ἀναψηλαφᾶται ὑπὸ ἑτέρου ἀλλ' ὑφ) ἑαυτοῦ ἀεὶ ἑπαναχρίνεται, χαθὰ xal ὁ θεόπτης Μωῦσης τὸ ἑπαναχρίνειν τὰς κρίσεις els νόµον ἔθετο. ς’. Τὸ τοῦ πατριάρχου κριτ{ριον ἐχχλήτῳ οὐχ ὑπόχειται, οὐδὲ ἀναφηλαφᾶται ὑφ' ἑτέρου ὡς ἀρχὴ xai αὐτὸ τῶν ἐχχλησιαστικῶν χριτηρίων. Ἐςξ αὐτοῦ γὰρ πάντα τὰ ἐκχλησιαστικὰ χριτήρια xa εἰς αὐτὸ ἀναλύει xal ἀναστρέφεται ' αὐτὸ δὲ οὔτε Ex τινος οὔτε πρὸς ἕτερον * τοιοῦτον γὰρ ἡ ἀρχὴ, ἑπαναχρί- νεται δὲ πνευματιχῶς χαὶ αὐτὸ 0g' ἑαυτοῦ. QU. Ἡ τοῦ ἐπόρχου ψῆφος ἐχχλίτῳ οὐχ ὑπόχει- ται, πλὴν ὑπὸ µόνον τοῦ βασιλέως. DELECTUS LEGUM. 490 TITULUS X. De judiciorum ordine, et judiciis. 1. Decernimus ut ordine judicia procedant et constituantur : namque ut in rebus sensibilibus ui- hil sine quantitate et qualitate creatum est, sic ne- que judicium sine duobus his consistit ; quantitati enim tribuitur ordo personarum; qualitas vero ju- stitiz potentiam ostendit, Quotiescunque autem ju- stitia cum ordine conjuncta esl, et ex utrisque ve- ritas definitur, merito Juste jus redditum dicetur : Si vero sine ordine processerit, tametsi a veritate non aberraverit, non dicetur juste jus redditum. 2. Omne judicium constat ex prosidibus, 3556680” ribus, circumstantibus et litigantibus, vel per se vel per procuratores quibus facultas jure tributa est. 9. Judiciorum differentie dux suut : quoddam enim solis legibus regitur, quoddam canonibus : est et tertium genus quod ex utrisque et legibus et ca- nonibus constituitur. 4. Appellatio est provocatio alius de quo judicium latum est contra aliquem judicum, tanquam eon bene judicaverit. Et omnis quidem appellatio est provocatio, non omnis vero provocatio est appella- tio. Dividitur enim provocationis vocabulum et ia illam quz dicitur appellatio, et in inagistratum ha- bentem provocatiouem. 5. (b. 1. $ 1. ff. a. quib. app. non licet.) Impe- | rialis et principalis sententia appellationi non $ub- jacet, neque ab alio retractatur nisi 4 se ipso : quemadmodum et sacer Moses, retractaudi judicia . potestatem ad legen: retulit. 6. Patriarchae sententia appellationi non subjacet, neque retractatur ab alio, utpote Ecclesiastici — judicii princeps : ex ipsa eniin omnia ecclesiastica judicia, et in ipsam resolvuntur οἱ revertuntur : ipsa vero neque ab aliquo, neque ad aliquem re- fertur, ipsa est enim princeps; retractatur vero spiritualiter ipsa a se ipsa. 7. (L. un. ff. de off. przf. pret. etl. vin. C. de episc. audientia.) Α praefecti praetorio sententia non appellatur, nisi ad solum principem. Y. Ἡ τοῦ χοιαίστωρος φῆφος, ἐχχλήτῳ οὐχ ὑπό- D — 8. Quiestoris sententia appellationi non subjacet. χειται, ἀλλὰ xai αὑτὴ ὑπὸ τοῦ βασιλέως póvou σχοπεῖται' εἰ γὰρ χαὶ τῇ τάξει πρότερον τὸ τοῦ ἐπάρχου χριτήριον, ἀλλ οὐδὲν ἄτοπον τὰ Ex μιᾶς ἀρχῆς προερχέµενα, τάξει μὲν ἀλλήλων προέχειν, μὴ δεῖσθαι δὲ ἕτερον ἑτέρου πρὸς διόρθωσιν. θ’. Τὰ γὰρ ἀρχοντιχὰ χριτήρια ἐχχλήτῳ ὑπόχειται, xai ἀναφψηλαφᾶται ὑπό τε τοῦ βασιλέως, ὑπό τε τοῦ πατρ:άρχου, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τοῦ ἑπάρχονυ καὶ τοῦ χοια(- στωρος” ὅσον γὰρ π/ῥῥω ἀφίσταντιι τῆς ἀρχῆς, τοσοῦτον πλείονος xai τῆς βοηθείας, xal πλειόνων . τῶν διορθουµένων χαὶ ἀναψηλαφώντων δέονται. V. θεστίζοµεν τοὺς περιφανεστάτους ἡμῶν πα- τριχίους, καὶ δη καὶ τοὺς µεγαλοπρεπεῖς πρωτοσπα- θαρίους, δι’ ἐντολέως τὰς χρηματιχἁάς ἀγωνίζεσθαι PATROL. Gs. CXII. sed et ipsa a solo imperatore examinatur : tametst cnim ordine prior praefecti sententia, nihil tamen absurdi fuerit, ea qux ab uno principio proficiscun- tur, ordine quidem alterum ab altero procedi, non iudigere autem alterum alterius correctione. 9. Przsidales sententi» appellationi subjacent, reiractanturque et a. principe, et a patriarcha, sed et a prefecto et quastore : quanto enim longius absunt a principe, tanto majore auxilio et plurium correctione retractioneque indigent. 10. Decernimus et clarissimos nostros patricios, et magnificos protospatharios, per procuratorem pecuniarias quidem causas agere posse, non autem 16 491 CONSTANTINI PORPHYROGENITI - 492 criminales, sive ipsi aliis sive alii ipsis controver- A δίχκας, ἀλλ' οὐχὶ τὰς ἐγκληματικὰς, εἴτε xat! αὐτῶν, siam movere velint. Atque illud etiam del(ininits, non solum ne cum judicantibus praesidibus sedere ipsis liceat, quando ipsorum causa examinatur, sed ne quidein astare : utrinque enim periculosa res est, ab altera quidem parte sublimitas dignitatis contu- melia afficitur, ab altera autem parte judicium pa- rum decora inzqualitate coutaminabitur : vcl astante illa cujus causa agitur, vel in consessu judi- cuu sedente, ut potior esse videatur. Post magnifi- cenüssimos autem protospatharios, licentia sit omnibus vel per se ipsos, vel per procuratores cau- sam suam agere. 41. Neminem in ecclesiastico aliquo gradu con- stitutum, vel episcopum, vel presbyterum, vel dia- conum, vel quemvis alium ex catalogo sacerdotali volentem vel invitum, saxcnlaribus judiciis sisti sus- tinemus. Si enim quis aliquem ecclesiasticorum invitum ad ssculare judicium trahat, a nostra sere- nitate competentem sustinebit eoercitionem. Si vero aliquis sacerdotum szculari judicio se stiterit, aut etiam prior ipse sententiam illic latam ecclesiastico auditorio pretulerit; tametsi sibi jus inde reddi putei, 4 sacris canonibus condemnatur : ubi enim dignus essei consequi qux desiderat, qui ab initio controversixw a divinis decretis contumelia dignus judicatus sit. 12. Amantissimos Deo episcopos nemo pr:xsidum cogat ad judicium venire, ut testimonium dicant : sed judex mittat ad ipsos aliquos ex personis qui In ipsius ministerio sunt, ut, prout sacerdotes decet, coram Deo dicant qux noverunt. 15. Amantissimos Deo episcopos in nulla pecu- miaria causa ad civilem presidem aut militarem invitos venire principali jussione concedimus. Sed praesidem qui id vel scripto vel sine scripto man- dare ausus fuerit post cinguli aut dignitatis utique privationem vigioti auri multari jubemus, darique eas Ecclesiz, cujus episcupus ad ipsum venire coa- ctus fuit. 14. Accusationem sacerdotis nemo laicorum pra- sidum instituat, nisi majestatis crimen accusatio contineat. TITULUS XI. De contrahendis εἰ dirimendis sponsalibus, deque pupillis sponsalia contrahentibus, ac leinde peni- tentibus. 4. Sponsalta Christianorum contrabuntur ab iis qui primes sunl ztatis, post annum septimuni, et éeinceps ; tam contrahentium voluntate, quam pa- rentum et propinquorum consensu : siquidem legi- Wme contraxerint, nec sint ex earum personarum numero, quas prohibitae sunt : lioc est, contraliuti- tur per arrhas, sive per hypobola (1), sive per scri- pturas. D παρ᾽ ἑτέρων ἄγονται, εἴτε χαὶ xa0' ἑτέρων αὐτοὶ χινεῖν βούλονται, χαὶ τοῦτο δὲ αὐτοῖς ἁφορίζομεν, τὸ μήτε συγχαθῄσθαι τοῖς διχάζουσιν ἄρχουσιν, ἠνίχα ἡ αὑτῶν ἑἐξετάζεται δίχη, ἀλλὰ μηδὲ παρεστάναι πᾶἀλιν * ἑκατέρωθεν γὰρ τὸ πρᾶγμά ἐστιν ἐπισφαλές. Διὰ μὲν γὰρ θατέρου, τὸ ὑφηλὸν ἀξίωμα ἑνυθρίζεται, διὰ 65 τοῦ ἑτέρου, τὸ δικαστήριον εἰς ἀσχημοσύνην ἀνισότητος περιίσταται, τοῦ μὸν τῶν διχαζοµένων παρεστῶτος, τοῦ δὲ τῇ τῶν κριτῶν συνεδρία τὸ πλέον΄ ἔχειν ἐνδειχνυμένου, [ιετὰ δὲ τοὺς µεγαλοπρεπεστά- τους πρωτοσπαθαρίους. ἅπασιν ἄδεια ἔστω βουλο- µένοις xal δι ἑαυτῶν διχάζεσθαι, xaX ἑντολέας προ- θάλλεσθαι. ια’. Οὐδένα τῶν ἐχχλησιαστιχῶν βαθμῶν, ἢ ἐπίσχο- πον, f] πρεσθύτερον, ἣ διάχονον, Ἰἁπλῶς τινα τοῦ χα- ταλόγου τοῦ ἱερατιχοῦ, ἄχοντα f| ἑχόντα χριτηρἰο:ς χοσμιχοῖς παρἰστασθαι ἀνεχόμεθα. El. γὰρ ávovxá τις ἄγοι τινὰἁ τῶν ἐκχλησιαστικῶν πρὸς χριτήριον χοσμικὸν, παρὰ τῆς ἡμετέρας γαληνότητος τὴν πρέ- πουσα» ὑποστήσεται πα[δευσιν ' εἰ δὲ ἐἑχὼν ὁ ἱερα- τιχὸς τῷ χοσμιχῷ κριτηρ/ῳ παραστῇ, 7] xaX πρῶτος τὴν ἐχεῖθεν κρίσιν τοῦ ἐχκλησιαστιχοῦ ἀχροαττρίου προτιµήσαιτο, οὗτος xàv ἐχεῖθεν νοµίσῃ τὸ δίχαιον λαθεῖν, ὑπὸ τῶν ἱερῶν κανόνων καταδικάζεται: ποῦ Y&p ἄξιος τυχεῖν ὧν ζητεῖ, ὁ τὴν ἀρχὴν τοῦ ἀγῶ- vog ἀπὸ τῆς τῶν θείων θεσμῶν κχαταθαλλόμενος ὕθρίως. ιβ’. Τοὺς θεοφιλεστάτους, οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων ἀναγχάσει εἰς δ.καστήριον παραγενέσθαι, δοῦναι µαρτυρίαν, ἀλλ ὁ δικαστῆς πεµπέτω πρὸς αὐτοὺς τινὰς ἐκ τῶν προσώπων τῶν ὑπηρετουμένων αὐτῷ, ἵνα κατὰ τὸ πρέπον ἱερεῦσιν ἑνώπιον Θεοῦ εἴπωσιν ἃ γινώσχουσιν. tY'. Τοὺς θεοφιλεστάτους ἐπισχόπους ὑπὲρ οὐδε- μιᾶς χρηματικῖῆς αἰτίας πρὸς ἄρχοντα πολιτικὸν ἣ στρατιωτιχὸν ἄκοντα παραχενέσθαι f) παρἰστασθαι δίχα βασιλικΏς χελεύσεως συγχωροῦμεν ἀλλὰ τὸν ἄρχοντα τὸν εἴτε ἐγγράφως εἴτε ἀγράφως τοῦτο προσ- τάξαι τολμῆσαντα μετὰ τὴν τῆς ζώνης ἤτοι τοῦ ἀξιώματος τὴν ἀφαίρεσιν εἶκοσι χρυαίου λιτρῶν ποινἣν καταθάλλειν κχελεύομεν τῇ Ἐχχλησίᾳ $4 ὁ ἐπίσχοπος, ἀχθῆναι f) παραστΏναι προστετάχθη. ιδ’. Κατηγορία» ἱερέως οὐδεὶς τῶν ἐν τῷ λαϊχῷ χατειλεγμένων ἀρχόντων οὐδεμίαν διχάζειν πλὴν εἰ χαθοσιώσέως ἔγχλημα 7) χατηγορίαν περιέχει, | ΤΙΤΛΟΣ ΙΑ’. Περὶ συστάσεως µγνηστείας, καὶ «ὐσεως αὐτῆς, xul περὶ ὀρφανῶν μνγηστευοµένωγ, καὶ µεταμε- Aovuéror. a'. Συνίσταται µνηστεία Ἄριστιανῶν ἐπὶ τοῖς εν πρώτῃ ἡλικίᾳ ἀπὸ ἑπταετοῦς χρόνου, xal εἰς τὸν ἑξῆς, Éx τε τῆς τῶν μνηστευομένων ἀρεσκείας, xal τῆς ἐχ γονέων xal συγγενῶν αὐτῶν σνναινέσεως, ἐὰν οἱ συναλλάσσοντες νοµίµως συναλλάσσωσι, xax μὴ ὧσιν ix τῶν κεχωλυµένων , τουτέστε, δι ἀῤῥαθώνων , ἤγουν ὑποθόλων, ἢ δι’ ἐγγράσων. (1) ld. est, incrementa dotis, ante nuptias promissa. 493 DELECTUS LEGUM. 404 β’. EL δὲ δόξῃ τὸν διδόντα τὸν ἀῤῥαθῶνα διαστρἐ- A — 2. Quod si visum fuerit ei, qui arrham dedit, di- yat, καὶ ih συναλλάξαι, ἀπόλλειν αὐτὸν “ὃν ἆῤῥα- θῶναᾳ. Υ’. Εἰ δὲ τὸ µέρος τῆς χόρης θελἠσῃ διαστρέφαι, xai μὴ συναλλάξαι, παρεχέτω διπλοῦν τὸν ἀῤῥα- θῶνα, τουτέστιν αὑτὸν τὸν ἁῤῥαθῶνα, καὶ ἄλλο τοσοῦτον. δ’. EL δὲ ἐγγράφως στιχήσει τις, χαὶ δύξει διαστρέ- dat, χατὰ τὸ ἔγγραφον αὐτοῦ ἀπολογήσεται τῇ χόρῃ. ε’. El δὲ τὸ µέρος τῆς χόρης χωρὶς αιτίας vópup γνωριζοµένης δοχιµάνει διαστρέψαι, τὸ αὐτὸ µέτρον, ὅπερ ἐγγράφως ἐχεῖνος ὡμολόγησε, παρεχέτω τῷ μνηστευσαμένῳ, μετὰ χαὶ τῆς παρ αὐτοῦ γενομένης ὁμολογίας, xaX ἁπαλλασσέτω. vertere, nec perficere contractum, arrham ipse amittat. $. Sin puelle pars divertere, nec contrahere vo- luerit, arrham duplam praestet, hocest, arrham ip- sam, et alterum tantum. 4, Quod si quis interveniente scriptura rem per- egerit, et divertere visum fuerit: secundum id quod scriptura continetur, puellz satisfaciet. 9. At si. puelle pars absque causa lege cognita divertendum statuit, eamdem summam, cujus ille nomine per scripturam cavit, sponso prazstet, una cum cautione ab ipso exposita, et a contractu dis- cedat. c". Ei 66 τις ὁρμάσηται χόρην, xaY ἴσως διὰ µῖσος, B 6.Si quis autem puellam petierit, et fortassis ex ἡ τρόπον τὸν οἱονδήποτε, ὑπερτίθεται ποιῆσαι τὸν χάµον, ἕως δύο ἑτῶν ὑποχεῖσθαι τὴν χόρην ἐχδέχε- σθαι αὐτὸν, xat μετὰ τοῦτο ἵνα διαμαρτύρηται αὐτῷ τὸ µέρος τῆς χόρης, ποιῆσαι τὸν Yápov. Καὶ εἰ μὲν χαταδέξεται" ἀπείτοιγε ἄδειαν ἔχειν τὴν χόρην ζευ- χθῆναι Ψτινι βούλεται, ἐγχρατοῦσαν καὶ ἄἅπερ ἔλαθεν ἐχ τοῦ μνηστευθέντος αὐτῇ. — Q. El δὲ εἰσὶ παῖδες μὴ ἔχοντες γονεῖς, εἴτε παλι- χάριον, εἴτε κοράσιον, xaX ἐξ ὑποθολῆς τινων ἑποίη- σαν µνηστείαν, χαὶ ὕστερον µετενόησαν, ἕως τοῦ πεντεχαιῥεχάτου χρόνου ἄδειαν ἔχειν ἀναλῦσαι τὸ συνάλλαγμα ἁζημίως, ὡς ὁρφανῶν αὐτῶν ὄντων, xoi μὴ Ὑινωσχόντων τὰ συμφέροντα αὑτοῖ;. El δὲ εἰς ἡλικίαν ἔλθωσι, ὡς φρόνησιν ἔχοντες, set τι ποιῄσωσιν, οὐχ ἔχουσιν ἄδειαν τοῦ λοιποῦ διαστρᾶ - φαι. ΤΙΤΛΟΣ 18’. Περὶ γάμων ἐπιτεζραμμένων xal κεκωλυμέγων, . πρώτου καὶ δευτέρου, ἐγγράφου καὶ ἀγράφου. α’. Συνίσταται γάμος Χριστιανῶν εἴτε ἐγγράφως, εἴτε ἀγράφως, μεταξὺ ἀνδρὺς wal vuvatxbe, τοῦ εἶναι thv ἡλιχίαν πρὺς συνάφειαν ἡρμοσμένην, τοῦ μὲν ἀνδρὸς, àv πεντεχαιδεκαετοῦς χρόνου’ τῆς δὲ γυναιχὸς, ἀπὸ τρισχαιδεχαετοῦς χρόνον, ἁμφοτέρων (ελόντων, καὶ τῆς τῶν γονέων συναινἑσεως προηχο»- μένης. P. Κεχώλυνται δὲ, ὅσοι ἐκ τ.ῦ ἁγίου xal σωτη- ριώδους βαπτίσματος ἀλλῆλοις προσηνώθτσαν τουτ- έστιν, ἀνάδοχος ix τῆς τοιαύτης θυγατρὸς , xal τῖς ταύτης μητρός. Ὡσαύτως ὃδ καὶ ὁ αὐτοῦ υἱὸς, ix της τοιαύτης µττρός. Καὶ ὅσοι ἓξ αἵματος συγγενεῖς [al. συγγενείἰα:] ἀλλήλοις γνωρίζονται, τουτέστι γο- vil; πρὸς τέχνα, ἁδελφο) πρὸς ἀδελφὰς, xal τὰ τού- των τέχνα, οἱ λεγόμενοι ἑξάδελφοι, xat οἱ ἓξ αὐτῶν ξικτόµενο: παῖδες xoi µόνον. Καὶ ὅσοι ἐξ ἐπιγαμίας Γνωριζόμενοι συγγενεῖς, πατρωὸς εἰς προγόνην, πεν- θερὸς πρὸς νύμφην, πρόγονος εἰς μητρυιὰν, ἀδελφὸς πρὸς νύμφην, ἤγουν γυναῖχα ἁδελφοῦ. ᾿Ομοίως παττρ χαὶ υἱὸς πρὸς μητέρα καὶ θυγατέρα, δύο Αδελφοὶ εἰς δύο ἁδελφάς. Ἔτι δὲ καὶ ὅσοι ἐξ ἑνὸς Ἀναδόχου διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ἀνεγεννήθησαν odio, vel alio quocunque modo nuptias exsequi su- persederit : ad biennium puella tenetur, hominem ul exapectet, quo decurso, testationem pnella pars interponat, ut nuptias exsequatur. Ac siquidem pa- ruerit, recte est : sin autem, puelle facultas esto nobendi cui volet, ea quoque rctinenti, qux a spouso consecuta fuit. 1. Quod si pueri sunt parentibus orbati, sive masculus, sive puella, et hortatu ac suggestione. quorumdam sponsalia contraxerunt, quorum post- ea ponituit : ad decimum quintum annum usque licentiam habeant citra poenam rescindendi contra- cium, ot qui pupilli sint, nec quid ipsis expediat, intelligant. Ad pubertatem vero si pervenerint, et aliquid peregerint : tanquam intelligentia przditi, nullam ex eo tempore diverteudi facultatem ba- beant. TITULUS XII. De nuptiis concessis et prohibitis, primis ac secun- dis, interveniente scriptura, vel xon interveniente contractis. 4. Nuptize Christianorum vel interveniente scriptura vel citra scripturam contrahuntur inter virum et mulierem, ita ul aetas apta sit ad copulationein ; viri quidem, ab anno quintodecimo; mulieris au- tem, ab auno decimotertio : utrisque volentibus, et parentuni consensu pr:zcedente. D 2. Contrahere prohibiti sunt, quotquot ex sacro et salutari baptismate sibi invicem conjuncti sunt : lioc est, susceptor arcetur ab ejusmodi filia et, ip- sius matre. Similiter et filius ipsias, ab ejusmodi matre. Tum quotquot ratione sanguinis esse inter sc propinqui agnoscuntur, hoc est, parentes eum liberis, fratres cum sororibus, et horum liberi, qui fratrum liberi dicuntur, et qui ex his dumtaxat gi- gnuntur liberi ; tum quotquot ex affinitate cognati agnoscuntur ; vitricus cum privigna, socer cum nuru, privignus cum noverca, frater cum fratria, id est, uxore fratris. Similiter pater et filius cum matre. ' 30 filia, duo fratres cum duabus sororibus. Praeterea qui per unum susceptorem ex sancto baptismate renati sunt. fratres spirituales, lioc. est, masculus 495 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 496 et puella. In. omnibus hisce modis nec sponsalia ΛΑ ἀδελφοὶ Tvzupatuxo!, τουτέστ, παλιχάριον xal xo- contrahantur. 5. Interveniente scriptura nuptix contrahuntur, per comprehensum scripto dotale instrumentum, factum sub tribus fide dignis testibus, secundum ea, qui recens a nobis pie sanciuntur : ita ut in eo maritus de accepta dote integra caveat, deque certa et omnis imminutionis experte dotis custodia sive conservatione; una cum ea summa, qua forte illi dotis augende nomine ab ipso data vest : ascri- bendo denique in hoc instrumento, quod ab eo ex- ponitur, liberorum non exstantium casu. Scolium. Casus non exstantium liberorum, est pars quarta -dotalis hypoboli, sive dotis auctae, Exempli causa. Dos mulieris viginti libras sunto. Promissum mu- lieri a marito hypobolum vel incremeutum dctis, libre decem. Utraque permista fiunt libra trigiuta. Harum triginta librarum pars quarta sunt librz sep- tem semis. lgitur a marito preter hypobolum, hie quoque libre septem semis exiguntur. Quo fiet, ut inter eos instrumenta tria confician- tur: duo quidem pro dotis syngraphis, tenoris ejus- deu ; tertium vero, quod uxori a marito exponitor. Nec stipulato promittetur aut conscribetur a marito donatio propter nuptias, qua dotis ad ipsum allatz summam «quet. 4. Quod si fato. mulier absque liberis ante mari- tum defuncta fuerit, quartam ille dumtaxat partem totius (ut dictum est) ab se cautz dotis lucri sui nomine retinet, ac reliquam ejusmodi dotis partem quariam cum semisse vel ex suprenia voluntate mulieris hzeredibus restituat, vel aliis ejus h:zredi- bus, qui ad successionem ab intestate vocantur, reddat. 5. Sin maritus antc conjugem suam sinc liberis decesserit, consimiliter illa prztter integram caute sibi dotis restitutionei eliam partem quartam do- tis ipsius ex relictis a marito suo omnis generis re- bus sive benis nomine casus non exstantiuim libero- rum pro lucro suo capiet : et omne, quodcunque superest, patrimonium ejus, vel ad h:redes ex su- prema ipsius voluntate, vel ad cos, qui ab intestato ei succedunt, perveniet. 6. Quod si liberis exstantibus, ante conjugem suam maritus decesserit : uxor, id est, eorumdem liberorum mater, in potestate sua tam dotem ipsam, quam universum mariti patrimonium retineat, οἱ universam domus ipsa curam et administrationem geret, ubi palam descriptionem publicam fecerit, hoc est, inventarium totius, quod a marito suo re- linquitur, patrimonii ; et omnis generis facultatum, adjectis eidem descriptioni vel iuventario cunctis etiam bonis suis dotalibus, et iis, qu:e in rebus ex- γα dotem constitutis habet : quz quidem extrado- valia. demonstrare per elficaces probationes debet, ea 8e scilicet in viri sui domum attulisse, jamque post mortem illius exstare; non habentibus ejus li- ῥάσιον. tr τούτοις πᾶσι τρόποις [al. τόποις] μηδὲ µνηστεία γενέσθω. Y'- Ἔγγραφος [al. ἐγγράφως] Ὑάμος συνίσταται δι ἐγγράφου προιχῴου συµόδολαίου, ὑπὸ τριῶν ἀἆξιο- πίστων μαρτύρων, κατὰ τὰ παρ ἡμῶν ἁρτίως εὖ- σεδῶς νομοθετούµενα" ὥστε bv. αὐτῷ ὁμολογεῖν τὸν ἄνδρα τὴν τε ἑντελῆ τῆς προιχὸς οἰχείωσιν, χ.ὶ ἁδιάπτωτον xal ἀμείωτον αὐτῆς παραφυλαχὴν xal συντἠρησιν, μετὰ καὶ τῆς, ὡς εἰχὸς, παρ αὑτοῦ ἓν ἐπαυξήσει ἀποχαρισθείσης αὐτῇῃ ποσότητος, Ev vpa- φομένον iv τῷ παρ) αὐτοῦ ἑκτιθεμένῳ συμέολαίῳ χάσσου ἐξ ἁπαιλίας. Σχό.ιογ. Τὸ ἐξ ἀπαιδίας xáccov, τέταρτον µέρος τοῦ προι- χῴου ὑποδόλου ἑστίν. Ὡς ἐν ὑποθέσει λάγομεν Ἔστιν ἡ προὶς τῆς Υυναιχὸς, λίτραι x'* τὸ δὲ ὑπε- σχεθὲν παρὰ τοῦ ἀνδρὺς τῇ γυναιχὶ ὑπόδολον, λίτραι V. ᾽Αμϕότερα μιγνύμενα Ὑίνονται λίτραι λ. Τὸ τέταρτον τῶν τριάχοντα Ὑίνονται λίτραι ἑπτὰ Άμισν. Ἀπαιτεῖται ὁ ἀνῆρ ἔξωθεν τοῦ ὑποθόλου xal ταύτας τὰς ἑπτὰ ἥμισυ λίτρα:. Τριῶν δηλονότι συµθολαίων μεταξὺ αὐτῶν προερ- xopévov* δύο μὲν ἀντὶ συγγράφων τῆς προικὸς ἰσοδυνάμων * τοῦ δὲ ἑτέρου παρὰ τοῦ ἀνδρὸς πρὺς τὴν γνναῖχα ἐχτιθεμένου. Καὶ μὴ ἑπερωτᾶσθαι ἢ χαταγράφεσθαι παρὰ τοῦ ἀνδρὸς ἱσόμετρον τῆς εἰσαγομένης αὐτῷ προικὺὸς προγαμιαίἰαν δωρεάν. 6. Καὶ εἰ δεῆσει τὴν γυναῖχα παίδων ἄνεν πρὸ τοῦ ἀνδρὸς τελευτῆσαι, τετάρτην μοῖραν χαὶ µόνον C ἐκ πάσης, ὡς εἴρηται, ὁμολογηθείσης παρ᾽ αὑτοῦ προιχὸς εἰς ἴδιον xépboc ἐγχρατεῖν αὐτὸν, xai τὸ ὑπόλοιπον ἡμισυτέταρτον µέρος τῆς τοιαύτης προι- xbe Ἶεἰς τοὺς Ex τελευταίας αὐτῆς βουλήσεως xAn- ῥρονόµους ἀποχαθίστασθαι, f) εἰς τοὺς ἐξ ἁδιαθέτου χαλουμένους αὑτῆς κληρονόμους ἀπολίδοσθα:.. ε’. EL δὲ ὁ ἀνὴρ πρὸ τῆς ἰδίας γυναιχὸς παίδων ἑχτὸς ἀποθιώσει, ὁμοίως πρὸς τῇ ἑντελεῖ ἁποχατα- στάσει 51]; ὁμολογηθείσης αὐτῇ προιχὸς, xa* τέταρτον µέρος tf; τοιαύτης προικὸς Ex τῶν ἐγχαταλειφθέν- των τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς παντοίων πραγμάτων im ὀνήματι χάσσου εἰς χέρδος οἰχεῖον λαμθάνειν αὐτὴν, καὶ την περιττενοµένην ἀνδρφαν [αἱ. αὐτοῦ] ἅπα- σαν ὕπαρξιν f| εἰς τοὺς Ex τελευταίας αὐτοῦ βουλη- σεως, f, εἰς τοὺς ἐξ ἁδιαθέτου αὐτοῦ χληρονόμους D περιέρχεσδαι. ς᾿. El δὲ παίδων ὑπόντων ὁ ἀνῆρ πρὺ τῆς οἰχείας γαμετῆς τελευτήσει, τὴν γυναῖκα, ἤγουν τὴν τῶν αὐτῶν τέχνων μητέρα, ἐγχάτοχον τῆς τε προιχὸς αὐτῆς xat ἀνδρῴας ἁπάσης ὑπάρξεως εἶναι, xal αὖ- την τὴν πᾶσαν τοῦ οἴχου ποιεῖσθαι φροντίδα τε χαὶ διοίχκησιν, προδήλως δηµοσίαν ἀναγραφὴν ποιουµένης αὑτῆς, Ἠτοι ἱμθέντον πάσης τῆς καταλιμπανοµένης ὑπὸ του ἀνδρὸς αὑτῆς παντοίας ὑπάρξεώς τε xal περιουσίας, συγκειµένων ἓν τῇ τοιαύτῃ ἀναγραφῇ xat τῶν προιχιµαίων αὑτῆς πραγμάτων, xai ἃ ὄπεισιν αὐτῇ xai ἐν ἐξωπροίχοις, ὀφειλούσης αὐτῆς τὰ ἑξώπροιχα δεῖδαι δι ἑνεργῶν συστάσεω», ὡς ταῦτα εἰσήγαγεν ἓν τῷ οἴχῳ τοῦ ἀνδρὸς atf", xal φαίνονται μετὰ τὴν αὐτοῦ τελευτὴν, μὴ δυναµένων ΄ 491 DELECTUS LEGUM. A98 τῶν αὑτῆς τέχνων ἀντιχαθίστασθαι αὑτῇ, f] ἐπιζητεῖν A beris, in quo resistant, vel paten:m ab ea substan- παρ᾽ αὐτῆς πατρῴαν ὑπόστασιν ' τοὐναντίον μὲν οὖν καὶ πᾶσαν τιμὴν, καὶ ὑπαχοὴν, κατὰ τὴν τοῦ θεοῦ ἐντολὴν, προσαγόντων αὐτῇ ὡς µητρί. προδήλως ὀφειλούσης αὐτῆς, χαθὼς πρέπει γονεῦσι, τὰ τέκνα, ἐχπαιδεύειν τε, xal γαμοστολεῖν, χαὶ προῖκα ἔπιδι- δόναι, χαθὼς ἂν βουληθείη. ζ. El. δὲ συμθῇ αὑτὴν εἰς ἕτερον περιελθεῖν συν- οιχέσιον, ἄδειαν ἔχειν τὰ τέχνα αὐτῆς παρεᾷν αὐτὴν, xai πάντα τὰ πατρφα αὐτῶν πράγµατα ἀνελλιπῶς χοµίζεσθαι, τὴν εἰσενεχθεῖσαν παρ᾽ αὐτῆς τῷ πατρὶ αὐτῶν προῖχα xaX µόνον, σὺν τῇ ἀποχαρισθείσῃ παρ᾽ αὑτοῦ ἓν ἐπαυξήσει τῆς προικὸς αὑτῆς δωρεᾷ, παρ- έχοντας αὐτῃ. η’. El δὲ παίδων ὑπόντων fj, Yuvh πρὸ τοῦ ἰἱδίου ἀνδρὸς τελευτήσει, τὸν ἄνδρα αὐτῆς, Ίγουν τὸν πα- τέρα, τῶν τέχνων αὐτῶν, ἐγχάτοχον τῆς τε προιχὸς αὐτῆς, καὶ τῆς bv ἐξωπροίχοις πάσης αὐτῆς ὑπάρ- ξευς εἶναι, ὡς ὑπεξυυσίων αὐτῶν τυγχανόντων, xat αὐτὸν τὴν πᾶσαν τοῦ ofxou ποιεῖσθαι φροντίδα τε xai διοίχησιν, μὴ δυναµένων τῶν τέχνων αὐτοῦ &v- τικαθίστασθαι αὐτῷ, 7| ἐπιζητεῖν παρ᾽ αὐτοῦ μητρῴαν ὑπόστασιν * τοὐναντίον μὲν οὖν χαὶ πᾶσαν τιμὴν, xai ὑπαχοὴν, χαθὼς ἁρμόζει γονεῦσι, προσαγαγόντων αὐτῷ, xxt& τὸ γεγραμμένον' « Ἐν ἔργῳ χαὶ λόγῳ τἶμα τὸν πατέρα σου xai τὴν μητέρα σου, ἵνα ἐπέλθῃ σοι εὐχὴ παρ αὐτῶν.» Εὐχὴ γὰρ πατρὺς στηρίνει οἴχους τέχνων' χατάρα δὲ μητρὸς ix- ριζοῖ τὰ θεμέλια. Δι αὐτῶν γὰρ ἐγεννήθησαν, xaX τί ἀνταποδώσουσιν αὐτοῖς, χαθὼς αὑτοὶ ἐχεί- C νοις ; Ταῦτα γὰρ xal Παῦλος ὁ ἁπόστολος βε- θαιῶν, Eon ε Τὰ τέχνα, ὑπαχούετε τοῖς Υγονεῦσιν ὑμῶν * τοῦτο γάρ ἐστι δίχαιον. Οἱ γονεῖς, μἣ παρορ- Υίξετε τὰ τέχνα ὑμῶν, ἀἁλλ᾽ ἐχτρέφετε αὐτὰ kv παι- δείᾳ xat νόμῳ [α{.νουθεσἰᾳ] Κυρίου. » 0', El δὲ συμθῇ καὶ τοῦτον εἰς ἕτερον περιελθεῖν [a!. συμόῇ αὐτὸν εἰς ἕτερον ἐλθεῖν] συνοικέσιον, τῶν τέχνων αὐτοῦ ἀνηλίχων τυγχανόντων, ἀμείωτα παρ᾽ αὐτοῦ τὰ µητρῴα, φυλάττεσθαι πράγματα. V. EL δὲ τῆς ἑννόμου ἡλιχίας ταῦτα ὑπάρχουσιν, εἰ θέλωσιν, ἁδ'ασχέπτως τὰ τοιαῦτα αὐτῶν πρά- γµατα παρέχεσθαι αὑτοῖς. ια’. El δξ θελήσει ἐκ τοῦ ἀνδρογύνου εἴτε ὁ ἀνὴρ, eive dj Yuvh, χωρὶς δευτερογαµίας ix τῶν ἰδίων τέχνων ἀπαναχωρῆσαι, ἀνηλίχων αὐτῶν τυγχανόν- των, μὴ ἔχειν αὑτοὺς ἄδειαν τοῦτο πρᾶξαι, ἀλλὰ τὴν τούτων ποιεῖσθαι φροντίδα τε χαὶ διοίχησιν, χαθὼς εἶπεν ὁ Απόστολος, ὅτι « Χήρα ἔχουσα τέχνα 1 ἔγγονα, µανθανέτω πρῶτον τὸν ἴδιον οἶχον εὐσεθεῖν. Τοὔτο γάρ ἐστιν ἀποδεκτὸν ἑνώπιον τοῦ Θεοῦ. » (β’, El δὲ τῶν ἐντελῶν clot τὰ τέχνα, xat εἰς βίον περιηλθον, χαὶ δύνανται τὴν ἰδίαν διοίχησιν ποιεῖν, χαὶ θελήσει τις ἐχ τῶν Ὑονέων ἁπαναχωρῆσαι ἐξ αὐτῶν, ἓπ᾽ ἁδείας ἔχειν τὸ τοιοῦτον πρὀσωπον μετὰ τὴν τῶν ἰδίων πραγμάτων ἑἐγχράτησιν, xal ἑνὸς παιδὸς μοῖραν λαμθάνειν αὑτὸν, πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν τέχνων. tiam reposcant : sed potius e contrario nullum non honorem eL obedientiam, juxta Dei preceptum, ei tanquam matri deferentibus ς cum interim haud dubie debeat ipsa, veluti parentes decet, educare liberos , et collocare nuptum, et dotem constituere, prout ipsa voluerit. 7. Jam si contigerit ad aliud eam matrimonium transire, facultatem liberi ejus habeant, eam dimit- tendi, et omnia paterna bona sua, nullis deficien- tibus, recipiendi : modo solam dotem ab ipsa patri eorum allatam, una cum donatione, quam in eam dotis augendze causa contulit, matri przstent. 8. Si vero liberís exstantibus, ante maritum suum mulier decesserit : maritus ejus, hoc est, ipsorum liberorum pater, tam dotem , quam omnia bona in rebus extra dotem positis constituta, sua in pote- state retinebit, cum et illi patris adhuc iu pote- $late sint : qui curam domus, et administrationem universam geret, nullam liberis facultatem haben- tibus adversandi patri, vel maternam ab eo sub- stantiam reposcendi : sed e contrario potiusomnem honorem et obedientiam, sicuti parentihus conve- nit, ei tam verbis, quam ipsa re defere «tibus, se- cundum id, quod perscriptum legimus :« Tam faeto, quam verbis honora patrem tuum, matremque tuam : ut ab eis votum super te Veniat.» Quippe vo- tum patris liberorum familias fulcit, et exsecratio matris fundamenta earum radicitus evertit. Nam eorum procreati sunt opera, et quid eis reddent ejusmodi, quale consecuti sunt ab ipsis? Hzc enim et Paulus apostolus confirmans, dixit : Vos, liberi, parentibus vestris obedite. Nam hoc fieri par et dquum est. Vos, parentes, ne provocate liberos ve- siros ad iram, sed eos in doctrina. et lege [al. mo- nitis] Domini educate. » : 9. Quod si usuvenerit ut hic etiam ad alterum matrimonium progrediatur liberis adhuc impube- ribus, materna illorum bona citra decrementum et imminutionem ab eo custodiantur. 10. Sin ztatem legitimam attigerunt , citra deli- berationem ipsis ea bona, si quidem ita voluerint, exhibeantur. 41. Quod si conjugum alteruter, sive maritus, sive uxor, absque secundo matrimonio suis a liberis secedere voluerit, iis necdum adultis : nullam id agendi licentiam habeat, sed eorum curam et ad- ministrationem suscipiat, quemadmodum Apostolus ille dixit : « Vidua, quz liberos aut nepotes habet, primum discat in propriam domum pietatem exer- cere. Nam id acceptum est coram Deo. » A 19. Si vero liberi plenam et perfectam ad zetatem pervenerunt, et ad tractanda vitze negotia se contu- lerunt, jamque sux administrationi obeundz suf- ficiunt, et parentum alteruter ab eis secedere vo- luerit : ejusmodi persona licentiam: habeat, ut prse- ter rerum suarum retentionem, etiam unius ex liberis portionem, pro numero liberorum, accipiat. 499 45. Si vero quis ob arctam rerum suarum condi- A tionem, vel humilitatem, cum existimatione quadam, et interveniente scriptura, nuptias exsequi ne- queat : etiam citra scripturam matrimonium contra- hitur sine dolo malo, contrahentium personarum et parentum earum consensu : sive hoc iu ecclesia per benedictionem, sive coram quinque amicis no- tum fiat. Sed et quilibet mulierem liberam in do- mum suam deducens, et administrationem ei fami- lis sue committens, etin carnales cum ea cem- plexus veniens, citra scripturam matrimonium cum ea contrahit. 14. Quod si nullis ex ea liberis susceptis, eam expellere conatus fuerit e contubernio suo, sine causa legibus approbata : preter restitutionem ea- rum rerum quas ipsa, ceu credi par est, ad eum attulit; quariag quoque bonorum suorum partem ei dabit. 15. Quod si quis inopi mulieri matrimonie legi- timo conjunctus fuerit, et maritus absque liberis et intestatus decesserit 5 accipiet uxor de mariti bo- nis, nomine casus liberorum non exstantium, par- lem quartam, pro mariti facultatibus, ad decem usque libras. Quod si mariti facultates ez sint ut quarJa pars decem libras excedat, nullam ea licen αυ babeat amplius capiendi quam illas decem libras, ut ante diximus : et qua reliqua sunt, ad ma- riii heredes ab iniestato; vel, iis non exstantibus, ad fiscum pervenient. 16. Secunda nuptiz contrabuntur a personis non prohibits, sive in scriptis, sive citra scripturam, jn hune modum, Siquidem liberis careant, citra disceptationem juxta modos superius expositos con- trabant. | 17. Sin persona secundas nuptias contrahens, liberos habet ; non liceat ei secundze personae plus, quam unius ex]liberis de priori matrimonio sus- cepti por&onem, ex bonis suis quocunque largitio- nis modo, donare. Consimiliter et in muliere, que secundo sc nuptum colloeat, idem hoc observetur : »imirum ea duodecim mensium tempus, a morte prioris mariti, servante. 48. Quod si boc tempore necdum finito secundas $ nuptias transierit, infamis erit : nec a marito priori quidquam ullo modo luerabitur. At vero si prastitutum, ceu diximus, temporis spatium servet : dotem suam accipiet, una cum donatis ei forte re- bus dotis augendm gratia. Eodem modo maritus quoque secundas ad nuptias sese conferens, nibil ab uxore priori consequetur. Quod si exstent im- puberes liberi, tantisper eorum res ipse eustodiet, donec adulti facti fuerint. 19. Sin jam adoleverunt, ab eo ipso tempore s!a- üm eis ip solidum bona materna tradantur. 20. Quod si subolem ex altera coujugt suscepe- CONSTANTINF PORPHYROGENITI 500 ιΥ’. El δὲ xaxX στένωσιν ?) διὰ ταπείνωσιν μὴ ὃυ- νηθῇ τις εὐπρολήπτως xai ἐγγράφως ποιῆσαι Ὑάμον, καὶ ἀγράφως [al. ἄγραφος]| συνίσταται γάμος ἀδόλως, συναινέσει τῶν σνναλλασδόντων προσώπων, χαὶ τῶν τούτων γονέων, εἴτε ἐν ἐκχλησίᾳ τοῦτο δι εὐλογίας, ἡ χαὶ ἐπὶ φίλων πέντε γνωρισθείη [al. γνωρισθῇ]. Αλλά xav οἱοσδήποτε εἰσοιχι;όμενος γυναῖχα ἔλευ- θέραν, καὶ καταπιστεύων αὐτῇῃ τὴν τοῦ ἰδίου διοί- πησιν, xal ταύτῃ σαρχιχῶς συμπλεχόμενος [al. συγ- κοιταζόµενος], ἄγραφον συναλλάσσει πρὺς αὐτὴν γάµον. ιδ. Ἐὰν δὲ ἐξ αὐτῆς μὴ παιδοποιήσας πειραθείη ἑχδιῶξαι αὐτὴν Ex τῆς πρὸς αὑτὸν συνοικήσευις [dl. συνοικεσίας], αἰτίας vópap ἐγνωσμένης ἐχτὸς, διδόνα: αὐτῇ πρὸς τῇ ἀποκαταστάσει τῶν, ὡς εἰχὸς, εἰσ- ενεχθέντων παρ αὐτῆς πραγμάτων, xal τέταρτον µέρος τῆς αὐτοῦ περιουσίας. t£. El δὲ ἁπόρῳ Τυναιχὶ πρὸς νόμιμον Ὑάμον συναφθῇ τις, xal τελευτήσει ὁ &vhp παίδων καὶ διαθήχης χωρὶς, χοµίζεσθαι τὴν γυναῖχα ix τῆς ἀνδρφας ὑποστάσεως ὑπὲρ ἐξ ἀπαιδίας χάσσου µέρος τέταρτο», κατὰ τὴν εὐπορίαν τοῦ ἀνδρὺς, ἕως τῶν δέχα λιτρῶν. El δὲ ἑπάνω τῶν δέκα λιτρῶν εὐπορεὶ 6 &vhp, yf ἔχειν αὐτὴν ἄδειαν, ἕτερόν τι κοµίζεσθαι, πλὴν τῶν δέχα λιτρῶν, ὡς προειρήκαµεν, xal τὰ ὑπόλοιπα περιέρχεαθαι εἰς τοὺς ἐξ ἁδιαθέτου αὐτοῦ χληρονόμους, ἢ pd ὑπόντων κληρονόμων, εἰς τὸ µέρος τοῦ δημοσίου. ες’. Δευτερογαμία συνίσταται ἐπὶ τοῖς pi χεχωλυ- µένοις προσώποις, εἴτε ἐγγράφως, ese ἀγράφως, οὕτως. El μὲν παίδων χωρὶς, ἀπεριέργως συναλλάσ- σειν χατὰ τοὺς ἀνωτέρω δηλουµένους [al. διειλημμέ- νους] τρόπους. ιζ”. Εἰ δὲ παῖδες εἰσὶ τῷ δευτερογαμοῦντι προσώπῳ, μὴ ἔχειν αὐτὸν ἄδειαν χαρίζεσθαι τῇ δευτέρᾳ γυναικὶ π)είω ἑνὸς παιδὸς μοῖραν [μοίρας], τοῦ Ex προτέρων αὐτοῦ γάμων, ix τῆς ἰδίας περιουσίας, χαθ᾽ olav- δήποτε φιλοτιμίαν. Ὁμοίως δὲ τὸ αὐτὸ παραφυλατ- τέσθω [παραφυλάττεσθαι] καὶ ἐπὶ τῆς δευτερθγα- μούσης γυναιχὸς, προδήλως ταύτης τὺν ἀπὺ τοῦ καιροῦ τῆς τελευτῆς τοῦ πρώτου àvbpbc παραφυλατ- τούσης δωδεχα μηνιαῖον χρόνον. v. El δὲ μὴ περατωθέντος τοῦ καιροῦ τούτου δευτερογαµήσει [al. διγαμήση], ἄτιμος ἔσται, μηδὲν - àx τοῦ προτέρου [al. πρώτου] ἀνδρὸς χερδαίνουσα χαθ᾽ οἱονδήποτε τρόπον. Παραφνλαττούσης δὲ αὐτῆς, ὡς εἴρηται, τὸν ὥρισμένον χρόνον, χοµίζεσθαι αὐτὴν thv ἰδίαν προῖχα, μετὰ xal τῶν, ὡς εἰχὸς, ἄποχα- ρισθέντων αὐτῇ iv ἐπαυξήσει τῆς προιχὸς αὑτῆς. Ὡσαύτως δὲ καὶ τὸν ἄνδρα eic ἕτερον περιερχόµενον συνοιχέσιον, μηδὲν ἐκ τῆς προτέρας αὐτοῦ γυναιχὸς λαμθάνειν. Ei δὲ ὑπάρχουσιν ἀνήλικοι παῖδες, τὰ τούτων πράγµατα παραφυλάττειν αὐτὸν, μέχρις ἂν τῶν ἐντελῶν γένωνται. V. El δὲ καὶ τῶν ἐντελῶν clot, παρέχεσθαι, αὑτοῖς ἀπεντεῦνθεν ἤδη τὰ μητρῴῷα αὐτῶν ἐντελῶς mpáy- pata. κ’. El δὲ καὶ τεχνυπο.ήσει Ex τῆς δευτέρας γνναι- 501 DELECTUS LEGUM. 502 κὸς, xal συμθῇ αὐτὸν τελευτῆσαι, ἄδειαν ἔχειν xav A rit, et ipsum decedere contigerit : facultas esto tam τὰ πρῶτα xal τὰ δεύτερα τέχνα τὸν ἴδιον κληρονομεῖν πατέρα, ὁμοίως χαὶ τὴν μητέρα. χα. Ἡ δευτερογαμοῦσα γυνὴ, ἔχουσα ἐκ τοῦ πρώ- του γάμου παϊΐδας, αἰτείτω πρὸ coo. συναλλάγματος τοῦ δευτέρου Ὑάμου ἐπιτρόπους τοῖς παισὶν αὐτῆς, καὶ οὕτως συναλλασσέτω. El γὰρ μὴ τοῦτο γένηται, ὑπεύθυνα τὰ αὐτῆς εἶσι, καὶ τοῦ δευτἐρου αὐτῆς ἀνδρὸς πράγµατα γενῄσονται ἐπὶ τῇ ἀἁποχαταστάσει τῶν ἀνηχόντων τοῖς νέοις πατρικῶν αὑτῶν πραγµά- των. ΤΙΤΛΟΣ II". Περὶ τῆς «ύσεως τοῦ γάμου. α.. Τῆς ἁδιαλύτου τῶν γαμικῶς ἐν Κυρίῳ συμθιούν- των ἑνώσεως ἡ τοῦ Ἑτίστου xal Δημιουργοῦ τῶν ἁπάντων Θεοῦ σοφία ὑπάρχει διδάσχαλος. Ἀὐτὸς γὰρ εἰς τὸ εἶναι παραγαγὼν EE. οὐκ ὄντων τὸν ἄν- θρωπον, οὗ τὸν αὐτὸν xat τὴν γυναῖχα πλάσαι τρὸ- mov ἠθέλησε, χαίπερ δυνάµενος, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ ἀνδρὺς ταύτην ἑδημιούργησεν, ἵνα τῆς ἠνωμένης σοφῶς μιᾶς ἓν δυάδι προσώπων σαρχὸς τῆς συζυγίας νοµο- θετήσῃ τὸ ἁδιάζευχτον. "O0cv οὐδὲ τὴν γυναῖκα τῇ ὑποθήκῃ τοῦ ὄφεως τῆς πιχρᾶς τῷ ἀνδρὶ χατάρξασαν γεύσεως, ἀπὸ τούτου ἐχώρισεν' οὐδ' αὖ τὸν ἄνδρα τῆς Δεσποτιχῆς ἑἐντολῆς τἣν παράδασιν τῇ ὁμοζύγῳ συνεργασάµενον, ταύτης διέζευξεν' ἀλλὰ τὴν μὲν ἁμαρτίαν ἐχόλασε, τὴν δὲ συζυγίαν οὐχ ἕλυσε. Ταύτῃ τοίνυν τῇ ἐνεργεῖ νοµοθεσίᾳ αὖθις xal λόγῳ χυρω- θείσῃ παρὰ τοῦ Κτίσαντος, χατὰ τὸν χαιρὺν τῆς τῶν Φαρισαίων πρὸς αὐτὸν ἑἐρωτήσεως, εἰ ἔδεστιν àv- θρώπῳ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν ἀπολύειν τὴν γυναῖχα αὐτοῦ, χαὶ ἀποχριθέντος, τοὺς ὑπὸ θεοῦ ζευχθέντας μηδαμῶς ὑπὸ ἀνθρώπου παρεχτὸς λόγου mopyslaq χωρίζξεσθαι, ἐξαχολουθοῦντές τε χαὶ πειθόµενοι, οὐδ᾽ ἡμεῖς ἕτερόν τι νομοθετεῖν ὑπὲρ τούτου βουλόμεθα. Ἁλλ' ἐπειδὴ τὸ τῆς vaxtaq εἶδος ἑπ.μελῶς τοῖς πολ- λοῖς τῶν ἀνθρώπων ἐμπολιτεύεται, xal ὀντεῦθεν ἀγαπητιχῶς πρὸς ἀλλήλους μὴ διαχείµενοι, κατὰ πολλὰς αἰτίας, xal ποτε μὴ οὔσας τοιαύτας, ποιοῦν- ται τῆς ἑαυτῶν συµθιώσεως τὴν διάζευσιν, ῥητῶς ἐνθεῖναι [al. την διάταξιν, ἑκτὸς ἐνθεῖναι] τῇ παρούσῃ νοµοθεσίᾳ, δι ὧν τὰ συνοιχέσια λύονται, τῶν δεόν- των ἐχρίναμεν. B- primis, quam secuudis liberis, patri suo succedendi ; eodemque niodo et matri. 21. Mulier secundas nuptias contrahens, quz de priori conjugio liberos habet, ante secundi matri- monii contraetuin liberis suis tutores petat, et ita contrahat. Quippe si hoc factum non fuerit, et sunt ipsius, et erunt secundi mariti bona obligata no- mine restitutionis earum rerum, qua ad ininores ex successione paterna pertinent, TITULUS χι. De solutione matrimonii. 1. Indissolubilem eorum, qui sub lege matrimo- nii una vivunt in Domino, conjunctionem esse : ipsa nos Opiflcis et Creatoris omnium Dei sapientia docuit. ls enim, quum hominem de nibilo rerum jn naturam produxisset : non ad eumdem modum et mulierem fingere voluit, quamvis id facere pos- set : verum banc e viro condidit, ut unite copula- teque sapienter unius in personis duabus carnis inseparabilem conjunctionem sanciret. Quamobrem nec mulierem, qua suggestione serpentis, illiug ' amare viro degustationis occasionem prasebuerat, ab eo separavit : nec vicissim virum, qui herile mandatum una cum conjuge violare fuerat ausus, ab ea sejunxit : sed peccatum punivit, conjugium minime dissolvit, Huic ergo nos efficaci, et rursus jpsius Conditoris pronuntiatio confirmatz legi, quum a Phariszis interrogaretur, an homini qualibet ex causa suam uxorem repudiare liceat, el ipse respon« deret, a Deo conjunctos nequaquam ab homine se- parandos, extra causam scortationis ; huic ergo nos et insistentes, et obtemperantes, nequaquam aliud quidpiam de hoc statmere volumus. Sed enim cum jpsa malitiz species nimiopere se pluribus homini« bus ingerat, eaque de causa quoties parum aman- ler erga se invicein affecti sunt, ex variis causis, quà nonnunquam ila comparats non sunt, consue- tudinem vite multuarn dirimant : diserte inseri huic legum promulgationi, quibus ex causis matrimoe- nia solvantur, necessarium duximus. B'. Λύεται ὁ ἀνὴρ ἀπὸ γυναιχὸς διὰ τοιαύτας D — 2. Maritus ab uxore propter hasce causas diri- altíac" Ἐὰν ἡ γυνὴ αὐτοῦ πορνεύσῃ. Ἐάν ἔπιδου- λεύσῃ οἱῴῳδήποτε τρόπῳ τῇ ζωῇ αὐτοῦ, 7| ἐπισταμένη ἑτέρους ἐπιθουλεύοντας, μὴ καταμηνύσῃ αὐτῷ. 'Exv λωθὴ ἐστιν. Y. Ὁμοίως δὲ καὶ ἡ αυνὴ ἀπὸ τοῦ ἀνδρὸς διὰ τοιαύτας αἰτίας χωρίζεται’ Ἐὰν ἀδυνατήσῃ ὁ ἀνῆρ ἐπὶ τριετίᾳ ἀπὸ καιροῦ τοῦ γαμικοῦ συναλλάγματος τῇ οἰχείᾳ µιγΏναι γυναικἰ. Ἐὰν ἐπιθουλεύσῃ oltp- δήποτε τρόπῳ τῇ ζωῇ αὐτῆς, T] ἐπιστάμενος ἄλλους ἐπιθουλευτὰ; [αἰ. ἐπιθουλεύοντας], μὴ καταμηνύσῃ αὑτῇ. Καὶ ἐὰν λωθός ἐστιν. ὃ'. El δὲ συµθῇ ἐξ αὐτῶν ἕνα μετὰ τὸν γάμον ὑπὸ δαίµονος χυριευθῆναι [al. κρουσθῆναι], καὶ ἐχ τῆς τοιαύτης αἰτίας ἀπ᾿ ἀλλήλων pif) χωρίζεσθαι. "Άνεν mitur : Si uxor cjus scortata fuerit. Si quocunque modo insidiata fuerit ejus vitz, vel alios insidiari sciens, idipsum ei non detexerit. Si leprosa sit. 5. Similiter et uxor a marito propter basce cau- sas separatur : Si maritns a tempore matrimonialis contractus cum uxore sua triennio coire nequive- - rit. Si quocunque modo vitz uxoris insidias struxe- rit, vel quuin alios struere sciret, idipsum ei non indicaverit, Si denique leprosus sit. 4. At si contigerit, ut alteruter eorum post ini- tum matrimonium occupetur a malo genio : non possunt ex hujusmodi causa a se invicem separari. CONSTANTINI PORPHYROGENITI 501 ' Absque his vero causis cognitis, viri imulierisque Α δὲ τῶν αἰτιῶν τούτων τῶν γνωριζοµένων, μὴ δύ- consortium dirimi non potest, secundum id, quod scriptum est : « Quos Deus coujunxit, homo ne se- paret. » TITULUS XIV. , De dote scripta, et non numerata, deque jure dotis. 4. Qui cavet in scriptis, vel sine scriptnra, se do- tem accepisse, si ea non solvatur, major annis vi- ginti quinque licentiam hahet, eam post nuptias ad quinquennium usque duntaxat petendi, et ín soli- dum accipiendi, quum puelle parentes promissa prsestandi facultatem habent. 4. Si hoc non fecerit, et impleri promissa negle- xerit, mulieris parti tenetur, juxta vim cautionis, quam exposuit. Quod si minor est, post completog viginti quinque annos, et aliud pretcres quinquen- nium, petere promissam sibi dotem potest, secun- dum cautionem ípsius. Nam integre finito illo tem- poris determinato spatio, licentiam non babet agendi de non numerata dotis illius cautae pecunia : sed tenetur, uti dictum est, parti mulieris , prout ipse eavit. $. Quum mulier marito suo dotem affert, si ad- verso quodam casu accidat , ut damnis maritus af- ficiatur, vel zs alienum contrahat, sive erga fiscum, sive aliam erga personam, at vivendi finem faciat , nec fiscus, nec quisquam alius licentiam habeat invadendi domum ejus, et aliquid auferendi, donec ipsi mulieri dotis suxs nomine satisfactum sit. Qua soluta, qu:& supersunt, pro rata creditores inter se pertiantur TITULUS XV. De simplicibus donationibus, hoc est, cum. statim usus et proprietas rerum, vel proprietas earum duntaxat ; aut. post morlem alicui relinquuntur : deque causis ex quibus donationes hujusmodi re- scindantur. 4. Citra scripturam simplex flt donatio , cum qui maturam ztatem attigit, apud quinque testes, vel apud tres, tibi quaedam suis ex rebus donave- rit. Quinque quidem testes sunto, in locis recte νασθαι ἀνδρόγυνον διαλύεσθαι, χατὰ τὸ Yevpau- pévov * « Ὅτι οὓς ὁ θεὸς σννέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω. » «ΤΙΤΛΟΣ ΙΔ’. Περὶ τῆς καταγραφείσης προιχὸς, καὶ ἐπιδοθεί- σης, xal περὶ δικαἰου προικός. a'. Ὁ ὁμολογῶν ἑγγράφως ?) ἀγράφως ὑποδέξα- σθαι προῖχα, μὴ πληρουμένης αὐτῆς, μείζων τῶν κε ἑτῶν ἄδειαν ἔχει μετὰ τὸν γάμον µέχρι πεντα- ετοῦς χρόνου xal µόνον ταύτην ἐπιζητεῖν, xat ἔντε- λῶς χοµίζεσθαι, εὐπορούντων τῶν γονέων τῆς χόρης τὰ ὑποσχεθέντα αὐτῷ ἀποπληρῶσαι. β’. Ki δὲ τοῦτο μὴ ποιήσῃ, καὶ ἀμελήσῃ ταῦτα ἀποπληρωθῆναι, ὑποχεῖσθαι αὐτὸν τῷ μέρει τῖς γυναιχὸς, χατὰ τὴν δύναμιν τῶν παρ) αὐτοῦ ὁμολο- γηθέντων. Ἡττων δὲ ὑπάρχων, μετὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν χε’ ἐνιαντῶν, καὶ ἑτέρων πέντε χρόνων, δύναται ἐπιζητεῖν τὴν ὑποσχεθεῖσαν αὐτῷ mpolxa, κατὰ τὴν αὑτοῦ ὁμολογίαν. Περαιουμένης γὰρ κατὰ τὸν ἑντελῆ χρόνον τῆς ὁρισθείσης προθεσμίας, uj ἔχειν αὐτὸν ἄδειαν χινεῖν περὶ τῆς ἀναργυρίας [περὶ τὴν ἀναρ- γυρίαν] τῆς τοιαύτης ὁμολογηθείσης προιχός. Αλλά ὑποχεῖσθαι αὐτὸν, χαθὰ εἴρηται., τῷ μέρει τῆς Yuvac- χὸς, κατὰ τὰ παρ᾽ αὐτοῦ ὁμολογηθέντα. Y. Ἡ ovi εἰσάγουσα προῖκα τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς, εἰ συμθῆ ἀπὸ συμφορᾶς τινος τὸν ἄνδρα ὑποπεσεῖν εἰς ζημίας, f) εἰς χρέη, εἴες τῷ δηµοσίῳ, ἢ ἑτέρυ προσώπῳ, χαὶ τελευτήσει * μῆ ἔχειν ἄδειαν µήτε τὸν δηµόσιον, μήτε ἕτερον ἄνθρωπον ἐπιδῆναι εἰς τὸν οἶχον αὐτοῦ, xal ἑπᾶραίτι, μέχρις ὅτου d) γυνῆ τὴν ἰδίαν αὐτῆς προῖχα ἀποπληρωθῇ. Μετὰ δὲ τὴν ταύτης πλήρωσιν, τὰ περισσευόµενα κατὰ ἀνομορίαν [àva- λοχίαν] οἱ χρεωφειλέται µεριξέσθωσαν. ΤΙΤΛΟΣ ΙΕ’. ἴ Περὶ δωρεὼν ἁπλῶν, ἤγου» ἀπεντεῦθεν ἤδη χρή- σεως καὶ δεσποτείας πραγμάτων, 7) δεσποτείας αὐτῶν µόνον, ἢ μετὰ θάνατον til κατα ιμπα- νομέγων xal περὶ αἰτίων, ἐξ ὧν αἱ τοιαῦται δωρεαὶ ἀνατρέπογνται. a'. Αγράφως [ἄγραφος] ἁπλῆ δωρεὰ συνίσταται, ὅτε τις τῶν ἐντελῶν ὑπάρχων χρόνων, ἐπὶ πέντε, ἣ καὶ τριῶν μαρτύρων, δωρῄσηταί σοί τινα τῶν ἑαυτοῦ πραγμάτων ' πέντε μὲν μαρτύρων, elo τόπους συν- constitutis, et ubi reperiuntur homines : tres vero, p) ισταµένους, xat εὑρισχομένων ἀνθρώπων ' τριῶν δὲ »n locis solitariis, et ubi numerus quinque hominum non invenitur. 9. Per scripturam simplex donatio 61, quum ab eo, qui perfectam ztatem agit, subscriptio compo- sita fuerit ; eademque juxta predictum modum apud quinque tresve testes, ad hoc vocatos, testimoniis comprobata, et absoluta. 9. Λι οἱ quis donationem in aliquem bac lege fe- cerit, ut is posl obitum ipsius res sibi donatas ca- piat; et confestim proprietatem dumtaxat ei dona- verit : hec quoque donatio, scriptura interveniente, apud testes quinque, vel tres fiat : secundum eos modos, qui antea sunt expositi. 4. Quis propter exspectationem mortis fit doni- εἰς τόπους ἑρήµους, xoX pi εὑρισχομένου τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πέντε. β’. Ἔγγραφος ἁπλῆ δωρεὰ συνίσταται, ὅτε ὑπὸ τοῦ τέλειον ἄγοντος ἡλιχίαν συνταγῇ ὑπογραφὴ, καὶ κατὰ τὸν προειρηµένον τρόπον, ἐπὶ πέντε T] τριῶν μαρτύρων, ἐπὶ τοῦτο προσχληθέντων, ἐγγράφως µαρ: τυρηθῇ xat ἁπολυθῇῃ. y. El δἑτις ποιήσει δωρεὰν el; τινα, πρὸς τὸ μετὰ τὴν τελευτὴν αὐτοῦ λαθεῖν τὰ δωρηθέντα αὐτῷ πράγματα, χαὶ ἀπεντεῦθεν ἤδη τὴν δεσποτείαν χαὶ µόνον δωρῄσηται αὐτῷ ' xal τὴν τοιαύτην δωρεὰν ἐγγράφως ἐπὶ πέντε P) «piov. μαρτύρων γίνεσθαι, χατὰ τοὺς προε,ρηµένους τρόπους. δ. Ἡ διὰ προσδοχἰαν θανάτου δωρξὰ, Πτοι μετὰ 505 DELECTUS LEGUM. 966 . ἀποδίωσιν τοῦ δωρουμένου τὴν αύστασιν ἔχουσα, γί- A tio, sive qux? post excessum donantis ex hac vita νεται xal αὐτὴ, ὡς ἀνωτέρω δεδήλωται, διά τε τοῦ δωρουµένου, xal πέντε j| τριῶν μαρτύρων ὑπογραφῆς πληρουμένη. ε’. El 6$ αὑτὸς ὁ δωρούμενος διατάξηται ἐγγράφως ἐν τῇ αὑὐτῇ δωρεᾷ αὐτοῦ μεταμεληθῆναι f) διαστρέ- qax τὴν τοιαῦτην δωρεάν ' ταύτην εἶναι χεχνρωµέ- νην, µόνον ἵνα δηλωθῇ ἡ διάταξις αὐτοῦ καὶ ἓν τῷ ὕφει, xal ἐν τῇ ὑπογραφῇ αὑτοῦ. c". Πᾶσα δωρεὰ ἀνατρέπεται διὰ τοιαύτας αἰτίας' Ei ὁ τὴν δωρεὰν λαθὼν ἀχάριστος περὶ τὸν δωρησά- µενον εὑρεθῇ. El τραχείας ὕδρεις ἐπαγάγῃ αὐτῷ) ἡ τύφῃ αὐτόν * 4$ µεγίστην ζημίαν ἐπἐνέγχῃ αὐτῷ ' ἡ ἐπιδουλεύσηται τῇ ζωῇ αὐτοῦ ἢ τὰ συµφωνη- θέντα, ἐφ' οἷς fj δωρεὰ ἐγγράφως ἢ ἀγράφως ἐγένετο, ph πληρωθῇ. Μιᾶς γὰρ Ex τούτων τῶν αἱτιῶν iy διχαστηρίῳ ἀποδειχνυμένης, ὡς εἴρηται, ἀνατρέπε- ται. ΤΙΤΛΟΣ IG'. Περὶ τῶν χεχωάυμέγων διατίθεσθαι προσώπων», xal περὶ διαθηκῶν ἐγγράφων καὶ ἀγράφωγ. o, Κωλύονται [χεχώλννται] διατίθεσθαι, οἱ ἐχ νο- σὴματός τινος ἓν παραφορᾷ ὄντες, χαὶ οἱ ὀνήλικοι * xaY οἱ μὲν ἄῤῥενες ἥττονες τῶν δεκαπέντε ἑτῶν, αἱ δὲ θήλειαι Έττονες τῶν cy' οὖσαι. β. Οἱ διαπαντὸς µαινόµενοι, xal οἱ ὑπεξούσιοι, ἄνευ τῶν ἰἱδιοχτήτων πραγμάτων. Εἰς δὲ τὰ ix τῶν γονέων ἐπιδοθέντα αὐτοῖς ὀνόματι προιχὸς, ph ἔχειν αὐτοὺς ἄδειαν τοῦ διατίθεσθαι. T. Οἱ ἐν αἰχμαλωσίᾳ ὕντες ' ὁ Ex γεννητης χωφὸς xai ἅλαλος. Oi δὲ Ex τινος ἀσθενείας τοιούτοις νοσή- µασι περιπίπτοντες, Ὑράμµατα Υινώσχοντες, ὑπο- γράφοντες ἰδιοχείρως διατιθέσθωσαν. 0. Ἕγγραφος γίνεται διαθήκη Ev ἑνὶ χαὶ τῷ αὐτῷ καιρῷ ὑπὸ ἑπτὰ ἀξιοπίστων μαρτύρων, ἐπὶ τούτφ προσχληθέντων, xai κατὰ ταυτὸν ὑπογραφόντων καὶ σφραγχιξόντων * τοῦ ὅ,ατιθεμένου ὀφείλοντος διὰ «ῆς ἰδίας ὑπογραφῆς, Ἡ διὰ χειροχρίστου, τὸ ὄνομα τοῦ xXnpovópou iv αὐτῇ ἀποδηλώσασθαι, uh ἑμφαίνοντος τοῖς µάρτυσιν, εἰ καὶ βούλεται [ἃ xal βούλεται], τὰ τῆς διατυπώσεως αὐτοῦ. €'. Άγραφος συνίσταται διαθήχη, ὅτε ἐπὶ ἑπτὰ μαρτύρων ἅμα εὑρισχομένων τὴν αὐτοῦ ὁ διατιθέ- µενος πεποίηται βούλησιν. ς’. EL δὲ ἐν ᾧ τις διατίθεται τρόπῳψ, f) ἐγγράφως, Ἡ ἀγράφως, ἑπτὰ p εὑρίσχονται μάρτυρες, xai ἐπὶ πέντε, xal ἐπὶ τριῶν διατιθέσθωσαν τὰ καθ ἑαυτούς. El δὲ xai παρὰ τῶν τριῶν εὑρεθῶσιν, ἄχυρον τοῦ διατιθεµένου ὑπάρχειν τὴν βούλησιν. C. Tri διαθήκης, χαθὰ εἴρηται, ἐντελῶς Υενοµέ- νης, εἰ οἳ γονεῖς τὰ ἑαυτῶν τέχνα, 7) xai ἓν αὑτῶν ἑάσωσιν ἀμνημόνεντον, τηρῄτωσαν οἱ &xpoaral* xaX εἰ πολλάκις εὑρεθῶσιν ἑνυδρίσαντα τοὺς γονεῖς, fj xai ἕτερόν τι πρὸς πλῆξιν αὐτῶν ἐνδειξάμενα, µενέτω ἁπαρασάλευτος τῶν γονέων ἡ διατύπωσις. 7». Εἰ δὲ xa μετὰ τὴν τῆς διαθήκης ποίησιν ἔπι»' γεννηθῇ αὐτοῖς βρέφος ἐγχυμονούμενου, αἱ μὲν (2) Nuncupativa nostri vocant. robur habet, etiam ipsa perinde fit, ut superius est indicatum : perque donatoris et quinque vel trium testium subscriptionem, perficitur. ' 5. Quod si donator ipse per scripturam in eadem donatione sua disposuerit ul poenitere possit, vel ejusmodi donationem revocare : rata sil ipsa con- ditio, tantummodo ut exprimatur hzc ejus disposi- tio tam in contextu, quam ipsius suscriptione. , 6. Omnis donatio propter causas hujusmodi re- scinditur : Si is, cui fit donatio, ingratus erga dona- torem inventus fuerit ; si atroces illi injurias intu- lerit, aut eum verberaverit, aut. maximo damno affecerit, aut vite ipsius fuerit insidiatus, aut si pactis conventis, ob qua donatio, vel in scriptis, vel citra scripturam, facta fuit, satisfactum non erit. Nam si harum causarum vel una in judicio probetur, uti dictum est, donatio rescinditur. TITULUS XVI. De personis testari prohibitis, et de testamentis tam. in scriptis, quam citra scripturam (2V. 1. Testari prohibentur, qui ex morbo quodam in alienatione mentis constituli sunt, et nondum adul- ti, Ac mares quidem, qui minores sunt annis-quin- decim , femine vero, tredecim annis minores. 9. Qui semper furiosi sunt, et in potestate consti - tuti, peculii tamen rebus exceptis. De iis vero, quae data surt ipsis ac parentibus dotis noinine, testandi licentiam non habent. C $.Qui sunt in captivitate, qui a nativitate surdus et mutus est. AL qui ex infirmitate quadam in hos morbos incidunt, si litteras norint, manu propria subscribendo testamentum condant. 4. Testamentum in scriptis fil uno eodemque tem- pore, coram septem fide dignis testibus, ad hoc vo- catís, et eodem tempore subscribentibus et subsi- gnantibus ; cum interim testator per subscriptionem Suam, aut per signum crucis Christi manu expres- sum, hzrredis in eo nomen indicare debeat, non ta- men testibus ostendens, qui dispositionis ipsius sententía sit. 5. Testamentum circa scripturam conditur, cum coram septem testibus, una constitutis, testator vo- luutatem suam conficit. D 6. Quod si eo in loco, quo loco quis aut in scri- ptis testatur, aut circa scripturam, testes septem non inveniantur : eliam coram quinque, ac tribus, testantor. Sin pauciores tribus inventi fucrint, irrita testatoris voluntas esto. 7. Testamento, ceu dictum est, plene facto ; si parentes liberos suos, aut unum ex eis, pratterierint: animum advertant judices ; ac siquidem liberi szepius deprehensi sunt conviciati parentibus, vel aliud quidpiam ad ipsorum terrorem designasse : incon- cussa maneat parentum dispositio. 8. Sin etiam post testamenti factionem agnatus eis fuerit posuiumus, libertates quidem ct legata se- 501 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 508 cümdum hujusce testamenti vim rata sunto : agna. Α ἐλευθερίαι καὶ τὰ λεγάτα χατὰ τὴν τῆς τοιαύττς tus vero posthumus, cum reliquis haereditatem adeat, et una succedat. 9. Si quis unum habeat nativum filium, qui ad terrorem parentum quedam fecerit, et ipsos iti se- neciute cura sua! destitutos relinquat : alia vero persona quavis accurrat, et ipsis ministret ; ideo- que velut ab hoe beneficiis affecti, eura Llxeredem relinquere bonorum suorum voluerint: rata et . firma voluntas ipsorum esto. 10. Omnis hares ex testamento vel scripto, vel Don scripto, qui dilationem interponil usque ad an- ni spatium, et supremam voluntatem non exsequitur, $i defuncti filius aut nepos est, debitam sibi legiti- mam portionem duntaxat accipit. Si legitima portio 8d quatuor usque liberos extenditur, parjem ini B capiunt patrimonii quartam : quinque liberi et ulte- Tius, semissem accipiunt. 11. Sin alius quispiam propinquus est, testatoris omnino bonis excidat, eaque in relictos ipsi cohae- redes, legatarios, vel alios propinquos perveniant. 12. Sin hzres extranea persona est, qui volunta- tem dispositionis illius non implet, universa a pos- sessione spolietur. 45. Si quis in pugna vulneratus, vel iter conficiens, a morte non procul absit, neque rebus suis dispo- ^ Dere voluerit ; verum utroque casu nullus jurisperi- tus, vel alius quispiam reperiatur qui litteras no- rit: per septem, aut quinque, tresve testes, volun- tatem suam condat : atque etiam coram duobus, si reperiantur quorum scilicet a judicibus approbata 'sit existimatio. TITULUS XVII. De bonis acquisititiis, de quibus testari quis potest aut eliam testari prohibetur. 1. Acquisititia bona castrensia sunt, que milites in patris et avi potestate constituti, ex re sua castrensi acquisiverint, et de quibus testari possunt, etiam cum suis in stationibus degunt, videlicet cum prius relata de perfectis testamentis observatione, Quod si de horum militum voluntate res isthzc acquisititia expendatur, lieredes ejus inde legitimam portionem petere nequeunt : sed in ipsorum est potestate, buic aut illi donare, vel per supremam voluntatem suam in solidum rem acquisitiUam relinquere. Quin etiaea post mortem parentum, non veluti bona paterna in collationem veniunt, aut dividuntur : sed exempta, specialiter agnoscuntur ad ipsius militis pertinere personam. 2. Quod si relicti fuerint fratres post obitum pa- reutum ipsorum, et ex eis quispiam militaverit, alter domi manserit, si pacta quzdam inter se fecerint, rata sunto de quibus inter ipsos convenerit. 9. Siu hoc absque ulla conventione fecerint, οἱ usque ad decennium ab eo tempore, quo unus ex eis militi: se dedit, in ea. socictate vixerint: omnia, διαθήχης χρατείτωσαν δύναμιν τὸ δὲ γεννώµενον συνεισερχέσθω τοῖς λοιποῖς , χαὶ συγχληρονοµείἰτω. 0. Ἐάν τις ἔχων ἓν Ὑγνήσιον τέχνον, ὃ πρὸς πλῆξιν τῶν Ὑονέων ἑργάσηται, καὶ ἐν τῷ }Υήρει ἀπρονοήτους ἑῶν αὐτοὺς, προσδράµῃ δὲ ἕτερον πρόσωπον οἱονοῦν, ὑπηρετοῦν αὐτοῖς, xal ὡς ὑπ αὐτοῦ εὐεργετηθέντες κληρονόμον ἑγχαταλιπεῖν αὐτὸ τῆς οἰχείας θελήσωσιν ὑποστάτεως ἑῤῥωμένην αὐτῶν ὑπάρχειν τὴν βούλησιν. V. Πᾶς κληρονόμος ἐξ ἐγγράφου $ χα) ἀγράφου δια- πυπώσεως ὑπέρθεσιν μέχρις ἐνιαυτοῦ ποιῶν, xal τὰ τῆς βουλήσεως uh πληρῶν, εἰ μὲν τέκνον f) ἔγγονον τοῦ τετελευτηχότος ὑπάρχει , τὴν ἑποφειλομένην αὐτῷ νόµιμον καὶ µόνον κοµίξεται μοῖραν. El δὲ νόμιμος μοῖρα ἕως τεσσάρων παίδων , τὸ τρίτον µέρος τῆς ὁποστάσεως, ἀπὸ δὲ πέντε χαὶ ἄνω, τῆς ἡμισυ. ια. El δὲ ἕτερός τις συγγενής ἐστι, τῆς τοῦ δια- τιθεµένου παντελὼῶς ἐχπιπτέτω περιουσίας , καὶ ταῦτα εἰς τοὺς ἑαθέντας αὐτῷ συγχληρονόμοις , λε- Υαταρίους, ἢ χαὶ ἑτέρους συγγενεῖς περιερχέσθω. ιβ’. Βἰ δὲ ξένον πρόσωπόν ἐστιν ὁ κληρονόμος, ὁ τὰ τῆς τοιαύτης διατυπώσεως ph πληρῶν, τῆς ἁπάσης διαχατοχῆς γινέσθω ἀλλότρίος. tq. Ἐάν τις £v. πολέμῳ πληγεὶς, 7| καὶ ἐν ὁδῷ περιπατῶν, πρὸς τὸ θανεῖν ἐγγίσει, xal τὰ καθ ἑαυτὸν βουληθῇ διατυπῶσαι ' ἐπ ἀμφοτερους δὲ νομιχὸς, 7] ἕτερός τις μὴ εὑρεθῇ, ἐπιστάμενος γρἀμ- paca: δι ἑπτὰ, J| πέντε, 1) τριῶν μαρτύρων τὴν οἰχείαν ποιείτω βούλησιν' ἐπὶ χαὶ δύο, ἐὰν εὑρε- θῶσιν * τῆς τούτων δηλογότι ὑπὸ ἀχροατῶν δεδοχι. µασμµένης προλήφεως. ΤΙΤΛΟΣ IZ'. Περὶ ἰδιοκτήτω» πραγμάτων, clc d. διατίθεσθαι δύναταί τις, ἢ xal χω.λύεται. α’. Στρατιωτιχὰ ἰδιόχτητα πρἀγµατά εἰἶσιν, ἅπερ οἱ στρατιῶται ὑπεξούσιοι ὄντες πατρί τε xol πάππῳ ἐχ τοῦ στρατιωτικοῦ αὐτῶν πράγµατος ἐπιχτήσων- ται, εἰς & διατίθεσθαι δύνανται, χαὶ Ev σεδέτοις διάχγοντες , δηλονότι μετὰ τῆς προαναφεροµένης περὶ τῶν ἐντελῶν διαθηκῶν παρατηρήσεως. Δαπα- νωμένου δὲ δ.ὰ τῆς βουλήσεως αὐτῶν τοῦ τοιούτου ἰδιοχτήτου πράγματος, μὴ δύνασθαι τοὺς χληρονό- D µους αὐτοῦ ἐξ αὐτοῦ τὴν vópipov μοῖραν ἀπαιτεῖν' ἀλλὰ ἐν ἐξουσίᾳ αὐτῶν εἶναι τῷ τοιούτῳ ξωρεῖσθαι, ᾗ xai διὰ βουλήσεως αὐτοῦ χαταλιμπάνειν ἐντελῶς ἰδιόχτητον πρᾶγμα. Καὶ μετὰ τἐελευτὴν δὲ τῶν αὐτοῦ γονέων uh ὡς πατρῷα αὐτοῦ συνεισάγεσθαι, $ διαιρεῖσθαι ἀλλ ἐξαιρέτως τῷ ἰδικῷ αὐτοῦ xal µόνῳ γνωρίζεσθαι προσώπῳ. D. Ei δὲ χαταλειφθῶσιν ἁδελφο) χατὰ τελευτὴν τῶν γονέων αὐτῶν, xal τις ἐξ αὐτῶν στρατευθῇ, ὁ 6b ἕτερος µείνῃ ἓν τῷ οἴκψ ΄ εἰ μὲν σύμφωνα πυιῄσωσι μετ ἀλλήλων, τὰ μεταξὺ αὐτῶν στοιχι- σθέντα χρατείτωσαν. Υ’. EL δὲ ἀστοιχίστως τοῦτὸ ποιῄσωσι, χαὶ µέχρι δεχαετίας, μετὰ τὸ στρατευθῆναι ἕνα ἐξ αὐτῶν, ουζήσουσιν ' ἅπαντα τὰ ἐπικτηθέντα αὐτοῖς, εἷτε 509 DELECTUS LEGUM. 510 ἀπὸ ῥογῶν, εἴτε ἀπὸ χαµάτων τοῦ χοινοῦ αὐτῶν A qua ab eis acquisita sunt, sive ex. stipendiis milie οἴχου, xai σπουδῆς τοῦ ἐν τῷ οἴχῳ µείναντος ἆδελ- qo), f| ἀδελφῶν, ἐξ ἴσης καὶ ἐπ᾽ ἴσης µοίρας xopi- ζεσθαι αὐτούς. ὃ,. Μετὰ δὲ τὴν δεχαετίαν ἕως ἑτέρων τριῶν χρό- νων σνζώντων αὐτῶν μετ) ἀλλήλων, εἰ μετὰ ταῦτα συμέῆ αὐτοὺς ἀἁπ᾿ ἀλλήλων διαιρεθΏναι, ἑπαίρειν «by στρατιώτην ἑξαιρέτως τὸ ἱππάριον αὐτοῦ, σὺν τῷ σελλοχαλίνῳ, xai τὸ ἅρμα αὐτοῦ, xai ἐὰν, ὡς £i, ἑπεχτήσατο λωρίχην χαὶ µόνον. Τὰ δὲ λοιπἁ πάντα µερίζεσθαι αὐτοὺς ἁδελφιχῶς im ἴσης xai ἐξ ἴσης μοίρας. €. El δὲ xol ἐπέχεινα τῶν δέχα τριῶν χρόνων συζήσωσι μετ) ἀλλήλων, καὶ εὑρεθῇῃ τί ποτε Ex τῶν μετὰ ταῦτα ῥογῶν αὐτοῖς [αὐτοῦ] ἐπικτησάμενος, καὶ σώζεται xal τοῦτο χοµἰζεσθαι αὐτῴν' τὰ δὲ προνοίᾳ θεοῦ ἐπικτηθέντα αὐτῷ ἐκ τρώπης ἡμέρας τοῦ αὐτὸν στρατευθῆναι, ἀπό τε σχύλων xal φιλοτι- μιῶν, χαὶ σώζεται, χαὶ ταῦτα ὁμοίως ἔχειν αὐτὸν ἐξαιρέτως. c. Κληριχοὶ δὲ, καὶ χαρτουλάριοι, ?) xaX ἕτεροί τι- νες ἐκ Ὑονιχῆς στρατευόµενοι ὑποστάσεως, εἰ μὲν τελευτῶντες οἱ γονεῖς αὐτῶν δι’ ἀγάπην χαὶ εὐχαρι- στίαν τὸ δοθὲν ὑπὲρ τῆς τούτων στρατείας θελήσωσι τῷ στρατευθέντι ἀποχαρίσασθαι, κυρούσθω τούτων 1j βούλησις. P. Et δὲ μηδὲν περὶ τούτου εἰπόντες τελευτήσωσε, καὶ τὴν περὶ τῆς τοιαύτης ποσότητος Χίνησιν ποιῄσωσι taribus, sive ex laboribus communis ipsorum domus, et per industriam fratris aut fratrum, qui domi manserunt ex squa etin zqua portione acci- piant. 4. Ipsis autem post illud decennium usque ad alios tres annos inter se una viventibus, si deinde contigerit eos ab se invicem disjungi, miles velut exemptum quiddam, equum suum auferat cum sella el freno, itemque currum suum, et loricam dumta- xat, si quidem banc ceu credi par est, acquisivit. Reliqua omnia fraterne in equa et ex z:qua portione inter se partiantur. 5. Quod si etiam ultra illos 15 annos inter se con- vixerint, et deprehensus fuerit aliquid aliquando B ex numeratis postea slipendiis acquisivisse, quod adhuc supersit : hoc ipsum quoque sibi liabeat. Et quae per Dei providentiam inde usque a primo die militi& sux: acquisivit, tam ex spoliis, quam prin- cipum largitionibus, etiam nuuc exstantia ; similiter velut eximia retinebit. 6. Clericos vero et Chartularios, vel etiam alios quosdam, ex patrimonio paterno militantes, quod auinet ; si decedenies eorum parentes charitatis et gratiarum actionis ergo, quod solverunt illorum militia causa condonare voluerint militiam secuto : rata voluntas eorum esto. 1. Quod si nulla hujus mentione facta decesserint, el actionem de hujusmodi summa, militiam seeuto τῷ στρατευθέντι οἱ συγχληρονόµοι αὐτοῦ * λογίζε- C coheredes moverint : computare debent, qua ex hae σθαι αὐτοὺς τὰ ἀπὸ τῆς τοιαύτης στρατείας mepre- θόντα εἰς «0v αὐτῶν πατέρα, xai τὰ περιττεύοντα Ex τῆς δοθείσης ποσότητος εἰς τὸ τοιοῦτον στράτευμα συνειαφέρεσθαι τῇ λοιπῇ ὑποστάσει, καὶ συνδιαι- ρεῖσθαι. η’. Ei δὲ, ὡς εἰχὸς, ἁπληρώθη διὰ τοῦ τοιούτου στρατεύματος ἡ δοθεῖσα ποσότης, μὴ ἔχειν ἄδειαν τοὺς συγχληρονόµους τὸ τοιοῦτο στράτευµα, ἔχοντι αροσώπῳ ἐπιζητεϊῖν ἕνεχεν τῆς Ὑενομένης ἐξόδου ὑπὲρ αὐτοῦ * ἠτοιοῦν [ὁτιοῦν], διὰ τὸ, ὡς εἴρηται, ἀντε:σαγωγἣν ἐκ τοῦ τοιούτου στρατεύματος Yevé- 9Jat. ϐ’. ἐπὶ δὲ τῶν λο,πῶν στρατευοµένων, ὅσα &x βασι- λικῆς ῥόγας, ἀννόνων τε, xal σωλεμνίων τούτοις militia pervenerunt ad patrem ipsorum, εἰ residua summa ad hujusmodi militiam date cum reliquo patrimonio cenlerant atque ita cum aliis divi- dant. | 8. Si vero, ceu credi parest, data est per hujus- modi inilitiam summa plene soluta fuerit : cobzre- des nullam licentiam habent a persona, qua lhujus- modi militiam gerit, quidquam repetendi noraine facize pro ipso expensz : propterea quod, uti dictum est, tantumdem ex liujusmodi militia illatum fue- rit. 9. In reliquis militantibus, quzecumque ex impe- ratorio stipendio, et annonis, et solemnibus, eis προσενεµήθησαν, καὶ τουτέστιν ἀξιωματικοῖς,λοιποῖς D tributa sunt, nimirum in dignitate constitutis el ἅπασι, χομιζοµένοις ἀπὸ βασιλιχῆς ῥόγας, f) χαὶ ἀπὸ δημοσίου ἀννόνας καὶ συνηθείας * οὗτοι μὲν ἅπαντες, ἄνευ μέντοι τῶν στρατιωτῶν, ἐπὶ τοῖς τοιούτοις πεχουλίοις διατιθέµενοι, παῖδας μὲν ἔχοντες µέχρι τεσσάρων *by ἀριημὸν, τὴν νόµιµον, Ίγουν τὴν τρί- την μοῖραν τοῦ αὑ τῶν πεχουλίου χαταλιμµπανέτωσαν. Ei δὲ καὶ πέντε, χαὶ ἐπέχεινα, τὸ ημισυ µέρος. v. El δὲ παῖδας οὐχ ἔχουσιν, ὄπεισι δὲ αὐτοῖς γονεῖς, τὴν εἱρημένην τρἰτην μοῖραν καταλιµπανέτωσαν * εἰς δὲ τὸ ὑπόλοιπον µέτρον τοῦ αὑτῶν πεχουλίου »ατὰ τὸ δοχοῦν αὑτοῖς διατιθἐσθωσαν. Παγανιχά δὲ πεχκηύλια τῶν ὑπεξουσίων εἰσὶν, ὅσα παρὰ τῶν Υ,νέων αὐτῶν πρὺς κόσμον καὶ τιμὴν ἐδόθη αὐτοῖς, ἢἡ ἐπεχτήθησαν ' ἅτινα καὶ ὡς Ὑονέων γνω- aliis omnibus, qui ab imperatore stipendia vel an- nonas et consuetudines a fisco accipiunt : de iis hi universi, militibus tamen exceptis, veluti de pecu- liis suis testantes, siliberos habeant numero qua- tuor, legitimam, id est, tertiam peculii sui partem eis relinquant : sin quinque, ac ulterius, semis- sem. 10. Sin nullos habent liberos, parentibus tamen superstitibus, dictam eig tertiam partem resnquant, deque reliquo modo peculii sui, prout ipsis visum fuerit, testantor. Paganica vero peculia filiorumfa- milias sunt, quxecunque a parentibus eorum, ad or- natum et honcstatem ipsis data suut, aut acquisita : quie ct parentum | esse agnoscuutur, et post obitum 511 CONSTANTINI PORPHYROGENITI $12 parentum reliquis eorum bonis conjunguntur et di- A ρίζονται, xal μετὰ τελευτὴν τῶν γονέων τῇ λοιπῇ viduntur, sicut et illa qux de pecunia rebusque pa- tris acquisita sunt filio, pro paternis bonis agno- .scuntur, iisque conjunguntur. Nam de maternis ip- sorum rebus, quae per sudores et labores, vel ex hzreditate ad ipsos pervenerunt, testantur illi qui- dem: sed usum eorum dumtaxat habent illi quo- rum in potestate sunt ; proprietate talium bonorum ipsis reservata. TITULUS XVIII. De successionibus ab intestato, deque legatis : et de his qui ea per ingratitudinem amittunt. 1. Si quis intestatus decesserit, exstantibus liberis aut nepotibus, hi succedunt. 9. Sin defuncto superstites sunt pater et mater, avus et avia, vel etiam ulteriores, hi exstantibus liberis et nepotibus, succedere non possunt. 9. Quod si nulli sunt liberi, nulli nepotes , pater tamen exstat et mater et avus et avia propiores succedunto. 4. Si filius et (llia parentibus vivis decesserint absque liberis et intestati, fratres et sorores ex eo- dem patre ac matre babentes, hereditas eorum pa- rentibus defertur, nec licentiam (fratres et sorores habent in hoc contradicendi. 5. Si vero nulli parentes. exstant, avo tsmen et αὐτῶν ὑποστάσει ἑνοῦνται χαὶ διαιροῦνται, ὥσπερ καὶ τὰ àmb χρημάτων ἡ πραγμάτων τοῦ πατρὸς ἐπιχτηθέντα τῷ υἱῷ, τῇ πατρώᾳ ὑποστάσει γνωρί- ζονται͵ xal αὐτῇ συνενοῦνται * ἐπὶ γὰρ τοῖς µητρῴοις αὑτῶν, ἐξ ἱδρώτων, xal χαµάτων, Ἡ χληρονοµίας περιαχθεῖσιν εἰς αὐτοὺς πράγµασιν, Ex' αὐτοῖς μὲν αὑτοὶ διατίθενται * τὴν δὲ χρῆσιν αὐτῶν xal µόνον ἔχουσιν οἱ τούτους ἔχοντες ὑπ' ἑξουσίαν, τὴν δεσπο- τείαν τῶν τὀιούτων πραγμάτων φυλάττοντες αὑτοῖς. ΤΙΤΑΟΣ 1Η. Περὶ τῶν ἐξ ἁδιαθέτου κ.ηρυνομιῶγ, καὶ Aeyácov, καὶ περὶ τῶν ἐξ ἀχαριστίας ἐκπιπτόγτωγ. a'. Ἐάν τις ἁδιάθετος τελευτήῄσει, καὶ ὕπεισιν αὐτῷ τέχνα 7) ἔγγονα, ταῦτα χληρονομείτωσαν. β’. Ei δὶ ὑπάρχῃ τῷ τελευτήσαντι πατὴρ xoi µήτηρ, πάππος xal μάμμη, ἡ καὶ ἐπέχεινα " οὗτοι κληρονομεῖν τῶν τέχνων καὶ ἑγγόνων ὑπόντων οὐ δύνανται. q'. El δὲ καὶ οὖκ εἶσὶ τέχνα, εἴτε ἔγγονα, ἔστι δὲ matho καὶ µήτηρ, xai πάππος xai μάμμη, οἱ ἐγγύ- τεροι χληρονομείτωσαν. &. Ἐὰν υἱὸς xai θυγάτηρ τῶν Ὑονέων ζώντων φελευτῄσωσιν ἄτεχνοι xal ἁδιάθετοι, xai ἀδελφοὺς xai ἁἀδελφὰς ὁμοπατρίους xoi ὁμομητρίους ἔχοντες᾽ τὴν τούτων, χληρονομίαν ἐπὶ τοὺς γονεῖς ἔπαν- άχεσθαι, χαὶ μὴ ἔχειν ἄδειαν τὰ ἁδέλφια ἐπὶ τούτου λέχειν τι. e'. EL δὲ γονεῖς οὐχ Όπεισιν, ἔστι δὲ πάππος xal avia ευρο δαν, ii cum fratribus consanguineis C μάμμη, ἅμα τοῖς ὁμοπατρίοις ἀδελφοῖς χληρονοµεί» una succedant. 6. Sin nec avus, nec avia, nec eodem patre ac matre nali fratres exstant. defuncto, tunc ex uno dumiaxst parente fratres in hereditatem succe- dat. 7. Si vero, sicut diclum est, non exstent fratres, at propinqui sinl, propiores succedunto. 8. Quod si uulli etiam propinqui sunt, at. uxor defuncti superesi: in semissem totius illa patrimo- nii succedat, altero semisse fisco inferendó. 9. Si defuncti ne uxor quidem exstat, iunc uni- versum ejus patrimonium, veluti cujus nullus exstat heres, fisco (ceu diximus) infertur. 10. Si quis moriens legata destinarit ad certam D quamdam expensam, przstari debent : nec bares li- centiam habet, relictum hoc legatum in aliam cau- sam expendendi, sed cui relictum est, restituat. 41. Si lizres relicti sibi patrimonii notitiam ha- bet, ac debita novit pracedere : coram (ide dignis testibus patrimonium ipsum describat, et quanti sif, manifestator. Àc primum quidem creditoribus sa- tisfiat, atque ita deinceps id, quod superest, haeres sibi retineat. 419. Si vero contumaciter et temere succedens, idem patrimonium attigerit, et constiterit, eum par- Uculariter debita quxdam solvisse : obligatus esto τωσαν. c'. El δὲ οὔτε πάππος, οὔτε µάμµη, οὔτε ὁμοπά» τριοι, οὔτε ὀμομήτριοι ἀἁδελφοὶ ὕπεισι τῷ τελευτή- σαντι’ τότε οἱ ἐξ ἑνὸς γονέως ἀδελφοὶ τῇ χληρονοµίᾳ ὑπεισερχέσθωσαν. ζ. El δὲ, καθὰ εἴρηται, οὐχ ὄπεισιν ἀδελφοὶ, εἶεν δὲ συγγενεῖς, οἱ ἐγγύτεροι χληρονοµείτωσαν. . η’. Βἰδὲ οὔτε συγγενεῖς εἶσιν, ἔστι δὲ vovit) του τε- λευτήσαντος, tb μὲν ἥμισυ µέρος ἁπάσης αὐτοῦ τῆς περιουσίας ἑχείνη αχληρονομείτω τὸ δὲ ἕτερον ημισν µέρος τῷ δηµοσίῳ εἰσχομιζέσθω. 0'. Εἰ δὲ οὔτε γυνὴ τῷ τελεντήσαντι ὕπεστι, τότε τὴν ἅπασαν τούτου περιουσίαν, ὣς ἀχληρονόμητον, τῷ δηµοσίῳ, ὡς εἴρηται, εἰσχομίζεσθαι. v, Ἐάν τις τελεντῶν ὁρίσῃ λεγάτα εἴς τινα ῥητὴν ἔξοδον, ταῦτα διδόσθωσαν ' xal μὴ ἔχειν ἄδειαν τὸν κληρονόμον εἰς ἑτέραν πρόφασιν τὸ ἑαθὲν λεγάτον ἑξοδιάζειν, ἀλλὰ τοῦτο ἀποχαθιατᾷν τῷ λεγατεν- θέντι. ια’. Εὰν ὁ χληρονόμος εἴδησιν τῆς ἐγχαταλιμπα- νοµένης αὑτῷ ὑποστάσεως ἔχει, xal οἶδεν χρέη προ- ηγεῖσθαι * ἐπὶ ἀξιοπίστων μαρτύρων τὴν τοιαύτην ἀναγραφέτω ὑπόστασιν, xal φανερούσθω ταύτης ἡ δύναµις. Καὶ πρῶτον μὲν πληρούσθωσαν οἱ χρεω- φειλέται, xal εἴθ᾽ οὕτως τὸ περιττεῦον ἐχέτω ὁ χλη- ρονόµος. ιβ’. El δὲ αὐθαδῶς καὶ ὡς ἔτυχεν ὑπεισερχόμενος τῆς αὐτῆς ὑφάφψηται ὑποστάσεως, καὶ φανῇ μεριχῶς τινὰ τῶν χρεῶν ἀποδούς' ὑποκείσθω πληροὺν xol 513 DELECTUS LEGUM. 514 τοὺς λο.ποὺς, ὡς διὰ προσφόρου ἀναγραφῆς τῆς A reliquis etiam satisfacere, veluti qui per inventarium τοιαύτης ὑποστάσεως p Υνωρίσας xazáXndiv, (Υ. El δὲ ἑσχάτως ἀναφυῶσι τὰ χρέη, τοῦ χληρο- νόµου τὴν περὶ τούτου ἄγνοιαν χεχτηµένου διὰ µαρ- τύρων, ἢ xal διὰ ὄρχου * τὸ εὑρεθὲν τῆς ὑποστάσεως, καὶ περιελθὸν εἰς αὐτὸν, πάριστᾷν αὑτὸν, xaX πρὸς αὐτῷ ἁποχοπτέτω τὰ τῶν χρεωφειλετῶν αὐτοῦ, xal μηδὲν περαιτέρω τοῦτον ἀπαιτεῖσθαι. ιδ’. El χληρονόμος f| λεγατάριος οἱοσδήποτε φανῇ ἀποχρύγας τὴν χαταλειφθεῖσαν αὐτῷ διαθήκη», xal kv ὑστέρῳ αὕτη παρ᾽ αὑτῷ εὑρεθῇ, ἐκπιπτέτω ὁ μὲν χληρονόμος, τῆς χληρονομίας * ó δὲ λεγατάριος, τοῦ λεγάτον. τε’. El δέ τις τελευτῶν τῷ οἰχείῳ χκληρονόμῳ ἀγρά- competens res patrimonio comprehensas cognoscere non studuerit. 15. Quod si debitain infinitum emerserint, hzrede per testes, aut etiam per jusjurandum, ignorantiam probante: quidquid in patrimonio repertum est, et ad eum pervenit, exhibeat : οἱ secundum Ἰά debi- ta creditorum decidat, nec quidquam ulterius ab eo exigatur. 14. Si vel heredem, vel quemcunque legatarium paruerit occultare relictum sibi testamentum, et ad extremum illud apud ipsum repertum fuerit , heres successione cadat, legatarius legato. 15. Si vero moriens quispiam haredi suo eitra φως xai χωρὶς μαρτύρων «nv ἰδίαν καταλείψῃ ὑπό- Ὦ scripturam et absque testibus, bona sua reliquerit, στασιν, xai τὴν ταύτης ἐντελῆ διοίκησιν, xaX ἀναφυῇ τις ἑγχαλῶν, λεγάτον αὐτῷ ἑαθῆναι παρὰ τοῦ τελευ- τᾖααντος, παραστῆσαι δὲ δ.ἁ μαρτύρων 7] xal ἑτέρως πως, ἀληθείας τὰ παρ' αὑτοῦ λεγόμενα ἔχεσθαι, οὗ δύναται * διδόσθω τῷ λόγῳ τοῦ κληρονόμο». ες’. Ἐκπίπτουσι δὲ τῆς νομίμου χληρονοµίας δι᾽ ἀχαριστίαν, οἱ μὲν παῖδες , εἰ τοὺς ἰδίους τύψωσι γονεῖς, εἰ βαρέως αὐτοὺς ὑθρίσωσιν, ἣ ἐγκλήματα κατηγορήσωσιν αὐτοὺς, f χαὶ συχοφαντήσωσιν ’ εἰ φαρμάχοις ὡς φαρμαχός τις αὐτῶν συναναστρέφει’ εἰ ἐπιδουλεύσωσιν οἵῳ [οἰῳδήποτε] τρόπῳ τῇ ζωῇ αὐτῶν * εἰ τῇ μητρνιᾷ ἡ παλλαχῇ τοῦ πατρὸς αὐτῶν σωματιχῶς τις αὐτῶν μιγῇ ΄ εἰ τοὺς γονεῖς φυλαχι- ζομένους οἱ ἄῤῥενες παῖδες προτραπέντες μὴ ἄντι. φωνήσουσιν’ εἰ ἡ θυγάτηρ μὴ ἐλεῖται νοµίµως ζευ- χθῆναι βουλοµένων τῶν γονέων, ἀλλ' αἰσχρῶς bike: εἰ µαινοµένων τῶν Ὑονέων μὴ Έλωνται οἱ παῖδες ἀντιλαδέσθαι αὐτῶν. ΤΙΤΛΟΣ 18'. Περὶ κουρατόρω». α’. El Ex τινων ὀρφανοὶ χαταλειφθῶσι, χαὶ νήπιο», χαὶ Όπεστι τούτοις ὑπόστασις, εἰ μὲν οἱ γονεῖς αὐτῶν τελευτῶντες ἐγγράφως χουράτορα τούτοις παρέασαν, φυλαττέσθω τούτων ἡ βούλησις ’ εἰ δὲ xal μὴ, οἱ εὐαγεῖς οἶχοι «hv τούτων κουρατορίαν ἐχέτωσαν, Ev μὲν τῇ θεοφυλάχκτῳ ταύτῃ πόλει, τὸ ὀρφανοτροφεῖον, xai οἱ λοιποὶ εὐαγεῖς οἶχοι, xai αἱ γεγνωρισµέναι cum eorum administratione plena: et aliquis emer- serit, qui queratur a defuncto legatum sibi relictum esse, verum per testes, aut alio quo modo probare nequeat esse vera qua dixerit, hzredis discretioni traditor. 46. Amittunt lhiereditateim legitimam propter in- gratitudinem, filii quidem, si parentes suos verbe- raverint,'si graves eis injurias fecerint, si criminali- ter eos accusaverint, aul calumniati fuerint : si quis eorum cum veneflcis, tanquam veneficus, conver- satur: si vite ipsorum quocumque modo insidias struxerint, si quis eorum cum noverca, vel concu- bina patris, carnaliter coierit ; si pro parentibus, qui carceribus detinentur, rogati eo nomine liberi ma- sculi, non intervenerint : si filia legitimis nuptiis co- pulari nolit, parentibus id volentibus; sed turpem vitam agere malit : si parentibus furore correptis, liberi curam eorum suscipere nolint. TITULUS XIX. De curatoribus. 1. Si ab aliquibus relicti pupilli fuerint, οἱ in- fantes, qui patrimonium aliquod habent, siquidem parentes eorum decedentes, in scriptis curatorem ipsis relinquerunt, voluntas ipsorum servator : siu autem, venerabiles domus eorum curatoriam susci- piunto, in custodita quidem divinitus liac urbe, ipsum orplianotrophium, et e:eterze domus religiosz, et ες» ἐχχλησία: * ἐν δὲ ταῖς ἐπαρχίαις τὰ ἐπισχοπεῖα, τὰ D clesiz note : in provinciis vero, episcopia, monaste- μοναστήρια, xai αἱ ἐχχλησίαι, μέχρις ὅτου πρὸς Ὑάμον χα:ρὸν χαταντῶντες οἱ χληρονόμοι ζευχθῶ- qt. . B'. El δὲ xal πρὸς γάμον ἐλθεῖν οἱ τοιοῦτοι οὐ βούλονται, μέχρις εἰκοσαετοῦς χρόνου cov; αὐτοὺς εὐαγεῖς οἴχους, τὰ μοναστήρια, καὶ τὰς ἐκχλησίας, τὰς τοιαύτας ὑποστάσεις παραφυλάττειν, xal εἴθ᾽ οὕτως ἀνελλιπῶς ταύτας τοῖς εἰρημένοις χληρονόµοις ἁποδιδόναι. Οὐ γὰρ ἀρξστὸν τῷ cip ἐστι, τὸ χαθά- περ µέχρι τοῦ νῦν χουράτορας ἑτέρους προθάλλεσθαι, καὶ τὰ τῶν ὀρφανῶν χατεσθίειν, κἀχείνους προσαι- τεῖν. Οἱ γὰρ εὐλγεῖς οἶχοι, χαὶ αἱ τοῦ θεοῦ ἐχκχλησίαι, ol χαὶ τῶν ἄλλων προϊστάμενοι, xat τοὺς ξένους, ὡς ἰδίου:, χατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου ξενοδοχοῦν- ria et ecclesie, quousque uuptiarum ad tempus haeredes propius accedentes, matrimonio copulen- tQur. 9. Sin illi se ad matrimonium conferre noliut, us- que ad annum vigesimum exdem domus religios:w, monasteria, et ecclesiz, ejusmodi patrimonia custo- diant, atque ita. deinde sine defectu ea dictis hzre- dibus restituant. Nón enim acceptum est Deo, cu- ratores alios constitui, quemadmodum in hunc usque diem factum fuit, qui pupillorum bona devo- rent, ipsis mendicantibus. Quippe venerabiles domus, et ecclesie Dei, quz aliis etiam praesunt, οἱ alienos, tanquam suos, juxta Domini mandatum hospitiis excipiunt, muulto agis bona pupillorum 515 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 516 eustodient, coruzmque restitutionem suo tempore A τες χαὶ ὑποδεχόμενοι, πολλῷ πλέον τὰ τῶν ὀρφανῶν facient. TITULUS XX. De libertatibus, 4. Libertatem consequitur servus, cum domino suo liber esse publicatus fuerit in ecclesia, vel etiam coram septem, aut quinque, aul. Iribus anicis, ad lioc convocatis, ac subscribentibus, et id quod no- runt, ad gestorum monumenta deponentibus. 2. Vel'etiam per epistolam domini sui, quinque testium, vel trium, ceu diclum, subscriptiones loc nomine habentem ; qua: testaniento inscripta, ser- vo datur. $.lüdem quum de voluntate. defuncti, vel per- míissu hzredis servus in capite linteum gestans, defuncti funus secutus fuerit. 4. Et cum subjectuui sibi servum personz Ίντο dominus conjunxerit. 5, Aut rursum si dominus ejus, aut domina, aut eorum liberi, scitu ac permissione parentum de sa- cro et salutari lavacro eum susceperint. 6. Si scientibus ac volentibus dominis suis clerici vel monachi facti fuerint, ac dict:e libertates sta- tim exinde, vel etiam sub conditione, a dominis eo- rum conceduntnr. : 7. Si quis autem aliquo ex his modis libertate donatus, in servitute detinetur, ad sacram sanctam C Dei Ecclesiam accedat, etad magistratus compe- tentes et apud eos concessam sibi libertatem probet, eamque accipiat. 8. Servus ab hostibus captus, si pro republica damnum et cladem quamdam eis inferat, atque ita vicjssim revertatur, confestim manumittitur. 9. Qul vero captus, rursum aufugerit, damno eis pro republica non illato, sed ita tamen revertitur : is lomino suo qninquennium serviat, atque ita dein- de liber esto. 40. Qui ad hostes sponte δυα procurrit, rursum- que facti poenitentia ductus, si ab eis aufugiens reverietur, is propterea, quod omnino transfuga φυλάσουαι, xal τούτων την ἁποκατάστασ:ν xatplp τῷ ἰδίῳ ποιήσονσιν. ΤΙΤΛΟΣ κ’. Περὶ ἑλευθεριῶν. α’. Ἐπιτίθεται ὁ οἰχέτης ἐλευθερίᾳ, ὁπόταν παρὰ τοῦ ἰδίου κυρίου δημοσιευθῇ [δῆμος εὑρεθῇ] Ev ἐχχλησίχ, εἶτε ἐπὶ ἑπτὰ, f| πέντε, 3) xal τριῶν φίλων, ἐπὶ τοῦτο προσχκληθέντων, xal ὑπογβαφομένων xal ἀποτιθεμέ- νων ἐπὶ πράξεως ὑπομνημάτων τὴν οἰνείαν εἴδησιν. p'. Εἴτε à ἐπιστολῆς τοῦ χυρίου αὐτοῦ, ε’ μαρτύ - ρων, fj xol Υ’, ὡς εἴρηται, ὑπογραφὰς ἐπὶ τοῦτο ἐχούσης, ἡ ἐν διαθήχῃ ἐγγραρομένῃ οἰχέτη δίδοται. Υ.« ᾽Αλλὰ xai ὅταν βουλήσει τοῦ τελευτήσαντος, 1 xai παραχωρήσει τοῦ χληρονόμου 6 οἰχέτῃς iv τῇ χεφαλῇ παννῖν " [παννίον] φορέσας τῇ τοῦ τελευτί- σαντος χηδείᾳ ἑπακολουθήσει. δ.. Καὶ ἐὰν ὁ χύριος τὸν ὑποχείμενον αὐτοῦ [* αὐτῷ] δοῦ]ον ἑλευθέρῳ ζεύξει προσώπῳ. ε’. H^ πάλιν, àv ὁ κύριος αὐτοῦ, f| fj τούτου χυρία, 3j τὰ αὐτῶν τέχνα, εἰδήσει καὶ ἐπιτροπῇ τῶν γονέων, ἐκ τοῦ ἁγίου xol σωτηριώδους βαπτίσματος αὐτὸν ἀναδέξωνται. €'. Εὰν εἰδήσει τῶν χυρίων αὐτῶν κληριχοὶ ἡ μοναχοὶ γένωνται. Αἱ δὲ εἰρημέναι ἐλευθερίαι ἆτεν- τεῦθεν δη, ἢ xal ὑπὸ ὅρον παρὰ τῶν χνρἰων αὐ- τῶν δίδονται. (C. El δέ τις ix τούτων τῶν τρόπων ἐλευθερίᾳ τιμηθεὶ», ἓν δουλείᾳ χατέχεται, προσερχέσθω τῇ ἁγίᾳ τοῦ Θεοῦ Ἐχχλησίᾳ, xal τοῖς προσφόροις ἄρχουσι, χαὶ map' αὐτοῖς τὰ τῆς ἐπιτεθείσης αὐτῷ ἐλενθερίας ἀποδεικνύτω, χχὶ ταύτην ἁπολαδέιω. n. 'O ὑπὸ τῶν πολεμίων αἰχμαλωτιζόμενος οἰχέτης, xal χλάσματι ὑπὲρ τῆς πολιτείάς εἰς αὐτοὺς ἑνδεικνύμενος, xa οὕτως ἀνθυποστρέφων, παραχρηµα ἐλευθερυῦται. 9'. Ὁ δὲ αἰχμαλωτισθεὶς, xal πάλιν ἀποφυγὼν, Χλάσμα εἰς αὑτοὺς ὑπὲρ τῆς πολιτείας μὴ ποιησά- µενος, ἀλλ οὕτως ἀνθυποστρέφων, πενταστίαν τῇ ἰδίᾳ δεσποτείᾳ δουλευσάτω, χαὶ εἶθ᾽ οὕτως ἐλευθερούσθω. V. Ὁ αὑτοπροαιρέτως ἐχθροῖς “ροστρέχων, χαὶ πάλιν μεταμεληθεὶς, εἰ φυγὼν ὑποστρέψει, δι ὧν ὅλως αὐτομολήσας τούτοις προσέδραµεν, ἕως τῆς factus ad eos se coptulerit, toto vite sus tempore D ζωῆς αὐτοῦ ἔστω δοῦλο». servus esto. 41. Servus domini sui cxdem indicans, praemii loco libertatem consequitor. 42. Servus sciente doniino suo militans libertatem accipit. 15. Dominus qui servum suum vel ancillam, quasi liberam per nuptias persona libere copulat, vel in nuptias consentit, vel de industria iacei, is neque matrimonium dissolvit, atque etiam illorum eominio excidit. 14. Qui ab hostibus hominem liberum captivum re- diniit, et in domum suam restituit ; siquidem eas ille facultates liabet, ut pretium, de quo inter ipsos con- venit, integrum persolvere possit, liberum dimittat. ία’. Δοῦλος ὁ μηνύων τὸν φόνον τοῦ ἰδίου χυρίου, τὴν ἐλευθερίαν ἐχέτω ἔπαθλον. ιβ’. Δοῦλος ὁ στρατευόµενος εἰδῆσει τοῦ οἰχείου δεσπότου, ἑλευθεροῦται. (Υ. Δεσπότης τὸν ἴδιον δοῦλον, f) τὴν θεραπαίνην ὡς ἑλευθέραν συνάπτων πρὸς ὙΥάμον ἐλενθέρῳ προσώπῳ, f] συναινῶν τοῖς γάµμοις, ἢ ἐπίτηδες σιω- πῶν, οὐδὲ λύει τὸν γάµον, ἀλλὰ xal τῆς ἐπ᾽ αὐτῶν δεσποτείας ἐχπίπτει. ιδ’, 'O ἐχ τῶν ἐχθρῶν ἐλεύθερον ἁγοράζων αἰχμ- άλωτον, χαὶ ἓν τῷ ἰδίῳ οἴχῳ ἀποχαθιστῶν αὐτὸν, εἰ μὲν εὐπορεῖ τὰς στιχηθείσας [ στοιχηθείσας ] μεταξὺ αὐτῶν πληρῶσαι τιμὰς, ἀπολνέτω ἐλεύθερον. 511 εδ’. El δὲ ἀπορεῖ, σθιον, µέχρι; ἂν πλτρωθῇ , ἅπερ ἑστίχησεν' ὁρι- ζομένου δηλονότι ὑπὸ) ἀκροατοῦ τοῦ ὀφείλοντος ἑχάστῳ ἔτει ὑπὲρ μισθοῦ τῷ ἀγορασθέντι λογί- ζεσθαι. tc. Tóv εἰς προΐχα ὙΥραφόμονηων οἰχέτην οὐχ ἔχουσιν ἄδειαν τὰ τέκνα, οὔτε ὁ ἀνὴρ, ἐλευθεροῦν αὐτόν. wj. El δὲ xal πληρώσει ὁ ἀνῆρ τὴν προἶχα τῆς ἰδίας γαμετῆς, εἴτε προσφέρει πράγματα, f) παῖδας, τὴν πᾶσαν δεσποτείαν, ὡς χεφαλὴ, χατὰ τὴν τοῦ θεοῦ ἐντολὴν αὐτὸς ἑχέτω. επ’. El δὲ μὴ ἔχη τις πράγµατα πρὸ τοῦ συναλ- λάγματος, xai μετὰ τὸ συναφθῆναι, τὰ ἐκ θεοῦ προνοίας ἑπικτηθέντα ἀμφότεροι ἐχέτωσαν. εθ’. ἘἙὰν δύο ἀπόγρσφοι διαφόρου δεσποτείας ευνέλθωσι πρὸς Yápov, εἰ μὲν δύο παΐδας ποιήσωσι, πρὸς λαχμὸν µερίξονται’ εἰ δὲ τρεῖς, τὰ δύο τῆς μητρὸς ἕἔστωσαν, xal τὸ Ev τῇ τοῦ πατρὺς ἐπ- αχολουθήσει δεσποτείᾳ * εἰ δὲ εἷς τεχθῇ, τῇ μητρὶ ἔσται.! κ’. Τὰ ἐξ ἑλευθέρας Ύαστρὸς τιχτόµενα, ἐλεύθερά ἐστιν, εἰ καὶ δουλός ἔστιν ὁ πατὴρ αὐτῶν. χα. 0 ἐν δούλης τεχθεὶ;, δοῦλός ἁστιν' el καὶ ὁ ἴδιος δεσπότης ἑρασθῇ τῆς οἰχείας θεραπαίνης. xp'. Ἐὰν χοινός ἐστι δοῦλως, xai βούλεταί τις ἐλευθερῶσαι αὐτὸν, τὸ ἀζήμιον ποιείτω τοῖς ἄλλοις, χαὶ μὴ θελόντων αὐτῶν, ἐλευθερώσει αὐτόν. — . XY. Οἱ ἀπελεύθεροι, xàv στρατευόµενοι ὧσιν, ἐξ ἀχαριστιῶν,τοιούτων χαταδουλοῦνται [περὶ ἀναδου - λώσεως], ἐὰν τοὺς χυρίους τοὺς ἐλευθερωτὰς αὐτῶν, ἡ τοὺς παῖδας αὐτῶν τύψωσιν, f| ὑδρίσωσιν , 1| Ex τινος ὑπερηφανείας χατ αὐτῶν τραχηλιάσωσιν’ fj μετὰ τὸ ταφΏναι τὸν ἑαυτοῦ χύριον ipyópevo; pi] πεσὼν προσχυνήσῃ τὸν tágov, 7| ὅλως οὗ μιχράν τινα πρόσχκρουσιν αὐτοῖς παράσχη , 3) ζημµιώσῃ, fj ἐπιβουλεύσηται αὐτοῖς, xot ἓν ἐξ αὐτῶν παρὰ τῷ ἄρχόοντι ἀποδειχθῇ, ἀναδουλοῦνται. ᾽Αλλὰ χαὶ πενό- µενον τὸν πάτρωνα ἀναγχάζεται τρέφειν ὁ ἀπελεύ- θερος. 'Ex τῶν γεαρῶν διατάξεων περὶ τοῦ ἐλευθε- ροῦντος áAAótpuor olxéenv. vb. Καθὼς ὑπεσχόμεθα, Χχαιρός ἐστι διαλαθεῖν περὶ τοῦ πενταπλασιαξομένου θέματος, "Ἔστι δὲ τοιοῦτον» 'O μὴ ὢν δεσπότης. xal τὸν ἀλλότριον δοῦλον ὡς ἴδιον ἐἑλεύθερώσας, ἐπὶ τοῦ βασιλέως τῆς ἑλευθερίας ἀνατρεπομένης, διαναγχάξεται ὁ ἔλενθε- ῥώσας παρέἐχειν πέντε οἰχέτας ἀντὶ τοῦ ἔλευθερω- 0£vto;- δῆθεν χαθ) ἡλιχίαν, xal κατὰ φύσιν, xal χατὰ τρόπον, xal χατὰ τέχνην ὁμοίους' δύο μὲν τῷ δεσπότῃ τοῦ ἐλευθερωθέντος , τρεῖς δὲ τῷ δηµοσίῳ' τότε δὲ τιμωρεῖται ὁ ἐἑλευθερώσας τῇ προειρημένῃ ποινῇ, ὅτε ὀλενθέρωσε τὸν ἀλλότριον δοῦλον, ἀγνοοῦν- το; τοῦ δεσπότου αὐτοῦ. ΤΙΤΛΟΣ ΚΑ’. Περὶ πράσεως καὶ ἁγοράσεως α. Ἐγγράφως καὶ ἀγράφως πρᾶσις xai ἀγορασία ἐπὶ οἰῴδήποτε εἴδει xal πράγματι τῆς τιμῆς στι- DELECTUS LEGUM. ἑχέτω αὑτὸν ὁ ἁγοράσας ul- Α 518 15. Si vero solvendo non cst, retineat eum emptor seu mercenarium, donec impleverit, quz pactus est: ita tamen, ut a cognitore caus: definiatur i!, quod anno quolibet nomine mercedis computari pro re- dempto debet. 16. Servum doti adscriptum neque liberis, neque marito manunmittere licet. 17. Sin doti uxoris ευ vir satisfecerit, sive reg sfferai, seu. mancipia ; doniinium totum ipse, tan- quam caput, juxta Dei mandatum habeat. 48. Si vero ante contraetum | niatrimonijum res ipse nullas habeat, atque etiam post conjunetionem Rnupliarum ; quxe acquisita Dei providentia fuerint, B utrinque possideant. 19. Si duo adscriptitii diversorum dominorum lu ' matrimonium coierint, siquidem liheros duos pre- creaverint, sorte dividuntur : si ures, duo maaris sunto, tertius patris dominum sequitor : si unus na- tus fuerit, inatris esto. 20. Qux nascuntur e ventre libero, libera sunt , etiamsi pater eorum servus sit. 21. Ex ancilla natus, servus et, etiamsi demtnus ipse suam ancillam adamaverit. 22. Si servus cominunis sit, οἱ aliquis eum ma- numittere velit, socios indemnes prastet ; atque ita vel nolentibus ipsis, eum manumittet. 93. Liberti , licet militent, in servitutem. ex cau- sis ingratitudinis hujusmodi retrahuztur, Si dowi- nos a quibus manumissi suni, aut eorum liberes per- cusserint, vel injuriis affecerint, vel ex superbia , quadam in 608 'cervices erexerint : vel si quis do- miuo suo jam sepulto venieus, non prolapsus in terram sepulcrum summisse veneratus fuerit, vel non omnino leviter eos offenderit, aut si damnum dederit, aut insidios fecerit, eorumque vel unum aliquod,apud pratorem probatum fuerit, in servitu- tem,revocantur. Quin etiam libertus patronum egeu- tem alere cogitur. Ex constitutionibus novellis de manumiltente servum alienum. $4. Sicut promisimus, tempus est, ut de casu rei quintuplicande disseramus. Is vero hujusmodi est. Qui non est dominus, et serrum alienum, tanquáàm suum manumisit, apud imperatorem rescissa manu- missione, cogitur hic ipse manumittens Joco manu- missi quinque servos alios praestare : nimirum et setate, et sexu, et indole, et ariesimiles ; duos ma- numissi domino, tres fisco. Tunc autem is, qui ma- numisit, poena preedicta multatur ; cum servo alieuo libertatem, inscio ipsius domino dedit. TITULUS XXI. De venditione ac emptione 1. Tam per scripturam, quam aine scriptara con- trahitur venditio et emptio citra dolum malum in 519 ne. Cum igitur rei pretium ab emptore datum fuerit, non licet ejusmodi venditionem ponitentibus ipsis rescindere. $9. Nam debetemptor ante contractum et examinare rem et accurate inquirere atque ita contrahere. 9. Si vero deinceps, ut fieri solet, venditum corpus inventum fuerit esse liberum, vel lymphati- cum, venditori redhibetur. ' 4. Si arrba data fuerit in quocumque contractu, quum non impletus fuerit contractus illius culpa, qui arrham dedit, lucretur arrham is, qui accepit : sin ejus negligentia, qui arrham accepit, res perfecta non fuerit, reddat eam illi, qui dedit, cum altero tanto. | | b Si servus venditus aut dien obierit, aut parte corporis hesus fuerit, nimirum pede, vel manu, vel . oculo: aut si domus distracta sit, aut pars ejus, vel tota igne absumpta fuerit : aut ager vi fluminis to- tus, aut aliqua parte pereat, aut arbor a vento de- θεια sit : in his omnibus damnum emptorem spectat. 6. Si servus meus agri venditi terminos osten- dere jussus, plus ostenderit, idque vel dolo malo, vel per ignorantiam, non ipse condemnor. ldem va- let etiam in traditione, cum incipit possessio. 7. Si ante traditionem servus venditus aufugerit, aut ita furto subtractus ab aliquo fuerit, ut dolus CONSTANTINI PORPHYROGENITI quacunque specie, ac re, interveniente pretii pactio- À χουµένης συνίσταται ἁδύλως. 520 Ἡνίκα οὖν ἡ 111] «τοῦ πράγµατος τῷ Ἡγορακότ. 5003, την τοιαύτην πρᾶσιν ἐκ μεταμελουμένων αὑτῶν μὴ ἀνατρέ- πεσθαι. β’. Aet γὰρ τὸν ἀγοραστὴν πρὺ τοῦ συναλλάγµα- τος δι ἐρεύνης γενέσθαι, xal ἀχριόοῦν [διερευνᾷν ἐν ἀχριθείᾳ], καὶ οὕτω συναλάσσειν. Y'. El δὲ, ὡς εἰκὸς, μετὰ τοῦτο εὑρεθῇ τὸ πραθὲν [κατὰ τὴν πρᾶσιν], σῶμα ἐλεύθερον, f) χαὶ δαιμο- νῶν, τοῦτο ἀναδίδοσθαι. δ'. Ἐὰν ἁῤδαθὼν δοθῃ iv οἰῳδήποτε συναλλά- γµατι, ὡς ἀτελοῦς ὄντος τοῦ συναλλάγματος, ἐξ ἀγνωμοσύνης μὲν τοῦ δεδωχότος, ἐν χέρδει γενέσθω ὁ ἀῤῥαδὼν τοῦ λαθόντος. El δὲ ἐξ ἀμελείας τοῦ λαδὀν- τος οὗ πραχθῆ τὸ ἔργον εἰς τέλος, ἀναδιδόσθω μετὰ χαὶ ἄλλου τοσούτου τῷ δεδωχότι αὑτόν. ε’. Ὁ πεπραµένος οἰχέτης el καὶ τελευτήσει , 7j µέρος τι βλαθῇ τοῦ σώματος, πόδα, 1) χεῖρα, Tj ὀφθαλμόν * f] οἰχία ἐστὶν ἡ πεπραµένη , καὶ µέρος, f πᾶσα πυρὶ δαπανηθῇ. f| ἀγρὸς βίᾳ ποταμοῦ ὅλος, ἡ µέρος ἀπόλλυται, ἢ δένδρον ἐξ ἀνέμου χαταπεσόν' ἐπὶ τούτων πάντων f) ζημία τὸν ἁγοραστὴν ὁρᾷ. G'. Ἐὰν κελευσθεὶς 6 δοῦλός µου τοὺς ὄρους ὑπο- δεῖξαι τοῦ πραθέντος ἀγροῦ, πλέον ὑποδείξη, 1) χατὰ δόλον, f| χατ ἄγνοιαν, c) καταδιχάζοµαι. Τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ παραδόσεως, νομῆς ἀρχούσης. C. El πρὺ παραδόσεως ρύγη ὁ πραθεὶς δοῦλος, Ἡ καὶ χλαπῇ ὑπό τινος, ὡς μὴ δόλον f] ῥᾳθυμίαν ἑλέγ- malus aut culpa in liis probari nequeat , hoc modo { χεσθαι περὶ ταῦτα, εἰ τοῦ πράτου τὸ ζημιοῦσθαι, inquiri debet, an venditoris hoc damno sit. Quippe si venditor in se custodiam servi venditi receperit, ipse damnum hinc emergens agnoscet : sin eam in $e non recepit, securus erit. Idem et in animalibus cxteris, ut. equo, camelo, οἱ quicumque sunt ejus generis. Prorsus autem venditor emptori de dominio et evictione tenetur. 8. Si qu. rem communem habentes inter se pacti fuerint, ut neutri liceat absque altero rem eam dis- tralere: quum unus partem suam vendere voluerit, εἰ attestationem ad alterum de venditione vel em- pione interponit, absque impedimento deinde cujus eam vendit. 9. Nam in genere scias, si absque dolo malo aut D culpa venditoris res hzc acciderit, aut aliud ejus- mmodi,securum fore venditorem. 10. Sicut enim fortuitum detrimentum, vel amis- 8io rei vendite, ad emptorem pertinet, ita quoque si lucrum accesserit emptori cedet. 11. Unde si per alluvionem fluminis, aut terrz ag- gestionem post venditionem factam ager creverit, emptor lucro fruetur. 19. Si aurum ab oliquo repositum in domo ven- dita per errorem manserit, et in ea repertum fuerit, manet ejus, qui prilem dominus ejus erat. δεῖ οὕτως ζητῆσαι. El μὲν εἰς ἑαυτὸν ὁ πράτης ἀνεδέξατο τὴν τοῦ πεπραµένου οἰχέτου φυλαχὴν, καὶ αὐτὸς ἐπιγνώσεται τὴν ἐντεῦθεν ζημίαν ᾽ εἰ δὲ ph ἀνεδέξατο εἰς ἑαυτὸν, ἕξει τὸ ἀμέριμνον. Τὸ αὐτὸ xal ἐπὶ τῶν λοιπῶν ζώων, οἷον ἵππου, xal χαμήλου, χαὶ ὅσα τοιαῦτά ἐστι. Πάντως δὲ χρεωστεῖ . ὁ πράτης τῷ ἁγοραστῇ .τὴἣν διαυθέντισιν καὶ ἐχδί- χῆσιν. η’. Εάν τινες ἐπίχοινον πρᾶγμα ἔχοντες συµφω- νήσωσι, μηδετέρῳ αὑτῶν ἐξεῖναι ἄνευ ἑτέρου πω- λεῖν τὸ πρᾶγμα, ἑὰν ὁ εἷς θελήσει τὸ µέρος αὐτοῦ πωλεῖν, xal διαμαρτύρεται τὸν ἕτερον περὶ του ἡ πωλῆσαι, f| ἀγοράσαι , ἀχωλύτως πωλεῖ τῷ τν- χόντι. 0'. Καθόλου γὰρ ἴσθι, ὅτι εἰ δίχα δόλου f) ῥᾳ8ν- plac τοῦ mpázou συμθῇ τὸ πρᾶγμα, fj τι τοιούτον, ἕξει τὸ ἀἁμέριμνον ὁ πράτης. t. Ὥσπερ γὰρ ἡ kx τύχης ἑλάττωσις τοι ἁπ- ώλεια τοῦ πεπραµένου πράγματος εἰς tbv ἀγοραστὴν ἀνατρέχει, οὕτως xal εἴ τι Υέγονε Χέρδος τὸν ἆγο- ῥραστὴν ὠφελήῆσει. ια’. Ὅθεν εἰ xal διὰ προσχλύσεως f) προσχώσεως πηταμοῦ μείζων γέγονεν ὁ ἀγρὸς μετὰ τὴν πρᾶσιν, τὸ χέρδος ὁ ἁγοραστὴς ἀπολαύσει. | ιβ’. Ἐὰν ἓν τῷ πραθέντι ofup τὸ ἀποτιθέμενον [ἀποτεθειμένον] ὑπό τινος χρυσίον κατὰ πλάνην xaza- µείνῃ, xaX £v αὐτῷ εὑρεθῇ, μένει τοῦ ma: δεσκό- 5οντος. 0:21. Ὁ DELECTUS LEGUM. 923. ΙΥ’. Ὁ βλέπων -mxpaaxópevoy ὑπὺ ἑτέρου ἴδιον Α — 15. Qui rem suam ab alio distralti videt, ac no» αὐτοῦ πρᾶγμα, xal μὴ ἀντιλέγων, αὐτὸς δοχκεῖ πι- contradicit, ipsemet eam vendere videtur. πρἀσχειν αὐτό. ιδ, Ὁ πιπράσχων δοῦλον, xal γινώσχων αὑτὸν 14. Qni servum vendit, quem scit esse furem, χλέπτην, 7] µαινόµενον, 7] δαιμονῶντα, προσφωνείτω — aut fariosum, aut limphaticum, de hoc cmptorem περὶ τούτου τὸν ἀγοραστήν. Ei γὰρ τοῦτο ud ποιήσῃ, — adloquitor. Quippe ni hoc fecerit, ipse servum recie αὑτὸς μὲν λήφεται τὸν δοῦλον, τὸ δὲ τίµηµα διπλοῦν — piet,ac pretium duplum emptori repetenti solvet, cum ἁ ποδώσει τῷ ἠγορακότι ἁπαιτούμενος, xaX εἴ τινα co damno, si quod in emptoris domo ab eo factum ζημίαν εἰργάσατο ἓν τῷ ofxto αὐτοῦ τοῦ Ἰγοραχότος. — fucrit. τε’. 'O ἐξ οὗ ἐγχειρίζηταί τι ὀφφίχιον δηµόσιον, , 15. Qui ex eo tempore, quo publicum aliquod ἀγοράσας τι πρᾶγμα f| δι ἑαυτοῦ, f| παρενθέτου — officium traditum ei fuerit, rem aliquam vel pet προσώπου, ob µόνον τὸ τίµηµα ἀπολεῖ, ἀλλὰ xal — seipsum, vel interpositam personam emerit, non mo- τετραπλοῦν τῷ δηµοσίῳ δίδωσιν. do pretium perdit, sed etiam quadruplum fisco solvit. ις’. "0 ἀγοράζων ῥητῶς χεράµους οἴνου ἐπὶ µέ- 16. Qui vini amphoras ad mensüram emit expres- «poo, δῆλον ὅτι εἰ μὴ ποιῄσει ὑπέρθεσιν λαθεῖν τὴν P se, nisi moram feceritin accipienda mensura, nul- µέτρησιν, οὗ ζημιοῦται, χἂν ἀπολεοθῇ ὁ οἴνος. lum laud dubie damnum facit, etiamsi vinum perierit. ις. El δὲ ὑφὲν olvóv τις ἀγαράσει, pid] συμφωνῶν 17. Si vero summatim vinum aliquis emerit: μετρῆσαι, αὐτὸς χινδυνεύει. nihíl de mensura pactus, periculum ad ipsum per- tinet. (η. Ταυτὰ δὲ κρατεῖ καὶ ἐπὶ ἑλαίου, καὶ σίτου, 18. Eadem obtinent et iu oleo et frumento, ct aliis xai τῶν τοιούτων ὅτι τὸ χέρδος τοῦ πραθέντος — talibus: quod lucrum, et damnum olei venditi spectet οἵνου, καὶ fj ῥημία, τὸν ἁγοραστὴν ὁρᾷ. emptorem. (V. 'O πωλῶν τι ἓν εἰδῆσει ἐπίφογον, οὗ µόνον 19. Qui sciens aliquid vitiosum vendit, non tan- εἷς τὸ τίµηµα, ἀλλὰ xal εἰς πᾶσαν τὴν ix τούτο inmpretii nomine, sed etiam totius binc. emergentig enu lav χατέχετα.. . damni tenetur. x. Τὰ χατὰ ἄγνοιαν πιπρασχόµενα παρὰ τῶν 90. Venditiones ab hxredibus per ignorantiam fa- χληρονόμων ἀνατρέπονται. εἰς rescinduntur. κα. Ὁ πράτης παραδοὺς τὸ πρᾶγμα, οὗ δύναταιᾳ — 21. Venditor, re tradita, venditionem rescindere τὴν πρᾶσιν ἀνατρέψαι, xàv µεταμεληθῇῃ. nequit, eijamsi factze poeenituerit. xB'. Thv πεπραμένον ἀγρὸν ὑπὸ τοῦ πατρὸς οὗ 92. Fundum a patre venditum nec filius, nec Ὦ 9” δύνσται ἐχδικεῖν οὔτε ὁ vib;, οὔτε ὁ κληρονόμος. res evincere potest. xy'. 'O παρᾶγγελθεὶς παρὰ τοῦ δεσπότου τοῦ 95. Cui nuntiatum est a rei domino, ne illam emat, πράγματος, μὴ ἀγοράσαι αὐτὸ, καὶ ἀγοράσας, ἄνα- οἱ emcrit, cum fructibus eam restituit. δίδωσιν αὐτὸ μετά τῶν χαρπῶν. ΄ xU. Ὁ πωλῶν τὸν δεσπότην αὐτοῦ , κεφαλικῶς 94. Qui dominum suum vendit, supplicio capitis τιαωρεῖται, punitur. ) χε’. 'O πωλῶν xal καρίτων, τῶν ἰδίων ἀφίσταται. 95. Qui vendit ac donat, rebus suis cedit. xG'. Ὁ ἐπίτροπος οὐ δύναται ὀρφανιχὸν πρᾶγμα 96. Tutor rem pupillarem nequit emerc. Idem ἀγοράσαι' τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων, κουράτω- — obtinet etiam in similibus, ut in curatore ac procu- Ρος xat προχονυράτωρος. ratore. x,'. 'O κατὰ νόµους πεχούλιον, f| ἰδιχὸν χτῆμα 97.Qui est in alterius potestate, si secundum leges ἔχειν παραχωρούµενος ὑπεξούσιος, χαλῶς ἀγοράζει — ei peculium, vel possessionem aliquam suam habe- παρὰ τοῦ ἱδίου πατρός. Dre permittatur, recte aliquid etiam a patre suo emit, TITAOZ KB. TITULUS XXII. Περὶ δανείου, καὶ ἐνεχύρω», καὶ xowcorlac. De muluo, εἰ pigneribus, et societate. α’. Ἐάν τις ἐγγράφως fj ἀγράφως λογάριον, ἡ 1. Si quis interveniente scriptura vcl absque scri- ἀργύριον, f| ἕτερόν τι εἶδος àv θαλάσσῃ δανείση- ^ piura pecuniam, vel argentum, vel aliam quamdam ^ ται, xazà τὸ στίχηµα, xal τὴν μεταξὺ ἀλλήλων — speciem profectione trajecticia mutuatus fucrit, se- προθεσµίαν, ἀπολαμθανέτω ὁ δανειστὶς τὰ ἴδια, μὴ — cundum ipsum pactum et conventionem mutuam, Έχοντος ἄδειαν τοῦ δανεισαµένου ἐχθρικὴν ἔπιδρο- Βία creditor accipiat ; non habente licentiam eo, μὴν, νανάγχιον θαλάσσης, f| ἑτέραν τινὰ ἀφορμὴν ἡ qui mutuo. sumpsit, ut incursum hostilem, naufra- ἀγωγὴν προτίθεσθαι τῷ δανείσαντι. gium maritimum, vel aliam causam actionemvg | quampiam creditori opponat. B. 'Eày ὁ δανεισάµενος ἑνέχυρα τέθηχεν, xal 2. Si pignera dedit is, qui mutuo cepit, etiam ipse αὐτὸς μετὰ τὴν τοῦ χρέους ἁποπλήρωσιν ἀνελλιπῶς — post integram debiti solutionem absque defectu sua ἀπολαμβανέτω τὰ ἴδια, μὴ δυναµένου τοῦ ταῦτὰ recipiat : et ία quidem, ut is, qui ea tenuit, dicerg PaTROR. Ga. CXIII. 17 523 CONSTANTINI PORPHYROGENITI τοι nequeat, ab sc illa perdita, vel aliam causam pro- A χατεσχηχότος λέγειν, ἢ ὅτι ἀπώλεσα αὐτὰ, Ἡ ἑτέραν ferre : nisi ferte probatum ab eo fuerit, ut fleri so- ' let, casum adversum intervenisse, cumque suis alie- na quoque periisse, de qno deinceps causarum cognitores id observent, quod observari oportet. $. Si quis mutuum alicui dederit, ac secundum "confessionem suam debitor ad diem statutum non salisfecerit, hortelur hunc ex preterito creditor, 2c si post duas et tres exhortationes et adtestationes debitor comparere noluerit, aut solutionem facere ; potestatem habeatis qui pignera tenet, ut sub ac- curata xstimatione publica per tabularios aut de- fensorem in scriptis sub:ignata, pignera distrahat, deque pretio, quz sibi debentur, ratineat ; reliquum debitori restituat. 4. Sin justa pignerum distractio ad integram de- biti solutionem non sufficiet, a debitore reliquum exigat. 5. Creditor, cum acceperit pignera, si liberos etiam debitorum abstulerit, et ad serviles operas clocaverit ; debito cadat, ac detento, vel ejus paren- tibus, alteram tantam summamni solvat. 6. Res loco pignerum obligatas personaliter requi- runt debitores. 7. Fructus fundi computantur in debitum, non tantum quos creditor accepit ; verumetiam quos ac- cipere potuit. 8. Quod si fundo quoque damnum dedit, etiam hoc nomine convenitur. 9. Quippe creditori non licet absque pacto, et jus- su przetorio res, quas pigneris causa detinet, distra- here. 40. Qui usurz causa fundum acceperunt, ad annos eo septem utuntor, fruuntor. Post septennium vero, εἰ ulterius, dimidiam partem ejus, quod efferunt, in ipsas sortes paciscuntor. 41. Si mutuum quis sumpserit, et ri alieno sol- vendo non sit : oxor ejus haud tenetor, ut ea de do- te sua creditori praestet ; nisi forte fuerit inventum, eam in illud debitum cum viro suo promittendo consensisse. 19. Fructus ex pignere percepti computantur in debitum, ac siquidem integrum debitum sequant, p tam obligatio solvitur, quam pignus redditur. Sin fructus summam debiti superant, superflui resti- iuuntur. 15. Opere servorum, et obligatarum zdium pen- siones, in debitum computantur : ac siquidem mul- ium est id, quod cogitur, exspirat actio. 44. Si creditor non culpa sua pignus perdiderit, non tenetur. Sed probanduim est ei, quod amiserit. Quippe casus fortuiti non periculo sunt creditoris, sed potestis re fortuito amissa, summam sibi debi- tam repetere. Si vero sic. convenerit inter contra- heutes, ut amissio pigneruu debitorem liberet, ra- Aim hoc esto. τινὰ προσφέρειν πρόφασιν' εἰ µὴ πως ἀποδειχθῇ αὑτῷ, ὡς εἰχὸς, ἐπελθεῖν συμφορὰν, xal σὺν τῷ ἰδίῳ ἀπολεσθῆναι xal τὰ ἁλλότρια * xal χαθὼς δεῖ λοιπὸν περὶ τούτου τηρείτωσαν οἱ ἀχροατα[. Υ. Ἐάν τις δανείσῃ τιν, xal κατὰ τὸν οἰχείαν ὁμολόγησιν ix προθεσμίας ὁ χρεώστης μὴ ἐχπληρώ- σῃ, προτρεπέσθω τοῦτον ix διαθασίμου ὁ χρεωστού- βενος xaX ἐὰν μετὰ δύο xal τρεῖς προτροπὰς χαὶ διαμαρτυρίας ph θελἠσῃ ὁ χρεωστῶν καρουσια- σθῆναι, ἢ τὸ ἀπόχρεον ποιῖσαι, αὐθεντίαν ἐχέτω ὁ τὰ ἑνέχυρα χατέχων, ὑπὸ ἀχριθή δηµοσίαν ἐἑκτίμη- σιν, ἐγγράφως διὰ ταδουλαρίων f) χαὶ ἑἐχδίχου ὑπο- σηµειωμένην, ταῦτα διαπιπράσχειν, καὶ Ex. τῶν τι- μηµάτων τὰ χρεωστούμενα αὐτῷ παρακρατεῖν, xal B «b περιττεῦον ἀποχαθιστᾷν τῷ χρεωστοῦντι. δ. El δὲ τῶν ἐνεχύρων δικαία πρᾶσις οὗ σώσει την ἐντελῃ τοῦ χρέους ἀπόξωσιν, ἀπαιτείτω τὸν χρεώστην τὸ λειπαζόμενον. 5’. Ὁ δανειστῆς, ἐὰν ἑνέχνυρα λάδῃ, εἰ xal Enápn τὰ τέχνα τῶν ἱἰδίων χρεωφειλετῶν, xal εἰς δουλιχὲν ὑπηρεσίαν ταῦτα µισθώσηται , ἐχπιπτέτω τοῦ χρέους, xal ἄλλην τοσαύτην ποσότητα τῷ xpatn- θέντι, εἰ χαὶ τοῖς τούτου γονεῦσι χαταθαλλέτω, C'. Τὰ ὑποτεθέντα πράγµατα εἰς ἑνέχυρα ζητοῦσι προσωπικῶς οἱ χρεῶσται. C. Ut χαρποὶ τοῦ ἀγροῦ ψηφίζονται εἰς τὸ χρέος, οὗ µόνον οὓς ἔλαθεν ὁ δανειστὴς, ἀλλὰ xal οὓς ἡδύ- vaso λαθεῖν. η’. El δὲ καὶ ἔθλαφε τὸν ἀγρὸν, ἐνάγεται xal περὶ τούτου. 0'. Οὐδὲ γὰρ ἔξεστι τῷ δανειστῇ χωρὶς συμφώνου xal ἀρχικῆς χελεύσεως πιπράσχειν τὰ εἰ; αἰτίαν δα χόμν χατεχόµενα πράγματα. . Ol τόχου χάριν λαθόντες ἀγρὸν, µέχρι ἕπτα χρόνων χαρπιξέτωσαν αὗτόν * ἀπὸ «n; ἑπταετείας, xa ἄνω, τὴν ἡμίσειαν ἐχφορὰν στιχγσάτωσαν εἰς χαφάλαια. ια. Ἐάν τις δανείσηται, καὶ μὴ εὐπορῇ τὴν τοῦ χρέους ποιῄσασθαι ἀπόδοσιν, ἀνέγκλητος ἔστω f) γυνὴ αὐτοῦ, τοῦ ταῦτα kx τῆς προιχὺς αὐτῆς παρασχεῖν τῷ δᾳνείσαντι ' εἰ μήπως εὑρέθη iv. τῷ τοιούτῳ χρέει συνοµολογήσασα τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς. tQ. Οἱ ἐκ τοῦ ἑἐνεχύρου ληφθέντες χαρποὶ φηφί- ζονται εἰς τὸ χρέος, χαὶ ἐὰν ἰκανοὶ γένωνται πρὸς τὸ ὅλον χρέος, λύεται d) ἀγωγὴ, xaX ἀποδίδοται τὸ ἐνέχυρον. El δὲ πλέίονες ὧσι τοῦ χρέους ol. χαρποὶ, ἀποδίδονται οἱ περιττεύοντες. tq. Τῶν δούλων οἱ χάµατοι, xai «X ἑνοίχια τῶν ὑποτεθέντων οἰχημάτων, εἰς τὸ χρέος λογίζονται * xai ἐὰν πολύ ἐστι τὸ συναγόµενον, λύεται ἡ ἀγωχή. V. Ἔλν ὁ δανειστῆς μὴ παρ) ἰδίαν αἰτίαν ἀπολέσει τὸ ἐνέχυρον, o0x ἐγχαλείται. Χρὴ δὲ αὖτν ἀποδεῖξαι, ὅτι ἁπώλεσε, τὰ γὰρ τυχηρὰ οὐ χινδυ- νεύεται τῷ δανειστῇ, ἀλλὰ δύναται κατὰ τύχην ἁπ- ολέσας τὸ πρᾶγμα, ἀπαιτεῖν τὸ αὐτῷ χρεωστούμενον. Ἐὰν δὲ μεταξὺ τῶν συναλλασσόντων Ίρεσεν, ἵνα ἡ ἀπώλεια τῶν ἑνεχύρων ἐλενθερώσει τὸν χρεώστην, τοῦτο Ισχὺν ἔχει, 125 γενοµένην χαταθολὴν ἀρνούμενος, τὸ διπλάσιον pes" ἑλέγχους χαταθήσει. 'O δὲ πάραντα τοῦ ἀρνῆσασθαι, ἐξ ἐπιφορᾶς ὄρχου τὴν ἀλήθειαν φανερῶν, ἐχφεύ- ξεται τὴν χαταδίχην τοῦ διπλασίου. 'O δὲ βραδέως ὁμολογῶν, καταθίσει τὰς δαπάνας τῆς δίκης ὄρχῳ τοῦ ἀντιδίχο». tc^. Οὔτε ὁ δανειστῆς, οὔτε ὁ τοῦ δανείου [δα- νειστοῦ] χλτρονόμος, τῷ χρεώστῃ μετὰ τὴν τοῦ χρέους καταθολὴν, ἕνεχεν τοῦ ἑἐνεχύρω δύναται χοόνου παραγαφὴν προσενεγχεῖν. C. "0 χρεώστης ἀρνούμενος τὸ χρέος, οὗ δύναται μετὰ ταῦτα ἐπὶ τῇ καταδολῇ προσφέρειν ἀποδείξεις. Ti ἀρνουμένῳ Ὑχρεώστῃ οὗ λογισθῄσονται αἱ μετὰ ταῦτα ποοσφερόµεναι τῶν καταθο)ῶν ἀποδε[- ξεις, ἀλλὰ καὶ τὸ πᾶν ἁπαιτεῖται. ιη’. Ὁ δανειστῆς τὰς οἰχείας ἀρνησάμενος ἆπο- ὄσίξεις, δ.πλάσιον τὸ περιεχόµενον αὐτοῖς ποσὸν psv ἑλέγχους καταλογίκεται τῷ χρεώστῃ. ι0’. {Περὶ κοινωνἰας.] Συνίσταται χοινωνία ἐγγρέ- φως xal ἀγράφως, μεταξυ δύο f] καὶ πλειένων, ὁπύταν ἕχαστος αὐτῶν ἐξ ἱσότττος χαὶ ἑλάττονος την oix:lav μοῖραν εἰς ἑνθήχην εἰσαγαγεῖ * ἢ τινῶν pio ἑνθήχην, ἑτέρων δὲ τοὺς οἰχείους µόχθους xal ὁτέρας [ὑπηρεσίας] χαταβαλλομένων. Τὸ δὲ περι- ποιού μενον αὐτοῖς κέρδος, μεθ) ὑφαίρεσιν δηλονότι τῶν χεφαλαίων, χατὰ τὸ iy. µέσῳ αὐτῶν στιχηθὲν ἐπιμερ.ξζέσθωσαν. x'. El δὲ συμέῇ ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ χοινωνίᾳ προσχί- νεσθαι τῇ ἑνθήχῃ ζηµίαν, ἕκαστον χοινωνὸν χατὰρ τὸν τοῦ χέρδους μοῖραν xal ταύτην ἐπιγινώσχειν. xi'. Συνίσταται κοινωνία f| ἕως οὗ ζῶσιν οἱ χο!- νωνοῦντες, ἢ πρὸς χαιρὸν, fj ἀπὸ xatpoo, 5j ὑπὸ αἴρεσιν. xp. Tà τυχτρὰ ὁ κοινωνὸς οὖκ ἐπιγινώσχει. *Q0ev τὰ δοθέντα διατετιµηµένα Ορέμματα, cl. μὲν ὑπὸ ληστῶν ἀφαιρεθῶσι, xoti) Ὑίνεται ἡ ζημία: εἰ δὲ χ)απῶσι, μόνος ὁ ἑσχηχὼς αὐτὰ ὅτμιοῦται. Χρεωστεῖ γὰρ ἀκριθεστάτην ἀσφάλειαν ὁ ὃξξάμενος δ.ατετιµηµένα *. xol ἁρμόσει ἐπὶ κοινωνίας ἀι ωγὴ, ἐὰν ἐπὶ κχοινωνίᾳ ἐδόθησαν βώσχεσθαι, εἰ xaV τὰ μάλιστα διατετιμηµένα. xy'. [Περὶ ἐνεχύρωγ.] Ἐάν τις διὰ οἰανδήποτε πρόφατιν, 1| φόδον, παραθέκην παρατίθεται τινὶ, καὶ συμθῇ τὸν ταύτην παραλαθόντα ἀπαρνήπασθαι, ζητουµένου τοῦ χεφαλαίου, xal ἀποδειχνυμένου αὐτοῦ φεύστου, χατὰ διπλοῦν ἁποδιδότω αὐτὰ τῷ παραθεµένῳ. xb. Ei δὲ xal συμφορᾶ τινι ἀπὸ πυρχαῖας, 7] ἀπὸ χλοπῆς, ἐπέλθῃ αὐτῷ xal σὺν τῷ ἰδίῳ αὐτοῦ ἀπολε- σθηναι χἀχεῖνα, τηρείτωσαν οἱ ἀχκροαταὶ, xat ἀνέγ- χλητον τὸν τὴν τοιαύτην παραχαταθήχην ἑσχηχότα φυλαττέσθωσαν, ὡς ἀχουσίως αὑτὰ ἀπολέσαντα. ΤΙΤΛΟΣ κΚΓ'. Περὶ παρακαταθήκης. χε. Τῆς παραχαταθήχης καὶ οἱ χαρποὶ, xal οἱ to- χοτοὶ, xai πᾶν πρᾶγμα ἁἀπαιτεῖτα,, x€'. Δοῦλός σου παρἐθετό pot χρήματα, ἐπὶ τὸ DELECTUS LEGUM. ιε’. Ὁ τὴν ἰδίαν συγγραφην, ? τὴν ἐπ αὑτῷ Α 526 45. Qui syngrapham propriam, vel factam sibi so- lutionem infitiando negat, duplum probationibus Subsecutis deponet. Qui vero statim atque negave- rit, Juramento sibi delato veritatem patefacit, con- demnationem in duplum effugiet. At qui tarde con- fitetur , impensas litis ex adversarii juramento deponet. 16. Nec creditor, nec creditoris hzres, post dc- biti solutionem pigneris nomine debitori temporis exceptionem opponere potest. 17. Debitor infitiando debitum negans, non potest deinceps probationes facte solutionis producere. Debitum neganti debitori non admittentur solu- tionum probationes, quas deinceps producit, sed in B solidum exigitur. 48. Creuitor, qui probationes suas infitiatus est , summam, qua continelur eis, post convictiones 86- culas, debitori duplam rationibus initis refundit. 19. De societate. — Contrahitur societas per scri- pturam, et absque scriptura, inter duos aut plures; quum eorum quilibet ex quo, et ex minori partem suam ad res illatas addit : aut aliquibus mercea, aliis labores et operas conferentibus. Lucrum vero, quod ab eis adquiritur, post detractionem sortis scilicet, prout inter eos conventum fuerit, divi- dunto. 20. Si vero in hujusmodi societate damnum mer- cibus accidere contigerit, quilibet ex sociis hoc. eliam pro parte lucri adgnoscat. 21. Contralitur societas vcl donec socictatem., ineuntes vivunt vel ad tempus, vel a temporc, vel, sub conditione. 92. Socius foriuitos casus non agnoscit. Unde tradite pecudes zstimatz, siquidem a przedonibus ablatz fuerint, communi sunt damuo : sin furto. perierint, solus is damno afficitur, qui eas liabuit. Nam qui recepit zestimatas, accuratissiuam custo- diam debet. Competit et societatis actio, si nomine societatis ad pascendum tradite fuerint, etiam zsti- mate. 23. De pigneribus — Si quis ex quacumque causa, vcl metu, rera quamdam apud aliquem deponit : et p contigerit, ut qui eam accepit, infitiando negaverit ; causa inquisita, si mendax ille probetur, rei depo- sitze duplum illi, qui deposuit, solvat. ' 94. Sin casu quodam adverso acciderit, ut incen- dio, vel furto, cum rebus suis et illas amittat : οὐ. servent hoc causarum cognitores, et extra culpam ponant eum, qui apud se depositum ejusmodi habuit, veluti qui amiserit invitus. TITULUS XXIII. De deposito. 25. In deposito et fructus, et partus, et totà causa petuntur. 26, Servus tuus apud mc pecuniam deposuit, ut w ^ 521 CONSTANTINEI PORPHYROGENITI 528 ea tibi daretur, quo iffum manumitteres, Si ex data A δοῦναί σοι, ὑπὲρ τοῦ ἐλευθερῶσαι abtvóv. El. μὲν . feeit usuram sciens, que te. comitaretur ; aliter ego non teneor, nist quod obligatus sum id, quod mihi wwadidit, tanqeam depositum reddere. Deposi- tem est inter. eas res, qnae ad. deponentem perti- nent. Unde is et fructus, et partus, et causam totam petit. 11.91 quis depositum ab 5ο receptum | infitiaudo negaverit, et testes in hoc producti fuerint, idque depositum inventum fuerit eo tempore, quo ille ju- raverit, aut per. scripturam renuntiaverit : duplum cjus depositi solvet, ac prieterea perjurii poenam sust'neat. 98. Omne depositum ex infitiatione duplatur. TITULUS XXIV. De emphytensi. 4. Emphyteusis perpetua jurium immobilium fit cum conditione pensionis annux, dc qua expresse comwenitur, addita mentione diligentia ac correctio- nis corum, qua locantur. 9. Si quis vero curatorum, chartulariorum, rcli- quorumque militautium, ad detrimentum vel cir- cumscriptionem domini principalis aliquid facere visus fuerit, is militia sua confestim excidat, et irrita sit ejusmodi locatio. 9. Qui emphyteusim perpetuam accepit, pensio- nem anuuam sine tergiversatione solvere debet: et qui juris immobilis in statu suo conservandi et ex- colendi causa virium contentionem adhibet, ab ejusimodi conductione non removeatur : sed liceat et jus talis emphyteusis haeredibus suis relinquere, donare, in dotem dare, vel alio modo quopiam hoc alji cedere, ac vendere : modo scilicct pra:lationis causa, per adtestationem domino principali ante venditionem emendum hujusmodi jus exhibeat. lllo vero emptionem recusante, sine ullo impedimento post menses duos ab exhortatione ad illum facta, personis non prohibitis et meliorationes, et emphy- «teusis ejusmodi jus ípse vendat. 4. Res immobiles sacrarum ecclesiarum, religio- sarum domuum , aut mornasteriorüm, aut collegio- rum, (qoibus rebus annumerantur et rustica man- δοὺς ἐποιῆσατο τοχετὸν, τόν σε παραχολουθήσοντα ἐν εἰδήσει, οὗ» ἑνέχομαι, εἰ pt ὅ pov διαδέδωχε, ὑπόχειμαι διδόναι ὡς παραχαταθήχην. Ἡ παρακα- ταθήχη τῶν διαφερόντων τῷ παραχαταθεμένῳ ἑστίν. Ὅθεν χαὶ χαρποὺς, xal τοχετοὺς, xal πᾶσαν αἰἱτίαν ἁπαιτεῖ. xy. 'Eáv τις δεξάµενος παραχαταθήχη»ν,. ἀρνή- σηται αὐτὴν, xal μαρτυρηθῇ ἓν αὐτῷ, χαὶ εὑρεθῇ Ev Χαιρῷ αὐτοῦ ὁμώσαντος, 7| ἐγγράφως ἁποταξα- μ2νου, δ.πλᾶν ταύτην ἀποδώσει, χαὶ τῆς ἐπιορχίας τὴν τιμωρἰαν ὑπομενέτω. κη’. Πᾶσα παρακαταθίκη ἓξ ἀρνῄσεως διπλασιά- ζεται. ΤΙΤΛΟΣ ΚΑ’, Περὶ ἐμφυτεύσεως. α. Διηνεχῆς ἐμφύτευσις ἀχινήτων δικαίων γίνε- ται ἐπὶ τελέσματι ἐνιαυσιαίῳ ῥητῶς συμφωνουμένῳ καὶ ἐπιμελείᾳ τε xol διορθώσει τῶν ἑχδιδομένων, f. Ei δὲ τις ix τῶν φροντιστῶν, χαρτουλαρίων, καὶ λοιπῶν [στρατ'ωτῶν] πρὸ; βλάθην f) παραχρα- φἣν τῆς πρωτοτύπου δεσποτείας φανῇ ἀπερ]αζό- µενος, οὗτος μὲν παρευθὺ ἐχπιπτέτω τοῦ στρατεύ- µατος αὐτοῦ, ἀχυρούσθω δὲ χαὶ fj τοιαύτη ἔχδοσις. Y. Tbv διηνεκῶς ἐμφντευσάμενον δεῖν τὸ ἐνιαυ- σιαἷον ἁδιαστρόφρως καταθάλλειν τέλεσµσ, καὶ εἰς τἣν τοῦ ἀχινήτου δικαίου ἀγωνιῶντα σὐστασίν τε 6 xoi ἐπιμέλειαν, uh ἀποχινεῖσθαι ἐκ τῆς τοιαύτῃς ἐχδόσεως, ἀλλ) ἐξεῖναι αὐτῷ τὸ δίχαιον τῖς τοιχύτης ἐμφυτεύσεως κληρονόµοις χαταλιµπάνειν, δωρεῖσθαιο xat ἐμιροίνως [£v προιχὶ] ἐπιδιδόναι, ἡ χαθ᾽ ἕτερον τρόπον μετεχχωρεῖν, xal διαπιπράσχειν, διὰ προτί- pns: ἐκ διαμαρτυρίας δηλονότι τῷ πρωτοτύπῳ δεσπότῃ πρὸ διαπράσεως παρέχοντι αὐτὸ τοιοῦτον ὠνήῆσασθαι δίχαιον. Ἐκείνου δὲ μὴ βουλοµένου, ἁ παρ- εμποδίστως μετὰ δύο μῆνα;ς τῆς τούτου προτρο- πῆς πιπράσχειν αὐτὸν τοῖς pd) χεχωλυμµένοις προσ” ώποις τά τε ἐμπονήματα xal τὸ τῆς τοιαύτης ἐμφυς τεύσεως δίχαιον. ὃ. Τὰ ἀχίνητα τῶν ἱερῶν ἐχχλησιῶν, εὐαγὼν οἴχων, f| µοναστηρίων, fj συστηµάτων πράγματα, οἷς συναριθμεῖται καὶ τὰ γεωργιχὰ ἀνδράποδα, xal cipia) itemque structure urbana, nullo modo à fy τὰς πολιτικὰς ἐπιχτίσεις, κατ οὐδένα τρόπον ἐκ- quoquam alienentur; imperatore solo excepto, Propter usus necessarios. Fiat, inquit, immobilium rerum sacrarum em- phyteusis temporaria, usque ad tempus vita illias, qui conduxerit, et liberorum ipsius, et nepotum, aue etjam uxoris cjus, siquidem ita convenerit expresse : cum conditione sexia partis pristini re- ditus solvendz. 5. Ecclesiarum, et venerabilium domoram sub - urbana, non ad proventus eos locentur, qui adhuc supersunt: sed oportet, eorum :estimatione facta, quantum suburbani zxstimatio reditum colligere potest, in annos XX divisa, tantum ut proventus is Stipuletur, qui emphyteusin ejus accepturus est : ποιεῖσθαι, πλὴν µόνῳ βασιλεῖ, δι’ ἀναγχαίας χρείας. Γενέσθω, φησὶν, ἀχινήτων ἱερατικῶν πραγμάτων πρόσχαιρος ἐμφύτενσις µέχρι τῆς ζωῆς τοῦ ἑμφν- τευσαµένου, xal τῶν παίδων αὑτοῦ, καὶ ἑἐχγόνων, ἀλλὰ μὴν xol γαμετῆς ἀνδρὸς, εἰ ῥητῶς τοῦτο συν: εφώνησαν, τῆς ἕχτης μοίρας χοµιξοµένης τῆς àp- χαίας προσόδου. ε. Tà τῶν ἐχχλησιῶν, χαὶ σεπτῶν οἴχων πρ:- άστεια, μὴ πρὸς τὴν σωζομένην ἐχδιδόσθωσαν πρὀσ- οδον, ἁλλά δεῖ τῆς τιµήῄσεως τούτων γινοµένης, ὅσην συνάχειν δύναται πρόσοδον ἡ ἁἀποτίμησις τοῦ προ- αστείου, εἰς εἰκοστὸν ἔτος δ,αιρουµένη, τοἸαύσην ὁ µέλλων αὑτῷ [αὐτὸ] ἐμφυτεύεσθ”. ἑπερωτᾶσθαι 939 DELECTUS LEGUM. 930r πρόσοδον, τουτἐστι τὸ εἰκοστὸν µέρος τῆς Υινοµένης Α hoc est, promittit emphyteuta, se vicesimam partem διατιµήσεως τοῦ προαστείου προσομολογεῖται ὁ ἐμ- φυτευτὴς εἰς ἑτησίαν παρέχειν πρόσοδον. c'. Ὁ τολµήσας ἀκίνητον ἱερατιχὸν πρᾶγμα &vo- ρἀσαι, τῶν τιµηµάτων xal τοῦ πράγµατος ἄποστε- ρεῖται, ἀναδιδοὺν xai τοὺς χαρποὺς τοῦ µέσου χρόνου’ τῶν πιπρασχόντων οἰχονόμων τε, καὶ διοικητῶν, ταῖς ποιναῖς ὑποθαλλομένων τῆς διατάξεως Λέοντος. ζ’. Ὁ κατὰ δωρεὰν λαθὼν, πρὸς τῷ μὴ ἀπολαῦ- σαι τοῦ δωρηθέντος, xal ἕτερον παραπλήῆσιον àmo- δώσει. Ὁ xax ἐναλλαγὴν χτησάµενος, xai ὃ ἔλαδεν ἀποδώσει, xaX φοῦ δοθέντος ἐχπεσεῖται. TITAOZ KE. Περὶ μισθώσεων. a'. Al µισθώσεις ἔγγραφοί τε xal ἄγραφοι ἐπὶ D ὀνομαστῷ ἑνιανσιαίῳ συμφωνουμένῳ τελέσματι xal αὗταὶ γενέσθωσαν, παρ) ἑτέρων [περαιτέρω] τῶν κθ’ χρόνων μὴ ἐχτεινόμεναι, εἴτε ἐπὶ ἐχχλησιαστιχῶν, εἴτε τοῦ μέρους τοῦ δημοσίου, ἢ βασιλιχοῦ οἴχου, f| εὐαγοῦς τόπου, χτηµάτων, χωρίων, ἀγρῶν, fj ἐπὶ λοιπῶν αἱ τοιαῦται ἐχδόσεις γένωνται, xal πρὸς τὸ συμφωνηθὲν x τοῦ ἐχλαμθανομένου χαὶ ὁμολογηθὲν ἐνιαυσιαῖον μισθωτιχὸν τέλεσµα παρὰ τοῦ ἐχδεδωχό- τος. "fece τοῦ ἑχλαμθανομένου μεταμελοῦντος, τὴν µίσθωσιν ἑἐγτὸς ἐνιαυτοῦ προστίθεσθαι, ἐὰν ἐκ συµ- φώνου περὶ τούτου ὀνομαστὶ ἀπετάξαντο. '. Ἐὰν συμφωνηθῇ, τοὺς µισθωσαµένους οἶχον ἀθλαθὲς ἔχειν πῦρ, xal τυχηρὰ γένηται χαῦσις, oüx ἑνέχεται ὁ μισθωσάμενος * εἰ δὲ κατὰ ῥᾳθυμίαν ϱ αὑτοῦ σννέθη, ἑνέχεται. Y- Ὁ µισθωσάµενος ἀγέλην, ἐὰν δειχθῆ, ὅτι χωρὶς αὑτοῦ λῃσταὶ αὐτὴν ἀφείλοντο, οὐχ ἑνέχεται " ἀλλὰ λαμδάνει τοὺς μισθοὺς τοῦ λειποµένου χρόνου. 9. Ἐὰν εὑρεθῇ ποιμὴν µιαθωτὸς ἀμέλγων τά βρσχήματα λάθρα τῶν χυρίων αὐτοῦ, τυπτόµενος τῶν μισθῶν αὐτῶν στερείσθω. €. 'O ποιμὴν, xal ὁ ῥάπτης, xal ὁ γναφεὺς, ἀπὸ ῥᾳθυμίας ἑνέχεται. €". 'E&v µνόδρωτα γίνωνται, f] χολύσια [σχωληχό- θρωτα], ἢ ἕτερον τοῦ ἑτέρου παρασχισθῇ, ὡσαύτως. Καὶ ὁ γναφεὺς, ἐὰν συμφωνηθῇ μὴ ἔχειν πῦρ, xal Gy), ἑνέχεται. ejus pretii, quo suburbanum aestimatur, reditus an- nsi tomine przstaturum. 6. Qui emere fuerit ausus rem sacram immobi- lem, tam pretio, quam ipsa re privatur, etiam tem- poris intermedii fructus reddens : vendentibus eam tam economis, quam administratoribus, constitu- tionis Leoninz poenis subjiciendis. 7. Qui tulo donationis eamdem acceperit, prz- terquam quod re donata nen fructur, etiain aliud: quiddam paris zestimationis solvet. Qui nomine per- mutationis adquisiverit, tam quod acceperit, reddet, quam eo, quod dederit, excidet. TITULUS XXV. De locationibus et conductionibus. 1. Locationes tam in scriptis, quam citra scri- pturam et ipsae sub expressa nominatim pensione annua, de qua convenerit, fiant, ultra XXIX annos se non extendentes, sive in rerum ecclesiasticarum, seu fisci, scu domus augustalis, scu loci religiosi possessionibus, przdiis, fundis, aut in aliis hujus. modi locationes οἱ conductiones (flant, 3d stipulatam.: a conductore, locatorisque consensu approbatam pensionem annuam conduciitiam : ita quidem, ut si conductorem ejus poeniteat, intra spatium auti conductionem resignet, modo de hoe inter se nomi- nalim ex pacto convenerint. 9. Si convenerit, ut domus conductores ignem damni expertem habeant, οἱ fortuitum incendium. exstiterit, conductor non tenetur : sin negligentia ipsius acciderit, tenetur. 9. Qui gregem pascendum conduxerit, si proba-- tum fuerit, eum absque loc a latronibus abreptum,. non tenetur; sed mercedem reliqui temporis aeci- pit. 4. Si conductitius pastor deprehensus fuerit clam dominis suis mulgere pecudes, verberibus czsus, etiam ipse mercede privator. 9. Pastor, et sarcinator, et fullo, negligentia: no- mine tenentur. 6. Si a muribus arrodantur, aut a vermibus, aut alterum ab altero discindatur, perinde fullo tenetur. Idem,fullo, si cogyenerit, ut ignem non babeat, οἱ ha- buerit, tenetur. ; €. Ἐὰν λάδῃ τις ἐπὶ τὸ ἐγχλεῖσαι, ἢ γλύφαι B. 7. Si gemmam quis acceperit, ut eam includat λιθέαν, xal χλασθῇ, el μὲν ἐξ ἀπειρίας τοῦ τεχνίτου, ἐνέχεται ᾿ el δὲ ἀπὸ αἰτίας τῆς ὕλης, οὐχ ἑνέχεται, εἰ μὴ τὸν κίνδυνον ἀνεδέξατο. η. 'Eáv τις µισθώσηται xloya, f] πίθον, f) ξύλον, Ἡ ἄλλο πρᾶγμα. εἰς τὸ µεταχοµίσαι, xal χλασθῇ ἐν τῷ χουφίζεσθαι, ἡ ἐν τῷ ἀποτίθεσθαι, οὐχ ἓν- έχεται, εἰ μὴ ἀπὸ ῥᾳθυμίας οἰχείας, ἢ τῶν ὕπουρ- γούντων αὐτῷ. 0’. Ἐὰν παριόντων στρατιωτῶν, παραχωρήσει ὁ µισθωσάμενος, καὶ οἱ στρατιῶται τὰς θυρίδας {μν- ριάδας], 3] ἕτερόν τι ἀφέλωνται, εἴγε δυνάµενος obx ἀπήγγειλε τῷ δεσπότῃ, f| δυνάµενος οὐκ ἀντέστη, ὀνέχεται. V. Ὁ μισθωσάμενος ἄλγγον εἰς τὸ βαστάσαι τι aut sculpat, si fracta fuerit artificis imperitia, tee netur ; sin moterlze vitio, non tenetur, nisi pericu lum iu se receperit. 8. Si cui columna locata fuerit, aut dolium, aut lignum, aliave res aliquo transportanda, fractaque fuerit inter. sublevamduin, vel dcponeodum, non tenetur, nisi ex sua, vel operas sibi navantium ηθ- gligentia. 9. Si militibus transeuntibus, conductoris per- TBissu fenestras, aut aliquid aliud milites abstulerint: siquidem, cum possct,! id domino non nuutiavit, : aut cis non restitit, cum posset , tcaetur. 10. Qui jumentum conduxit ad oneris certi ge 531 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 532 tationem, si quid 2quo gravius imposuerit, quo A δῆλον, εἰ βαρύτερον ἐπιθήσει, βλαπτομένου αὐτοῦ jumento lxditur, eo nomine tenetur. 41; Similiter et is, qui conduxit ad locum defi- nitum, et ulterius pergit. 12. Qui bovem alicujus operz causa conduxit, si moriatur in eo labore, ad quem illum petiit, in- demnis esto : sin exstinctus in alio fuerit opere, solvet eum in solidum. 15. Qui agrum conduxerit, et tempore necdum ^ finito absque causa reliquerit, pensionem totius temporis solvit. 14. Qui rei custodiendi causa mercedem acce - perit, custodiz? periculum in se recipit. 15. Qui finito tempore conductionis, rem non re- &tituit, et ipsam rem, et zatimationem ejus solvat. .. 106. Omnis redemptor, vel artifex, qui opus cepit, et non absolvit, damnum integrum praestet, cum scilicet mercedem suam accipit. 11. Sin pauper est, et damnum przstare nequit, * verberibus casus, relegator. 18. Si cienaculum in annum conduxi, pensionem integram solvo. Quod si corruerit, etiam circa men- sem sextum, reliquum pensionis recipio. 19. Si ceptum opus a terrz motu concussum fue- rit, periculo id locantis est. 20. Qui servum ab se locatum furto subtrahit, furii tenetur. 21. Si ante factum periculum corruerit... siqui- dem soli vitio, vel ex terre motu, locantis damno C est : sin operis vitio, conductoris. 22. Si quis a vicino jumentum petierit, idque fuerit adtritum, vel captum, vel mortuum , domino non prasente, solvet : sin doininus adsit, non solvet. Si conductitius aliquis fuerit, sit ei loco mercedis. TITULUS XXVI. De testibus, 4. In testibus requiritur dignitas, et fides, et mo- yes, et gravitas. Testes flde digni sunto, non seden- tarii et sordidi quidam, nec humiles, nec omnino olscuri : sed oportet eos existimationis esse bona: ἑνέχεται. ta^. 'Οµοίως καὶ eig ὡρισμένον τόπον, xal ὑπερ- θαΐνων. ιβ’. Ὁ λαθὼν βοῦν πρὸς ἑργατίαν, εἰ ἀποθάνηῃ ἓν ᾧ ἔργῳ ἐζήτησεν αὐτὸν, ἀζήμιος ἔστω ᾽ εἰ δ' ἐπ' ἄλλῳ ἔργῳ ἀπέθανε, δώσει αὐτὸν ὁλοχλήρως. ΙΥ.. Ὁ μισθωσάμενος ἀγρὸν, xal χωρὶς αἰτίας πρὺ τοῦ συμπληρώματος τοῦ Χρόνου χαταλιπὼν, δίδωσιν ὅλου τοῦ χρόνου τὸν µισθόν. ιδ. Ὁ λαθὼν μισθὸν ἐπὶ φυλαχῇ πράγματος, Ex- κινδυνεύει περὶ τὴν αὐτοῦ φυλαχῆν. u', Ὁ μετὰ τὴν συμπλήρωσιν μὴ ἀποχαθιστῶν τὸ πρᾶγμα, xa τὸ πρᾶγμα ἁἀποδιδόω, xoi τὴν διατίµησιν αὐτοῦ. tc". Πᾶς ἐργολάδος, f| τεχνίτης, ἀφάμενος ἔργου, χαὶ μὴ πληρῶν αὐτὸ, διξότω τὴν σύμπασαν αὐτοῦ ζηµίαν, δηλονότι λαμθάνων τὸν μισθὸν αὑτοῦ. UJ. Εἰ δὲ πένης ἐστὶ, καὶ μη ἀρχῶν πρὸς xata6o- Jh τῆς ζημίας, τυπτἐσθω χαὶ ἑξοριζέσθω. wy. Ἐὰν δίαιταν εἰς ἐνιαυτὺν ἐμισωσάμην, ὅλον παράσχω τὸν µισθόν * &L δὲ καὶ πέσῃ, χἀμφὶ τῷ ἔχτῳ μηνὶ, ἀναλαμθάνω τὸ λοιπόν. (θ’. Ἐάν τὸ γινόµενον ἔργον ἀπὺ σεισμοῦ παρασα- λευθῇ, τοῦ µισθώσαντός ἐστιν ὁ κίνδυνος. x. 'O κλέπτων τὸν µισθωθέντα αὑτοῦ δοῦλον, ἑἐνέχεται ὣς χλέπτης. | κα’. Ἐὰν mob δοχιµασία; πέσῃ τὸ ῥεῖθρον, εἰ μὲν ἀπὸ αἰτίας τοῦ ἑδάφους, f] ἀπὺ σεισμοῦ, ὁ μισθώσας ζημιοῦται * εἰ δὲ ἐξ ἑλαττώματος τοῦ Épyov, ὁ µισθωσάμενος. κβ’, Ἐὰν αἰτήσῃ τις παρὰ τοῦ πλησίον κτῆνος, xai συντριδή, «| αἰχμάλωτον γένηται, f| ἀποθάνῃ, ὁ 6b χύριος μὴ ᾗ μετ αὐτοῦ, ἀποτίσει ἐὰν δὲ ὁ χύριος αὑτοῦ μετ αὐτοῦ jj, οὐχ ἀποτίσει ᾿ ἐὰν δὲ µισθωτὸς fi, ἕστω αὐτῷ ἀντὶ τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ. ΤΙΤΛΟΣ KG'. Περὶ μαρτύρωγ. α. "Eri τῶν μαρτύρων ζητεῖται dj ἀξία, xal 4j πίστις, καὶ τὰ ἤθη, καὶ dj στεῤῥότης, ᾽Αξιόπιστοι ἔστωσαν οἱ μάρτυρες, μή τινες ἐπιδίφριοι, μηδὲ χαμερπεῖς, μηδὲ παντοίως ἄτημοι, ἀλλ εὐδπολήπτους propter dignitatem, aut militiam, aut facultates, aut D εἶναι δεῖ διὰ τὴν ἀξίαν 1]. στρατηγίαν [στρατείαν], professionem. 9. Sin ignoti sunt, et circulatores, examinept eorum testimonia judices, et per quaestiones ad eos accedant, ut perceptionem veritatis inveniant. 9, Parentes, et liberi, contra se testimonia dicen- tes, non admittuntor : ac usque pro domino, neque contra dominuta servus aut libertus testimouium dicit. 4. Pater, et filius faniilias, et dvo fratres | filii familias, in eodem negotio testes esse possunt. 5. Cum testes apud judices contra testes produ- cuntur, primum absque juramento in duobus aut tibus examinibus sibi cognita proferant : ac si de — $ εὐπορίαν, ἡ ἐπιτήδευσιν, f. EL δέ εἰσιν ἄγνωστοι xal ἀμφιτιστχὶ, τὰ τῆς αὐτῶν μαρτυρίας χαχονιζέσθωσαν οἱ διχαστὰὶ, xal διὰ βασάνων ἐρχέσθωσαν πρὸς αὐτοὺς, ὅπως την . τῆς ἀληθείας κατάληψιν εὕρωσιν. Υ’. Οἱ γονεῖς xaX τὰ τέχνα κατ) ἀλλήλων λέγοντες μὴ προσδεχέσθωσαν * μήτε ὑπὲρ ὁτσπότου, μήτε χατὰ δεσπότου, δοῦλος ἢ ἀπελεύθερος μαρτυρεῖται. &. llatshp, xal υἱὸς ὑπεξούσιος, xal δύ» ἁδελφοὶ ὑπεξούσιοι, μαρτυροῦνται ἐν ἑνὶ πράγματι. &'. Οἱ µάρτυρες ἐπὶ τῶν διχαστῶν εἰς µάρτνρας ἀγόμενοι, πρῶτον ἄνευ ὄρχου ἐπὶ δυσὶν ἢ τρισὶν ἀναχρίσεσι τὰ τῆς εἰδήσεως αὑτῶν λεγέτωσαν᾽ xal 543 DELECTUS LEGUM. 93E ἐὰν περὶ τοῦ ζητουµένου εὑρεθῶσι λέγοντες τί ποτε, Α re, que inquiritur, iuventi fuerint aliquid dicerc, τότε ὁμννέτωσαν. c'. Οἱ μαχρὰν διάγοντες µάρτυρες ἓν ταῖς χρηµα- τιχαΐῖς ὑποθέσεσ. κατὰ τὸν τόπον pui ἀναγχαζέσθω- σαν παραγενέσθαι, ἀλλὰ δι ἑἐντολέων πρὸς αὐτοὺς στελλοµένων τὰ τῆς εἰδήσεως αὑτῶν μαρτυρείτωσαν. ζ. Ἐν ixpaproplp μὴ Ἠπιστευέω ταθουλά- ριος. 1'. Οἱ μάρτυρες, ὅσοι δήποτε ἀριθμῷ ὥσι, µέχρι τεσσάρων ταξιδίων καὶ µόνον ἀγέσθωσαν, ἑχάστης παραγωγῆς µίαν ἡμέραν. 0. El; µάρτυς μαρτυρῶν οὗ πιστεύεται, ἀλλ ἐχβαλλέσθω. | V. Ἐὰν δὲ τοιοῦτόν iow τὸ πρᾶγμα, ὥστε δἐξαχσθαι μαρτνροῦντα ἕνα, f| xuvmybv, f| τοὺς ὁμοίους, χωρὶς βασάνων οὗ πιστεύεται. ια’. Οἱ πένητες, οἱ μὴ ἔχοντες πεντήχοντα νο- µισµάτων περιουσίαν, οὗ μαρτυροῦσιν. ιβ’. Οἱ μάρτυρες f] ἀξίαν, ἢ στρατιὰν [στρατείαν], 7? Ἐπιτηδεύματα, f| ἑἐμπορίαν [εὑπορίαν] ἔχοντες, κατὰ πρόληψιν δεχταῖοι τυγγάνουσιν. (Y. Ὅ κχαταδικασθεὶς περὶ µοιχείχς, οὗ δέχεται εἰς paptuplav. ιδ. "O ἥττων τῶν εἴχοσι ἑτῶν, ob μαρτυρεί. w'. 'O δοῦλος, xal ὁ χωφὸς, xat ὁ ψαινόμεγνος, οὗ μαρτυρεῖ. ες’. Ὁ τὴν οἰχείαν ἰδιόχειρον τοῦ χρέους συγγρα- φὴν ἀρνούμενος, ἢ τὰ οἰχεῖα γράμματα ἐπιθέμενος, ἁρνούμενος δὲ την χαταθολὴν τῆς ποσότητος, μετὰ ἀπόδειξιν τῆς ἀληθείας, διπλῇ ποσότητι ὁ ἀρνησά- µενος τὸ χρέος χαταδιχάζεται. S. El 66 st; ἀρνηθῇ τὸ ἐχμαρτύριον αὑτοῦ ἰδιόχξι- Ρο», ὄρχος ἐπαγέσθω τῷ λεγομένῳ [λέγουτι] ταῦτα μὴ χειρογραφῆται. επ’. Ὁ θέλων ἐπισχεῖν τοὺς μάρτυρας, δαπάνας αὐτοῖς διδότω. εθ. Οὐκ ἀπαιτεῖ ὁ ἑναγόμενος φέρειν χαθ) ἑαυτοῦ δικαιώµατα πρὸς ἀπόδε,ξιν. Ὁ γὰρ ἑνάγων ὀφείλει δεῖξαι, καὶ εἰ μὴ δείξῃ, νιχᾷ ὁ ἐναγόμενος. X. Ὁ ἐπιφέρων «tW ὄρχον, πρὸ τοῦ δέξασθαι τὸν ὅρχον δύναται μετὰ τοῦτο [μετὰ τὸ] τραπῖναι εἰς ἀπόδειξι. Ὅ διαθεδαιοῦται [δις βεθαιώσας] οὗ δύναται ἐπὶ «by ὄρχον ἐπανελθεῖν. καὶ 'U ὁμόσας ἴδιον εἶναι τὸ πρᾶγμα, ἀπαιτεῖ τε χαρποὺς xai τοχετὸν θρεμµάτων. x9. 'O ὄρχος δύναμιν ἀποφάσεως ἔχει. Ὁ γὰρ ἐπιφέρων ὄρχον, τοῦ ἀντιδίκου αὑτοῦ δοχεῖ δικαστὴν αὑτὸν ποιεῖν. xY'. Οἱ ἄγνωστοι τῶν μαρτύρων xol βασανιζέ- σθωσαν, εἰ δεἠσει. xU. Ἐν ταῖς παραγραφαῖς ὁ ἑναγόμενας βαρεῖται τῇ ἀποδείξει. κε. Ὅταν οἱ μάρτυρες ἑαυτοῖς ἐναντιοῦνται, 1 ἄλλως οἱ μάρτυρες, f| πλαστῶς μαρτυροῦσι, τότε δεχἐσθω ὁ διχαστὴς τοὺς ἐξ αὐτῶν ἀξιοπιστοτέρους, καὶ χολαζέαθω τοὺς ὑπόπτους, εἴπερ ἑἐπίτηδες φα-- νοτεν χακουργοῦντες. (3) Moc est, qui decertat in. arena vel theatre. tunc jusjurandum przstent. 6. Qui procul degunt testes, in causis pecunia- riis ad ipsum locum se conferre non coguntor , sed per mandatores, ad eos 1nissos, quantum norint testantor. 7. lu testimonii dictione fides tabulario non ha- betor. 8. Testes, quotcunque tandem numero fuerint, ad quatuor dumtaxat accessiones. producuntor, ad unum diem productione qualibet. 9. Uni testi, testimonium dicenti, fides non babe- tur, sed rejicitor. 10. Si vero tale negotium sit, ut admittatur testis. unus, vcl arenarius (5), vel his similes, sine quzestio- B nihus eis fides non habetur. 11. Pauperes, qui nummos quinquaginta in bonis. non habent, testes esse nequeunt. 12. Qui testes aut dignitatem habent, aut mili- tiam, aut professionem, aut facultates idoneas, per prissumptionem admittuntur. 15. Damnatus in judicio adulterii, non admittitur - ad dicendum testimonium. 14. Minor annis viginti testis essc non potest. 45. Servus et surdus, et furiosus, non sunt testeg. 16. Qui scriptam manu sua syngrapham debiti negat, aut suam quidem edit scripturam, sed solu- lionem summ infltiando negat; probatione verita» - tis secuta, iun duplam summani condemnatur. 11. At si quis testimonium suum manus proprias negaverit, tunc juramentum illi defertor, qui se illa manu propria non scripsisse dicit. 18. Qui testes retinere vult. det eis impensas. 19. Reus instrumenta eontra se proferri ad pro- bandum non petit. Nam actor probare debet, ac nisi . probaverit, vincit reus. 30. Qui juramentum alicui defert, is antequam-. juramentum admittatur, ad probandum convertere se potest. Qui bis aliquid assevcravit, ad juramen- tum redire nequit. 91. Qui rem suam esse juravit, ct fructus οἱ foe- D turam pecudum petit. 22, Juramentum sententix vim obtinet. Nam qui juramentum defert, adversarii sui judicein se facere . videtur. 35. Ignoti testes etiam quistionibus subjiciuntor, si opus fuerit. 94. In exceptionibus reus oneratur probatione. 25. Cum testes sibi ipsis adversantur, vel diver- $3, vel ficta testimonia proferunt : tunc judex fide digniores ex eis admittat, et suspectos puniat, st data opera improbe agere visi fuerint. 025 CONSTANTIN? PORPHYROGENITI . 536 96. Qui advocatus in siliqua causa fuit, in eadem Α xc'. Ὁ συνηγορήσας tv ὑποθέσει, οὗ papzugst E» non est testis. 9]. Prohibetur esse testis impubes, servus, sur- des, et mutus, aut furiosus, aut filius familias pro- digus, cum pater ejus ab alio scriptus fuerit beeres. TITULUS XXVII. De transactione. Transactio per scripturam, cum trium testium subscriptione, fiat. Si quis annos :tatis plenz non- dum pabens, cum aliquo trausegerit, et propter im- perfectionem annorum. fortasse contemptus , et af- fectus damno fuerit, ac plene deinceps vigiuti et quinque natus annos, damnum sibi príus illatum in- tellexerit; potestatem habeat agendi hanc causam apud judices, ac veritate probata, Jus el suum ser- vator. TITULUS XXVIII. Panalis criminalium, 4. Nemo confugientem ad ecclesiam, vi abstrahi - to : sed confuge causam episcopo manifestam fa- cito, et ab eo, cautionibus intervenientibus, confu- gientem ad ecclesiam accipiat, ut de intentalo illi capite legitime quzxratur et agatur. Quod si cui po- tius visum fuerit, quemcunque confugam manu ab eoclesia auferre : is allacta (flagra) duodecim acci- piat, quo facio, causa confugs, ceu decet. exami- hetur, 3. Ei, qui de sententia judicis, vel dicendi testi- monii causa producitur, vel adversariis urgentibus sacra Dei Evangelia tangit, et jusjurandum praestat, 6 deinde perjurus esse probatur, lingua praciditor. 9. Qui adversus imperatorem turbas concitat, vel insidias struit, vel conjurationes adversus eum, vel adversus rempublicam Christianam molitur , ejus- modi hominem par quidem erat, illa ipsa hora morte afíflci, veluti qui destructionem rerum uni- versalem ineditatus fuerit, Verum ne qui erga quos- dam plerunque hostiliter affecti, nullo intervenien- te Judicio interficiant, satisfactiones extremo co- natu afferentes, quam multa scilicet Illi contra majestatem principis locuti sint : oporlet lune aot. χζ. Κωλύεται μαρτυρεῖν 6 ἄνηδος, οἰκέτης, χω- φὺς, xai ἅλαλος, f| µαινόμενος, f| ἄσωτος υἱὸς ὑπ- εξούσιος, ὅτε ὁ πατὴρ αὐτοῦ παρ) ἄλλου γραφῇ χκλη- ῥονόμος. ΤΙΤΛΟΣ KZ. Περὶ δια. ὐσεως. Ἡ διάλυσις ἐγγράφως, δι ὑπογραφῆς τριῶν µαρ- τύρων, γενέσθω. Ἐάν τις τῶν χρόνων μὴ iv διά- λοσιν ποιῄσῃ πρός τινα, xal διὰ τὴν τῶν χρόνων ἀτέλειαν ἴσως καταφρονηθῇ, χαὶ βλαθῇ, καὶ εἰς την τῶν εἰχοσιπέντε χρόνων ἑντέλειαν διαγνῷ τὴν προ- Υενοµένην αὐτῷ βλάδην, ἄδειαν ἐχέτω παρὰ δινα- p σταῖς χινεῖν τὰ τῆς ὑποθέσεως, καὶ τῆς ἀληθείας ἀπηδεικνυμένης, φυλαττέσθω αὐτοῦ τὸ δίχαιον. ΤΙΤΛΟΣ KH'. Ποινἆλιος τῶν érpxAnpatuxoy, a'. Μηδεὶς τὸν ἐχχλησίᾳ προσφεύγοντα Bla &qat- ρείσθω, ἁλλὰ τὴν αἰτίαν τοῦ πρόσφυγος δηλοποιήτω τῷ ἱερεῖ, καὶ παρ᾽ αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀσφαλῶν [άσφα- λειῶν] παραλαμθανέτω τὸν προσφεύχοντα, τοῦ νοµί- p; ζητηθῆναι xa διοιχηθΏνα: τὸ χατ᾽ αὐτοῦ χεφά- λαιον. EU τις δοχιµάσει χειρὶ ἀπὸ ἐχχλησίας πρόσ- φυγα ἑπᾶραι τὸν οἱονδήποτε, ὁ τοιοῦτος δώδεκα ἀλλακτὰ λαμθδανέτω, χαὶ τότε χατὰ τὸ πρέπον τὸ τοῦ αὐτοῦ πρόσφυγος ζητείσθω xegáAatov, B. Ὁ ix δικαστικῆς φήφου, ἢ xat ἐπὶ µαρτυρίᾳ παραγόµενος, ἡ ἐξ ἑπαγωγῆς ἀντιδίχων ἑφαπτόμε- νος τῶν ἁγίων τοῦ θεοῦ Εὐαγγελίων, καὶ ὀμνύμενος, ἑπίορχος δὲ μετὰ ταῦτα ἀποδειχνύμενος, γλωσσοχο- πε[σθω. Y'. Ὁ κατὰ βασιλείας φατρίζων [φατριάζων], fj ἐπιδουλευόμενος, f] συνοµοσίας κατ αὐτοῦ, f| τῆς πολιτείας τῶν Χριστιανῶν ποιῶν, τὸν μὲν τοιοῦτου ήρμοζε κατὰ «hv ὥραν θανατοῦσθαι, ὡς τὴν τοῦ mavtbe χατάλυσιν µελετήσαντα. "AXI ἵνα uif) τινες καὶ ἐχθρωδῶς πολλάκις διαχείµενοι πρός τινας, ἀκρίτως φονεύσωσιν, ἀπολογίας ἑσχάτως προσφέ- ροντες, ὅσα κατὰ τῆς βασιλείας ἐλάλησαν, δέον τὸν τοιοῦτον κατὰ τὸν τόπον ὑπὸ στερεὰν φυλαχὴν Υίνε- σθαι, xal τὰ περὶ τούτου βάσιλεϊ ἀναφέρεσθαι, xal hominem eo loco sub firma haberi custodia, et p καθὼς λοιπὺν αὐτὸς ἀναχρινεῖ καὶ βουλεύσεταιι ipsius molitiones ad imperatorem referri, ac quer- admodum ille deinceps rem examinarit et consul- tarit, facere. 4. De homicidis. — Qui volens occidit, cujuscun- que x!atis est, gladio punitor. Si vero percussus non decesserit, manus ei, qui vulnus inflixit, am- putator : quod omnino gladio bominem ferire fuerit ausus. 5. Si quis servum loris aut fustibus caciderit , atque ille decesserit, dominus ejus ut hoticida con- demnatur. Sin eum immodice tormentis subjecit, aut veneno sustulit, vel adussit, plectitor, uti qui czx- dem adniserit. 6. Si rixa in quosdam excitata, mors quorumdam A ποιεῖν. &'. Περὶ φονέων. — 'O φονεύων ἐχουσίως, οἱασδλ- ποτε ἡλιχκίας ἐστὶ, ξίφει τιµωρείσθω" εἰ δὲ οὐχ ἆπο- θάνῃ ὁ πληγεὶς, χειροχοπείσθω ὁ δεδωχώς, δι ὧν ὅλως μετὰ ξίφους δοῦναι ἑτόλμησεν, €. Ἐάν τις τὸν ἴδιον οἰκέτην λώροις 1 ῥάβδοις τύψῃ, xaX ἁποθάνῃ, καταχρίνεται ὁ δεσπότης αὐτοῦ, ὡς ἀνδροφόνος. El δὲ ἁμέτρως αὐτὸν ἐθασάνισεν, ἢ qappáxq ἀνεῖλεν, Ἡ προσέχανσεν, ὡς Φόνον «:- ποιηχὼς τιμωρείσθω. e. Ἐὰν μάχης µέταξυ τινῶν γιυυµένης sop 537 DELECTUS LEGUM. θάνατον προελθεῖν, αυγχρινέτωσαν οἱ ἀκροαταὶ καὶ A successerit, conferant inter se judices, οἱ ἱηδίνα- τηρείτωσαν τὰ ὄργανα, δι ὧν κατειργᾶόθη ὁ θάνα- τος. Kal cl εὕρωσι διὰ ξύλων τελείων, ἣ λίθων µε- γάλων, 7| λαχτέων τὸν φόνον γενέσθαι, ὁ τοῦτο ποιῶν, χΣιροχοπεἰσθω. QC. Et δὲ δι ἑλαφρῶν τινων συμθῇ γενέσθαι τὸν θάνατον, τύπτεσθαι αὐτὸν xal ἑβοοίζεσθαι, η’. Ὁ ἐν µάχῃ μετὰ χειρὸς τύπτων xa! φονεύων, τυπτέσθω καὶ ἑξοριζέσθω, ὡς ἀχουσίως φονεύων, 7. Περὶ μοιχῶγ. ---Ὁ εἰς γυναῖκα ὕπανδρον µοι- χεύων, ῥινοκοπείσθω χαὶ αὐτὸς, χαὶ fj µοιχαλὶς, ὡς ἐντεῦθεν χωρισμοῦ γινομένου , καὶ ἁπωλείας τέχνων προσερχοµένης, xal τοῦ Κυριαχοῦ λόγου ph φυλατ- τοµένου, τοῦ διδάσχοντος, ὅτι ὁ Θθεὸς εἰς σάρχα plav τούτους σννήνωσε. μετὰ δὲ τὸ ῥινοχοπηθῆναι τὴν µοιχαλίδα, λαμθάνειυ αὐτὴν τὰ ἴδια αὐτῆς πρά- Ύματα, ἅπερ εἰσήγαγε τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς, xal μηδὲν ἕτερον ' τὸν δὲ μοιχὸν ἐκ τῆς ἰδίας γυναικὸς μὴ χω- ρίζεσθαι, εἰ καὶ ἐρινοχοπήθη. Μετὰ πολλῆς δὲ ἀχρι- θείας τὸ περὶ µοιχείας ζητείσθω χεφάλαιον, χαὶ ἐπιτηρείτωσαν οἱ ἀκροαταὶ τοὺς χατηγόρους τῆς τοιαύτης ὑποθέσεως, Καὶ εἰ μὲν ἐστιν ἴδιος àvhp, fj ὁ ratho αὑτῆς, f| ὁ ἁδελφὸς, f) θεῖος ὁ χατηγορῶν, εὐπιστοτέρα dj πρόφασις τῆς ζητήσεως Ὑίνεται: el δὲ ξένοι εἰσὶν ol χατηγοροῦντες, δέον χανονίζεσθαι τὰ πρόσωπα, ποίας πολιτείας εἰσὶ , xal τούτους xat- ασφαλίζεσθαι, xal ἀπαιτεῖν αὐτοὺς τὴν περὶ τούτου ἀπόδειξιν. Καὶ εἰ μὲν ἀποδείδωσι τὴν µοιχείαν, ῥι- menta considerent, per quie c:xedes perpetrata fnit. Acsi quidem deprebeunderint, fustibus solidis, aut magnis lapidibus, aut calcib. ezdem admissam, auctori czedis manus amputator. 7. Sin levibus quibusdam instrumentis cadem fieri contigerit, auctor ejus verberator, et in exsiliam mitlitor. 8. Qui in riza manu percutit, et occidit, verbe- rator et relegator, ut. involuntarius homieida. 9. De adulteris. — Qni adulterium cum muliere maritata committit, tam ipse, quam adultera nares amitlat : cum ex eo facto, divortium sequatur, et inlernecio liberorum proveniat, et Dominienm ilfud verbum non servetur, quo docemur, Deum in. uram carnem bos conjunxisse. Posteaquam "vero nares adulter precise fuerint, res ipsa suas aeciplat quas ad virum suum attulít, nec aliud quidquam : adulter 3utem ab uxore sua non separeLur, tametsi nares ei przecisae sint. Magna vero eum accuratione adulterii caput examinator, et accusatores in ea causa judices considerent. Ac si quidem vir ipsius est, aut pater mulieris, aut frater, aut patruus avun- culusve, qui accusat : fide dignior fit. examinis causa. Sin extranei sunt, qui accusationem insti- tuunt, velut ad regulam quamdam explorandz sunt persone, qualem vitam agant, et cautiones ab iis, cum probationibus de admisso adulterio, exigendze. Qui si commissum adulterium probaverint, tam νοχοπείσθωσαν, ὅ τε μοιχὸς, xal ἡ µοιχαλίς' εἰ δὲ ϱ adultero, quam sdulter:ze, nares przciduntor. Sí non οὐχ ἀποδείξωσιν, ἀλλά δι’ ἔχθραν τινἁ τὴν κατηγχο- ρίαν ἐποίησαν, τὴν ταυτοπάθειαν οἱ συχοφάνται ὑπομενέτωσαν. v. Περὶ φθορέων, — 'O βιακόµενος χόρην καὶ φθείρων αὐτὴν, ῥινοχοπείσθω. ια’. Ὁ τὴν ἁλλοτρίαν µνήστην φθείρων, εἰ xal προαιρέσει τῆς Χόρις τοῦτο ἐγένετο, ῥινοχο- πείσθω. ιβ. 'O «φθείρων κόρην πρὸ τῆς f6nc, ἤγουν πρὸ τοῦ τρισχαιδεχαετοῦς χρόνου, ῥινοχοπείσθω ' xal τὸ μιαν τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ παρεχέτω τῇ φθαρείσῃ χόρῃ. ΙΥ. Ὁ ἁρπάξων µοναστριαν f| παρθένον βιωτιχὴν probaverint, sed ex inimicitia quadam accusationem institüerint, easdem poenas ipsi calumniatores su- stinento. 40. De stupratoribus.—Ei qui puelle vim adfert, eamque stuprat, nares abscinduntor. 41. Ei qui sponsam alienam stuprat, licet hoc puella volente factum sit, nares abscinduntor. 19. Ei qui vitiat puellam ante pubertatem, boc est, ante decimum tertium annum,'nares abscin- duntor, et semissem ille bonorum suorum violatze puelle przstato. 15. Ei qui umonastriam, vel mundanam virgi- LE οἰουδήποτε, ἐὰν φθείρῃ αὐτὴν, ῥινοκοπείσθω: οἱ [) nem, cujuscumque sit, rapit ac stuprat, nares ab- ὃξ εἰς τὴν τοιαύῦτην ἁρπαγὴν συντρέχοντες, ἑξοριζέ- σῆωσαν, ιδ. Περὶ αἱμομίκτων. — Οἱ αἰμομίκται, f) γονεῖς πρὸς τέχνα, f| τέχνα πρὸς γονεῖς, f) ἁδελφοὶ πρὸς ἀδελφὰς, ξίφει τιµωρείσθωσαν * οἱ δὲ πρὸς ἄλλην συγγένειαν συμφθειρόµενοι, τουτέστι πατὴρ εἰς Ὑυναΐκα υἱοῦ , υἱὸς πρὸς γυναῖκα πατρὸς, Ίγουν πρὸς μητρυιὰν, ἣ πατρωὸς εἰς προγόνην, f) ἁδελφὸς εἰς γυναῖκα ἁδελφοῦ, f| θεῖος εἰς ἀνεφιὰν, f) ἀνεφιὸς εἰς θείαν, ῥινοχοπε[σθωσαν. Ομοίως χαὶ ὁ εἰς δύο ἀλελφάς εἰδήσει μιγνύμενος. [ε. Ἐὰν γυνἩ πορνεύσῃ, χαὶ γένηται ἔγχνος, καὶ scinduntor : et qui hac in rapina concurrerint, re- legantor. 44. De proprio sanguini se miscentibus. — Qui cum proprio sanguine se commiscent, sive pa- rentes cum liberis, sive liberi cum parentibus, vel fratres cnm sororibus, gladio puniuntor. Eis vero, qui ex alio cogaationis gradu invicem sibi stuprum intulerint, veluti pater nurui vel (ilius uxori patris, sive noverce,' vel vitricus privignee, vel frater. uxori fratris, vel patruus avunculusve filie fratris aul sororis, amitze aut materterg , nares abscin- duntor. Similiter et illi, qui cum duabus sororibug sciens coiverit. , 15. Si mulier scortata fuerit, οἱ gravida facia CONSTANTIN1 PORPHYRÓGENITI ' 540 ventri suo struxerit insidias, ut abortiat , verberata A ἐπιδουλεύση τῇ ἰδίᾳ γαστρὶ πρὸς τὸ ἑχτρῶσαι, relegator. £6. Qui cum puella virgine coivit, ea consentiente, parentibus ignorantibus, tandem re cognita, si velit eam uxorem ducere, parentibus virginis idem vo- lentibus, matrimonium contrabitor. SIn una partium nolit, et stuprator locuples sit, violatz:e puellae auri libram unam; οἱ egentior, semissem patrimonii sui prestato. Si omnino sit pauper et inops, verberatus et tonsus relegator. *b Ἠμισυ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ. El δὲ παντελῶς ρευόµενος ἑξοριζέσθω. 17. Qui non habet uxorem, οἱ scortatur, ser al- laetis verberator. 48. Qui legitimam uxorem habet, ac in scortatione deprehenditur : veluti qui diclum illud Domini con- temnit, quo docetur, Non scortaberis, allactis ca- stigationis causa duodecim verberator. Scholium. — Qui scortatur, inquit, si habet uxo- Tem, duodecim allactis, hoc est, plagis, sive man- clavils, ut vulgo loquuutur, castigator. 19. Si quis uxorem habens, cum ancilla sua con- sueverit, re cognita, auferri ea debe! a przeside loci, οἱ extra provinciam ab illo distrahi : pretio in {- scum inferendo. 20. Qui cum aliena ancilia scortatur, si sit bo- nestior |al. locuples], hujusmodi delicti nomine domino ancillz triginta sex solidos prasstet : lumi - lior autem, verberator, ct in. quantum potest, pro rata solidorum triginta sex solvat. 41. De pediconibus. — Psdicones, tam is qui facit, quam qui patitur, gladio puniuntor. Sin is, qui patilur, minor annis duodecim inventus fuerit, ignoscitor ei: cum atas ipsa sit indicio, non eum scire, quid patiatur. . 92. De ineuntibus jumenta. — Eis, qui cum brutis consuescunt, lioc est, qui jumenta ineunt, penis ab- scinditor. 25. De sycophantis. — Calumníatores, iu. qua- cunque causa calumniati fuerint, iisdem poenis tenentur. 24. De veneficis. — Magi et venefici, qui ut ho- minibus noceant, demones alloquuntur, gladio pu- niuntor. . 95. Qui amuleta conficiunt, specie tenus ad ho- minum utilitatem, turpis lucri sui causa, publicatis bonis relegantor. 26. Sive servus, sive ingenuus, qui quocumque pretextu. potum dare deprehenditur, aut marito mulier, aut mulieri maritus, aut ancilla domine; atque hac occasione qui potum sumpsit exhibitum ab illo sibi, si cadat in morbum, quasique' defluat, et moriatur , gladio plectitor. 91. Ei qui cum monastria scortatur, tamquam Ec- clesiam Dei contumelia afficienti, nares abscinduntor propterea, quod euam ipse adulterium commiserit, illa ab Ecclesia alienata : eadem exsecutione ad- YCTSUS ipsam quoque servanda. τυπτοµένη ἑξοριζόσθω, tc^... Ὁ συγγενήµενος χόρῃ παρθένῳ, προαιρέσει μὲν τῆς χόρης, ἀγνώμῃ [ἀγνοίᾳ] δὲ τῶν αὐτῆς γονέων, ἐν ὑστέρῳ τούτων διαγινωσχόντων { τούτου διαγινωσκοµένου], εἰ μὲν θελήσει λαθεῖν αὐτὴν, xat θελήσωσι xal οἱ γονεῖς αὐτῆς, Υινέσθω τὸν συνάλλα- γµα. El δὲ ἓν τῶν μερῶν μὴ θελήσῃ, εἰ μέν ἐστιν εὔπορος ὁ φθορεὺς, διδότω τῇ χόρῃ τῇ φθαρείσῃ χρυσίου λίτραν μίαν’ εἰ δέ ἐστιν ἑνδεέστερος, διδότω ὑπάρχῃ πένης xal ἀνεύπορος, τυπτόµενος xai χου- «P. Ὁ μὴ ἔχων γυναῖχα, καὶ πορνυύων, τυπτἑἐσθω ἁλλαχτὰ EE. wp. Ὁ γυναῖχα νομίμως ἔχων, xal elc πορνείαν εὑρισχόμενος, ὡς τὸ ῥῆμα τοῦ Κυρίου χαταφρονῶν, τὸ διδάσχον, M πορνεύσῃς, τυπτἐσθω ἀλλαχτὰ πρὸς σωφρονισμὸν δώδεχα. Σχό.ιογ.---Ὁ πορνεύων, φησὶν, εἰ ἔχει vovaixa, διὰ ιβ ἀλλαχτῶν, τουτέστι δαρμῶν, f] παρὰ τοῖς xot- vol; λεγομένων µαγχλαδίων, σωφρονιζέσθω. (0’. 'O ἔχων γυναῖχα, καὶ τῇ ἰδίᾳ συγγενόµενος δούλῃ, διαγινωσχοµένου τοῦ πράγματος, ταύτην ὑπὸ τοῦ κατὰ tbv τόπον ἄρχοντος ἑπαίρεσθαι, xai παρ αὑτοῦ ὑπὲρ ἐπαρχίαν πιπράσχεσθαι' τῶν τιμῶν αὑτῆς εἰσχομιζομένων ἓν τῷ µέρει τοῦ δημοσίου, x'. Ὁ πορνεύων tig δούλην ἀλλοτρίαν, ἔντιμος |ἄ.1.1. καὶ εὔπορος] ὢν παρεχέτω ὑπὲρ τοῦ τοιούτου πταίαµατος τῷ αὐθέντῃ τῆς δούλης νομίσματα τρ:ἀ- C Χοντα E£. Εὐτελῆς δὲ ὢν τυ πτέσθω, xal εἰς ὃ εὑπορεῖ, πρὸς ἀναλογίαν τῶν λς᾽ νομισμάτων διδότω. κα’. Περὶ ἆσελγῶν. Οἱ ἀσελγεῖς, ὅ τε ποιῶν, xal 6 ὑπομένων, ξίφει τιµωρείσθωσαν. El δὲ ὁ ὑπομένων Έττων τῶν ιβ’ ἑτῶν εὑρεθῇ, συγχωρεἰσθω' ὡς τῆς ἡλιχίας δηλούσης, μὴ εἰδέναι αὑτὸν τὸ cL ὕπο- μένει. κ6’. Περὶ κτηγοδατῶν. — 0l ἀλογευόμενοι, fj yovv χτηνοθάται, χαυλοκοπείσθωσαν. ΧΥ’. Περὶ cvxogartür. — Οἱ συχοφάνται à». ofa. ὃ' ἂν αἰτίᾳ συχοφαντήσωσι, τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποχεί- σθωσαν. κδ. Περὶ φαρμακῶν..---Οἱ γόητες καὶ οἱ φαρμακοὶ, οἱ ἐπὶ βλάθῃ ἀνθρώπων προαλαλοῦντες τοῖς δαίµοσι, ξίφει τιµωρείσθωσαν. κε Οἱ δὲ ποιοῦντες φυλαχτὰ τοῦ δοχεῖν im ὠφελείᾳ ἀνθρώπων, διὰ ἰδίαν αἱἰσχροχέρδειαν, δημευό- µενοι ἐξοριζέσθωσαν. xc'. Ὁ εὑρισχόμενος, εἴτε δοῦλος, εἴτε ἐλεύθερος, ἐπὶ προφάσει οἱφδήποτε διδοὺς ποτὸν, εἴτε γυνὴ ἀνδρὶ, εἴτε ἀνὴρ γυναιχὶ, εἶτε δούλη τῇ αὐθεντρίᾳ, καὶ διὰ τῆς τοιαύτης προφάσεως ἀσθενείᾳ περιπέτοι ὁ λαδὼν τὸν ὑπὸ τούτου ποτὸν, καὶ συμθῇ αὑτὺν καταρεῦσαι xai ἁποθανεῖν, ξίφει τιµωρείσθω. XQ. Ὁ πορνεύων εἰς µονάστριαν, ὡς τὴν Ἐκκλη- αἰαν τοῦ Θεοῦ χαθυδρίζων , ῥινοχοπείσθω * διότι χἀχεῖνος potyelav εἱργάσατο, τῆς Ἐκκλησίας αὐτὴν ἀλλοτριώσας) τῆς ὁμοίας καὶ ἐπ αὐτῇ φυλαττομένης ἐπεξ:λεύσεως. * un. σαρχικῶς ἓν εἰδήσει µιγνύμενος , ῥινοκοπείσθω * τῇ αὐτῇ ποινῇ καὶ τῆς Ev εἰδήσει πλημμελησάσης αὐτῷ ὑποχειμένης. χθ’. 'O δύο γαμετὰς ἔχων, τυπτἐσθω: ἐκδιωχομένου τοῦ ἐπεισάχτου γυναίου μετὰ τῶν ἓξ αὐτῆς τεχθέν- των τέχνων. X. Ὁ ἁλλοτρίας ἀγέλης τῆς οἱασδήποτε ἀπελασίαν ποιούµενος, ἐν μὲν πρώτοις τοῦτο ποιῶν, τυπτέσθω; δεύτερον δξ, ἑξορίᾳ παραπεμπἐσθω’ τρίτου δὲ, χειρο- ποπεἰσθω * ὀφειλόντων δηλονότι τῶν παρ) αὐτοῦ ἆ «ολλυομένων τῇ ἰδίᾳ ἁπογαθίατασθαι δεσποτείᾳ. λα’. Ὅ λῃστεύων, καὶ ἑνέδρας ποιῶν, χαὶ φονεύων, ἐν ᾧ κρἀτεῖται τόπῳ, Φφουρχιζέσθω. DELECTUS LEGUM. 'O ἀλλοτρίᾳ μητρὶ καὶ τῇ αὐτῆς θυγατρὶ Α 28. Ei qui cum extranea matre, ac. illius filia, 512 sciens carnaliter se commiscet, nares abscinduntor : eidem poena illa quoque subjicienda, quz sciens cum illo delictum hoc admisit. ,g9. Qui duas uxores habet, verberator : ejicienda muliercula illa extranea, cum natis ex ipsa liberis. $0. Abigeus, qui quemcunque gregem alienum abigit, si prima id vice faciat, verberator : si se- «unda, in exsilium mittitor : si tertia, nanus ei ab- scinditor : iis scilicet, qu:xe ipsius culpa perduntur, domino suo restituendis. δι. Qui latrocinatur, et insidias locat, et cades admittit, quo in loco capitur, ibidem furca suspen- ditor. λβ’. 'O πρᾶγμα ἔχων µετά τινος, καὶ μὴ τῇ ἀρχῇ Ὁ 52. Qui cum aliquo negotium habet, nec magi- “προσςωνῶν, ἁλλ᾽ αὑτοδούλως εἴτε xaz' ἑἐξουσίαν, fj xal τινα δυναστεί[αν χειρὶ ἐπιθαίΐνων xaX ἑπαίρων τὸ εἰτιουν' εἰ μὲν χατὰ ἀλήθειαν «5 ἴδιον ζητῶν τοῦτο ἐποίησεν, ἐχπιπτέτω τοῦ ἰδίου πράγματος, xal ἀναδιδότω τῷ ἑτέρῳ. El δὲ καὶ ἀλλότριόν τι ἐπῆρεν, ὑπὸ μὲν τοῦ χατὰ τὸν τόπον ἄρχοντος δερέσθω, ὡς μὴ ἀρχόμενος, xal αὑτοῦ γενόμενος ἔχδιχος, xat οὕτως τὴν ἀποχατάστασιν ποιείσθω οὕπερ ἀφείλετο. AY. 'O ἱερέα εἴτεἓν ἐχχκλησίᾳ, εἴτε Ev λιτῇ ἔπιχει- p», τυπτόµενος ἑξορ.ζἐσθω. δ. ὍὉ εἱσερχόμενος ἓν θυσιαστηρἰῳ, iy ἡμέρᾳ i xa ἐν νυκτὶ, xal τι τῶν ἱερῶν ἀφελόμενος, τυφλού- σθω. 'O δὲ ἔξω τοῦ θυσιαστηρίου ἑπαίρων τι ἑκ]τοῦ ναοῦ, δερέσθω ὡς ἀσεθῖς, xal χουρευόµενος ἑἐδορι- ζέσθω. ^ &'. Οἱ διά τινας ἐχθρὰς f| ἁρπαγὰς πραγμάτων, ἡ ἐμπρησμὸν ἐν πόλει πηιοῦντες, πυρὶ παραδιδόσθω- σαν. Ei δὲ ἔξω πόλεως χωρία, f) ἀγροὺς, f οἰχίας ἀγρῶν ἐξεπίτηδες ἐμπρήσωσι, ξέφει τιµωρείσθωσαν. El δέτις τὴν χαλάμην τοῦ iólou χωραφίου, f) τὰς ἀχάνθας βουλόμενος καῦσαι, ἑνέθαᾳλε πῦρ xac' αὑ- τῶν, 15 δὲ πῦρ xal περαιτέρω pons, χαὶ ἔχαυσε τὰ ἁλλότρια χωράφια, ἢἣ τὸν ἁλλότριον ἀμπελῶνα" δεῖ περιεργάζεσθαι τὸν ἀχροατὴν, χαὶ εἰ μὲν κατὰ ἀπειρίαν f) ῥᾳθυμίαν τοῦ βαλόντος τὸ πῦρ τοῦτο χέ- Ύονε, τὸ ἀζήμιον τῷ βλαδέντι ποιείτω" el. γὰρ ἐν ἡμέρᾳ ἄνεμον πολὺν ἐχούσῃ τὸ mop ἔθαλεν, ἢ καὶ μὴ παρεφύλαξε [παρεφυλάξατο] τὸ μὴ προελθεῖν τὸ πῦρ stratum compellat, sed proprio consilio, sive pote- state, sive potentía quadam fretus, manu invadit et quidvis aufert : siquidem reipsa quod suum esl querens, id fecit; re sua cadat, eamque alteri re- stituat, Sin alienum quid abstulit, a preside loci flagris czditor, veluti qui, cem magistratum non gereret, suimetipsius se vindicem fecerit , atque jta quod abstulit, restituat. $3. Qui sacerdotem sive in ecclesia, sive in lita- nia aggreditur, verberaius relegator. 94. Qui sacrarium iugressus, interdiu vel noctu, sacrorum aliquid inde aufert, exczecator. Qui vero extra sacrarium e templo quid aufert, flagris ut impius czeditor, et tousus exsilio muletator. $5. Qui propter inimicitias quasdam, in urbe re- rum direptiones aut incendium faciunt, ignl tradun- tor. Sin extra urbem fundos, aut agros, aut agrorum edificia, data opera incenderin!, gladio puniuntor. Si quis autem stipulos agri sui, vel sentes exurere - volens, ignem in eas injecerit, et Ignis ille ulteríus serpserit, atque alienos fundos, aut vineam alie- nam exusserit : judex eam rem curiose perquirere debet, ac siquidem" per imperitiam vel culpam ejus, qui ignem illum injecit, hoc factum fuit : damnum hic datum illi, qui passus est, compen- set, Nam si die, quo ventus flabat vehemens, ignem immisit: aut si non cavit, ne latius ignis περαιτέρω, ὡς ἀμελήσας καὶ ῥᾳθυμήσας καταδικά- D serperet : veluti negligens et .Ιαἱ culpe adfinis ζεται. EL δὲ καὶ πάντα μὲν παρεφυλάςατο, ἀθρόον δὲ πνεῦμα βἰαιον ἑνέπεσε, xal διὰ τοῦτο ποῤῥωτέρω προῆλθε τὸ πῦρ, οὐ καταδικάζεται. "Ev lx τοῦ συµ- θεθηχύτος ἐμπυρισμοῦ ἐμπρησθῇ οἶχός τινος, xal ἐχχαυθῶσί τινα τῶν ἱδίων αὐτοῦ πραγμάτων, xol ἑχδράμῃ τὸ mop, xat ἑμπρήσει τινὰ τῶν παραχει- µένων αὐτῷ οἰχημάτων, ἀνέγχλητος ἔστω, ὡς ἆχου- σίως τοῦ τοιούτου ἐμπρησμοῦ vevopévou, λς’. Οἱ τους νεχροὺς ἐν τοῖς τάφοις ἐχδύοντες, χειροχοπείσθωσαν. AV. Ὁ copa ἐλεύθερον χλέπτων xal πιπράσκων, χξιροχοπείσθω. λη. Ὁ ὑπονοθεύων, xal χκρύπτων, xal ἀφανη ποιῶν ἁλ᾽ότριον οἰχέτην, πρὸς τῇ ἁποχαταστάσει τοῦ condemnatur. Sin cum sihi cavisset ja omnibus, subito ventus impetuosus irruit, eaque de causa latius ignis ille serpsit : non condemnatur. Si cum oem in alicujus domo accendi contigisset, ea do- mus igne correpta fuerit, et ipsiusmet domini res quedam exustz : deinde progressus ignis, :edificia quadam contigua flammis corripuerit, extra culpam esto, veluti quo invito incendiuim illud acciderit. 56. Eis, qui moriuos in sepulcris exuunt, manus abscinditor. 27. Ei, qui corpus liberum furatur ac distrabit, manus abscinditor. 58. Qui sollicitat, et celat , et nusquam apparere facit alienum servum, preter ejus servi restitutie- e — - wapper ος T . 513 CONSTANTINI PORPHYROGENITI! 5i nein, ctiam alium domino servum, vel pretium ejus A τοιούτου δούλου xal ἕτερον τῷ χυρίῳ αὐτοῦ οἰχέτην, prastet. $9. Qui furatur in fossato, sive in expeditione, si arma, verberator : $i jumentum , manus ei ab- scinditor. 40. At vero qui alio in loco reipublice furatur, cum id prima vice facit, siquidem liber est, et lo- cuples, przier restitutionem furtivae rei, duplum deinde pretium ejus praestat : sin inops, verberator ct in exsilium mittitor. Secunda vero vice, manus οἱ alscinditor. 41. Servi furis dominus, si servum ejusmodi re- tinere vult, damnum datum illi, qui passus est, compensel «αἱ si servum eumdem nolit habere, tradat eum in proprietatem solidam illi, qui furtum ['assus osi. 42. Manichzi et Montanisto, gladio puniuntor. 45. Qui specie tenus uxorem ducit eam, qua ex sanrtio et salutari baptismate facta est ipsi comma- ter, vel cum ea sine nuptiis carnales in complexus veuil , hoc ergo qui facinus admiWit, post, amborum a se invicem diremptum, adulterorum pena subji- citor, hoc est, tam ipsi, quam illi nares abseindun- tor. 44. Si quis in maritalam commatrem &uam hu- jusmodi quid admittere deprehensus fuerit, tam ipse, quam illa, praiter narium przecisionem, eliam acriter verberantor. ἡ τὰς ὑπὲρ αὐτοῦ τιμὰς διδότω. λθ’, Ὁ χλέπτων Ev. φοσσάτῳ, ἤτοι v ἐξπεδίτῳ, εἰ μὲν ὅπλα, τυπτέἐσθω * εἰ δὲ ἄλογον, χειροκοπείσθω. p'. Ὁ χλέπτων ἐν ἑτέρῳ τόπῳ τῆς πολιτείας, ἐν πρώτοις μὲν τοῦτο ποιῶν, ἐὰν ἑλεύθερός ἐστι, χαὶ εὐπορεῖ, πρὸς τῇ ἀποχαταστάσει τοῦ Χλαπέντος, μετὰ τοῦτο διπλΏν τὴν τοῦ χλαπέντος τιμὲν παρ- εχέτω" εἰ δὺ ἄπορας, τυπτέσθω xat ἑξοριξέσθω. Δεύ- τερον δὲ, χειροκοπείσθω. μα’. Ὁ τοῦ χλέπτου δούλου χύριος, εἰ μὲν βούλε- ταιἔχειν τὸν τοιοῦτον οἰχέτην, τὸ ἀζήμιον ποιείτω τῷ χλαπέντι * μὴ βουλόμενος δὲ ἔχειν τὸν αὐτὸν οἱ- κέτην, τοῦτον ἀποδισότω εἰς τελείαν δεσποτείαν τῷ B cy χλοπὴν ὑπομείναντι. pg. Οἱ Μανιχαῖοι καὶ οἱ Μωντάνοι, ξίφει τιµω- ρείσθωσαν ΜΥ’. Ὁ πρὸς γάμον τῷ δοχεῖν ἀγόμενος τὴν ἓκ τοῦ ἁγίου χαὶ σωτηριώδους βαπτίσματος γενομένην ext σύντεχνον, ἢ xat σαρχικῶς ταύτῃ ἄνευ γάμου συµ- πλεχόμενος, ὁ τοῦτο πλημμελῶν, μετὰ vb ἁποδιω- χθῆναι αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων, τῇ τῶν μοιχῶν ποινῇ χαθυποδαλλέσθω, Ίγουν αὐτὸς χἀχείνη ῥινοκοπείσθω. pP. EU τις εἰς ὕπανδρον σύντεχνον αὐτοῦ τι τοιοῦ- τον εὑρεθῇ ποιῶν, χαὶ αὐτὸν xal ταῦτην πρὸς τῇ ἑκτομῇ τῆς ῥινὸς xat σφόδρα τύπτεσθαι. 45. Qui a die prxsenti matrimonio conjunguntur δε. Οἱ ἀπὸ τοῦ παρόντος πρὸς γάμον συναπτόµε- liberi fratrum, et horum liberi dumtaxat : vel etiam pater et filius cum matre ac filia, vel duo (fratres cum duabus sororibus : preter separalonem, eliam verberantor. 46, Falsariis monelz, manus aumpulator. 41. Qui in hostium manus venerunt, οἱ inculpa- tam fidem nostram Christianam abnegarunt, post- liminio revertentes, ad ecclesiam remituintor. 48. Qui uxori suce condonat οἱ permitit adulte rium, verberatus relegator : adultera vero et adul- lero nares ampulantor. 49. Qui alienam in silvam ignem immisit, vel arberes ex ea czdit, in duplum condemnatur. 50. Qui aliena pecora inclusit, et fame corrupit, vel alio quo modo necavit, in dnplum coudemnatur. 91. Si arietes aut boves congressi fuerint, et prior " aggressus mortem oppetiverit, dominus illius, a quo mors est illata, non convenitur. Si vero moriatur id, quod invasum fuit, interfecti dominus convenitur, et dat animal id, quod alterum occidit; vel ei, qui dampum accepit, indemnitatem przstal. 52. Si quis equum commodato ceperit usque ad cerium locum, οἱ ultra loeum illum determinatum secum abduxerit, aut miserit : damnum ei forte da- tum, vel mors, ad eum spectat, qui commodato cepit, et indemnitas equi domino prastari debet. vot ἐξάδελφοι, χαὶ τὰ τούτων τέχνα xat µόνον, ἡ xal πατὴρ xai υἱὸς πρὸς μητέρα xai θυγατἑἐρα, 1) δύο ἀδελφοὶ εἰς 600 ἀδελφὰς, πρὸς τῷ χωρισμῷ καὶ τυ- πτἐσθωσαν. ) µς’. Οἱ παραχαράχται µονήτας, χειροχοπείσθω- σαν. pA. Οἱ ὑπὸ τῶν πολεμίων χειρωθέντες, xal τὴν ἁμώμητον ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν πίστιν ἁταρνησά- ptvot, ὑποστρέφοντες ἐν τῇ πολιτείᾳ, τῇ Σκκλησίᾳ παραπεµπέσθωσαν. μη’, Ὁ τῇ ἰδίᾳ γαμετῇ µοιχείαν ἣν γινώσχων ἰσυγγινώσχων], xat παραχωρῶν, τυπτόµενος EGopt- ζέσθω ἡ δὲ μοιχαλὶς xaX ὁ μοιχὸς ῥινοχοπείσθωσαν. μθ’. Ὁ πῦρ ἐμθαλὼν ἐν ἀλλοτρίᾳ Un, ἡ χόπτων ἐξ αὑτῆς δένδρα, εἰς τὸ διπλάσιον γάταδικάζεται. v. Ὁ ἀποχλείσας ἀλλότρια Ὀρέμματα, χαὶ λιμῷ διαφθείρας, ἡ ἄλλως πως ἀνελὼν, εἰς τὸ διπλάσιον χαταδιχάζεται. να. "E&v χρίοι ἢ βόες συνέλθωσιν, εἰ μὲν 6 πρῶτος ἐπελθὼν ἐφονεύθη, οὐκ ἐνάγεται ὁ χύρ'ος τοῦ φονεύ- σαντος * εἰ δὲ χαθ᾽ οὗ ἐπῆλθεν ἀποθάνῃ, ἑνάγεται ὁ χύρ.ος τοῦ φονεύσαντος, χαὶ ἑχδίδωσι τὸ ζῶον τὸ φονεῦσαν, ?| τὸ ἀξήμιον τῷ βλαδέντι πο,είτω, νβ’. Ἐὰν χρήσηταί τις ἵππον ἕως ὡρισμένου τό - που, ὑπὲρ δὲ τὸν ὁρισθέντα τόπον τοῦτον ἀπενέγχκη $ πέµψῃ, τὴν, ὡς εἰχὸς, Υενοµένην βλάδην ἐπ᾽ αὐτῷ, ἢ θάνατον, τὸν χρησάµενον ὁρᾷν, xai τὸ ἀζήμιου περιποιεῖοθαι τῷ χυρίῳ τοῦ ἵππου. | 545 DELECTUS LEGUM 516 νγ’. Ot αὐτήμολοι, fiot el; τοὺς πολεμίους προσ A — 55. Transfng:, sive qui ml hostes se conferunt, τρέκοντες, ξίφει τιµωρείσθωσαν. TO ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ XAIPEIN. Ἐντανθα τέλος ἔσχε τὸ ἓν τῶν ἀντιγράφων τῆς ἁἑπανορθώσεως τῶν νόμων Λέοντος xa Κωνσταντίνου. Ἐν δὲ τῷ ἑτέρῳ ἔπονται πλεῖστα ὅσα Ix τινος ἄλλου αυντάγµατος νομιχοῦ, ἅπερ ἄρα μὴ εἶναι τῆς εἶρη- µένης ἐἑπανορθώσεως, δῆλόν ἐστιν ἐξ αὐτῶν τοῦ τεύ- χηνυς τίτλων, οὓς ἀνθάδε ὑπεστρώσαμεν. Τΐτ. κθ’. Περὶ ἐχχλησιαστικῶν πραγμάτων, xal περὶ ἐπισχόπων, καὶ μοναχῶν, xal χληριχῶν. Tíc. A'. Περὶ µνηστείας xat ἀἁῤῥαθώνων, Tíc. Au'. Περὶ δωρεῶν µνηστείας. Tiv. AB'. Περὶ χεχωλυµένων γάμων. Τίς. Ay. Περὶ ὅρου xaV διαθέσεως γάμου. Σίς. A0. Περὶ τοῦ, δ.αλυομένων συνοικεσίων», ἡ προὶξ κατὰ motoy τρόπον ἀπαιτεῖται χαὶ περὶ δια- σικήσεως αὐτῆς. Τίτ. Ag. Περὶ δωρεῶν μεταξυ ἀνδρὸς xat γυναι- «óe. Τΐτ. ÀA7'. Περὶ ἐχδιχήσεως προιχὸς, xaY περὶ πά- «του, xai δικαίου προιχὸς, χαὶ τῶν βαρῶν αὐτῆς. Tí. AC. Περὶ λύσεως γάμου, xal τῶν αἰτίων αὖὐ- της xai περὶ παίδων νόθων, χαὶ ἀθεμιτογαμίας. Τίς. An. Περὶ δωρεῶν, χαὶ περὶ ἀνατροπῆς δω- pio». Τίς. AU". Περι Φαλχιδίου νόμου, xa μέτρου δω- ρεων. ἱ Tíc. p'. Περὶ χληρον»μιῶν xat Φαλκιδίου. Tír. μα’. Περὶ χληρονόμων χαὶ ἁποκλήρων. Tír. uf. Περὶ συνεισφορᾶς. Τέτ. ny. Περὶ ἁτιοχαταστάσεως. Tír. μδ’. Περὶ τοῦ δύνασθαι τοὺς παΐδας χατὰ τῶν ἐπιτροπευόντων γονέων ἁποχαθίστασθαι. Tíz. µε’. Περὶ χωδιχέλλου. Tír. pg". Πδρὶ τοῦ τὰς ἁποκαταστάσεις μέχρις ἑνὺὸς βαθμοῦ χρατεῖν. Fic. μζ. Περὶ ἐλευθερώσεων. Τίς. µη’. Περὶ ἀρχόντων, χαὶ δ,καστῶν, καὶ τῆς φήγου αὐτῶν xat περὶ ουνη όρων, καὶ περὶ προσ- τίµων. Tíc. μθ. Περὶ δημοσίων πραγμάτων, χαὶ ὑποτε- λῶν, χαὶ ἐξισωτῶν. θον gladio plectuntor. LECTORI SALUTEM. llic finem habebat unsm exemplar eorrecttonie legum Leonis et Constantini. Sed in altere plurima sane sequuntur ex alío quodam dc jure commentario, qua non pertinere ad dictam correctionem mauni- festum est cx ipsis operis ejus titulis, quos hoc loco subjeeiinus, Tit. 29. De rcbus ecclesiasticis, et de episcopis, et monachis, et clericis. Tit. 50. Dc sponsalibus et arrhis. Tit. 51. De donationibus sponsalitiis. Tà&. 32. De nuptiis probhibitiy. B Tii 55. De conditione et dispositione dotali. Ti. 54. Quemodo solutis matrimoniis dos peta- tur, οἱ de dotis zstimatione, Tit, 55. De donationibus inter virums et axorem. Tit. 56. De evictione dotis, et de pacto, et jure detis, εἰ oneribus ejus. Tit. 51. De nuptiis so'vendis, eL cousie solutia- nis, deque liberis il'egitimis, et incestu. Tit. 58. De donationibus, et iisdem rescindendis. Tit. 39. De lcge Faleidia, et modo donationum. Tit. 40. De hzreditatibus, et Falcidia. Tit. M. De leredfbas οἱ exhzredatis. Tit. 42. De collatione. | Tii. 43. De in integrum resti(utione. Tit. 11. Quod. liberi contra parentes tutores 5n integrum restitui possint. Tit. 45. De codicillo. Tit. 46. Quod in integrum restirutiones ad unum usque gradum valere debeant, Tit. A1. De manumíssionibus. Tit. 48. De magistratibus, οἱ judicibus, et eorum sententia : et de advocatis, deque poenis pecunia- riis. Tit. 49. De publicis rebus, et vectigalibus, et per- aequatorihus. Tíc. ν’. Περὶ νόµου φυσιχοῦ, ἐθνικοῦ, χα) πολιτι- gy — Tit. 50. De jure naturali, gentium, οἱ civili. χοῦ Τίτ. γα. Περὶ της νόµου χαὶ qáztou &Yvolaz, xat περὶ ἀμφιθαλλομένων. Tic. νβ’. Περὶ παίδων χνοφορουµένων, xal περι μαινομένων. Τίτ. v3'. Περὶ νομῖῆς, καὶ χρήσεως νομῖς, χαὶ χρί- σεω; χαρπῶν. Τίΐτ. νδ'. Περὶ διαθήκης αὑτεξουσίων xai ὑπεξου- σίων. Τίς. νε’. Περὶ διαθήχης ἀπελευθέρων, Τίς. vc'. Περὶ ἀνατροπῆς διαθήχης. Tíc. và'. Περὶ Σλευθεριῶν. Tic. γη’. Περὶ ληγαταρίου. Tic. v9. Περὶ ἐπιτρόπων. . ουν - ΤΙ. 51. De juris et facti ignorantia, et de anibi- guis. Tit. 52. De liberis, qui adhuc in ventre gestan- tur, et di furiosis. Tit. 55. De possessione, et usu possessionis, et de usufructu. Ti. 54. De testamento eorum, qui sui, et. qui alieni juris sunt. Tit. 55. De testamento libertorum. Tit. 56. De testameuto resciudendo. Τι. 57. De libertatibus. Tit. 58. De legatorio. Tit. 59. De tutoribus. - o1 CONSTANTINI PORPHYROGENITI Di8 ΤΗ. 60. Quando creditores agere debeant adver- Α Tir. &. Περ) τοῦ πότε δεῖ kváyety τοὺς δανειστὰς sus hx redes defunctorum. Tit. 61. Quod reliquis (4) Christianorum inju- riis a creditoribus affici non debeant. Tit. 62. De novis operibus. Tit. 65. De ponis. Tit. 64. Do spoliis dividendis. Tit. 65. De vi, et raptu rerum et agris, et incen- diis, et sepulcris. . Tit. 66. De his, quz in fiscum publicantur, et de inquirendis, et deportandis. Tit. 67. De injuriis. Tit. 68. De liberorum servorumque delictis. Τι. 69. De calumniatoribus, et accusatoribus, et delatoribus, deque falso, et de thesauro. Tit. 10. De furibus, et receptatoribus, οἱ sacri- legis, et plagiariis. Tít. 71. De ponis militaribus, ex Rufo, et de legibus ordinum inilitarium. Tit. 12. De societate contrahenda, et solvenda. Tit. 75. De pacto, et convento, et transactione, et de iis, quie patrocinii nomine dantur. TITULUS. ... De spoliis dividendis. Qui in hostem pugnandi causa egrediuntur, ca- vere debent ab omni dicto et facto pravo, mentem- que suam οἱ precationem ad solum Deum direciam habere, consilioque adhibito prelium committere. Nam auxilium, cum corde consilii pleno, a Deo da- tur. Non enim in multitudine copiarum victoria belli posita est, sed a Deo victoriam concedente proficiscitur. 4. Sextam partem spoliorum fisco consecrari oportet, et quidquid omnino superat, id populum universum ex zqua et in zequam portionem partiri, sive quis magnus, sive parvus sil. Sufficit enim prz- fectis incrementum stipendiorum suorum. Quod si reperi quidam przfecti fuerint, qui viriliter in ho:tem ferantur: eis prztor exercitus aliquid de iudicata sexta parte fisci largiatur, et ipsos ex ra- tione decori sustentel. Caeterum pro ratione portio- nis eoruin, qui pugne intersunt, erit et illorum portio qui ad tuldorum sive inpedimentorum cus- todiam sesc,conferunt. TITULUS.... De militibus, qui generi sunt, et. socerorum domos ingrediuntur, et. tnferunt. stipendia sua, labores- que sustinent. Statuerunt pii et amantes justitie imperatores nostri, juxta religiosas leges, ut omnes quis spe- cies el res, quas in ejusmodi domum intulit, sic au- ferat, ut nihil ex iis desit ; tum quidquid eam con- Biiterit ex largitionibus imperatoriis, et gladio suo (4) M est, cadavera. (6) lucertum cujus operis hoe. fragmentum sit. κατὰ τῶν xinpovópusv τῶν τελευτώντων. Τίς. ἔα. Περὶ τοῦ μὴ ἑνυδρίξεσθαι τὰ τῶν Xp:- στιανῶν λείφανα παρὰ τῶν δανειστῶν. Tic. ξβ’. Περὶ καινοτομιῶν. Tic. ΕΥ. Περὶ ποινῶν. Tic. ἔδ'. Περὶ διαμερισμοῦ σχύλων. Τίτ. ξε’. Περὶ βίας xat ἁρπαγῆς πραγμάτων, xa* ἀγρῶν, xaX περὶ ἐμπρησμῶν, καὶ τάφων. Tic. ἔς'. Περὶ τῶν δηµευομένων ἓν τῷ φίσχῳ, xat περὶ ἀναζητουμένων, xat δεπορτατευοµένων. Tic. £C. Περὶ ὕδρεων. Τίτ. Ew. Περὶ ἁμαρτημάτων τῶν ἑλευθέρων τε χαὶ δούλων. Τίς. ξθ'. Περὶ συχοφαντῶν, xai χαττγόρων, xal δηλατόρων, καὶ περὶ πλαστοῦ, καὶ περὶ θησαυροῦ. Τίτ. ο’. Περὶ χλεπτῶν, xal ὑποδεχτῶν, xai ἱερο- σύλων, χαὶ ἐξανδραποδιστῶν. Tíc. οα’. Περὶ στρατιωτιχῶν ἐπιτιμίων, ἐκ τοῦ Ρούφου, xai τῶν ταχτικῶν Tir. οβ’. Περὶ συστάσεως κοινωνίας, χαὶ λύσεως αὐτῆς. Τΐτ. ο)’. Περὶ πάκτου, xal συμφώνου, καὶ διᾷ- λύσεως, xal περὶ τῶν ἐπὶ προατασίᾳ διδοµένων. ΤΙΤΛΟΣ (5).... Περὶ μερισιμοῦ σχύ.Ίων. α.. Toug ἐξερχομένους εἰς ἐχθροὶς ἐπὶ πελέμῳ, φυλάδαι δεῖ ἀπὸ παντὸς πονηροῦ ῥῆματος xal πρά- γµατος, xal πρὸς µόνον τὸν Θεὸν τὸν νοῦν αὐτῶν ἔχειν xal τὴν δέησιν, xai μετὰ συµθουλίας ποιῆσαι τὸν πόλεμον. Βοήθεια γὰρ ἑχ Θεοῦ δίδοται μετὰ καρδίας βουλευτιχῆς. Οὐκ iv πλήθει γὰρ δυνά- µεως νίχη πολέμου, ἆλλ᾽ ix Θεοῦ παρέχοντος ν[χην. β’. Τὸ ἔχτον µέρος ἀφιεροῦσθαι δεῖ τῷ δηµοσίῳ, καὶ τὸ λοιπὸν πᾶν µέτρον πάντας τοὺς λαοὺς ἐξ ἴσης xai ἐπ᾽ (ong μοίρας µερίσεσθαι, τὸν µέγαν, χαὶ τὸν µιχρόν. ἈΑρχεῖ γὰρ τοῖς ἄρχουσιν fj πρ΄σ- θήχη τῶν ῥογὼν αὐτῶν. Ei δὲ εὑρεθῶσί τινες ἐκ τῶν αὐτῶν ἁρχόντων ἀνδρείως φερόµενοι, ὁ εὑρι- σχόµενος στρατηγὸς £x τοῦ εἰρημένου ἔχτου µέρους τοῦ δηµοσίου ἵνα παράσχῃ, xal κατὰ τὸ πρέπον συγχροτήσῃ αὐτούς. Κατὰ δὲ τὴν µερίδα τοῦ εὑρι- σχοµένου εἰς τὸν πόλεμον, οὕτως ἕστω xal ἡ μµερὶς τῶν iv τοῖς τουϊδίοις [τούλδοις] ἁπερχομένων. ΤΙΤΛΟΣ.... Περὶ γαμδρῶν στρατιωτῶ», ᾿ εἰσερχομεγων εἰς οἴκους, xal εἰσφερόγτων» τὰς ῥόγας αὑτῶν, καὶ καμάτους ποιούγτων.. . . Ἔκριναν οἱ εὐσεθεῖς χαὶ φιλοδιχαιοι ἡμῶν βασι- λεῖς κατὰ τοὺς εὐσεθεῖς νόμους, ἵνα πάντα τις, ἅπερ εἰσήγαγεν εἴδη καὶ πράγµατα ἐν τῷ τοιρύτῳ οἴκῳ, ἑπάρῃ ἀνελλειπῶς, καὶ εἴτιπερ φανῇ ἐσχηχὼς ἀπὸ βασιλιχῶν δωρηµάτων, καὶ ix τοῦ σπαθἰου αὐτοῦ, Differunt liec quidem ab. iis, qu:ze titulo LVI libri, cujus et alios liic titulos dedimus, leguntur. . AK us ' κ 519 ῥόγας αὑτοῦ' προδήλως τοῦ πενθεροῦ αὐτοῦ κατα- γραφοµένου ἄσπερ ἐποίησεν εἰς αὐτὸν ἐξόδους, τουτ- ἐστιν εἰς ατρατιωτικὴν ἑξόπλισιν, εἰς δαπάνην αὐτοῦ, xai εἰς φορεσίαν, καὶ ἁπλῶς, eU τι δυνηθῇ παραστῆσαι δεδωχέναι εἰς ἀγορασίας χαὶ ἑἐξόδους αὑτοῦ. - NOVELL/E CONSTITUTIONES. χαὶ ἄσπερ Φαίνεται εἰσαγαγὼν ἓν τῷ τοιούτῳ οἴχῳ Α adquisisse : cum 950 stipendiis suis, qua constat eum in illiusmodi. domum intulisse : nimirum socero ipsius describente quascumque fecit in illum expensas, hoc est, in armaturam militarem, in ipsius sumptum, et vestitum : ac denique simpliei- ter, si. quid probare potuerit se illi dedisse, unde aliquid emeret, et expensas faceret. CONSTANTINI IMP. PORPHYROGENITI NOVELL/E CONSTITUTIONES. (LzwegnktAv. Jus Graco. Romanum. Francofurti 1596 fol.) MoxirUM EpiTORUM. — Non secus ac. Novelle Constitutiones Leonis Sapientis, Novellae Constitntiones Constantini Porphyrogeniti fere omnes de rebus ecclesiasticis tractant; exempli gratia, de Patriarcha, de episcopo, de sponsalibus, de monasteriis, de pauperibus οἱ similibus argumentis. Eadem de causa supra edidimus Delectum legum, qui ad jus civile ecclesiasticum manifeste pertinet. A. Περὶ ἐκποιήσεως (1) κτημάτων , xal προτιµή- σεως συγγενών xal κοινωγῶν καὶ ἀναμεμιγμέ- vor xal συμπαρακειμένων ὁμοτε.ῶς zal συγ- απτῶς ἡνωμένων, xai τῶν γοουµέγων ὁὀμοτε.λῶν', χωρίων καὶ ἁγριδίων, καὶ λω.λύσεως δυνατῶν' προσώπων», καὶ ἑκποιήσεως στρατιωτικῶν ατη- pácow. Παλαιὸς νόμος ἐστὶν ἵνα μηδεὶς παρὰ συγγενῶν ἡ χοινωνῶν ἐμποδίζηται πωλεῖν οἷς ἂν ἐθελῆσειεν, ἐπιτρέπων xal συγγενεῖς χαὶ χοινωνοὺς πωλεῖν ἀχω- (1) Hane novellam illustrat commentariolus, qui in cod. Paris. Reg. Gr. 1555 fol. 1 sq. habetur, quemque hic subjicere lubet. Est autem hujus- inodi : 'H περὶ προτιµήσεως vreapá xvpov Ῥωμα- νόῦ τοῦ Λακαπινοῦ. Γίνωσχε ὅτι ἡ περὶ προτιµή- σειὺυς νεαρὰ &' βαθμοὺς ἔθετο τῆς προτιµῄσεως τοιού- τους. ὅταν, φησὶ, πωλεῖται ἀκίνητον πρᾶγμα οἷον ὀσπήτιον ἡ ἀμπελὼν f) χωράφιον 7) ἑλαιὼν f) προ- ἁἀστειον fj τι τοιοῦτον, ὁ πωλῶν ὀφείλει προσχα- De ulienatione. fundorum, ac prelatione | propin- quorum, οἱ consortium, εἰ permtstorum, el sub eodem titulo collationis adjacentium, ei contiguo unitorum : deque praediis et agris, qui sub eodem titulo pendere vectigal intelliguntur : et de cohi- -bendis personis potentibus, ac militarium [undorum nlienatione. Antiqua lex est, (/. 14 C. de contrah. empt. et vend.), ne quis a propinquis vel consortibus 111ρ6” diatur, quo minus vendat, quibus velit : permit- xal εἴη προτιμᾶται Es τὴν ἐξώνησιν τοῦ τοιούτου ἀχινήτου μέρους site χωραφίου «ite ἁμπελῶνος εἴτε οἰκήματος. Οὗτοι μὲν οὖν εἰσιν οἱ ἀναμεμιγμέ» νοι συγγενεῖς. Οἱ vip λέχοντες τὸ ἀναμεμ’'γµένον £x τὴν συγγένειαν εἶναι, T] ἐξ ἀγκυσίας λέγουσι xal ἁμαθείας f| ὡς χρησιμεῦον αὗτοῖς μὴ αἰσχυνόμενοι διὰ τὸ θέληµα αὐτῶν τὴν τοσαύτην χωρικίαν. Tte, Yáp ποτε γράµµατα μαθὼν καὶ τῆς ἡμετέρας διᾶ- λέκτου γινώσκων τὴν ἔννοιαν τοσοῦτο βαρθαρικῶς λεῖσθαι εἰς τὴν τούτου ἀγορὰν πρῶτον τοὺς ἀναμὶξ C. νοῄσει τὸν τὴν νεαρὰν ἑχδόντα σοφώτατον νοµοθέτην συγχειµένους συγγενεῖς. Τίνες δέ εἰσιν οἱ ἀναμὶς συγχείµενοι συγγενεῖς, µάνθανε' olov ὁ ἐμὸς χαὶ σὸς maio ἐτελεύτησεν ἀδιάθετος . xa οἱ γονεῖς ἡμῶν οὐχ ἔφθασαν διαιρῆσαι τὴν γονιχὴν xal πατρῴαν αὐτῶν ὑπόστασιν. Ἡμεῖς δὲ πάλιν ἐμείναμεν ἁδιαί- ρέτοι xal ἀναμεμιγμένοι χαὶ ἐπιχοίνως ταύτην xat- έχοντες, οἷον τὰ οἰχήματα, τὸν ἀμπελῶνα xal τὰ τοιαῦτχ. Καὶ ποτὲ μὲν ἔσπειρον ἐγὼ τοῦτο τὸ χω- ϱάφιον χαὶ σὺ τὸ ἕτερον, ποτὲ δὲ ἐγὼ Exelvo τὸ παρὰ σου σπαρὲν, σὺ δὲ τὸ παρ᾽ ἐμοῦ, f] xai τὸ αὐτὸ χοι- νῶς xal ἀναμεμιγμένως ἑσπείραμεν' τὸ αὐτὸ xal ἐπὶ τῷ ἀμπελώνι y τοῖς οἰκήμασιν. Ἡμεῖς οὖν εἰδό- τες τὰ τοιαῦτα ἀχίνητα πράγματα ἀναμεμιγμένως γεµόμεθα xat δεσπόζοµεν. Καὶ ὅταν τις ἡμῶν τῶν οὕτω χατεχόντων βούληται τὸ µέρος αὑτοῦ ἁδιαιρέ- τως πωλῆσαι, ὁ ἕτερο; παντὸς ἀνθρώπου olo; ἂν xai ὑπο £a τοῦ βασιλέως ὅτι συμπεπλεγµένους ἐκάλεσεν ή ναμεμιγµένους τοὺς συγγενεῖς διὰ τὴν ἀναμιγὴν τοῦ αἵματος. Πᾶς Υὰρ ἄνθρωπος ἴδιον αἷμα ! ει xot ὁ συγγενὴς πρὸς τὸν συγγενῆ οὐ λέ- γεται d retv ἀναμεμιγμένον αἷμα" εἴθε δὲ μηδὲ xa- ταδέξηται Χριστιανὸς ἵνα ἀναμιγῇ τὸ α-μα αὗτου μετὰ τοῦ αἵματα; τοῦ συγγενοῦς αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ οἱ ποιοῦντες xal αἱμομίκται εἰσὶ xal χολάζονται. ἸΑναμιγνύουσι δὲ αἵματα αὐτῶν ὁ ξένος &vhp πρὸς ξένην χόρην. Ἰαῦτα μὲν οὖν» εἰσὶ τὰ τοῦ πρώτου ῥαθμοῦ. 'O δὲ δεύτερος βαθμὸς τῆς προτιµήσεως εἰσὶν ol συμπεπλεγµένοι αυγγενεῖς οὕτως, οἷον νοη” σωµεν τοῦτο ἐπὶ παραδείγµατος τοιουτου. 0l i ixsivot πρῶτοι ἑξάδελφοι οὓς προεγράψαµεν Ἠθέκη- σαν ἑχουσίως καὶ µέρος τῆς χοινης ἑχείνης xAnpo- νοίας ἀδιαιρέτως ἐπώληωσαν, olov τὸ τρίτον δν] CONSTANTINI PORPHYROGENITI 553 tens, ut tam propinqui, quam consortes, ulla Sino Α λύτως οἶστισι βούλονται, καὶ διῃρημένως xal ἐξ ἆδι- prohibitione vendant sua quibuslibet, tam divise, quam ex indiviso. Alia vero lex (/. sn. C. non li- cere habitat. lib. x1.) e diverso vetat, ne cui liceat aleri vendere, quam metrocomie sux duntaxat ' habitatoribus. Nos autem periter et de tribotariis subditisque nostris, et de vectigalibus publicis, el de reliqua militari et civili functione collationeque multam sollici, quod in his sibi contrarium et necdum esse definitum videtur, per sacram hanc αιρέτου τὰ ἴδια. Ἕτερος δὲ νόμος ἄντιχρυς ἀπαγορεύει, μὴ ἑἐξεῖναί «vc πιπράσχειν ἑτέρῳ, f) µόνον τοῖς τῆς ἰδίας µητροχωμίας οἰχήτοραιν. Ἡμεῖς δὲ τῶν ἡμετέ- pev ὑποτελῶν ἅμα xal τῶν δηµοσίων φόρων, τῆς τε ἄλλης στρατιωτιχῆς xol πολιτιχῆς λειτουργίας xat συντελείας πολλῆν τιθέµενοι πρόνοιαν, τὸ ἑναν- τιοφανὲς αὑτῶν xal ἁδιόριστου διὰ ταύτης ἡμῶν τῆς θείας διατάξεως σαφεῖ χαὶ συντόμῳ λόγῳ Enav- ορθοῦντες. constitutionem nostram orstione perspicua et compendiaria corrigentes. 1. Sancimus ex lioc tempore in quavis civitate, loco, provincia , ut si qui forte velut ex cognatione, κοινωνοὺς, xai ἐποίησαν αὑτοὺς εἰς την ὑπόστσσιν ταύτην κοινωνοὺς xal ἑνέμοντο xal ἐδέσποξον xà- φεῖνοι σὺν τοῖς ἐξαδέλφοις οὕτως τὴν ὑπόστασιν ὥσπερ ἐχεῖνοι. Ti δέ ἐστι τὸ οὕτως ἤγουν συµπε- πλεγμένοι καὶ ἀναμεμιγμένοι ὡς οἱ ἑξβάδελφοι ; Ἐὰν οὖν πωλεῖται χωράφιὀν τι 7] ἀμπελὼν τῆς ποιαύτης ὑποστάσειυς " ἄλλο ἀχίνητον προτιμότερὸς ἐστιν ὁ συγγενῆς αὐτοῦ ὁ οὕτως ἀναμεμιγμένος εἰς τὸ µέρος τοῦ συγγενοῦς ἤγουν ὁ συμπεπλεγµένος. Τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ οὕτως ἀναμεμιγμένος Ἠγουν συμπεπλεγµένος. Καὶ .póvog ἵνα ἀγοράσηῃ τουτο ὁ ἐξάδελφος αὐτοῦ, οὐ μὴν καὶ ὁ ξένος ὁ ἀναμεμιγμέ- vog ὁμοίως. Διότι ὁ ἑξάδελφος ἔχει δύο δίχαια τὸ τῆς συγγενείας xaX «b τῆς ἀναμιγῆς, ὁ δὰ ξένος uó- voy τὸ τῆς ἀναμιγῖς δίκαιαν. El δὲ χληθεὶς ὁ ἑἐξ- άδελφος εἰς την ἀγορὰν παραιτῄσηται ἑνώπιον ἆδιο- λόγων μαρτύρων, τότε κατὰ δευτέραν τάξιν χαλεῖται 6 ξένος ἐχεῖνος ὁ µόνον ἀναμεμιγμένος οὕτως ἀντὶ τοῦ κατὰ ἀναμιγὴν, xal προτιµότερός ἐστι τοῦ ἄλλου τοῦ ὄντος τρίτου βαθμοῦ, ὃς µόνον άναµε- τοιαύτης ὑποστάσεως πρός τινας δύο ds ξένους (μένος, ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι καὶ χοινωνός. Οἷον πάλιν C ὡς ἐπὶ παραδείγµατος ^ ἐπωλεῖτο χωράφια παρά τινος xai ἀμπελῶνες καὶ ἐλαιῶνες ἢ xaX οἰχήματα. Δύο γοῦν ποιῄσαντες Χχοινωνίαν Ἰγόρασαν συµπε- πλεγμένον xai ἀναμεμιγμένον τὸ δίµοιρον τοῦ προαστείου ἁδια:ρέτως κοινῶς, ἵνα ὧσι χοινωνοὶ ὡς πολλοὶ πραγματευταλὶ ποιοῦσι χοινωνίαν’ τὸ δὲ ἄλλο τοίνον µέρος τὸ μεῖναν πάλιν ἠγόρασεν ἄλλος ἁδιαι- ῥέτως χαὶ ἀναμεμιγμένος μόνος xal συμπεπλεγµέ- νος. Ὅταν οὖν εἷς tuv δύο χκοινωνῶν πωλῇ τὸ µέρος αὑτοῦ, ὁ χοινωνός ἐστι προτιµότερος εἰς τὴν ἀγο- ρὰν, οὐ μὴν 6 ἄλλος ὁ μὴ Gv χοινωνός.- Ὅ μὲν γὰρ χοινωνὸς δύο ἔχει δίκαια τὸ τῆς ἀναμιγῆς xal τὸ τῆς Χοινωνίας. "O δὲ μὴ àv κοινωνὸς Ev ἔχει δί- χαιον µόνον τὸ τῆς ἀναμιγῆς. Καὶ λοιπὸν ὅταν παρ- αιτήσηται ὁ χοινωνὸς, τότε ὁ µόνον ἀναμεμιγμέ- vog χα)εἶται, xXv ξένος ἐστὶν fiYouv οὔτε ouv evite οὔτε χοινωνός. "Eàv δὲ xal οὗτος ὁ τοῦ τρἰτου βα- ϐθμοῦ παραιτήσηται ὁ µόνον ἀναμεμιγμένος xal ξένος ὧν χαὶ μήτε συγγενὴς μήτε χοινωνὸς, τότε καλεῖται ὁ τοῦ τετάρτου βαθµον. Ti; δὲ πάλιν οὗ- τός ἐστιν, ἄχουσον' ὁ συμπαραχείµενος ὁμοτελής' olov παράδειγµα τοῦτό ἔστι αἱ τοιοῦτον" ἐχεῖνο τὸ πραθὲν προάστειον, ὅπερ ἠγόρασαν. Οἱ οὖν κοινωνοὶ ἅμα χαὶ ἄλλος μόνου, πλὴν xal οἱ τρεῖς ἁδιαίρετοι χαὶ ἀναμεμιγμένοι, τοῦτο ἔχει γείτονά τινα συνορα ἔχοντα συμπαραχείµενα πρὺς τὸ σύνορα τοῦ τοιούτου προαστείον,. xal εἰόὶ τὰ χωράφια τυχὸν ἐχείνου Έχουν οἱ ἀμπελῶνες συνοροῦντες, πλὴν xal τελοῦσιν ὑπὸ ἕνα δεσπότηνι xa: ἐχεῖνο τὸ προάστειον xat τοῦτο, οἷον ὑπὸ μίαν ἀρχιεπισχοπὴν, i) χλείονται εἰς ἓν ευχὸν χωρίον ὅπερ χωρίον περικλείει ἑντὸς πολλά προάστεια. "Ekv οὖν πωλῆται ἐχεῖνο τὸ προγραφὲν προάστειον ?| µέρος ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὁ συμπεπλεγμένος καὶ ἀναμεμιγμένος συγγενῆς πρῶτός ἐστι πάντων’ εἰ δὲ ἐχεῖνος παραιτήσηται, δεύτερός ἐστιν ὁ ἀνα- µεμιγµένος συγκοινωνός' εἰ δὲ xal ἐχεῖνος οὐ θέλει, ερίτος ἐστὶν ὁ µόνον ἀνσμεμιγμένου κάν δένος α’. θεσπἰζομεν ἀπὸ τοῦ νὺν ἐν πάσῃ πόλει xol χώρᾳ καὶ ἐπαρχίᾳ, ἵνα εἴ τινες τυχὸν ὡς ἀπὸ συγ- πάντη ἐστὶν χαὶ μήτε συγγενὴς µήτε χοινωνός. El B δὲ xai οὗτος οὐ βούλεται ὁ τρίτος, τότε χαλεῖται ὁ τέταρτος ὁ ὑπὸ τὸ αὐτὸ χωρίον τελῶν xal συµπα- ῥαχείµενα ἔχων τόπια 1| οἰχήματα f] ἀμπελῶνας τῷ πωλουμένῳ χαὶ ὁμοροῦντα. Οὗτος γὰρ ὁ τέταρτος πρωτιμότερός ἐστι τοῦ πέμπτου, τοῦ ph ὄντος ὁμοτελοῦς, ἀλλὰ µόνον ἔνωσιν xal συνάφειαν ἔχοντος ἔνιτινι µέρει τοῦ πωλουμένου προαστείο», διότι δύο δίχαια ἔχει χαὶ τὴν συµπαράθεσιν καὶ τὴν ὁμοτέ- λειαν, ὁ δὲ πέμπτος µόνον τὴν ἕνωαιν' ἔνι γὰρ ὑπὸ ἄλλο χωρίον περιχλειόµενον τὸ προάστειον αὐτοῦ fi ὑπὸ ἄλλον δεσπότην διδοὺς τέλος. Τί δέ ἐστι συµ.- παράθεσις χαὶ εἰ Ένωσις; Ένωσις μὲν γάρ ὲστιν, ὅταν τὰ ἄκρα τῶν δύο τοπίων ἑνοῦνται. Παράθεσις δέ ἐστιν, ὅταν οὐχ Ίνωνται μὲν τὰ ἄχρα ἀλλά µέσον ἔνι τὸ διαιροῦν ταῦτα ἀλλήλων μικρὸν xal ὀλίγον τι, οἷον ῥύμῃ στενὴ Ἱ πάροδος τοπικὴ xal χωριτικὴ, ου μὴν δηµοσία ὁδός. EL γὰρ εὑρεύῇ δηµοσία xo: πλατεῖα ὁδὸς , τότε οἱ συμπαραχείμενοι ὧδε οὐχ ἔχουσι προτίµησιν εἰς τὸ ἐχεῖσε µέρος ὡς τῆς δη- µοσίας ὁδοῦ χωριζούσης αὐτοὺς. — Ἐν τῇ προτι- ᾖσει ε’ βαθμοὺς εἶναι µεμαθήχαμεν. Τουτέστιν να πρῶτον χληθῶσιν ol NOME συγχείµενοι συγ- γενεῖς, εἶτα οἱ οὕτω συμπεπλεγμένοι κοινωνοὶ, μεθ) οὓς οἱ µόνον ἀναμεμιγμένοι εἰ καὶ ξένον πάντη τῷ ἐχχωρούντι τυγχάνοιεν, ἔπειτα ol συμπαραχείµενοι ὁμοτελεῖς, μετέπειτα οἱ ἁπλῶς ἕν τινι µέρει συν- απτῶς ἠνωμένοι. ᾽Αλλ’ ἐπεὶ διχονοοῦ σέ τινες Ex τοῦ πρώτου λαθμοῦ, λόγοντες ὅτι οἱ ἀναμὶξ συγγενεῖς ὑπάρχουσιν οἱ ἀναμεμιγμένοι εἰς τὴν συγγένειαν, καλώς εἰδότες ἐλεγχθήτωσαν ὑπὸ πολλῶν τεχµη- ρίων καὶ ὑποθέσεων. Καὶ πρῶτον μὲν ὑπ αὐτοῦ xal μόνου τοῦ ῥήματος, Ott οὐχ ἁπλῶς λέγει ἀναμὶξ σνγ- γενεῖς, ἀλλὰ οἱ συγχείµενοι ἀναμὶξ συγγενεῖς, fj yovv οἱ ἀναμεμιγμένως συγχείµενοι τῷ πράγματι συγγενεῖς. Καὶ πάλιν ὅτι ἐπεὶ συγγενεῖς ὀνομάςει ὁ νόμος πε; ριττὸν τὸν μῖξιν πάλιν εἰπεῖν. d) γὰρ συγγένεια αὖτη καθ᾽ ἑαυτῆν Ὑινώσκεται xal χαρακτηρίζεται ὑπὸ τῆς συνθέσεως τῶν δύο τοῦ λόγου pepov, ἤτοι τῆς αὖν προθέσεως xal τοῦ γένους ὀνόματος, ὡς χαὶ D κατὰ τὸν νόµον μέχρι τοῦ ἑθδόμου βαθμοῦ πβόεισι. Καὶ ἵνα τὸ σαφέστερον εἴπωμε», σιγάτωσαν ἄνω µι- κρὸν εἰς τὸ περὶ προτιµήσεως νοµοθέτηµα xat άνα- γινώσκχοντες xal ὑπερνοουντες ἐχεῖθεν τὴν τοῦ λόγου δύναμιν ἀντλησάτωσαν, εἰ ὃ οὖν παρ) ἄλλων τῶν εἶδό- των τὰ συνοίσοντα διδαχθήτωσαν. Λέχει váp* οἱ μὲν ἐχσυγγενείας, οἱ δὲ ἐξ ἐπιχκτήσεως ἐπίκοινον οἰχίαν 1) ἀμπελῶνα f; ἕτερον τὸ οἱονοῦν ἀχίνητον ἔχοντες, xal τὰ ἑξῆς. Καὶ εἰ μὲν ἡ:συγγένεια µόνη Ώρχει εἰς τὴν προτί- µησιν χαθὼς ἄρα τινὲς τῶν ἀμνήτων δοξάζουσιν, ἀνό- νητος xai περιττὴ ἡ τοῦ ἐπιχοίνου ἀνάμντσις. Διά τοι τοῦτο παρὰ πολλῶν καὶ ἐντεῦθεν pe αιότερον av- θανέτωσαν, ὅτι οἱ ἀναμὶξ συγχείµενοι συγγενεῖς oi τὸ πρᾶγμα ἀναμεμιγμένον ἔχουσιν. El δὲ καὶ ἐγγύ- τεροι τῶν ἄλλων εἰσὶν οὗτοι, τῶν πάντων προτιμά. σθωσαν , ὡς παρὰ τοῦ νόµου την προτέραν τάνιν ἑσχθχότες xoi βαθμὸν τὸν ἑγγύτερον. $53 NOYELL/E CONSTITUTIONES. 554 γενείας διηρηµένως ἢ ἁδιαιρέτως, 1| ὡς ἐκ κοινῆς A divise vel indivise, vel tanquam ex emptione com- ἀγορασίας ἡ ἄλλης τοιουτοτρόπου κτήσεως, f) ol μὲν ix συγχενείας, οἱ δὲ ἐξ ἐπιχτήσεως, ἐπίχοινον οἰχίαν ἡ ἀγρὸν ἡ ἀμπελῶνα ἢ ἕτερον τὸ οἱονοῦν ἁκχί- νητον ἔχοντες, ἄλλως xat οὐχ ὡς ἐξ ἐπιχοίνου τοῖς ἐγγίζουσι κτήµασι χατά v». µέρος ἀναμεμ,γμµένοι 3 συμπαρακείµενοι ὁμοτελεῖς J| ἁπλῶς πλησιάζοντες, βουληθεῖεν ἐχποιῆσαι τὰ ἴδια κατὰ πρᾶσιν f) ἑμφύ- τευσιν ἡ µίσθωσιν, μὴ πρότερον ἑτέρῳ τιν} ταῦτα ἐχποιείτωσαν, εἰ μῇ πρὸς ἐχείνους διαµαρτύρωνται, οὓς χαλοῦμεν κατὰ τάξιν πρὸς τὴν προτίµησιν * ἵνα πρῶτοι χληθῶσιν οἱ ἀναμὶξ συγχείµενοι συγγενεῖς * εἶτα οἱ οὕτως συμπεπλεγµένοι χρινωνοί *. μεθ) οὓς οἱ µόνον ἀναμεμ:γμένοι, εἰ χαὶ ξένοι πάντη τῷ ix- χωροῦντι τυγχάνοιεν *. ἔπειτα xat οἱ cup mapaxst- muni, vel alio quodam ejusmodi dominii titulo, aut acquirendi modo vel partim ex cognatione, partim extranea comparatione, domum, aut fen- dum, aut vineam, aut aliam quamcunque rem soli communem labentes ; aut. si qui aliter, quam jure cunsortii, vicinis fundis aliqua ex parte per- misti, vel adjacentes, qui süb eodem titulo vectigal pensitant, vel simpliciter proximi, alienare sua vel distrabendo, vel per emphyteusin, vel locationem voluerint ; ne prius hzc in alium quemquam traus- ferant, quain ad eos. testationem fecerint, quos ad prelationem ordine vocamus : ut primi scilicet vo- centur promiscue conjuncti cognati, deinde con- sortes inter se connexi, post quos ji qui tanturh μενοι ὁμοτελεῖς * μετέπειτα οἱ ἁπλῶς ἕν τινι µέρει B permisti sunt, licet ei qui rem alienat, omnino sint συναπτῶς ἠνωμένοι. Ὁμοτελεῖς δέ qapev πᾶντας τοὺς ὑπὸ τὸν αὐτὸν ὑποτεταγμένον ἀναγραφομένους, xàv ἐν διαφόροις τόπιις τὰ ἴδια τελέσµατα χαταθἀλ- λωνται. Πολλῶν δὲ πὲριξ τοῦ ἐχχωρουμένου χτήµα- τος ὁμορούντων, χατὰ τὴν αὐτὴν τάξιν ἑχάστῳ ἢ προτίµησις διὰ μαρτυρίας τελείσθω, ἵνα τῶν προτι- popévtoy ἴσως παραιτουµένων, οἱ ἑφεξῆς χαλούμενοι, εἴγε βοῦλοιντο, συναλλάξαιεν. El μέντοι πᾶντες ἐχ τῶν ἴσων ἔρχονται προνομίων, ὥστε κατὰ μηδὲν ἀλλῆλων προχεχρἰσθαι ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ προχλήσει, y) αὐτὴ πᾶσιν ὁμοίως γινέεθω προφώνησις, ἵνα ἓν- «be X ἡμερῶν τὸ ἄξιον τίµηµα ?) ὅπερ ἁῤῥαδιουρ- ql: ὁ ἀληθὴς δίδωσιν ἁγοραστῆς, αὐτοὶ ἄνυπερ- θέτως χαταδαλόντες ἀναλόγως ἀφ᾽ ἑαυτῶν T) Ex τινος ἀρχῆς τοῦτο ἐπιμερίσωνται. "Όσοι δὴ μὴ ἐμπροθέ- cpu; τὴν ἐπιθάλλουσαν αὐτοῖς παράσχοιεν ἀποτί- Μῆσιν, οὐχέτι δίχαιον ἔξουσι προτιµήσεως, πλὴν el pij τις αὐτῶν αἰχμάλωτό; ἐστιν ἡ περιωρισμένος fj — ἑξόριστος, ἡ ἐν δηµοσίαις 7| xa ἰδίαις χρείαις ἀδόλως ἀπολιμπάνεται, οὕπω «0» χε’ χρόνον τῆς ἰδίας ἤνυσεν ἡλιχίας. Τούτων γὰρ οἱ τὴν διοίχησι, τῶν προσόντων αὐτοῖς ἁναδεδεγμένοι ἑντὸς δ' μηνῶν μετὰ τῶν συμπαραχειµένων νέων ἁγοραστῶν πρὸς ἀναλογοῦν συνεισέρχονται, ἀναπληρ.ὄντες αὐτοῖς τὸ ἀνῆκον τίμημα μετὰ τοῦ νομίμου τόχου xal τῶν ἀναγχαίων ἀναλωμάτων * τοὺς δὲ ξένους ἀγοραστὰς ἁπωθοῦνται τελείως, τὸ τίµηµα μετὰ τῶν αὑτῶν τόχων τε xal δαπανηµάτων ἀναδιδόντες αὑτοῖς. Ri δὲ οἱ τῶν εἰρημένων προσώπων διοικηταὶ ὑφορῶνται, μήπως τὸ «ap! αὐτῶν πραχθὲν ἐχεῖνοι δεχτὸν οὐχ ἡγήσωνται, μετ’ ἐγγράφου νομικῆς διαγνώσεως fj ἀποθαλλέσθωσαν f) καταδεχέσθωσαν τὸ συνάλλαγμα. El δὲ καὶ πρὸς τοῦτο ῥᾳθυμῄήσουσιν, οἴχοθεν αὐτοῖς παρεχέτωσαν πᾶν κέρδος xal πᾶσαν ὠφέλειαν, fiv ἔμελλον ἕξειν ἐχεῖνοι, εἴπερ ἔσπευσαν οὗτοι πρὺς τὸ συνάλλαγμα. Καὶ ταῦτα μὲν ἐπὶ συγγενῶν, xal κοινωνῶν, χαὶ ὁμοτελῶν, xal τῶν ἄλλων παρακε- κτηµένων. ᾽Αλλὰ xal ἐπὶ τῆς ὁμάδος τῶν καλουµένων χωρίων ἢ ἁἀγριδίων πολλῷ μᾶλλον κρατείτω, ἵνα καὶ oi χτήτορες αὐτῶν πρὸς ἀλλήλους ἔχωσι τὴν προτίµησιν. Ei δὲ πάντες παραιτήσονται οἷς δίδοται fj προτίµησις, 3] δείχνυνται αἴτιοι χρηματιχῆς ζη: plac ?) σωματιχῆς ἐπιθουλῆς τε xal ἀτιμίας τρα- Ῥκτκοι. Ga. CXIII. extranei ; deinceps adjacentes, iisdem. pensitatio-- nibus obnoxii; secundum quos ii, qui simpliciter ex aliqua parte [ rei alienandse] contigue juncti sunt. lisdem vero pensitationibus obnoxios dicimus, quot- quot sub eodem censitore descripti sunt, licet di- versis iu locis tributa sua solvant. Cum autem circumcirca plures ei quod distrahitur, adjacent , aut fundi alienandi fines attignnt, cunctis eodem or- dine, sua cuique de prsrogativa testalio insinue- tur, ut forte repudiantibus íis, qui jure preferun- tur; qui deinceps vocantur, siquidem velint, con- trahant. Quod si paribus omnes freti privilegiis accedant, ut in hujusmodi przlatione nihil sibi prae- judicent invicem, eadem rursus denuntiatio fiat ui ab eis intra diem trigesimum justo pretio, vel quod citra fraudem verus emptor praestaret sine mora soluto, pro rata vel per se, vel magistratus. ali- cujus opera rem partiantur, Quoquot autem non intra diem przstitutum pro rata partepretium pra- stiterint, nullum pralationis jus amplius habebunt extra quam sí quís eorum in hostium potestatem veuerit, aut deportatus ait, aut relegatus, aut pu- blicorum suorumve negotiorum causa citra do- lum manum absit, aut nondum vigesimum quintum tatis annum impleverit. Nam qui horum faculta - tes administrandas susceperunt, intra quatuor meu- ses cum adjacentibus novis emptoribus prorata por- tione admittuntur, exsoluto convenienti pretio, cum D usuris legitimis, et necessariis impensis : emptores , autem extraneos in universum submovent, pre- tium eis cum iisdem usuris et impensis restituen- tes. (uod si personarum indicatarum actores ve- reantur, ne forte quod ab se gestum fuerit, illae ratum non habeant; eum legitima cognitione, quas interveniente scriptura flat, aut omittant contra- ctum, aut acceptent. Qua in re si negligentes sese gesserint, de suo przstent eisomne lucrum et omne commodum , quod illi habituri fuerant, si. ma- ture contractum hi celebrare perrexissent. Atque hzc quidem in propinquis, et consortibus, et sub eodem titulo vectigal peusitantibus, coerisque vie cinis possessoribus. Quin et in universitate -víeu- rum, qui dicuntur, aut agrorum, mulio magis obti- 18 595 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 256 neat, ut et illorum habitatores εἰ possessores inler À χείας τῷ ἐκποιοῦντι xat τῇ αὐτοῦ capta, οὐ κατὰ se jus przlationis habeant. At si repudiarint omnes quibus est concessa prerogativa, vel probatum fuerit eos pecuniarii damni, vel insidiarum corpori structarum, vel atrocis infamia auctores illi ex- stitisse, qui rem alienat, ejusque familie, nec id foriuito, sed data opera, per se, vel per homines ad se pertinentes : tales eo invito, qui ejusmodi per- pessus est, nullo modo ad ipsius predium perve- nire volumus. Ex causa tamen dotis, aut donaiio- nis propter nuptias, aut simplicis mortisve causa donationis, aut ex testamento vel permutatione, vel transaciione, tam propinqui omnes, quam extranei, alienare possunt : modo ne quis per simulationem re clam iis vendita vel locata, qui nullum przlationis jus habent, palam se donare, vel legare, vel quid aliud eorum, qua commemorata sunt, prz se ferat. Nam propterea qui privilegium przlationis habent, tam a dante, quam 90 aecipiente, jusjurandum exi- gere possunt. Si vero qui alienant, in fraudem legis nostrie aliud quid agere fuerint ausi, el aliud aperte pre se tulerint : siquidem post jusjurandum convicti fuerint, tam ipsi, quam qui adeo fraudu- lenter tum eis contraxerunt, et perjurii poenas sus- tinebunt, et alter fundo, alter pretio clam nume- ralio excidet ; utrisque fisco inferendis, ul a fisco res iis, qui proximi sunt, venumdetur. Sin ante τύχην, à) κ προνοίας, δι ἑαυτῶν 7| διὰ τῶν προσ- Ἠχόντων αὑτοῖς Υεγονότες, τοὺς τοιούτους ἄχοντος τοῦ πεπονθότος xat' οὐδένα τρόπον εἰς τὴν Σχείνου χτῆσιν εἰσενεχθῆναι βουλόμεθα. Κατὰ Άπρόφασιν μέντοι προιχὸς fi προγαµιαίας δωρεᾶς f| ἁπλῆς f θανάτου αἱτίᾳ δωρεᾶς f| &x διαθήκης f) ἀνταλλαγῖῆς 17) διαλύσεως xal οἰχεῖοι χαὶ ἑξωτιχοὶ ἅπαντες ἐκποιεῖν δύνανται ' µόνον ἵνα μή τις χατὰ σχΏψιν λάθρα πωλήσας ?) µισθώσας τοῖς ph προτιµωµάένοις, ἓν τῷ φανερῷ δωρεῖσθαι 7] λεγατεύειν fj τι τῶν εἱἰρημένων προσποιήσηται. Διὰ ταῦτα γὰρ xal ὄρχον τοῦ τε διδόντος χαὶ τοῦ λαμθάνοντος οἱ τὸ προνόµιον τῆς προτιµήσέως ἔχοντες δύνανται ἁἀπαιτεῖν. El δὲ γε ol ἐχποιοῦντες πρὸς περιγραφὴν τῆς ἡμετέρας νο- µοθεσίας ἄλλο τι πρᾶξαι τολµίσουσι xal ἄλλο «tix τοῦ φανεροῦ προσποιῄσονται, εἰ μὲν μετὰ τὸν ὄρχον ἐλεγχθῶσιν, αὐτοί «& xal οἱ οὕτω δολερῶς αὐτοῖς συναλλάξαντες τάς τε τῆς ἐπιορχίας ποινὰς ὑφέξουσι, xai ὁ μὲν τοῦ χτήµατος, ὁ δὲ τοῦ λάθρα χαταδλη- θέντος τιμήματος ἐχπεσεῖται, xal ἁμφότερα τῷ δηµοσίῳ εἰσχομισθήσονται, ἵνα kx τοῦ δημοσίου εἷς τοὺς πλησιάζοντας διαπραθῃ. El δὲ πρὸ τοῦ ὄρχου φωρανύξσῖεν τοιοῦτόν τι διαπραξάµενοι, καὶ τὸ πραχθὲν ἄχυρον ἔσται, καὶ τὸ χτῆμα ὁ ἅπαξ πειραθεὶς χα- κῶς ἐχποιῆσαι xai ἄχων ἀπεμπολῖσαι ἀναγκασθή- σετὰι εἰς ἐκείνους, οἷς δεδώχαµεν τὴν προτίµησιν. praestitum jusjurandum talequid egisse deprehensi fuerint, et quod actum erit irritum erit, et qui semel fus- dum uequiter alienare conatus est, vel invitus eum cogetur iis vendere, quibus jus przerogativze concessimus. 9. Potentibus autem personis de cetero interdi- cimus, ne per modum adoptionis, aut simplicis, aut € mortis causa donationis, aut ex testamento, aut .nomine solius ususfructus, aut alicujus patrocinii vel Auxilii, quidquam ab humilioribus accipiant nisi farte propinqui eorum fuerint. Nec item novas ein- ptiones, aut locationes, aut permutationes in. vicis, aut agris, in quibus proprios fundos nullos habent cum eorumdem possessoribus instituant. Quod si non horum stationes sunt, sed ad personas alias subur- bana, quae distrahuntur, pertinent ; sive a fiseo lo- ca, qua tributaria dicuntur, aliave praedia ipsius alienantur : similiter ilem possessores praferan- tur. ΑΙ his sponte sua repudiantibus, etiam poten- tibus contrahere fas est. Potentes autem intelligan- tur, qui, tamelsi non per seipsos, tamen per aliorum potentiam, quibus cum fiducia et libertate guadani familiares sunt, satis virium ad terrendos alienantes habent, vel ad efüciendum, ut de bcne- licio sibi promisso certi sint. Si qua vero ex per- sonis potentibus allquid ejusmodi perpetrare cona- ta (uerit, et fundo spoliabitur, et ejusdem pretium ab ea fiscus exiget. Post decennium tameu attes- tatione nulla interruptum, adversus eos, qui quo- «unque inodo contraxerunt, aut donationes conse- cuti sunt, autex festamento quid acquisiverunt : &b eorum nemine, qui przelationis liinc jus habent, nec iiem a fisco ulla controversia movebitur, 9. Preter bzc jubemus ut omnes fundi militares qui quocunque modo intra spatium annorum :tri- β’. Τοῖς δὲ δυνατοῖς ἁπαγορεύομεν τοῦ λοιποῦ υἱο- θεσίας τρόπῳ f| δωρεᾶς ἁπλῆς f θανάτου αἰτίᾳ fj Ex διαθήχης f) χατὰ µόνην χρῆσιν ἢ ὡς ἐπί τινι τρο- ataca xai συ»δρομῇ λαμθάνειν τι παρὰ τῶν εὖτε- λεστέρων, εἰ μῆ ἄρα συγγενεῖς αὐτῶν εἶεν. ᾽Αλλὰ μηδὲ νέας ἀγορασίας ποιεῖσθαι ?) μισθώσεις ?) ἀντ- αλλαγὰς ἕν τισι χωρίοις ἡ ἁγριδίοις, ἓν οἷς οὐχ ἔχουσιν ἴδια χτήµατα, Ex τῶν χτητόρων αὐτῶν. Ei δὲ μὴ τούτων αἱ στάσεις, ἀλλ ἑτέρων προσώπων εἰσὶ τὰ διαπιπρασχόµενα προάστεια, εἴτε ἓχ του δημοσίου οἱ λεγόμενοι χλασματιχοὶ τόποι f] xal ἄλλη χτῆσις ἀνήχουσα αὐτῷ ἐκποιεῖται, xai ὡσαύτως cl αὑτοὶ κτήτορες προτιµάσθωσαν. Τούτων δὲ ἐχου- σίως ἁποτασσομένων, τότε χαὶ τοῖς δυνατοῖς ἔξεστι συναλλάττειν. Ἐχεῖνοι δὲ νοείσθωσαν δυνατοὶ, οἵτ.νες p xàv ph δι’ ἑαυτῶν, ἀλλ οὖν διὰ τῆς ἑτέρων δυνα- στείας, πρὸς οὓς πεπαῤῥησιασμένως ᾠχέίωνται, ἴχα- vol εἰσιν ἐχφοθῆσαι τοὺς ἐχποιοῦντας, f) πρὸς εὖερ- "Ὑεσίας ὑπόσχέσιν τὴν πληροφορίαν αὐτοῖς παρα- σχεῖν. El δέ τις ἐχ τῶν δυνατῶν προσώπων τοιοῦτόν τι ἐγχειρήσει διαπράξασθαι, xol τοῦ κτήματος στερηθήσεται xoi τὴν ἁἀποτίμησιν αὐτοῦ ἐκ τοῦ δημοσίου εἰσπραχθήσεται. Μετὰ μέντοι δεχαετίαν ἀνεπιφώνητον κατὰ τῶν ὁπωσαοῦν συναλλαξάντων 1 δωρεὰς δεξαµένων fj ἐκ διαθήχτς τι χτησαµένων οὐδεμία παρ) οὐδενὸς τῶν ἑντεῦθεν προτιµωμένων, ἡ καὶ ὡς £x τοῦ δημοσίου ζήτησις ἔσται. v'. Πρὸς τούτοις δὲ κχελεύομεν, ὥστε πάντα τὰ στρατιωτικἁ κτήματα, ὅσα ἑἐντὸς τριαχονταττία5 557 NOVELLJE CONSTITUTIONES. 998 καθ) οἱονδήποτε τρόπον ἐξεποιήθησαν, ἡ μετὰ ταῦτα A ginta sunt alienati, vel deinceps alienabuntur, nul- µέλλουσιν ἐχποιεῖσθαι, ἀναργύρως εἰς τὴν τῆς ἰδίας στρατείας &voyhv καὶ ὑπηρεσίαν πάλιν ἑπανακάμψαι, εἰ μὴ ἄρα χαὶ μετὰ τὴν ἐχποίησιν τοσοῦτον τῷ στρα- τιώτῃ περιλιµπάνεται, ὅσον τῷ στρατευομένῳ πρὸς τὴν τῆς νέας στρατείας σύστασιν ἐξαρκεῖ. Καθ) ὅσον γὰρ ἑλλείπει, κατὰ τοσοῦτον ἡ ἐχποίησις ἀναιρεῖται. lo refuso pretio rursus ad obligationem atque ministerium militize sux? revertantur, nisi fortassis etiam post alienationem factam, militi tantum su- persit, quantum militanti ad novam militiam constituendam satis est. Qua enim tenus aliqui d deest, eatenus alienatio rescinditur. Imp. Romani Senioris aurea. bulla pro monasterio Xeropotami in monte Atho. (Anno 924.) Exstat ad calecm hujusce voluminis. II. Aurea bulla impp. Romani, Christophori et Constantini confirmans decretum synodale, ut. episcopatus Rhisei, licet. in archiepiscopatum promotus, metropolite Neo-Casariensi subditus maneat (5). Inter (920 et 986) - Non exstat. | Ill. Aurea bulla impp. Romani, Christophori et Constantini de archiepiscopatu Patreusi in metropolin. pro- moto (4). (Inter 920 ei 926.) Non exstat. A. '"Poparov τοῦ γέροντος ἡ γεαρὰ, περὶ τῶν ὑπεισ- ερχοµένων δυνατῶν εἰς ἀνακοιγώσεις πενή- twr, εἴργουσα αὐτοὺς ἐξωγήσεις εἰς χωρίων € μάδα ποιεῖν ὑπηγόρευσε Κοσμᾶς μάγιστρος, ἱνδιατιῶνος a! ἔτους ςυµγ. Τὰ κερά.Ίαια τῆς διατάξεως. Μηνὶ Σεπτεμθρίῳ ἱνδικτιῶνος η’ ἔτους &mb κτ- σίως «κόσμου ςυμΥ Ῥωμανὸς Κωνσταντῖνος Στέ- Φανος xai Κωνσταντῖνος πιστοὶ iv Oti. βασιλεῖς Ῥωμαίων. α’. Περὶ τῶν ἀπὸ τῆς προῤῥηθείσης ἰνδιχτιῶνος καὶ ἔτους χωλυοµένων προσώπων χατὰ πρᾶσιν i) δωρεὰν ἢ χληρονοµίαν fj ἄλλῳ τινὶ τρόπῳ χτῄσασθαἰ τινα δεσποτείαν àv ἀγρῷ f) χωρίῳ, καὶ τίς ἡ χρη- ματιχὴ τιμωρία αὐτῶν, χαὶ περὶ τῶν οἵτινες προτ.- μῶνται εἰς τὴν τῶν τοιούτων τοπίων ἀνάληψιν. β’. Περὶ τῶν ἀπὸ τῆς παρελθούσης πρώτης ἰνδι- χτιῶνος µέχρι τῆς ἑνεστώσης ἐκδιωχομένων προσ- ώπων χατὰ διαφόρους τρόπους ἀπὸ τῶν χωρίων xal ἀγρῶν ὧν ἐπεχτήσαντο. Καὶ περὶ τῆς τοῦ τιμήματος ἀναστρορῆς xal τῶν παλλιεργηµάτων καὶ τῆς προ- τιµέσεως τῶν προσώπων. Υ’. Περὶ τῶν xztà πολλοὺς τρόπους εἰς χκρείττονα µετασχευασθέντων τύχην, µένειν καὶ αὐτοὺς ἐν οἷς εἶγον πρὺ τῆς πρώτες ἱνδικτιῶνος καὶ µόνον. ὃν. Περὶ τῶν ἐχδιωχομένων προσώπων xal πρὺ τῆς παρελθούσης πρώτης ἱνδικτιῶνος xai φορτικῶν xal ἐπαχθῶν καὶ βαρείας τινὰς f] αυνεχεῖς προξενούντων βιάθας τοῖς πλησίον αὐτῶν πένησι. (5) Hujus chrysobulli inentio flt in epistola patriar- cha Nicolai ad imp. Alexium Comneuum iu JGR. I p. 281 et in Coll. can. ed. Hhalli V p. 75. (4) Laudatur |. I. iu GR. 1. p. 279 et in Coll. can. ed. Ενα! ] p. 73. (95) Quo tempore hzc Novella promulgata sit, non satis in aprico est. Anno sive 929 (ind. 11) sive 955 (ind. vin) vindicari potest. Sed. in textu. Novellae passim ind. 1 vocatur fj παρελθοῦσα πρώτη lvbi- χτιών, quz simplicius fj πα ei oUca lv6. vocari po- Quisset, si ind.; i lex lata fuisset : adeoque in lino capitis 4 sermo est de χρύνοις post ind. 1 insecutis, "άγιο longius intervallum iuter iud. 1 et aunum, quo 17. Romani majoris novella de potentibus in consortia pauperum succedentibus; arcens eos, quominus emptiones in universitate prediorum faciant. Dicta- vit Cosmas magister, indictione prima, αννὲ VICI2 CCCC ΧΙ. Capita constitutionis. Mense septembri, prima indictione, anni a eon- dito mundo vici? οσσα xi. Romanus senior, Con- stantinus, Stephanus, et alius Constantinus, fidele; in Deo Romanorum imperatores erant. | 4. De personis, qua a ριφάϊἰοία indictione ac anno prohibentur per venditionem, aut donationem, aut hereditatem, aut alio quo modo dominium quod- dam in agro vel fundo aequirere : tum qua pecu- niaria sit horum pcena : deque iis qui praeferuntur in ejus modi locorum receptione. 9. De personis, qux a praeterita indictione prima, usque ad prasentem, diversis modis expelluntur a przediis et fundis quos acquisiverunt : et de pretii refusione, deque meliorationibus, et persoparum prxlatione. 9. De his qui variis modis ad fortunam melio- rem traducti sunt, ut et ipsi maneant in iis dun- taxat, qux? ante primam indictionem habebant. 4. De personis, αυ etiam ante prsteritam pri- mam indictionem expelluntur, ut oneross, ac mo- lest:e, ac gravia quzedam et continua damna paupe- D ribus sibi vicinis conciliantes. lex promulgata est, intercessisse demonstrat. Proinde non ind. 11 anuo 929, sed potius ind. vii. anno 935 editam esse crediderim. Scilicet cum Nov. ll e. 9 decenni praescriptione potentium scquisitiones ab omni controversia liberas esse voluisset, «eirca a. 955 periculum imminebat, ne potentium in prze- dia rusticorum irruptioneg a. 928, i. e. tempore fa- mis [ποια decennii lapsu confirmarentur : ideo im- peratores hoc. demum tempore antiquiorem liam legem ita de novo proposuerunt, ut prescriptioni illi non esset locus. Czeterum Georgius Monaches in Novis impp. ed. Paris, p. 585, ind. vu [amer illam tribuere videtur. Zacut. A LixcExTBAL. . 859 *. De concesso triennii tempore propter refusio- Α . mem preti, utque statim juvetur inops ad praedii recuperationem, una cum czleris, quibus hac lege prelatio concessa est. 6. De venditis post indictionem primam usque ad octavam, zstimationem duplo majorem habenti- bus, ut absque pretio reddantur. 1. De condemnatione illorum, qui emerunt intra predictum tempus minore pretio, quam justo. 8. Ut monasteria praediorum, quz ipsis titulo re- nuntiationis mundo factze dantur, cstimaliones οἱ "pretia, non ipsos fundos aecipiant. Hominibus iis, qui vafrae manus et fraudulente solertiam, eximium et augustum quiddam ducunt atque nuncupant, magni loc zstimatur, et. studio síngulari expetitur; ut ad illius primi deceptoris imitationem, habitum animorum suorum comparent. Quibus autem hoc magnum ac fortunatum putatur, iiS sane nihil aliud ante oculos positum est, quam uj et creationis, et judicii: doctrinam inflcientur : nec aliud reatat, quam ut esse hoc institutum ani- mí sui declarent, αἱ vitam omnem in terris perci- piaut, et in hoc orbe duntaxat ex voto suo vivant. Hinc ingens illa confusio rerum, hinc illa magna ncfariorum facinorum illavies, hinc gravis οἱ diu- turna pauperum calamitas, et serumna, frequensque gemitus inopum, quorum causa Dominus exsurgit, ut dicitur : Propter &rumnam pauperum, et ino- pum gemitum, nunc exsurgo, dicit Dominus *. Si Deus ad vindictam exsurgit, qui et finxit nos, οἱ . saluti restituit, οἱ regnat : quo pacto 4 nobis ea ne- CONSTANTINI PORPHYROGENITI o60 ε’. Περὶ τοῦ δοθέντος τριετούς χρόνου ἕνεχεν τῆς ἀναστροφῆς τοῦ τιμήματος, χαὶ τῆς ἀπεντεῦθεν Ίδη παραδόσεως τοῦ xtfjpatog βοῄθειαν τῷ ἁπόρῳ πράττειν xal τοῖς λοιποῖς τοῖς ἀπὸ τοῦδέ τοῦ νόµου προτιμηθεῖσι. ς’. Περὶ τῶν ἀπὸ τῆς πρώτης ἱνδιχτιῶνος µέχρι τῆς ὀγδόης πραθέντων, ἀξίων ὄντων ἐπέχεινα τοῦ διπλασίονος, ἀναστρέφεσθαι ἀναργύρως C. Περὶ τῆς χαταδίχης τῶν ἁγορασάντων ἔνδοθεν τοῦ προῤῥηθέντος χρόνου ἔλαττον τῆς δικαίας τιμης. η. Περι τοῦ λαδεῖν (6), ἀλλὰ καὶ λαμθάνειν τὰ μοναστήρια τῶν ὑπὲρ ἁποταγῆς διδοµένων τοπίων τὰς τιμᾶς, καὶ οὗ τὸν τόπον. Ανθρώποις Ecol ζηλωτὺν xal περισπούδάστον, οἷς μέγα xal σεδάσµιον ^b τῆς παντουργοῦ χειρὸς νο- µίζεσθαί τε xal ὀνομάζεσθαι φιλοτέχνημα, τὸ pic τἣν τοῦ παραγαγόντος µίµησιν τὴν ψυχιχὴν παρα- σχευάζειν διάθεσιν' of; δὲ μὴ μέγα τοῦτο urb µαχάριον λελόγισται, τούτοις ἄρα μετὰ τῆς π)ά» σεως xal ὁ τῆς κρίσεως ἑξαρνεῖσθαι πρόκειται λόγος, xai ὑπολέλειπται ὡς ἐν γῇ τὸ πᾶν ἀναδεξαμένοις τῆς βιώσεως xal µόνης ἐπὶ τῆς γῆς βιοτεύειν at- ῥουμένοις τὸ τῆς οἰχείας ἐπιδείχνυσθαι προαιρέσεως. Ἐντεῦθεν dj πολλὴ τῶν πραγμάτων σύγχυτις, ἓν- τεῦθεν ἡ µεγάλη τῶν ἁδικημάτων ἐπιφορὰ, ἐντεῦθεν ἡ μεγάλη καὶ μαχρὰ τῶν πτωχῶν ταλαιπωρία, xal ὁ πολὺς στεναγμὸς τῶν πενῄτων, δι o0; ἀνίσταται Κύριος. Ἔγεκα Τὰρ, φησὶ, τῆς τα2αιπωρίας τῶν ἁπτωχῶν καὶ τοῦ στεγαγμοῦ τῶν πεγήτων vor ἀνι- στήσομαι, «Ἰἐγει Κύριος. El θεὸς εἰς ἐκδίχησιν δι- ανἰσταται ὁ xaX πλάσας ἡμᾶς χαὶ σώσας χαὶ βασι)εύ- σας, πῶς ἡμῖν ὑπεροφθήσεται καὶ εἰς τέλος ἐπιλη- gligetur, et oblivioni perpetue tradetur? cum ϱ σθήσεται; ἐπεὶ µόνους τοὺς τῆς βασιλείας ὀφθαλμοὺς solos imperatoris oculos pauper ad consolationem sui przstoletur. Quapropter ad horum vindictam, non quod de recens in eos admissis designatisque sanandis dispexerimus, verum ut et publice perdu- rantem rei medicinam faceremus, presentem hanc legem promulgavimus; confectam a nobis, ut sit velut expulsio quedam et expurgatio cupiditatis in- satiabilis : ne jam quis amplius rebus suis spolietur, ne per potentiam paüper opprimatur : quam legem et publice conducibilem, et acceptam Deo, et com- modam fore fisco, et reipublice fructuosam ultilita- (ότι allaturam perspeximus. Quanquam non igno- .'emus Ίδης causam olim quoque convenienti .sludio, diligentiaque tractatam : cum propter eam εἰς παράκλησιν ὁ πένης προσδέχεται. Διὰ ταῦτα εἰς τὴν τούτων ἐχδίχησιν οὗ τὰ πρὸς αὐτοὺς µόνον ἕν- αγχο; τελεσθέντα τε ἡ τολμώµενα ἐξιᾶσθαι διασχο- πῄήσαντες, ἀλλὰ xoi xowhv xai δἰαµένουσαν τῷ πράγματι θεραπεἰαν ἐπιτιθέμενοι, τὸν παρόντα vó- pov Σξεθέμεθα, olovel τινα ἐχδολὴν xoi καθαρμὸν τῆς ἀπλήστου γνώμης τοῦτον ἐπισχευάσαντες, ὡς μηχέτι τινὰ τῶν οἰκείων ἀλλοτριοῦσθαι νῦν, ὡ; μὴ καταδυναστεύεσθαι πένητα, ὡς χοινῇ λυσιτελοῦσαν, καὶ θεῷ εὐαπόδεκτον καὶ τῷ δγµοσίῳ πρόσφορον xal τῇ πολιτείᾳ χρήσιµον, τὴν χρείαν ἔχειν διασχεφάµε- vot, Οὐδὲ πάλαι μὲν λαθούσης f| τῆς μὴ προσηχοῦ- σης τυχούσης ἐπιμελείας τῆς τοιαύτης ὑποθέσεως * δι ἣν χαὶ ψῆφοι xai χρίσεις, τὸ χαχοῦργον τῆς φομιοπίἰα decretaque judiciaría, quibus improbitas D γνώμης ἀναστέλλουσαι xal τὴν τῆς πλεονεχτιχῆς animorum coerceretur, omnes subjectas nobis di- tiones ac provincias sint pervagata. Sed quia mali- tía versutum quiddam est, et valde varium, idque eum de vitiis omnibus, tum non minime de avari- tía, vel magis potius, quam de cseteris, verum est; ita quidem, ut etiam molialur sanctionis lege pro- * Psal. xi, 6. IB) Fortasse leg..: Περὶ τοῦ µονασάντων «κτήσεις φὼν δ.δ. xt). χειρὸς ἕκτασιν χαταστέλλουσαι, χαὶ ἓν πάσαις ταῖς ὑφ ἡμᾶς τεταγµέναις ἀρχαῖς χαταπεφοιτήχασιν. 'AXV ἐπεὶ πολύτροπον fj xax(a καὶ πολυποιχιλώτα- τον, xa ἅπασαι μὲν, οὐχ Άχιστα δὲ πλεονεξία, cl p) Ye χαὶ μᾶλλον, ὡς νόμων χαὶ θεσπισµάτων λαθὰς διαδιδράσχειν μηχανᾶσθαι καὶ τὸν ἀλάθητον παρ' μὴ λαμθάνειν τὰ μοναστήρια, ἀλλ ὑπὲρ ἁποταγῆς 561 NOVELL/&£ CONSTITUTIONES. 562 οὐδὲν τῆς Ὀσίας δίχης τίθεσθαι ὀφθαλμὸν, διὰ ταῦτα A mulgatze vincula pervadere, atque oculum adeo vine νῦν ἀσφαλεστέρας xal ἐπιμελεστέρας ἀναγραφῆς Ἠτίωται ταῦτα, τῆς τῶν κακουργούντων βουλήσεως τὰ σοφίσµατα ῥίπτοντά τε xa ἁποτέμνοντα, θεσπἰ- ὄομεν τοιγαροῦν, τοὺς ἓν πάσῃ χώρᾳ xol πολιτείᾳ, fjv μετὰ θεὸν ἡ ὑφ᾽ ἡμῶν διέπει ἀρχὴ, διάγοντας ἐλευθέραν xat ἀνενόχλητον τὴν λαχοῦσαν ἔχειν κατ- οἴχησιν. ᾽Αλλ’ εἰ μὲν τοῦτο μένει φυλάττων ὁ χρόνος, ἕστω τῆς τῶν τέχνων f| συγγενῶν κχληροδοσίας τὸ ἐπίχτημα Ἡ τῆς τοῦ κατέχοντος προαιρέσεως τὸ βούῦλημα συμπληρούμενον. El δὲ, ofa τῆς ἀνθρωπί- νης βιώσεως καὶ τῆς τοῦ χρόνου παλιῤῥοίας, ἀνάγχης 7| χρείας ἐπικειμένης, f) χαὶ θελήσεως τυχὸν µόνης ὑποτιθεμένης, τὴν τῶν οἰχείων τόπων ὑπεισάχει 1) μερικῶς T] καθόλου ἐχποίησιν, τοῖς τῶν αὐτῶν ἡ καὶ τῶν ὁμορούντων ἀγρῶν f) χωρίων οἰχήτοραιν fj B ἐξώνησις προχείσθω. Οὐ µίσει δὲ καὶ qOóvp. τῶν ἰσχυροτέρων ταῦτα θεσμοθετοῦμεν, ἀλλ᾽ εὐνοίᾳ καὶ προστασίᾳ τῶν πενῄτων xal κοινῇ σωτηρίᾳ τοῦτο διοριζόµεθα. ᾿Ανθ᾽ ὧν γὰρ ἐχρῆν τοὺς ἄρχειν ἐκ θεοῦ λαχόντας, τοὺς δόξῃ xal πλούτῳ τῶν πολλῶν ὑπερανεστηχότας, περὶ πολλοὺ τὴν τῶν πενῄτων ποιεῖσθαι προµήθειαν, οὗτοι χατάδρωµα τούτους ἔχοντες ὅτι μὴ τάχιον ταῦτα κατέχουσι δυσχεραίνου- ctv, El δὲ xal μὴ πάντων τὸ τοιοῦτον ἀνοσιούργημα, ἀλλ' ἕστω dot χοινὸν τὸ τοῦ νόµου συντήρηµα, ὡς ἂν pi λάθῃ τῷ σίτῳ συνεισφερόµενον τὸ ζιζάνιον. dict divine, quem nihil latet, flocci faciat : idcirco nunc operam dedimus, ut hzec longe tar cautius et certius, quam diligentius perscriberentur; qua per- scriptione commenta libidinis fraudulenter agentium resecentur et explodantur. Sancimus igitur, ut quotquot in universa ditione ac republica, quau secundum Deum, nostrum regit imperium, degunt, domicilium, quod ipsis obtigit, libere quieteque possideant. Nimirum si temporis ea commoditas est, ul suum sibi przium quisque- servet, 'suece- dant in eo liberi aut cognati, vel: possessoris de eo statuentis voluntas impleatur. Si. vero quis loeo- rum s8uorum vel particularem, vel:universam alie- nationem instituat, puta sic humano consilio, vel orta de vicissitudine temporis necessitate urgente, vel etiam sola voluntate suggerente : praediorum vel agrorum eorumdem, aut etiam confinium habitato- ribus permissa sit emptio, non quod hoc vel ad odium, vel invidiam potentiorum statuamus ; sed ad favorem et patrocinium pauperum, salutemque publicam, ita deflniamus. Quippe pro eo, quod illos, qui divinitus magistratum gerendi potestatem con- secuti sunt, quique tam gloria, quam opibus reliquos. antecellunt, valde de pauperibus esse sollicitos oportebat; ipsi eos pro esca sua ducentes, permo- leete ferunt, eorum se bona citius non possidere. Quod si non in omnes impium adeo facinus cadit, at legis hujus observatio communis [omnibus este : uc latenter una cum tritico lolium colligatur. «'. Μηδεὶς οὖν µηχέτι µήτε τῶν περιφανῶν gayt- C στρων 1j πατρικίων, µήτε τῶν ἀρχαῖς f] στρατηγίαις Ἡ πολιτικοῖς ἢ στρατιωτικοῖς ἀξιώμασι τετιμημέ- νων, µήτε μὴν ὅλως τῶν εἰς συγκλήτου βουλὴν ἁπ- πριθμημένων, µήτε τῶν θεματικῶν ἀρχόντων f] ἁπ- αρχόντων, µήτε τῶν θεοφιλεστάτων μητροπολιτῶν f) ἀρχιετισχόπιων ἢ ἐπισχόπων f) ἡγουμένων ἢ ἐχκλη- σιαστικῶν ἀρχόντων ἢ τῶν τὴν προστασίαν χαὶ ἔπι- χράτειαν τῶν εὐαγῶν ἢ βασιλικῶν οἴχων ἑχόντων, fj εἰς οἰχεῖον πρόσωπον ἢ τῆς βασιλικῆς περιουσίας 1 τῆς Ἐχκλησίας, 1| δι’ ἑαυτῶν f| διὰ παρενθέτου προσ- «rou τολμήσει µηχέτι εἴτε εἰς χωρίον f] εἰς ἀγρὸν, 7| καθόλου fj μερικῶς ὑπεισελθεῖν ἢ ἀγορᾶς ἡ δω- ρεᾶς f| κληροδοσίας ἢ ἄλλης οἰασοῦν προφάσεως al- τίᾷ, ὡς ἀνισχύρου μὲν διοριαθείσης τῆς τοιαύτης προσχτήῄσεως, ἀναργύρως δὲ τῶν ἐπιχτωμένων μετὰ τῆς προσγινοµένης καλλιεργίας πρὸς τοὺς κατέχον- τας, 1) τούτων f] συγγενῶν αὐτῶν μὴ προσόντων πρὺς τοὺς τῶν χωρίων 7) ἀγρῶν οἰχήτορας χωρεῖν διακε- Ἰενσθέντων. Ἡ γὰρ τῶν τοιούτων ἐπικράτεια προσ- (0x99 χαὶ νῶν πενήτων τὴν πολλὴν ἐπηύξησε ta- λαιπωρίαν, τῷ πλήθει τῶν οἰχετῶν, τῶν µισθαρ- νούντων, τῶν ἄλλως ἐπιτρεχόντων xat συνόντων τὰς ἐπαναστάσεις, τὰς διώξεις, τὰς ἀγγαρείας Emávousa, τὰς ἄλλως ἐπαχολουθούσας θλίψεις καὶ στενοχωρίἰας, καὶ τὴν τοῦ χοινοῦ διαφθορὰν τοῖς συνορᾷν ὄνναμέ- vote οὗ μιχρὰν, el μὴ προφθάσας ὁ παρὼν ἀναστείλει γόµος, προεξἐνησεν. Ἡ γὰρ τῶν πολλῶν χατοίχησις πολλην δείχνυσι τῆς χρείαι τὴν ὠφέλειαν, τὴν τῶν ἑημοσίων συνεισφορὰν, τὴν τῶν στρατιωτικῶν λει- 1. Nullus igitar in posterum nec fllustrium ma- gistrorum, aut patriciorum, nec magistratibus, aat preturis, aut civilibus militaribusve dignitatibus honoratorum, nec eorum omnino, qui senatorum. numero censentur, nec proviocialium prsesidum, vel exprasidum, nec amantissimorum Dei metropolita- norum, vel archiepiscoporum, vel episcoporum, vel abbatum, sive priorum, vel ecclesiasticorum prsssi- dum, vel eorum, qui religiosis edibus aut auguste alicui domui cum potestate presunt, in persoma sua, vel nomine patrimonii principis, vel ecelesise, per se, vel per subjectam personam, audeat amplius in predium vel agrum in solidum aut ex parte gue-- cedere, vel emptionis, vel donationis, vel hzredita- tis, vel occasionis alterius cujuscunque titulo : cum D liujusmodi scquisitio nullius esse momenti. declarata sit, et absque pretii restitutione res acquisitas una cum expolitione [Aoc est, cum emponematis], qua accessit, ad possessores, aut possessoribus ου- rumve propinquis non exstantibus, ad habitate- res vicorum vel agrorum pervenire, merito οί.” tutum sit. Nam ejusinodi personarum potestas. magnam illam pauperum miseriam adauxit, ipsa multitudine famulorum, mercenariorum, ei alias accurrentium atque cum eis degentium, imsel- tus, et persecutiones, el angarias inferens, atque comitantes alias afflictiones, et angustias, et rei communis exitium confinibus non exiguum gigaens : nisi lex presens, haec anticipando, coerceat. Quippe plurium incolarum frequentia magazs commodoruaes. 563 CONSTANTINI PORPHYHOGENITI . ni 4 porceptionis indicium est, el prasstationes eorum, A τουργηµάτων συντέλειαν' ἃ πάντως ἀπολείψει τοῦ qua (isci sunt, et collationis functionum militarium. Qua omnia plane defectura sunt, ubi multitudo in- colarum defecerit. Oportet autem eos, qui securita- - üs reipublice studiosi sunt, et turbarum fomitem amoliri, et removere noxia, et utilitatem reipublicae stabillre. Atque hsc sibi secuturum deinceps ba- beat s&vum, pro communi commodo ei statu subdi- torum nostrorum. Neque vero futuris duntaxat rebus, verum etiam ijs, quae jam preeterierunt, adhi- benda est medicina necessaria. Nam plerique ad occasionem sese collocupletandi arripientes inopiam peuperum, quam ferens omnia tempus secum αἰίκ- lit, aut quam potius multitudo delictorum nostro- rum, divinse lenitati vim adhibens, peperit; huma- πλήθους ἐχλελοιπότος. Καὶ χρὴ τοὺς τῖς πολιτικῆς ἀσφαλείας ἐχομένους vai τὸ ταραχτιχὸν ἀποτρίθε- σθαι, καὶ τὸ βλαθερὸν ἁπωθεῖσθαι χαὶ τὴν τοῦ χοινοῦ συνιστᾷν ὠφέλειαν. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ μετὰ ταῦτα ἑχέτω χαιρὸς ὑπὲρ χοινῆς ὀφελείας xal χαταστάσεως τῶν ἡμετέρων ὑπηχόων, Aet δὲ οὐχ ἐπὶ τοῖς µέλλουσ, µόνον ἀλλὰ xal ἐπὶ τοῖς φθάσασι τὴν ἑνδεχομένην ἐπεισάγειν θεραπείαν. Πολλοὶ γὰρ ἀφορμὴν ἆμπο- plac τὴν τῶν πενήτων λαθόµενοι ἀπορίαν, ἣν ὁ πάντα φέρων χρόνος Ίνεγχε, μᾶλλον δὲ ἡ τῶν ἡμετέρων πληθὺς ἁμαρτημάτων τὴν θείαν ἐκθιαζξομένη φιλ- ανθρωπίαν προεξένησεν, ἀντὶ φιλανθρωπίας, ἀντὶ οἴχτου, ἀντὶ χρηστότητος, λιμῷ πιεξοµένους ὀρώντες τοὺς πένητας, οἱ μὲν ἀργνυρίῳ οἱ δὲ χρυσίῳ οἱ δὲ Bitatis, commiserationis, benignitatis loco, eum B σίτφ 3) ἅλλαις τιοὶν ἐπιδόσεσιν, εὐώνως τὰς τῶν fame pressos inopes vident, alii quidem argento, aure alii, alii frumento, aliis alii suppeditationibus, perquam vili pretio possessionés infelicium eompa- rant; ipsamet urgente necessitate violentiores, et qui sequenti tempore miseris vicorum habitatoribus instar pesulentis eujusdam morborum illuviei üunt, ja morem gangranz praediorum corpori se in gerentis, et internecionem eis parantis ac struentis. 3. Quotquet igitur ex personis illustribus, quas arceri traditum est. superius liac lege, ab elapsa prima indictione, vel a tempore famis, quz incidit, agros aut predia eonsecuti, vel particulatim vel vaiverse possessioncs in eis adepti sunt : ii solutum 2b se pretium recipientes, exigantur inde vel a principalibus dominis, vel ab eorum hxredibus aut propinquis ; aut illi si pauperes sint, ab lis, qui cse- teroqui collationes prsstant, vel ab uuiversitate : pretii solutione locum habente. Pro illis sutcm, αυ iu eis faetse sunt expolitiones, si jam iudientse per- seno locupletes sint, atque ita velint, conveniens pretium solvaut : sin. fuerint inopes, aut nolint, isdlerias suas skeri reetplentes abeant, siquidem de suis eas expensis adjecerint, 46 non probentur h:ee qnoque de bénis et opera pauperum esse profecia. Atque htec quidem de acquisitione, quie verisimili- ter esse justa videtur, eum ex empto sit. 3. Donationes autem, vel hastredítates, vel alias ejusdem generis et fueatas aequisitiones, aut rapi- nas, nullius esse momenil, tam preteriti, quam presentis temporis ratione, statuimus : nec earum nomine qeidquam homines illi fraudulenti petere poterunt, sed sine pretio suis prsedia dominis red- dantur : aut illis ex hominum vita forte sublatis, eorum liberis, aut propinquis : àut si et illi defece- rint, contributariis prsstentur. 4. Qéod si qui sunt, quos benignius divina Pro- videntia respexit, aut ob 3olias quasdam rationes incomprehensiles meliorem ad conditionem atque statum hujus vitre traduxit, ex humiliori fortuna ereptos, et evectes ad sublimierem : hos ipsos etiam in ea tom portione, tum conditione manere, quam eb initie naneti erant, ssquum cengemes ; nee € ἀτυχούντων πενήτων ἐξωνήσαντο κτήσεις, βιαιότεροι τῆς προχειµένης ἀνάγχης, xaX iv absol; τοῖς μετὰ ταῦτα χρόνοις τοῖς ἁθλίοις τῶν χωρίων οἰχήτορσι γι- γόµενοι ὥσπερ τις λοιμικὴ νοσημάτων ἐπιφορὰ, 7) γαγγραίνης δίχην τῷ τῶν χωρίων ἐπεισφρήσαντε, σώματι xai τὴν πανωλεθρίαν ἐπισχευαζόμενοι. B. Ὅσοι τοίνυν ἀπὸ τῆς παρελθούσης πρώτης ἰνδιχτιῶνος, τοι τοῦ λιμοῦ καταλαθόντος 7 παρ- ελθόντος, ἀγρῶν f| χωρίων ἐγχρατεῖς Υεγόνασιν f μερικῶς 7) καθόλου Ev αὐτοῖς κτήσεις προσελάδοντο τῶν περιφανῶν, οὓς ἄνωθεν χωλύεσθαι fj παρούσα συγγραφὴ γράφει, τούτους ἀπολαμθάνοντας τὸ map αὐτῶν χαταθδληθὲν τίµηµα ἐχεῖθεν ἐξεοῦσθαι, f) παρὰ τῶν πρωτοτύπων δεσποτῶν f] παρὰ τῶν κληρονόμων αὐτῶν f συγγενῶν, | τούτων ἀπορούντων, παρὰ τῶν ἄλλως συντελούντω», ἢ xal παρὰ τῆς ὁμάδος τῆς τοῦ τιμήματος ἐπιδόσεως προδαινούσης. Ὑπὲρ δὲ τῶν ἐπ αὐτοῖς χαλλιεργημάτων, εὐπορούντων μὲν xai βουλοµένων τῶν εἱρημένων προσώπων χαταδαλλο- µένων τὸ ἀνῆχον, ἀπορούντων δὲ χαὶ μὴ βουλομένων, τὰς Όλας ἑπαναλαμδανομένους ἐπαναχωρεῖν, εἴπερ ἐξ οἰχείων ἑξόδων ταύτας προσέθεντο, xal μὴ καὶ αὗται τῆς τῶν πενήτων xa περιουσίας xaX ἐργασίας ἐπιδείχνυνται. ᾽Αλλά ταῦτα μὲν περὶ τῆς, ὡς εἰχὸς, δοχούσης διχαίας ὡς ἐξ ἀγορασίας χτήσεως. Υ. Δωρεὰς δὲ f) χληροδοσίας, 7| ἄλλας τοιουτοτρό- p πους xat σεσοφισµένας ἐπικτήσεις f] ἁρπαγάς, àv- ισχύρους εἶναι xal πάλαι xai νῦν διοριζόµεθα, µη- δὲν ὑπὲρ αὑτῶν τῶν χαχοµηχάνων ἐπιζητεῖν δυνα- µένων, ἀλλὰ mpolxa τοῖς ἰδίοις ἀναδίδοσθαι ταῦτα δεσπόταις, f] τυχὸν τούτων ἐξ ἀνθρώπων ἀφανισθέν- των, τέχνοις T] συγγενέσιν, f| xal τούτων ᾽ἀπολλυμέ» νων, τοῖς συντελεσταῖς παρέχεσθαι. ὃ. El δὲ xa! τινας εὐνοϊκώτερον τὰ τῆς θείας ἐπεῖδε προνυίας f) ἄλλοις τιαὶν ἀχαταλήπτοις λόγοις πρὸς χρείττονα μετεσκἑυάσατο τῆς παρούσης β.ώ- σέως χατάστασιν, τῆς ταπεινοτέρας ἀφαρπάσασα τύχης xaX πρὸς ὐψηλοτέραν µετεωρίσασα, µένειν xai αὐτοὺς ἐφ᾽ fc ἐξ ἀρχῖς ἔλαχον χληροδοσίας xal χατασχέσεως δικαιοῦμεν, xal ph τὸ µέτρον τῆς οἱ- 505 NOVELL/E CONSTITUTIONES. 566 χείας παρεχτεινοµένους τύχης ἀτυχεστέρους τοὺς À fortunze sux modum excedentes, finitimos pradando πλησιοχώρους λεηλατυῦντας ἀπεργάζεσθαι. Τοῦτο γὰρ τῶν iv ὄψει xa δόξῃ βιωτιχῆς λαμπρότητος γαυρουµένων πρὸς τοὺς ταπεινοτέρους τῶν συναλλα- γµάτων ἁρμοδιώτερον ἐπίχλημα * τῆς τῶν προσώπων διαφορᾶς ὡς μὴ κοινὴν χαὶ συµφέρουσαν xal σύμ- φωνον τὴν πραγµατείαν, οὐ λογισμῶν µόνον προ: λήψει, ἀλλά γὰρ xal πραγμάτων ἀκολουθίᾳ, ἐν πολ- λοῖς ὀσημέραι ὑποτυπουμένης τε χαὶ τρανολογού- σης. Οἷς πλέον ἐχρῆν ἀνασχοπουμένοις τὰ τῆς θείας πρὸ; αὑτοὺς εὐμενείας πρὸς τὸ ὁμόχωρον εὐνοϊχώ- τερον διατίθεσθαι, [καὶ τὸ ἄδγλον τῆς τύχης ὑπολο-' γικοµένους καὶ τὸ τῆς χρίσεως ἄφυχτον μὴ ἅρπα- miseriores reddere. Nam hzc contractuum, quos ineunt eum humilioribus, qui in sublimitate gloria- que splendoris hujus vit: superbiunt, aptior est appellatio : cum Ipsum discrimen personarum hane negotiationem publice nec conducibilem, et incon- venientem esse, non rationum modo prasumptione, verum etiam ex rerum ipsarum serie, in multis quo- tidie declaret, ac diserte loquatur. Atque hos saue' magis oportebat, divinam erga se clementiam con ’ siderantes, patrimonia vicinorum iis concedere, qui simul predia possident ; si non et ipsi judicio inr minenti subjici vellent. Tua (60’)]τίθεσθαι τὰς τῶν πλησίον περιουσίας, εἴπερ μὴ βούλοιντο χαὶ αὐτοὶ τῷ προχειμένῳ διχαιοῦσθαι. χρίµαιτι. €. Toug δὲ πρὸ τῶν ὡρισμένων χρόνων àv. χατα- D. 5. Eos autem, qui ante tempora jam defuita -" cyícet τοιούτων κτημάτων γεγονότας, εἴπερ kv τῆς αὐτῆς ἑνορῶνται µένοντες χαταστάσεως, µένειν xal αὐτοὺς συγχωροῦμεν, τῆς τοῦ πλησίον χτήῄσεως ἐπί- σης τοῖς ἄλλοις τὴν χώλυσιν ἐπιφερομένους. El 6k φορτιχοί τινες καὶ ἐπαχθεῖς πρὸς τοὺς πλησίον δια- δείχνυνται, βαρείας τινὰς f) συνεχεῖς προξενοῦντες βλάδας τοῖς πένησιν, ἐξωθεῖσθαι τούτους καὶ ἀἁπελαύ- ve30a:, µίσθωμα τῆς χαλεπῆς καὶ ἀπλήστου προαι- ῥέσεως τὴν τῶν οἰχείων ἕκπτωσιν ἀπολαμθάνοντας. c'. Ἡ δὲ τῶν τιµηµάτων ἀνάδοσις ἀνωτέρω εἰρη- µένη ἐμμελεστέρας δεοµένη xal λεπτοτέρας ζητή- σεως, οὗ φαύλης καὶ ἁλογίστου ἔτυχε διακρίσεως. Ἐλευθέρας γὰρ καὶ ἁδιάστου συντελεσθείσης τῆς πράσεως καὶ διχαίας ἐνορωμένης τῆς καταθδολῆς τοῦ hujusmodi prediorum possessione fuerunt, siqui-. dem in eodem manere statu conspiciuntur ; nos quoque manere permittimus, eadem eis imposita: prohibitione cum cseteris, qua vicinorum a priediis arceantur. At si. compertum fuerit, eos vicinia graves et onerosos esse, pula qui gravia coptinua- que damna pauperibus inferant : expellautur €t exigantur, illiusque molesti et inexplebilis animi mercedem ferant, bonorum scilicet suorum amis-. sionem. 6. Ceterum pretii redditio, de qua supra dictum. est, diligentioris et subtilioris examinis egens, eon pravam nec alienam a ratione dijudicationem nameta est. Quippe cum libera et vis expers venditio eele- τιμήματος, δικαίως χαὶ ὁ τῆς ἀναστροφῆς φυλαχθή- C brata est, justaque pretii solutio facta conspiciter : σεται λόγος μικρᾷ τινι παρενθἠχῃ θεσπίσµατος τὸ τῆς πενίας ἄπορον ἀνακτώμενος, τὸ παρενθὺ μὲν τὴν τῶν τόπων ἀναστροφὴν xal ἀπόδοσιν γίνεσθαι πρὸς τοὺς πεπρακότας ἢ χληρονόµους αὐτῶν 1] συγγενεῖς, τούτων δὲ μὴ ὄντων mob; τοὺς συντελεστάς:, xal εὐπόρων μὲν ὄντων αὐτῶν ἀνταποδιδόναι τὸ ἐξ ἁρ- χης κἀταθληθὲν τίµηµα, ἀπορούντων δὲ πρὸς τὸ ταχὺ τῆς ἀναλδόσεως uh προσεχθιάσεσθαι, ὡς μὴ φορτιχωτέραν αὐτοῖς ὀφθῆνα: καὶ δυσαχθαστέραν τῆς ποὺς τὸ μέλλον ἐλπιζομένης ὠφελείας xat ἀσφαλείας την νῦν ἐπιθαρυνομένην εἴσπραξιν. "Αλλως τε δὲ xai τὸ περίεργον καὶ ἀνελεύθερον τῆς τῶν πολλῶν γνώμης διὰ τῆς ταχείας εἰσπράξεω; οὐκ ἐρυθριάσει ph οὐχ ἁπαράθραυστον µένειν τὴν τῶν ὑποτυπω- θέντων ἔχδασιν διαμηχανήσασθαι. Tol; γὰρ ἁπλη- στίας πάθει xal ψυχικῇ πενίᾳ πρὸς τοσοῦτον πορι- σμὸν προστετηχόσι καὶ μηδὲν αἰσχρὸν τῶν εἰς χρηµα- τισμὸν συντελούντων ὑπολογιζομένοις καὶ τοσαύτης πολυπραγμοαύνης ἑφόδιον τὴν ἐλευθερίαν ἐπιφορτι- δομένοις οὐδὲν ἀτόλμητο», οὐδὲν ἀνεπιχείρητον περι- λειφθήσεται εἰς τὴν τῆς οἰχείας συµδαλλόμενον προθέσεως συντέλειαν. Ἁλλ) εἰς χώλυσιν τῶν χαινῶν ἐφευρημάτων καὶ ἐκπλήρωσιν τῶν διορισθέντων ὁ τὴς τριετίας εἰς ἀναμονὴν προχείσθω χρόνος, καὶ τῷ ἁπόρῳ τὴν εὐπορίαν φέρειν δυνάµενος καὶ τὴν ἀπό- non abs re ratio restitutionis etiam habebitur, το dica quadam appendice sanctionis inopiam paupe- rum sublevaus : nimirum ut statim ipsa loca red dantur, et revertantur ad eos, qui vendiderunt ;-vel ad corum haeredes, aut propinquos; vel iis mon exstantibus, ad illos, qui sub eodem titulo vectigel pendunt. Qui sane si locupletes sunt, solutum ab initio pretium vicissim praestent : at »i solvende pon sunt, ad celerem pretii refusionem, vi noa ea- gantur : ut ne majori sit eis oneri, molestiaque su- peret exactio, qua tunc gravantur, id commodum, quod in posterum sperant. Praesertim cum ceetero- qui futurum sit, ut subdola improbitas et illibera- litas in inultorum animis per acceleratam exactio- nem pretii non erubescat moliri, ne quid in peraeta semel distractione innoveuur. Etenim qui morbo avariti:e inexplebilis, e£ animi paupertate, tantuui 3d quaestum contabescunt, ac nibil eorum turpo du- cuni, quz; ad cogendam pecuniz copiam faciuat, οἱ liberlatem, tanti viaticum laboris et opera, gra- vant : ijs vero nihil inausum, nec intentatum relin- queltur, quod ad ipsorum instituti consummationem aliquid adjumenti afferat, Sed enim ut commenta nova coerceantur, et quie statuta sunt, impleantur : triennii tempus ad exspectandum conceditor, quod (6) Verba καὶ τὸ — ἅρπαγμα, apud Leunel. ob hom«ooteleuton omissa, restituimus ex edit Zach, a Lingenibal V. C. 507 ' CONSTANTINI PORPHYROGENITI 568 et inopi ;«.uuatem. solvendi, afferre poterit; et Α δουιν ἁλύπως παρέχειν ταµιενόµενος, Acl γὰρ μετὰ efficere, quo pretii citra molestiam prsestatjo fiat. Oportet enim cum eo, quod justum et utile est, hu- manitatem quoque conjungi, eique locum ab iis deri, qui leges condunt : praesertim eum et alioqui mora quedam temporis introducta sit. Nam cum sententia de his semel promulgata fuerit, non inso- lens, nec alienum foret eos, qui mandatis non ob- temperare deprehensi sunt, digna factis suis prz- mia consequi, et quidquid habebant juris, amittere. Verum enimvero semper juris stricli severitatem leni quadam sententia temperantes, pro hac amis- sione, qua locum habere debebat, triennii dilato- nem statuimus : modice quidem punientes eos, qui deliquerunt; pauperes vero dignos, qui commisera- τοῦ συμφέροντος xai τὸ φιλάνθρωπον συνεξυφαίνε- σθαι τοῖς θεσμοθετουµένοις χαὶ συνεισφέρεσθαι, xal ἄλλως δὲ τοῦ χρόνου ὑπερθέσεως εἰσαχθείσης. ᾿Απάξ γὰρ τῆς περὶ τούτων ἀποφάσεως ἐξενεχθείσης, τοὺς παραχοῇ τῶν προστεταγµένων ἑαλωχότας οὗ ξένον οὐδὲ νόμων ἀλλότρων τῶν οἰχείων ἑπαπολαύειν πόνων τὰ ἐπίχειρα καὶ τῶν προσόντων ἁλλοτριοῦσθαι δι- χαιωµάτων. Αλλά γὰρ ἀεὶ φιλανθρώπῳ τὸ αὑστη- ρὸν τῆς ἀχριδείας χεραννύντες γνώµῃ, ἀντὶ τῆς προσηχούσης ἑχπτώσεως τὴν τῆς τριετίας ἀναθολὴν διωρισάµεθα, µετρίως μὲν τοὺς ἐξημαρτηχότας xo- λάζοντες, ἀξίως δὲ xai τοὺς ἑλέους τοχεῖν ἀξίους πένητας τῇ ἀναδολῇ ἀγαθύνοντές τε xal παρηγο» ρούµενοι, xal σύμμετρον ἑκατέροις τὴν θεραπείαν tionem impetrent, ipsa (ceu dignum est) dilatione B προσφἑροντές τε xat ἀφοσιούμενοι. benigne foventes οἱ consolantes; adeoque convenientem utrisque medicinam adhibentes et expedientes. 7. Quoniam vero nonnullos ad tantam opum eu- piditatem progressos accepimus, ut instituant etiam vili pretio pauperum possessiones, emere dicam, an potius hianti ore deglutire ? ipsum animi factique discrimen effecit, ut et dissimilis hae in partc sen- tentia sit ab iis, quas pracessere. Quamobrem οἱ peperitur justa rerum venditarum astimatie, dali preti duplum excedere : nullo pretio reddito, em- ptores expellantur. Si vero non in tantum, sed temen ia fraudem damnumque venditorum et jam Jeerum provenientis e fundo reditus pretii dati sum- mam :quavit : nibil emptores prxterea requirere debent. Sin aliquid eis adhuc desit, reliquam ab iis eapiaM, quibus préediorum suorum recuperato jure coneeditur. 8. Quin nec praetextu alicujus, qui menasticam . si amplexus, vel amplecti velit, et possessionem suam sacre meditantium schole addixerit, recte jam decretis quidquam confusionis inferatur : sed quantum satis est emolumenti de hac nostra consti- tntione percipientes, justum fundi pretium sumant; siquidem hoc reapse salutis causa, non dolo malo, non fraude, non fucata vafricie factum est. Atque hoc non minus ad utilitatem s$crarum domuum, qusm pauperum fleri reputabitur, quod et alitibus, et contentionibus, et libertatis experte possessionis dominio liberentur, &imulque dewitent ac minime jneurrant in lucra et possessiones ejusmodi, quze ὅ. Ἐπεὶ δὲ xal τινας πρὸς τὀσαύτην χρηματισμῶν. ἑληλαχότας πόθησιν ἀχηχόαμεν, ὡς εὐώνως τὰς τῶν πενῄτων, ἀλλὰ γὰρ πῶς εἴπω ἐξωνήσασθαι xal μὴ yavtbv καταπιεῖν; Χτήσεις προελέσθαι’ τὸ τῆς γνώμης καὶ τῆς πράξεως διάφορον οὐχ ὁμοίαν τῶν προλαθόντων τὴν διάχρισιν ἐξειργάσατο. Εἴπερ οὖν εὑρίσχεται ὑπὲρ τὸ διπλάσιον ἡ διχαία τῶν πεπρα. µένων ἀποτίμησις, ἀναργύρως τοὺς ἀγοράσαντας. ἀπελαύνεσθαι. Ei δὲ xol μὴ πρὸς τοσοῦτον, ὅμως δὲ εἰς περιγραφὴν καὶ βλάδην τῶν πεπραχότων, ἔφθασε δὲ τῆς ἐχεῖθεν προσόδου τὸ χέρδος ἐξισωθῆναι τῇ χαταδολῇ τοῦ τιμήματος, μηδὲν αὐτοὺς ἕτερον ἔπι» ζητεῖν. Ἑλαττουμένου δὲ, eb λεῖπαν ἀπολαμδάνειν παρὰ τῶν Διχαιαυμένων εἰς τὴν τῶν τόπων ἀπόλη qv. q. Αλλὰ μηδὲ προφάσει µονάσανεός τινος fi µο” νάσαι βουλοµένου xai τὴν ἰδίαν προσχυρώσαντος τῷ ἱερῷ φροντιστηρίῳ κτῆσιν τὰ καλῶς νῦν δύξαντα σὐγχυσίν τινα δεχἐσθω, ixavhv Ex τῆς παρούσης διακρίσεως εὑμοιροῦντα τὴν ὠφέλειαν, τὸ τὸν διχαίαν τιμὴν τοῦ πτήµατος ἀπολαμθάνειν, εἰ ἀληθῶς σω- τηρίας ἕνεχα τοῦτο xal μὴ δόλῳ xal περιεργίᾳ χαὶ σεσοφισµένῃ διαπέπρακται περινοίᾳ. Τοῦτο δὲ οὐχ ἅττον εἰς λυσιτέλειαν τῶν ἱερῶν οἴχων ἢ τῶν πενῄτων λογισθήσεται, ἁπαλλαττο]ιένων μὲν ἔριδος καὶ φιλο- νειχιῶν xal ἀνελευθέρου κτήσεως, φευγόντων δὲ xal υὐχ ἐπιτρεχόντων πτωµάτων αἰτίους εὑρέσεις xal xavacyéos:c, ἀνθρώποις τε οὖσι xal ἔτι σαρχὶ συν- lapsuum causas iis przbent, qui et homines sunt, y δεδεµένοις xat οὐχ ἀναλώτοις µένειν πεπιστευµένοις et carni adhuc alligati, nec tantum sibi fidunt, ut se immunes a lapsibus humanis esse credant. Sedenim hzc perhumane saucifa sunt, quz ctacqui- rendi libidinem insatiabilem cum moderatione coer- cent, et quod expedit publice, suadent : ut hemo nee spectabilium magistrorum aut patriciorum, nec ma- gistratibus, aut potestatibus, aut principalibus om- nino dignitatibas honoratorum, vel eivilium, vel militarium, vel provincialium prsesidum, vel expra- sidum, vel metropolitanorum, vel archiepiscopo- rum, vel episcoporum, vel abbatum, vel eorum qui religiosis domibus presunt, aut alium denique mundanum honorem consecuti sunt, emptionis, τοῖς ἀνθρωπίνοις ὁλισθήμασιν. Αλλά ταῦτα μὲν φιλανθρωπότερον διωρίσθη, καὶ τὸ τῆς φιλοχτημοσύνης ἀχόρεστον μετριώτερον ἔπι- πιμώµενα, xat τὸ κοινῃ λνσιτελοῦν εἰσηγούμενα, ὡς µηδένα µηκέτι µήτε τῶν περιθλέπτων µαγίστρων f| πατριχίων, μήτε τῶν ἀρχαῖς 3| ἑξουσίαις Ἡ ὅλως βασιλικοῖς ἀξιώμασι τετιµηµένων, ἢ πολιτικῶν ἢ σερατιωτικῶν f] θεματικῶν ἀρχόντων fj ἁπαρχόντων, µήτε μητροπολιτῶν ἃ ἀρχιεπισχόπων 1] ἐπισχόπων 4 ἡγουμένων ἢ τῶν εὐαγῶν τόπων προεστώτων, fi τῶν ἄλλως χοσμιχῆς Ἡ ἱερατικῆς δόξης τυγχανόντων, fj ἀγορᾶς f| δωρεᾶς f| ἄλλῳ εινὶ τρόπῳ ὑπεισέρχε- 969 NOVELL/£ CONSTITUTIONES. 5:0 σθαι εἷς χωρίων f| ἀγρῶν κτήσεις. Τοὺς γὰρ μετὰ À aut donationis, aut alio quovis titulo, in praediorum την παροῦσαν διάταξιν τοιοῦτόν τι χατατολμῖσαι βουληθέντας xal ἀναργύρως ἐχεῖθεν ἐξελαύνεσθαι χελεύομεν, xal τῶν οἰκείων ἐμπονημάτων καὶ χαλ- λιεργηµάτων ἀποστερεῖσθαι, xal τῷ δηµοσίῳ, περι- φανεῖς μὲν ὄντας, τὴν τοῦ ἐπικτήματος τιμὴν χατα- θάλλεσβαι (οὐχ ὠφελείας f) συνεισφορᾶς ἔνεχεν-»τοῦ δημοσίου, — οἱ γὰρ τὸ τῶν ἄλλων ἀχόρεστον τῆς φιλοχτημοσύνης ἀναστέλλειν σπουδάξοντες πῶς ἂν εἰς οἰχεῖον χέρδος τοῦτο ἀνερυθριάστως διορισαίµεθα, o) xotvhw ὠφέλειαν à ἰδίαν ποιεῖσθαι ἐξελεγχό- µενοι; — ἁλλὰ τῆς τῶν πενήτων ἕνεχα προµηθείας) * τῶν εὐτελεστέρων Ok xal ἀναργύρως ἐχδιωκομένων, χαὶ διὰ τῆς προσηχούσης τιμωρίας σωφρονιζοµένων. Ταῦτα χρατεῖν ὑπὲρ τῆς τῶν ὑπηχόων σωτηρίας βουλόμεθα, ὑπὲρ ὧν πολλὴ xal διηνεχὴς ἡμῖν πρό-. χειται πρόνοια. Rl γὰρ τοσαύτην ἐθέμεθα τῶν ὑπὸ χεῖρα πρόνοιαν, ὡς μηδενὸς φείσασθαι τῶν συντε- λούντων εἰς ἑλευθερίαν, δι’ ἃ χαὶ χῶραι καὶ χῶμαι xai πόλεις θεοῦ συνεργοῦντος ἡμῖν προσεγένοντο τῶν ὑπεναντίων, αἱ μὲν ἔργον πολέμου γενόµεναι, αἱ δὲ νῷ τούτων ὑποδείγματι χαὶ τῷ τῆς ἁλώσεως xal πρὸ τῆς πολεμικῆς ἁλοῦσα φόθῳ σάλπιγγος προσρυεῖσαι, καὶ τοσαύτην τοῖς ὑπηχόοις παρασχεθῆναι τῆς πολε- μιχῆς ἐφόδου τὴν ἑλευθερίαν Θεοῦ συνεργοῦντος διηγωνισάµεθα, εὐχῆς χαὶ σπουδῆς ἔργον προθέαενοι οἱ τοίνυν πρὸς τὴν τῶν ἔξωθεν ἐχθρῶν ἐπιφορὰν τοσαῦτα χαρτεργασάµενοι, τοὺς οἰχείους xai ἔνδοθεν ὄντας ἐχθροὺς τῆς φύσεως, τῆς πλάσεως, τῆς εὖνο- μίας πῶς οὐχ ἁποτριψόμεθα τῷ δικαίῳ τῆς ἐλευθερίας C βουλήµατι, τῷ τμητικῷ τῆς παρούσης νοµοθεσίας καὶ ἐλευθερίας ξίφει, δυσχεραίνοντες χαὶ βαρυνόμε- vet τὸ ἀχόρεστον, τὴν πλεονεχτικχὴν ἁἀποτέμνοντες προαίρεσιν, xai τοῦ ζυγοῦ τῆς τυραννιχκῆς xal βα- pila; χαὶ χειρὸς xal γνώμης ἁἀπαυχενίζοντες τὸ ὑπήχοον;, ταῦτα ἐπὶ τῆς ἑαυτῶν διηνεχῶς µένειν ἰσχύος ἕχαστος τῶν διχάζειν λαχόντων παρασχενα- ζέτω, εἰς θεοῦ θεραπείαν καὶ τῆς ἐξ αὐτοῦ βασιλείας ἡμῶν, εἰς χοινὴν λυσιτέλειαν xal ὠφέλειαν. Ε. γεαρὰ τοῦ κυροὺ Κωνσταντίνου τοῦ βασι.λέως τοῦ Πορφυρογεγγήτου περὶ τῶν εἱσερχομέγων δυνατωγν εἰς ἀν αχοιγώσεις πεγ ἠτωγ. Παρὰ πολλῶν ἀνέμαθεν ἡ ix θεοῦ βασιλεία ἡμῶν, ὡς οἱ ἐν τῷ θέµατι τῶν θραχησἰων δυνατο) χαὶ ὑπερ- έχοντες, χαταφρονῄσαντες xal τῆς βασιλικῆς νοµο- θεσίας καὶ αὐτοῦ τοῦ φύσει διχαίου χαὶ mz; ἡμετέρας προστάξεως, οὗ παύονται ἑπεισερχόμενοι ἐν τοῖς χωρίοις ἕνεχεν ἀγορῶν καὶ δωρεῶν xal χληρονομιῶ», καὶ τῇ τοιαύτῃ προφάσει τοὺς ἐλεεινοὺς τυραννοῦντες πτωχοὺς xal τῶν ἰδίων ποιαῦντες µετανάστας διὰ τοῦτο Ex χοινῆς διασχέψεως vópev xat δόγµα χοινὸν ἐχτιθέμεθα xal ἐχτυπαύμεθα ἐν ὅλοις ἡμῶν τοῖς 06- µασιν, οὕτως * (1) Hoc est, Bithynorum Asia. vel agrorum possessiones succedat. Eos enim, qui post hanc constitutionem, tale quid audere volue- rint : οἱ pretio non restituto pr:ediis ejici jubemus, et operis impensisque suis, quas ad rem prcetiosio- rem faciendam εἰ ornandam contulerunt, fraudari; et :stimationem acquisiti przdii, siquidem illustres viri sint, fisco applicari; non propter commodum aliquod sut reditum fisci (nam qui avaritiam inex- plebilem in aliis coercere studemus, quonam modo i lucri nostri causa citra pudorem ullum sta'ue- remus, nosque declararemus non publicam, sed privatim nostram utilitatem quzerere?) sed ut panu- peribus prospiciatur : humilioribus absque pretii refasione pellendis, et merito praterea supplicio castigandis. Hiec nos pro salute subditorum esse rata volumus, quorum causa nobis ingens et per- petua sollicitudo incumbit. Nam si tantopere sub- jecti nostri cure nobis fuerunt, ut nulli eorum pepercerimus, quie αι] libertatem illorum condu- cunt; qua propter et hostium ditionibus, et vicis, ct oppidis, Deo nobis opitulante, potiti sumus , aliis belli jure captis, aliis et priorum, et ipsius adeo captivitatis exemplo metuque deditis antequam martia tuba. clangeret ; tantamque subditis ab im- pressione bellica liberagionem, adjutore Deo, summa contentione virium confecimus, proposito nobis voti studiique singularis opere : qui ergo adversus extraneorum hostiam inpetum talia tantaque perfe- cimus, non ctiam domesticos et internos hostes na- ture, creationis, legum :equitatis, justo libertatis decreto ejiceremus ? acuto scilicet legis hujusce gladio, cum permoleste ac graviter cupiditatem illam inexplebilem feramus, avarum propositum resecantes, simulque subditorum nostrorum cervi- ces a jugo tyranuicz, perque gravis tum manus, tum mentis, liberantes. Atque hxc uti perpetuo ín codem robore maneant, quilibet eorum, qui judicum officiis funguntur, tam ad ipsius Dei cultum, quam ad imperii nobis ab ipso concessi durationem, commodum, et utilitatem, efficiat. V. Gonstantimy imperatoris Porphyrogeniti novella de polentibus in predia pauperum — succedentibus, (Anno 947.) Ex multis cognovit divinitus coustituta majes- tas nostra, potentes et locupletiores in provineia Thracesiorum (7), contempta imperiali lege, ipsoque jure naturali, et mandato nostro, non desinere in przedia succedere titulo emptionum, εἰ donationum, el hereditatum : atque occasione hujusmodi mises ros per tyrannidem opprimere pauperes, et sedi- bus suis expellere. Propterea de communi delibe- ralione legem atque decretum commune hanc in sententiam in omnibus provinciis nostris ferimus ac promulgamus. 911 tam personz, quam domus, august pariter et re- ligios:e, quominus emerent a vicorum universitate, vel a personis singulis, et aliter quidem de iis, quie anle constitutionem latam a praeterita prima indictione contigerant, statueretur; gravius autem post legem promulgatam : tamen, ne sic quidem plerique potentiorum a perniciosissimis conutra- ctibus cum egenis 23bstinebant , ita ut etiam judi- ces necessitate potius, quam voluntate coacti, alias alia decreta sententiasque proferrent, quibus hzc moderarentur. Quamobrem publicum de his decre- tum cum imperiali determinatione nostra factum est, ut citra dubitationem et moram omnes expel- lantur, qui a lata constitutione, quam diximus, eme- re prohibentur; ita quidem,jutjnec impensarum repe- tionem habeant, quotquot scilicet ab imperialis nostre renuutiationis (8) die in vicos, aut agros, aut praedia pauperum succedere fuerunt ausi. 3. De iis autem, qua acciderunt a prima indic- lione, sive a tempore famis, usque ad diem nostre renuntiationis : citra discrimen, unum et idem de- cretum hic sancitum valeat, ita ut omnis donatio, et haereditas, et ad legis hujusce fraudem excogi- μις confirmatoria, atque transactiones inter per- sonas jam prohibitas cessent, ac ne quidem pro facis habeantur : non metuentibus jis, qui vcn- diderunt, ullain eorum, qua lhoc nomine soluta sunt, repetitionem vel exactionem. Praterea factae CONSTANTINI PORPHYROGENITI 1. Nam licet imperiali constitutione arcereutur À 812 α.. Tov γὰρ ἀπὸ τῆς βασιλιχῆς νομοθεσίας εἴργο- µένων ἀγοράξειν προσώπων xat οἴχων, βασιλιχῶν τε xa εὐαγῶν, &rb τῆς τῶν χωρίων ὁμάδος 7) τοῦ καῦ-- έκαστ»ον, καὶ ἄλλως μὲν τῶν πρὸ τῆς νομοθεσίας ἀπὺ τῆς παρελθούσης πρώτης ἱνδιχτιῶνος προχρινε - µένων, βαρυτέρως δὲ μετὰ τὴν νοµοθεσίαν * οὐξὰ οὕτως οἱ πλείονες τῶν δυνατωτέρων ἀπέσχοντο τῶν πρὸς τοὺς πένητας ὀλεθριωτάτων συναλλαγμµάτων, ὡς xai τοὺς διχαστὰς, ἀνάγχῃ μᾶλλον ἀλλὰ ph προαιρέσει ἐχθιασθέντας, ἄλλοτε ἄλλας περὶ τούτων xav' οἰχονομίαν ἐκφέρειν τὰς ἀποφάσεις. "0θεν xowh περὶ τῶν τοιούτων ἀπόφασις μετὰ βασιλιχῆς ἡμῶν ἐπιχρίσεως Υέγονεν , ὥστε ἀναμφιθόλως xal ἀνυπερθέτως πάντας ἀπελαθῆναι τοὺς ἀπὺ τῆς εἰρη- Β µένης νομοθεσίας ἀγοράνειν Χωλυοµένους, µηδένα λόγον μηδὲ περὶ δαπανηµμάτων ἀπαιτήσεως ἔχοντας, ὅσοι δηλαδη kx τῆς ἡμέρας τῆς αὑτοχρατορικῆς ἡμῶν ἀναῤῥήσεως κατετόλµησαν ὑπεισελθεῖν ἐν χωρίοις ἃ ἀγριδίοις, ἢ εἰς κτῆσιν πενήτων ἀχίνητον. β’, Περὶ δὲ τῶν ἀπὺ τῆς πρώτης ἱνδιχκτιῶνος ῆτοι bx τοῦ καιροῦ τοῦ λιμοῦ μέχρις ἡμέρας τῆς ἡμετέ- pac ἀναγορεύσεως, ἀδιαφόρως µίαν χαὶ τὴν αὐτὴν ἀπόφασιν ἐνταῦθα δ,ωρισµένην ἐνεργεῖν, ὥστε πᾶσαν δωρεὰν καὶ κληρονομίαν xal τὰς ἐπινενοημένας πρὸς περιγραφὴν τούτου τοῦ νόµου ἐπικυρωτιχάς τε xal διαλύσεις μεταξὺ τῶν ἤδη χεχωλυµένων ἀργεῖν xal ἀντὶ μηδὲ γενοµένων νοµίζεσθαι, μηδὲ τῶν ἐπὶ ταύταις καταθληθέντων οἰανδῆποτε εἴσπραξιν τω» πεπραχότων εὐλαδουμένων΄ ἔτι δὲ xal τὰς ἀνταλ- permutationes rescindantur, recipiente quolibet id, C λαγὰς ἀνατρέπεσθαι, ἀναλαμθάνοντος ἑχάστου «b quod ante ipsius erat nisi forte nolit id fleri paupe- rior, ut cui prius sit cum altero consortium, quique. non tantum possessionem suam seorsum segrega- verit quielis causa, verumetiam potiorem partem receperit. $9. Quod ad distractiones attinet, be quoque rescin- dantur, et vendit»? res statim venditoribus resti- tuantur, itidemque cohzredibus, et sub eodem titulo vectigal pendentibus, juxta primam constitu- tionem. Pretia quod attinet, tam personz, quam res ipsa considerentur. Ac siquidem ex potentibus erat emptor, aut familiaritate conjunctus alicui potenti, give politico, sive ecclesiastico, puta episcopo ; yenditor autem adeo inops est, ut. ne quinquaginta quidem aureos habeat in bonis: pretii restitutio locum non babet. Sin amplius, quam quinquaginta solidos, habet ; sane post praestitutum triennii spa- tium baud gravate pretium restituet, iisdem cuin nniversitate privilegiis fruens; licet scholaris sit, aul secretis inserviat. Quod si distractio facta sit ab universitate, cui pretium ob inopiam restituere difficile sit : tot annorum spatium ad so- lationem habeat, quot annis judex de futuris fruc- tibus pretium facile restitui posse, computatione facta collegerit. Quod si venditor, aut venditores probent, ín venditione quocunque modo vim dolum- ve malum intercessisse , vel ante venditionem fac- (8) Hoc est, ab indicione xv praeterita. &z' ἀρχῆς ἴδιον, εἰ µή τι ἄρα τοῦτο ob βούλεται Ó πτωχὸς, ἅτε πρὶν ἀνακεχοινωμένος Gv, καὶ οὗ µόνον ἰδίᾳ τὴν ἑαυτοῦ χατάσχεσιν ἀφορίσας διὰ τὸ ἀνεν- ὀχλητον, ἀλλά xal sb κρεΐττον ἀντιλαθών. Y. Περ. δὲ t€ διαπράσεων, ἀνατρέπεσθαι μὲν xai ταύτας, παραχρήμα τῶν διαπραθέντων πρὸς τοὺς πεπραχότας ἀναδιδομένων, ὅτι δὲ xal πρὸς τοὺς συγκληρονόµους xal συντελεστὰς χατὰ την πρώ-ην νοµοθεσίαν. Περὶ δὲ τῶν τιµηµάτων, σχοπεῖσθαι τὰ πρόσωπα xai τὰ πράγµατα ' καὶ εἰ μὲν δυνατὸς ἣν προσῳκειωμένος δυνατῷ ὁ ἡγοραχὼς, eive πολιτ'κῷ εἴτε ἐχχλησιαστικῷ, τυχὸν ἐπισκόπῳ, ὁ δὲ πωλῆσας τῶν ἁπόρων ἐστὶν, ὡς μηδὲ ν’ νομισμάτων εὐπορεῖν, σχολάνειν την ἀπόδοσιν τοῦ τιμήματος. Ei δὲ ὑπὲρ τὰ v νομίσματα εὐπορεῖ, xal οὕτως ἀνεξικάχως μετὰ προθεσµίαν τριετίας ἁποδώσει τὸ τίµηµα, τῶν αὐτῶν ἁπολαύων μετὰ τῆς ὁμάδος προνομίων, κἂν σχολάριός ἐστιν ἡ σεχρέτοις ὑπηρετούμενος. Et. δὲ ὁμὰς ἦν ἡ πωλήσασα, ἀπορεῖ δὲ πρὸς την ἀνάδ25ιν, ἑχέτω πρὺς τοῦτο τοσούτων χρόνων προθεσµίαν, δι᾽ ὅσων ἂν ὁ διχάζων ἀπὺ τῶν µελλόντων καρπῶν συλ- λογίσηται δύνασθαι εὐλυτωθῆναι τὸ τίμημα. Ei δὲ ὁπωσοῦν δείχνυται ὁ πωλῄσας f| οἱ πωλῄσαντες ἐν τῇ πράσει βίαν fj δόλον ὑποστάντες, ἢ πρὸ τῆς πρά- σεως ὑπὸ τοῦ ἁγοραστοῦ Ἱ τῆς φαμιλίας αὗτου ἆδ.κούμενοι καὶ καταδυναστευόµενοι, μηδὲν ἀναδι- 513 NOVELL/E CONSTITUTIONES. n4 δότωσαν, κἂν ὁ ἁγοραστῆς οὐχ ἣν τῶν δυνατωτέ- A tam, emptore vel ejus familia se per injuriam laesos, pov. 6. Τὰ δὲ εὐτελάστεβα τῶν µοναστηρίων, xat ὅσοι ἀπὸ σπαθαρίων τῶν ἐν τῇ θεοφυλάκτῳ πόλει δια- τριθόντων καὶ κατωτέρων ἀρχόντων ἔτυχον ἀγορά- σαντες χωρὶς οἰασδήποτε βίας xal ἁδιχίας, μυδὶ προστασίαις δυνατωτέρων διφεντενόµενοι, μὴ µόνον τὰς τιμὰς ἀναλαμθανέτωσαν, ἀλλὰ xai τὰς imtxep- δεῖς δαπάνας, οἷον εἰς ἁμπελώνων κχαταφυτεύσεις xai ὑδρομύλων χατασχευἠν- δύνασθαι δὲ καὶ τὰς Όλας τῶν ἰδίων οἰχημάτων περιαιρεῖν μετὰ τοῦ μὴ βλάναι thv προτέραν κατάστασιν, εἰ μὴ τὴν ὑπὲρ τούτων δαπάνην λαμθάνουσιν. ε’. ᾽Απορίας δὲ oben; πρὸς τὴν ἀναστροφὴν τῶν χρεωστουµένων, μεσεγγυᾶσθαι τὰ προεχποιηθέντα ἐπὶ τοσούτων διάστηµα χρόνων, μέχρις οὗ ἀπὸ τῆς μελλούσης καθαρᾶς ἑπ.χαρπία: τὸ ὀφειλόμενον τ|- pupa Ἡ τὸ εἱρημένον ἀνάλωμα δύναται ἔπισυν» άγεσθαι’ ἢ μᾶλλον χατέχεσθαι μὲν τὸ. χτῆµμα παρὰ τοῦ ἑκποιησαμένου, εἰς δὲ τὴν συγχομιδὴν τῶν χαρπῶν Ὑίνεσθαι πρόνο-αν xal Γαραφυλαχὴν πρὸς τὸ περισωθῆνα: αὐτοὺς εἰς ἀποπλβρωσιν τοῦ συναλ- Ἰάζαντος, ἑξουσίαν ἔχοντο; xal αὐτοῦ τούτων πρ.- νοεῖσθαι εἰς τὸ p ἀποθάλλεσθαι τοὺς χαρπούς. Καὶ εἰ μὲὶν εὑὐπορεῖ ἑτέρωθεν ὁ ἐχποιησάμενος διοιχεῖσθαι, πάντας ἀναδίδοσθαι πρὸς τὸν συναλλά- ζαντα * εἰ δὲ ph, τὸ ἀνῆχον ἐξ αὐτῶν πρὸς τὴν ἀναγκαίαν χρείαν xai γεωργίαν τοῦ ἀγροῦ παρα- κρατεῖσθαι παρὰ τοῦ ἐχποιησαμένου, τὸ δὲ λοιπὺν ἅπαν εἰς τὸν μετ) αὐτοῦ συναλλάξαντα ἀποχχθ- , ἰστασθαι. c', Ei δὲ ἐχ τῶν περιφανεστέρων τῆς ὁμάδος πρὸς ἴσους Ἡ ὁλίγον ὑποδεδηχότας ἐν ἀξιώμασι, τυχὸν σχολαρίων πρὸς στρατιώτας, 7| ἐκ τῶν εὖτε- λεστέρων πρὸς τοὺς μικρόν τι ὑπερέχοντας, olov ἀπὸ τῶν ἀστρατεύτων ποὶιτῶν πρὸς σχολαρίους Ἡ σεχρετικοὺς, ἑκποίησις γέγονεν f) γενῄσεται, µενέτω ἁπαρασάλευτος. ζ. Ὁμοίως δὲ xàv δι ἀνάγχην ἐπιχειμένην ix τοῦ δηµοσίου ἡ τυχὸν διὰ τὸ iv. ἄλλῳ τόπῳ βού- λέσθαι προικίσαι θυγατέρα ἰδίαν ἑτέρωθεν οὐκ ἔχει τις ἁποδοῦναι τὸ πρὸς τὸν δηµόσιον ὄφλημα ἢ τὸ ἐπ'τεθὲν βάρος f| τὴν ὑποσχεθεῖσαν προῖχα ἐν χι; νητοῖς, καὶ διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν δύνασθαι ἑχποίη- σ.ν γενέσθαι ix τῶν ἀχινήτων, µόνον μέντοι πρὸς τοὺς συγχωρίτας, ἡ ἐξ ἀνάγχης πρὸς τὰ ὑπὸ τὴν αὑτ'ν µητροχωμίαν χωρία fjcot ὑπὸ τὴν αὐτὴν χω- µητούραν. η’. Διὰ τὸν αὐτὸν οὖν τρόπον, xai δυνατοῦ προσ- (xou πιπράσκοντος 7| ἄλλως ἐχποιουμένου , συν: εωράθη προτιμᾶσθαι τοὺς χωρίτας, bv otg εἰσιν ἀνακεχοινωμένοι, 7| χωρὶς τῆς ἐχείνου (νομῆς 1j τῶν ὑδάτων ἢ τῶν ὀρέων οὐ δύνανται διοιχεῖσθαι. Ὑπὲρ δὲ τοῦ ἀγοραστοῦ νοεῖται, ἵν' ἐὰν θέλῃ τοῦτο µόνον παραγρατεῖν, τῶν ob ἀναχεκοινωμένων ἐχστῆναι, Ey ἐξουσίαν. El δὲ ἐχ τοῦ ἑἐχποιουμένου κτήματος ἔστι τι καὶ ἰδιοσύστατον, f) τὸ ὅλον áva.- γχάζονται ἀγοράσαι ἢ τοῦ ὅλου ἑδίστασθαι. ᾿Εχέτω- D et oppressos potentia : nihil restituant, licet emp- tor ex numero potentiorum non erat, 4. Hlumiliora vero monasteria, et quicunque a spathariis degentibus in hac urbe, qua divinitua custoditur, itemque a magistratibus inferioribus quid emerint absque vi et injuria quacunque, nec patrociniis potentiorum defensi, non pretia dun- taxat recipiunto, verum etiam lucrativas impensas. Puta quas factae sunt in consitiones vinearum, et zdificationem aquariarum molarum. Poterunt et materias aedificiorum suorum tollere, tnodone sta- tum priorem lxdant : nisi forte pro iis. impeusani factam recipiunt. 5. Quod si ob inopiam reddi eis, qua debentur, nequeant : ad tot. annorum [spatium sequestrentur ea, qua alienata sunt : donec ex futurorum liqui- dorum fructuum perceptione debitum pretium , vel impensa facta, ceu dictum est, colligi possit. Vel ipsum praedium potius ab eo possideatur, qui alie- navit : verum in collectione fructuum cura simul et cautio adhibeatur, ut ipsi fructus ad satisfacien- dum ci qui contraxit serventur. Atque hac jn parte facultatem habebit, ut et ipse provideat , ne fructas amittantur . ac siquidem is, qui alienavit, aliunde sibi prospicere potest; universi fructus llli tradantur, quocum contractum fuit. Sin autem, retineatur ab eo, qui alienavit, quantum ad usum ipsius necessarium, agrique cultionem requiritur : reliquum totuni restituatur illi, qui cum eo contraxit. 6. Quod si ab illustrioribus universitatis ad pa- res, vel paulo dignitatibus inferiores, velut a scho- laribus ad milites, vel ab humilioribus ad paulo superiores, velut ab expertibus militie municipi- bus ad scholares, vel secretis inservientes, alie- natio facta, vel adhuc futura sit; inconcussa má« neat, 1. Similiter et si ob incunibentem 4 fisco neces- sitatem, aut quod fortassis alio in loco dotem filias αυ constituere velit, aliunde quis solvere nequeat, quod fisco debet, aut quod impositum ei onus est, aut promissam in rebus soli dotem : hac ipsa quo- que de causa fleri alienatio poterit earum rerum, qua soli sunt : sed duntaxat ad convicaneos, aut necessario ad ea predia, quz sub eadem metroco- mia sunt, id est, sub eadem vicaneitate. 8. Quapropter eodem modo el potenti persona vendente, vel aliter alienante , optimum factu visum est, praferri vicaneos in iis, in quibus consortes sunt, aut pascuis ejus, aut aquis, aut montibus carere non possunt. Ac pro emptore quidem hoo intelligitur, ut αἱ certum duntaxat aliquid retinere velii, eL ea, qux consortii sunt, alienare : potes- tatem hoc agendi habeat, Licet autem praedii, quod alienatur, aliqua pars ab alie separata seorsum exsistat : emptores. tamen aut totum emere coguu- 919 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 916 tur, aut toto. cedere. Cieterum quatuor mensium Α σαν δὲ χα) προθεσµίαν μηνῶν 5 elc ἐπισύναξιν τοῦ diem habeant ad collectionem pretii, quantum qui- dem alius daret, vel potius quanti fll zstimatio; siquidem hoc pauperes, qui emunt, optaverint. His in hunc modum 4 majestate nostra decretis aique constitutis, praecipimus tibi, ut omnibus pro- viucialibus hujusinodi promulgationem legemque postram, a personis potentibus ad extremum et ul- timum usque, legi cures : ac prout in ea contine- retur, juxtaque vim cujus, de pauperibus atque po- tentibus inquiras et ordiues. Sancita mense Martio, indictione v. VI. Ejusdem novella constitutio , quam dictasit Theo- philus patricius et quastor. De aportulis, de aperiendis testamentis, el de eo, quod. certus, ac DB definitus consuetudinum modus esse debeat. Quandoquidem consuetudinis, ususque auctoritas ' im tantum non valet, ut aut rationem, aut legem vincere possit ; idcirco avaram, et superfluam om- nem exactionem, licet ex longa consuetudine obti- uueri!, certo, ac defiuito modo corrigentes, sic con- stituimus, ' 1. Ut judices provinciales in qualibet auri libra non ultra solidos tres accipiant, nimirum ab iis, qui locupletes sunt. (olim. enim, qui dicti sunt pe- dauei judices, solidos duos in exordio litis, rur»us- que duos solidos in fine ejusdem, prater stipendia publica, ab utraque parte acceperunt) ; quos quidem tres solidos percipient pro suis necessitatibus , suorumque liominum, sed et eorum, qui ex officio subserviunt ipsis, utpote qui nibil aliud peculiariter pro rebus judicatis exigere possunt. Nunquain au- tem supra centum libras sportularum nomiue exi- gatup, licet bon», qua petuntur, centum libras ex- cedant; eo excepto, quod cibariorum, et itineris nomine, dum peregre abest, exsecutor impendit. Rustica vero plebs, aliique pauperes, sive adversus $e.psos agant eorum nomine, quie communiter ad ipsos spectant, sive privatim singuli contra singulos, aut adversus homines potentiores et locupletes ; de libra qualibet, pro solidis tribus, unum modo pra- stent. Quo! si causa nullam juris ambiguitatem et controversiam liabuit, neque res digna lite fuit, sed forte contemptus improbus jus dicentis, vel przeda, vel rapina, vel quid ejusmodi fuit adinissum ; au- etores horum facinorum, siquidem illustres sunt, pro iis, qux in judicium sunt deducta, de qualibet lbra statutos tres solidos praestent; humiliores vero, singuli solidum unum ; praterquam quod, et statutam legibus pecuniariam, vel corporalem po- »am exsolvent, Itidem ab eis, et usur, sivc fru- cius, in quibus licet, exigantur, Possessione autem in solutum data, si quidem ratione pauperum nihil ; (8*) Ex his manifestum est a Coustantino abroga- tum esse Justiniani el pra:decessorum constitutio- nes, quibus permissum erat pedaneis judicibus, ya- padiixacsatc sive διαιτηταῖς sive διαιτηταϊΐς xÀnpu- τιμήματος, ὁπόσον ἕτερος δίδωσιν, ἣ μᾶλλον ὁπ- 6300 διατιμᾶται, εἴπερ τοῦτο οἱ ἐξωνούμενοι πένητες ἐπιλέξωνται. Τούτων οὕτως παρὰ τῆς βασιλείας ἡμῶν δογµατι- σθέντων xal νοµοθετηθέντων, χελεύομέν σοι ὑπανα- γνῶναι πᾶσι τοῖς Ev. τῷ θέµατι thy τοιαύτην ἡμῶν ἐχφώνησιν καὶ νοµοθεσίαν, ἀπό τε δυνατῶν προσ- ώπων καὶ ἕως ἑσχάτου καὶ τελευταίου’ xaX χατὰ τὴ» ταύτης περιοχὴν xal δύναμιν καὶ ἑξετάζειν xal διοιχεῖν περὶ τῶν πτωγῶν χαὶ τῶν δυνατῶν. α”. Νεαρὰ νοµοθεσία τοῦ αὐτοῦ, dv ὑπηγόρευσε θεόφιΊος πατρίκιος καὶ κοιαίστωρ περὶ ἐχταγια- tux, καὶ περὶ ἀνοίξεως διαθηκων., καὶ περὶ τοῦ ὡρισμένον εἶναι τὸ µέτρον τῶν συνηθειών ἐν παντὶ διχαστηρἰφῳ. Ἐπειδὴ τῆς συνηθείας xaX τῆς χρήσεως ἡ αὐθεντία ουχ ἐπὶ τοσοῦτον ἰσχύει, ὡς καὶ τὸν λογισμὸν xat τὸν νόµον ὑπερνιχᾷν, διὰ τοῦτο πᾶσαν ἅπληστον πε» ρισσοπραξίαν, xüv ix μαχρᾶς συνηθείας ἑχράτη- σεν, ὡρισμένῳ µέτρψ συστείλαντες, οὕτω διατυ» ποῦμεν. a' Ὥστε τοὺς θεματικοὺς δικαστὰς ἐφ᾽ ἑχάστῃ τοῦ χρυσίου ἀίτρᾳ μὴ περαιτέρω τριῶν νομισμάτων λαµ- θἀάνειν, δηλονότι ἐπὶ τῶν εὐπορούντων (καὶ τὸ παλαιὲν γὰρ οἱ χαλούμενοι (8᾽) διαιτηταὶ ἀνὰ δύο νομίσματα ἐν ἀρχῇ τῆς δίχης xal ἀνὰ δύο ἐν τῷ τέλει ἐξ ἑχατέ- ρου µέρους, ἐλάμθανον, ἔξωθεν τῶν ἐκ τοῦ δημοσίου αιτήσεων), ἄτινα τρία νομίσματα ἔξουσιν ὑπὲρ ἰδίας χρείας καὶ τῶν ἰδίων ἀνθρώπων, ἀλλὰ χαὶ τῶν ἀπὸ τῆς τάξεως ὑπηρετουμένων αὐτοῖς, ὡς μηδὲν ἕτερον δυναµένων ἰἱδιαξόντως Ex. τῶν δικαζοµένων ΄προσ: απαιτεῖν * µηδέποτε δὲ ὑπὲρ τὰ p' νομίσματα λόγῳ ἑχταγῆς ἀπαιτεῖσθαι, x3v ὑπερθαίνει τὰς ρ’ λίτρας τὰ ἀπαιτούμενα, εἰ μὴ xa0' ὅσον ὑπὲρ τροφῆς xal ὁδοιπορίας ἐπιξενούμενος ὁ ἐχθιδαστὴς ἐδαπάνησε. Τὸ δὲ ἀγροικιχὸν πλῆθος xal οἱ λοιποὶ πένητες, εἴτε xav! ἀλλήλων ἐνάγουσιν ὑπὲρ τῶν χοινῇ δια- φερόντων αὐτοῖς f| xaX ἰδίᾳ ἔχαστος xa0' ἑτέρου, 1) χατὰ τῶν δυνατωτέρων xal εὑπόρων ἀνθρώπων, χαθ᾽ ἑχάστην λίτραν ἀντὶ τριῶν ἓν μόνον παρεχέ- τωσαν νόμισμα. Ei δὲ µηδεµίαν εἶχε νομιχὴν ἁμ- φιθολίαν fj δίχη, μηδὲ τὸ πρᾶγμα δίχης ἄξιον ἦν, ἀλλά τυχὸν ἀναίσχυντος ἀναρχία Ἡ mpaiba 1?) áp. παγὴ ἢ τι τῶν τοιούτων ἐπράχθη, αὑτοὶ οἱ ταῦτα διαπραξάµενοι, εἴπερ εἰσὶ τῶν ἑμφανεστέρων, ὑπὲρ τῶν δικαιωθέντων παρεχέτωσαν τὰ bg' ἑκάστῃ λίτρᾳ ὠρισμένα τρἰα νομίσματα * εὐτελέστεροι δὲ ὄντες, ἀνὰ νόμισμα Ev, πρὸς τῷ καὶ τὴν ἀπὸ τῶν νόμων χρηματιχὴν ποινὴν ἡ σωματιχὴν ἐχτιννύναι. "Eni νομῇ δὰ γενομένης τῆς ἀποδόσεως, εἰ μὲν πρὸς πένητα-, οὐδέν' εἰ δὲ πρὸς ἐμφανεστέρους, Emi τῇ λίτρα τὸ Άμισν τοῦ νομίσματος. ἩἨνίχα δὲ πρ;- τοῖς, διχαστικῶν ἕνεχεν.... duos quiaem aureos iu contestatione litis et duos in fine negotii ab utraque arte accipere. Justiniani verba exstant! in c. 9 ον. 99. ZaAcu. 4 LiNCENTBAL. 911 NOVELL/£ CONSTITUTIONES. 9:8 πἐτῶς τοῦ ἀντιδίκου ἀποληφθέντος ἐπὶ νομῇ πεµ- À sin illustrium, de libra dimidius solidus prxstetur. φθῇ τὸ ἕτερον µέρος, οὐδὲ ὅλως χρη πρὸ mipato; τῆς δίχης ἁποχατάστασιν γίνεσθαι, οὐδὲ τῖδε xà- κεῖσε τὰ πράγματα µεταφερόµενα διαφθείρεσθαι ἀπὸ τῆς ἐναλλαγῆς τῶν προσώπων ἢ τῆς θατέρου τούτων ἐπιθουλῆς, τυχὸν δνσμενῶς πρὸς τὸν ἀντίδι« xov ἔχοντος 1j xal συνειδότος μἡ xaA0; ἁγωνίζεσθαι. Λὗται δὲ αἱ συνήθειαι κατὰ τὶν προχειμένην διά- στιξιν xa ἐπὶ τῶν ὑπηρετουμένων ἀπαιτητῶν τοι ἐχδιθαστῶν ἅπασι τοῖς πολιτικοῖς διχασταῖἷς ἕἔστω- σαν, xal μηδὲν περα,τέρω' τούτοις γὰρ ἀναγχαῖόν ἐστι, μὴ µόνον καθαραῖς ταῖς χερσὶν ἄρχειν, ἀλλά xai τοὺς ὑπουργοῦντας ἔχειν παντὸς αἰσχροῦ λήμ- µατος ἀνωτέρυυς. Περὶ δὲ τῶν ὑπουργούντων ἐν ταῖς γραφαῖς τοῖς ἔξω διχάζουσιν 7| xai τοῖς ἐνταῦθα δικαστηρίοις, αὐτοτελοῦς ἀπολνομένης κρίσεως, ἐπὶ μὲν τῶν εὐτελεστέρων ὑποθέσεων ἄχρι λίτρας μιᾶς 7] καὶ ἐπέχεινα μέχρις ἑνὺς νοµί- σµατος δίδοσθαι ἑλάττονος δὲ οὔσης, ὑφαιρεῖν πρὸς ἀναλοχίαν kx τοῦ νομίσματος - ὥσπερ αὐξάνειν πάλιν ἐπὶ τῶν ὑπερθαινουσῶν τὰς τρεῖς λίτρας δικῶν ἄχρι δύο ἢ χαὶ τριῶν νομισμάτων *. µηδέποτε δὲ ἀπὸ πενῄτων πολιτικῶν, ἡ ἀγροιτιχῶν μηδὲ μµεγίστης οὔὕσης τῆς ὑποθέσεως, ΥραφΏῆς χάριν πλέον παρ- ἐχεσθαι τοῦ νομίσματος. Ἐπὶ δὲ ταῖς ἀπολυομέναις Φῄφοις χατὰ χέλευσιν πρὸς τοὺς ἔξω διχάξοντας τὸ δωδέχατον. πολλάκις δὲ xal µέχρι ἕχτου διδόναι τοὺς εὐπορωτέρους * τοὺς δὲ ἀπόρους πρὸς τὸ ἀναλογοῦν τῆς Υραφῆς καὶ τοῦ πράγματος, περὶ οὗ ἡ ψῆφης προθαῖνει, ἔσθ᾽ ὅτε καὶ πλέον τοῦ νομίσματος μετὰ Si cum adversarius contumaciter judicium descruis- set, pars altera fuerit in possessionem missa ; nul'o modo ante litem finitam restitutio fiat ; neque res ab una parte ad alteram translate corrumpantur mutatione hominum, vel forte insidiatione horum alterutrius, male erga adversarium affecti , οἱ conscii de non recta litigandi ratione. Ex:dcm vero consuetudines secundum propositam distinctioneni omnibus judicibus urbanis, sive civilibus sunto, ra- tione exactorum, sive exsecutorum, qui subser- viunt, et. nihil amplius. Hos enim non solum puris manibus magistratum exercere, verum etiam appae ritores, qui turpia lucra contemnant, habere opor- tet. lis autem, qui judicibus extraneis, aut tribu- B nalibus urbanis, in scripturis serviunt, si definitiva sententia promulgetur, ad unum usque soliduin sportulie dentur, in causis quidem tenuioribus, qu;e ad onam usque libram, et paulo amplius se porti- gunt. Sin minor est summa, pro raia de solido de- traetio fiat; sicuti rursus adjectio facienda , in causis tres libras excedentibus, ad duos, aut tres usque solidos. Nunquam a municipibus, et rusticis, qui pauperes sunt, ne si quidem maxima causa sit, scriplur:e nomine plus uno solido prestetur. In senteutiis, quas jussu principis ad judices extraueos remittuntur, locupletiores quidem decumam, spe- numero sextam quoque partem prostant; inopes autem, pro ratione inventarii, et ipsius rei, de qua sententia fertur. Nonnunquam et plus uno solido διαγνώσεως τοῦ διχάζοντος, Ei δέ Ys παρόντων Q datur, interveniente coguitione judicis. Si vero &ugccí£puy τῶν μερῶν ἀπὸ χρίσεως ἔγγραφος ἀπό- φασις ἀπολυθῇ, τῷ μέλλοντι δικάζειν ἐπὶ τοῦ τόπου, εὔὐπύρου δηλαδη περιουσίας ὑποδειχνυμένης, ὄννα- «ὺν χατὰ διάγνωσιν xal ἕως δυοῖν νομισμάτων ἀἆνα- θιδθάξεσθαι τὸ υἰσθωμα. 9'. ᾿Επειδὴ δὲ αἱ διαθῆχαι παρὰ τῷ χοιαίστωρι ἀνοίγονται, τοῖς ὑπουργοῦσιν ἐν τῇ ἀνοίξει χαγγελ- λαρίοις ἐπί τε τῇ συναγωγῇ τῶν μαρτύρων xal τῶν RE ἁδιαθέτου κληρονόμων fi καὶ λεγαταρίων καὶ τῶν δι ἑτέρας χρείας ὀφειλύντων παρἰστασθαι παρέχειν νόμισμα ἓν, τῷ δὲ πρώτῳ καγγελλαρἰῳ ἕτερον νόμι- αμα £v, καὶ τοῖς δυσὶ νοταρίοις ávà ἥμισυ του νοµί- σµατος. Ελάττονσς δὲ τῶν δύο λιτρῶν ἀριθμουμένης ambabus paribus presentibus, ex deliberatione ju- diciaria, sententia in scriptis remissa fuerit ad illum, qui jus dicturus est in re praesenti; si locu- ples esse patrimonium pareat, potest interveniente judicis coguitione salarium quoque ad duos usque solidos augeri. 9. Quoniam testamenta apud quzstorem aperiun - tur, in eoruin apertione cancellariis suas exhiben- tibus operas, tam colligendis testibus, οἱ haeredibus, ab intestato succedentibus, aut etiam legatariis, quam cateris, qui ob alias causas adesse debent, solidus unus przstabitur ; primo autem cancellario, unus item solidus, et duobus notariis, dimidius so- lidus. Quod si patrimonii summa minor sit duabus τῆς ὑποστάσεως, ὑπεξαιρουμένης μέντοι τῆς τιμῆς D libris, excepto tamen pretio mancipiorun , qua τῶν ἴσως ἑλευθερουμένων, πᾶσι τούτοις παρἐχεσθχι νόμισμα Ev . Ἐὰν δὲ τὰ ἐχατὸν νομίσματα µόνον ἆπο- συνάγ»ται, μηδὲν δίδοσθαι. Διὰ δὴ ταῦτα, κάν ὑπὲρ τὰς τρεῖς λίτρας ἔχει τὰ τῆς περιουσίας, ὧσι δὲ τὰ κληρονομοῦντα πρόσωπα ἀτελοὺς ἡλ.κίας, ἢ xoi χήρα µήτηρ ἡ μάμμη συγχληρονομοῦσα, ὅσοι τοῦ» των ἔλαττον ἐχατὸν νομισμάτων ἐκ τοῦ χλίρου ἁποφέρονται, μηδὲν αὐτοὺς σνντελεῖν εἰς τὴν τε- τυπωµένην συνήθειαν, ἁλλ᾽ Ex τῆς ἀλλαχοῦ έπου- δήποτε ἀφοριαθείσης περιουσίας ὑπὲρ τὰ ἑκατὺν νομίσματα συναγοµένης τὸ προδιορισθὲν mo3)v àva- λόγως xatà thv προγεγραμμένην ὑποτύπωσιν κα- ταδάλλεσθαι. 'O δὲ περισσότερον τῶν διωρισµένων λόγῳ ἐχθιδαστικῶν ἀπαιτῶν, τὸ τριπλοῦν ἁποδώσει. forte manumittuntur; omnibus hisce solidus unus prastabitur. Si vero. centum. duntaxat. solidorum summa cogitur, nihil detur. Quapropter etiamsi patrimonium supra tres libras contineat, ac heredes aetatis necdum adultze sint, et mater vidua, vel avia, simul liereditatem adeant ; quicunque horum miuus centum solidis ex lhxreditate perceperunt, ii iitiil . sancita. consuetudinis nomine conferant; sed cx destinatis alio bonis, quocunque tandem id fuerit; αὐ summam solidorum centum superant, quati» t4$ illa prius definita, pro rata parte, secunduni formam antea. descriptam, solvetur. Quod si quis amplius, quam statutum est, sportularum nomine exigat, triplum solvet. * v 5,9 3. Quoniam scriba non est vere judex, sed or- A dine tam provincialibus judicibus, quam ipsis etiam rescriptoribus inferior, ac propemodum omnis mi- norum cura, periculumque de rebus eorum, ad ip- sumex lata culpa spectat; oporlet eum quoque cum officialibus suis, in causis absolutis, et ad finem perductis, sive in divisionibus, et petitioni- bus, consiniliter in singulas libras solidos binos accipere ; nisi forle minus centum solidis, quem- adimnodum antea diximus, in bonis, et patrimonio quis habeat. Nam dehis omnino nec hunc, nec alium quemquam, quidquam accipere debere sta- tuimus, siculi nec ex invenlariis. Nam ea carere sa- lario debent, nisi forte locuples sit patrimonium. Tunc enim prorata portione tam ipsius scribe, quam officialium ei ministrantium, modicum quod- B dam salarium acquirent. 4. Ne quis judicum civilium quidquam, quocun- que titulo, vel occasione capiat, sed mauus puras habeat, et aurum omue contempat. b. lusuper et hoc constituere nobis antiquas leges sequentibus visum est, uL reus in judicium aliter non trahatur, quam si promiserit actor, se perse- cuturum litem institutau per se, vel per legitianum procuratorem. Quod si deinde probatum fuerit, in- juste litem ab co motam ; impensarum, sumptuvuu- quo nomine decimam partem. quantitatis iu lite eomprehensx victori praestabit. Si autem actor pauper exsistens, deprehen/latur injustam litem per CONSTANTINI PORPHYROGENITI 520 Y'. Ἐπειδὴ δὲ ὁ σχρίθας οὖκ ἔστι τέλειος ὅ:κα- στὴς, ἀλλὰ xal τῶν θεματικῶν χαὶ αὐτῶν τῶν ἀν- «τιγραφέων ὑποθέδηχε, σχεδὺν δὲ dj πᾶσα φροντς τῶν ἀφηλίχων χαὶ ὁ περὶ τῶν πραγμάτων αὐτῶν κίνδυνος ix μεγάλης ἀμελείας εἰς αὐτὸν ἀφορᾶ, δ:' χαὶ αὐτὸν μετὰ τῶν ὑπηρετουμένων αὐτῷ ἓν ταῖς αὑτοτελέσι καὶ ἀπηρτισμέναις ὑποθέσεσιν ἤτοι µε- ρισμοῖς καὶ ἁπαιτήσεσι χαθ) ἑκάστην λίτραν ὁμοίως ἀνὰ δύο νομίσματα λαμόθάνειν, εἰ μὴ ἄρα ἐπ) ἔλατ- τον τῶν ἑχατὸν νομισμάτων, χαθ᾽ ὃν προειρήχαμεν τρόπον, ἔχει τὰ τῆς περιουσίας. Ἐκ τούτων γὰρ παντελῶς οὐδὲ αὐτὸν οὐδὲ ἕτερόν τινα λαμδάνειν ὀρίζομεν. "Ὥσπερ οὐδὲ ἓν ταῖς ἀπογραφαῖς * ἅμι- σθοι γὰρ xal αὗται ὀφείλουσιν εἶναι, el μὴ ἄρα εὖ- πορία ἐστι. Τηνικαῦτα γὰρ δεῖ πρὸς ἀναλογίαν τοῦ γραφέως xai τῶν ὑπηρετούντων ταξεωτῶν μέτριόν τινα πορίζεσθαι τὸν µισθόν. 0. Μηδένα τῶν πολ.τικῶν δικαστῶν μηδὲ ὑπὲρ αἱασδήποτε ἀρυρμῆς τι λαμθδάνειν, ἀλλὰ χαθαρὰς ἔχειν τὰς χεῖρας χαὶ παντὸς χρυσίου ὑπερφρονεῖν. ε’. "Ett δὲ χαὶ τοῦτο τοῖς ἀρχαίοις νόµοις ἆχο- λουνοῦντες διατυπῶσαι σνυνείδοµεν, ὥστε μὴ ἄλλως τὸν ἑναγόμενον εἰς διχαατήριον ἕλχεαθαι, εἰ μὴ ὁμολογήσει ὁ ἑνάγων, ὅτι προσεδρεύει τῇ χινουµένῃ δίχῃ δι᾽ ἑαντοῦ f] διὰ νομίμου ἑντολέως, χαὶ εἰ μετὰ ταῦτα δειχθῇ ἁδίχως τὴν δίχην χινῄσας, ὀνόματι ἀναλωμάτων 7] δαπανηµάτων δέχατον µέρος τῆς iv τῇ δίχῃ ποσότητος παρέχει τῷ διχαιουμένῳφ. El. δὲ ἄπορος ὢν ὁ ἑνάγων εὑρίσχεται χατὰ συχοφαντίαν calumniam exercuisse ; nullum quidem sportula- ϱ ἆδ.χον δίκην ἀγωνιζόμενος, μηδὲν μὲν αὐτὸν ζη- rum, vel impensarum ratioue damnum sentiet ; sed majori poene, nimirum corporali subjicietur. Nain verbera graviora sunt, quam condemnatio pecu- niaria. Si semmel actor mota lite, postea. moram in perse.uenda causa faciat, et ne quidein intra tres menées comparaverit, judex alterius anni diem ei priestituat. Verum si ne ita quidem semet exhibue- ril, nec alium suo loco miserit, qui rem persequi debeat; facultas esto judici etiam ipso absente partis ejus, αυ coavenitur, allegationes secundum leges examinandi, et veritate diligenter indagata, legitimara sententiain. ferendi. Eadem et in reo si- militer valeant, si post litis contestationem abfuerit, et coucesse dilationes exspiraverint, ac ne sic µιοῦσθαι λόγῳ συνηθειῶν c] ἀναλωμάτων, µείνονι δὲ τιµωρίᾳ διὰ τῶν εἰς σῶμα πληγῶν κχαθυποθἀλ- λεσθαι ' xal γὰρ αἱ πληγαὶ µείζους clot τῆς χρι» ματικῆς χαταδίχης. El δὲ ἅπαξ χινήσας 6 ἑνάγων ὕστερον ὑπερτίθεται ἐκτξελθεῖν τοῦ πράγματος, xai μηδὲ ἁἑντὸς µτριῶν µμηνῶν παραγέντται, δίδοσθαι αὐτῷ ἑτέρου ἐνιανυτοῦ προθεσµίαν. ἸἘΕὰν δὲ μηδὲ οὕτως ἑαυτὸν ἑἐμφανίσῃ, μηδὲ ἕτερον ἀντ' αὐτοῦ πέµψῃ τὸν ὀφείλοντα τῷ πράγματι ἔπεξελ- θεῖν, ἄδειαν εἶναι τῷ διχαστῇ, χαὶ ἁπόντος αὐτοῦ τὰς τοῦ ἐἑναγομένου µέρους διχαιολογίας χατὰ τοὺς νόμους ἑἐξετάζειν, χαὶ τῆς ἀληθείας ἀχριθδῶς ζητου- µένης νόμιμον προφέρειν τὴν φῆφον. Ταῦτα δὲ ὁμοίως Χχρατεῖν xal ἐπὶ τοῦ ἑναγομένου, εἴπερ quidem comparere vel per se, vel per alium velit, D μετὰ προχάταρξιν ἀπολειφθῇ xat αἱ δεδοµέναι προ- Si igilur, ut dicium est, alterutra partium post litis contestationem abfuerit, nec intra tres menses redierit, interiin. parti nou deserenti, res possi- denda (tradatur. Post annum vero, probationes ctiam una duntaxat parte praesente ab eo productze, qui se judicio stitit, admittantur, et legitima, justa- que sententia liti finis imponatur. VH. Novella constitutio ejusdem. de. militaribus. fundis: quam dictavit Theodorus putricius et questor De- capoleos. (Anno 945-959.) Quale quiddam in corpore caput, tale quid est Pd θεσµίαι παρέλθωσι, χαὶ οὐδὲ οὕτως ἀἁπαντῆσαι 1) δι ἑαυτοῦ f| δι ἑτέρου βούλοιτο. Προπετῶς οὖν, à; εἴρηται, θατέρου τῶν μερῶν ἀπολειφθέντος μετὰ προχάταρξιν, xaX μὴ ἑἐντὸς τριῶν μηνῶν ὑποστρέ- Φοντος, τὴν ἁποχατάστασιν τέως τῷ προσεδρεύοντι μέρει γίνεσθαι ἐπὶ νομῇ ' μετὰ δὲ τὸν ἐνιαντὸν xai τὰς ἀποδείξεις προδαΐνειν μονομερῶς παρὰ τοῦ προσχαρτεροῦντος, xai vopípup δικαίῳ τῆν δίκην διευλυτοῦσθαι. Z. Νεαρὰ νομοθεσία τοῦ αὐτοῦ περὶ τῶν στρατιωτῶ», fj» ὑπηγόρευσε Θεόδωρος xacpíxioc καὶ κοιαί- σζωρ ὁ Δεχαπο.ίτης. "Daztp tv σώματι κεφα)ὴ, οὕτως ἐν πολιτείᾳ 581 NOVELLJE CONSTITUTIONES. 982 στράτευμα, ὧν οὕτως 1] ἑτέρως ἑχόντων ἀνάγχη xal A exercitus in republica. Quz duo si recte, vel secius τὸ πᾶν συμµεξταθάλλεσθαι, χαὶ ὃς μὴ ταῦτα vmb πυλλὴν τίθεται πρόνοιαν, περὶ τὴν οἰκείαν σφάλ- λεται σωτηρίαν, εἴπερ οἰχείαν οἴεσθαι χρἠ τὸ χοινόν. Καὶ ἐπειδῃ τῷ χρόνῳ τὰ τῶν στρατιωτῶν ᾽ἁῤῥωστήσαντα, ὅθεν αὐτοῖς καὶ ἡ τοῦ εἶναι καὶ (fv πρησῆν ἀφορμὴ, πρὸς τὸ χαλεπὠτερὸν ἐναπέχλινον, ἢ £x θεοῦ βασιλεία ἡμῶν πρὸς τὸ εὐεχκτοῦν xal ἆμει- νότερον ταῦτα µετήνέγχε, xotvhv τῷ παντὶ χαρισα: µένη τὴν λυσιτέλειαν, a'. θεσπίζοµεν τοΐνυν αὐτὸ Oh τοῦτο, ὅπερ fj αυνήθεια ἀγράφως πρώην ἐχύρωσε, μὴ ἐξεῖναι τοῖς στρατιώταις τὰ ἐξ ὧν αἱ στρατεῖαι ὑπηρετοῦνται χτήµατα διαπωλεῖν, συντηρεῖσθαι δὲ εἰς ἑχάστην στρατείαν, ἱππέων μὲν ἀχίνητον κτῆσιν δ’ λιτρῶν Ὀπχρξιν' οἷς ἀριθμεῖΐσθαι κελεύομεν xal τοὺς ἐπὶ τὸν στόλον ἁποτεταγμένους πλωῖμους τοῦ τε Αἰγαίου πελάγους xai τῆς Σάμου xal τῶν Κιθυῤῥαιωτῶν' αὐτόστολοι yàp xal οὗτοι xal αὐτερέται βαρείας μετιᾶσι τὰς ὑππρεσίας. Toi; δὲ τὰ βασιλικὰ πλώϊῖμα ἐπὶ ῥόγαις ὑπηρετουμένοις xaX τοῖς λοιποῖς πλωῖ- pot Ίδη νῦν ἐχράτησεν Ex συνηθείας δύο λιτρῶν εἰς ἑχάστην στρατείαν ἀχίνητον διασώξεσθαι κτῆ- et, ὃ xdi ἡμῖν ἀρχούντως ἔχειν δοχεῖ. El μὲν οὖν ἐν τοσαύτῃ ἀχινήτῳ κχτήσει εἶεν οἱ ἐν ἑκατέραις στρα- τείαις χατειλεγμένοι, xat σώνοιεν ταύὺττν αυντη- ροῦντες ἀνεχποίητον, xal παραπέµποιεν εἰς τοὺς φυσιχοὺς χληρονόμους χαθ᾽ ὃν ἂν βούλοιντο νόµιμον /Τόρμα sint: necesse est cum eis mutari orna. Atque his qui magua cura non prospicit, de salute sua periclitatur : si modo suum exsistimare debet, quod publicum est. Et quoniam paulatim res mili- tuin laborantes, una scilicet ipsis et exsistendi οἱ victitandi suppetebat opportunitas, in deterioreu! ac difliciliorem conditionem deflexerunt : constituta divinitus majestas nostra ad statum hac recte com- paratum et meliorem, publico ipsam rempublicam .commodo afficiens, (traduxit. B τρόπον, μετὰ τοῦ οἰχείου pÉvtowye βάρους, εἶτε σ χατιόντες εἷεν πρὸς οὓς παραπέμπονται, εἶτε ἀνιόν- τες, εἴτε Ex πλαγίου, εἴτε ἓξ ἁδιαθέτου ἰσοχληρία τισὶν ἁρμόσει, οἴτε ἀπὸ διαθήχης ἐξ ἀνίσων μερῶν εἰχότως χλιθεῖεν, Ὑνήσιοι fj φυσιχκοὶ 3j ἑἐξωτικοὶ παγανοὶ χληρονόµοι (τοὺς ἀξιωματικοὺς γὰρ παντὶ τρόπῳ ἀποχλείομεν πρὸς τὰς τοιαύτας διαδοχὰς), καὶ χατὰ ἀναλογίαν τοῦ χέρδους τῆς χΧληρονομίας ἔπεσθαι ὁρικόμεθα χαὶ τὸ βάρος τῆς συντελείας. Κινητην δὲ οὗ περ,εργαζόμεθα ὕπαρξιν, ἀλλ ἐν ἐς. υσία αὕτη χείσεται τοῦ χεκτηµένου, εἰ μήπού χατὰ πολὺ d ἀκίνητος ἑλαττοῦται ' δἐον γὰρ τότε ἀνδρὸς ἀγαθοῦ δοχιµασἰᾳ τὸ ἑλλιπὲς τῆς ἀχινῆτου ix τῶν χινητῶν ἀναπληροῦσθαι. Ei δὲ Ev περιουσἰᾳ πολλῶν ἀχινήτων ὁ στρλτιώτης χαθεστἠκοι, ὥστε 1. Sancimus igitur id, quod ipsa consuetudo jamdudum citra scripturam confirmavit, ne mili- libus ea predia, de quibus militize functiones exhi- bentur, distrahere liceat; sed ad quamlibet mili- tiam, equitum quidem possessio in rebus soli con- slituta, ejusmodi conservetur, ut quatuor libras zquet. Quibus annumerari jubemus et classiarios, ad classem ordinatos, tam /Egzi maris, quam Sawi, et Cibyrrhzotarum. Nam cum bi ei personaliter adesse classi, el remiges ipsimel esse cogantur : functiones sane quam graves obeunt. At in iis, qui stipendiis acceptis, operas imperatoriis classibus exhibent, et in classiariis czeteris, ex cousuetudine jampridem obtinuit, utin singulas functiones mi- litares servetur in rebus soli constituta. duaram li- lrarum possessio, quod nobis etiam satis esse vid.- tur. Quantum sane in rebus soli si possideant, qui a'lerutram harum militiam obeunt, idque sibi ser- vent citra ullam alienationem, et ad lieredes natu- rales transmittant, quocunque modo legitimo volue- rin!, cum onere tamen suo; sive liberi ac descetie dénies sint, ad quos 1ransmittunt, sive parentes et ascendentes sive ex transverso; sive ab intestato quibusdam portiones zequales competant, sive for- tassis ab inzqualibus portionibus ex testamento vocentur, sui, vel naturales, vel extranei paganici hzredes : (nam in dignitate constitutos omni modo ab hujusmodi successionibus excludimus) ut pro rata lucri, ex hereditate provenientis, etiam fun- ctionis onus sequatur. De bonis autem mobilibus nihil curiose statuimus, sed erunt Ίο in potestate possidentis : nisi forte accidat, ut rerum soli magna facta sit imminutio, Tunc enim arbitrio viri boni κατὰ πολὺ τὴν διχαίαν ὑπερδαίνειν ποσότητα, εἰ D quod in rebus soli consiitut:e possessioui dee.t, de μὲν ἅπαντα ἓν τοῖς στρατιωτιχοῖς χώδιξιν ἀπογρά- φονται, ut δύνασθαι μήτε ταῦτα μήτε Ex τούτων τὸν στρατιώτην διαπωλεῖν, xàv µείκονος εἶεν ἡδιωμένα τιμῆς τὰ περιλιμπανόμενα ' μᾶλλον δὲ μὴ δύνασθαί τινα Ex τούτων ἁἀγοράζειν, xal µάλιστα περίθλεπτον 7| ἀξιωματικὸν f) µητροπολίτην T] ἐπίσχοπον f] µονα- ατήριον f) ἕτερον τὸν οἰονδήποτε εὐαγὴη olxov ijj δυνάστην μέχρι σχολαρίου, εἱδότας, ὡς οὺκ ἔσται αὐτοῖς περὶ τῶν τιµηµάτων ἀγωγὴ, ἀλλ οὐδὲ ὁ περὶ τῶν δαπανηµάτων λόγος, κἂν εἰ τύχοιεν πολλὰ xat- αναλωχότες εἰς φιλοπονίαν τῶν ἠγορασμένων λάψονται μέν-ο:γε τὰς ὕλας αὐτῶν, μετὰ τοῦ μὴ βλάνα: τὴν προτέραν χα-άστασι». EL 6 οὐ πάντα ἁπογειραμµένα εἰσὶν, ἀλλ) ἔχει εἰκότως ὁ στρατιώτης χτῖµα ἰδ.ιοπξ- mobilibus supplendum erit. Sin autem multis soli rebus abundet miles, ita ut longe justam quoantit«- lem excedant : siquidem omnia descripta sunt [η codicibus inilitaribus, neque poterit hzc, neque de his quidquam distrahere miles, quantumvis inulto majoris sestimentur qua supersunt. Vel po- tius nemo quidquam horum emere poterit, prasser- tim spectabilis, aut in diguitate constitutus, aut metropolitanus, aut episcopus, vel monasterium, vel alia quaecunque religiosa domus, vel potens, ad sclholarem usque : scituri 66 nullam de pretiis actionem habituros. Quin nec impensarum Bhabebi- tur ratio, quamvis in excolendas res emptas μια - expenderint, Materias tamen suas ita recipient, ot 383 CONSTANTINI PORPHYROOENITI 184 statum priorem non kedant. Quod si omnia descrl- A ῥρισ’ cov, καὶ τῇ στραξείᾳ ἀκαταδούλωτον, ἐξουσίαν pts non sunt, sed forte possessionem miles seorsum suis inclusam terminis habe!, nec ulli militi: servi- tuti obnox am : facultatem liabeat ejus alienande, quocunque modo volet: tantum ut descripta in - rebus soli possessio ejus ad exhibendam funciio- nem militarem sufficiat. Quippe si qvid desit, coge- tur is, qui a. milite predium ex aliqua causa nactus est, quod deficit per illas ipsas res soli sup- plere. Sin res soli, quas miles possidet, prorsus descrip:e non sunt : qua» magis fertiles sunt, ad quatuor usque libras tacite sint obligatze. Quo qui- dem ilke privilegio ex providentia nostra munit suut. Eorum autem, qua reliqua sunt, permissa sil eis alienatio. Ac si quidem usuvenerit, ut unus fertiliora prius emat, alius miuus utilia posterius ; el ex privilegio jam exposito, fertiliora fuerint evi- cta : jura prioritatis adversus posteriorem anterior habeat. Quod si possessioues in rebus soli plures et pretiosas admodum habentes, eam quis descripta fuit, slienaverint ; posteaque ut descriptam evincere voluerint : evictionis subsidium cis damus, et ut aliis cx pessessionibus emptori satisfiat, cum scilicet ul.ra quatuor quidem libras equites, classiarii vero ultra duas in bonis babent. Quod si pertem fun- ctionis militaris aliquis exbibet, pro rata partis ejus etiam de eo, quod in bonis habere debet, sta- tuendam erit. Non/aliter autem dominium praio- ruin míitarium iis acquiratur, qui ea quocunque titulo possident ; nisi annorum quadraginta tempus attestatione nulla interveniente effluxerit. Propeino- dum eniin inale fidei possessoribus hos olim quo- que consuetudo nuinerabat : nisi quod ex coutractu possidentes, nullum fructuum damnum sentiebant : male vero fidei possessores, et fructus et reditus, et omne detrimentum solvebant : id. quod nobis quoque placet. Milites vero existimandos statuimus, non eos modo qui sacris 1nilitum legionibus sunt » devoti : sed et hos, qui ex injuria quadam fortuuz inopes facti, per edictum immunitatem consecuti sunt : quos iisdem cum illis cui privilegiis equum ceneenius, non concedentes, ut vel ab ipsismet ea distralaptur, de quibus functiones militares exhi- bentur; multo minus a fisco. Nam si vere proprie- que dominis interminantur ob id, quod expedit pu- blice : quinam fisco distrahere permittemnus : et non scriptam illam veterem iniquitatem, legis obti- nere vjgen cescedemus? quam quidem ubique ter- . rarum et: pulsa oportuit, ut qux maxime belinins sit et immanissima. Nam equidem arbitror. ijobioi hanc introduxerunt, eamdem cuim ursis baturàm reipublice tribuisse. Quippe vulgo perhí- betur, solas ex feris ursas fame pressas digitos suos ἐχέτω ᾧ 5h βούλοιτο τρόπῳ τοῦτο ἐκποιεῖν, iv. ᾧ µέντοιχε dj ἀπογεγραμμένη ἀκίνητος χτῆσις αὐτοῦ ἱχανή ἐστιν ὑπηρετεῖσθαι τῇ στρατείᾳ’ εἰ γὰρ ἅπο- λείπεται, ἀνάγχην ἕξει ὁ παρὰ τοῦ στρλτιώτ.υ λαθὼν Éx τινος αἰτίας τὸ χτηµα, τὸ ἑλλιπὲς δι &xt- νήτων ἀναπληρῶσαι. Ei ὃ οὐδόλως ἀπογεγραμμένα εἰσὶ τὰ τοῦ στρατιώτου ἀχίνητα, τὰ εὐχρηστότερα σιωπηρῶς ὑποχείσθωσαν ἕως δ’ λιτρῶν, xaX τούτῳ τῷ προνοµίῳ ἐξ ἡμετέρας mpovolaz; συγκροτείσθω - σαν ' τὰ δὲ περιττὰ ἐφεῖσθαι τούτοις ἑχποιςῖσθτι. Καὶ εἴπερ συμθῇ τὸν μὲν τὰ εὐχρηστότερα ἀγοράσαι πρότερον, τὸν δὲ τὰ ἀχρηστότερα ὕστερον, ἐχνικηθῆῇ δὲ ix τοῦ προτεθειµένου τούτου προνοµίου τὰ εὔχρη- στα, ἐχέτω τὰ τῆς προγενεσἰας δίχαια χατὰ τοῦ D µεταχενεστέρου ὁ προγενέστερος. Εἰ δὲ πολλὰς ἔχον- τες ἀχινήτους χτήσεις xai πολυτίµους τὴν ἆπογε- γραμμµένην ἐχποιήσαιεν, ἐχνιχῆσαι δὲ βουληθεῖεν ὕστερον ἅτε ἀπογεγραμμένην, δίδοσθαι μὲν αὑτοῖς thv βοῄθειαν τῆς ἐχνιχήσεως, kx τῆς ἄλλης δὲ τούτων οὑσίας τῷ ἁγοραστῇ τὸ ἱχανὸὺν περιποιεῖαθαι, ὅτε ὃ .λαδὴ εὐπορ:ῖεν ὑπὲρ τὰς τέσόαρας λίτρας μὲν οἱ ἰππεῖς, ὑπὲρ τὰς δύο δὲ οἱ πλωτῆρες. El δὲ μέρει στρατείας ὑπηρετεῖταί τις, χατὰ ἀναλογίαν τοῦ μέρους αὐτοῦ καὶ τὴν εὐπορίαν τυποῦσβαι. Mi ἄλλως δὲ χυριεύεσθαι τὰ στρατιωτιχὰ ταῦτα οἰῳξήτιν, τρόπῳ χκτωµένοις, εἰ μὴ ὁ τῆς τεσσαρα- κονταετίας ἀνεπιφώνητος δ,αῤῥεύσει χρόνος. Σχεδὸν γὰρ τοῖς χαχῇ πίστει νομεῦτιν ἠρίθμει τούτους xol πάλαι fj συνήθεια’ πλὴν ὅσον οἱ μὲν ἐκ συναλλάγµα- τος νεµηθέντες τὴν τῶν καρπῶν ζημµίαν διέφυγον, οἱ δὲ πίστει χαχῇ νεµόμενοι καὶ χαρποὺς xal προσ” όδους xal πᾶσαν βλάδην κατατίθενται ὃ χαὶ ἡμῖν ἀρέσχει. Στρατιώτας δὲ νοµἰζεσθαι διατυποῦμεν, οὗ τοὺς χαθοσιωµένους µόνον ταῖς ἱεραῖς λεγεῶσι τῶν στρατιωτῶν, ἁλλὰ γὰρ bf χαὶ τούτους, oi διά τινα τύχης ἐπήρειαν ἐπιδεεῖς ὀφθέντες ἁδωρείας ἑνδίχως τετυχήχασι. Tov αὐτῶν γὰρ xal τούτους ἀπολαύειν διχαιοῦμεν προνομίων, οὐ συγχωροῦντες οὔτε «ap ἐχείνων πιπράσχεσθαι τά ἐξ ὧν αἱ στρατεῖαι ὑπτρε- τοῦνται * xal πολλῷ πλέον παρὰ τοῦ δηµοσ.ο. El γὰρ τοῖς χνρίως δεσπόταις ἐπιτιμῶμεν τοῦ xo:v] συμφέροντος ἕνεχεν, πῶς ἂν τῷ δηµοσίῳ πιπράσχειν ἐπιτρέφωμεν, χαὶ τὴν πάλαι ἄγραφον ἁδιχίαν ἐχεί- D νην νόµου τάξιν ἔχειν µμεθήσὸμµεν; ἣν ἐχρῖν γῆς τε ἁπάσης ἐξελαύνεσΊαι xai θαλάσσης ὡς οὖσαν Ότριω- δεσίάτην xai ἀπηνεστάτην. Οἶμαι γὰρ, ὡς οἱ ταύτην εἰσαγαγόντες τὴν αὐτὴν ταῖς ἄρχτοις φύσιν τῇ πολι- τείᾳ προσένεμον λόγος γὰρ ἔχει, µόνας θηρίων τὰς ἄρκτους .λιμῷ πιεζομένας τοὺς δαχτύλους περιλι- χμᾶσθαι ᾿ xal που καλῶς τις εἰδὼς χεῖρας ἂν μᾶλ- λον ὅλης τῆς πολιτείας, ἀλλ᾽ οὐχὶ δακτύλους τοὺς στρατιώτας εἶναι δοχοίη. sugendo circumlambere : licet qui recte rem :estimaverit, fortean potius. manus totius reipublicz, quam digitos esse milites arbitretur $. Atque bac secuturis temporibus plene simul et ulilier, de nostra quidem sententia, statuimus. Quod adtinet. praterita, jam olim quidem obtinet rudis et simplex consuetudo, ut citra pretii resttu- q- Ταῦτα μὲν οὖν τοῖς ἔμπροαθεν χρόνοις ἑντε- λῶς ἅμα χαὶ λυσιτελῶς κατὰ τὸ ἡμῖν δοχοῦν διατυ- ποῦμεν. Ἐπὶ δὲ τοῖς προλαέοῦσι, πάλαι μὲν Emt- κρατεῖ ἁδιαΐτητος xal παχυμερὴς συνήθεια , &vap- 535 NOVELL/E CONSTITUTIONES. 950 γύρως τοὺς ἀγοραστὰς τῶν στρατιωτικῶν ἑξωθεῖσθαι. A tionem prediis militaribus emptores ejiciantur. At Ἡ δὲ λεπτομερῆς τῶν κατὰ µέρος δ.οίχησις, ἄλλοτε ἄλλως ἐν οἶσπερ ἂν αὐτὴν yetryov οἱ τῆς ψήφου χύρ'οι µεταφεροµένη, πολλήν τινα λώθην παρεῖχε τοῖς πράγµασι xal πᾶσαν ἀσάφειαν. ᾿Ημεῖς οὖν ἅμα πρόσω χαὶ ὀπίσω τοὺς περὶ τῶν συµφερόντων στρέφοντες ἀναλογισμοὺς, τὰς Χχεχυμένας ἑχείνας χαχὶ πριχ.λοτρόπους ἁποδιαπομπούμενοι πράξεις, ἓν ῥυθμῷ χαὶ λόγῳ τὴν ἐν ἅπασι διοίχησ.ν περιστέλ- λοντες θεσπίζοµεν ' εἰ μὲν εἴεν κληρονόμοι αὐτοῖς τοῖς ἀπογεγραμμένοις στρατιώταις, χατιόντες τυχὸν ἣ ἁἀνιόντες dj ἐκ πλαγίου μέχρις ἕκτου βαθμοῦ, τούτους πάντως προαδέχεσθαι χατὰ τὴν τῶν Ραθμῶν ἐγγύτητα προτιµωµένους εἰς τὸ ἐχδικεῖν τὰ παρὰ τῶ» στρατιωτῶν ἑκποιηθέντα καχῶς T] παρὰ δυνά- στου βίᾳ χατασχεθέντα. Τῶν ἐγγυτέρου δὲ βαθμοῦ συγγενῶν ph βουλομένων f) μὴ δυναµένων, χαὶ τοὺς ποῤῥωτέρους εἱσδέχεσθαι συγγενεῖς. Συγγενῶν δὲ οὐχ ὑπόντων, ἡ τῶν ἀπὸ νόµου καλουµένων ἁγχιστῶν, τοὺς συνδότας xal ασυναίχµους αὐτῶν ἀχούεσθαι προσερχοµένους. Τούτων δὲ οὑκ ὄντων, τοὺς συντε- λεστὰς ἀπορωτέρους στρατιώτας, ἵν ἐξ ἐχείνων αὐτοὶ τὸ ἑνδέον τῆς ἁπορίας ἀνασώζοντες ἑποικοδο- μηθεῖεν πρὸς ἰσχὺν ἑκανότητος. Ei δὲ xal οὗτο οὐκ εεἴεν, ἀνάγκη xoi τοὺς πολιτιχοὺς συντελεστὰς εἰσα- κούεσθάέ mpl τὸ μὴ διαπίττειν τὸν Ex. τοῦ κήνσου φόρον. Βἰ δέ γε στρατιώτης στρατιώτου ἑτέρου χτῆσιν ἠγόρασεν, εἰ μὲν ὁ εὔπορος ἐξ ἁπόρονυ, τὴν αὐτὴν ὑφέξει τοῖς δυνατοῖς ποινὴν, ἀναργύρως ἐἑχπίπτων τῶν Ἱγορασμένων * εἰ δὲ ἄπορος ἐξ εὑπόρον, τὸ ἀγορασθὲν E£e: πάντως f τὸ τίμηµαλήψεται. EL δὲ ἀμφοῖν ἁπορία εὐὑρίσχεται, τῷ ζημιουμένῳ μέρει προσθοηθεῖσία: χελεύοµεν, τὴν ἀγαθὴν πἰστιν ἐνταῦθα τηροῦντες, ἥτις οὐχ ἐᾷ τινα χερδαίνειν Ex τῆς ἄλλου ζημίας. δ. Ταῦτα περὶ στρατιωτικῶν κτήσεων ἃ μὲν εὐρηχότες X δὲ ἐξευρηχκότες, δεῖν ᾠήθημεν µεταθῆναι xal ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν στρατιωτικῶν προσώπων, xal τὰ συµπεσόντα τούτοις μικρὸν ἄνωθεν ἀναγορεῦσαι. "Hv ὅτε ἣν ὁλοσχερὺς τῶν πραγμάτων ἀνατροπὴ xai φορὰ ὀλέθρου δυσχάθεκτος, xal πᾶς τις τῶν Ev δύξη χραταιῶν πασσνδεὶ χώρας ἁπεριγράπτους ἅποτε- µνόµενος, &v ἀνδραπόδων λόγῳ τοὺς ἀθλίους ἑνέταττε κτήτορας, σχέτλια ποιεῖν οὐχ ἠγούμενος, πάσχειν bt μᾶλλον, εἴ τ.ς ἕτερος ὑπέρτερος τούτου Ev πλεονεξίᾳα ὀφθείῃ. Καὶ ἣν ἑλοσχερὴς ἅμιλλα xaxov. 0ὐδὲ γὰρ p οὐδὲ µέχρι τῶν δυνατῶν ἕστη τὸ δεινὸν, ἀλλ ἐχεῖθεν ἀρξάμενον xal εἰς τοὺς ὁλιγοσθενεῖς ἑτελεύτῆσεν' αἱ γὰρ τῶν ὑπερεχόντων ἕδεις διαδόσιµοι ὡς ἐπίπαν τῷ πλήθει γίνονται. Καὶ οὕτως οἱ ἄρχειν τοῦ στρατοῦ λαχόντες, ὥσπερ ὄντος νόµου τοιοῦτον εἶναι τὸν στρατηχὸν, ἅπαντες ἦγον ἄνω τε xal χάτω τοὺς στρατιώτας, xal δῶρα λαμθάνοντες ἀντεδίδοσαν αὐτοῖς ἁστρατείαν. "Ανθρωποι (ovtot, ἀμελεῖς, ἀπό. λεμοι, μυρμήχων ἁγενέστεροι xal λύχων ἁρπαλτι- κώτεροι’ δι ὧν τοὺς ἐχθροὺς δασμολογεῖν οὐχ ἔχον- τες, tpyupolóyouv τοὺς ὑπηχόους. "0θεν οὑκ ἐδεῆ- θησαν χρόνου πρὸς τὸ πᾶν ἀνατρέφαι, ἀλλ ἐχ της σφῶν χαταφορᾶς εἰς ἔσχατον κινδύνου τὴν τῶν "Ρωμαίων f3acav ἀρχὴν. Ὅσην μὲν οὖν την σπου- ParkoL. Ga. CXIII. particularis singulorum administratio , qua alias aliter immutabatur, prout eam inflectebant illi, qui judiciis przerant, magnam quamdam rebus perni- ciem, ac nullam non obscuritatem aitulit. Idcirco nos tam in anteriora, quam posteriora, cogitationes de iis, qux expediunt , converlentes, et confusa illas atque varias actioncs ablegantes, οἱ admini- strationem in rebus omnibus ordine quodam ac ralione imunientes, sancimus, ut siquidem hxredes exstent descriptis militibus, descendentes puta, vel ascendentes , vel ex transverso, ad sexium usque gradum ; ii prorsus admittantur, juxta graduum pro- pinquitatem aliis alii prelati, ad evictioneu eorum, qu: male a militibus alienata sunt, aut a potente B per vim detenta et possessa. Quod si gradus pro- pioris cognati nolint aut non possint, etiam co- gnati remotiores admittentur. Nullis autem cognatis exstantibus, aut affinibus, qui ex lege vocantur , accedentes ejusdem — militis. collationisque partici- pes, audiantur ; qui si nulli sint, milites inopes, eadem sustinentes onera ; ul ex his sarcienteg id, quod eorum inopiz deest, eo usque proficiant, ut satis habeant. Quod si ne illi quidem exstent, mu- nicipales quoque collatores audiri necesse est, ut ne vectigal census intercidat, Si vero miles possee- sionem militis alterius etit, siquidem locuples ab inope, eamdem cum potentibus poenam sustinebit, citra restitutionem pretii res amittens. Sin inops a locuplete, omnino rem emptam liabebit, aut pretium recipiel. Quod si ambo reperiantur inopes, parti damiuo affecte subveniri jubemus, bonzx fidei ratio- nem in hoc habentes, qua neminem cum alterius detrimento lucrum facere sinit. 4. His de possessionibus militaribus partim ita repertis, partim a nobis excogitatis : ad ipsas quo- que personas militares transeundum existiinaviimnus, et quz his contigerunt, altius paulo repetenda. Erat aliquando id tempus, cum plena rerum eversio vi- geret, ac infrenis impetus exitii : cum quivis eorum, qui gloria przstabant, passim fundos citra modum abscindens, loco mancipiorum wiseros possessores liahberet ; iuiqui se nihil existimans facere, sed per- peti potius, dum alius ipsum avaritia superaret : ita malorum plenum quoddam certamen crat. Neque vero in potentibus insistebat hoc malum , sed ab ipsis exorsum, in minus valentes desinebat, nam superiorum affectiones iu vulgus plerumque props- gantur. Adeoque qui in exercitu inilitibus praesumit, quasi lex aliqua talem esse ducem jubeat , omnes sursum deorsumque milites agunt, acceptisque mu- neribus et donis immunitaten illis a militia repen- dunt, liomines venales, negligentes, minime belll- cosi, formicis iguobiliores et lupis rapaciores ! Qua- propter unum ab hostibus exigere tributa nou pos- sent, a subditis pecunias exigebant. Itaque mon longo eis ad evertendau rempublicam spatio tem- poris opus fuit, sed prxcipitatione sua Romanum imperium ad extremum periculum impulerunt, In 19 *. $51 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 958 horum ergo repressione quantum studii posuerimus, A 65v. περὶ τὴν τούτων ἀναστυλὴν κατεθαλλόμεθα, multi boui moderatique viri przedicaturi sunt. Vel multitudo potius eorum, qui ad patrium solum re- , Versi sunt, recens servitute liberati, clamabit. Ce- ]ebrabunt etiam, opinor, alia res in melius redactze, quarum curis assiduo cruciamur, ipso cum somno bellum gerentes : ne futilis et evauida sit a nobis excogitata rerum, quie vitiose feruntur, correctio ; quam in edicto priesenti, quantum ejus fieri potuit, accurate justituimus, οἱ 2 vo seculuro ad duratio- uem eternam tradentes, sancimus; ut si quis mi- litein coloni loco detinere deprehensus fuer:t, si- quidem is ipse fundos ctiam, de quibus functiones militares exhibentur, raptos habcat , triginta sex solidos aureos multz loco solvat, quorum dimidiam quidem partem miles accipiel ad recaperationem restitutionis in integruin suz ; dimidiam vero fiscus, ejus servitutis nomine, qua spoliatus est. Quod si cum predia militaria non rapuisse, sed emisse com- pertum fuerit, fisco quidem viginti tres solidos sol- vet, adversus militem vero actionem de pretio nul- lam habebit. Si vero suis bonis ab aliis expulsos, vel per semetipsos cessione usos, alii miseriti rece- perunt, vel uti colunorum obeant munera, vel uti pro mercede serviant ; extra culpam sunto. Si qui autem milites idoneos ad exhibenda ministeria sua, fossatis subreptos habere fuerint ausi ; pro quolibet eorum ab excussore sive discussore publico, solidi sex singulis vicibus exigentur, qnos fiscus sibi vin- dicabit: nisi forte ab ipsis ducibus, aliisve niagi- stratibus eos acceperint, ipsique milites ex eorum sint numero, qui ministerio ducis aut magistratuum destinantur. Nam si extranei sint et gregarii, non liberabitur qui eos detinet, tametsi probare non difficulter possit, a duce vel magistratu notestatein * sibi factam, ut eis utatur. VII. Ejusdem novella constitutio, quam dictavit Theo- dosius patricius et questor Decapoleos, de spor- tulis. Hec promulgata est abrogata. priori consti- tutione, quia permitteret. judicibus provincialibus, et scribe sportulas accipere, vel, ut quedam exem- pluria habcnt, judicare. lujustam contra nostros tributarios nuper exco- gitatam pensionem bac przsenti lege emendandam esse credidimus , putamus enim, quod. nullum fu- git, qualem confusionem, et implicationem dicta- rum sportularum causa introduxit ; deprehensi namque, quod fieri non debuit, uni ex judicibus lucrum facientes ex alieno damno, sie probationes eludunt, ut saepenumero partes exhibere sese non valeant. Ante siquidem necessariam probationem, el audientiam possessionem transferentes przve- niunt ; interim sepe contingit ex lrequentium ju- dicum viatico, et crebra profectione ambitionem, sive pecuniam judicibus corrumpendis datam supe- rare reium de quibus agitur zstimationem. Idcirco Serenitas nostra, consulens ii$ quae occurrunt, uec πολλοὶ τῶν χρηστῶν xat petplov ἀναφωνήσουσιν, fi μᾶλλον ἡ πληθὺς τῶν εἰς τὸ πάτριον ἔδαφος ἐπινο- στούντων βοῄσεται, ἄρτι τῆς δουλείας ἁπηλλαγμέ- νων. ἀναγγελοῦσι δὲ, οἶμαι, καὶ αἱ τῶν ἄλλων πρα- γµάτων πρὺς τὰ χρείττω μεταθολαὶ, αἷς προσταλαι- πωρούμεθα ταῖς φροντίσιν ὑπνομαχοῦντες, ἵνα μὴ xul τις ᾗ καὶ διαπεφορηµένη ἡ ἐπινοηθεῖσα τῶν πλημμελῶς φεροµένων διόρθωσις, fjv ἐν τῷ παρόντι ἑδίχτῳ ὡς οἷόν τέ ἐστιν ἀκριδῶς ἀνεστοιχειώσαμεν, xaX τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ εἰς δ,αμονὴν ἀῑδιον παρα- διδόντες θεσπίζοµεν οὕτως c τις στρατιώτην Ev παροίκου λόγῳ εὑρεθείη κατέχων, εἰ μὲν αὑτὺς ἐγεῖνης xai τὰ ἐξ ὧν ἡ στρατεία ὑπηρετεῖται χτή- µατα ἁρπάσας ἔχει, τριάχοντα ἓξ χρυσίον νομίσματα ποινῆς ἕνεχεν ἀποτίσει, ἐξ ὧν τὰ ἡμίσεα μὲν ὁ στρατιώτης λῆψεται πρὸς ἑπανάληψιν τῆς ἀποχατα- στάσεως αὐτοῦ, τὰ ἡμίσεα δὲ ὁ δηµόσιος Te χάριν ἑστερήθη δουλείας. El δὲ οὐχ ἁρπάσας, ἀλλ᾽ ἀγοράσας εὑρεθῇ τὰ στρατιωτικὰ, πρὸς μὲν τὸν δηµόσιον κδ’ ᾿χρυσοῦ νομίσματα χαταθῄσει, πρὸς δὲ τὸν στρατιώ- την dich» ὑπὲρ τοῦ τιμήματος οὐχ ἕξει. EL δὲ ἑτέρων ἐξελασάντων αὑτοὺς ἐκ τῶν οἰχείων ἢ αὐτῶν ἐχείνων ἑχστασίῳ χρησαµένων, ἄλλοι τούτους xatot- Χτδίραντες ἐδέξαντο, εἴτε παροιχεῖν εἶτε ύειν, ἀνεύθυνοι ἔστωσαν. "Όσοι δὲ στρατιώτας . εἰς ἰδίας ὑπηρεσίας χατετόλµησαν ἔχειν τῶν φοσσάτων τούτους ἁποστερήσαντες, εἰς ἕχαστον ivy ἑχάστω χρόνῳ, EQ νομίσματα ὁ ἐξχουσσεύσας εἰσπραχθήσεται, QC χαὶ ταῦτα ὁ δηµόσιο; οἰχειώσεται, εἰ µήπου ἀπὸ στρατηγῶν ἢ τῶν ἄλλων ἀρχόντων τούτους ἔτυχον δεδεγµένοι, xal οὗτοι Ex τῶν ἁποτεταγμένων εἰς ὑπηρεσίαν τῶν στρατηγῶν f| τῶν ἄλλων ἀρχόντων χαθειστήχεσαν. El γὰρ £x τῶν ἔξωθεν xai τῆς Χοινότητός εἰσιν, οὐκ ἀθωωθήσεται ὁ τούτους ἔχων, el xai δεικνύειν ἑτοίμως ἔχει, παρὰ στρατηγοῦ 1j ἄρχοντος ἐπιτραπῆναι χεχρῆσθαι αὐτοῖς. H'. Nsapà νοµοθεσία τοῦ αὐτοῦ, ἦν ὑπηγόρευσε Θεόδωρος πατρἰκιος καὶ κοιαίστωρ ὁ AsxaxoAí- της, περὶ ἐκταγιατικῶν..Τῆς γὰρ πρὸ εαύτης νομοθεσίας ἁήεδοκιμασθείύῃς, διὰ τὸ περι- έχειν τοὺς 0θεματικοὺς κριτὰς χαὶ τὸν σκρἰδαν’ δικαστικὰ .Ἰαμθάνευ", 7), ὡς ἔνια τῶν ἀντιρά- gr. ἔχει, δικάζειν, ἐνομοθετήθη abc. ἝἜ κ τισίν τινα παράλογον ἄρτι πρὸ βραχέἑος χατὰ τῶν ἡμετέρων ἐπινοτθεῖσαν ὑποτελῶν δεῖν φήθημεν διὰ τοῦ παρόντος ἐπανοοθώσασθαι διαγγέλµατος. Οἶμαι yàp, ὡς οὐδένα διαπέφευγεν, ofav σύγχυσιν xai ἐπιπλοχὴν fj τῶν λεγομένων ἑἐκταγιατικῶν ὑπό- θεσις παρεισήγαγε. θηρώμενοι γὰρ ὡς οὑχ ὤγελον ἑνὶ τῶν δικαστῶν χέρδος ποιεῖν ἐκ τῆς ἑτέρου ζτ- μίας, οὕτω κατασχίἰζουσι τὰς ἁἀποδείξεις, ὡς πολλά- Χις μιδὲ τὴν τῶν μερῶν παράστασιν ὑπομένειν. Πρὸ γὰρ τῆς δεούσης δοχιµασίας xal ἀχρλάσεως φθάνουσι την μεταγωγὴν δρώμενοι τῆς νομῆς" Ev οἷς πολλάκις συµόδαἰνει, Ex τῆς τῶν συνεχῶν διχα- στῶν ἐφόδου xal τῆς ἀλλεπαλλήλου μεταφορᾶς ctv τῶν ὑποχειμένων διατίµησιν τὸν δεχασμὸν ὑπερα- χουτίσαι. Auk τοιαῦτα ἡ ἡμετέρα Γαληνότης πολλὴν 539 NOVELL.E CONSTITUTIONES. 550 ποιουµένη των ὑπὸ yelpa τὴν πρόνοιαν, οὗ νέαν À novam aliquamqgonstitutionem introducens , scd τινὰ ἐπεισάγουσα νοµοθεσίαν, ἀλλὰ τὴν παλαιὰν χαὶ ἀδέχαστον ἀναχτωμένη συνἠῄθειαν, συντόμῳ λόγῳ τὰ περὶ τούτων διατυποῖ. a'. Περίζεσθαι μὲν οὖν xaz' οὐδένα λόγον βουλό- µεθα τοὺς διχαστὰς χέρδος ἐκ τῶν τοιούτων, οὐδὲ τῇ προφάσει τῶν νοταρίων ἡ ἀνθρώπων αὑτῶν. Οὐ- δὲ γὰρ, οὐδὲ τούτους μεριστὰς εἶναι τῶν ἔχταγιατι- χῶν συγχωροῦµεν, ἀλλὰ µόνοις τοῖς ὑπτρετουμένοις ταῖς τάξεσι τῶν χριτῶν προελευσιμαίοις γατὰ τὴν ὑποχειμένην οἰχονομίαν συµµέτρως ἐπιτρέπομεν τὴν τούτων λῆψιν. Ἱχανοῦσθαι δὲ τῷ μὲν χριτῇ δια- χελευόµεθα ἐν ἐχείνοις τοῖς Ex τῆς βασιλιχῆς εὗὖσε- 6οῦς χειρὸς xal τῆς τοῦ προσοδίου αὑτοῦ παροχῆς * τοῖς δὲ τῇ ὑπηρεσίᾳ αὐτοῦ ὑποτεταγμένοις, νοτα- plot; τε καὶ ὑπουργοῖς, ἐξ ὧν ὑπὲρ τῶν ἑγγράφων χρίσεων λαμθάνουσιν παρ' ἐχείνων, c0 τὴν νικῶσαν ἀποφερόμενοι φῆφον χρίσεσιν ἐγγράφοις χατοχυ- ῥώσασθαι ταύτην προῄρηνται. Οὕτω γὰρ xaló χριτῆς ἐπιπονώτερον πρὸς τελείαν ἀπόφασιν τῶν ζητουµέ- vov διαναστήῄσεται, xaX οἱ προσήχοντες αὐτῷ ὑπη- ρέται πρὸς τοῦτο διοικήσεως ἐἑκοτρυν,ῦσιν αὐτὸν καὶ παρακαλέσουσι «καὶ προθυµότερον 0θεραπεύσου- σιν, εἰδύτες ὡς οὐκ ἕσται ἄλλοθεν αὐτοῖς πορισμὸς ci pt ὁ ἀπὸ συντελείας τῆς δίκης, ei δ᾽ ἂν μίαν ἀπόφασιν ἐφ᾽ ἑχάστῃ ἡμέρᾳ xaY Χοίσιν ποιῄσηται, ἐνια»τοῦ χομιοῦνται xépbo;. P. Πλην ἀλλ' οὐδὲ ἐν τούτοις διαχεχυµένην αὐτοῖς καὶ ἁδιάστικτον παρέχοµεν ἄδειαν, ἀλλὰ xal πρὶς τὴν τῆς δίχης ποσότητα χαὶ τὸν μισθὸν διατυποῦ- μεν τής ἐγγράφου χρίσεως. Ἐπὶ ὑποθέσει τοίνυν ^g νομισμάτων ἓξ µιλιαρῄσια τὸν διχαιούµενον xaX χρίσιν ἔγγραφον λαμθάνοντα κατατίθεσθαι χελευό- µεθα * ἐπὶ δὲ μιᾶς λίτρας f) δυοῖν f) τριῶν, νόμισμα ἓν * ἐπὶ δὲ τεσσάρων fj πέντε f| 85, νομίσματα δύο" ἐπὶ SEQ fj y $ 9, νομίσματα τρία” ἐπὶ δὲ v f) ια 1) (2, νομίσματα 0 * ἐπὶ δὲ ποσότητος πλείονος or) δ᾽ ἄν ἔστι µέχρι xevtrvaplou, νομίσματα e' xai pl περαιτέρω. Ταῦτα ἓν xplozatv, ὅπου µερισίαι πολ- λάχις f) ἀποδόσεις ἑπακολουθοῦσιν. "Ev of; δὲ µερι- xoi µερισμοὶ fj ἑντάλματα ἢ σημειώσεις χαταθέ- σεών τινων εἰχότως 3, διαγνώσεων, ἀτελῶν pévtot χε, ἐν τοῖς τοιούτοις μὴ πλέον τοῦ νομίσματος παρ- έχεσθαι ἐπὶ ιβ’ λιτρῶν ποσότητι xal ἐπέχεινα χἂν veterem incorruptam consuetudinem renovans, bre. viter liec de his constituit. 1. Nullaigitur ratione voluimus judices ex liis lucrum facere, nec pretextu nolarioruu, vel suorum homi- num ; neque permittimus, ipsos sportularum pat- ticipes esse ; sed iis duntaxat, qui judicibus sub- serviunt in faciendis itineribus, pro «dispensationts hic subjectte. modo, perceptionem harum conce- dimus. Judicem igitur contentum iis esse jubemus, quz ab imperatoris pia manu accipit, adcoque re- ditus sui prasstatione ; subditos autem ministerio ipsius, tam notarios, quam apparitores; iis, qus pro judiciis in scripta redactis ab illis accipiunt, qui sententiam victricem consecuti, scriptis judiciis, munire eam cupiunt. Sic eniin, et judex laborio- sus ad dellnitivam sententiam in rebus controver- sis properabit, et illius apparitores ipsum ad hoc agendum incitabunt, et invitabunt, alacrioriqu animo inservient, scientes aliunde fructum capen 8e non posse, quam ex consummatione litis. Quot si sententiam unam quolibet die protulerit de tre« centis amplius solidis, omnino lucrum anno toto nulluin capiet ὑπὲρ τὰ τριαχόσια νοµίσµατα πάντως δι ὅλου τοῦ 2. Verumtamen neque confusam in his, et indis- tinctam licentiam ipsis concedimus , sed pre quantitate litis, etiain salarium judicii scriptura comprehensi constituimus. Quapropter in causa triginta sex solidorum, sex millia, sive mala litis victorem, qui sententiam in scriptis accipit, solve« re jubemus. ln una verolibra, vel duabus, vel tri- bus, solidum unum. Inlibris quatuor, vel quinque, vel sex solidos duos. In septem, vel octo, vel no- vem libris, solidos tres. [n libris deceimn, vel unde- cim , vel duodecim, solidos quatuor. In inajore sumuna, quantacunque fuerit usque ad ceutena- rium, solidos quinque, non amplius. Atque hzc in judiciis , ubi partitiones sepenumero, vel solu- tiones sequuntur. In quibus autem particulares divisiones, vel mandata, vel notationes, quarum- dam forte depositionum, aut cause cognitionum ὑπὲρ χεντηναρἰου fj, ἧττον δὲ τοῦ νομίσματος μᾶλ- p) versantur, quz tamen ad minores spectent ; in ta- 40v xav' ἀναλογίαν τῆς ὑποχειμένης ποσότητος, ὥς Ἰογίζεσθαι µιλιαρήσιον ἐφ᾽ ἑκάστῃ λίτρα, καὶ τὸ Ex τούτων ἀποσυναγόμενον ἱκανὸν εἶναι τοῖς νοταρίοις χαὶ τοῖς τοῦ χριτοῦ ὑπουργοῖς. computentur, et quod ex iis colligitur, notariis, οἱ Υ. Tol; δὲ προελευσιµαίοις ἑφίεμεν μετὰ τῆς ἄλλης ᾗς ἀπολαύουσιν ἐξχουσσείας, φοσσάτων τε xal πολέ- µων ἀπηλλαγμένοις ἔχειν xal τὰ τῶν ἐκταγιατικῶν, (v' Ex τούτων τὰ διαρχη ποριζόµενοι μὴ βαρύνωσιν ἐν τοῖς ἁπλήχτοις τοὺς εὐαγεῖς οἴκους, μηδὲ προστι- θῶνται xal οὗτοι εἰς μείζονα χαινοτοµίαν τῶν τὴν ὑπηλοχὴν ποιουµένων, ἀλλ αὐτοὶ μὲν ἐξ ὧν χερδαἰ- νουσιν ὠνουνται την χοείαν, οἱ Ob χρι-αὶ ἄφθονον ἔχλιεν τὴν τῶν ἀναγχαίων παροχέν. Συμμετρεῖσθαι libus non amplius uno solido przstetur in. duode- cim librarum summa, et ultra, licet centenarium excedat. Quin potius etiam ininus solido pro ratio- ne summz propositas ; uL in libra qualibet millia apparitoribus judicis sufficiat. 2. Officialibus autem, qui judicibus subserviunt in itineribus faciendis, permittimus cum alia im- munitate, qua fruuntur, a fossatis, et militia excu- sali, et immunes, sportularum quoque commoda percipere, ut ex iis quantum satis est. acquirentes hospitiis venerabiles domos non gravent, nec ipsi quoque exteris accedant, ad eos novo quodam more magis onerandos, quorum est hospitia prabere ; sed ipsi quidem suis ex lucris, qux faciunt, victus 591 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 592 comparent. judices autem ubege necessariarum A δὲ τούτοις thv τῶν ἑχταγιατικῶν OTt) οὐ πρὺς τὴν rerum suppeditatione fruantur, U:eterum percep- tionis modus sportularum statuatur his, non pro quantitate praediorum, vel rerum, qu:e redduntur, ^aut restituuntur, sed pro ratione laboris, et mora tum temporia, tun ipsius itineris. Quippe si, verbi causa, seinel missus decem librarum solutionem vel in przdiis, vel aliis rebus procuret ; sufficit ei, si solidum unum accipiat. Sin autem decies profectus, multas molestias pertulit, itincre longo confecto ; nequaquam loc onerosuu est, eum in viginti qua- tuor. solidis unum solidum accipere. Ad lic antem, qux de hoec servari debent, definienda, [ωτίο longo sernrone opus esset, Sed quoniam ju- dicibus hinc lucrum venire omnino prohibitum est, bona fide committimus ipsis, ut pro modo laboris eorum, qui mittuntur, spertularum zstiiationes faciaut. Attamen si causa quaedam gravis, et. labo- riosa csse comperta fuerit, usque ad tres solidos in una libra nomine sportularum exigi posse san- ohnus ; ita. tamen, ul. sportularum prastatio vi- ginti quatuor solidos non excedat, licet exactio maxime laboriosa sit, et qua solvantur, summam centum librarum superent. In minori vero summa permittimus judicibus, ut salarium cum labore tru- üuent , οἱ apparitoribus itinera facientibus vel unum, vel duos, το] tres solidos, pro difficultate eausse concedant. Atque haec in iis, in quibus ple- na solutio de judicis sententia sequitur. Αι pro- pter immissioues in possessionem, nihil in uui- ποσότητα τῶν ἀποδιδομένων χτηµάτων ἢ πραγμά- των, ἀλλὰ πρὸς τὸν χόπον καὶ τὴν τριδὴν τοῦ τε χρόνου xaX τῆς ὁδοιπορίας. El yàp λόγον χάριν ἅπας πεμφθεὶς δέχα λιτρῶν ἁπόδοσιν ἑποιῄσατο χτηµά- tto» f| πραγμάτων, ἓν νόµισµα λήψεσθαι τοῦτον ἓκα- νὸν ὑπάρχει. El δὲ δεχάχις ἀπελθὼν πολλὰ συνε- τρίθη τῆς ὁδοιπορίας μαχρᾶς οὔσης, οὐχέτι φορτιχὸν τὸ Ev νοµίσµασιν εἴχοσι xal τέσσαρσιν Ev νόµισµα λαβεῖν αὐτόν. Ὁρίσασθαι μὲν οὖν τὰ περὶ τούτου πολλοῦ ἂν εἴη λόγου. Αλλ' ἐπεὶ ταῦτα εἰς χέρδος τῶν χριτῶν ἔρχεσθαι ἅπαξ ἀπηγορεύθη, πιστεύομεν ἀγαθῇ χάριτι τούτοις τυποῦσθαι πρὸς ἀναλογίαν τοῦ χόπου τῶν προελευσιμαίων τὰς τῶν ἑχταγιατικῶν τιµήσεις. Πλὴν εἰ μὲν δυσχερἠς τις ὑπόθεσις καὶ ἐπίχοπος ἑποφθείη, θεσπἰζοµεν ἄχρι τῶν τριῶν vo- µισµάτων ἐπὶ τῇ λίτρᾳ ἑχταγιατιχὸν ἀπαιτεῖσθαι : μὴ ὑπερδαινούσης µέντοι τὰ χδ' νομίσματα τῆς τοῦ ἐχταγιατικοῦ παροχῆς, x&v el τὰ μάλιστα ἡ εἴσπρα- C πολύμοχθος cr xal τὰ ἀποδιδόμενα ὑπὲρ τὰ p' τυγχάνουσι λίτρας. Ἐν ἤττονι δὲ ποσότητι τοῖς τὰς χρίσεις λαχοῦσιν ἀφίεμεν σταθμᾶσθαι τῷ χόπῳ τὴν ληψιν, ὥστε 7| ἓν f| δύο ἢ τρία νομίσματα πρὸς τὴν τῆς ὑποθέσεως δυσχέρειαν προσεφιέναι τοῖς προελευ- - σιµαίοις. Καὶ ταῦτα, ἓν ofc dj ἀπόδοσις τελεία ἐξ ἁποφάσεως ἑἐπαχολουθεῖ. "Emi γὰρ ταῖς ἐπὶ «oni παραδόσεσι, μηδὲν καθόλου ὑπὲρ ἑκταγιατιχοῦ παρ- ἐχεσθαι κχελεύομεν. El δὲ ἅπαξ f] δὶς ὁ προελευσ'- pato; εἰς τὸν τόπον ἀφίχετο, μὴ πλέον τοῦ νοµί- σµατος, ἢ τὸ πολὺ δύο δίδοσθαι αὐτῷ, xÀv πολλῖς versuni sportularum nomine przstari jubemus. Quod ποσότητος εἴη τὸ ἁποδιδόμενον. $i semel, aut bis officialis itineribus faciendis inserviens in eum locum iverit, non amplius uno s0- lido, vel ut. plurimum, duobus numeretur, licet id, quod solvitur, magnz summae sit. IX. Ejusdem constitutio de his qui ceedes sponte commit- tuni, εἰ ad Ecclesiam con[ugiunt ; ut non admittan- tur. Lex Mosis * adversus homicidam decernit, eum c "sacrario abripiendum esse. Hujus legis vestigiis tam Romana (9), quam nostra lex insistens expresse mandat : ut. adulteris, et virginum raptoribus, etl homicidis, et furibus, quo coufugiant, nullus pro asylo sit locus. Quippe templorum securitas affe- etis injuria, non injuriam inferentibus est tributa. Quia vero legis hujus auctor, inclytus ille princeps Justinianus, qui Majoris Ecclesi: Dei templum illud admirabile condidit, eidem sacro fano privilegium concessit, ut asyli locuin babeat : verisimile non est eum ab se decreta rescindere vicissim voluisse. Post- quam enim sancivisset ut adulteris et homicidis et virginum raptoribus pro asylo nullus esset locus , nihil. huic adversum deinceps protulit, cum dixi!, liujusmodi personas in condito ab se templo asyli lorum habere ; sed arbitror equidem, si pie quis, et religiose causam propositam considerans, ipsam le- gem scriptam, et sanctionem de asyli jure, disqui- ! Deuter. xix, (9) Novel. 17, cap. 7, qux et |. 2 est, C. de mand. (10) Quod babetur in Leuncl. JGR. 1, pag. 72. e. Tov αὐτοῦ νοµοθεσία περὶ τῶν ἑχουσίως φο- vevórtury xal τῇ ᾽Εκκ.ησίᾳ προσφευγόγτωγ, ὥστε αὐτοὺς μὴ δέχεσθαι. Ἡ τοῦ Μωσέως νοµοθεσία xatà τοῦ ἀνδροφόνου ἁἀποφαίνεται, ὅτι ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου λ{Φῃ αὐτόν. Τούτῳ γοῦν τῷ vópup xal ὁ Ῥωμαῖχὸς xai ἡμέτερος χαταχκολουθῶν τρανῶς ἐγχελεύεται' μοιχοῖς, xal παρθένων ἅρπαξι, χαὶ ἀνδροφόνοις, xaX φωρσὶ τόπον ἁσυλίας πρὸς χαταφυγὴν μὴ εἶναι, ἡ γὰρ ἐκ τῶν ἱερῶν ἀσφάλεια τοῖς ἁδιχουμένοις, οὐχὶ τοῖς ἁδικοῦσι D δίδοται. Ἐπεὶ δὲ ὁ τοῦτο νοµοθετήσας tv βασιλεῦσιν ἀοίδιμος Ἰονστινιανὸς, ὁ καὶ τὸν πανθαύμαστον τῆς τοῦ Θεοὺ Μεγάλης Ἐχχλησίας χατασχευάσας vabv, δέδωχε προνόµ:ον (10) αὐτῷ δὴ τῷ ἱερῷ τεµένει τόπον ἀσυλίας ἔχειν, οὗ πάντως αὑτὸὺς τὰ ἑαυτοῦ δι’ ἀλλή- λων ἀνατρέπεσθαι παρεσχεύασε. Νομοθετήῄσας γὰρ μοιχοῖς,.χαὶ ἀνδροφόνοις, καὶ παρθένων ἅρπαξι τόπον ἀσυλίας μὴ εἶναι, οὐδὲν ἑναντίον ὕστερον ἔφη, τοῖς εοιούτοις προσώποις εἶναι τόπον εἰπὼν ἀσνλίας iv τῷ παρ) αὐτοῦ κατασνευασθέντι vadip* ἀλλ' οἶμαι, ὡς εἴ τις τῶν εὐσεθῶς καὶ φιλοθέως ἑἐπισχοπούντων τὴν προχειµένην ὑπόθεσιν αὐτόν τε τὸν γεγραμμένο prin. 593 NOVELL/J£ CONSTITUTIONES. | 591 vópov xai τὸν 5iopropóv περὶ τῆς ἀσυλίας, πρόσφο- À sitionem convenientem instituens, inter se concilia- pov ποιούμενος τὴν ζήτησιν, συµθιθάσειε, τὴν ἁρ- µόδιον ἂν εὗροι πρὸς τὰ συμπίπτοντα τῶν πραγµά- των ἀπόφασιν * xal συντηρήσει μὲν τὴν ἀσυλίαν, ἐν αἷς ὑποθέσεσι χεχανόνισται, παρόψεται δὲ ταύτην, ἔνθα μὴ δίχαιον εἶναι τόπον ἀσυλίας. Ἐπεὶ δὲ πολυ» σχιδῆς καθίσταταίἰ τις ὁ τῆς µιαιφονίας τρόπος (ἡ γὰρ ἐχουσίως xal ἀπὸ προνοίας χαὶ παρασχευῆς ἁμαρτάνει τις, ὡς ὁ εὐτρεπίζων ξίφος εἰς τὸ φονεῦ- σαι ἄνθρωπον * fj ἀπὸ θυμοῦ, ὡς Ev ἐφόδῳ, ὅτε σχο- πεῖται χαὶ τὸ παρ᾽ αὐτοῦ ἐπιφερόμενον ὅπλον xal ἡ ἐγχείρησις ἢ χατὰ τόχην, ὡς Ev χυνηγεσίῳ ῥίψφας μὲν χατὰ θηρ)ς «b βέλος, ἄνθρωπον δὲ ἀναιρήσας ἐξ ἀγνοίας' 3) kv µάχῃ μετὰ χειρὸς πλήξας, ἡ ἀπὸ µέ- θη: τινὰ φονεύσας, ὕστις xal ἐπὶ πενταετίαν ἑξορί- ζεται), πρὸς τὰς τοιαύτας διαιρέσεις χαὶ τὰς χατὰ µέρος αἰτίας ἔχομεν σαφῶς xaX xavà τὸ προσῆκον xai thv ix τοῦ νόµου ἀπόφασιν. Καὶ ὁ μὲν χατὰ ἄγνοιαν φονεύων οὔτε τὸν χατὰ τῶν ἀνδροφόνων δέδοιχε νόμον οὔτε ἁσυλίας χρῆξει * ὥσπερ xal ὁ ἀπὸ τρν- φῆς ἀνελὼν, xat ὁ μὴ ἐσχηχὼς γνώμην τοῦ φονεῦσαι ἐὰν φονεύσῃ. ᾽Αλλὰ ταῦτα μὲν ἐν τούτοις περιΐίστα- ται ἐχεῖνο δέ Eat. τὸ πολυθρύλλητον ζήτημα τὸ περὶ τοῦ ἐχουσίου xal £x προαιρέσεως xai προθέ- σεως φόνου. Τοῦτον γὰρ τὸν ἐχούσιον φόνον οὔτε ἡ Μωσέως νοµοθεσία συγχωρεῖσθαι ἀξιοὶ οὔτε ἡ Ῥωμαϊχὴ ἡ παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων ἀπ,δεχθεῖσα, οὔτε τις εὐσεθὴς λογισμὸς ἀνέχεται τὸν χατὰ τοσοῦ- τον ἀδιχῆσαντα, (va καὶ ξίφος εὐτρεπίαῃ xai διαµε« λετήσῃ τὸν τοῦ πλησίον θάνατον xa τοῦτον τελέση, (C; χρῄήσασθαι τῇ àx τοῦ ἱεροῦ ῥοηθείᾳ. Οὐκ ἔστι τοῦτο, οὐχ ἔστι τῶν εὐσεδθῶς διανοουμένων * ἀλλὰ δυνατὸν, ὡς εἴρηται, χαὶ τοὺς νόµους τηρηθῆναι καὶ φυλαχθῆ- ναι τὸ τῆς Ἐκκλησίας προνόμιον. Ἠνίχα γὰρ ἂν ἄν- θρωπος ἐκ τῆς θείας Προνοίας ἐγχαταλειφθεὶς ἀν- θρώπου διαµελετήσει θάνατον χαὶ τοῦτον ἀπαρτίσει, xal ἀφανῆς xoi ἀνέγχλητος γένηται ὁ παρ) αὐτοῦ καταρτισθεὶς φόνος, εἰς ἑαυτὸν δὲ γενόμενος µετρή- σει τὸ μέγεθος τοῦ τολμηθέντος πτώματος xaX πρὸς ἑξαγόρευσιν ὀρμήσει, λογίζεται δῄπου, molt τρόπῳ ταύτην ἀσφαλῶς ποιῄσηται χαὶ λογιζόμενος εὐρί- σχει πάντωφ, ὅτι τοῦ ἐρευνωμένου ἀφανοὺς θανάτον παρ᾽ αὐτοῦ ἐξαγγελλομένου φωρᾶται, xal φωραθεὶς ὡς ἀνδροφόνος Ex τοῦ νόµου xat τοῦ προσφόρου ἄρ- χουτος ἢ συλλαμδάνεται ἢ ...(11). Καὶ διὰ ταῦτα εἰς τὸ ἱερὸν εἰσερχόμενος χαὶ τῷ ἱερεῖ προσερχόµενος, καὶ πανταχόθεν ἔχων τὸ ἀσφαλὲς ποιεῖται τὴν ἐξαγό- ρευσιν, τυχὸν οἵψ τρόπῳ xal ota μηχανῆ τὴν τοῦ φονευθέντος χατήρτισεν ἁγνοουμένην σφαγὴν, xal ἐπιτυγχάνει τῆς ἀφέσεως. Λὕτη γὰρ χαὶ ἔστιν ἆλη- θῶς χαὶ λέγεται ἐξομολόγησις, ἡ τοῦ χεχρυμµένου παραπτώµατος αὐθαίρετος δῄλωσις. Ἡ δὲ περὶ τῆς φανερᾶς xai προδήλου πράξεως xal µιαιφονίας συγ- χατάθεσις πῶς χαὶ λεχθήσξται ὅλως ἑἐξομολόγησις ; Ἐκ τοῦ τοιούτου οὖν συνάγεται xo τηρεῖται xal ἡ τοῦ νόμον ἀπόφασις xaY fj τοῦ ἱεροῦ ἀσφάλεια. El δὲ αὕτη |μὴ] (12) οὕτω διορισθείη, μάχεται πάντως (11) Desunt nonnulla. D verit, eum sententiam ad res coincidentes aptam inventurum, et ipsum quidem asyli jus in lis eau- sis qua canonibus definitz sunt, conservabit : at in aliis idem negliget, ubi non justum nec zquum fue- rit, asyli locum concedi. Et quoniam multis ac va- riis modis homicidium committitur (aut enim sponte sua quispiam, et consulto dataque opera instructus peccat, ut. is, qui gladium necandi hominis causa apparat ; aut ex iracundia, velut in impetu quodam, ubi considerantur et arma quie gestabat, et ipse co- natus ; aut fortuito, ut in venatu, si telum in feram conjecerit, ethominem ignoranter occiderit ; aut In rixa, si manu percusserit, vel ex temulentia quem ne- caverit, qui quidem ad quinquennium relegatur), se- cundum hujusmodi divisiones, et expositas particular tim causas, etiam manifesto planeque convenienti ratione, legis sententiam babemus. Et is quidem, qui cedem ignoranter admittit; nec latam in ho- micidas legem metuit, nec asylo indiget : quemad- modum et is, qui per ludum ac jocum necaverit, et qui animum occidendi non habuit, si occiderit. Et hec quidem in his consistunt. llla vero pervulgata quaestio est, de bomicidio, quod sponte committitur ct ex animi arbitratu atque proposito. Nam esedem illam spontaneam nec Mosaica lex concedi vult, nec Romana, sanctis a Patribus approbata ; pius denique ferre nequit animus, ut qui tam iojustus fuit, ut eliam gladium prepararet, ac proximi- sui mortem meditaretur, eamque perficeret, auxilio et ope tem- pli fruatur. Non est hoe, non est animorum pie cogitantium : sed fleri potest, ceu diclum est, ut et leges observentur, et privilegium Ecclesi salvum sit. Quippe cum homo desertus a divina Providentia, clem bominis animo conceperit, eamque perfece- rit, atque illa czedes ab eo commissa, cognitionem et accusationem hominum effugerit, ipse vero duetus intra »e, lapsus sui magnitudinem perpenderit, et ad confessiouem ejus sese contulerit : sane secum ipse cogitat, quonam pacto possit eam (uto instituere, idque cogitans, omnino futurum intelligit, ut si cedem incoguitam, quz investigatur, enuntiet, de- prehendatur : ac deprehensus, velut homicida legis auctoritate, magistratusque competentis, aut €om- prehendatur, aut eam ipsam ob causam templum ingrediens, et ad sacerdotem accedens, atque un- decunque securitati sux consulens, confessionem instituat ; verbi gratia, quo pacto, et quanam arte ignotam occisi c:edein commiserit , ac veniam impe: tret, Haec enim et est reapse, et dicitur confessio, de- licti scilicet occulti spontanea enuntiatio. Certi vero manifestique facti, et ezedis depositio, quonam plane pacto confessio nuneupabitur ? Ex hoc ergo tam col- ligitur, quam conservatur ut legis sententia, sic etiam templi seeuritas. Ου quidem si deünita in. hunc modum non fuerit, omnino secum ipse pugnat qui leges congessit atque promulgavit Justinianus : cum (12) Negatio desideratur in editione Leunclavii : recte eam addidit Rhallis. $591 comparent; judices autem vl rerum suppeditatione fruantur, Czeterum. percep- tionis modus sportularum statuatur his, non pro quantitate praediorum, vel rerum, qu:e redduntur, ^aut restituuntur, sed pro ratione laboris, el mora tum temporia, tun ipsius itineris. Quippe si, verbi causa, semel missus decem librarum solutionem vel in prediis, vel aliis rebus procuret ; sufficit ei, si solidum unum accipiat. Sin autem decies profectus, multas molestias pertulit, itincre longo confecto ; nequaquam lioc onerosum est, eum in viginti qua- tuor. solidis unum solidum accipere. Ad lc antem, qu: de hoc servandi debent, deliniendu, forte longo sernrone opus esset. Sed quoniam ju- dicibus hinc lucrum venire omnino prohibitum esi, bona fide committimus ipsis, ut pro modo laboris eorum, qui mittuntur, spertularum stiinationes faciaut. Attamen $i causa quadam gravis, et labo- Γἱ058 csse comperta fuerit, usque ad tres solidos in una libra nomine sportularum exigi posse san- ohnus ; iia. tamen, ut. sportularum prestatio vi- ginti qaatuor solidos non excedat, licet exactio maxitne laboriosa sit, et que solvantur, summan centum librarum superent. In minori vero sumnia permittimus judicibus, ut salarium cum labore tru- Hnent , el apparitoribus itinera facientibus vel unum, vel duos, vel tres solidos, pro difficultate eausz concedant, Atque hzc in iis, in quibus ple- ua solutio de judicis sententia sequitur. At pro- pter immissiones in possessionem, nihil in uui- CON STANTIN I PORPHYROGENITI e necessariarum A δὲ τούτοις 1t,» τῶν ἐκταγιατικὼν ληψιν οὗ πρὸς την 502 ποσότητα τῶν ἁἀποδιδομένων χτηµάτων 7) πραγµά- των, ἀλλὰ πρὸς τὸν χόπον xal τὴν τριθὴν τοῦ τὲ χρόνου xa τῆς ὁδοιπορίας. El yàp λόγου χάριν ἅπαξ πεμφθεὶς δέχα λιτρῶν ἁπόδοσιν ἑποιῄσατο χτηµά- των 7| πραγμάτων, ἓν νόµισµα λήψεσθαι τοῦτον Exa- νὸν ὑπάρχει. El δὲ δεχάχ.ις ἀπελθὼν πολλὰ συνε- τρίδη τῆς ὁδοιπορίας μακρᾶς οὔσης, οὐχέτι φορτιχὸν τὸ iv νοµίσμασιν εἴχοσι xal τέσσαρσιν Ev νόμισμα λαβεῖν αὐτόν. Ὀρίσασθαι μὲν οὖν τὰ περὶ τούτου πολλοῦ ἂν εἴη λόγου. Αλλ' ἐπεὶ ταῦτα ti, χέρδος τῶν χριτῶν ἔρχεσθαι ἅπαξ ἀπηγορεύθη, πιστεύοµεν ἀγαθῇ χάριτι τούτοις τυποῦσθαι πρὸς ἀναλογίαν τοῦ χόπου τῶν προελευσιµαίων τὰς τῶν ἐχταγιατιχῶν τιµήσεις. ΠἩλὴν εἰ μὲν ὄνσχερής τις ὑπόθεσις καὶ ἐπίχοπος ἑποφθείη, θεσπίζοµεν ἄχρι τῶν τριῶν vo- µισµάτων En τῇ λίτρᾳ ἑκταγιατικὸν ἀπαιτεῖσθαι " μὴ ὑπερθαινούσης μέντοι τὰ xb νομίσματα τῆς τοῦ ἐχταγιατικοῦ παροχῆς, χᾶν εἰ τὰ μάλιστα d) εἵσπρα- ξις πολύμοχθος str xai τὰ ἀποδιδόμενα ὑπὲρ τὰ ϱ' τυγχάνουσι λίτρας. Ἐν ἥττονι 65 ποσότητι τοῖς τὰς χρίσεις λαχοῦσιν ἐφίεμὲν σταθμᾶσθαι τῷ χόπῳ τὴν ληψιν, ὥστε 7] Ev ἢ δύο ἡ τρία νομίσματα πρὸς τὴν τῆς ὑποθέσεως δυσχέρειαν προσεφιέναι τοῖς προελευ- σιµαίοι;. Καὶ ταῦτα, ἓν ol, dj ἁπόδοσις τελεία ἐξ ἀποφάσεως ἐπαχολουθεῖ. Ἐπὶ γὰρ ταῖς ἐπὶ «oni παραδύσεσι, μηδὲν καθόλου ὑπὲρ ἐκταγιατικοῦ παρ- ἐχεσθαι κχελεύομεν. El δὲ ἅπαξ f) δις ὁ προελευσ!- pato; εἰς τὸν τόπον ἀφίχετο, gh πλέον τοῦ νοµί- σµατος, ἢ τὸ πολὺ δύο δίδοσθαι αὐτῷ, χἂν πολλῖς versum sportularum nomine praestari jubemus. Quod C ποσότητος cir) τὸ ἁποδιδόμενον. si semel, aut bis officialis itineribus faciendis inserviens in eum locum iverit, non amplius uno s0- lido, vel ut. plurimum, duobus numeretur, licet id, quod solvitur, magna summe sit. IX. Ejusdem constitutio de his qui cedes sponte commit- tuni, εἰ ad Ecclesiam con[ugiunt ; ut non admütan- tur. Lex Mosis * adversus homicidam decernit, eum e 'sacrario abripiendum esse. Hujus legis vestigiis tam Romana (9), quam nostra lex insistens expresse mandat : ut. adulteris, et virginum raptoribus, et homicidis, οἱ furibus, quo confugiant, nullus pro asylo sit locus. Quippe templorum securitas affe- etis injuria, non injuriam inferentibus est tributa. e, Tov αὐτοῦ νοµοθεσία περὶ rov ἑκουσίως go- vevórtuy xal eq ἸΕκκ.ησίᾳ προσφευγόγτων, ὥστε αὐτοὺς μὴ δέχεσθαι. Ἡ τοῦ Μωσέως νοµοθεσία κατὰ τοῦ ἀνδροφόνου ἁἀποφραίνεται, ὅτι Ex τοῦ θυσιαστηρίου May αὐτόν. Τούτῳ γοῦν τῷ vópup καὶ ὁ Ῥωμαῖϊκὸς καὶ ἡμέτερος χαταχολουθὼν τρανῶς ἐγχελεύεται μοιχοῖς, xol παρθένων ἅρπαξι, χαὶ ἀνδροφόνοις, xai φωρσὶ τόπον ἁσυλίας πρὸς χαταφυγὴν μὴ εἶναι, ἡ γὰρ ἐκ τῶν ἱερῶν ἀσφάλεια τοῖς ἁδιχουμένοις, οὐχὶ τοῖς ἀδικοῦσι Quia vero legis hujus auctor, inclytus ille priuceps D δίδοται. Ἐπεὶ δὲ ὁ τοῦτο νοµοθετήσας ἐν βασιλεῦσιν Justinianus, qui Majoris Ecclesie Dei templum illud admirabile condidit, eidem sacro fano privilegium concessit, ut asyli locum babeat : verisimile non est eum ab se decreta rescindere vicissim voluisse. Post- quam enim sancivisset ut adulteris et homicidis et virginum raptoribus pro asylo nullus esset locus , nihil. huic adversum deinceps protulit, cum dixit, hujusmodi personas in condito ab se templo aasyli lorum habere ; sed arbitror equidem, si pie quis, et religiose causam propositam considerans, ipsam le- gem scriptam, et sanctionem de asyli jure, disqui- ! Deuter. xix, ἀοίδιμος Ἰουστινιανὸς, ὁ xa τὸν πανθαύμαστον τῆς τοῦ θεοῦ Μεγάλης Ἐκχχλησίας κατασχευάσας vabv, δέδωχε προνόµ:ον (10) αὐτῷ δὴ τῷ ἱερῷ τεµένει τόπον ἁσυλίας ἔχειν, οὗ πάντως αὐτὸς τὰ ἑαυτοῦ δι’ ἀλλή- λων ἀνατρέπεσθαι παρεσχεύασε. Νομοθετήσας γὰρ μοιχοῖς,.χαὶ ἀνδροφόνοις, καὶ παρθένων ἅρπαξι τόπον ἀσυλίας μὴ εἶναι, οὐδὲν ἑναντίον ὕστερον ἔφη, τοῖς εοιούτοις προσώποις εἶναι τόπον εἰπὼν ἀσυλίας ἐν τῷ παρ᾽ αὐτοῦ κατασχευασθέντι ναῷ' ἀλλ οἶμαι, ὡς εἴ τις τῶν εὐσεδῶς χαὶ φιλοθέως ἑἐπισχοπούντων τὴν προχειµένην ὑπόθεσιν αὐτόν τε τὸν γεγραμμένο (9) Novel. 17, cap. 7, qus et |. 2 est, C. de mand. prin. (10) Quod babetur in Leuncl. JGR. 1, pag. 72. 593 NOVELLJE CONSTITUTIONES. 591 νόµον xal τὸν διορισμὸν περὶ τῆς ἁσυλίας, πρόσφη- À sitionem convenientem instituens, inter se concilia- pov ποιούμενος τὴν ζήτησιν, συµθιδάσειε, τῖν ἁρ- µόδιον ἂν εὗροι πρὸς τὰ συμπίπτοντα τῶν πραγµά- των ἀπόφασιν * xat συντηρήσει μὲν τὴν ἀσυλίαν, àv αἷς ὑποθέσεσι κεχανόνισται, παρόψεται δὲ ταύτην, ἔνθα μὴ δίχαιον εἶναι τόπον ἀσυλίας. Ἐπεὶ δὲ πολυ- σχιδῆς χαθίσταταἰ τις ὁ τῆς µιαιφονίας τρόπος (ἢ Υὰρ ἐχουσίως xal ἀπὸ προνοίας xoi παρασχευῆς ἁμαρτάνει τις, ὡς ὁ εὑτρεπίτων ξίφος εἰς τὸ φονεῦ- σαι ἄνθρωπον ' ἣ ἀπὸ θυμοῦ, ὡς ἐν ἐφόδῳ, ὅτε σκο- πεῖται καὶ τὸ παρ) αὑτοῦ ἐπιφερόμενον ὅπλον xa ἡ ἐγχείρησις. 7] κατὰ τύχην, ὡς Ev χυνηγεσίῳ ῥίψας μὲν χατὰ θηρὸς τὸ βέλος, ἄνθρωπον δὲ ἀναιρήσας ἐξ ἀγνοίας' f| v µάχῃ μετὰ χειρὸς πλήξας, f] ἀπὺ μέ- 05: τινὰ φονεύσας, ὅστις xal ἐπὶ πενταετίαν EEopl-' ζεται), πρὸς τὰς τοιαύτας διαιρέσεις xal τὰς χατὰ µέρος αἰτίας ἔχομεν σαφῶς xai κατὰ τὸ προσῆκον xai τὴν Ex τοῦ νόµου ἀπόφασιν. Καὶ ὁ μὲν κατὰ ἄγνοιαν φονεύων οὔτε τὸν xatà τῶν ἀνδροφόνων δέδοιχε vópov οὔτε ἁσυλίας χρῆδει * ὥσπερ xal ὁ ἀπὸ τρν- φῆς ἀνελὼν, xal ὁ μὴ ἑσχηκὼς γνώµην τοῦ φονεῦσαι ἐὰν φονεύσῃ. ᾽Αλλὰ ταῦτα μὲν ἐν τούτοις περιίστα- ται ἐχεῖνο δέ kat. τὸ πολυθρύλλητον ζήτημα τὸ περὶ τοῦ ἐχουσίου xai Ex προαιρέσεως xal προθέ- σεως φόνου. Τοῦτον Υὰρ τὸν ἐχπούσιον φόνον οὔτε f) Μωσέως νοµοθεσία συγχωρεῖσθαι ἀξιοῖ οὔτε d Ῥωμαϊχὴ fj παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων ἀπ,δεχθεῖσα, οὔτε τις εὐσεθὴῆς λογισμὸς ἀνέχεται τὸν χατὰ τοσοῦ- τον ἀδιχήσαντα, ἵνα καὶ ξίφος εὑτρεπίσῃ xai διαµε. λετήσῃ τὸν τοῦ πλησίον θάνατον xal τοῦτον τελέσῃη, (C; χρῄσασθαι τῇ àx τοῦ ἱεροῦ βοηθείᾳ. Οὐκ ἔστι τοῦτο, οὑκ ἔστι τῶν εὐσεδῶς διανοουμένων ἁλλὰ δυνατὸν, ὡς εἴρηται, καὶ τοὺς νόµους τηρηθῆναι χαὶ φυλαχθῆ- ναι τὸ τῆς Ἐκκλησίας προνόµιον. Ἠνίχα γὰρ ἂν &v- θρωπος ἐκ τῆς θείας Προνοίας ἐγχαταλειφθεὶς ἀν- θρώπον διαµελετήσει θάνατον xaX τοῦτον ἁπαρτίσει, xai ἀφανῆς xaX ἀνέγχλητος γένηται ὁ παρ) αὐτοῦ χαταρτισθεὶς φόνος, εἰς ἑαυτὸν δὲ γενόμενος µετρή- ctt τὸ μέγεθος τοῦ τολμηθέντος πτώματος xai πρὸς ἐξαγόρευσιν ὀρμήσει, λογίζεται δήπου, ποίῳ τρόπφ ταύτην ἀσφαλῶς ποιῄσηται ' xal λογιζόμενος εὐρί- σχει πάντωφ, ὅτι τοῦ ἐρευνωμένου ἀφανοὺῦς θανάτου παρ) αὐτοῦ ἐξαγγελλομένου φωρᾶται, xal φωραθεὶς ὡς ἀνδροφόνος Ex τοῦ νόµου xai τοῦ προσφόρου ἄρ- χουτος 1j συλλαμθάνεται ἢ ...(11). Καὶ διὰ ταῦτα εἰς τὸ ἱερὸν εἰσερχόμενος καὶ τῷ ἱερεῖ προσερχόµενος, xai πανταχόθεν ἔχων τὸ ἀσφαλὲς ποιεῖται τὴν ἐξαγό- ρευσιν, τυχὸν οἵψ τρόπῳ xal οἵχ μηχανή «nv τοῦ φονευθέντος κατήρτισεν ἁγνοουμένην σφαγὴν, xat ἐπιτυγχάνει τῆς ἀφέσεως. Λῦτη γὰρ καὶ ἔστιν ἆλη- θῶς χαὶ λέγεται ἐξομολόγησις, ἡ τοῦ κεχρυµµένου παραπτώµατος αὐθαίρετος δῄλωσις. Ἡ δὲ περὶ τῆς φανερᾶς xai προδἠλου πράξεως xat µιαιφονίας συγ- χατάθεσις πῶς xal λεχθήσξεται ὅλως ἐξομολόγησις ; 'Ex τοῦ τοιούτου οὖν συνάγεται xal τηρεῖται xal ἡ τοῦ νόµου ἀπόφασις xaX ἡ τοῦ ἱεροῦ ἀσφάλεια. El δὲ αὕτη |uh] (12) οὕτω διορισθείη, μάχεται πάντως (11) Desunt nonnulla. D verit, eum sententiam ad res coineidentes aptam inventurum, et ipsum quidem asyli jus in iis cau- sis qua canonibus definita sunt, conservabit : at in aliis idem negliget, ubi non justum nec zquum fue- rit, asyli locum concedi. Et quoniam multis ac va- riis modis homicidium committitur (aut enim sponte sua quispiam, et consulto dataque opera instructus peccat, ut. is, qui gladium necandi hominis causa apparat ; aut ex iracundia, velut in impelu quodam, ubi considerantur et arma qu:e gestabat, et ipse co- natus ; ant fortuito, ut in venatu, si telum in feram conjecerit, et hominem ignoranter occiderit ; aut in rixa, si manu percusserit, vel ex temulentia quem ne- caverit, qui quidem ad quinquennium relegatur), se- cundum hujusmodi divisiones, et expositas particula. tim causas, etiam manifesto planeque convenienti ratione, legis sententiam habemus. Et is quidem, qui cedem ignoranter admittit; nec latam in bo- micidas legem metuit, nec asylo indiget : quemad- modum et is, qui per ludum ac jocum necaverit, el qui animum occidendi non habuit, si occiderit, Et hac quidem in his consistunt. Illa vero pervulgata quaestio est, de homicidio, quod sponte committitur ct ex auimi arbitratu atque proposito. Nam eedem illam spontaneam nec Mosaica lex concedi vult, nec Romana, sanctis a Patribus approbata ; pius denique ferre nequit animus, ut qni tam injustus fuit, ut eiiam gladium przpararet, ac proximi- sui morten meditaretur, eainque perficeret, auxilio et ope tem- pli fruatur. Non est hoc, non est animorum pie cogitantium : sed fleri potest, ceu dictum est, ut et leges observentur, et privilegium Ecclesie salvum sit. Quippe cum homo desertus a divina Providentia, cxdem homiuis aniio conceperit, eamque perfece- rit, atque illa czedes ab eo commissa, cognitionem et accusationem hominum effugerit, ipse vero ductus intra »e, lapsus sui magnitudinem perpenderit, et ad confessiouem ejus sese contulerit : sane secum ipse cogitat, quonam pacto possit eam tuto instituere, idque cogitans, omnino futurum intelligit, ut si cedem incoguitam, qua investigatur, enuntiet, de- prehendatur : ac deprehensus, velut homicida legis auctoritate, magistratusque compelentis, aut com- prehendatur, aut eam ipsam ob causam templum ingrediens, et ad sacerdotem accedens, atque un- decunque securitati suc consulens, confessionem instituat ; verbi gratia, quo pacto, et quanam arte ignotam occisi cedein commiserit , ac veniam impe- tre. Hac enim et est reapse, et dicitur confessio, de- licti scilicet occulti spontanea enuntiatio. Certi vero manifestique facti, et ezedis depositio, quonam plane pacto confessio nuncupabitur ? Ex hoc ergo tam col- ligitur, quam conservatur,lut legis sententia, sic etiam templi seeuritas. Qu: quidem si deünita in. hunc modum non fuerit, omnino secum ipse pugnat qui leges congessit atque promulgavit Justinianus : cum (12) Negatio desideratur in editione Leunclavii : recte eam addidit Rhallis. 395 CONSTANTINI PORPHYROGENITI 596 edicto sanxeri!, ne homicidis locus asyli pateat ; ni- Α ἑαυτῷ ὁ τοὺς vópoug ἀθροίσας xav Υράγας Ἴουοτι- biloque minus voluerit, ut homicide iu condito abs se templo jus asyli haberent. X. De his, qui sponte cedes committunt, lex altera, re- cipiens quidem eos ex commiseratione, preter sen- tentiam prioris ; verum ezsilio perpetuo, bonorum- que amissione, mullans. Hac jam sancire decrevimus, prioris quidem lc- gis severitatem cum benigniore decretorum eccle- siasticorum censura commutantes, dissolutionem vero licentiamque delinquentium, quz illam ipsam ob causam facilem imitationem habet, non poenarum duntaxat vinculo sanantes, verum etiam patrimonii prope totius ademptione, quod liomicida possidet ; ipsis quidem homicidis, de salute reipublice vero, ne quis simili quodam fervore rapiatur, utili consilio prospicientes , ut utraque ratione tum jus ipsum salvum sit, tumecclesiarum eximium sacrumque pri- vilegium conservetur , adeoque, cautionibus ambo- rum, imitationis freqnentia coerceatur. . 1. Quod igitur attinet vit:e rationem, quam agere bomicida debet, ita ordinari hzc jubemus, uti ca- Bones accurate statuunt. Nos autem hac eum con- sütutione perpetuo damnatum exsilio pellimus eo loco quo piacularis illius czedis facinus admissum fuit : B νιανὸς, νοµοθετήσας μὲν ἀνδροφόνοις μὴ εἶναι ἆσυ- λίαν, ἓν δὲ τῷ παρ) αὐτοῦ συστάντι ἱερῷ ἁσυλίαν ἔχειν λοιπὸν τοὺς ἀνδροφόνους. r. Tov αὐτοῦ δευτέρα νοµοθεσία περὶ τῶν éxov- c loc, φονευόντω», δεχοµένη μὲν αὐτοὺς κατὰ συµπάθειαν, παρὰ δύναμιν τῆς πρώτης, ἀειφυ- γίᾳ δὲκαὶ περιουσίας ἑκπτώσει καταδικάζουσα. Ταῦτα νομοθετεῖν προηρήµεθα νῦν τὸ μὲν αὐστη- ρὸν τῆς πρὸ ταύτης νομοθεσίας τῇ φιλανθρώπῳ τῶν ἐχχλησιαστικῶν θεσμῶν ἐπιτιμήσει µεταθάλλοντες, τὸ ἀπόλυτον δὲ xal ἄνετον τῶν ἑξαμαρτανόντων xal διὰ τοῦτο καὶ πρὸς µίµησιν εὔχολον οὐ µόνον τῷ χαταδέσµῳ τῶν ἐπιτιμίων ἐξιώμενοι, ἁλλὰ xal τῆς προσούσης τῷ φονευτῇ περιουσίας μιχροῦ δεῖν ἐκ- πτώσει * τοῖς μὲν ἀνδροφόνοις αὐτοῖς σωτηρἰαν., τῷ κοινῷ δὲ τῆς πολιτείας sb μὴ πρὸς τὸν ὅμοιόν τινα ζήλον ἐλθεῖν xazà τὸ λυσιτελὲς προμηθούμενοι, ὡς ἂν δι ἁἀμφοτέρων xal τὸ δίκαιον σώζηται καὶ τὸ τῶν ἐκκλησιῶν µέγα καὶ θεῖον συντηρῆται προνόμιον, καὶ τὸ πολὺ τῆς µιµήσεως ἀναστέλληται ταῖς τούτων ἀσφαλείαις. α. Τὰ μὲν οὖν περὶ τῆς τοῦ φονέως διαγωγΏς xai τῆς εἰσέτι βιώσεως, χαθὼς f χανονικὴ ἀχρίδεια τυπώσει, διοιχεῖσθαι χελεύομεν. ᾿Αειφυγίᾳ δὲ αὐτὸν διὰ τῆσὃς tf. νομοθεσίας χαταδικάζοµεν τοῦ τόπου, χαθ ᾿ ὃν γέγονεν fj πλημμέἐλεια τοῦ φονιχοῦ µιάσµα- partim ut hioc exsilio puniatur is qui deliquit, ᾳ τος, τοῦτο μὲν χολαζούσῃ τὸν ἁμαρτήῆσαντα, τοῦτο δὲ partim ut efficiatur, ne tristitiz, ac doloris inere- mentum occisi propinquis accidat, quod utriuque fortassis haud est inutile, ne unquam ejus assiduo con- spectu, qui dolorem attulit, et vita defuncti memo- ria, sponte concit&ti ad ultionem necessarii, malum malo sanare conentur, et casum homicidii duplicem faciant. Quapropter omnino damuatus illinc homi- cida perpetuum exsulet, nec unquam istic vagetur, aut in ea terra domicilium habea!, quz oris rictu diducto fratris injuste necati sanguinem excepit. Atque hanc adeo primam secundum illam ecclesia- sticam censurain. condemnationem ferat. 9. Ῥιφίοιθὰ vcro facultatum suarum amissionem sustineat, quie tamen fisco non addicentur. Nam si uxor sit homicidz, non dotem illa solum, eum rebus suis omnibus, auferet; verum etiam donationem propter nuptias. Quod si theoretrum quoque pro- missum ei forte fuerit , aliudve quiddam, etiam il- lius omnino recuperationem et proprietatem habeat, si liheri nulli exstent. lis vero exstantibus, nuptia- lium lucrorum usumfructum percipiat, observatis in hoc omnibus legum prescriptis : cum interim liberi reliquorum paternorum bonorum in trientem hzre- dcs sint. Ac si quidem homicida motu proprio, vel ipsum in viam revocantium consilio et approbatione, commisso prius scelere deposito, monasticam ad vitam transierit, tertiam bonorum ejus partem mo- Bastcrium accipiet, reliquo triente uxori et liberis gh πλείονα τῆς ἁνίας xai τοῦ ἀλγήματος αὔξησιν τοῖς τῷ πεφονευμένῳ διαφἐρουσι χατεργαζοµένη' ἴσώς δὲ xa! ἀμφοτέρων οὐχ ἀσυμφόρως, ὡς ἂν uf, ποτε τοῦ λελυπηχότος συνεχεῖ ὁράσει xal τῇ toU προαποθεθιωκότος -μνήμῃ εἰς αὐθαίρξτον ἐχδίχησιν οἱ προσήκοντες αὐτῷ παρορμώμενοι χαχῷ τὸ καχὺν ἐδιάσασθαι πειραθῶσι, καὶ διπλοῦν ἐργάσωνται τὸ πτῶμα τῆς µιαιφονίας, "Έστω μὲν οὖν ἀειφυγίᾳ πάντως Ó φονεὺς ἐχεῖθεν καταδιχαζόµενος, καὶ µη” δέποτε περινοστῶν ἑἐχεῖ καὶ αὑλιζόμενος ἐν τῇ YT. 1| ἔχανε τὸ τοῦ ἀδίχως ἀναιρεθέντος ἁδελφοῦ ὑποδέ- ξασθαι αἷμα. Καὶ τοῦτο πρῶτον µετά τὴν ἐκχλι- σιαστικὴν ἐπιτίμησιν τὸ χατάχριµα δεχέσθω. β’. Πρὸς τούτῳ δὲ χαὶ τῆς οἰχείας ἕχπτωσιν ὑφιστάσθω περιουσίας, οὗ τῷ δηµοσίῳ προσχνρον- µένης El γὰρ ὕπεστι γαμετὴ τῷ φονευτῇ, τὴν «c προῖχα δεῖ xal τὰ οἰχεῖα πάντα χοµἰζεσβαι ταύτην, καὶ ἔτι τὴν πρὸ τοῦ γάμου δωρεάν ΄ εἰ τύχη δὲ καὶ θεώρετρου ὑποσχεθεῖσα 7] ἄλλο τι, χαὶ τούτου πάντως ἔχειν τὴν ἀνάληψιν, καὶ τὴν χνριότητα, παίδων μὴ ὑπόντων. El δὲ ὕπεισι παῖδες, τῆς χρήσεως τῶν γαμικῶν χερδῶν ἀπολαύειν αὐτὴν πασῶν τῶν ἐπὶ τούτοις νομιχῶν παρατηρήσεων συντηρουµένων᾽ τῶν δὲ παίδων ἐκ τῆς ἄλλης πατρῴας περιουσίας τῷ tpi» κληροδοτουµένων. Καὶ εἰ μὲν ὁ φονεὺς οἶχειᾷ προθέσει f| τῇ τῶν χανονιζόντων αὐτὸν συμδουλ!ᾳ καὶ δοχιµασίἰᾳ πρὸς τὸν μοναχιχὸν, τὸ πρότερυν ἁπο- σχεναζόµενος μῦτος, µετέλθοι βίον, λαµθάνειν τὸ µοναστήριον τὸ τρίτον µέρος τῆς αὐτοῦ π:ριουσίας, 597 NOVELL/£ CONSTITUTIONES. 59g τοῦ λοιποῦ τρίτου μέρους τῇ γυναιχὶ xaY τοῖς τέχνοις A interfecti, ad exiguum calainitotis eorum solatium, φυλαττομένου toU τελευτήσαντος εἰς puxpkv mapa- μυθίαν τῆς ἑαυτῶν δυσχληρίας." εἰ δὲ οὐχ ὕπεισι τῷ πεφονευμένῳ παῖδες, τῇ γυναιχὶ χαὶ τοῖς ἀνιοῦσιν ἐξ [cou διαιρουµένου τοῦ τοιούτου τρίτου * γυναιχὸς 3 τοῦ βίου προαπελθούσης, xai παίδων ὄντων, τούτους προτιμᾶσθαι τῶν ἁνιόντων * εἰ δὲ μήτε παῖδες, μήτε ovi, μήτε ἀνιόντες clot τῷ ἀναιρουμένῳ, τοὺς ἄλλους ἐχ τοῦ νόµου χαλουµένους συγγενεῖς xal πρὸς τὴν δήλωσιν uf, ῥᾳθυμήσαντας τοῦ ἁδιχήσαντος λαμθάνειν τὸ τρίτον. El δὲ πρὸς τὸν μοναχικὸν ὁ φονεὺς μἣ µετέλθοι βίον, οὐ τὸ τρίτο», ἀλλὰ τὸ δί- µοιρον τῆς ἐλευθέρας αὐτοῦ περιουσίας κατὰ τὴν εἰρημένην διάταξιν τῷ τοῦ πεφονευµένου χληροδο- τεῖσθαι μέρει. Y. Καὶ πρὸς τούτῳ µηδέποτε µηδένα τοιούτῳ ἐΥ- χλήµατι ἑαλωχότα ἢ πολιτιχὴν ἡ ἄλλην τὴν οἱανοῦν ἀρχὴν ἡ πρᾶξιν µεταχειρίζεσθαι, μηδὲ θείας ἀντι- γραφῆς ἀξιούμενον. ᾽Αλλ' εἶναι παντοίως ἀτίμους, οἷς καὶ τὸ ζην µόνον φιλανθρώπως συνκεχώρτται. Πλην τοὺς μὲν περιουσίᾳ xaxtaz µελέτην θεµένους τὴν τοῦ πλησίον σφαγἣν xal αὐτὸ τοῦτο πρρεύτρε- πισαµένους καὶ παρασχευασαμένους ἐπ᾽ ὀλέθρῳ τῆς ἑαυτῶν φυχῆς εἰς τὸν τοῦ ἁδελφοῦ θάνατον, πάντως ἀποκείρεσθαι καὶ μοναχοῖς ἑγχαταλέγεσθαι΄ καὶ οὐ µόνον τὸν ἐπ᾽ αὐτοῖς δοχιµασθέντα χρόνον τῆς µετα- νοίας, ἀλλὰ xax τὸν ἅπαντα τῆς ζωῆς αὐτῶν ἓν µονα- στηρίῳ διοιχονομεῖσθαι. Τοὺς δὲ ἄλλως ἑκουσίως μὲν ἀνῃρηχότας, προπετείᾳ δὲ χαὶ συναρπαγῇ ἁλογίστου θυμοῦ, οὐ µελέτῃ xal προπαρασχευῇ xal προθουλἰοις C τὰ τῆς µιαιφονίας ἐπιδειξαμένους, τὴν μὲν ἀειφυγίαν πρὸς ἅπασι τοῖς ἄλλοις ὑφίστασθαι, οὐ µέντο: γε τὸν μονήρη βίον αἱρεῖσθαι χαταναγχάζεσθαι. 6. Ol (15) τόποι δὲ τῆς στρατείας, τοι αἱ ὑπὲρ &.U στρατεύειν οἰχονομίαι, mph; τοὺς κληρονόμους αὐτοῦ παραπεμπἐσθωσαν. Ei δὲ μὴ ἔχει ὁ φονεὺς πληρονόμους, ἕτεροι τοὺς τῆς στρατείας τόπους λαμ- όάνοντες καὶ εἰς την στρατείαν ὑπηρετήσουσιν. lA". Neapà τοῦ βασιλέως κυροῦ Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεγγήτου περὶ τῶν ἁδιαθέτως τε.Ίευ- τώγτω» χωρὶς παίδων, ὥστε μὴ τὸ πᾶν τῆς περιουσίας τοῖς ἐκ νόμων κα.ὶουμένοις συγ7ε- νέσι τυχὸν, ἢἡ καὶ τούτων» μὴ προσόντων τῷ δηµεσίῳ πρυσκυροῦσθαι, ἀ .1ὰ τούτοις μὲν τὸ δίµοιρο», τὸ δὲ τρίτον τῷ θεῷ ἀφοσιοῦσθαι' d συγεισάγονται καὶ οἱ δοῦ.ῖο., ἀξιούμενοι ἀπὸ της παρούσης veapac éAevOeplac (14). Πολλάκις ἐθαύμασα τῶν τὰς πόλεις συστησαµένων, xai νόµους χαθ᾽ οὓς προσήχει διαζἠν ὁρισαμένων, ὅτι τοῖς τῶν ἀποιχομένων συγγενέσιν, ἔσθ᾽ ὅτε xal μηδὲν εἰς ὄνησιν αὐτοῖς περιοῦσιν εἰσενεγκαμένοις xai τοῖς ἐνθένδε ἀπιοῦύσι παρασχεῖν δυναµένοις, οὗ μὴν ἀλλὰ xal βασιλεῦσιν, οἷς δῆ τάχα ὁ ἐχδιοὺς οὐδ' (15) llc qux sequuntur unde Leunctiavius 4608. sumpserit nondum enuclcavi. Ipse notat : « H:ec de veteri libro exscripsimus, in aliis omissa. » Interim cf. llarm. ed. Heüub. pag. 755 not. 14, ct Nov. XVIII reservato. Quod αἱ nulli sint. interfecto liberi, pars liec tertia bonorum uxori et ascendentibus ea Φᾳιιο dividetur. Uxore vero jam onte vita defuncta, libe- ris exstantibus , ascendentibus illi praferantur. Quod si nec liberi, necuxor, nec parentes interempto superstites sint, cognali cxleri, qui ex lege vo- cantur ad successionem, nec in detegendo czedis auctore negligentes fuerunt, trientem bonorum ejus capiant. Si vero monasticam vitam homicida non fuerit amplexus, non triens, sed bes puras ipsius substantimw, secundum indicatam constitutionem, porti ejus qui occisus est. tribuatur. 9. Praeterea nullus unquam liujusmodi criminis con- viclus vel civilem vel alium quemcunque magistra- tum actumve gerat οἱ obeat, nequidem 8i sacrum rescriptum impetraverit , sed infames omnino sint, veluti quibus vita duntaxat benigne condonata fuerit. li tamen, qui ex abundantia quadam malitiz pro- xiii cedem animo meditato perpetrarunt, οἱ in hoc ipsum instructi, paratique adeo fuerunt in necem fratris, ipso cum anims sux detrimento atque per- nicie, citra exceptionem tondeantur, et monachorum coetibus aggregentur, neque tantum ad tempus pao- nitentix:e praestitutum, verum el per omnem vitam suam in monasterio gubernentur. Àt vero qui aliter cxdem admiserunt, sponte quidem illi, sed temeri- tite. quadam, et iracundiz ratione carentis obre- ptione, quique non meditati, non prius instructi, non deliberationibus ante habitis homicidium perpetra- runt, perpetuo quidem exsilio prater alia subjicien- tur, solitariam tamen vitam non cogentur amplecti. 4. Loca vero militizsive militie nomiue constitutz adwinistrationes, ad hxredes ejus transmittuntor. Sin lzeredibus homicida caret, alii loca πι] ipsius accipientes, eliam militi:e munera przsta- bunt. XI. Novella imperatoris domini Constantini Porphyro- geniti, de his qui inteslati aine liberis vila (ungwun- tur, ne totalitas bonorum his qui ex lege vocati sunt cognali eveniens, vel, cum isti desunt, publico erario altribuatur, sed ut his quidem dua partes, tertia vero Deo consecretur : 1n. quo comprehen- duntur etiam servi, libertate per presentem novel - lam donati. Swpius admiratus sum urbium conditores , et legum juxta quas vivere convenit institutores, quod vita functorum coguatis, cum aliquoües nihil ad utilitatem illis viventibus contulerint, neque illis cum hinc abierunt prebere possint, przesertim regi- bus, quibus forte vita fuuctus non in ultimis volun- c. 2 iufra. Spuria crediderim, nisi Mich. Attalensis Epitome quasi confirmata sint. Zacm. 4 LINGENTBAL. (14) Ex C. Gust. Ern. Heimbach. Anecdotis, ed. Witte, Lipsiz 1858. Iun-4. Latine vertimus. EbiT. 599 . CONSTANTINI PORPHYROGENITI 600 tatibus obsequiosus fuit, his nempe, si quis inte- A ἐν ἑσχάταις ἣν ὑπηρεσίαις ἑναρίθμιος, ὁτι δῇ τούτοις status. mortuus fuerit, bonorum hzreditatem tau- quam multum de illo bene meritis attribuerint , Dco autem emnium Creatori et regi, a quo oritur quidquid optimi inter homines est, qui nobis omnia largitus est, ita ut, quod omnino mentem superat, volieredes Christi, et ipsius haeredes per Christum "os instituerit, ne minimam quidem partein. con- wulerint, tanquam exh:eredem illuin per oblivionem amoventes. Sed homines quidem, si oportet eos qui suum Factorem non reverentur ita vocare, de hia talia decrevisse si stultum et insipiens est, verum non exiraneum ei inopinatum erit semel ab officio aberrantes ad. consequentem principio exitum pro- perare. Homines autem, quibus in celis est con- versatio (ut dicit divinus Apostolus,) et l:ereditas B pollicetur ecelorum regnum, Christi amici, et fra- wes, et (ο Domini benignitatis immensitatem !) coh:eredes qui sint el vocentur digni habiti, quam dementie, quantamque insanie motam incurrunt, si tantorum bonorum participes, quasi nullo frueu- tes, illum qui nos inter fratres annumerat et. co- heredes effücit, non ininori in parte successionis cognatis evenientis lege decernimus exbzredem lieri ? Quod est absurdum merito, quemdam esse in brutis futuri sensum ct providentiam, nos vero ratione ornatos tantum pr.esenti vitae incumbere οἱ adhze- rere, ut non in alienis (id nempe facillimum omnui- bus es!) futuri parvam saltem ob nos ipsos el. eos qui inopinate. moriuntur exbibere providentiam, sed, ut jam diximus, pr:eterituro et inox destruendo regi hereditatem assignare, οἱ autem qui aeternum regnat, et ad quem vadit mortuus. vitz terrest:is rationem redditurus, nihil ejus bonorum a legum potestate consecrari: ἁδιαθέτου vtvbg τελευτήσαντος τὸν χληρον τῆς πε- βιουσίας ὡς fj τι μέγα προσχεχαρισµένοις ἑχαρί- σαντο, θεῷ δὲ τῷ πάντων πλάστῃ xai βασιλεῖ, παρ' οὗ πᾶν ὅ τι χάλλιστον ἓν ἀνθρώποις, τῷ τὰ πάντα t uiv χαριζομένῳ, ὥστε xat, ὃ πάντα νοῦν ὑπεραίρει, συγκληρονόµους Χριστοῦ, χληρονόμµους δ᾽ αὐτοῦ ἓν- στήσασθαι διὰ Χριστοῦ, οὐδὲ τὸ πολλοστὸν Ὑοῦν ἀπονενεμήχασι µέρος, ὥσπερ ἀπόκληρον αὐτὸν bi ἁμνημοσύνης ἀφέμενοι. Αλλά τὸ μὲν ἀνθρώπους, εἴ γε δεῖ τοὺς μὴ τὸν ἑαυτῶν ἐπεγνωχότας mou tty τοῦτο εἰπεῖν, περὶ τούτων οὕτως ἐχθέσθα:, εἰ καὶ μωμητὸν καὶ ἀλόγίστον, ἀλλὰ καινὸν οὐδὲν οὐδ' ἁδό- * χητον, ἅπαξ ἁποσφαλέντας τοῦ καθήχοντος πρὸς τὸ τῇ ἀρχῇ ἀκόλουθον ἐπισπεύδειν χατάλυµα. "ΆΑνθρω- ποι δὲ, olg ἐστιν ἐν οὐρανοῖς (ᾗ Φησιν ὁ θεῖος ᾿Από- στολος] ?) πολίτευμα xal χλῆρος ἡ τῶν οὐρανῶν ἐπήγγελται βασιλεία, οἱ Χριστοῦ φίλοι καὶ ἁδελφοὶ χαὶ (ὢ Δεσπότου φιλανθρωπίας ὑπερθολῆς) ,συύκληρο- νόμοι εἶναί τε xai λογίζεσθαι Ἰξιωμένοι, τίνα μὲν ἀνοίας. ποἰαν δὲ ἁλογίας ὑπερδολὶν ὑπολείπονται, sl τοπούτων τετυχηχότες, ὡς οὐδενὸς ἀπολελαυχότες τῷ εἰς ἀδελφοὺς ἡμᾶς ἀναγράψαντι xai συγχληρο" νόμους τελέσαντι μηδὲ τὴν ἑλάττονά ye μοῖραν τῆς προχωρούσης τοῖς συγγενέσι νοµοθετοίηµεν ἀποχλη ροῦν; ὡς ἔστιν ἄτοπον ἐπιεικῶς, εἶναι μέν τ'να παρὰ ἁλόγοις τοῦ μέλλοντος αἴσθησίν τε καὶ πρόνοιαν, Ἡμᾶς δὲ λόγῳ τετιµηµένους τοσοῦτον τῇ παρούσῃ προστε- τηχέναι xai προστλῶσθαι ζωῇ, ὡς μτδ' ἐν τοῖς ἆλλο- τρἰοις (τοῦτο δὴ vb ῥᾷστον ἅπασ!) τοῦ μέλλοντος μικρὰν γοῦν ὑπὲρ τε ἡμῶν αὑτῶν καὶ τῶν ἀνεπισχέ- πτως τελευτώντω, ἐπιδείξασθαι πρόνηιαν, ἀλλ' ὃ xal εἰρηχότες ἔφθημεν, ἀπολειφθησομένῳ μὲν xal ὅσον οὕπω φθαρησομένῳ βασιλεῖ καταλιµπάνεσθαι, τῷ δ' αἰωνίως βασιλεύοντι καὶ πρὸς ὃν ἄπεισιν ὁ τελευτῶν τὶς ἐπιγείου λόγον ὑφέξων ζωῆς, μηδὲν τῆς αὐτοῦ περιορτίας ix voix; ἀφωσιοῦσθαι χυριότητος. 4. Quamobrem cougruentem circa id regulam a nostris antecessoribus nescio quo modo neglectam, instituendam arbitrati sumus, ut presenti vitz et posteris utilitas ab illa conferatur, et iis qui ο tu- multu vitze migraverunt antequam de superstitibus rebus ut. voluntas eorum tulerit disposuerint, iis igitur preparetur requies «de qua inter homines degentes audierant, ceu. quoddam tutamen | omni civium societati haucce legem et communem di- rectionem statuentes, per quam decernimus, his qu:e ab antecessoribus nostris, de hxreditate bono- rum eorum qui intestati decesserunJ, praceperint immotis manentibus , illud solum quod nondum hactenus a. lege mandatum. cognovimus jubentes, tertiam. successionis derelict» partem ab co qui absque ultima voluntate decessit, sive assignetur successio his qui ab ihtestato ad hxreditatem vo- cantur, sive coguatis absentibus zrario publico de- [-ratur, duabus partibus vel cognatis vel :rario pu - blico reservatis, ut diximus, te"tiam partem Deo universorum et regi ob ipsius animam defuncii donari : cui. scilicet parti annumerabhitur aestimatio servorum qui de more invenientur, et isti. liberi a'. Διὰ ταῦτα δὴ τὸν περὶ τούτου προσῄχοντα τύὺ- moy τοῖς πρ) ἡμῶν οὐκ olb' ὅπως παρεωραμένον, εἰσηγήσασθαί τε αὐτὸν ἡγησάμεθα δεῖν, καὶ τῷ τε παρόντι βίῳ καὶ τοῖς ἔπειτα δοῦναι τὴν ἐξ αὐτοῦ ὠφέλειαν, xal τοῖς ἁθρόον τοῦ βίου μµεθισταμένοις πρἰν τι περὶ τῶν προσόντων χαὶ ὡς ἡ βούλησις αὐτοῖς διαθέσθαι, καὶ τηύτοις δὴ ἄρα τὴν ὡς Ev ἀνθρώποις ἤχουσαν ἐννοῆσαι παραφυχὴν, οἷόν τινα χηδεµόνα τῷ παντὶ πολιτεύµατι τόνδε τὸν vópov xa χοινὸν ἔφ- εστῶντες ἑπίτροπον, δι οὗ θεσπἰζοµεν, τῶν ὅσα τοῖς πρὸ ἡμῶν ἐπὶ τῇ χληρονοµίᾳ τῆς τῶν ἁδιαθέτως τελευτώντων ὥρισται περ.ουσίας ἀσαλεύτων τηρου- µένων, τοῦτο μόνον ὅπερ οὕπω xai νῦν ἔγνωμεν θεσιοθετηθὲν προσθέντες, τὸ τρίτον τῆς ἐπιλαγχα- νούσης μοίρας τοῦ τελευταίας ῥουλήσεως τετελευτη- χότος χωβὶς, τοῦτο μὲν τῆς τοῖς ἐξ ἁδιαθέτου χαλου. µένοις εἰς χληρονομίαν προσποριζοµένης., τοῦτο δὲ τῆς τῷ δηµοσίῳ αυγγενῶν οὐχ ὑπόντων εἰσχομινο” µένης, — τοῦ διµοίρου 1| τοῖς συγγενέσιν 1) τῷ δη- pool τηρουμένου ὡς ἔφημεν, — τὸ τρίτον τῷ πάν- των Oc καὶ βασιλεῖ ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ τοῦ τελεν- τῶντο; δωρεῖσθαι φυχῆς' τούτῳ δηλαδη τῷ μέρει συναριθµουµένης xal τῆς τῶν ὡς elxbe cóptaxoué- 601 ) NOVELL.E CONSTITUTIONES. 602 νων οἰκετῶν διατιµήτεως, καὶ αὐτῶν ἑλευθερουμένων. Α fient. Non enim sanctum est, neque regie mentis, Οὐ γὰρ ὅσιον οὐδὲ βασιλικῆς προνοίας ἀλλ οὐδ' àv- θρωπίνης ἁπλῶς γνώμης ἐστιν ἄξιον, ἐλεεινῶς τοῦ ἐχβιοῦντος τῶν ἀνθρωπίνων ἁρπασθέντος, μηδὲ τῷ τοῦ δεσπότου θανάτῳ τὸν τῆς δουλείας διαῤῥαγῆναι τοῖς δουλωθεῖσι ζυγὸν, ἀλλ Ex τῆς αὐτῶν συμφορᾶς καὶ τοὺς χληρονομοῦντας συγγενεῖς τὴν ἑαυτῶν θεραπείαν ἐπιζητεῖν καὶ τὴν βασιλείαν τῷ ταµείῳ προσόδους ἐπινησῖν. Διὸ Of πάλιν ἑπαναλαμθάνοντές φαμεν͵' ef τις ἆδ.άθετος τελευτήσει xol παίδων οὐχ ὑπόντων f) οἱ τούτου συγγενεῖς f μηδὲ τούτων ὄντων ὁ ἑημόσιος χαλοῖτο εἰς κληρονοµίαν, τῆς συγχεφα- λαιουμένης ἑντεῦθεν ἁπάσης ὑποστάσεως τὸ μὲν δί- µοιρον τῷ Ex νόμων διαδόχω, συγγενεῖ τυχὸν T) δη- µοσίῳ, τὸ δὲ τρίτον ὑπὲρ σωτηρίας τοῦ ἁδιαθέτως τελευτήσαντος ἀνείσθω Oc, τῆς διατιµήσεως iv B Bs 6a lo τῶν ἐλευθερουμένων οἰκετῶν τῷ συγχληρου- μένῳ μέρει τῷ eg σ»λλογικομένης. Β’, Ei μέντοι γε ὡς c^; συµθαίη, τῆς προσούστς τῷ ἁἀποιχομένῳ περιουσίας τὸ πλεΐστον T] χαὶ τὸ πᾶν εἶναι ἓν θεράπουσι, χαὶ touto διορίσαι φιλανθρώπως ἅμα χαὶ συμπαθῶς ᾠέθημεν δεῖν, ὥστε pt τοὺς μὲν τοῦ τῆς δουλείας ἀνεῖσθαι ζυγοῦ, τοὺς δὲ ἐντα]αι- πωρεῖσθαι τούτῳ xal χατατρύχεσθαι ' ἀλλ᾽ ὅσους ὁ χαλεπός τε χαὶ βαρὺς τῆς δουλείας ἑχάχου τε xol χατωδύνα κχλοιὸς, τούτοις ἅπασιν ὁ παρὼν ἡμῶν EAeu- ῥερία» διδοὺς . εὐφραινέτω θεσμὸς, xal τῶν δου- λιχῶν ἁπάντων θεσμῶν ὁμοίως ἀπίτωσαν ἑλεύθεροι, Οὕτω γὰρ γαι τοῖς ἓχ νόµου τῷ ἁδιαθέτῳ κλη- Ρουμένοις τὸ δἑον συνορᾷν βουλοµένοις οὐχ ἐπιζή- C piov, xat τοῖς οἰχέταις xaY τοῖς ἁποιχομένοις σωτὴ” p:2, xai θεῷ τῷ καὶ ix σμικρῶν ἀφορμῶν τὴν σωτηρίαν ἀνθρώποις οἰχονομοῦντι τὰ ὅσια ἀποπλη- ρώσομεν, Καὶ μηδεὶς πρὸς τὸν παρόντα vópov τοῦ τελευτῶντος Ἡ συγγενῆς fj βασιλεὺς ὡς τοῦ xa0- Ίχοντος ἁποστερούμενος ἀἁποδυσπετείτω ' ἁλλ᾽ ἐν vip zi; τις βαλὼν xai ἰἱδιώτης xal βασιλεὺς, ὡς ἅπασιν ὁ θάνατος ἀνθρώποις ἄδηλον ἑπίσης xal φο- θερὸν xal οὐχ ἔστιν ὅπως τις περὶ τοῦ τέλους Bou- λεύσηται ἁσφαλώς, τόνδε tbv παρόντα vópov τῆς ἁπαραιτήτου πορείας ἐχείνης λογιζέσθω ἐφοδιαστῆν, xaY uh τὴν ἑτέρων µόνον οὐσίαν χανδὺν ἐπειγέσθω ναταπιεῖν ' προσεννοείτω δὲ, ὅτι xat αὐτὸν ἴσως ( τό τε ἀθρόον τῶν ἀνθρωπίνων) ἡ τοῦ θανάτου θερίσει ἱρεπάνη xal πολλῆς ἐχεῖσε τῆς βοηθείας δεῄσεται, xXzY εἰ μὴ τῆς τοῦ παρόντος νόµου ἁπολαύσειε χάρι- 10:, οὐδὲ τῆς τυχούσης ἐχεῖ ἐπιτεύξεται mapaxi- σεω-ς ΄ οὗ γὰρ σμικρὺν εἰς παρηγορίαν νῷ ἔκθεδιω- Χότι ἡ εὐπροαίρετος, ὡς ἄν τις φαίη xal σμιχρὰ αὕτη δωρεά τῷ θεῷ xal φιλανθρώπῳ Δεσπότη, πο- λυτρόπως τὴν ἡμῶν σωτηρἰαν Ex σμιχρᾶς olxovo- pouvtt φιλοτιμουμένης προφάσεως. Ταῦτα τῷ παρ. όντι ἡμῶν πᾶς τις ἑννοείτω ἐντυγχάνων θεαπίσµατι, χαὶ τὸν παρόντα νόμον olóv τινα βοηθὸν xal τό γε χρεῖττον εἰπεῖν τῆς ἑαυτοῦ ῥᾳθυμίας διοοθωτὴν, of; ἑνδημῶν τῷ βίῳ τὰ τῆς ἐχδημίας οὗ λυσιτελῆ αὐτῷ ὃ.έβετο, δεχέσθω ἀσμένως, σωτῄριον ὣς Υε οἰόμεθα τοῖς τελευταίας χωρὶςτελευτῶσι βηυλῄσεως, Καὶ zo τῷ πάντων βασιλεῖ οὖχ ἀπόθλητον, ἀλλὰ καὶ αὐτῃ τῇ ΠΟ neque Ἠυπιαης omnino cogitationis dignum, cum miserabiliter defunctus rebus liumanis ere- pius fuerit, non servis abrumpi domini sui morte servitutis jugum, sed ex eorum calamitate vocatos ad bzreditatem cognatos suam utilitatem exqui- rere, et regiam potestatem thesauro publico velut redditus assignare. ldeo iterum resumentes dicimus : si quis intestatus decesserit, et liberis absentibus, vel ejus cognati, vel nullo illorum exsistente, zrarium publicum vocentur ad haereditatem, tota ejus sub- stantia in summam coacta, duz partes legali suc- cessori, cognato nempe vel arario publico, vertia vero ob salutem ejus qui intestatus decessit Deo atiribuatur, zstimatione in solido servorum liber- tate Jonatorum parti Deo obvenienti assignata. 9. Si ergo, ut verisimile est, evenit, partem sub- stantie a defuucto derelicte majorem vel. ctiam totalitatem in. servis constare, id quoque decer- nendum benigne simul et compatienter putavimus, non ut alii a servitutis jugo eximantur, alii vero sub illo misere patiantur ei crucientur, sed ut quan- tos durum el grave servitutis jugum torquebat et angebat, bis omnibus presens nostrum decre- tim libeitatem donans gaudeat, et bi. cunctis ser- viiibus vinculis similiter liberati evadant. lta enim et his qui ex lege intestato. succedunt, si quod decet considerare volunt, nullum dawunutn, etservis et vita defunctis salutem, et Deo e par- vis principiis salutem hominibus disponenti conse- cratiopem simul conferimus. Et. nullus de przsenti lege sive defuncti cognatus, sive rex tanquai pro- prio suo destitutus queratur; sed in animo qui- cunque reputans, sive privatus sive rex, omnibus mortem hominibus incertam pariter esse 40 timen- dam, et. nulli licere ut de fine suo certissime prae videat, priesentem hanc legem tanquam inevitabilis hujus itineris viaticum arbitretur, et ne. aliorum solum substantiam largis haustibus haurire festi- net; sed recogitel se ipsum pariter (talis est huima- narum rerum inconstantia !) mortis falce secanium, οἱ magno sibi illic auxilio Opus fore, eL nisi hujus p przsentis legis gratiam fruatur, nullum se illic οὐ” teuturum esse solatium : non enim parum ad le- vauen confert vita defuncto hxc bone volunta- tis, ut dicenda est, vel exigua oblatio, Deo benigno nempe Domino, multis modis salutem nostram e parvis occasionibus procuranti, donata. Hzc qui- cuuque presenti in nostro decreto invenire reputet, et presentem hanc legem ceu quoddam auxilium, et ut inelius. dicam, sua desidiz reparatricem, quisquis iu vita degens qua sui transitus erant non salubriter disposuit, cum gaudio excipiat ; tau- quam salutarem cam reputamus his qui absque ul- tima voluntate decesserunt, et Deo universorum regi non despiciendam, sed etiam ipsi civium so- cictali utilissimam, et a nostra qux cx Deo esl 603 CONSTANTINI PORPHYROGENITI NOVELL/E CONSTITUTIONES. e04 regia potestate Domino universorum regi consecra- À πολιτείᾳ λυσιτελέστατον παρὰ τῆς &x θεοῦ βασιλείας fam. XII. Constantini novella quinta, que in sacella recluditur. De [ugis mancipiorum, el de jumentis perditis. 1. Pro mancipio perdito, et in eadem provincia reperto, solidum unum, millia quatuor dominus prestat. Si vero in ulteriori provincia reperiatur, solidos duos, millia quatuor. Quod si duas aut tres provincias peragraverit, et captum fuerit, solidos ires, millia quatuor. Ac prius quidem, quam men- ses duodecim praterierint, alibi mancipium distrahi non fas est , sed tantisper et servari, et custodiri, adhibita cautione, debet. Si vero duodecim mensi- bus elapsis, mancipium deperditum a domino suo requisitum non fuerit, liceat ei qui reperit not:e- que person: vendere, pro solidis sex, milliis qua- tuor, Propterea vero tam vili pretio distrahendum erit, quod ejus possessor non sil perpetuus; sed quo! rursus in potestate domini sit, re comperla, totidem solidos prestare, cum quatuor milliis, ac servum suum recipere. 9. Pro jumentis autem perditis, siquidem majora sive grandiora sint, puta pro bobus, et eqvis, et inulis, quatuor millia dominus przstet, ac jumenta recipiat, In. minoribus vero, id est, ovibus et por- cis, in dominorum duntaxat arbitrio sit, ut quod vo- lunt, prastent. 3. At nomine vulnerum in capite, vel injuria- rum atrocium, vel scortationis, vel adulterii, vel furti, nibil omnino exigatur. Furtiva si reperiau- tur, dominis salva sunto. Quod si nulli exstent do- mini, fisco inferantur. 4. Consimiliter si qui moriantur intestati, et ne sexti quidem "gradus cognatos habeant , eorum facultates atque bona fisco inferantur. Sin testa- mentum quis fecerit, licet nulli cognati et neces- sarii reperiantur ad indicatum usque graduum ; te- stamenti tamen tabul custodiantur. 5. lidem si defunctus decesserit intestatus, ct cognati reperiantur , ad illos ipsos bona patrimo- nii transmittuntor. Quod si neque Lestatus sil, neque cognatos habeat, qui defuuctus est : tunc pars bonorum ejus tertia pro redimendis ipsius pec- catis, fratribus Christianis datur : et quod praterea superat, fisco infertur. ἡμῶν Κυρίῳ τῷ ἡμῶν βασιλεύοντι ἀνατιθέμενον. IB. Νεαρὰ & Κωνσταντίνου ἡ ἀποχειμέγη ἐν τῇ σα- λέ.1.Ιῃ. Περὶ φυγῶν ψυχαρίων καὶ ἁπο.ωλόσων κτηνῶν (15). qd. 'Ὑπὲρ ἀπολωλότος Φυχαρίου καὶ &v τῷ αὐτῷ 0fuatt εὑρεθέντος παρέχει ὁ δεσπότης νόµισµα ἓν μίλια (10) τέσσαρα. El δὲ ὑπερθεματίσαν εὑρεθῆ, νομίσματα δύο μίλια τέσσαρα. El 6x δύο f| τρία θέ- pata διελθὸν χρατηθῇ, νομίσματα τρία μίλια τἐσ- capa. Καὶ πρὸ μὲν τοῦ παρελθεῖν τὸν δωδεχαµτι- νιαῖον χρόνων μὴ ἐξεῖναι διαπιπράσχειν αὐτὸ ἀλλα- χοῦ, ἀλλὰ συντηρεῖν xal φυλάττειν Ev ἀσφαλείᾳ. Εἰ δὲ B καὶ τῶν δώδεχα μηνῶν παρελθόντων οὐχ ἀναζητηθῇ τὸ ἁπολωλὸς φυχάριον παρὰ τοῦ Κωρίου αὐτοῦ, τότε ἐξεῖναι τῷ εὑρηχότι διαπιπράσχειν αὐτὸ εἰς ἐμρανὲς πρόσωπον ἐπι χαταθολῇ νομισμάτων ἓξ χαὶ µιλίωντεσ. σάρων. Διὰ τοῦτο δὲ οὕτως εὐώνως διαπιπράσχειν͵, διὰ τὸ μὴ εἶναι τὸν ὃξσπύτην διηνεχῆ, ἀλλὰ πἀλιν ἐπ' ἐξουσίας ἔχειν τὸν χύριον αὐτοῦ, ὅταν διαγνῷ, παρέχειν τὰ τοιαῦτα ἓξ νομίσματα μετὰ τῶν τεσσάρων prov, xaX τὸν ἴδιον ἁπολαμθάνειν οἰχέτην. P'. Ὑπὲρ δὲ χτηνῶν ἀπολωλότων, ἐπὶ μὲν τοῖς µείζοσι καὶ ἀδροτέροις, olovel βουσὶ, xaY ἵπποις, καὶ ἡμιόνοις, παρέἐχειν τὸν ἴδιον αὐθέντην µίλια τέσσαρα xai λαμθάνειν αὐτά. Ἐπὶ δὲ τοῖς µιχροτέροις,τουτ- ἐστ. προδάτοις χαὶ yolpotz, µόνοις χξίσθω τοῖς χυ- plot; αὐτῶν ὃ βούλοντα: παρέχειν. C q. Χάριν && τῶν ἐπὶ χεφαλῇ τραυμάτων εἴτ᾽ οὖν ἐχτραχωμάτων 1) πορνείας f) µοιχείας f] χλοπῆς urb ὁτιοῦν ἁπα,τεῖν. Τὰ δὲ χλοπιμαῖα εὑρισχόμενα ἆνα- σώνεσθαι τοῖς ἰδίοις δεσπόταις. Δεσποτῶν δὲ μὴ bv- των, τῷ δηµοσίῳ εἰσχομίζεσθσι. δ'.. Ὡσαύτως δὲ καὶ τελευτώντων τινῶν ἁδιαθέ- τως, καὶ μηδὲ συγγενεῖς ἑχόντων ἕκτου ῥαθμοῦ, τὰ δ.αφέροντα αὐτοῖς τῷ δηµοσίῳ εἰσχομίζεσθαι. Δια- θεµένου δὲ, χἂν συγγενεῖς μὴ εὑρίσχονται χαὶ ἴδιοι µέχρι τοῦ εἰωπωένου βαθμοῦ, φυλάττεσθα: τὰ τῆς διαθήκης. €. Ὠσαύτως δὲ ἁδιαθέτου τετελευτηκότος X2 συγγενῶν εὑρισχομένων, πρὸς ἐκείνους τὰ τῆς xt$-- σξως µεταπέµπεσθαι. El δὲ μήτε διάθοιτο µήτε' συγγενεῖς ἔχοι ὁ τετελευτηχὼς, τότε τὸ μὲν τρίτον ' µέρος τῶς αὑτοῦ κτήσεως δίδοσθαι ὑπὲρ λύτρου τῶν | ἁμαρτιῶν αὐτοῦ τοῖς ἐν Χριστῷ dbzAgol;* τὸ δὲ περιττεῦον τῷ δηµοσίῳ εἰσχομίζετσθα.. Xil. Imp. Constantini Porphyrogeniti rescriptum de restitutione prediorum a. potentibus comparatorum (17). Nou exstat, | (15) Novellam ipsam non esse, quivis intelligit : deperditene Novelle epitome sit, dubitari potest. Nonnulli capita 4 ct 5 ex Novella XII, quie prze- «essil, epitomata esse putaverunt : minus recte, cum cap. 4 cum illa nihil commune habeat, et cap. 5 aliud quam illa. statuat. Ad successionem cognato- yum usque ad sextum gradum corferas supra Nov. Vlll, c. 2. Zach. A Ling. (16) Ilic et infra µιλιχρήσια scribendum esse cre- diderim. Quanquam Leuncl. ad v. gia. uotat : « Monete nomen, qu.e et μιλιαρίσιο) : pars scilicet aurci duodecima. ut Suidas, sive siliqu:e (lioc est, χε: ράτια) due, ut Cedrenus. tradit, qui et siliquam ait obolos xi continere. » Ip. (17) Hujus Novelle mentio fit in Nov. XIV. ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΡΕΩΝ EXCERPTA ΡΕ LEGATIONIBUS Ex Dexippo Atheniensi, Eunapio Sardiano, Petro patricio et magistro, Prisco sophista, Marco Philadelphiensi, Menandro protectore, Theophylacto Simocatta , Post Davidis Haschelii et Philippi Labbei curas, Bonne anno 1828 typis denuo manduta opera et studio B. G. Niebuhrii C. F. PR.EFATIO EDITORUM BONNENSIUM. Parisinam historicorum Byzantinorum editionem non eo animo ab initio instituLam esse ut. integrum scriptorum corpus complecteretur, inspectis voluminibus qu:e ante editum a Philippo Labbeo protrepti- con prodierant, facile apparet. Labbeus autem, tam histori: cognitione quam ingenio judiciique sanitate egregie instructus, simul ac sesc operi exsequendo dederat, corporis, quod deinceps paulatim crevit, ima- ginem sibi inforinavit, ejusque perficiendi animosam spem concepit ; qua ductus indicem futuri syuta- gmatis proposuit; singulis, quee tunc cognita eraut, scriptis in eo locum numerumque assignavit. Primum in hoc indice volumen, servata serie reruin gestarum, ita componeboat, ut ejus fundum faceret eclogas de legationibus a Davide Ileschelio editas ; quippe qua, uno excepto Menandro, ad tempora Justi- niano imperante, Procopioque scriptore, antiquiora spectarent : Menandrum autem ab eo propter easdem rationes hoc loco retentum esse arbitror, que mihi quoque ne eum inde dimoverem suaserunt : scilicet ut nimia voluminis exilitas vitaretur. Cui putius augendo cum curam adhiberet, facti. esse censeo, uL non solum eclogas, quas Photius ex Olympiodoro Candidoque et Theopliane conscripsit, subjungeret ; verum excerpta quoque Constantiniana de legationibus ex Theophylacto, licet. eodem tempore liujus historia integra in eodem typographeo prelis subjecta esset; tum vero Hesychii opusculum de originibus Byzantii ; denique e Suida collecta qua ad universam historiam Byzantinam, publicam pariter atque ecclesiasticam, pertinere viderentur. Quibus compositis, subjecit diversissima indolis annotationes iu eclogas de legatio- nibus : àdmirandas Ilenrici Valesii, viri pene singularis, et stolidas Cantoclari : tum ad ea qua ex Photio descripta sunt, suas ipsius commentationes; prolixiores illas quidem quam satis esset, sed admodum utiles et bon: frugis pleuas : universe autem collectioni praemisit, quod Protrepticon inscripsit, valde festinatum opusculum ; quo, pr:zeter conspectum operis, de quo superius mentionem feci, catalogus impe- ratorum patriarcharumque — continetur ; addito indice ad litterarum ordinem disposito, quo cuucli enu- merantur quorum ad hanc historiz partem spectantia scripta, aut saltem eorum imemoria exstabat. Ego vero, cum in eo res esset ul cditio Bonneusis eclogas de legationibus exhiberel, quomodo in cate- ris, que Labbeus iis adjunxit, versarer non parum hzsitavi. Neque enim immemor sum promissionis, qua Weberus sese obstrinxit : nihil prorsus ex his, qua in editione Parisina continentur, omissum iri : — quod quidem minime obstabat, ne llesycliii opusculum aptiori, imo proprio suo loco reservaretur ; ac ne owittendis quidem excerptis ex Tacophylacto, quarum nulla omnino utilitas est, nisi ut inde varix le- cliones ad crisin integri operis petantur. De reliquis in utramque partem disputari poterat. Attamen in Suida perlustrando sive Labbeus sive alius, cui hunc laboreum demandavit, negligeutissime versatus est ; ut, si revera qui ibi ad historiam Dvzantiuam reposita exstant. collecta dare velis, labor adhibeudus esset, cui impertiendo hoc quidem tempore neque mihi otium est neque amicis, qui mea causa etiam in- gratum suscipere parati sunt. Ex his autem quie apud Labbeuim collecta leguntur. non pauca ad ecclesia- sticam historiam pertinent : e reliquis quecunque majoris momenti sunt aut diserte sul). alicujus e seviris, quorum reliquias cum maxime edinius, nomine afferuntur, aut ad &num ex iis jam diu, presertim Valesii acumine, relata sunt, czxtera levia fere videntur ac. parvi. pretii. Quae cum ita sint, illa, quoram primo loco mentionem feci, prorsus omittam, ne, dum historiam ecclesiasticam attingo, in immensum excrescat opus jam per se nimis amplum : — ea vero qux: Suidam ex aliis Constantinianarum eclogarum titulis sumpsisse apparel, saepe emendatiora, adjectis non adeo paucis ejusdem geueris, subjanxi reliquiis unius- eujusque scriptoris : cetera nunc quidem non exhibeo, uon Lamen ut illa in perpetuum excludam, sed eo consilio ut, si aliquando otium fuerit Suidae accurate. excutiendi, tune amplo incremento focupletata 0:nnia simul proponam. — Cantoclari annotationes, quie versionem Latinam spectant, aliquaudo errores corrigunt, quos Classenus sustulit; nonnunquam novis illos cumulant ; qu.e ad Graeca referuntur, ple- 0] | EXCERPTA ΡΕ LEGATIONIBUS. 603 rumque cum incredibili ignorantia conjunctam stoliditatem exhibent ; cujusmodi flagitia pro mea parte propagare nefas habeo. Aliquando quidem in hoc sterquilinio res non contemnendas invenias ; ubi vitia textus lH oscheliani conjíciendo sanata aut certe probabiliter tentata sunt : quae hominem absurdi ingenii, excogitasse nemo sibi persuadebit : verum, euicunque auctori ista debentur, eorum rationem ia scholiis criticis ita habui ut Cantoclaro pro iis honorem exhiberem. — Labbeum equidem minime sperno : sed qui ejus Protrepticon jamdiu oblivioni traditum iterum in hominum notitiam proferet, is glori: viri male - consulet : adeo manca, perszpe autem errorum plena, sunt qu: de scriptoribus hujus historiz tradit , ita ut vix illo νο ferri potuerint, post Fabricium nemo ferat. Imperatorum chronologiam nunc vel pueri e libris ubique obviis petere poterunt, saltem non minus accuratam ; de patriarchis, si cui quzrere libet, apud Bandurium, cujus syntagma in hoc corpore exhibere non. negligemus, pleniora accuratioraque inveniet. Haec omittendo emptoribus eo magis consulendum erat quod editio nostra amplis accessionibus aucta est. Etenim ad Dexippum, Eunapium et Menandrum excerpta de sententiis addebam, qus e palimpsesto Vaticano edidit ill. Maius: tum fragmenta, e Suida fere, aut jam collecta, aut saltem indicata : deinde, ut Fabricius (ieri jussit, eclogas e Nonnoso (a) ; porro panegyricos Anastasii a Procopio et Prisciano dictos ; denique indicem, ex instituto quod in Agathia edendo secutus sum, duplicem. Jam vero quam przclara sint quz in horum sevirorum reliquiis ad historie cognitionem pertinent, norunt lectores Gibboni : neque vero quisquam sani judicii vir adeo unice Atticis delectabitur ut, verbi gratia, Prisci narrationem de legatioue ad Attilam fastidiat, ltaque scriptorum honoris causa, simul autein ornandi operis, cui nomen meum preescripsi, quaerebam, si cui. illustri in re critica artifici persua- dere possem, ut. ejus prima partis recensenda susciperet officium. Tunc subito menti occurrebat Bek- kerus, non minus propter amicitiam qua tenemur, quam propter unican viin atque celeritatem, quam in recensendis Graecorum libris cum eruditionis ingeniique lumine conjunctam exhibet. Ac certe ei iaudi qua Politianus loctum pictorem ornat, « Plus neminem potuisse pingere nec melius, » parem omnino in nostro litterarum genere Bekkero tribuendam esse, nemo, credo, ambiget. Rogavi eum igitur, sed timide; quippe non nescius eum hactenus nonnisi collatis codicibus innixum libros recensendos suscepisse ; at in his legationunm excerptis codicum subsidium aderat nullum : nam Monacensem ab. Heschelio aecuratissime exácriptum esse constat, Vaticani autem variz lectiones ab ill. Maio prolate pene absolutum cum illo consensum probant : neque ullus praeter hos, sublato ex hominum notitia Schottano, superesse videtur. Sed, quod quidem speraveram, deflexit Dekkerus mea causa de more suo ; acceptisque IHlescehclianze Maia- naque editionum exemplis, quorum margini conjecturas imihi natas, Valesiique emendationes ascripse- ram, ipse universis hisce reliquiis emendandis se dedit. Et quod ad illas quidem attinet, Parisiensis editionis exemplar, Maianzeque eclogarum de sententiis, plurimis locis correcta, remisit; verum ita ut arbitrio meo relinqueret si quid addere aut mutare vellem. Quo equidem ita:usus sum, ut plurimas prz- seriim Bekkeri emendationes qux certissimz viderentur in ordinem sermouis inferrem : adderem etiam subinde qux iterato exomine iu mentem mihi venirent : ex his autem que a me proposita Bckkero, cujus auctoritati ín sermonis cognitione omnia, mihi nihil fere tribuo, displicuisse videbam, nihil reduxi, prster perquam pauca quz ex historia dijudicanda essent. Usque adeo autem Bekkero obsequi mearum part:um esse duxi, ut, etianisi subinde suspicabar scriptorum potius vitia, quorum sermo s:eculi sui labe contactus esset, quain scribarum sphaliata tolli, impudens tamen mihi visus essem, si contra quam ille statuisset, deciderem. Ad hoc genus illud pertinet, ut exempla proferam, quod sepe pro aoristo primo futurum re- ponit, aut, ubi apnd Priscum, Malchum, Menandrum, articulus desideratur, quein certe nou. minus rationis quam sans consuetudinis. leges flagitant, eum iuserit, vel casus obliquos pronominum ὅδε et οὗτος cum iisdem qui a τοιόσδε et τοιυῦτος formantur, mutat. Chrouographiam, quam editio nostra in margine exhibet, ad excerpta de legationibus non levi labore stabiliveram. His peractis typothet:e opus tradi poterat, nisi exosum versionis Latin:e onus incumberet. Quod cum de- pellere non liceret, Cantoclaranam, qua pejorem nullam in universo hoc litterarum genere inveniri in vulgus notum est, sine operis dedecore intactam servari non posse apparebat : verum qui se ingrato cor- rigendi labori daret, inveniebam neminem ; nisi Classeno, quanquam continuis occupationibus implicito, pi-tas, qua ie parentis loco colit, persuasisset. lu quo negotio quantum Lzedii exhauriendum fuerit, nemo nisi expertus animo concipiet : illud autem molestissimum erat, quod sublatis innumeris vitiis tamen id solum per(ici poterat ut a feedissimis sordibus liberaretur oratio : id minime, ut pulchra fieret, grataque legentibus, Idem Classenus meus complures przclare excogitatas emendationes suppeditavit ; singulorum scriptorum reliquiis argumenta addidit, chronographiam excerptis de sententiis ex Eunapio et Menandro ; indicesque, in quos utilissimum laborem insuimpsit, confecit; ut leviora alia omittam, quz in hoc volu- mien contulit. Qua consideranti apparebit longe operosissiinum ejus in eo ornando fuisse laboreur. Superest ut de pahegyricis Anastasio dictis, quos postremo loco adjeci, qua huc pertinent doceam. Oratione Procopii Gazzei (0) reliquis monumentis qus hic collecta exstant adjungenda, eruditorum gratiain ine meruisse cerle scio, qui eau semel tantum in Villoisonis anecdotorum collectione editam esse norunt : quotus enim quisque in Germania illam possidet ? M«a opera in illius repetitione non longius processit quam ut subinde codicis lectionem a viro egregio Villoisone immulatam revocarem : versione latina, ac- (4) Excerpta de sententiis Dexippi, Eunapii et Menandri, eclogas e Nonnoso, fragmenta ex Suida, ut ab instituto D stro aliena, omisimus. Epir. PAR. ] (0) Exstat apud nos inter opera ipsius Procopii, tomi LXXXVII parte ii, col, 2795. Ip. 609 PR.EFATIO. 619 guinentoque eam instruxit a me rogatus Franc. Ritterus, Phil, D. qui nuperrime operam suam ad expli- candas in hac litterarum uuiversitate disciplinas philologicas profiteri statuit. Kditoris annotationes qu;e ad explicandas res Anastasii tantum conferunt, ut vel ad Latinum Panegyricum interpretaudum quoidaimn- modo suflicere possint, fere integras repetii : quo consilio honos habetur manibus Villoisonis : neque ei aliunde ulla obstabat ratio, exstinctis dudum et scriptore et bibliopolarum, quorum sumptibus Anecdota edita sunt, negotio. Contra autein ininime licere visum est in mex editionis ornamentum convertere, quz ill. Maius ad eclogas, aut Endliclier, v. cl., ad pagegyricum Prisciani, quem, diu a philologis expetitumn cum ida bibliotheca Caesarea Vindobonensi superesse innotuisset, anno pr:terito cdidit, ita anno- tavit ut nihil quod addi possit aliis relinqueret. Ipsum grammatici carmen Bobiensibus membranis erudite et di.igeuter àcriptum, ab editore adeo accurate expressum est, ut vix ullus emendationibus in eo locus sit. Parisiensis editio circa operarum errores eadem flagitiosa negligentia curata est qua reliqux post ,Can- tacuzenum, antequam Cangius operis curam in se susciperet ; inutili et fallaci typorum splendore ornata. Sphalinata hujus generis ope Hoesclieliau sustuliwmus plurima; restituto, ut de minoribus taceam, versu integro qui exciderat ; sed de bis singulatim inonere Bekkerus vetuit. Übicunque igitur ejusmodi mentio invenietur, id propter peculiarem quaindam rationem factum est, quz? tamen fortasse non semper apparebit. Quz Suidas servavit non attigit Bekkerus; in bis quoque nonnulla correxi. Photium dedi, ut a Bekkero editus est; nisi quod in rebusqui:e ex historia pendent, varias Labbei, semel autem vel his meas ipsius emendationes receperim : plures fortasse locos tentaturus, nisi mihi constaret Photium in scribendis nominibus sspe errasse; a quibus corrigendis editori abstinendum est. Versiones, Porti non spe, Schotti nunquam correxi. Ex his cognita editorum opera, vix opus est explicare, quecunque in scholiis criticis litteris B. et N. dis- tinguuntur, emendationes esse quie Bekkerum, meque habeant auctores : Classenum quibus duz litterze Cl. addit: sunt. Vulgatam (eulg.) eam dixi lectionem qu: ab Hoescheliana editione per Parisinam atqueVenetau propagata est. Quoties nihil preter illud vulg. ad rejecta lectionem — ascribitur, lioc significamus: emenda- tionem, sive Bekkerus eum a me invenisset propositam, sive eam concipere, ut sepe. sit, oblitus esse, ita manifestam videri ut ab unoquoque non admodum incurioso aut indocto inveniri deberet, Signa Tet*, antiquo sore reducto, apposui quo indicarem locum corruptum, cui medendo probabilem conjecturam viderem uul- lam, non typotlietze vitiolaborare, sed plane ita ab Hoeschelio editum esse. Ac sunt certe plura quam vellem loca etiam in his eclogis, quz editor a Jiceutia mutandi alienus ut sunt mendosa relinquere cogitur, illud tamen vere predicare possum hac editione perfectum esse ut utiliseimas, magnaque ex parte egregiorum scriptorum reliquie, quz antehac in singulis paginis innumera vitiorum multitudine legentes impediebant, jam longe maxima ex parte faciles evaserint aique. aperte ad intelligendum. Cum igitur, que hacte- nus neglecta jacebant, sine dubio mulio pluribus quam autea innotescent, oblata est occasio, przeclaris ingeniis haud indigna, ubi vis divinandi se exerceat et bene coepta longius producat. Ex emendationibus quas recepimus, multe Heeschelium habent auctorem, in margiue editionis ejus proposiUe : quas, sive nobis probarentur sive minus, designavi sigla H. ldem Heeschelius ubi geminum codicem edhibcbat, οἱ Schotti et Bavaricum, quoties hi inter se vartarent, diversitatem itidem in margine indicavit, prztixa sigla al. Has varietates mg. H. desiguavi : pro quo var. 1l. scribere certe prestitissel; verum in re tam levi reprehensionem vix metuo. Gravius est quod aliquando ubi plagulas inspicere domesticis curis impeditus fueram mg. H. ponitur, cum tamen conjectura designanda esset. Scrib. Bonn: postr. Non. Oct. MDCCCXXIX. DE HISTORICIS QUORUM RELIQULE HIC PRODEUNT. PUBLIUS HERENNIUS DEXIPPUS (1), Ptole- A classi, cui Cleodamus praerat, conjunctus, ultioncin mi f. (2), Atheniensis, Pago Hermensis, e Cery- de Barbaris aliquam sumpsit, tribus millibus ex cum gente (5), summos in civitate honores adeptus ipsorum numero per occasionem interfectis (4). est, rex creutus atque arclion eponymus; splendi- —Quo facto vir eximius post quingentos annos Atle- deque agonothetae munere Panathensis functus; ^ nienses armis desuetos ad rem gloriamque milita- clarus orator atque historiarum scriptor; propter rem revocavit : Mithridatico enim bello non sua quas fortune simul atque industrie dotes statuz bonore ornatus est, cujus basis cum titulo exstat. Sed longe praclariorem szculorumque memoria dignum honorem sibi comparavit quo tempore, ef- fusis in Graeciam per Propontidis claustra Herulis, e»ptisque Athenis, cives secum in saltus invios ex urbis clade profugos confirmavit; bellique ab iis dux constitutus, advectze in Attice, oram Romanz . (4) Nomen integrum exhibel inscr. 380 corp. inscr. grac. (2) Sic inscriptio : nam Suidass. v. Δέξιππος, Dexippum patrem illi tribuit. (3) Vid. Boeckh. ad. lnscr. neque sponte arma moveral infelix civitas. Cum igitur de hac Dexippi gloria titulus statua sileat, creditum est prius positam esse quam illam adi- pisceretur : cui opinioni facile acceyerem, si bi- storia avi, « quam partim ex libris, partim e vita hauserit, » ut epigramma praedicat, diversa esse posset ab illa omnis avi, cujus notitiam ex Euua- pio et Photio habemus. Ea in primo Claudii Gothici (4) Hanc rei geste seriem, paululum ab illa di- versam, quam Gibbonus nunquam sine honoris prefatione nominandus excogitavit, nunc demum, editis ab ill. Maio excerptis de sententiis consti- tuere licet. 641 EXCERPTA ΡΕ LEGATIONIDUS. 612 Aug. anno desinebat ; Athenarum autem cladem Syn- À capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno contigisse referti : neque si eam cum continuatore Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, diflicuftas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lzevam hominum in honoribus :stimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret : librorum famam exiulisse, res fortiter gestas silentio Lransmisisse : — rem, propter ejus $vi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, cuim jam sub Valeriano claruisset (6). Dexippi opera, qua ad historiam pertinebant, tria legit Pliotius (7) ; de quibus singulis agendum est. ]. Τὰ μετὰ ᾿λλέξανδρον, libris quatuor compre- lensa ; ex quibus notissinam satrapiarum divisio- nen recitat Photius; scripteremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad lianc Macedoni- cam historiam refereuda esse qu: ill. Maius inventa i» codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uuo verbo monuisse ad probandum sufficit : siquidem oratio Ilyperidis, sive assumpta sive ficia, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantiua historia, aliena non debuisse collcctioui nostri inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragmeu- torum defendam, qux perparvum sibi locum postu- lant; cuin. tamen. vel ideo quod Hyperidis nomen pre se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana czteiis quae e Dexippo supersunt adhaerent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posscl me non te- niere indicasse? Η. Xpovtxàv ἱστορίαν, sive annales (8), quam Photius σύντομον ἱστοριχόν vocat, per O:ympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiz ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti , przcipua fere singulis librissxculum comprehendebant ; unde Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviter persecutum esse, scripsit. Ill. Has igitur eclogas de legationibus ad Zxv- θικά pertinere jam Vossius perspexit (11), cadetm- que earum ratio est quas ex titulo de sent ntiis cdidit ill. Maius. Σχυβικά, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod , ceeptutm sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit, Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quae a p. 22, |. 20, ad p. 26, |. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui teinerario cousilio muris egredi el cut hostibus confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio nem (12), epistolam esse : cui ut. aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis niox adfuturum nuntiare (p. 25, |. 47 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, |. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 524 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hiec ad primum Gotliorum. adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Μαρί gesus mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf, Syncellun p. 705, .. 19). Qaod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Aug. ad Nicopolim prospere adversus Darbaros pugnatum esse (12); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter susiinuil. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thweydidem per- spicue loquentem dicat; qua mira est viri prudene üs a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam praeter inanem degeneris zvi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. circa temporum ralionem cura adhibita. Ilorum D — Quz de Dexippo exstant testimonia sequentia duodecimus liber a Stephano ethnicograplo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse : constat igitur scriptorem his duodecim ϱ chartis omne xvum explicuisse, » Ex hisce an- nalibus Syncellum quxcunqne e Dexippo liabet pe- lisse arbitror ; αἱ Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt : neque enim prolixas orationes (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. ll, p. 240. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Co. 83. (8) Euuapius, p. 58, ]. 5. ldem, vita Porph., I. |. fere suut : ΙΝΦΟΒΙΡΤΙΟ in corpore Beckkii n. 580. Κατὰ τὸ ἑπερώτημα τῆς ἐξ Αρείου πάγου βου- An; χαὶ τῆς βουλῆς τῶν qv' καὶ τοῦ δἠµου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Oc- σµοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἑπώνυμον ἀρχὴν, χαὶ πανηγυριαρχήσαντα xal ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οἴκοθεν ἱερέα παναγὴ, Τό- (9) S. v. ἝἜλουροι. (19) Gordian. 2. (11) De histor. Grxc., p. 942. (12) Praf. ad. coll. Vatic. H, p. xxvii. (15) Trebell. Pollio, Claud. 42. ! b 613 πλιον Ἐρέννιον Δέζιππον Πτολεμαίου ῥήτορα xal συγγραφέα, ἀρετῆς ἕνεχα οἱ παῖδες. ΑἉλχῇ καὶ μύθοισι καὶ ἐν βουλαῖσι χρατίστους νδρας ἀγαχλειτοὺς γείνατο Κεχροπίη. "Dv ἕνα xat Δέξιππον, 8 ἱστορίην ἐσαθρήῄσας Λἱῶνος δολιχην ἀτρεχέως ἔφρασεν. Καὶ τὰ μὲν αὐτὸς ἐπεῖδε, τὰ Dx βίθλων ἀναλέξας Εὔρατο παντοίην ἱστορίης ἀτραπόν. péva ᾿χλεινὸς üvhp, ὃς νοῦ ἅπο μυρίον ὅμμα Ἐκτείνας, χρονίους πρῄξιας ἐξέμαθεν. Φήμη μὲν περίθωτος àv' Ἑλλάδα, τὴν 6 νεανθἠς Alvo; Δεξίππῳ δῶχεν ἐφ᾽ ἱστορίπ. Τοῦνεκα δῆ καὶ παῖδες ἀγακλειτὸν γενετῆρα Μορφήεντα λίθον θῆχαν ἀμειθόμενοι, * P'uor;us, cod. 82 : ᾽Ανεγνώσθη Δεξίππου Τὰ μετὰ A4é&urópov, iv λόγοις τἐσσαρσιν. ᾽Ανεγνώσθη δὲ αὐτοῦ καὶ ἕτερον σύντομον ἱστορικὸν, μέχρι τῆς Κλανδίου ἐπιτρέχον τὰς χεφαλαιώδεις πράξεις βασιλείας. ᾽Ανεγνώσθη δὲ αὐτοῦ xal τὰ Σχυθικὰ, - ἐν ol; αἱ Ῥωμαίων αὐτῷ xoi Σχυθῶν ἀναγρά- Φοντσι πρὸς ἀλλήλους µάχαι τε καὶ ἀξιόλογοι πρά- ξεις. Ἔστι δὲ τὴν φράσιν ἀπέριττός τε xal ὄγκφ xxl ἀξιώματι χαίρων, xat, ὡς ἄν τις εἴποι, ἄλλος µετά τινος σαφηνείας Θουχνδίδης, µάλιστά γε bv ταῖς Σχνθικαῖς ἱστορίαις. Ευκκριῦ5 qu de Chronicis Dexippi docet, quare iufra p. 56. seqq. ἴνεν, in Vita Porphyrii, sub finem : Tov; χρόνους (τοῦ Πορφυρίου βίου) ἐς Γαλλιηνὸν καὶ Κλαύδιον εἰχάδειν συνέβαινε, Τάκιτόν τε xol Δὑὐρηλιανὸν xaX Πρόδον’ καθ) οὓς ἣν xaX Δέξιππος ὁ τὴν χρο- νικὴν Ἱστορίαν συγγράψας, ἀνῆρ ἁπάσης παιδείας τε χαὶ δυνάµεως λογιχῆς ἀνάπλεως. Ενλολιῦς, Ilist, eccl. V, 24: Καὶ Δεξίππῳ δὲ πλεῖ- στα περὶ τούτων πεπόνηται, ἀπὸ μυθικῶν ἀρξα- µένῳ, καὶ λήξαντι ἐς τὴν Κλανδίου τοῦ μετὰ Γαλ- λιηνὸν βασιλείαν' ᾧ συνανείληπται περὶ ὧν Κάρποι xai ἕτερα βάρθαρα ἔθνη χατὰ τὴν Ἑλλάδα xa θρά - χην καὶ ᾿Ἰωνίαν διαπολεμούντες ἔπραξαν. (Scythica hic innuere videtur, non Chronicorum partem.) S7ibAS, $. V. Δέξιππος, Δεξίππου, ὁ Ἐρέννιος, χρηµατίσας, ᾿Αθηναῖος ῥήτωρ, γεγονὼς ἐπὶ Βαλε- ριανοῦ, Γαλλιηνοῦ, καὶ Κλανδίου δευτέρου, xat A5- Ρηλιανοῦ, τῶν βασιλέων Ῥωμαίων. Τνεβεια 105 PoLLio, in Gallieno, 14: « Gothi Cyzi- cum eL Asiam, deinceps Achaiam omnem, vastave- runt, et ab Atheniensibus, duce Dexippo, scripto:e p horum temporum, victi sunt.» EUNAPIUS, sophistarum vitis clarus, natus Sar- dibus an. 547, Dexippi historiam ita coutinuavit, ut opus suum Μετὰ Δέξιππον χρογικὴν ἱστορίαν iuscriberet (14). ld. ΧΙΥ libros. continebat, quorum primo res ab excessu Claudii Gothici ad Julionum imp. gestas complexus, czteris hujus, quem ipse, ulpote pro veteri religione vehementissime anima- tus, tauquam Deum aliquem, humano generi com- modaturm, colebat, historiam , quxque deinceps Subsecuta sunt, copiose narravit (15). Finem ope- (14) Teste Photio, et inscriptione eclogarum de sententiis. PR.EFATIO. Ἕρμειον τὸν Α ρὶς in Cii illo tempore fecisse quo S. Joannes Chry- sostomus in exsilium pulsus est, an. Chr. 404 Pho- ius docet (16). Cui repugnare quidem videntur eclogee, in quibus (p. 96, n. 70) de Puleherim Au- gusic avaritia sermo est, que mulier demum 9. 414, imperium copessivit : minime tamen inde colligere licet Eunapium continenti narratione de- cem aunorum, qui medii sunt, historiam expo- suisse : quin potius illuc degressum esse apparet, ut referendo quomodo fHierax, z:mulo qui vel ipsum nequitia superaret per Augustze avaritiam traditus, pro nece Fravitte seras peenas, verumtamen poenas dederit, se solaretur. Accedit, quod deinde de Stlichone loquitur, qui diu ante Pulcherin impe- rium occisus est. Cum duplicem editionem historize Photius vi- disset, Coustantinianze eclogze, ut inscriptio docet, e secunda sumpta sunt, ubi loci plurimi, in quibus scriptor rabido adversus Christianos odio effrenate indulserat, ita recisi essent, ut, Photio judice, hi.n- tes lacuna. apparerent, οἱ sequentia plurima labo- rarent obscuritate. Cujus vitii culpam Photius in Eunapium ipsum confert : conjecturane ductus an testimonio, non constat. Seriptorem mutilatum opus ita reliquisse ut in his qua manebant sensus laboraret, sane non probabile est. Ac fieri certe potes!, ut non ise scriptor, sed bibliopola, indocti amanuensis opera, libros ab iis locis qui vendenti- bus periculum crearent liberare animum induxerit : C qual'a. sunt expurgata, quz vocant, exemplaria, qui in regionibus ubi decreta concilii Tridentini recepta fuerunt non raro occurrunt, Eunapii vita, eb Hadr. Junio conscripta, in edi- tione cl. Boissonadi legitur. Insanum hominis in rem Christianam odium cujus in his qua ill. Maius edidit iniquum de magno Theodosio judicium no- vum exhibet spevimen, deliransque superstitio in somniis religionis quam secta cui addictus erat assecle sibi flnxerant, notissima sunt : notum etiam dictionis genus molestum et salebrosum, de quo nimis clementer judicat Photius; quem de Eu- napii historia disserentem jam audiamus (cod. 11). ᾿Ανεγνώσθη Βὐναπίου Χρογικῆς ἱστορίας τῆς μετὰ Δέξιππον, νέας ἐχδόσεως, tv βιθλίοις τεσσα- psoxaíbóexa. Λρχεται μὲν τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τῆς Κλανδίου βασιλείας, ἐς ὃν Δεξίππῳ ἡ Ἱστορία κατα- λήγει, ἀποτελευτῷ δὲ εἰς την Ὀνωρίου καὶ 'Apxa- δίου τῶν Θεοδοσίου παίδων βασιλείαν, ἐχεῖνον τὸν χρόνον τέλος τῆς ἱστορίας ποιησάµενος, ὃν Αρσά- X10; μὲν τοῦ χρυσοῦ τῆς Ἐχχλησίας στόματος Ἰωά»- νου ἀπελαθέντος εἰς τὸν ἀρχιερατιχὸν Üpóvov ἀνηγ- μένος ἱεράτευεν, fj δὲ τοῦ βασιλεύοντο; ᾿Αρχαδίου γυνη κατὰ Υαστρὸς ἔχουσα xat ἀμθλώσασα τὸν βίον ἀπέλιπεν. Οὗτος ὁ Εὐνάπιος Σαρδιανὸς μὲν γένος ἐστὶ (τὰς γὰρ tv Λυδίᾳ Σάρδεις ἔσχε πατρίλα]" (15) Eunapius, infra, p. 61. (16) V. iufra in testimoniis. 615 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 616 δυσσεθῆς δὲ τὴν θρησχείαν Gv (:à Ἑλλήνων γὰρ A llyricam gentem. pertineret. (uam. quis illo zevo ἑτίμα) τοὺς μὲν εὐσεθείᾳ την βασιλείαν xooptioav- τας παντὶ τρόπῳ καὶ ἀνέδην καχίζων διασύρει, xai µάλιστά Ye τὸν µέγαν Κωνσταντῖνον, ἑξαίρει δὲ τοὺς δυσσεθεῖς, xaX τῶν ἄλλων πλέον Ἰονλιανὸν τὸν Πα- ραδάτην, καὶ σχεδόν τι τὸ τῆς ἱστορίας αὐτῷ εἰς τὸ ἐχεί,ου ἐγχώμ:ον συντεθὲν ἐξεπονήθη. Ἔστι δὲ χαλ- λιεπὶς τὴν φράαιν, εἰ περιέλοι τις αὐτῷ τῶν λόγων τὸ ἀλεκτρυονῶδες χαὶ ἑλαφωδέστερην, καὶ σνωδέστερον χαὶ 6£xa ||. καὶ δη xat Ν.] τοὺς ἱερακώδεις, xal χορα- χώδεις, xax πιθηκώδεις, καὶ τὸ ποταμῶῷλες δάχρυον, καὶ τὰ ὅμοια. τούτοις γὰρ καὶ τὴν ἄλλην τῶν ὀνομάτων περιλυµαίνεται xai διανοθεύει εὐγένειαν. Καὶ τρο- παῖς μὲν χέχρητάι παραθόλως, ὅπερ ὁ τῆς ἱστορίας οὑχ ἐθέλει νόμος, ἀφαιρεῖται ξὲ τὸ λυποῦν ἡ τῆς λέξεως ἔμφασις τὰ πολλὰ καὶ ἀστειότης. Tf) συνθήχκῃ δὲ καὶ τῷ σαφεῖ πρὸς ἱστορίαν χαὶ ταῖς περιόδοις συµµέτρως χαὶ οἰκείως ἔχει. Πλὲν ἐνιαχοῦ δικανικώὀ- τερον μᾶλλον f| ἱστοριχώτερον μεστοῖ xal περιθάλλει τὸν λόγον. Νεωτερίνει δ' οὐκ ολίγα καὶ περὶ τὰς συν- τάξεις, πλὴν οὐκ εἰς τὸ ἄχαρι, οὐδ᾽ εἰς τὸ ταῖς µε- θόδοις λαθὴν ἐπιδοῦναι. Δύο δὲ πραγµατείας τὴν αὐτῆν περιεχούσας ἱστο- pla» συνεγράψατο, πρὠτην καὶ δευτέρα». Kal tv μὲν τῇ πρώτῃ πολλὴν xatà τῆς χαθαρᾶς ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν πίστεως χατασπείρει βλασφημίαν, καὶ τὴν Ἑλληνικὴν ἀποσεμνύνει δεισιδα:µονίαν, πολλὰ τῶν εὐσεθῶν βασιλέων χαθαπτόµενος’ £v δὲ τῇ Ozu- τέρᾳ, ἣν καὶ Λέαν ἔκδοσιν ἐπιγράφει, τὴν μὲν πολ- λὴν ὕδριν καὶ ἀσέλγειαν, ἣν κατὰ τῆς εὐσεβείας ἐσχέδανεν, ὑποτέμνεται, τὸ δὲ λοιπὸν τῆς συγγραφῆς C σῶμα συνείρας, Λέαν ἕκδεσιν, c), ἔφημεν, ἐπιγράφει ἔτι π).λλὰ τῆς ἐχεῖσε Auson; ὑποφαίνουσαν. ᾽Αμϕοῖν δὲ ταῖς ἐχδόσεσιν ἐν παλαιοῖς ἐνξτύχομεν βιθλίοις, ἰδίως ἑκατέ pay Ev ἑτέρῳ τεύχει xat ἑτέρῳ συντε- ταγμένην' ἐξ ὧν αὐτων xal τὴν διαφορὰν áva- λεξάμενηι ἔγνωμεν. Συμθαίνει οὖν ἐν τῇ νέᾳ ix- δόσει πολλὰ τῶν χωρίων διὰ τὰς γεγενηµένας τῶν ῥητῶν περιχοπὰς ἀσαφῶς ἐχχεῖσθαι, χαίτοι φρΏντι” Gil; ἐστι τοῦ σάφους' ἀλλ Ott τρόπῳ λέγειν οὐχ ἔχω, ph χαλῶς xatà τὰς περικοπὰς ἁρμόσας τοὺς λόγους £v τῇ δευτέρᾳ ἐχδόσει τὸν νοῦν λυµαίνεται τῶν ἀναγινωσκομένων. Ἐν οἷς xai τὸ τέλος. Peirus, «ui a dignitatibus magistri el patricii cognomina haserunt, Thlessalonic: natus, a Pro- copio lllyrius dicitur (17) : nou. quod natione ad (17) Goth. I. 5, p. $16, ed. ar. (48) Ibid. — Menander, infra, p. 429, 19, 90. (49) Procop. Goth. |. 6, p. 322. 20) lbid. 1. 7, p. 525. 21) De maygisterio officiorum legendi sunt foan- »es Lydus de wmagisir. H1, 10, 25, 26; ill, 40, et Valesius ad Ámm. Marc. XXVI, 5. Ex diversissimo- rum negotiorum procuratione, pro nostra opinione ridicule coagmentatsa, conflatum, complectebatur, ut nostro sermone potius quam Pannonica latinitate utar: Das Ministerum der auswariigen Angelegen- heiten, die Aemter. des Ho[marschalls, Ceremonien- meisters und Generalposimeisters, und die Direction d*r Geiehr[abriken. (22) Patricius a. Constantini M. aate eum |0- veieres lilyrios ab aliis gentibus, qui istas regiones incolebant, distinxisset ?); sed quia dicecesis Mace - donia sub dispositione przffecti pratorio per lllyri- cum crat. Hie causis agendis Constantinopoli oc- cupatus, cum propler singularem eloquentiam persuasionisque viui celebraretur (18), a Justiniuno imp. an. 554, legatus ad Amalasuutham destinatus, quia interim Theodahadus regnum arripuerat, Λα: lons substituit, et anno demum sequente eum im- peratoris mandatis Ravennam pervenit : tunc vero, ignavia et timore hominis callide usus, Theodahado persuasit ut se Augusti fidei permitteret, italiaque universa concederet (19). Quse cum ipse Constan- tinopolim renuntiasset, iterum cuim Athanasío Ra- veniam inissus cst, nt illis agentibus quee rex Gotbus promiserat ad exitum perducerentur : ve- rum is, Mundo interim cum exercitu in Dalmatis 63.60, spretis quae. convenissent, violataque lega- tionum sanctitate, illos in custodiam dedit (20), neque prius redeundi facultas eoncessa est quam a Viuige fere post tres annos, circa finem auni 538. Sed hoc incommodum Petro insigni honore repen- satuni est, collata dignitate magistri officiorum (21). Postea anno fere 550, jam ad patriciam evectu- tus (22) legatusin Orientem missusest ad inducias cum Chosroe coniponendas (22), unde tamen re iufecia rediit : mox, an. 552 (24), delectus est ut cum Vigi- lio Papa, qui Chalcedone detinebatur, de negotio trium capitulorum ageret. Vigilius, ubi, quae tunc acia sunt, narrat, Petrum. exconsulem, patricium et magistrum vocat, mox magnificum virum el re- ferendarium ; qui tunc exconsul dicebatur, erat quem imperator consulatus codicillis ornaverat ; eum postea in Dyzantino imperio, rei dignitate pau- latim imminuta, consulem et hypatum dixerunt. Decem deiude annis interjectis, an. 562, pacis ne- gotium cum Persis iterum, ac feliciore quidem exitu, suscepit, ignominiosa quidem, sed pro exhaustis imperii viribus necessaria, pace in quin - quaginta annos composita (85). Ubi cum a legato Persico super Suania, quam Petrus repetebat, fal- laci spe proposita, ad regem Chosroem rejectus es- sel, anno proximo hunc adiit : verum frustra. Ex p «μα legatione Byzantium reversus, haud multo post obiit (26), 28 fere annis post primam legationem lialicam; velicto filio Theodoro, qui jam an. 563 cum in aula. obtinebat ut Britannorum lingua ap- posite a privy Counsellor diceretur. Hic dignitatis gradus conjungebstur cum eo officio iu quo ali- quis alias constitutus erat : ac Petrum quidem nostrum usque ad mortem in magisterio peruau- sisse constat. en Procopius Goth. IV, 19, p. 591. 24) De anno quo nuritii imperatoris cum Vigi- lio egerunt cl. Gieselerus a me consultus, respon- dit se plaue Mausio assentiri, qui illud an. 551 con- tigisse statuat, corrigendumque in subscriptione epistolae encyclice censeat : P. C. Basilii XI. (20) Menander, p. 516 sqq. ed. B. (26) lbid. p. 5975, 17. LI 617 PR/EFATIO. 618 dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petitze eclog: in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 5276, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret : quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque eum Vigilio Papa de rebus que ad dogmata perti- spent egerit. Hic Petrus inter cozvos incredibili quadam Πο- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Preter eloquentiam, atque unicam iu persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- dssimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amoenum ingenium, mitemque animum : in quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet. benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem & €orippo boni cognomine insignitur (50), ut olim Rex Ancus. Que tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissiinum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis pepulos, ad servitutem prolapsos, persepe etiani virorum minime malorum onimos invadit : quorum bonitas 60 tantum elucet, quod neque crudeliter sgunt nummorum causa, neque jus violant : quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriz satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fiJe data niliil sanctius : at idem non ϱ esse solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, siue sua culpa, pace, gavisum esse eredo ; verum etiain quotidie per vesperam aureis aumerandis se delectabat,. Predivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis fodiuze exercebantur, integra pro fundo 8d eum pertinebat (52). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immaníssima principis jussa pro nuininis oraculià exsequi cogit, quasi nihil ar- . bitrio suo relictui sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum 4 Petro ad Amalasuntlie necem incitatum esse (55): nisi causa quam affert cur Tlieodora exitium infelicis regine machinata esset tam parum eredibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis : vesanz impudentiz accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas ἱστορίας tribuit ; unde EM Vide Valesium ad p. 519, 8, ed. B. 39) Ibid. p. 564, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam pàrum efficeret : Joaunes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobxus : Jacobum shedicum,natione Achivum, paganum religione fnisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 4 (29) Procopius Anecdot, 24, p. 70 : Πρᾶος 1v χαὶ ὡς ἤχιστα ὑθρίζειν εἰδώς. (66) Corippus De laud. Just. 1.24. €91) Procop. |. |. (32) Hermolaus in Ethuicis Stephani s. v. 'Axóvat. PATROL. Gg. CXIII. stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cesare, sub auspiciis Con- stantii in. Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis . in Petro quam in cateris ultimam operis partem neglexisset. ltaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historie sus initium constituerit, ea quaestio non aque certe expediri potest : regum tamen liberique populi Romani tempora tractassc mon ercdiderim; cunf propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid loniíinem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda qux, ut quisque prolixius aut brevius narrata quareret, vulgo inveniebantur. Non ta- mena Tiberio incepisse, — id quod per se omni careret probabilitate, — sed jam de Augusto, trium- viratusque tenipore egisse, probant fragmenta quse in libello Seguieriano de syntaxi inveni (54). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (55), quod de fr. 4, 5, p. 135, ed. B., collata legat. LI], p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium coufecisse quatenus hujus - historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum nou diversum a Petro : ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina quibus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse : nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Preterea idem Suidas Petro opus Περὶ πο.ιτι- κῆς καταστάσεως ascribit : quod ill. Maius illos anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 57 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen. vix credibile videtar rem Suidz comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo (35) Anecd. 16, p. 47. (54) Ea posita sunt infra, col. 673. (56) Petrus : ᾿Απεῖπε τοῖς βουλευταῖΐς ἐχδημεῖν ἔξω Ἰταλίας. Dio Lll, 4t, p. 695, 54, ed. R. Καὶ προσαπεῖπε E καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσιτοῖς βουλεύουσι μὴ ἐχδη μεῖν ἔξω τῆς Ἰταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Relmariani indagare potui ; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, otioque instructus est, ul quatuor vocabula per tot libros quarere sustiueat? cum ne illud quidem constet cer - tum 6656 Autonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem θωπεύειν sape utitur Dio. 20 "E *"-— 619 7 EXCERPTA DE LEGATIONIDUS. "620 Petrus Lydo teste de magisterio officiorum expo- Α ετράφη [/. &vezp. N.] συνηγορῶν τοῖς δεοµένοι;, &o- suit (56) : cum id Lamen in hominum manibus versaretur decimo sxculo. Etenim manifesto hujus partes sunt. qux:cunque e Petro magistro exstant inserta Caremoniali Constantini Porphyrogeni.i : .habent autem eum auctorem non solum capita primi libri 84 et 85, quibus ejus nomen przfixum . diserte legitur, verum etiam decem quse continuo Sequuntur, usque ad 95 ; ubi szepe, v. gr. 86, 87, 95 de Justiniano tanquam imperante cum ista scribe- rentnr, sermo est. Petita autem esse haic omnia e - libro De officio magistri safis inde colligitur quod auctor praecipue id agit, ut doceat qua partes ma- gistri sint in rebus quas tractat ; magistrorumque nomina ponit, qui in ea dignitate fuerint quo tem- pore Leones, avus et nepos, Anastasius et Justinus imperium susceperunt. Utrum lioc in volumine an alibi Petrus exposue- rit αυ eum Chosroe de pace componenda locutus esset (57), pro incomperto relinquo. Sermonis ru- sticitatem in eo reprehendit Menander, quam se verbis Aiticis muiasse ait eum colloquia ista re- ferret : jusiamque esse repreliensionem ei facile eredimus : nam in capitulis que in Ceremoniali exstant gracitas ad barbariem, vulgaremque ser- monem manifesto inclinata, imo jam in hunc cor- versa, conspicitur; neque ecloge ex historia ab leta labe immmunes sunt. At, quze e libris Περὶ πο- χων τε μέγιστος, xal ἀξίαν ὁφρὺν τῆς ἑξουσίας ἀνατείνων ἑδείχθη, χαὶ διχαστῆς ὀξὺς, χαὶ τὸ δίχαιον xplvety. εἰλικρινῶς ἐπιστάμενος, κατὰ μηδὲν αὐτὸν ὑπτιαζούσης τῆς τύχης. Πρᾶης μὲν γάρ ἐστι xài μειλίχιος ἀλλ᾽ οὐχ εὐχερῆς, οὐδὲ πρὸς τὰς αἰτή- σεις ἔξω τοῦ νόµου χαμπτόμενος' ἀσφαλὴς δὲ ὁμοῦ, xai προθλέπων τὰς ὁρμὰς τῶν προσιόντων * µηδένα παιρὸν ταῖς ῥᾳθυμίαις παραχωρῶν' τὴν μὲν νύχτα τοῖς βιθλίοις, τὴν δὲ ἡμέραν τοῖ; πράγµασι ἐγχείμε- voc, μηδὲ αὑτὴν τὴν µέχρι τῆς Ex αὐλῆς τῆς οἰχίας ἐν ὁμιλίαις διασυρίζων ἁπλῶς, ζητήµασι δὲ λογιχοῖς, καὶ ἀφηγήσεσι πραγμάτων ἀρχαιοτέρων μετὰ τὸν περὶ ταῦτα σχολαζόντων εἱλούμενος. Καὶ κχαιρὸς οὐδεὶς αὐτῷ διδαγµάτων ἐστὶν ἀμέριμνος * ὡς τοὺς τῶν λόγων ἐξηγητὰς δεδιέναι τὴν πρὸς αὐτὸν ἑντυ- χίαν' πράγµασι γὰρ αὐτοὺς χαὶ στροφαῖς περιθἀ)- Àet, µετρίως ὑπελέγχων, ὡς λέχοιντο µόνον, οὐχ εἰσὶ δὲ τοιουτοι ὁποίους αὐτοὺς ἡ φήμη διαθρυλλεῖ, ἐμοὶ δὲ μάλιστα σχοτοδινίας o) μιχρὰς ἀναχινεῖ 1 πρὸς αὐτὸν συνήθεια. Χαίρω γὰρ αὐτῷ, ὅτι χαλὸς ἅμα καὶ ἐλεύθερος, xai τύφου xai χορύζης ἑἐκτὸς, ἀστεῖός τε xal Χοινός * ἁλλ᾽ ἐπισείει pot, ὡς εἴρη- ται, φροντίδας οὗ μιχρὰς, μηδὲν ὧν ἐπίστασθαι δοχῶ προτείνων εἰς ζήτησιν, τὰ δὲ παντελῶς Ίγνοη- μένα παρεισάγων ὥστε µε τὰς πασῶν ἰἴσχυρο- τάτας εὐχὰς μελετᾶν, μηδεμίαν αὐτὸν ἄθατον ἐμοὶ, ὥσπερ εἴωθεν, ἐπιροιζῆσαι θεωρίαν. 'Διτικῆς ἐπιστήμης in luminis oras reduxit Maius, C — paocopins, ζοἱῇ. 1, 5, in f. : Ὁ βασιλεὺς Πέτρον, sumua elegantia, et pene intemerato Attieo ser- mone scripta sunt. Cum autem Petrus sui zvi lio- . minibus, qui ea fere lingua utebantur qu:& nunc apud Gracos obtinet, loqueretur, non veteribus Atticis, .Sermo ejus, pro graminaticorum sententia vitiosus, ;pon impediebat quominus, si vis persuadendi ei inesset, hominum mentes oratione flecteret. De qua viri eloquentia, caterisque dotibus, testimonia quae hic subjungo loquuntur. JoaNxxEs Lypus, De magistratibus, M, 25, 96 : Tol, δὲ ἱμειρομένοις τοὺς ἐφεξῆς μὴ ἀγνοῆσαι µαγίστρους ἄχρις ἡμῶν, ἀρχέσει πρὺς διδασκαλίαν Πέτρος ὁ πάντα µεγαλάφρων, xai τῆς καθόλου ἱστορίσς ἆσφα- λὴς διδάσχαλος, δι ὧν αὐτὸς ἐπὶ τοῦ λεγομένου µαχιστηρίου ἀνεγράφατο. Προῆλθεν οὖν ἡ δύναμι; ἐπὶ πλέον τῆς ἀρχῆς' οὐ µόνον γὰρ τὰς τῶν ἐθνῶν πρεσθείας ὑφ ἑαυτῷ τελούσας ὁ µάχιστρος ἔχειν πιστεύεται, τόν τε δηµάσιον ὀρόμον, xal mino; ἐμ- θριθὲς τῶν πάλαι μὲν φρουµενταρίων, νῦν δὲ µαγι- στριανῶν, τήν τε τῶν ὅπλων χατασχευἣν xal ἑἐξου- σίαν, à) ἔτι χαὶ τὴν τῶν πολιτιχῶν πραγμάτων: xa διαφερόντως Πέτρος οὗτος, 6 πολὺς, ὁ μηδενὶ ταῖς ἀρεταῖς χατὰ μηδὲν δεύτερος, Διασώζει μὲν γὰρ καὶ φρουρεῖ τὴν αὐλὴν, xat τὴν Ῥωμαῖϊχὴν οὐκ ἐποπτύει µεγαλειότητα, ἣν ἐγγὺς ἀπολομέντν ἀθελ- τερίᾳ τῶν πρὸ αὐτοῦ, οἷα σοφὸς xal διὰ παντὸς τοῖς βιδλίοις προσανέχων, ἁποχαθίστησι. Τοὺς 6b νόµους εἰδὼς, εἴπερ τις ἄλλος, οἷς ἐξ ἁταλῶν ὀνύχων &y- (26) Infra in testimoniis. Ἰλλυριὸν τὸ Ὑένος, ἓκ Θεσσαλονίχης ὁρμώμενον, ἐς ry Ἰταλίαν εὐθὺς ἔστελλεν, ἕνα μὲν ὄντα τῶν ἓν Βυζαντίῳ ῥητόρων, ἄλλως δὲ ξυνετόν τε xal πρᾶον καὶ ἐς τὸ πείθειν ἰχανὸν πεφυχότα. σεν, Απεάοει. 24 : Πέτρος τὸν ἅπαντα χρόνον ἠνίκα τὴν τοῦ μαγίστρου χαλουµένην εἶχεν ἀρχὴν, ἀεὶ καθηµέραν αὐτοὺς (τοὺς σχολαρίους) χλοπαϊς ἀμυθήτοις ἀπέχναιε. Ἡρᾶος μὲν γὰρ fv, xai ὡς ἥχιστα ὑθρίξειν εἰδὼς, χλεπτίστατος δὲ ἀνθρώπων ἁπάντων, xal [τ]ρόπου αἰσχροῦ ἀτεχνῶς ἔμπλεως. Suibas s. V. Πέτρος, ὁ ῥήτωρ, ὁ χοὶ μάγιστρος xil ἱστοριχκὸς, πρεσθευτὴς ὡς Χοσρόην σταλεὶς, - εµάλα ἑμόριθής τε ἣν xal ἀνάλωτος ἐν τῷ ῥητη- D ρεύειν, τῷ χαταµαλάξαι φρονήματα βαρθαριχὰ, σκληρά τε xat ὀγχώδη. Ἔγραφεν ἱστορίας, xoi περὶ πολιτιχῆς καταστάσεως. Qua signis inclusi Menau- dri verba sunt, servata in eclogis de sententiis, pag. 429. 19— 21. ed. D.) MgwaxpER, p. 546, 22. ed. B. : Πέτρος — ἆπο- χρώντως ἔχων τῆς τε ἄλλης παιδείας, xal τῖις τῶν νόμων. ἴρεν, p. 568, 4, Chosroes ad Petrum: 0Οὐδὲ αὖ- té, 906,0 Ῥωμαίων πρεσθευτὰ, ὥσπερ εἰχὸς iv τοσαύτῃ Φιλοσοφίᾳ τεθραμμµένον, ᾗ περιεῖναι τοῖς ῥῆμασι µεμάθηχας, µεμφθείην — μὴ πείθειν pa- θών. Inga, p. 576. 13. Joannes legatus: Πέτρος, — (27) Menander, p. 429, 921 PRJEFATIO. 632 ἐμπειρίᾳ λόγων καὶ δεινότητι πειθοῦς — οἷος ἐΥέ- A patrala est, a Prisco narratam esse, Evagrius νετο παρακρούσσσθαι. ο ρε, p. 428, 20 : Τὸ χθαμαλώτερόν πως ἔστιν ᾧ τῶν λόγων --- µετέφρασα ἐς τὸ ᾽Αττικώτερον. Cassioponus, Variarum X, 19, nomine Theoda- hadi regis : vir eloquentissimus Petrus legatus sere- nitatis vestre, et doctrina summus, et conscientize claritate praecipuus. Ibid. X, 22, ejusdem nomine : per virum diser- tissimum Petrum. lbid. X, 2, nomine Gundeline | regine : viro sapientissimo Petro. . HenRMoLAUS, epitomutor Stephani De urbibus, 5. v. *Axóévat: ἸΑχονίτις — νῆσος διαφέρουσα τῷ παν- ευφήμῳ πατρικίῳ καὶ τῷ [/. τὰ Ν.] πάντα σοφο” các µσγίστρῳ Πέτρῳ, χειµένη καταντικρὺ — Χαλ- xnbóyoz. Ἐπ.χέχληται δὲ διὰ τὸ πλῆθος τῶν bv αὐτῇ πρὸς ἀχόνας πεποιηµένων λίθων. ConipPrus, De laudibus Justini, 1, 94, 25. veniente Successorque boni, redivivaque gloria Petri Hic Theodorus adest, patria gravitate magister. Panium, unde PRISCUS, quem alii minus de(i- nite Thracem vocant (28), Panita dicitur, oppidum erat Europe, unius e sex provinciis dioeceseos Thraciz, qui chersonesum continebat, atque inPro- pontidis ora inter Heracleam, olim Perinthum, pro- wincia ineiropolia , et Selymbriam terminaba- iur (9) : incertis, ubi in. mediterranea porrigeba- fur, finibus; Aenum, quaque ab illa versus occi- dentem jacent oppida, ad Rbodepam proviuciam pertinuisse compertum est. Panium ipsum in lit- tore (Proponiidis) prope Heracleam (Periathum), itaque inter illan. et Bhzdestum situm fuisse, Sui- das docet (40) : apud geographos veteres, ipsum- que Ptoleizum, ejus mentionem frustra quasivi. Priscus, teste Suida (41), de historia Byzantina rebusque Attile. (42) (Ἱστορίαν Βυζαντικὴ» xat, 1 Tà] xacá 'Accij.Aav) octo libros scripsit : quze verba quaestionem moverunt geminumne an simplex fuerit opus; equidem non dubito unum fuisse. Verum etsi duo fuerint, ad utrunique certe pertinerent eclogze de legatiouibus, quorum iuscriptionem Aistorie Go- hice retinere debui : nemo enim dubitabit ecloga- rii codicem ita inscriptum fuisse. Suspicor autem, ui Procopiane historie, ita hujus partibus di- versos tilulus /uisse inditos aliam inscri- ptam fuisse Τὰ κατὰ 'Acti)JAar , aliam Γοσθικἠν, idque ab imperito bomine ad universum opus traus- latum esse. Α quo teinpore historiam inceperit Príi- $cus, expediri non potest ; sed nullius rei que ante : annum 433 gesta sit mentio ex eo affertur. Aspa- vis, fil.orumque czdeim, qua a. 471, Leonis imp. 15, 38) V. Fabricii, Bibl. gr. Vil, p. 559. $9) Cf. Constantinum De ceremoniis , n 54, p. 7953, ed. R., et Ammian. Marcell. XX VII, 4 "m S. v. Πάνιον. «— (M4) S. v. Πρίσκος. (42) Vitium in Suide et Eudoci» libris χατὰ docet (45) : unde colligimus, cum Malchus an- num 474, Leonis 17, historie sus initium fecerit, Priscum ad eum substitisse. Unde patet quam ab- eurde Suidas eum sub Theodosio Juniore scripsisse tradat. | Longe optimus omnium sequioris zvi bistorico- rum ; ingenio, fide, sapientia, nulli vel optimorum temporum posthabendus ; elegaus quoque et ser- mone salis puro usus, laudem atque gloriam cum apud coxvos, tum inter posteros merito adeptus est ; cui eliam a Valesio et Gibbono, summis viris, laudari contigit. Π]οίος dicitur, at idem sopbi« sta (14) ; unde colligimus non causidicum Constans tinopoli egisse, sed oratoriam artem ibi docuisse. Caierum de ejus vita hoc tantum comperimus : re- ceptum in amicitiam Maximini, viri illo sevo prima« rii, cum eo ad Attilam, et postea, Marciano. impe- raute, iu Arabiam /Egyptumque profectuin esse (45). Qui Maximinus cum oebsque dubio paganus esset (Christianus enim nunquam animum induxisset ut Blemyis de sacris in Philarum insula celebrandis concederet, federisque tabulam in illo templo fige- ret), conjectura jam per se valde probabilis, Priscum quoque antiquis sacris addictum fuisse, magis adhuc confirmatur. Eidem Prisco Suidas preterea tribuit Declama. Liones et Epistolas. Testimonia de Prisco : C Suimas, s. v. : Πρίσχος Πανίτης, σοφιστὴῆς, γεγονὼς ἐπὶ τῶν Ὑγρόνων Θεοδοσίου τοῦ μιχροῦ. ἔγραψεν Ἱστορία» Βυζαγτικὴν καὶ [|ins. Τὰ] κατὰ ᾿"Αετα- Jor [ ΑἉττή Ίαν] ἓν βιθλίοι; ὀχτὼ, µελέτας τε ῥητ.- ϱιχὰς χαὶ ἐπιστολά»ς. EvacniUS, Dist. eccl.,1, 11 : Ἐν τούτοις τοῖς χρό- νοις ὁ πολὺς τῷ λόγῳ πόλεμος ἐχεχίνητο Αττίλα τοῦ τῶν Σκυθῶν βασιλέως, ὃν περιέργως xai ἐς τὰ µάλι- στα λογίως Πρίσκος ὁ ῥήτωρ γράφει, μετὰ πολλῆ- τῆς χοµφείας διηγούµενος ὅπως τε xav τῶν ἔφων xai ἑστερίων ἐπεστράτευε μερῶν, οἵας τε xat ὅσας πόλεις ἑλὼν χατήγαγε, χα) ὅσα πεπραχὼς τῶν bw- τεῦθθεν µετέστη. Ipgu, V, 16: Ἐκ πρεσδείας δὲ τῶν ἑσπερίων Ῥωμαίων ᾿Ανθέμιος βασιλεὺς τῶν ᾿Ῥωμαίων ix- πέµπεται, ᾧ Μαρκιανὺς ὁ πρώην βεθασιλευχὼς τὴν olxslav χατηνγγύησε παῖδα. Ἐχπέμπεται δὲ στρατηγὸς χατὰ Γιζερίχου Βασιλίσχος, ὁ τῆς Λέοντος γυναικὸς Βηρίνης ἁδελφὸς, μετὰ στρατεύματος ἀρι- στίνδην συνειλεγμένου. "Απερ ἀχριδέστατα Πρίσχῳ τῷ ῥήτορι πενόνηται' ὅπως τε δόλῳ περιελθὼν ὁ Λέων, μισθὸν ὥσπερ ἀποδιδοὺς τῆς ἐς αὐτὸν πρὀ- αγωγῆς, ἀναιρεῖ Ἄσπαρα τὴν ἀρχὴν αὐτῷ περιθέντα, παϊδάς τε αὐτοῦ ᾿Αρδαθούριον καὶ Πατρίχιον, ὃν ΄Ατταλον pro Αττίλαν jamdiu animadversum ο corrigi jussum est. ! (45) Mist. Eccl. II, 16. (44) Suidas et Evagrius, infra. (45) Priscus, infra, cap. 11. es EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. οι Καΐσαρα πεποίητο πρότέρον, ἵνα thv "Ασπαρος εὖ- A hibet : quod per se parum est ; verum id ipsum, νοιαν χτήσηται. MALCHUS, "Philadephiensis, ex illa Philadelphia que in Palestiua est, ut recte e nomine viri Sy- yiaco, cum plura ita vocarentur 'oppida, infert Fa- bricius, sophistam Constantinopoli egit (460). Ejus historiam, qua Priseanm continuavit, ab a. 474, de- cimo septimo Leonis imp., usque ad mortem Ne- potis (47), qui a. 480 occisus est, septem annorum yes totidem libris, quos Βυζανγτιακάἀ inscripsit, per- secutam Photius legit : atque intra hoc temporis Spatium eclogz de legationibus, quasque ex aliis títulis Suidas servavit, comprehenduntur : ut cer- tum sit litteratas Constantini Porphyrogeniti operas nihil 'antplius habuisse. Monet tamen Plhiotius, his libris opus ad terminum quem auctor sibi propo- sguisset perductutn non esse ; ipsum innuere plura se additurum si vita suppetat. Cum igitur Suidas Mal- Chi historiam usque ad Anastasium deductam esse $cribat, non coutraditam, si quis sibi persuaserit ultima parte truucatam ad'Phetium Constantinum - que pervenisse; integram ei innotuisse qui paulo post Justinianum imp. lexiton de scriptoribus com- posuit : quod Suidas compilavit. £didit certe Mal- chus mortuo demum Zenone, cujus ignaviam pro- braque mansure iufamic tradidit : ae tanta qui- dem cum libertate ut etiam sub: miti Anastasii imperio mirandum ,sil majestatis poenam evasisse nt 4 Classeno iuter confabulationem mibi observa- tum fuit, plus quam 1n ullum cadere videtur qui Pamprepio tam aperte faveat. Svibas, s. v. : Μάλχος, Βυξ ἀντιὸς σοφιστής ἔγρᾶ- Ψεν ἱστορίαν ἀπὺ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου, xal ἕως Αναστασίου, iv. ᾗ τὰ κατὰ Ζήνωνα xai Βασι- λίσχον, καὶ τὸν ἐμπρησμὸν τῆς δηµοσίας βιδλιοθή- χης, xal τῶν ἀγαλμάτων τοῦ Αὐγουστείου, xal ἄλλτ τινὰ διεξέρχεται µάλα σεμνῶς, xal τραγῳδίας δίχην ἀποθρηνῶν αὐτά. Puorius, cod. 78: ᾿Ανεγνώσθη Μάλχου σοφιστοῦ Βυζαντιακὰ, iv βιθλίοις ἑπτά. "Αρχεται μὲν ἐξ οὗ Λέοντα τὸν Baca ἡ νόδος πίεζε, τούτῳ δὲ τῆς βασιλείας ἔτος ἑπταχαιδέχατόν παρετἐίνετο"' διέρ- χεται δὲ «fjv τε Ζήνωνος ἀνάῤῥησιν, xal τὴν ὑπερ- όριον τῆς βασιλείου δόξης διατριθὴν, xal «kv Βαόι- λίσχου ἀνάῤ,ησιν, χαὶ τὴν τῆς ἁλουργίδος ἀπόθεσιν, καὶ τὴν ἐπὶ τῇ βασιλείᾳ πάλιν χάθοδον Ζήνωνος, τὴν τε τοῦ προειρηµένου βασιλίσκου διὰ ξίφους ἀναίρεσιν, T; καὶ γυνὴ xai τέχνα παρανόμῳ γρἰσει ἐχοινώνη» σαν. Καὶ ὅτι ᾽Άρμάτος ὁ Ζήνωνα χατάγων τοιαύτης ἀντιμισθίας ἀπώνατο, διὰ Ὀνούλφου δεξάµενος «kv σφαγἠν. Διαλαμθάνει δὲ καὶ τὴν θΘευδερἰχου τοῦ Ὀτριαρίου [Τρ.] στάσιν, xal τν θευδερἰχου τοῦ ἩΜαλαμείρου [Βαλ.] φιλίαν, xai τὸν πρὸς τὸν τοῦ Ὀτριαρίου [Τρ.] θευδέριχον πόλεµον, χαὶ τὴν χατὰ Ζήνωνος πάλιν στάσιν, χαὶ ^t,» Μαρχιανοῦ ἑπανά- στασιν, χαὶ πρὀ γε τούτου τὴν τῆς πενθερᾶς Βηρίνης qui talia contra decessorem principis, presertim qui C ἐπιδουλὴν, καὶ τὴν διὰ τοῦτο φυγαδείαν τὴν ἀῑδιον, Augustz maritus fuerat, auderet. Verum non uni- «un boc est sub iinperatoribus Byzantinis mirandie in scribendo libertatis exemplum, fortasse a «on- temptu litterarum ortum : nam Tiberius, valde in lis versatus, quaecunque edebantur anxie scrutaba- tur, crudeliterque vindicabat. Magis etiam mira- mur Eusapium non morte poenas dedisse pro his que quemvis Christianum non minus quam priuci- pes laderent. Malchum non. maledicentiz, sed veri- tati stucuisse cernimus. Difficilior ad expediendum inde oritur quzstio quod Malchus historiam a Con- stautino M. inchoasse a Suida dicitur : in quod taut disertum testimonium suspicio erroris eo minus eadit quod Photius e primi libri initio constare docet, alios ejusdem auctoris atque argumenti prz- cessisse. Casus autem efficere non potuit ut pars superstes operis initio ac fine truncati inciperet ubi Priscus substiterat : itaque necesse est aut partem qua przcederet ab aliquo qui catenam historia conficiebat, cujusinodi plures exstitisse constat, re- - cisam ; aut res a Constantino M. usque ad Prisci finem diverso opere comprehensas fuisse. lugenio et eloquentia infra Priscum, a Photio Quidem, qui eum canonis bistoriz iustar esse ail, ultra veritatem laudibus elatus, tamen inter valde bonos historig auctores numerandus est, Α Chri- sliana religione non alienum fuisse, Photius per- (46) Suida, s. v. Mx g5;. xai τὴν κατὰ "Dou πρότερον ἐπιδουλὴν Brplvr συ; σχευασθεῖσαν, xal τὴν Ἐπ.δάµνου ὑπὸ Osuósplyoo 109 Μαλαμείρου [βαλ.] &v δόλῳ χατάσχεσιν. Ταῦτα διεξιὼν διέξεισι καὶ τὰ ἐπὶ ᾿ΡῬώμτς, xal τέλος τοῦ ἁθδόμου λόγου ποιεῖται τὸν Νέπωτος θάνατον, ὃς ἐἑχδαλὼν τῆς &o;5; ΕῬλυχέριον thv τε "Popatixiv ἰσχὺν περιεθάλετο, xaY εἰς σγημα γείρας χληρικοῦ ἀντὶ βασιλέως ἀρχιερέα χατέστησεν * ὑφ᾽ οὗ xaX Ext- θουλευθεὶς ἀνῄρηται. Οὗτοι οἱ ἑπτὰ τῆς ἱστορίας λόγοι καὶ προηγουµένους ὑποραίνουσιν αὐτῷ λόγους ἄλλους διαπεπονῆσθαι --- xal ἡ ἀπαρχὴ δὲ τῶν ἑπτὰ τοῦ πρώτου λόγου τοῦτο παραδηλοϊ ' o) μὴν ἀλλὰ καὶ ἐπομένους, εἰ τὺ Qv προσην τῷ συγγραφεῖ, ex; τοῦ ἑθδόμου λόγου τὸ πἐρας ἑνδείχνυσιν. Ἔστι 6 6 συγγραφεὺς Φιλαδελφεὺς, εἴ τις ἄλλος, χατὰ συγγραφὴν ἱστορίας ἄριστος ' καθαρὸς, ἀπέ- Ρριττος, εὑχρινῆς [num εἰλιχρινῆς } N.], λέξεων ταῖς ἀνθηροτάταις xal εὐσήμοις xal εἰς ὄγχον τινὰ ἀνηγ- µέναις xypéópsvoz* xoi οὐδὲ αἱ χαινοπρεπεῖς astu, ὅσαι τὸ ἐμφατιχὸν xal εὔηχον χαὶ μεγαλεῖον ἔχουσιν - παραθλέπονται, ὥσπερ..... 50..... xal τριαὺτ ἔνια " - χαὶ ὅλως χανών ἐστιν ἱστοριχοῦ λόγου * σοφιστὴς 0 Tv τὸ ἐπιτίδευμα, xol ῥητοριχῆς εἰς ἄχρον ἕληλα- χὼς, χαὶ τὴν θρησχείαν οὑχ ἔξω τοῦ Χριατιανιχοῦ 0.άσου. | MENANDER, Euphratz f., Constantinopolitanus, (11) Photius, cod. 78. 625 ΡΗ ΈΕΛΤΙΟ. 626 iu juventute legum studio sese dederat : sed quoniam A dica! eum cohortibus prztoriis imperatoris ascrip- a causidicorum munere animus abhorrebat, ad b&egnitiem delapsus, in circo factionumque furori- bus patrimonium effudit; tandem vero, necessitate ad meliora compulsus, cum a Mauricio imperatore litteratos homines splendidis prseemiis ornari vide- ' yet, 56 in hoc genere experiri statuit. Itaque histo - riam Agathie continuare sibi proposuit : quod ab adventu Cotrigurorum Ilunnorum in Thraciam, quos Belisarius repressit, annoque 558 usque ad . excessum Tiberii iinp., a. 582, perfecit. De rebus ana! 575 (48) agebat libro vui. Protectoris cogno- ωέη, quo ab illusui poeta Attíco diseriminatur, in- — tim fuisse (49) : que tamen illo zvo zque ac scho- lsrii fictam tantummodo exercebant militiam (50). 'In scribendi genere prorsus simia Agathiz est ; ri- dendus quoties sententiarum acumine aut verborum elegantia se ostentare cupit : verumtamen in.rebus gestis referendis bonus anctor; circa populorum mores, terrarumque longinquarum situm, et pere- grinantium itinera admodum euriosus et flde dignus. Ejusdem Agathie imitatione, etiam epigrammata componere tentavit. Qu: supra de ejus origine atque juventute dixi, ea omnia ipse in procemio hietoriz tradiderat, quod Suidas servavit. Excerptorum de legationibus, qux grammaticis, quibus rei cura a Constantino Porphyrogenito mandata .. «οί, Περὶ πρέσδεωκ, non Περὶ πρεσδειῶν, inscribere placuit, rationem explicare, neque alienuin erit a . preaemio hujus. voluminis, cujus pars longe maxima ex illis constat : neque otiosum; cum, nescio quo ; €a$U, à nemine, quantum mihi quidem innotuit, plene perspecta sit. Ποια excerpta edidit Hlasschelius e duobus codicibus : Schotti, quem nunc nullibi comparere dixi supra ; et Bavarico, quem Boicum vocat, qui in Monacensi bibliotheca regia exstat, a Schweiglisusero, v. cl., ad . Appianum Polybiumque adhibitus : eorum autem baec invicem ratio erat, ut Schottanus quidem omnía , €omplecteretur, a Bavarico praefatio, atque illa abessent quae editor tantum. e Schotti codice se dare, in . elencho quem post dedicationem posuit, profitetur. Sunt autem illa non additamentorum loeo, ut codicem , . Bavaricum librarii desidia tot capitulis mutilatum fuisse eredere possis, verum ab his que ille habet sepa- rata, eodemque ordine a libri initio ad ejus linem progrediuntur ; atque hoc inter se differunt quod, quae . , 5n Bavarico exstant , de legationibus ad Romanos missis agunt, quz ab illo absunt , de iis quas Romani . ad Barbaros miserunt. Quapropter codex ille Περὶ πρέσθεων ἐθνῶν (vel ἐθνικῶν) πρὸς '"Popalovc in- scribitur (51), prefatio autem quz illa respicit ου Schotti codex solus praebuit, titulum XXVII, ejusque . rubricam Περὶ πρέσθεων Ρωμαίων πρὸς ἐθγικούς exhibet : atque in elencho, qui ei subjicitur, de sevi . ris e quorum libris eclogas de legationibus Hoeschelius edidit, omittit Dexippum et Eunapium. Scilieet. , €x his nihil in tomum eclogarum de legationibus Romanorum ad gentes illatum erat. His expositis non opus erit pluribus verbis probare, geminum fuisse eclogarum de legationibus titulum, quorum alter, XXVII e numerorum ordine, integer cum prarfatione exstat, alterius praefatio abest, qua , amissa ejus numerus ignoratur ; quem tamen aut XXVI aut. XXVIII fuisse ratio rei cogit : denique, quae ex utroque supersunt in Schottano codice conjuncta exstitisse. Jam vero perspicitur qua ratjong exeneyit . ut eliam in Polybianis plurimz ecloge ex earum numero quas Ursinus edidit.a Bavarico absint (52) : agitur enim ibi de legationibus quas Romani miserant: idemque, si quis de Dionis Appianique eclogis qusret, inveniat necesse est. Itaque a reprehensione liberatur summus Casaubonus, qui, cum in biblio- . theca Thuani primum barum eclogarum tomum exstare scriberet, quo tamen earum quz e Polybio petita . sint nonnísi pars contineretur (53), minime errabat. Ac fieri potest ut .cum alii Theodosiuin τὸν μικρόν, Ursinus autem Joannem Constantinopolitanum, hanc collectionem concinnasse tradiderint, illius labori ' legationes ad Romanos, hujus titulus XXVII in codicibus tributus sit. Vereor tamen ne de Theodosio . " Mlo error sit, cum θεοδόσιος 6 µιχρός Graecis Byzantinis Theodosium Minorem imperatorem significet, Ut omnis iu posterum errandi occasio tollatur, utramque collectionem, per singulos auctores divisam, n . suo inscripto titulo, distinxi. Itaque non tres, sed quatuor e collectaneis Constantini Porphyrogeniti habemus titulos, postquam iJ. . Maius, in lucem prolata maxima tituli de sententiis parte, immortalibus suis de re litteraria publica meritis — . cumulum adjecit. (48) Menand, p. 597, 20 in ejus ed; Brissonii. . (49) V. Heineccium s. v. Protectores. ) Procop. Anecd. 24, p. 71. ($1) Schweigb. przf. ad t. II Polybii, p. xvr . (52) Earum receusuim priebet Schweigh. p. xxvit. (95) Ibid. p. xxu. 631 | EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 623 DEDICATIO HGSCHELII. Nobilissimo amplissimoque viro Joanni ΜΔΙΙιΦο Wackero, a Wackenfelsa, equiti, ! S. Ces. Majest. a consiliis imp. aulicis, domino et patrono in primis honorando, - 8. P. D. David Hoschelius Aug. Constantinus Porpbyrogenneta, ut a Theodosio proditum invenio, non contentus ex omnibus terrarum orbis partibus libros quosque optimos cura summa conquirere, id etiam operc publice utilis navari voluit, "ut pro rerum discrimine auctorum quorumque scripta in certas classes, quz LIII fuerunt, tributa conge- Yerentur : ut quaqua de re, si tempus postularet, exemplorum hypotheses in promptu essent. Jllarum prima Περὶ faciAéov ἀγαγορεύσεως erat, vicesima septima Περὶ πρέσθεων. Caterarum, neque uisi paucarum, prater τὸ ἐπώνυμον scitur nibil, idque ex margine libri legationum calamo exarati, ubi lector argumentum, quod alias aliud attingitur obiter, ζητεῖν jubetur ἐν τῷ περὶ ἐπιθοῶν, ἓν τῷ περὶ χυνηγεσίας, ἓν τῷ περὶ στρατηγηµάτων, τῶν στρατῶν, Ev τῷ περὶ νίχης, περὶ δημηγοριῶν, ἐπιστολῶν, ἐθῶν. Hx igi- .tur, injuriane temporis sint amisss, an alicubi serventur, nondum liquet. Ejus vero, qu: de legatis agit, . partem Fulvius Ursinus, vir preclarissime de omni antiquitate meritus, magno eruditorum applausu ante annos aliquot quammultos edidit; partem ex serenissimi Maximiliani, Boiorum ducis, et cl. viri Andreze Schotti bibliotheca, qux nemini rem publicam juvare cupienti non patet, nos jam evulgamus ; hancque eo .mobiliorem, quod eorum historicorum fragmenta suppeditat, quorum nihil fere hactenus przter nomen .exstitit, Hi& corollarium addidimus, eclogas librorum Diodori Siculi amissotum , quas e codice Ludovici .Alemanni Florentini doctiss. R. Thomson Anglus mecum ainice communicavit. Hac veterum monumenta, vie amplissime, tibi, tantz dignitatis tantaque eruditionis, dicare non fuissem ausus, nisi nobiliss. Mar- eus Velsetus, duumvir noster, amicus tuus, me confirmasset ; cujus liberalitati editio liec debetur. Ac sane jucundam fore horum tibi lectionem arbitramur, cognituro cum alia observatu perquam digna, tum exempla (qux; potior operis pars) ejus muneris, quod singulari fide, cura et prudentia, de gravissimis rebus, qua per Germaniam et Sarmatiam, qua per Italiam, a maximo Cesare ad summos principes mis- sus, obiisti ; jucundiorem, quia lingua Grzeca isthaec prodeunt : cujus is est amor tuus, ea peritia, ut locos $cias euctorum restituere illos, ad quos ab aliis conclamatum est. Nihil dicam de beneficio, quo me in .Reip. litterarie eommodum ornasti maximo. Pro quo grati et memoris animi testimonium hoc esse ali- quod patiaris, meque porro eommendatum babere digneris, etiam atque etiam oro. Dene vale, przesidium «86 decus Musarum. Auguste Vindelic. postridie Non. Aprilis, A. S. N. MDCIII. Gp RUE up DRM PDMENMÜNDEN IMMER RR ----ᾱ---ἵ-ᾱ--- DEDICATIO EDITIONIS PARISINJE. Eminentissimo S. R. E. cardinali Julio Mazarino. Quintus annus agitur, eminentissime Cardinalis, ex quo Ludovicus princeps fortissimus de rcbus abiit, majore Gallig damno quam suo. Ejus enim excessus universam Galliam perculit, et pene dixerim, exani- mavit, quasi unius exstincti spiritu pridem tota vixisset, eL omnium animas idem secum traxisset. Hostes 'autem externos tot pugnis adversis fractos in spem erexit, et refovit. Quis enim tam intrepidus, tamque securus casuum fuit, ut erepto rebus liumanis rege, οἱ in novo principatu res durius casuras non metueret? Princeps juvenis admodum , nec armorum peritus, quique flagrante bello nondum exercitum in prelium posset educere, nec principem per tetatem exercere, multorum injuriis obnoxius videbatur. Hostilis au- tem exercitus etlam adversum casum recens expertus altiores spiritus gerebat, novas res in dies exspec- tantibus his, quibus semper studium fuit cunctando et diem ex die prolatando pacem eludere, et Gallos magis ad civile bellum impellere, turbare omnia ac permiscere, quam bello aggredi, et palam manum eonserere. Verum nunquam certius approbatum est, justum piumque, et favente Teo bellum susceptum : wt inconeusso manente regni státa, et tot prosperis confluentibus regie majestati devoti metu soluti sint, et hostes Gallici nominis spe vana tumentes statim animos, quos sustulerant, demiserint ; nuntio male pugna ad Rocrovium consternati. O diem nobis albo notandum lapillo! o diem infaustum hostibus tam feda clade! quidquid enim Hispanis in Flandria virium fuerat, illa dimicatione prostratum est. Hac Gallus pugna edita posteri temporis securitatem concepit : Hispanus autem pridem fiducis ac spei plenus animum posuit preeferocem, tanti dedecoris indignitate perculsus. Hoc autem omnium regnator Deus per- ecit : cujus etiam providentia. Princeps sagacissimus cum ad /inem mortalitatis accederet, οἱ virum Richelio, qui rerum gestarum gloria et animi magnitudiae humanum fastigium excesserat, similem non 629 PRJEFATIO. 630 proximum, in partibus reipublicae gubernandis quzreret, tibi, Cardinalis eminentissime, summam rerum. permisit : ex quo enim curam imperii Gallici summa principum consensione sustinuisti, palam factum. est, Deus bellorum rem Gallicam tueri ac regere : et te non modo de regni fluibus tutandis, sed etiam de proferendo plura aut majora [η dies destinare. Sed neque belli cura terra marique animum invictum. obruit, nec cogitationibus tuis de litteris propagandis obstat. Hzc pacis ornamenta colunt etiam qui 56 belli glori: devoverunt. Licet enim fama prospera laudibus eos in covlum efferat, diuturna tamen esse. non potest, uisi sint qui nomen eorum posteritati commendent. llinc spem certissimam conceperunt qui principum indulgentiam ingenio merentur, te Mzcenate non defuturos eximiz doctrine viros, quorum. atudio nom senescet claritudo operum tuorum. Esse autem plures publice quoque interest : nec enim virtu- tibus tuis enarrandis nisi plures suffecerint. Equidem hoc unum dicam, nullum haetenus majore fide, constantia et prudentia regui ministrum egisse ; ul o:unes gloria vel aequasse, vel excessisse videaris : οἱ ut epistolze compendium faciam, natura quid efficere posset experiri cupiens, in te , Cardinalis eminentis- sime, glori: materiam, quam quaerebat, invenit. Deum veneror, ut prospere semper res tibi cedant, seramque immortalitatem precor, ul tam felix, quam diuturna vita sit; quam si ex bonorum omniuim voto tibi Deus indulserit, pacem, quam pertinax odiuin in Gallos moratur, vel optimis ronditionibus pa-- rabis, vel saluberrimis consiliis tuis eflicies, ut hostium internecione juste ir: parentetur. Da veniam quod laboriosis occupationibus tuis abuti videar. Non possut tamen mihi temperare, qnih gratias hic tibi agam, quod offerenti Cedrenum et Nicetam tam benignum te mihi exhibueris, ut magnitudinem tuaw. vinceres : et quoniam aliter referre non possum, in testimonium devote tibi mentis hoc opus qualecun- que est, nomini tuo dedico consecroque. Eminentie Tua .devotissimus CanoLUs AnvipAL FADROTUS., LABBEI PRJEFATIO. Historie Constantinopolitane curiosis indagatoribus S. P. Byzantinam historiam multitudine rerum mirabilem , varietate jucundam , diuturnitate temporis spee- 'tabilem ac veteri Romans tantum non parem; ut amant coluntque studiosi omnes, ita libros, quibus. Hia eontinetur, avide ambiunt exoptantque. Sed frustra jamdudum illos vacui fere omnes bibliothecarum foruli exspectant. Cum enim maxima pars nobilium illorum historicorum cum blatis adbuc lineisque lu- etetur in pulvere et sítu manuscriptorum codicum ; qui vero hactenus publica sunt, vel Latine tantum, vel Grece tantum apparuerint, et si qui Graece simul ae Latine excusi sunt, dispari admodum forma, eharactere dissimili, diversis dissltsque a se invicem loeis temporibusque prodierint ; inde factum est magno litterarum incommodo, dicam et litteratorum damno, in tanta penuria, quaque indidein orta est, talium mercium caritate maxima, ut beatus ille merito censendus sit, non qui omnes, sed qui quam plu- rimos, eosque deformes ac mancos, quovis pretio summaque diligentia potuerit sibi comparare. Eam ob causam pluresque alias, quas quivis facile conjicere poterit, eum regiis typis eademque omnino voluminis 'forma omnes, quotqaot uspiam gentium hactenus editi sunt, et in bibliothecis Vaticana, Regia, Barbe- rina, Mazarina, Seguieriana, Memmiana, Thuana, Puteana, Petaviana, Collegii Parisiensis Societatis Jesu, aliisque quam plurimis privatis publicisque nostro docterumque virorum studio reperiri potuerunt, pu- blicam in lucem emittere decreverimus, nobisque quadam) etiamnum desint ad perfectam omnique ex parte absolutam Byzantinz historiz& editionem, opere pretium visum fuil brevem consilii nostri atque apparatus indiculum texere, neque tantum Excerptis legationum, veterum bistoricorum Eclogis, Theophy- lacti Simocattz historiarum libris octo, ac Nicephori, Constantinopolitani patriarche, breviario Chronico (qnx omnia uno simul volumine compacta, ac variis eruditorum virorum annotationibus observationi- busque de novo illustrata, modo prodeunt in publicum), veluti galeatum quemdam Prologum prafig?re, sed etiam seorsim vulgare, ac undequaque per universam maxime Europam orbemque Christianum dis- pergere, ut. qui in dissitis a Gallia regnis remotisque provinciis habitant, neque facile res nostras cona- tusque rescire possunt, hoc veluti dato signo intelligant , quos ad hanc usque diem. Constantinopolitanz historie scriptores Luparzis characteribus ediderimus, quos sub prelo habeamus, quosque propilio Numine, et aspirantibus favore suo atque humanitate bonis omuibus, emissuri deinceps simus. Agitedum, viri per orbem universum litterati litterarumque amantes ac glorie, expromite qnidquid apud vos latet £v χειµηλίοις, excutite pluteos bibliothecarum, angulos scrutamini, muszea circumspicite, amicos familiaresque. ' vestros monete, urgete, impellite : et si forte qnid ad institutum nostrum accommodatum nacti estis, aut mittite illico, si tam propensa in vobis efflorescit humanitas ac de litteris bene merendi voluntas, aut saltem scriptis in banc urbem litteris ad Sebastianum Cramoisy , architypographum regium et typogra- Μία regie curatorcim, aliosve vobis notos ac familiares, consilii vestri liberalitatisque rationem signilicate. κ * - u "tm 631 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 639 vulgandam, et apud posteros omnes quovis marmore atque are pereunius duraturam. Neque epim per- mittemus unquam, ut ullius nomen oblivioni detur, qui laudabiles conatus nostros, totique reipubliez lit- terariz perhonorificos juxia ac salutares promovere vel leviter tentaverit. Valete. Lutetize Parisiorum, e collegio Claromontano. Societatis Jesu, Calendis Japuariis anni zrze Christians Ντι. ο. Omnium servus in Christo obsequentissimus - | — | Puirippus LABBE Soc. Iesu. UC ! , DEDICATIO EDITIONIS VENETE. Philippo V, Hispaniarum regi, catholice religionis assertori.- |) DE Si quod opus litterarium est, Philippe rex maxime, quod regiis auspiciis dignum videatur, una est historia Byzantina, que magnitudine molis et rerum prestantia non liber, sed bibliotheca dici potest. Inque nemo.mirabitur, me, qui rem tantam aggredior, quantam ne ipsz quidem ad hunc diem typogra- phorum societates longe ditissimze ausze sunt, conatui parem quzsisse auspicem. Sentio enimvero regie majestatis celsitudinem ; sed non tam me illa deterret, quam indulgentia allicit, quze magnos reges semper comitata est. Quicunque autem ego sim, non me quidem, sed magnam hanc scriptorum nobilissimorum catervam spectare debes ; quz olim, cum primum prodiret, Ludovici Magni, avi tui, przesidio feliciter usa, .. nunc eo sublato, qui supra mortalitatem positus videbatur, ad nepotem, tantarum virtutum hzredem, sua vota convertit. A Gallo porro ad Hispanum transit fortunam amplificatura, non mutatura. Tu enim is es, qui duas bas florentissimas nationes gloriz contentione jamdiu certantes, et, quod consequitur, ingeniis studiisque dispares, incredibili quadam ac prope divina prudentia conciliasti ; et in tot tantisque longis ! simi ac periculosissimi belli vicissitudinibus effecisti, ut nec Galli nisi de Hispanis, nec Hispani nisi de Gallis solliciti essent. Nunc rebus vel compositis, vel pene compositis, et immutabili pace firmatis, quid est reliquum, nisi ut artes ac disciplinas ad populorum tuorum felicitatem promoveas? Regno tam longe lateque fuso nunquam deerunt opes : sed, quod opes ipsas regere potest et ad humani generis usum accom- modare, rectam de rebus omnibus judicium, a litterarum studiis proficisci debet, litterarum studia a libro- rum el librariorum tutels. Debes hoc. divine providentiz, qux: domum tuam supra reliquos Europs principes pulcherrima prole fortunare voluit ; ut jam non modo Hispano regao in seram posteritatem suffectura videatur, sed aliarum quoque provinciarum spem et exspectationem commoveat, Non potes ingenti buic Dei opt. max. beneficio aptius respondere, quam si tu quoque, exemplo ejus, mortalibus benefacias ; in eoque maxime benefacias , in quo appareat, quantopere privatorum tenuitati regia ampli- tudo prozcellat. Ars haec nostra, philosophiz, theologie, sacri civilisque juris totiusque sapientiz admi- mistra, privatis opibus et consiliis stare nequit : nec vero ego (am ingens opus movere ausus essem, si de re tantummodo cogitsssem. In humanarum rerum fastigia oculos mentemque conjeci ; et quod in primis mihi przfulgere visum est, eo tanquam sidere, quod faustum fortunatumque esset, moliri coepi. Ades igitur homini (ut veterum Hispanorum more loquar) devoto. numini majestatique tus; industriamque meam in re tam gravi occupatam regio nomine tege, auspicio fove, presidio sustenta. BanTnoLow£os JAVARINA, Typographus Venetus. ΠΕΡΙ IIPEXBEON ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, KAI ΠΟΙΩ EXHMATI TOYTOYZ EAESANTO , ΚΑΙ ME8' OIIOJAZ AOXHZ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES δ LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET ου 8 IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERYARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. && τῶν πάλαι ποτὲ βασιλέων τε xal ἰδιωτῶν y νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς f) χατεµαλαχί- v, ἀλλὰ τὸ τῆς Ψψυχῆς εὐγενὲς ἀχηλίδωτον (ννετήρησαν, οὗτοι 6h, οὗτοι καὶ πόνοις ἓν- ἔρησαν xal λόγοις ἐνησχολήθησαν, καὶ ἄλλος *, τῶν ὅσοι λογικώτερον." ἐπεθίωσαν , παι- ἔρασιαὶ Ὑεγονόνες σπουδαιότερόν τινα συν- "ντο, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυµαθίας με ἀναργὲς τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- Wse δὲ xal εὔχλειαν ἀείμνηστον ix τῶν ἑντυ- Vt χαρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ix τῆς ουούτων ἑτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρημα Μιγµάτων ἑγίγνετο xaX λόγων ἐπλέχετο, Ev iy τε xal ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὑρύνετο oxh, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ὺν ἀνθρώπων προαίρεσιν µετατίθεσθαι χρόνοις i, καὶ ὁλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, xal ὕτερον διαχεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι χατάἀληψιν, χατόπιν γινοµένης τῆς ἁλη- ἱπιτεύξεως , ὡς ἑἐντεῦθεν ἁδηλίᾳ σχιάζεσθαι € ἱστορίας ἐφεύρεσιν, πῆ μὲν σπἆνει βίδλων λῶν, Tcr, δὲ πρὸς τὴν ἑκτάδην πολυλογίαν δει- των xai χατοῤῥωδούντων ὁ τῆς πορφύρας ος Κωνσταντῖνος, ὁ ὀρθοδοξότατος xai Χρι- εὠτατος τῶν πώποτε βεθασιλευχότων, ὁὀξυ- ερον πρὸς τὴν τῶν καλῶν χατανόησιν διαχεί- xaV δραστήριον ἐσχηχὼς νοῦν, ἔχρινε βέλτι- ἴναι xai κοινωφελὲς, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίθλους ἄλλοθεν (c I£ ἁπάσης ἑχασταχοῦ οἰχουμένης συλλέξασθαι, απΏς xai πολυειδοῦς ἐπιστήμης ἐγχύμονας, . τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος χαὶ ἀχοὰς tov, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν xal φορτιχὸν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη χαταµερίἰσαι τοῦτο πτοµέρειαν, ἀνεπιρθόνως τὲ προθεῖναι χοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam íngenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti. dicendi studium et operam nsva.: verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrine cupidi et amantes exsti- tissent, accuratius quzedam alius alia conscripserunt, partim sux varie et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos zquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinite res et evenerunt et litteris sunt comprehensz, in immensum quoque historie textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus seculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne. cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita 9. veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res praeclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est modo librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines bor- rerent et aversarentur, ut bistorizm investigatie, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret. Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ratius in rerum honestarum cognitionem ineumbe- ret, vir prompto et. acri ingenio, optimum esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vita etjam human: fructuosum et commodum , primum quiJem dili« genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deindc cum immensa et confusa verborum ΥΑΠΑ LECTIONES, (ιῴτερον conj. Cantocl. ? διηγήσει Par. 635 molesta videretur, existimavit oportere historiz commentarios in breviores partes contrahere, et sine ulla invidia in commune percipiendam eam, qua cx his libris oritur, utilitatem proponere. Ad hzc, ut ex hac collectione auentius et facilius prze- $tantissimi loci inveniri iisque elegantia orationis subtilius excoli posset, ingeniose et solerter eos in varia argumenta digerenda esse censebat, in quin- quaginta nempe et tria, quibus tota historiae moles continetur. Neque ulla inateria est 3 quas effugiat barum classium et hypotheseon dispositionem. Ne- que omnino ista per communes notiones et loros facta distinctio quidquam de perpetuo operis tenore et continuatione detrahit : sed integram eam con- servat et suo quodque argumento attribuit h»c non B tam dividendi, quam in propriam sedem redigendi ratio. Inter istorum locorum communium et hypo- theseon capitula caput inscriptum : De legatis Ro- manorum ad ethnicos erat ordine vicesimum septi- mum; primum vero : Je imperatorum proclama- tione. Declarat autem hoc prooemium, quos patres et auctores hi sermones habeant et laudent, et unde isti partus editi in lucem prodierint , ne sint ulla caplta istarum hypothesium, nullo citato auctore, non genuina, sed fictitia et supposititia. Sunt vero desumpta ex his chronicis, quz subjiciuntur. 4. Ex Petro Patricio et magistro ; 9. ex Chronico Georgii monachi ; 5. ex Joanne Antiocheno: 4. ex Dionysio | CONSTANTINT PORPHYROGENITI eongeries, qux auditum fatigabat, multis gravis et A τὴν ix τούτων ἀναφυομένην ὠφέλειαν' ὡς Ex μὲν 636 τῆς ἐχλογῆς προσεχτικωτέρως καὶ ἑνδελεχέστερον χατεντυγχάνειν εἷς τοὺς τροφίμονς τῶν λόγων, xai μονιμώτερον ἐντυποῦσθαι τούτοις τὴν τῶν λόγων εὐφράδειαν' μεγαλοφυῶς τε καὶ εὐεπηθόλως πρὸς ἐπὶ ? τούτοις xazapepioat εἰς ὑποθέσεις διαφόρους, τρεῖς ἐπὶ τοῖς πεντήχοντα τὸν ἀριθμὸν οὔσας' Ev αἷς καὶ ὑφ᾽ αἷς ἅπασα ἱστοριχὴ µεγαλουργία συγ- χλείεται, xoóx ἔστιν οὐδὲν τῶν ἑγχειμένων, ὃ δια. φεύξεται τὴν τοιαύτην τῶν ὑποθέσεων ἀπαρίθμι- σιν, οὐδὲν τὸ παράπαν ἁφαιρουμένης τῆς τοῦ λόγου ἀχολουθίας τῇ διαιρέσει τῶν ἐννοιῶν, ἀλλὰ αὕσσωμον όωζούσης χαὶ ἑκάστῃ ὑποθέσει προσ- αρµοζοµένης τῆς τηλικαύτης οὐ συνόψφεως, ἁλη- θέστερον δ᾽ εἰπεῖν οἰχειώσεως. "fly χεφαλαιωδῶν ὑποθέσεων ἡ προχειµένη αὕτη xol ἐπιγραφομένη, Περὶ πρέσδεων ᾿Ῥωμαίων αρὸς Ἓθνικους ὃ τυ- γχάνει οὖσα ἑθδδόμη ἐπὶ τοῖς εἴχοσι, τῆς πρώτης τὸ ἐπώνυμον λαχούσης Περὶ βασιλέων ἀναγορεύσεως. Ἐμφαίνει δὲ του.ὶ τὸ προοἰµιον, τίνας οἱ λόνοι xa- . τέρας χέχτηνται καὶ ὅθεν ἀποχνΐσχονται, ὡς ἂν μὴ ὥσιν αἱ χεφαλαιώδεις ὑποθέσεις ἀχατονόμασατοι καὶ μὴ γνήσιοι, ἀλλὰ νόθοι το xal ψευδώνυμοι. Εἰσὶ δὲ ix τῶν ὑποτεταγμένων χρονικῶν' α, Πέτρου πα- εριχίου xaX µαγίστρου ᾿ β’, Γεωργίου μοναχοῦ Xpo- γιχκῆς' Y, Ἰωάννου ᾿Αντιοχέως' δ, Αιονυσίου 'AXc- καρνασσέως ᾿Ῥωμαϊκῆς ἀρχαιο.ογίας' e', c', Πολυ- 6ίου Μεγαλοπολίτου xal ᾿Αππιανοῦ:' Q', Ζωσίμου λσχαλωνίτου, η’, Ἰωσήπου Ιουδαϊκης ἀρχαιο.ο- llalicarnassensi De antiquilatibus Romanis; 5 et 6. C Τίας' 0, Διοδώρου Σικελιώτον' v, Δίωνος Koxxta- ex Polybio Megalopolitano et Appiano ; 7. ex Zosi- mo Ascalonita ; 8. exJosepho De antiquitate Judaica; 9. ex Diodoro Siculo ; 10. ex Dione Cocceiano ; 11. ex Procopio Casariensi; 19. ex Prisco Rhetore ; νοῦ» τα’, Προχοπίου Καισαρέως" tp', Πρίσκου ῥήτο- poc ty, Μάλχου σοφιστοῦ" ιδ, Μενάνδρου προτί- xtopoc* τε’, θεοφυλάκτου ἀπ᾿ ἑπάρχων xal ἀντιγρα» φέως τοῦ Σιµοχάττον. 15. ex Malcho Sophista; 14. ex Menandro Protectore; 1b. ex Theophylacto exconsule et contra scriba Simocatta. Quomodo oporlet legatos admittere aul legatos mittere. Á&& Legati aut a nobis, aut ad nos mittuntur. Quando igitur ad nos mittuntur, oportet cos liono- rifice et liberaliter excipere. Omnes enim ipsos honorant. Cum eorum ministris tute cautcque agere, ne quid ab ullo interrogantes discant. Et si gentium lengo a nobis intervallo distantium legati sint, ita ut inter nos et ipsos sint aliz gentes, his nostrorum qua et qualia videbitur, ostendere licet. Idem quo- que de his, qui nobis vicini sunt, modo viribus et potentia sint inferiores. Sin autem longo nobis prestant sive multitudine hominum , sive virtute: non oportet illis ostentare neque opes, neque no- strarum mulierum pulchritudinem : sed hominum abundantiam et armorum pulchre constitutum appa- ratum et murorum propugnacula. Sia nobis legati mittuntur, oportet viros esse probos, pietate ia- Πῶς δεῖ Πρεσδεύεσθαι xal xpec6sosw. Πρέσθεις ἣ παρ) ἡμῶν fj πρὸς ἡμᾶς ἀποστέλλον- ται. Ἐὰν μὲν οὖν πρὸς ἡμᾶς ἁποστέλλωνται, χρὴ φιλοτίµως τε καὶ δαψιλῶς τούτους ὑποδέχεσθαι (καὶ γὰρ τιμῶσι πάντες αὐτοὺς), τοὺς δὲ ὑπηρετοῦντας αὐτοῖς δι) ἀσφαλείας ἔχειν εἰς τὸ µηδενότι 5 διδά- D σχειν ἑπερωτωμένους .αὐτούς. Κὰν μὲν τῶν λίαν ἀφεστηχότων οἱ πρέσθεις εἴεν, ὥστε μεταξὺ ἐχείνων τε xaX ἡμῶν εἶναί τινα τῶν ἐθνῶν, ἐμφανίζειν αὖ- τοῖς τῶν ἡμετέρων ὁπόσα καὶ ofa βουλόμεθα. Ομοίως δὲ εἰ xaX πλησιόχωροι μὲν ἡμῶν χαθειστῃη- χεσαν, ἑνδεῶς δὲ πρὸς τὴν ἡμετέραν ἔχουσι δύναμιν. Ei δὲ κατὰ πολὺ ἡμῶν διενηνόχασιν , εἴτε πλήθει σερατοῦ, εἴτε ἀνδρείᾳ, χρὴ μήτε πλοῦτον, µήτε Yu ναικῶν κάλλη ἐμφανίζειν αὐτοῖς, πλήθη δὲ ἀνδρῶν καὶ ὅπλων εὑχοσμίαν καὶ τειχῶν ὑψώματα. El δὲ παρ ἡμῶν πρέσθεις ἀποστέλλονται, χρΏ τούτους ΥΑΠΙΑ LECTIONES. * ἐπὶ incl. Ἡ. * ἐθνῶν πρὸς. Ρωμαίους loschelii mg. ' µηδενότι N., μηδενέ τι vulg. 631 PRO(EMIUM AD EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 638 «ρῶτον μὲν εὐσεθείᾳ γνωρίζεσθαι, xai μὴ ἐπ' A signes, neque publicorum judiciorum erimine dam- ἐγχλήμασι χατηγορηθέντας ποτὲ δηµοσίᾳ χατακρι- θῆναι, εἶναι δὲ φρονίµους τὴν φύσιν, εὔνους τὰ κοινὰ, ὡς xai προκινδυνεύειν τῶν ἰδίων, χαθάπερ 'Ῥήγου- λος *, xai τὴν ἀποστολὴν προθύµους, ἀλλ᾽ οὗ βε- Βιασµένους, χαθάπερ ὁ Αἰγύπτιος ἰατρός. "Dy ὁ μὲν παρὰ Καρχηδονίοις δέσµιος ὧν, χαὶ πρὸς Ῥω- µαΐίους περὶ εἰρήνης πρεσθεύσων ἀπεσταλμένος, ὄμνυσιν ἐπανελθεῖν πρὸς αὐτοὺς, τῶν Ῥωμαίων τὴν εΙρίνην οὗ χαταδεγοµένων' ἐπεὶ δὲ εἰς Ῥωμαίους ἀφίχετο, ἁπαγορεύει μὲν Ῥωμαίοις τὴν εἰρήνην ἀσύμφορον αὐτοῖς οὖσαν , πείθει δὲ αὐτοὺς ἔπανελ- θεῖν αὐτὸν πρὸς Καρχηδονίους, τῷ ὄρχῳ φειδόµενος ὁ δὲ χατὰ τοῦ βασιλέως τῆς Αἱγύπτου τὸν Πέρσην χινῆσας, τὰ Αἰγυπτίων διόλωλε Ἱ, Χρὴ δὲ τοὺς πρέ- σδεις παραγενοµένους πρὸς οὓς ἀποστέλλονται, φαί- νεσθαι ἐπιχαρεῖς, µεγαλοφψύχους, εὐεργετιχοὺς τὰ εἰς δύναμιν, ἄμφω, τά τε οἰχεῖα, τά τε τῶν πολε- µίων, ἓν ἐπαίνῳ ποιουµένοις, ἀλλὰ ph τὰ ἐχείνων ἑνδιαθάλλοντας. Οἰκονομεῖν δὲ δεῖ τοὺς πρέσθεις, xa τοῖς χαιροῖς ἐπακολουθεῖν, ἀλλ' οὑκ ἐξ ἀνάγχης πράττέιν τὰ χελευόµενα, εἰ μὴ τι πρᾶξαι πᾶσι τρό- ποις παρεχελεύσθησαν. Οἷον ἀπεστάλη τις ὡς Φίλοις δῶὣρα τοῖς Υείτοσιν ἐπιχομιςόμενος, ὁ δὲ τούτους παταλαθὼν τὰ τῶν ἐχθρῶν πράττοντας τὰ μὲν δῶρα σὺν τῷ γράμματι παραχατέτχε, λόγους δὲ φιλίας ἀντὶ δώρων ἐπεχομίσατο. Ἐρεῖ γάρ τις εἰχότως, ὡς ἐχρῆν μᾶλλον ἐπιδοῦναι τὰ δῶρα, χαθημεροῦντα τῶν πολεμίων τὸ ἄγριον' f) τὰ μὲν τιμιώτερα παρα- natos, prudentes indole, qui charam remp. habeant, üt pro ea capitis fortunar&mque suarum periculum adire non recusent, sicut Regulus : qui prompto ani- mo legationem obeant, non inviti, sicut /Egyptius medicus. Horum primus apud Carthaginienses captivus et ad Romanos legatus pro pace missus, juravit se reversurum, si Romani pacem nollent. Ubi ad Romanos venit, pacem dehortatur tanquam eorum connnodis contrariam, et juramento servato suadet, υἱ se ad Carthaginienses remittant. Alter vero cum Persarum regem in Egypti regem conci- taret, res AEgyptiorum pessumdedit. Oportet autem legatos, ubi ad eos, ad quos mittuntur, venerint, sese humanos et benignos exhibere, magnanimos et liberales, quantum eorum facultates ferre pos- sunt, teque sua et hostium laudare, neque eorum, apud quos legati sunt, res parví pendere. Oportet €tiam legatos res cam sursma moderatione admini- . Sstrare et temporibus servire, neque vi imperata perficere, nisi forte quibusvis modis ad finem per- veuire jussi sint. Ut videlicet, est aliquis missus ad dona ferenda Bj vicinis, tanquam amicis, et eos deprehendit hostilia facientes : munera cum litteris relinuit, sermones behevolos pro donis protulit. Dicet aliquis, neque id immerito, oportuitse legatum .msgis dona tradere, quibus inimicorum hostilem animum placaret ei leniret: vel pretiosiora quidem - retinere, alia vero dare, sed non omnia in sua po- κατασχεῖν, τὰ δὲ ἄλλα ἐπιδοῦναι, ἀλλὰ ph πάντα ϱ testate penes se retinere debuisse, cum hoc tempe- χρατεῖν, ὡς μήτε τοὺς ἔχθροὺς πλουτεῖν ἐθέλειν, xai τὸ πολὺ τῆς ἔχθρας ὑποτέμνειν τῶν πολεμµίων. Δοχιμάξεται bb πρέσδυς xal πρὸ τῆς ἁποστολῆς, :ὁποτιθεμένων αὐτῷ τῶν κεφαλαίων, χαὶ ἐρωτώμε- νθς, ὅπως περὶ ἑκάστου αὐτῶν οἰχονομήσειεν, οὔ- εως ἡ ἑτέρως αὐτῷ τῶν πραγμάτων ἐπισυμθαινόν- ον. ramento, ut velit quidem Llostium malevolentiam compescere el resecare, sed non eos aucliores el validiores opibus reddere. Probatur vero legatus, antequam mittatur, si illi proponantur capita lega- tionis et interrogetur, quomodo singula sit gesturus, an ita, an aliter, prout res illi acciderint. VARLE LECTIONES, * "Páyovlog Π., “Ῥιθοῦλος cod. ! Fort. διολώλεχεν. | mmm mend 639 EXCERPTA E DEXIPPO 910 -----ααμαραασο ΔΕΞΙΠΠΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ. EK ΤΟΝ ΣΚΥΘΙΚΩΝ 4) ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. a E LIBRIS DEXIPPI ATHENIENSIS DE BELLIS SCYTHICIS EXCERPTA DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD, ROMANOS. ABRGUXENTUM. — Legati Juthungorum Scytharum ab Aurelisno imperatore fedus et tributum petentes infec(a re revertuntur (1). Pax et foedus cum Vandalis componitur (2). . 78-7 (A. C. 170, Aurel. 1. 1.) Imperator Aurelia- A nus, cum Juthungos Scythas acie deviciaset, et multos eorum in ipso Istri trajectu fugientes interemisse!, reliqui bellum federe. finire voluerunt, et legatos miserunt. Neque tamen cum nimio timore nimiaque perturbatione, quasi clade sua perculsis pacem sibi petendam esse ducebant, ne tributo, quod antea Romani penderant, hostibus ab omni metu solutis, in posterum privarentur, Sed Romanorum impera- tor Aurelianus, ut Juthungorum legatos advenisse intellexit, cum dixisset, se cum his postridie actu- rum de his, & quorum causa legati venerant, hu- jusmodi hostibus terroris injiciendi gratia militum aciem condicta die tanquam ad pugnam instruxit. Ut illi recte se habere visa est exercitus dispositio, altum suggestum sublimis, purpura indutus, ascen- B dit, οἱ omnem exercitum, qui ipsum circumstabat, iu formam lunz disposuit. Aderant el ex hís, qui in exercitu imperia liabuerant, omnes ab equis. Α tergo imperatoris erant signa coadunati exercitus. liec vero erant aquil:i» aurez et. imagines impera- torum, et eorum, qui militie nomina dederant, ca- talogi et enumerationes, aureis litteris perscriptze. Qua omnia explicata et illustri loco posita in hastis argenteis conspicua erant. His ita przparatis Ju- thungos jussit adesse. Ut hzc viderunt, obstupe- facti longo tempore silentium tenuerunt. Postquam ab imperatore illis dicendi facultas data est, ita per juterpretem locuti suut : « Neque quia adversa for- tuna, quz nobis hoc teinpore contigit, ul!ra modum α’. "Ott Αὑρηλιανὸς xatà κράτος νιχήσας τοὺς Ἱουθούγγους Σχύθας, xoi κατὰ τὴν τοῦ "Ictpoo περαίωσιν ! ἐς τὴν ἀποφυγὴν πολλοὺς τούτων ἀνελὼν 3, οἱ λειπόµενοι ἐς σπονδὰς ἦχον xal πρε- σθείαν ἑστείλαντο. Thv δὲ αἴτησιν τῆς εἰρήνης ἑδό- χει ph σὺν τῷ ἄγαν περιδεεῖ χαὶ καταπεπληγότι ix τῆς ἥττης ποιεῖσθαι, ὡς ἂν ὑπάρχοι σφίσι xal τῶν πρόσθεν φοιτώντων χρημάτων παρὰ Ῥωμαίων ἡ ἁἀποδοχὴ, μὴ ἐς τὸ ἁδεὶς πάντη τῶν ἑναντίων καθιαταµένων. 'O δὲ Ῥωμαίων βασιλεὺς Αὐρηλιανὺς ὡς ἐπύθετο * ἀριγμένην τὴν Ἰουθούγγων πρε- σθείαν, ἐς τὴν ὑστεραίαν φῄσας χρηματιεῖν περὶ ὧν Ίχουσε , διέταττε τοὺς στρατιώτας ὡς ἐς µάχην, ἐχπλήξεως εἵνεχα τῶν * ἑναντίων. Ἐπεὶ δὲ χαλῶς εἴχεν αὐτῷ ἡ διαχόσµησις, ἐπὶ ὑψηλοῦ βήματος µε» τέωρος βέδηχε, xaX ἁλουργίδα ἁμπέχων, τὴν πᾶσαν τάξιν ἐποίει áp! αὐτὸν * μηνοειδῃ. Παρεστήσαντο δὲ xal τῶν ἐν τέλει ὅσοι ἀρχάς τινας ἐπιτετραμμέ- vot, σύµπαντες iq" ἵππων. Κατόπιν δὲ βασιλέως τὰ σήµατα ἣν τῆς ἐπιλέκτου στρατιᾶς. Τὰ δὲ claw ἀετοὶ χρυσοῖ καὶ εἰχόνες βασίλειοι xal στρα-οπέδων κατάλογοι γράµµασι χρυσοϊῖς δηλούµενοι’ ἃ δη σύμ- παντα ἀνατταμένα προὐφαίνετο ἐπὶ ξυστῶν tipyu- ρωµένων. "Eri δὲ τούτοις ὧδε διαχοσμηθεῖσιν "Iou- θούγγους ἠξίου |παρελθεῖν *]. Τοὺς δὲ συνέδη θαμ- 6ἠσασθαι ** ἱδόντας χαὶ ἐπὶ πολὺ σιγῇ ἔχειν. Ἐπεὶ 64 σφισιν Ex τοῦ βασιλέως ἀπεδόθη λέγειν, δ.ἀ τινος ἑρμηνέως Έλεξαν τοιάδε’ « Οὔτε τῇ ἐπὶ χαιροῦ συµ- θάσῃ χαχοπραγίᾳ * ἡμῶν παρὰ τὸ εἰχὸς χαταπεπλη- γότες, οὔτε δυνάµεως ἑνδεῶς ἔχοντες f) χαὶ πολέμων VARLE LECTIONES, ! qepalucty N., περαιώσας vulg. vulg. — * τῶν N., τούτων vulg. . * παρελθεῖν add. N. συµθάσης καχοπραγίας vulg. ἀνελὼν H., ἀνελθὼν vulg. * ἀμφ) αὐτὸν Η., ἄμφαυσον ed. Π., ἄμφανστον ed. Par. ** θαμθῄσασθαι N., θαμθήσεσθαι vulg. * ἐδόχουν ΠΠ. * ἐπύθετο] EnclOsco ' ἀφ cod. Vat. , τῇ — συμθάσῃ παχοπραγίᾳ Vat., τῆς — eu DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. διὰ ἄκτιροι χαθεστηχότες, ἀσθενείας εὐπρεπείᾳ κατὰ τὸ A animos nostros abjecit et perculit , aut quia desti- ἡμῖν '* αὐτοῖς µόνοις συμφἑρον ἐς τὴν εἰρήνην σπεύδοµεν !** * ἀλλὰ περ[εστι μὲν ἡμῖν τοσοῦτον τῆς Ev τοῖς πολέμοις περιουσίας πλήθους 3! εἵνεχα xai Ἰσχύος, ὥστε µέρει ἑλαχίστῳ τὰς πρὸς Ίστρῳ πὀό- Aste ἑπελθόντες Ἰταλίαν μικροῦ πᾶσαν κατειλήφα- T piv, ἱππιχῷ μὲν στρατεύσαντες ἐς µυριάδας 5, xal τούτων οὐ µιγάδων οὐδὲ ἀσθενῶν, ἀλλὰ Ἱουθούγγων χαθαρῶς, ὧν πολὺς ἐφ᾽ ἱππομαχίᾳ !* λόγος. Ασπίδα δὲ ἄγομεν διπλασίαν δυνάµεως τῆς ἱππιχῆς, οὐδ v τούτοις ταῖς ἑτέρων ἐπιμιξίαις ἐπισχιάζοντες τοῦ σφετἐρου στρατοῦ τὸ ἀνανταγώνιστον 135, Ἔχοντες δὶ καὶ οὕτω παρασχευῆς διακρἰίνεσθαι, οὐ διαγινώ- σχοµεν ἐς ἀντιλογίαν Ίχειν τῆς συμφορᾶς πέρι" οὐ διὰ τὸ μὴ κατὰ Χράτος νενικῆσθαι, χατὰ δὲ τὸ ἄδηλον τοῦ ἐχδηδομένου εἰρήνην πολέμου προτιμῶ- μεν, εἰκάζοντες xal ὑμῖν ὡς γἐνοιτ) ἂν διὰ γνώμης πρὸς Ἰουθούγγους εὖ παρασχὺν τῆς πρόσθεν διαφο- ρᾶς συµθῆναι, ofa δη ὑπούσης καὶ παλαιᾶς ἀμφοῖν «olv γενοῖν Αρὺς ἄλληλα πίστεως 6; τὸ ἠσυχάσειν, δι; fjv χρὴ thv ἐπὶ καιροῦ διαφορὰν ἀπερίσχεπτον ἓν τῷ παρόντι καταλύδαντας πρὸς τὸ παλαίτερον καὶ λυσιτελοῦν µετατίθεσθαι ἑχατέροις. Ἐν τε τῷ πολέμῳ οὐχ ἐπὶ πλεῖστον ταῖς χάταδρομαϊς ληϊζό- ptvot, àX)' ὅσον ἐς ἀφορμὴν τῶν ἐπιτηδείων ἆγα» πῶντες thv ἄθροισιν, µέχρι τῆς γενομένης µάχης ἠσυχίᾳ τὸν χαιρὸν διετρἰδοµεν, ὡς τοῖς ἐπιοῦσιν ὑμῖν σὺν τῇ ὑμετέρᾳ δυνάµει τὸ xa0' αὑτοὺς ἀντι- φάξαντες !*. Ὁ δη χαὶ νῦν ποιεῖν παρεσχευάσµεθα, xai τό τε ὑμέτερον πρὸς πάντα χίνδυνον ix τούτου ἀδεέστερον ἕξει, χαὶ τῶν µεγίστων στρατοπέδων συν- ελθόντων οὐδ' ἠτισοῦν !5 ἑτέρα χεὶρ ἀξιόμαχος ἡμῖν νοµισθήσεται. El δὲ τις τῇ εὐτυχίᾳ τοῦ πολέμου ἑκαιρόμενος ὀλίγωρός tov πρὸς τὴν σύμδασιν, γνώτω οὗ βεδαίῳ πράγματι δρασυνόµενος, xal ὅτι ἀκὶ παντὶ φέρον !* τῆς δοχούσης εὑὐπραγίας ἧττη- θδέντας xal πρὸς τὶν παροῦσαν τῆς τύχης ἀκμὴν ἀποχλίναντας τῶν ἁμεινόνων ἐξτρτῆσθαι µόνων ἑλ- πίδων, xat ὑπὺ τοιαύνταις ἀνομίαις !7 τῆς τε πῥὺς Φάτερον μεταδολῆς ὑπεριδεῖν χα) συμμαχί/αν εὖχαι- pov διδοµένην παραιτήσασθαι. Πεφύχασί τε αἱ µεί- ζους στρατιαὶ, παρὰ μὲν τὴν πρώτην θάρσει οἰκείας δυνάμεως ἐἑπαιρόμεναι χαὶ ἑλαχίστῃ προμηθείᾳ χρώµεναι, αὖν χαταφρονῄσει τῶν ἀντιπολεμούντων tuti copiis et viribus sumus, aut rei militaris impe» riti, infirmitatem nostram honesto prztexto tegentes neque quidquam nisi utilitatem nostram spectantes, ad pacem festinamus. Sed mult» nobis adhue snp- petunt ad bellum gerendum facultates, sive multitu- dine militum, sive viribus opus est, Nam et minüna nostri parte urbes ad Istrum sitas invadentes, pa- rum abfuit, quin omnem Jtaliam ceperimus, Qua- draginta equitum millia in pugnam educimus, quz non ex convenis aut inbecillibus, sed ex Juthungis pure cons!ant, quorum in equestri przlio magna fama est. Peditum autem duplicem equitatus nu- merum producimus, in lis quoque nulla peregrino- rum admíistione invictum agminis eorum robur de- minuentes. Itaque quanquam hujusmodi apparatu ad dimicandum instructi, minime tamen de eventu decertandum esse duximus. Non autem quia victi sumus, sed propter eventuum incertitudinein, pacem bello prazponimus, preserlim cum vos quoque, data occasione, ad componendas simultates cum Juthungis propensos esse suspicemur, quoniam aliqua inter utramque gentem antiqua et inveterata ad quietem mutuo colendam fldes exstat. Quam- obrem oportet inconsiderate susceptum loc tempore dissidium deponere, ét ad antiquam concordiam, qui est utrisque utilior, redire. Et in ipso bello quidem non'adimodum crebras incursiones facientes praedas egimus, necessarias res comparare qua oc- casio tulit studentes, csteroqui usque ad haue proximam pugnam $ in otio et quiete tempus con- trivimus, et quando bostes vestri in vos irruerunt, contra ipsos una cum vestro exercitu in acie steti- mus, Quod et adhuc nunc facere parati sumus, ut vestrum periculum levemus nostro, et tutius vobis sit. Nam conjunctis maximis nostris exercitibus, nulla alia manus par nobis in conscrenda pugua ceensebitur. Sin autem quis prospero rcrum ín bello successu elatus contemnit et alienus esta pace: sciat, se laud satis firma et stabili re inniti, scd in summum discrimen adduci, quicunque secund:e fortunz specie victus et presenti felicitati confisus sola meliorum successuum spe nitatur, quique in ea animi immoderata elatione ad mutationem rerum ἐπὶ τὰς µάχας πορεύεσθαι xal κατὰ τὸ ἀφύλαχτον D non advertat et suppetias opportune sibi oblatas ὡς ἐπὶ πολὺ τὸ ἧττον ἔχειν, αἱ δὲ τῷ αἰφνιδίῳ καὶ παρ’ ἐλπίδα χωρήσαντι "9, λογισμῷ τε ἀσφαλεῖ xal πτριουσίᾳ δυνάµεως βεθαίως χρησάµεναι, δυσµαχώ- φατοι τοῖς ἀντιπάλοις γίνεσθαι. Σὺν δὴ τοιαύτῃ ἑλ- φίδι χαὶ ἡμεῖς διχη τὴν δύναμιν διελόντες τὸ πρῶ- φον, καὶ 3) ἐν τῷ ποταμῷ τὰ πολλὰ τύχῃ μᾶλλον "4 ἀρετῇ ὑμετέρᾳ σφαλέντες, οὐχ ἁπροσδόχητοί ἐσμεν, ἀλλὰ νῦν, ἅμα τῷ τοῦ μέλλοντος προμη- θεῖ, οὐχ ὑπόστατοι ὑμῖν Ὑενέσθαι. Κράτιστον 6i respuat, Ex quo fere ita comparatum est, ut. pro- priarum virium fiducia, precipue majores copi: (δις, minima providentia in rebus suis utentes, ad pugnandum accedant et hostes. contemptui bha- beant , a quibus minime sibl caventes superantur. Qus vero in repentinis et insperatis casibus con- silio tuto et virium praestantia cum firmitudine utun- tur, magna cum difficultate ab hostibus expugnari possunt. Hujus rei fiducia, quamvis, acie bipartita VARLE LECTIONES. ο * ἡμῖν ed, Par., ὑμῖν εἰ. Il. £dd. |" ἱππομαχίῳ Vat. οῦν ed. Par., o60* ci τις οὖν ed. ll. ** φέρον] σφαλερὸν N. post χωρήσαντι Ν. !* xal] xat ἐν γῇ xa N. 19) σπεύδοµεν Vat., χατασπεύδοµεν vulg. 13 ἀνανταγώνιστον] ἀνταγώνιστον vulg. .'" Fort. ἀντιτάδοντες Ν. !! πλήθους H. mg., πλείθη 15 ϱ0δ᾽ ἡτισ- 1 Fort. ἀγοίαις B. '* F. excidit διδαχθεῖσαι ea EXCERPTA E DEXIPPO 61 ad (üuvium, fortuna potius, quam vestra virtu- Α τούτων εἵνεχα δι’ εἰρήνης αἱρεῖσθαι ὑμᾶς τὰς ix te nobis cladem intuleritis, haud spe destituti sumus, diligentiore posthac nostris rebus cau- Sone adhibita, fore, ut nos sustinere minime valeatis. ltaque potius est , ut vos commoda, que ex pace proveniunt, percipiatis, et junctis nobiscum bellicis viribus, nostris auxiliis confirmati, superiores vestris hostibus, si qui vos adoriantur, evadatis. Quod si ita fleri debere judicaveritis, quod auri facti vel infecti vel etiam argenti a vobis antea nobis redibat, ad amicitie confirmationem vOS prestare zquum est. Si id denegaveritis, vos qua hostes ulciscemur, et quantum in nobis erit, bello persequemur. » Ad lic Romanorum impe- rator hec dixit: « Siquidem aperte et dilucide vestram sententiam, exponentes, ea, de quibus le- B gati estis, nos docuissetis, nobis, qui vestrum ser- monem excepimus, ad eum minime dubia aut diffi- ciis przbita esset responsio : sed quoniam ea, quae dicta sunt , decorum quid et Mhonestum pre se ferunt, re ipsa vero secus se habent, quum modo pacis mentionem faciatis, modo rursus bel- lum minemini et intendatis, quorum utrumque in utroque confundere et involvere videmini, dubita- Wonem nobis attulistis, cui primum debeamus re- spondere, ne in aliquo offendamus. Sed aliquid ta- men etiam in praesentia considerare licet. 10 Opor- tet enim, divisa duplici vestra oratione, in utraimn- que partem occurrere. Si euim pure et sincere pacem denuntiaretis, quid attinuit pecuniarum exa- ctionis meminisse, ctiamsi victoribus non satis con- staret, an denegarent aut concederent, quod ab illis petitur? Si vero pacem commodis vestris et ex- spectatis belli lucris obesse opinamini, eL. quam- quam victi quasi tributa a nobis petitis, nihil magis nos amplecti el persequi, quam voluptatem ex otio, quod pax tribuit, existimantes : eamdem vos quam antea superbiam ostenditis tantumque abestis, ut beneficii loco belli cessationem habeatis, ut eiiam mercedem pacis postuletis, et venalem, non spontaneam adhortationem ad amicitiam , quam nunc proponitis, faciatis. Non enim nos tanquam bellorum rudes et imperitos magnitudine tantarum, quas vos jactatis, virium perterrefacietis. Neque τῆς ὁμονοίας ὠφελείας xal c&** τοῦ πολέμου πρά- γµατα σὺν ἡμῖν τίθεσθαι, τῇ τε παρ᾽ ἡμῖν συμµαχἰᾳ ῥωσθέντας πλέον ἔχειν πρὸς τοὺς ἐπιόντας. El δὲ ταῦτα ποιεῖν ὧδε χρίνοιτε, ὑπάρχειν ἡμῖν δίχαιον καὶ ὅσα ἓν χρνσυῦ ἀσήμου τε xal ἐπισήμου δόσεσι xat ἀργύρον παρ) ὑμῶν ἑἐφοίτα ἐπὶ φιλίας βεδαιό- «ns. ᾽Απειπαμένων γὰρ, ὅσα ἐχθροὺς ἀμυνόμενοι, χαβότι δυνατὸν πολεµήσομεν 3.2 Πρὸς ταῦτα ὁ Ῥω- palov βασιλεὺς ἔλεξεν ὧδε' « El. μὲν ** ἐς ἀφανὲς χαθέντες τὴν γνώµην ὑμῶν, περὶ ὧν πρεσθεύεσθε, ἑδιδάσχετε, οὔθ) ἡμῖν τοῖς ἐχδεξαμένοις τὸν λόγον χαλεπὴν παρείχετ) ?* ἂν «bv. ἀπόχρισιν. Ἐπεὶ δὲ τὰ εἰρημένα Eq piv. εὐπρέπειαν σύγχειται, ἔργῳ δὲ ἐναντίως ἔχει, πῆ μὲν εἰρήνης µνηµονευόντων, ὁτὲ δ) αὖθες πόλεμον ἐπανατεινομένων ὑμῶν, ὧν συγχεῖν ἑοίχατε ἑχάτερον ἓχ θατέρου, ἀμφίδολον καὶ ἡμῖν καθίσταται πρὸς Ó τι χρὴ] πρῶτον ἀποχριναμένους μὴ ἁμαρτάνειν. Λέλειπται δέ τι καὶ ἐκ τῶν παρόντων βουλεύσασθαι' χρὴ γὰρ τὼ διττὼ τούτω λόγω ** διελόντας ἁπαντᾷν πρὸς ἄμφω. El. μὲν γὰρ καθα- ρῶς εἰρήνην ἐπαγγέλλεσθε, εἰ δεῖ μεμνῆσθαι χρη- µάτων αἱτήσεως ; χαἰτοι xàv τούτῳ οὐ σὺν τῷ προ: χείρῳ ἡ βουλὴ τοῖς νενιχηχόσιν πρὸς τὴν ἄρνησιν ἃ τὴν χαταίνεσιν 35. Εἰ δὲ ἐπισχοπεῖν 35 ὑμῖν πρὸς τὸ συμφέρον xal τὰς àx τοῦ πολέμου πλεονεξίας ἡγεῖ- σθε τὴν σύμθασιν, καὶ ἠττηθέντες ὥσπερ δασμοὺς παρ) ἡμῶν ἁπαιτήσοντες fixeve, τῆς ῥᾳστώνης τὸ τερπνὸν, ὅσον εἰρήνη δίδωσιν, ix. παντὸς µεταδιώ- χεῖν ἡμᾶς νοµίζοντες, ἔχεσθε τῆς ὁμοίας τῇ 37 πρός- θεν ἐπιχειρῆσεω:, μηδ' εἰς ** εὐεργεσίας λόγον ** προϊσχόμενοι 3 τοῦ πολέμον τὴν κατάλυσιν αἱτεῖτς μισθὸν τῆς συγχωρήσεως, ὠνητὴν xat οὐχ ἐθελού- σιον ποιούμενοι τὴν παροῦσαν ἐς τὴν φιλίαν πρό- χλησιν. Οὐ γὰρ 6h πολέμων ἀπείρους ὄντας ἡμᾶς τῷ πλήθει τῆς πολλὰ bh χοµπασβείσης ὑφ᾿ ὑμῶν δυνάμεως ἐχπλήξετε * οὐδὲ πλούτῳ 3: λαφύρων Ίτα- λιχῶν ἐπικομιξόμενοι 3", ἁδεῶς ἐπ᾽ οἴχου πορεύ- σεσθε * ἀλλὰ δῆλαι μὲν ὑμῶν αἱ πεζαὶ παρασχεναὶ, οὐχ ἄδηλοι δὲ αἱ τῶν ἑππέων, πρὸς ἃς ἐς τρόπον 53 τὸν δυνατὺν ἀντιστησόμεθα, Τολμῶμέν τε γὰρ μετ ἀσφαλείας, καὶ ἀναχωροῦμεν σὺν προµηθείᾳ, ola 6h λογισμῷ ἡγεμόνι ἐς πάντα χρώμενοι, οἷς ἡ ἰσχὺς βεθαιοτάτη, xal ἑμπειρίαν πολεμιχῶν ἔργων διαφε- vero spoliis Italicarum opum ouusti impune do- [D ρόντως ἔχοντες. Ὑμεῖς δὲ µετά τε τοῦ προχείρου mum revertetis : vestra pedestres copio nebis sunt nolz, neque equestres ignota, quibus quan- tutn in nobis erit. quacunque via resistemus. Aude- mus enim cum securitate, recedimus cum provi- dentia, et in omnibus rebus prudentia duce utentes, qug plurimum valet , usu et rei militaris peritia prestamus. Vos cum ardore et promptitudine ἔπιτε δὲ, χαὶ διαµαρτάνοντες τῶν ἔργων διὰ τὸ μὴ προσχέψφασθαι ἐφ᾽ & δεῖ ἐλθεῖν, πείρᾳ τὴν βλάδην τοῦ προπετοῦς φερόµενοι μεταγινώσχετε. Tolg γὰρ ζέσει ἐς τὰς πράξεις μὴ 3” συμφερομένοις ἀνάγχη τοῦ βελτίστου ἁμαρ-άνειν. Καὶ ταχεῖαι μὲν ὑμῶν αἱ ἐπιχειρήσεις, δι ὀλίγου δὲ αἱ µεταμέλειαι. Καὶ τὸ σύμπαν, χατὰ τὸ εἰκὸς, θαύματος ἀπήλλακται, VARLE LECTIONES. 0 «X add. N. Cantocl., χατίνεσιν edd. εἰς — λόγον Valesius, μηδεὶς — λόγων vulg. *! zÀoutoy H. — ** ἐπικομπαζόμενοι N. lisud dubie locus corruptus est. $5 τρόπον vulg. *! πολεμήσομεν Ἡ., πολεμησόμενοι vel πολεµισόμενοι codd. 3" μὲν] imo μὲν μὴ Β. ! πα- ρεἰχετ᾽ ἂν τὴν N., παρεῖχε ταύτην vulg. ** τῷ διττῷ τούτῳ λόγῳ vulg. 3* ἐπισχοπεῖν] Ε. ἔτι σχοπεῖν D., ἐπισχοτεῖν Cl. ** προϊσχόμενος Il. mg. 9! χαταίνεσιν] κατάνενσιν conj. s τῇ B. τῆς vulg. "' Ino; *? Σθελούσιον N., ἐθέλουσιν vulg, * ἔπιτε B., ἔπειτα vulg. !! μὴ om, ed. pre 915 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS, (6 ἀντιπάλους ἡμῖν τυχόντας xal ἠθῶν ἀνομοίων καὶ A aggredimini, deinde rerum adépüone frustrati, ἐς τὰς γνώμας πραττομένων διεστάναι οὐχ ἆποπε- ποιηχὼς 3, xal ὑμᾶς μὲν ἁμαθίᾳ, ἡμᾶς 66 λόγῳ αυνεΐναι, σὺν d μάλιστα xal τὸ χρατεῖν τοὺς ἤσσους *' τῶν πλειόνων περιγίνεται, αυνέσει πρὸ '* δυνάµεως πιστεύοντας. Τούς τε πλείονας σὺν τῷ ἆλο- Wisup διὰ μάχης ἱόντας χάχιον ἁμανᾶσθαι **, ἔρ- (ou πείρᾳ μᾶλλον fj λόγου χομπωδεστέρᾳ προσ- ποι]σει διδάσχεσθε, βλέψαντες ** ἐς τὰ Σχυθῶν πάθη; μετὰ σαφεστάτων γὰρ τεκμηρίων χαὶ οὐκ ἁμάρτυρα λέξομεν. Οὗτοι δὴ τριάχοντα µυριάσι στρατοῦ ἐφ᾽ ἑχατέρας τὰς Ἡπείρους σχεδασθέντες πάσῃ τῇ δυ- νάµει ἠττήθησαν πρὸς ἡμῶν, xat λαμπρὰ τοῖς νενι- χηχόσιν ὑπελίποντο τῆς οἰχείας ἀρετῆς ὑπομνῆ- µατα, ὧν τὴν εὔχλειαν ἐς τὸ παντελὲς ἔξομεν νῦν τε χαὶ ἔπειτα, τῷ χρόνῳ συμπαραθέουσαν 9'. Τάς τε ᾽Αλαμανῶν ** συμφορὰς ἄχειν σφᾶς τοῦ προχείρου «ip ἀναῤῥιφθέντι τῆς ἐπιχειρήσεως ταχυτέραν xal δι ὀλίγου ἔθεντο «hv µετάγνωσιν. μεῖς τε ἐπὶ ταῖς πλημμελείαις ὑμῶν, αἷς εἰς ἡμᾶς ἑπλημμελή- σατε, οὖχ ἀποχρῆν ἡγούμεθα ἣν * ἐπάθετε τιµω- ρίαν, εἰ μὴ xal τὸν ΄Ίστρον ὑπερθάντες ἓν ὅροις τοῖς ὑμετέροις τὴν ὁργὴν ὡς προαδικήσαντας ὑμᾶς ** ἀποπλήσαιμεν 95. Πόλεμον γὰρ ἐπὶ σπον- δαῖς ἀχήρυχτον ἐφ᾽ ἡμᾶς ἡγείρατε, ἐγχλήματα μὲν à; εἰς προαδικῄήσαντας ** εἰπεῖν οὐχ. ἔχοντες, ἐπιθν- μίαις δέ τισι xal ἐλπίσι χουφισθέντες, σὺν αἷς ὅμι- λος ἁλόγιστος ἑπαίρεται, στρατιᾶς xal πολέμου áv- σιλαμδάνεσθε. "0θεν οὐχ ἔξω προσδοκίας ἄγομεν xal παρλ τοῦ θείου ἔσεσθαι ἡμῖν ἀρωγὰ, οἷα δὴ ἡμῶν μὲν θεσμὸν τὸν ἐπὶ σπονδαῖς οὐχ ἀτιμασάντων, Ίους θούγγων δὲ ἅδιχον ὁδόν τε ἐφ᾽ (ἡμᾶς ἑλθόντων, χαὶ Ópxoug καὶ πᾶσαν πίστεως βεθαιότητα παρὰ Φαῦλον τιθεµένων. Toi; τε αὖ φθάνουσι χατορθώµα- σιν τὸ µέλλον λαμθάνοντες, xal περὶ τῶν ἑσομένων οὐχ ἀπεικότως πρὸς τοῖς εἰρημένοις χρηστὰ δοξά- ζομεν. Ἡ μὲν γὰρ ἐπ᾽ εὐπραγίᾳ ἑλπὶς θάρσος φἑρει, φόδον V δὲ ἡ ἐπὶ τῷ ἑναντίῳ. Λογισμῷ τε ἡγεμόνι πρὸς τὰς πράξεις χρώµενοι, τάς τε δόξας τῶν συµ- 6ησοµένων οὐχ ἁβασανίστως προσιέµεθα, xàv τοῖς παροῦσιν, ofa. ἄνδρες ἀθληταὶ κινδύνων τῶν ἀρίστων, οὖχ ἐχπληττόμεθα ταῖς τοῦ πολέμου χαλεπότησιν, ἐξ ὧν τὸ ἐλπιζόμενον χέρδυς οὐκ ἀαθενὲς xal πε- ῥριττότερον τῆς ἀχθιδόνος. Τὸ Υὰρ πλῆθος ὑμῶν σώ- pact τε Ίχιστα ἰσχύει xal φρονήμασιν. ᾽Απείληπται 98 γὰρ Ῥοδανοῦ μὲν εἴσω καὶ τῶν ἡμετέρων ópltoy* σπανίῳ 65 ἀγορᾷ συνεχόµενον καὶ τῇ ἄλλῃ ταλαιπω- post, τοῖς ἀλγεινοῖς τοῖς μὲν Ἡδη σύνεστι, τοῖς δὲ μέλλει. Καὶ προχαμὸν ἓν τῷ ἀξὶ μοχθεῖν ἀτολμότε- pov ἔσται xaX χρῃσθαι αὐτῷ παρέξει ἁἀμαχεὶ ὅτι ἂν βουλώμεθα, ὡς ἂν πρὸς τὴν χρόνιον διατριθὴν ἀπει- ρηχότι. Ὅθεν ὑμῖν τε τὸ πᾶν περιφανῶς κινδυνεύ- εται, χαὶ ἡ τῆς εἰρήνης ὑμῶν αἴτησις ἐπ᾽ εὐπρεπείᾳ quia qua progredi oportebat, non ante providistis, damnum experientia ipsa ex vestra temeritate re- portantes poenitentia ducimini, Qui enim [haud] cum fervore, ad res gerendas feruntur, hos in op. tima quaque re vires minime deficere necesse est. Conatus et aggressiones vestre sunt subite et repentinge et brevi post poenitentia. la. universum uon est quod miremur, vos quam adversarii nobis sitis eL. diversorum morum, etiam rerum gerenda- rum consiliis a nobis distare. . . et vos temeritate, nos consilio congredi, quo paucioribus quoque non raro plures vincere contigit, dum prudentia potius, quam viribus nitebantur. Plures autem temere et imprudenter prelium ineuntes malo affici, re ipsa potius, quam verborum elegantiore ornatu didici» stis. Scytharum mala intuentes. Manifestissimis enim indiciis el testimoniis nota testataque dice- mus, llli exercitu trecentorum millium homiuuu) ab utraque parte ripx expositorum pugnantes, om- nibus viribus sunt a nobis deleti et superati. Cujus nostra virtutis clara ,victoribus relicta sunt monu- menta, 11 ex quibus immortalem nobis gloriam et hunc ei sequenti terapore duraturam peperimus. Cum enim prapropero impetu ad ripas furore prz- cipites in certamina ruissent, eorum' temerariam οἱ iucozsultam ad aggrediendum irruptionem cele- rior brevi post poenitentia est. conasccuta. Et vero pro his, qux:e in nos admisistis et commeruistis, eas quas luistis poenas minime sufficere judicavi- mus, nisi quoque, irajecto Τρίτο, in vestris ipso- rum finibus iram nosiam in vos, qui nog priores injuria affecistis, explevissemus. Bellum enim, dum adhuc fodus erat, ultro et non indictum adver- sum nos excitastis. Et cum, quod nobis objicere- tis, non haberetis, quia vobis nullam injuriam fe- ceramus, in spes et cupiditates quasdam erecti, quibus vulgus imperitum effertur, exercitu com- parato, nos aggredimini. Quare speramus Deum nobis auxilio futurum. Sanctitatem enim feederum minime derisui et ludibrio babemus. Juthungi con- tra iniqua ratione nos adoriuntur, et jusjurandum et caera quantumvis (firma fidei vincula pro nihilo ducunt, Equidein ex rebusad voluntatem nostram D fluentibus , quid consecuturum sit conjicientes, eventus rerum noi absque veri similitudine, ex his qui ante dicta sunt, laetos fore, exspectamus. Et enin ex secundis rebus spes fiduciam affert, con- traria autem timorem. Prudentia duce in. rebus Administrandis utentes, qux? accidere possunt, nou- nisi re bene perpensa, opinione praecipimus, et in presentia tauquam viri gravibus quibusque peri- culis exercitati , belli difficultatibus son terremur, VARLE LECTIONES. 35 ἀποπεποιηχὼς] ἀπεοιχὸς Ἡ. νᾶσθαι] ἁπαλλάττεσθαι conj. B. ἀμύνασθαι H. προηδικήσατε ἡμᾶς D. *! ῄσσους] ἥττους ed. R., ἴσους vulg. ο βλέφοντες vulg. συμπαραθύσαντάς codd. ** ᾽Αλαμανῶν N., Ὑαλμιόνων codd. 5 ἀποπλήσαιμεν N., ἀποπλεύσαιμεν vulg. vulg. *' φόδον ct. τῷ ἐγαντίῳ B., φόθου et τοῦ ἑναντίου vulg. 5 πρὸ N, πρὸς vulg. **&ga- συμπαραθέουσαν. τὰς Valesius, *3 &y B., ὧν vulg. ** ὡς πρ. ὑμᾶς] ὧν *5 προαδικήσαντας Η., προαδικησαν *5 ἐπείληπται vulg. δε] EXCERPTA E DEXIPPO 615 quibus non levia commoda, sed laboribus longe A τοῦ qó6ou σύγχειται, ὅπως ἂν τὸ σφέτερον Bio; anajora comparantur. Nam vulgus vestrum neque corporis neque animi viribus pollet. Inclusi enim inter Rhodanum et nostros (fines alimentorum pe- nuria aliisque incommodis laborans, multis malís hec ipso tempore premitur, aliis mox premetur. Fractum et debilitatum, quia sine intermissione laborat, minus audet et timidius est. Itaque diutur- nioris tum studii tum opera nescium sese nobis sine prelio prebebit paratum subire, quidquid de eo sta-- ἐπηλυγάξησθςε. "Hy cl δεῖ προσίεσθαι 9, καλῶς ὑπάρ- yov πανταχόθεν ἀποχλεισθεῖσιν ὑμῖν τῆς οἴχαδε πγ- ῥείας Χαὶ οἷον εἴδω πυλῶν ἀπειλημμένοις χρῆσθαι εὖ $5 καὶ ph, ὅπως ἂν ἔχωμεν πρὸς ὑμᾶς διανοίας» » "Eni τούτοις λεχθεῖσιν ἐκ τοῦ βασιλέως κατεπλάγτ- σάν τε Ἰουθοῦγγοι" xal ὡς οὐδὲν αὐτοῖς χατὰ * πὰς ἑλπίδας ἑπράττετο, παντελῶς τῶν σπονδῶν ἁπογνώσει ἑχόμενοι παρὰ τοὺς σφετέρους ἀπεχώρηω δαν. tuere voluerimus : ex quo omnes vestra res in apertum discrimen adducuntur. Tota autem vestra pacis petitio nihil est nisi decorum timoris prztextum, quo metum vestrum tegere cupitis. (Quam cur accipiamus , data nobis occasione vos undique ab reditu exclusos et quasi intra claustra coercitos 19 beue aut male habendi, utcunque nobis pro animi nostri erga vos affectu videbitur ? » His ab imperatore dictis, Juthungi valde sunt consternati, cumque minime negotium, ut speraverant, confe, cissent, sed onmnito federis repalsam tulissent, ail sua redierunt. 2. (A. C. 271, Aurel. I. 2.) Sub Aureliano Van- B f'. Ὅτι ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ οἱ Βανδῆλοι κατὰ χράτος dali à Romanis acie superati sunt. Haque legatio- nem ad Romanos decreverant, (4 de bello paci- ficatione fiaiendo ageret. Et cnm multa inter se imperator et barbari disseruissent , solutum est colloquium. Postridie multitudo militum Romano- rum rursus convenit, et cum eos imperator inter- rogasset, quid illis optimuin esse videretur, cum statwereut presentem prosperitatem tueri et rerum, quibus potiebantar , fruitioni prospici oportere , suam de ea re voluntatem voce significavcvunt et universi in sententiam finiendi belli iverunt. Sic igitur inter illos convenit. ltaque Barbarorum reges et principes venerunt, et ut illis erat prz- - ceptum, ex suis obsides qui non in secundis par- tibus fortunz οἱ dignitatis haerebant, dederunt ; uterque enim rex εἰ proximi dignitate una cum ipsis sine mora filios suos pro obsidibus tradide- runt. His legibus ad pacta et conventiones ventum est, et foedera sunt inita: Vandali Romanis duo inille equites auxiliarios ex foedere suppeditabant, quorum nonnulli ex tota exercitus multitadine de- lecti et in belli societatem ascripti, alii sponta- neam militiam subeuntes nomina dederunt. Reli- quus Vandalorum exercitus, salvus οἱ incolumis conservatus, ftomanorum imperatore vits neces- saria usque ad. Istrum iis przbente, domum rediit. Sed quicunque ab exercitu violatis foederibus, ad predandum et rapinas faciendas longius excesse- runt, omnes a duce exterarum copiarum (erant au- tem non minus quam quingenti) sunt czsi et pe- rempii. Hi enim specie amicitiz, flducia pacis cuin Romanis fact: elati, nullo servato ordine, venia a suo duce impetrata, in repentinas quasdam incur- siones eruperant et non pauca regionum loca, qua iter habuerant, vastaverant et damnis affecerant. At ille, qui tantum facinus admisit, est ab eorum rege jaculis confectus. Reliqui Vandalorum separati domos suas repetierunt. Romanorum vero impe- ἠττηθέντες παρὰ Ῥωμαίων πρεσθείαν ἐποιὴσαντο πρὸς Ῥωμαίους᾽ περὶ διαλύσεως πολέμου xai συµ- Βάσεως. Καὶ πολλὰ ἀναμεταξὺ εἰπόντων ἀλλήλων, τοῦ τε βασιλέως xai τῶν βαρδάρων, διελύθη μὲν ὁ δύλλογος, tfj δὲ ὑστεραίχ τό τε πληθος τῶν Ῥωμαίων στρατιωτῶν αὖθις ἠδροίσθη, καὶ ἑρομένου βασιλἑως, 6 τί σφισι περὶ τῶν παρόντων λῷον 5! εἶναι Doxet, χρίνοντες τὴν εὐτυχίαν τὴν ὑπάρχουσαν προµτθείᾳ τῆς ὑπὲρ τῶν ὄνῖων ἁσφαλείας διασὠώσαόθαι, xal Ῥοῇ τὸ βουλόμενον στµαίνοντες, σύμπαντες ἐς τὴν χατάλυσιν τοῦ πολέμου ἐἑχώρησαν. Καὶ οἵδε μὲν ds ὀυνηνέχθησαν γνώμη” οἱ δὲ τῶν Bap6ápuv βασιλεῖς xai ἄρχοντες, Ίχοντες καθότι σφίσι προειρηµένον, ἔδοσαν ὁμήρους σφῶν αὐτῶν, οὗ τὰ δεύτερα ἀξιώσεως € ya τύχης. Of τε Υᾶρ βασιλεῖς τοὺς παῖδας ἑχάτεροι διδόασιν Ec τὴν ὁμηρείαν, ἐνλοιάσαντες 53 οὐδὲν, xal ἕτεροι ἅμα αὐτοῖς οὗ µάλα πὀῤῥω ἀξιώσεως. Καὶ ἐπὶ τούτοις ἐχώρησάν τε «pb; σύµθασιν, καὶ αἱ σπονδαὶ ἐγένοντο. Συνεμάχουν δὲ ἀπὸ τῆσδε Ῥω- μαίοις ** Βανδήλων ἐππεῖς εἰς δισχιλίους, οἱ μέν τινες αἱρετοὶ ἐχ τοῦ πλίθους ἐς τὴν συμµαχίαν χαταλε- χθέντες, οἱ δὲ χαὶ ἐθέλοντες ἐχούσ,ον στρατιὰν ὑπο- δυύµενοι 5), 'O δὲ λοιπὸς Βανδήλων ὅμιλος bm ofxou ἐχομίζετο, παρέχοντος τοῦ Ρωμαίων ἄρχοντος ἀγο- pXv ἔστε ἐπὶ τὸν Ἴστρον. Καὶ τὸ μὲν πλεῖστον αὖ- τοῦ ἁπαθὲὶς διεσώθη ’ ὅσοι δὲ παραθάσει τῶν σπον- δῶν ἐπὶ λείας συλλογὴν ἀφθόνως ἀπεσχεδάσθησα», ἀνῃρέθησαν σύμπαντες ὑπὸ τοῦ ἡγεμόνος τῶν ἔενι- χῶν στρατοπέδων, οὐ µείους Υενόµενοι πενταχοσίων. Οἷα 3» γὰρ δὴ διὰ φιλίας τῆς χώρας πορευόµενοι, καὶ 9άρσει τῆς γενομένης πρὺς Ῥωμαίους elptvnc ἑπαρθέντες, τῆς πάσης τάξεως προεξαίροντες xatá τινας αἰφνιδίους ἐπιδρομὰς προσέδαλλον γνώμῃ τοῦ ἄρχοντος, xaX οὐχ ὀλίγα τῆς χώρας ἑχαχούργουν. Καὶ τὸ ἐργὸν τοῦτο τὸν ἐργασάμενον παρὰ tip βασι- λεῖ κατατοξςευθῆναι. Οἱ δὲ λοιποὶ Βανδήλων διεσχε- δάσθησαν καὶ ἀπενόστησαν ἐπ᾽ οἴχου. Βασιλεὺς δὲ Ῥωμαίων τὴν πλείστην δυνάµεως τῖς πεζιχῖς xai VARUE LECTIONES. 9 fiy τί δεῖ προσ[εσθαι B., fv τι 6h προσἰεσθε vulg. δ,άσαντες vulg. ** Ῥωμαίοις H., Ρωμαίων codd. κ B., οἱ vulg. 5 χατὰ add. Ν. *! λῷονβ., Aacov vulg. !* iv- ** ὑπεδυόμενοι ed. R., ἀποδυόμενοι codd. 5 οἷα τν. 4 . 44.9 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. . 650 Ιππικῆς ἐχπέμπει ἐπ Ἰταλίας. Καὶ διαλιπὼν οὐ A rator, premissa majore parte suarum copiarum, µάλα συχνῶν ἡμερῶν, τὴν τε ἀμφ αὐτὸν τάξιν ἑταιρικὴν, καὶ ὅση δορυφορἰα τοῦ ἄρχοντος, τῶν τε συμμάχων ὅσο: σαν Βανδήλων, xai τοὺς ὀμηρεύειν αὐτῷ δοθέντας παΐῖδας ἐπαγόμενος, χαὶ αὐτὸς ἐπὶ "παλίας ἐξήλαυνε σπουδῇ διὰ τὴν τῶν Ἰουθούγγων αὖθις πτρονσἰαν. sive pedestrium , sive equestrium , non longo post est eas subsecutus intervallo , et secum eohortem auxiliariorum retinens , omnes |hha- siatos qui ejus custodiam agebant , una cum Vandalis, quotquot illi auxiliarii aderant, et pue- ris, qui illi obsides dati erant, magna celeritate in liaiam contendit, in. quam Juthungi denuo irru- perant. ΕΥΝΑΠΙΟΥ XAPAIANOY ΙΣΤΟΡΙΑΣ THZ META ΔΕΕΙΠΠΟΝ ΝΕΑΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ EKAOTAI ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΡΕΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΟΜΛΙΟΥΣ. | E NOVA EDITIONE HISTORLE EUNAPII SARDIANI QUA DEXIPPUM CONTINUAVIT EXCERPTA DE LEGATIONIBUS GENTIUM . AD ROMANOS. ARGUMENTUM, — 1. Julianus pacem init cum vietis Cbamavis, obside retento filio regis captivo. 2. Badomarius, be Germanorum princeps, captlvos Romanorum Juliano restituere recusat. 5$. Eunapius rhetor, legatus Lydorum, nigne 3b imperatore exceptus. 4. Valentinianus in Bithynia imperator salutatus. 5. Belli Gothici sub Va- lente initia. 6. Gothi in fines Romanos Valentis jussu admissi, ruptis foederibus Thraciam late vastant. 7. Conju- tatio principum | Gotborum, Theodosio regnante, a Fravitta suppressa. α’. Ὅτι τοῦ Ἰουλιανοῦ ἐς τὴν πολεµίαν χωροῦν- Β 1. (A. C. 258, ind. 1. Const. I. 22, Julian. C. 4) φος, xai τῶν Χαμάθων Ἱχετευόντων φείδεσθαι xal καύτης ὡς οἰχείας, ὁ Ἰουλιανὸς συνεχώρει, xai τὸν βασιλέα σφῶν προελθεῖν κελεύσας, ἐπειδὴ προΏλθε xai ἐπὶ τῆς ὄχθης εἶδεν ἑστηχότα, ἐπιθὰς πλοίου, €b πλοῖον οὖν 5 ἔχων τοξεύματος, ἑρμηνέα ἔχων διελέγετο τοῖς Βαρθάροις. Ἐκείνων δὲ πάντα ποιεῖν ὄντων ἑτοίμων, ὁρῶν εὑπρόσωπόν τε ἅμα χαὶ ἀναγ- χμίαν αὑτῷ τὴν εἰρήνην (Χαμάθων γὰρ μὲ) βουλο- Μένων ἀδύνατόν ἐστι τὴν τῆς Βρεττανικῆς νήσου σιτο- ποµπίαν ἐπὶ τὰ 'PopatxX φρούρια διαπέµπεσθαι), χαμπτόµενος ὑπὸ τῆς χρείας χαρίζεται τὴν εἰρήνην, xal ὅμηρα ᾖτει λαθεῖν πίστεως Evexev. Tov δὲ ἵχα- νοὺς εἶναι αἰχμαλώτους λεγόντων, ἐχείνους ἔφη τὸν πόλεµον αὐτῷ δεδωχέναι * χαθ᾽ ὁμολογίαν γὰρ μὴ 15 Cum Julianus in terram hostilem irrupisset, et -hamavi supplicarent, ut genti, tànquam quz sua esset, parceret, assensus est, et eorum regem ad se venire jussit. Ut venit el eum ad ripam stan- tem vidit, navem ascendens (erat autem navis extra teli jactum ), per interpretem. cum. Barbaris disseruit : cum vero illi parati essent imperata fa- cere, el videret. pacem peropportunam esse et neces- sariam, (etenim Chawavis invitis, e Britannia insula Romanis coloniis commeatus immitti nequeunt), uti- litate abductus, pacem indulsit, et fidei lirmanda gra- tia obsides petiit. Cum dicerent, idoneos esse eos, qui in bello capti crant : hos bellum dixit sibi tradidisse, ex fa«dere minime sumpsisse ; nunc antem nobilio- VARIE. LECTIONES. 56 τὸ πλοῖον οὖν] καὶ τὸ πλοῖον Exxbg N. - PaArnoL. Gn. ΕΧΠΙ. 21 “051 . excogitarent. Cum supplices orarent et eum obte- .starentur, ut palam faceret, quos vellet : iterum cum lis sermone congredieus, ipsorum regis filium petit, quem captivum in sua potestate habebat, ün- gens tanquam non haberet. Ad. qu:& Barbarorum rex ei Barbari, ad pedes jacentes, fletu largo et 1G ejulatu usi, precibus contenderunt, ne quid impe- raret, quod pr:esiare nequirent. Nec enim se posse eos, qui periissent, in vitam revocare, et eos, qui mortui cssent, obsides dare. Silentio facto, Barba- rorum rex voce quam maxima potuit. exclamavit : « Utinam viveret filius meus, ut tibi traditus obses, ο Csesar, feliciorem regno meo apud te servitutem serviret. Sed tuis armis eecidit, fortasse etiam a vobis non cognitus. Belli enim periculis suum cor- pus juvenis objecit, quem idoneum pacis vadem censes οἱ tu nunc eum, o imperator, tanquam vivat, exposcis. Ego vero miser nunc primum lamenteori incipio, quandoqnidein qualem non habeam, nunc demum intelligo. Filium enim unicum lugeni, et pacem communem una cum filio perdidi. Si meas miserias tantas esse, quantae sunt, credideris, id ceusolationis habebit dolor, quod pro omnium sa- lute hunc casum subieriin : sin fidem abrogaris, et pater infelix, et. rex conspiciar. Nam non solum aliis mea mala commiserationem non mmovebunt, que omnibus debetur ejusmodi doloribus aíflictis ; sed accedent etiam publice calamitate8 : neque ceteros 3. miseriis defendam, sed communicabo (1648 cum multis, in hoc tantum regia potestate fruens quod mihi soli non licet infelicein esse. » Haec ubi imperator audivit, apud animu: suum summo maerore est affectus, et eoruin, qua dicta eraut, «οι miseratione punctus tenere illacrymavit. Et quem- admodum in comowiis, quando res involutz et perplexe, ad ambigua et explicatu difficilia ver- g'nt, deus qui vocatur ex macbina in mediuin tra- hitur, qui omnia componit et tristia latis. mutat : ita Julianus, ubi res iu magna difficultate versa- bantur, cum omnes cum fletu pacem peterent, neque obsidem, quem peteret, se liabere testaren- wur, in medium adolescentem adductum omnium conspectui atque oculis subjecit, regie apud se educatum. Cumque eum disserere cum patre que volebat jussisset, ad ea, quie deinceps agenda eraut advertit. Quas sunt consecuta, his consentanea fue- runt. Non protulit sol diem qualis illa fuil, quam tunc videre et intueri his, qui aderant, licuit. Bar- bari enim a moerore et lamentis stupore et admira- Hone correpti immobiles et fixi steterunt, tanquam Julianus illis exhibuisset non adolescentem, sed falsam imaginem adolescentis. At imperator, ubi silentium altius, quam in mysteriis solitum, factum erat, graviter in medio loqueus : 17 « Ilunc qui- EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO res postulare, nisi quid doli in pace convenienda A λαθεῖν : D 652 νυνὶ δὲ ζητεῖν παρ) αὑτῶν τοὺς ἁρίστους, ei μὴ τεχνάζουσι περὶ τὴν εἰρίνην. Tov δὲ ἰχετευόν- των καὶ ἀξιούντων εἰπεῖν οὓς βούλεται, μεταλαθὼν αὖθις τὸν τοῦ βασιλέως αὐτῶν αἰτεῖται παΐῖδα, πλατ- τόµενος, ὂν εἶχεν αἰχμάλωτον, ὥσπερ οὐκ ἔχων. Ἐνταῦθα 6 τε βασιλεὺς αὐτῶν χαὶ οἱ Bág6apot πρτ- vil; ἐχταθέντες, οἱμωγῇ τε ἀφθόνῳ xa ὁλοφύρσει προσεχέχρηντο, δεόµενοι μηξὲν ἀδύνατον ἐπιτάτ- τεσθαι' ἀδύνατον δὲ αὑτοῖς εἶναι καὶ τοὺς πεσόντας ἀναστῆσαι καὶ ὁμήρους δοῦναι τοὺς τετελευτηχότας. Γενομένης δὲ σιωπῆς, ὁ τῶν ἘΒαρθάρων βασιλεὺς ἀναθοήσας µέγιστον ὃὅσον, « Ἐΐθε ἔζη pot, ἔφη, ὁ maig, ἵνα σοι δοθεὶς ὅμηρος, ὦ Kaicap, δουλείαν »ηὐτύχει τῆς ἐμῆς βασιλείας εὐδαιμονεστέραν. Αλλ' ὑπὸ σοῦ τέθνηχεν, ἀτυχήσας Ίσως xal τὸ ἀγνοηθὴ- ναι. Ἡολέμῳ γὰρ ἐπίστευσε τὸ σῶμα νέος ὧν, ὃν σὺ µόνον ἀντάξιον εἰρήνης ὑπολαμθάνεις. Καὶ νῦν, ὦ βασιλεῦ, σὺ μὲν ἐξαιτεῖς ὡς ὄντα, ἐγὼ D ἄρ- χοµαι θρηνεῖν, ἀυνορῶν τίνα οὑκ ἔχω. Παΐδα ΥὰΡ ὀδυρόμενος ἕνα, xaY χοινὴν εἱρήνην τῷ παιδὶ συν: απολώλεχα. Kàv μὲν πιστεύσῃς τοῖς ἐμοῖς ἀτυχήα pact, παραμυθίἰαν ἔχει por τὸ πάθος ὡς ὑπὲρ ἁπάντων ἠτυχηκότι * ἂν δὲ ἀπιστῆσῃς, καὶ πατὴρ ἀτυχῆς καὶ βασιλεὺς ὀφθήσομαι. Tot; γὰρ ἐμοῖς x&xolg οὖκ ἀχολουθέσει μὲν ὁ παρὰ τῶν ἄλλων ἔλεος, ὕσπερ ἅπασιν ὀφείλεται τοῖς Ev τούτοις 5ἱ χαθιστηχόσι, προσχείσονται δὲ αἱ χοιναὶ συµ.ροραί. Καὶ οὗ παραιτ/σοµαι τοὺς ἄλλους ἀτυχιῶν 15, ἀλλά κοινωνεῖν ἐμοὶ τῶν δεινῶν ἀναγχάσω ᾖ, τοσοῦτον ἁπολαύων t5; βασιλιχῆς ἐξουσίας ὅσον ἀτυχεῖν μόνος μὴ δύνασθαι.) Τούτων ἀκούων ὁ βασιλεὺς τήν τε ψυχὴν ἔπαθε, xal τοῖς λεγομένοις εὐπαιθῶς '* ἐξεδάχρυσε. Καὶ χαθάπερ iv τοῖς δράµ1σιν, ὅταν εἰς ἄπορον xai δύσλυτον al τῶν ὑποχειμένων ἔργων πλοχαὶ τελευτῄσωσιν, ὁ καλούμενος ἀπὸ μηχανῆς θεὸς ἐπεισόδιος εἰς μέσον ἕλχεται, πάντα συµπεραί- νων xal χαταστρέφων ἐπὶ τὸ σαφέστερην xal εὔχρι- τον * οὕτω xal αὑτὺς ἐπὶ πράγµασιν ἀμηχάνοις xat δυσεξόδοις, pes οἱμωγῆς ἁπάντων ** τὴν μὲν εἰρή- νην αἰτούντων, τὸν δὲ ἐπιζητούμενον ὅμηρον ἁπ- αγορενόντων p.d ἔχειν, τόν τε νεανίσχον παΓαγαγὼν ἅπασιν ἔδειξε βασιλικῶς παρ) αὐτοῦ διαιτώµενον, xai διαλεχθΏναι τῷ πατρὶ χελεύσας ὅσα ἐθούλετο, περιεσχόπει τὸ πραχθησόµένον. Τὰ δὲ ἐπὶ τούτοις ἦν ἄξια τούτων. Οὐκ ἔτεχεν ὁ fco; τοιαύτην ἡμέ- pav, οἵἷαν τότε ἑξῆν τοῖς παχροῦσιν ὁρᾷν xal ἱστο- ρεῖν. Οἱ μὲν γὰρ ἀπὸ θορύδθον xaX θρήνων ἐχπλήξει xai θάμθει συνδεθέντες ἐς τὸ ἀχίνητον ἐπάγτσαν, ὥσπερ Ἰουλιανοῦ δείξαντος ** αὑτοῖς οὐ τὸν νεα- νίσχον, ἀλλ᾽ εἴδωλον. Ὁ δὲ βασιλεὺ;, ἐπεὶ ἡσυχία μυστηρίων ἁπάντων ἐγένετο σταθερωτέρα, βαρὺ φθεγξάµενος εἰς µέσον, « Τοῦτον, εἶπεν, ὁ μὲν ὑμέ- τερος, ὡς ὑμεῖς ὑπολαμθάνετε, πόλεμος ἀπολώλεκε, θεὸς δὲ ἴσως χαὶ τὸ Ῥωμαίων σέσωχε ** φιλάν- θρωπον. "Εξω δὲ αὐτὸν ὅμηρον, οὐ παρ ὑμῶν χαθ' VARIE LECTIONES., 17 τοιούτοις conj. Ν. "5 τοὺς &xXoug ἀτυχιῶν Ν., τοῖς ἄλλοις ἀτυχῶν vulg. — ** ἀναγχάσω N., ἀναγχάσαι vulg. 5 εὐπαθώς Cantocl., ἁπαθῶς vulg. *! ἁπάντων Boissonadus, ἀπαντῶν vulg. 6) δείζαντος Com- 11115, πείξαντος cod., πορίζοντος vulg. ** σέσωχε B., δέδωχε vulg. 4 X53 . ΡΕ LEGATIONIBUS GENTIUM Ab ROMANOS. 624 ὁμολογίαν, ἁλ)ὰ παρὰ τοῦ πολέμου λαθὼν xaX τῷ A dem, inquit, uL vos existimatis, vestrum bellum χρατεῖν ἀρχούμενος. Καὶ οὗτος μὲν οὐδενὸς ἀτυχή- — perdiderat : sed Deus fortasse et Romanorum beni- σει τῶν Χαλλίστων ἐμοὶ ξυνών. Ὑμεῖς δὲ πειρώ- gnitas restituit. Habebo ego ipsum obsidem, neque μενοι mapa6aivetv τὰς συνθήκας ἀποτεύξεσθε πἀν- — eum a vobis ex conventione, sed a bello ipso, toy. Φημὶ δὲ οὐχ ὅτι χολάσομαι τὸν ὅμηρον, ὃν contentus vicisse, et ilum quidem amplissima οὔτε ἑνέχυρον παρ) ὑμῶν εἴληφα τῆς εἰρήνης, ἀλλ — quaque non deficient, dum mea consuetudine frue- ἀνδρείας ἀπόδειξδιν καθ) ὑμῶν ἔχω * 0 * καὶ Ao; — tur. Quod si conabimini a federe discedere, ἄνισον χαὶ Βεομισὲς, τοὺς οὐδὲν ἁδικοῦντας ὑπὲρ — omniumjacturam facietis.Hoc dico, non quod szeviam τῶν ἁδικούντων δάχνειν xal σπαράττειν, ὥσπερ τὰ — in obsidem, quem apud me habeo, non tanquam θηρία τοὺς ἁπαντῶντας, ὅταν ὑφ᾽ ἑτέρων διώχηται. — pignus pacis, sed mez erga vos virtutis documen- ο CAXY ὅτι πρῶτον μὲν &pEcse 95 χειρῶν ἀδίχων, οὗ — tum. Est enim impium et minime Deo gratum, eos μείζων ὄλεθρος οὐκ ἔστιν ἀνθρώποις, xàv δοχῶσι — qui nihil commeruerunt, pro his qui deliquerunt πρὸς τὸ βραχὺ χαὶ παρὺν ἐπιτυγχάνειν. δεύτερον — morsu appetere et laniare, ut fers bestim, quid- δὲ ὅτι mob; Ῥωμαίους ὑμῖν Ó λόγος ἔσται κἀμὲ — quid occurrit et obvium est, si quis eos persequitur. τὸν ἄρχοντα τούτων, ὃν οὔτε πολεμοῦντες οὔτε &l-— Sed primum quia a vobis initium injurize faciendae plv» αἰτοῦντες ἐνικήσατε. » Προδεχύνησαν ἐπὶ B orietur, qua re nulla est capitalior pestis pernicies τούτοις ἅπαντες καὶ ἀνευφήμουν, θεόν tva ἐπὶ τος — que hominibus etiain si videantur ad breve tempus, Àóyot; ἠγούμενο,. Σπεισάµενος yoov xai τὴν τοῦ — etquantum ad.przsens attinet ad optata perveuire. Νεθισγάστου μητέρα µόνον αἰτέσας, ἐχείνων ὃμο- — Deinde, quia vobis res est cum Romanis et mecum λογούντων τε ἅμα xaY δύντων, ἀνέζευξεν ἐπὶ τοι qui sum eorum imperator, quem neque bellum αὖταις πράξεσι, µετοπώρου τε ἑστηχότος xai yev-— gerentes, neque pacem facientes unquam supe- μῶνος Ἠδη συνισταµένου xo διαΦύχοντος. ravistis. » Procubuerunt his dictis omnes et post illos sermones deum aliquem esse existimantes, illi fausta feliciaque omnia sunt precati. Pacem igitur fecit, et solam Nebisgasii matrem petiit, quam Barbari foedus approbantes statim dederunt. His confectis, autumno ad finem vergente, οἱ bieme ineunte (Jain enim frigebat), profectus est. P. "Ότι Βαδομάριός τις δυνάµει xal xóA ur] προεῖ- χε 45 Γερμανῶν, xai ἐς τοῦτο ὑπετύφετο µεγαλαυ- χίας, ὥστε ἐτύγχανε μὲν ὅμηρβον τὸν ἑαυτῦ δεδωκὼς υἱὸν, ἕως ἂν ἀποδῷ τοὺς αἰχμαλώτους, οὓς ἐκ τῆς χαταδρομῆς εἶχε συνηρπασµένους, τούτους δὲ οὖχ ἁποδιδοὺς ἁπῄτει τὸν ὅμηρον, πολλὰ ἀπειλῶν, εἰ μὴ λάδοι. ᾽Αποπέμπει δὴ τοῦτον Ἰουλιανὸς αὐτῷ, τοσ- οὔτον ἐπιθεὶ;, ὡς οὐκ ἔστιν ἀξιόπιστον Ev µειρά- χιον ὑπὲρ πολλῶν εὐγενεστέρων ** ὁμηρεῦον παρ) αὐτῷ * ἀλλ' J| τοὺς αἰχμαλώτους ἁποδιδόναι προσ- Yjxov, ὄντας ὑπὲρ τρισχιλίους, τοῖς αὐτίχα Ίξουσι πρέσθεσιν, 1| ἁδιχοῦντα εἰδέναι. Ταῦτα ἔγραφέ τε χαὶ τὴν πρεσθεἰαν ἕστελλε. Καὶ αὐτὸς εἴπετο εᾗ πρεσθεἰᾳ ànb Νεμέτων ἄρας ἐπὶ τὸν ἛῬήνον. "Ἠδη τε fjv πρὸς τοῖς Ῥαυράχοι;, ó ἐστι φρούριον. Y'- "Os: μετὰ τὴν Ἰουλιανοῦ τῆς βασιλείας àva- Ὑόρευσ.ν πρεσθεῖαι πανταχόθεν συνέδαινον, xal στέφανοι πολλοὶ ypucot [o] αὐτῷ παρὰ τῶν ἑθνῶν ἀνεχομίζοντο. Ἐνταῦθα καὶ οἱ τὴν Ἰωνίαυ οἰχοῦν- τες ἔτνχον ὅσων ἐδεήθησαν, xal πλειόνων xa ** ἑλασσόνων 05. Λνδοὶ δὲ χαὶ εὐχῆς κρεῖττον ἔπρατ- 40», Εὐναπίου μὲν τοῦ ῥήτορος ὑπὲρ αὐτῶν πρε- σθεύοντο;, εὐημερήσαντος δὲ οὕτω γατὰ την πρε- 6θείαν ὥστε χαὶ δίκῃ τινὶ περιµαχήτῳ συνειπεῖν, $j 6 βασιλεὺς αὐτὸν ἐχέλευεν. Ὁ δὲ ἑνίκα καὶ thv δίχην. Καὶ ἐκ Κλαζομενῶν ** δὲ Πείσων εὐδοχίμει λέγω». 3. (A. C. 559, ind. 2, Con. I. 25, Jul, C. 5.) Ba- domarius inter Germanos potentia et auctoritate excelluit, que res eum ad tantam superbiam ex- tulit, ut, proprio filio, dum captivos reuderet, quos per excursiones ceperat, obside dato, cum minüne captivos restitueret, nihilominus obsidem sibi rc- stitui postulavit, multa mala minatus, si. non re- ciperet. Hunc vero Julianus ad ipsum remisit, hoc adjiciens, unum adolescentem non esse idoneuin apud se pro multis nobilioribus obsidem. Sed ant captivos, qui ad tria millia in ejus potestate erant eum restituere oportere, aut. injuri: poenas se so- luturum esse sciret. Hiec scripsit et legationem misit, quem non multo post ipse subsecutus est, 3 Nemetibus ad Rhenum movens , jam enim apu Ttauracos erat, quae est Romanorum colonia. 9, (A. C. 360, ind. 5, Con. I. 24. Jul. A. 1.) Post Juliani ad imperium evectionem honorifica ad eum legationes convenerunt, et. coronas aureas a barbaris attulerunt. louiam habitantes ab co ct magoa et parva, qua petebant, sunt consecuti. Lydi quoque, Eunapio rhetore, eorum legato, pro liis verba faciente, 18 multo ampliora, quom pre- cibus suis complexi fuerant, obtinuerunt. Quz le- gatio tam prospere legato successit, ut legatum quoque imperator juberet causam qnamdam valde intricatam agere. Qua in lite et ipse superior evasit, et Piso quidam Clazomenius magua cum laude ver- ba fecit. VARLE LECTIONES. ὃν δ] ὃν Boissonadus. εἶχε vulg. ἑλάσσων vulg. γων vel ἐχχλησιαζόμενον H. 5 ἄρξετε Doissonadus, ἤοξατε vulg., ἄρξητα. codd. τεὐγενεστέρων Ν., εὐγξνέστερον vulg. δν ix Κλαςοωενῶν δὲ Πείσων] ἐχχλαζόμενον δὲ 66 προεῖχε Boisson. , Ίροσ- *' καὶ ante ἐλασ. N., ?) vulg. ** ἑλασσόνων H., πείδων ed. pr. et Par , ἐχχλγσ'ανομε” «$25 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO (δὺ &. (^. C. 504, ind. 7 Valent. {. 1) Valentinianus A δ. Ὅτι Βαλεντινιανοῦ ἀνάῤῥησις iv. Νικαίᾳ τῆς apud Niczeam Bithyniz imperator est appellatus : illuc multz: legationes. advenerunt, qui — coronas aureas ad ipsum afferebaut. ln his recipiendis mi- Dime se priposterum aut fesiinantem exhibuit, sed omnibus quamprimun se satisfacturum esse pro- misit. 5. (A. C. 566, ind. 9, Valent. et Val. 1. 9). Valenti cum otium ageret ab externis οἱ domesticis bel- lis, nuntiatum est, collectum Scytharum exercitum prope jam adessc. Hi vero erant, quos Procopius in suum auxilium a Scytharum rege impetraverat. [1ος aiebant magno cum fastu et arrogantia ince- dere et omuia qua se eorum conspectui obtulissent despicere, propterea quod quidquid injuriz inferebaut, Βιθυνίας γίνεται, πρεσθεῖαίτε, ὅσαι συνεπεφοιτή- χεσαν ἐπὶ τοῦτον τοὺς χρυσοῦς ἔχουται στεφάνους, πρὸς ἐκεῖνον ἀνεφέροντο. Καὶ πρὸς πάσας ἀπεφοί- veto μὲν οὐδὲν, ἐπιτρέχων µῥᾳαδίως οὑτωσι xal συντόμως, ἐπηγγέλλετο '* δὲ ἅπασιν ὡς ποιῄσων αὑτίχα μάλα. 6’, "Ott τῷ βασιλεῖ Οὐάλεντι, ἡσυχίαν ἀπὺ τῶν οἰκείων xai τῶν ὀθνείων ἄγοντι, τὸ ἐπίλεχτον ἀγγέλλεται τῶν Σχυθῶν στράτευμα πλησίον Ίδη που τυγχάνειν, οὓς ὁ Ἱροχόπιος εἰς cuppayíav ἐξεχεχλήχει παρὰ τοῦ Σχυθῶν βασιλέως. Γαύρους εἶναι τὰ φρονήματα ἔλεγον τοὺς προσιόντας xal περιφρονητιχοὺς τῶν ὁρωμένων "! ,. ὁλιγώρους τε πρὸς τὸ ἀχόλαστον μεθ) ὕδρεως, xal πολὺ τὸ id impune faciebant, et. arroganter et superbe se DB ἀγέρωχον καὶ θερμὸν ἐπὶ πᾶσιν ἔχοντας. Ὁ δὲ cum omnibus gerebant. Illos imperator intra breve tempus interclusos in. Scythiam reditu, quasi re- libus captos continui et arma (radere jussit : el vero tradiderunt, etiam motu capillorun mentis ferociam indicantes. Hos igitur per urbes, disper- ses in libera custodia habuit, et contemptum eorum excitavit. his, qui viderunt corum corpora, in nimiam proceritatem surgentia, graviora, quam ut pedes ferrent, et circa. mediam partem exsilia, qualia Aristoteles insecla dicit. At urbium incolz um Scythas in suas domos admisissent, ubi eorum virium imbecillitatis periculum fecerunt, suum errorem irridere coacti sunt. Illos igitur tam praeclaros Scytharum rex repetiit. Erat hoc nego- tium arduum et hujusmodi, quod non facile 'posset C ad justi rationem expendi. Dicebat enim se hos lide juramento habita ad suppetias imperatori mi- sisse, Valentinus vero negabat eum ad quem mi- serat imperatorem fuisse, neque se jurasse: ille Julianum in medium adducebat, seque propter illius cum hoc consanguinitatem dedisse. Legato- rum etiam dignitatem obtendebat : imperator con- tra disserebat, etiam legatos jure teneri, οἱ eos, qui praesentes erant, hostium numero hahere, quando- quidem hostibus auxilium latum venissent. Ex his causis Scythicum excitatum est bellum , quod et dignitate gentium, quie coierunt, et. magnitudine apparatuum magnam 19 variorum casuum et in- certc fortuna: exspectationem movebat, sed acu- mine judicii imperatoris et providentia ad firmum el tutum exitum perductum est. 6. (A. C. 376, ind. 4, Valentis imp. 15,) Scythis victis et ab Hunnis cxsis et ad internecionem usque deletis, o)nnes qui capti erant cum mulieribus et eorum filiis intereinpti sunt, cum nullus crudeli- tatis et cedium esset modus ; qui autem collecti effugerant non minus quam hominum ducenta μι μία, ad bellum apti et atate florentes, conve- nerunt. Itaque profecti et ad ripam stantes, manus βασιλεὺς συντόµως αὐτοὺς ἁποταμὼν τῆς ἐπὶ Σχύθας ὑποστροφῆς χατεῖχεν ἑντὸς ἀρχύων, xal τὰ ὅπλα παραδοῦναι χελεύσας. Οἱ δὲ ἔδοσαν, τὴν τῆς γνώμης ὑπεροψίαν µέχρι τοῦ κχινῆσαι " τὰς χόµας ἐπι- δειξάµενοι. Διασπείρας οὖν αὐτοὺς κατὰ τὰς πόλεις ἐν ἀδέσμῳ κατεῖχε φρουρᾷ, xal Χχαταφρόντσιν ἐνεποιεῖτο τοῖς θεωµένοις αὐτῶν τὰ σώματα πρός τε µῆχος ἀχρεῖον ἐλαυνόμενα, xai βαρύτερα τοῖς ποσὶ, κατά τε τὸ μέσον διεσφιγµένα, ᾖᾗπέρ φησιν Λριστοτέλης τὰ ἔντομα. Δεχόμενοι '* ὃ οὖν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰχίας οἱ τὰς πόλεις οἰχοῦντες χαὶ πειρώ- µενοι τῆς ἀσθενείας, τὴν ἑαυτῶν ἐξαπάτην γελᾶν ἠναγχάζοντο. Τούτους ἀπήτει τοὺς Ὑενναίους 6 Σχυθῶν βασιλεύς. Καὶ ἣν τὸ πρᾶγμα δρ'μὺ καὶ πρὸς τὸν τοῦ δικαίου λόγον οὐκ εὐδιαίτητον. 'O μὲν . Y3p ἔφασχε βασιλεῖ δεδωχέναι κατὰ συμμαχίαν καὶ ὄρχους * 6 δὲ ἀπέφασχε βασιλέα μὴ τυγχάνειν καὶ αὐτὸν οὐχ ὁμωμοχέναι. Ἐκείνου δὲ προστιθέντος "* τὸν Ἰουλιανὸν, καὶ ὅτι δ.ἀἁ τὴν ἐχείνου δεδώχει συγγένειαν, xat τὰ τῶν πρἐσθεων ἀξιώματα προσ- τιθέντος, ὁ βασιλεὺς ἀντεφώνει, τούς τε πρέσδεις ἔχειν τὴν δίκην xal τοὺς παρόντας ὡς πολεμίους κατέχεσθαι, πολεμίῳ πρὸς συμμµαχίαν ἤχοντα;. "Ex τούτων δὲ τῶν προφάσεων ὁ Σχυθιχὺὸς ἀνεγείρεται πόλεμος, τῷ μὲν ἀξιώματι τῶν συνιόντων ἐθνῶν xal τοῖς µεγέθεσι τῶν παρασχευῶν ἐπὶ µέγα προδή- σεσθαι xal χωρήσειν πολυτρόπων συμφορῶν xal ἀτεχμάρτὸν τύχης προσδοχηθεὶς, τῇ δὲ τοῦ βασιλέως ὀξύτητι xal mpovola χατενεχθεὶς ἐπὶ τὸ σταθερὸν χαὶ ἀσφαλέστερον. G'. "Ott τῶν Σχνθῶν ἠττηθέντων xal ὑπὸ τῶν «Οὕννων ἀνάιρεθέντων xal ἄρδην ἀπολλυμένων τὸ πληθος, οἱ μὲν ἑἐγχαταλαμθανόμενοι σὺν γυναιξὶ xal τέχνοις διεφθείροντο, χαὶ οὐδεμία φειδὼ τῆς περὶ τοὺς φόνους ἣν ὠμότητος. Τὸ δὲ συναλισθὲν xal πρὸς φυγἣν ὁρμῆσαν πλῆθος μὲν οὐ πολὺ τῶν εἴχοσι µνριάδων ἀποδέουσαι συνΏῆλθον ἐς τὸ µάχιμον àx- μαζούσας. Κινηθέντες 15 καὶ ταῖς ὄχθαις ἐπιστάντες VATUJE LECTIONES. "* ἐπηγγέλλετο N., Inf qyeo4 τι vulg. ?! dpopivend Ῥωμαίων B. , δεχόµενα δοῦναι vulg. 15 δεχόµενοι δ᾽ οὖν Valesius ap. Doisson. p. 1 θέντες] νιχηθέντες LH. 1} χινῆσαι] κομῆσαι conj. Cantocl. 1 προστεθέντος vulg. ᾖ5 χινη- 657 χεῖράς τε βοῆς, χαὶ προέτεινον ἑχετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάδασιν παρακα)λοῦντες, xal τὴν αφῶν συμφορὰν ὀδυρόμενοι, χαὶ προσθήχην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι '*. Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ῥωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Ἐντεῦθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσις * πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, xal πολ- λῶν ἐφ᾽ ἑχάτερα γνωμῶν Ev τῷ βασιλιχῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ ἀντιζηλο- ευπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμθασιλεύοντας, ol παϊΐδες μὲν σαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι χατὰ σφᾶς ἐδόχουν, τὴν διανομὴν οὖκ ἑνεγχόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων 6h ἕνεχα, xai ὡς µεγάλῃ προσθέχῃ τὸ ᾿Ρωμαϊκὸν ab- ξήσων 7], δεχθῆναι χελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεµένους. Πρὶν δὲ τὴν διάδασιν 19 ix βασιλέως ἐπιτραπῆναι, Σχυθῶν οἱ τολµηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόµενοι χατ- εχόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἁπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν xal περὶ τοῖς σώμασιν ἐχινδύνευσαν, ὅτι πολεµίους διέφθειραν. Ot τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ xal δυνἀµενοι µέγιστον xaz- εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον xal στρατηγιχ»ν, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ὁ μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ ᾿Αντιοχείας ἐπέτρεπεν αὐτοῖς ttv ἀχρεῖον ἡλιχίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις xal παραπέμφατιν εἰς την Ῥωμαϊχὴν ἐπιχράτειαν, xa ταύτην εἰς ὁμη- ῥείαν ἀσφαλῶς χατέχουσιν, ἐπιστῆναι 15 ταῖς ὄχ- θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς µαχίμους δέξασθαι δια- (c θαίνοντας, μηδὲ ιτὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε- ῥαίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέµενοι γυμνοὶ διαδα(- γοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαθεθηχότων Ἶρα παιδαρίου τινὸς λευχοῦ xol χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἡλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἣν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος χατεῖχε τῶν δώρων, τά τε λινᾶ ὑφάσματα xal τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (5) ' ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- θανε χαὶ τὴν οἰχίαν 30 καταπλήσειν οἰχετῶν xai τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτιχὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἑξουσίας. Νιχηθέντες δὰ ὑπὸ τούτων νίχην αἰσχίστην καὶ παρανοµωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὑεργέ- τας χαὶ σωτῆρας παλαιοὺυς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- δαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκχονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- Υµένοι καὶ τὴν οἵἴχοι συμφορὰν εὐτυχήσαντες, ot γε ἀντὶ τῆς Σχυθῶν ἑρημίας xal τοῦ βαράθρου τὴν Ῥω- paixhv ἀρχὴν ἀπελάμδανον 8', εὐθὺς πολύ τι Báp- 6αρον ἓν τῷ παρασπόνδῳ χαὶ ἀπίστῳ διἐφαινον. Ἡ μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαθοῦσα χατὰ τὴν δ.ά- 6aaww μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεθουλευµένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο xat διεσπείἰρετο. Οἰχέται δὲ xal γυναῖκες xoi παῖδες ἐχείνων, οἱ μὲν Ρασιλικὰ παβάσηµα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἁθροτέρας ὁρᾷν i| κατὰ αἰχμάλωτον, Παϊΐδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰχετικὸν πρός τε τὴν εὐχρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- ΡΕ LEGATIONIBUS GENTIUM AD HOMANOS. (53 ὥρεγον πόῤῥωθεν μετ' ὁλοφυρμῶν xal Α e longinquo porrigebant, et preces cum fletu. ctl vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam. cladem. deplorabaut, et so illis prabituros auxilii accessionem spondcbant. At Romani, qui ripis; przxerant, wihil se nisi imperatoris jussu facturos responderunt, Quam- obrem hujus rci eognitio est ad imperatorem delata. Cum res iu magna varietate versaretur. mnliaque in utramque parlem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter «δι lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem (ilii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam siatuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. Ilis eausis impulsus, tum etiam quia niaxima accessio poten- tiae foret Homanis, jussit Scythas. admitti, modo arma dcponerent. Antequam trajectus esset. alb imperatore concessus, Scytbaram audaciores ct elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti suut, At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt οἱ capitis periculum adierunt, quia liostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratie occu- pabant et plurimum apud. ipsum valebant, cos.irri- debant, tanquam homines militares, οἱ bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes essc dicebant. Preceperat enim. imperator ab Antiocliia ut primum imbellem et nulli usui aptam susci- perent zlatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, ct tauquam obsides tuto loco habereut ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugne aptas minime transgredi sinerent, neque navigia ilis ad trajectionem praeberent, priusquam arua deposuissent, quo nudos trausinitterent. 20 Eorum autem, qui ista mandata exceperuut, exarsit hic amore pueri alicujus candidi ct vultu grati ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosz unius ex captivis. Ilic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, - linea vestimenta οἱ stragula ab utraque parte finibriata, Plaue unusquisque ipsorui hoc propositi habufl, ut suas domos servis, villas pastoribus et D inganum amoris furorem quavis licentia implerent. ftaque vici a Scythis victoria loedissima οἱ disso- lutissima, eos tanquam beuefactores οἱ servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tautam. rem sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam compaiaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythize locis e& barathro in 'Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eoruni natura et perfida ex eo, quod federa pro nililo ducebant, apparuit. Etenim zetas inutilis, iu trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui hoc consilii dederant, VARIA LECTIONES. " ixoavy. Commelinus, ἁπαγγ. vulg. vulg. 7? ἐπιστάναι vulg. "' αὑξῆσων N., αὐξῆσαν vulg. $9 οἰχίαν H., oixzízv vulg. 7 Ριἀθασιν ioisson , διάθεσι) 5. ὑπελάμθανον vulg. C59 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO C60 per gentes et nationes, ut habitaret, est dispersa. A pov xat παρὰ τὴν ἡλιχίαν ἤθησταν, xal πολὺ τὸ ἐπι- Servi, uxores, filii, hi quidem signa regia gerebant, illas autem conspicere erat mollius et venustius, quam captivas decebat, vestitas. At captivorum filii et quidquid illis fuit mancipiorum, aeris temperie in alium se sustulerunt, et preter. z2etatem pubue- runt et in immensam amnultitudinem succrevit οἱ auctum est hostium genus. Ferunt prisce fabulze per DB»otiam et Colchida, ex draconum dentibus seminatis homiues cuin armis simul cum semine prosiliisse. Nostra autem etas hanc fabulam re et eventu veram esse declaravit et oculis subjecit. ]laud secus enim contigit, ut Scythici generis filii, per Romanornm ditionis terras, tanquam dentes, dispersi simul atque preter solitum tempus ad selatem, qua arma ferre potuerunt, progressi, omnia iracundia, furore et cxdibus implerent. Itaque flos Scythici roboris et nobilitatis non contra expulsores, sed contra eos, qui ipsos exceperant, '&e convertit, εἰ longe graviora et atrociora, quam passi fuerant, sunt ausi, Oimnnis enim Thracia et eontinens regio Macedonia et Thessalia talis est et tam multis carminibus celebrata, ut nulla oratione earum przsiantia exprimi possit. Hauc talem tam populosam, beatam simul οἱ à tam strenuis et fortibus viris habitatam οἱ cultam Scytharum infidelis et insana rebellio, quam subito et stalim post rajectionem susceperunt ct in majus auxerunt, iu eum contemptum adduxit, et quópsvoy ἦν πολέμιον γένος. Οἱ μὲν οὖν παλαιοὶ , μῦθοι λέγουσι περὶ τὴν Βοιωτίαν καὶ τὴν Κολχίδα, — ὁραχοντείων ὁδόντων χατασπαρέντων. kv ὅπλαις ἅμα τῷ σπόρῳ τοὺς ἄνδρας ἀναπάλλεσθαι ' ὃ δὲ χαθ' ἡμᾶς χρόνος καὶ τὸν μῦθον τοῦτον εἰς qi; xaX ἔργον συνήγαγε καὶ ὀφθῆναι χατηνάγχασεν. O0 γὰρ ἔφθα- σαν τοῦ Σχυθικοῦ γένους cl; τὴν ἐπιχράτειαν την Ῥωμαῖϊχὴν οἱ παῖδες ὥσπερ ὁδόντες διασπαρέντες, xaX πάντα fv μεστὰ ** θυμοῦ xa µανίας xat ςόνων, ἀνελθόντων αὐτῶν εἰς ἑλιχίαν μάχιμον παρὰ τὸν χρόνον. Τὸ δὲ ἀχμάζον τῆς Σχυθικῆς ἁλχῆς xat yev. ναιότητος 33, τοῖς ὑποδεξαμένοις ἀντὶ τῶν ἐκθεθιη- χότων ἐς ἑπανάστασιν εὐθὺς ἐγερθὲν 9* xal µαχό- µενον πολὺ δεινότερα xal τραγιχώτερα συνετόλµη- αεν ὧν ἔπαθεν. 'H μὲν γὰρ θράχη πᾶσα χαὶ ἡ συνεχἠς αὑτῇ χώρα Μακεδονία καὶ θεσσαλία τοιαύτη τίς ἐστι xal οὕτω παλυύμνητος, ὥστε οὐδὲ ei; χατὰ ταῦτα ἀναγράφειν ῥ λόγος Tfjv. Τοσαύτην δὲ οὖσαν αὐτὴν xal οὕτω πολνάνθρωπον, εὐδαίμονά τε ἅμα καὶ εὔανδρον, ἡ τῶν Σχυθᾶν ἄπιστος xai παράλογος ἑπανάστασις ἑξαπιναίως xal παραχρῆμα τῖς διαθά- ceto; συντολμηθεῖσα xal ἀνοιδῆσσσα χατεστόρεσεν ἐς τοαόνδε xal χαθηµάξευσε ταῖς συμφοραῖς, ὥστε χρυσὸν ἁποδειχθῆναι πρὸς τὰ θρῴᾷχια πάθη τὴν Μν- σῶν παροιμιώδη λείαν. Δόξαν αὐτοῖς στασιάξειν, ἀξιομάχον ph παρούσης δυνάµεως εἰς ἄμνναν, τῷ τὰ πλήθει πρὸς ἀνθρώπους ἀφυλάκτους xat ἀνόπλους ἐφάνησαν φοθερώτατοι, καὶ τῷ φονικωτάτῳ πρὸς τὸ usque eo spoliavit, ut prz hac Thraciz calamitate C χρατούµενον πάντα ἀνδρῶν ἔχηρωσαν. Περιειστήγει aurum csse videretur Mysica illa, αι proverbio fertur, predatio. Visum autem est illis seditionem excitare, cum nulle 91 copiz adessent, quz pugnare et illis resistere possent. Et multitudine quidem sua hominibus incautis et sine armis erant terrori et in cedes erga devictos effusi, omnia late mortalibus nudarunt. Inde factum est, ut Romani Scytharum nomen non minus reformidarent, quam Scyth:e nomen Hunnorum. Ex civitatibus pauca menibus οἱ propugnaculis tute, quas facile est enumerare, integra οἱ illese permanserunt et adliuc permanent. Sed regio ipsa plurimum est vastata, οἱ inculta et deserta jacet ex hoc bello. lmperator autem ut de tot tantisque malls, quae δὲ ἐς ἴσον λόγον καὶ Σχύθας Οὕννων μὴ φέρειν ὄνομα καὶ Ῥωμαίους Σχυθῶν. Πόλεις γοῦν εὐαρίθμητοι καὶ ὀλίγα τινὲς δ,εσώθησαν xat ἔτι σώζονται τειχῶν ἕνε- xev χαὶ οἰχοδομημάτων * dj δὲ χώρα καὶ τὸ πλεῖ- στον ἁπανάλωται, xal ἔστιν ἀοίχητον xat ἄθατον διὰ τὸν πόλεμου. Βασιλεὺς δὲ ἐπειδὴ τούτων ἐπύθετο τῶν ἁδιηγήτων xaxiv, πρὸς μὲν τοὺς Πέρσας ἀναγ- χαίαν εἰρήνην συνθέµενος , ἑαυτῷ δὲ πολεμήσας ἐπὶ µεταγνώσει τῆς ὑποδοχῆς, τῷ θυμῷ τε ὑπερ- ἐζεσε, καὶ πρὸς τὸν πόλεμον ἑντείνων *3 ἑαυτὸν προ- καταπέµπει τὸ Σαρακηνῶν ἰππιχὸν ὡς ἀντισχῆσον τοῖς Παρθάροις. "Hàn γὰρ xai τὴν Κωνσταντίνου πόλιν κατέτρεχον, xat τοῖς τείχεσιν Ἱνόχλουν περι- χαθήµενοι, πολἐμιόν τε οὐδὲν ὁρῶντες ἐς ἀντίπαλον narrari non possunt, factus. est certior se. ipsum, D µάχην, καὶ τοῖς φρονήµασιν εἰς πᾶσαν ὕδριν ὠλι- quod illos receperit, accusaus, pacem cum Persis necessario facere est coactus. Itaque ira flagrans el totas iu. illud bellum incumbens σθηχότες. "O δη ** xal περιφανῶς ἔδοξε κάλλιστα στρατηγῆσαι κατὰ τὸν χαιρὸν ἐχεῖνον ἡ τύχη. premittit Saracenorum equitatum, qui barbarorum imperum reprimeret. Jam enim. usque ad Constantinopolim excurrebant, οἱ tanquam urbem obsidentes monia incursabant, cum nullas copias, quz illis resistere possent, cernerent, superbia sua ad omnem fero* cium delati Unde fortuna tunc temporis manifeste visa est belle pro Romanis militasse. 1. (A. C. 592, ind. 5, Theodos. imp. 14.) Suh Tlieodosio primis ejus imperiiannis Scytharum gens C. Ότι ἐπὶ Θεοδοσίου τοὺς πρώτους χρόνους τῆς βασιλείας τὸ τῶν Σχυθῶν ἕθνος ἐξελαυνόμενοι τῆς sedibus suis excita et ab Ilunnis expulsa, una cum χώρας ὑπὸ τῶν Οὕννων, διεθεθἠχξεσαν τῶν φυλῶν suarum tribuum ducibus et aliis, qui genere et Ἅἡγεμόνες, ἀξιώματι καὶ Υένει προήχοντες. Οὗτοι VARLE LECTIONES. ** μεστὰ Casaubonus ap. Boisson. p. 275. μετὰ vulg. 83 ψεγναιότατον IH. (vat vulg..— ** ἔντύνων conj. Β. ** à δὲ] ὅθεν IH. δν ἐγερθὲν Boisson., ἐγεβ- 66] DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 662 -! ταῖς τιμαῖς τοῦ βασιλέως ἐξωγχωμένοι xal πάντα A nobilitate prastabant, trajecerunt, θἱ honoribus ἐφ᾽ ἑαυτοὺς ὀρῶντες χείµενα, στάσιν ἐν ἀλλήλοις οὗ μικρὰν Ίχειραν, οἱ μὲν ἀγαπᾶν καὶ δέἐχεσθαι τὴν παροῦσαν εὐδαιμονίαν χελεύοντες, οἱ δὲ τὸν οἴχοι γεγονότα φυλάττειν ὄρχον αὐτοῖς xal μὴ παραθα(- νειν ἐχείνας τὰς συνθήκας. Αὗται δὲ σαν ἁσεδέ- σταται xal βαρθαριχὸν 380; εἰς ὠμότητα παρατρέ- χουσαι, παντὶ τρὀπῳ Ῥωμαίοις ἐπιδβουλεύειν xal πάσῃ μηχανῇ xat δόλἸῳ τοὺς ὑποδεξαμένους ἁδι- χεῖν, xàv τὰ μέγιστα ὑπ αὐτῶν εὖ πάσχωσιν, ὡς ἂν τῆς ἐχείνων ἁπάσης χώρας ἐγκρατεῖς γένωνται. Περὶ τούτου μὲν οὖν ἦν αὐτοῖς dj στάσις, χαὶ διανε- µηθέντες ἀπεῤῥάγησαν, ol μὲν τὰ χείρω προθέ- pivot τῆς βουλῆς, οἱ δὲ τὰ εὐσεθέστερα, ἔἐπιχρύ- πτοντες δὲ ἑχατέρα στάσις τὴν πρόφασιν τῆς ὀργῆς ὅμως. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμῶν οὖκ ἔληγεν, ἀλλ ὁμο- B ερακέζους εἶχε xal ὁμοσχήνους, xal πολὺ τὸ φιλό- δωρον ἐς αὐτοὺς ἣν ' οὐδαμοῦ γὰρ ἐξεφέρετο xal παρεγυμνοῦντο τὰ τῆς φιλονεικίας. "Hv. δὲ ἠἡγεμὼν τῆς μὲν θεοφιλὰῦς xal θείας µερίδος Φράθιθος, &vhp νέος μὲν κατὰ τὴν ἡλιχίαν, γεγονὼς δὲ εἰς ἀρετὴν χαὶ ἀλήθειαν ἁπάντων ἀνθρώπων χάἀλλιστος, θεούς τε γὰρ ὡμολόγει θεραπεύειν χατὰ τὸν ἀρχαῖον ερόπον, καὶ οὐδεμίαν ὑπέστη πλάσιν ἐς ἁπάτην xal διαχρἀτησιν 97, ἀλλὰ γυμνὴν χαὶ χαθαρὰν διέφαινεα τὴν ψυχἠν περὶ τοῦ βίου, ἐχθρὸν ὑπολαμθάνων ab imperatore delatis arrogantiores facti et omnia in se posita conspicientes, inter se non parvam seditionein excitarunt, cum alii hortarentur, ui contenti presenti prosperitate fruerentur, alii ut jusjurandam, quod demi prestiterant, servarent, peque pacta migrarent. llla antem pacta erant Immanissima, et crudelitste ipsum barbarorum morem excedebant, ut. omni ratione Romanis insidias tenderent et omnl arte οἱ fraude illos, quorum summa in eos constabant merit, sggre- derentur et cireumvenirent, neque quiescerent, donec omniillorum regione potiti essent, De hoc igitur erat. inter Scytlias seditio, et inter se dissi- dentes, in duas contrarias partes lati. sunt, Alii in benignierum sententiam vergebant, utraque tamen pars seditionis causam occultabat. Nihfllominus imperator illos honoribus ornare noo desistebat, et modo sua: mens» parti-ipes, moo sub eodem tentorio degentes sdmittebat οἱ omui benevolentia eos prosequebatur. Nusquam enim prava eorum consilia apparebant οἱ detegebantur, Erat autem sanctioris et Dei charm partis dux Fravitta, atate quidein juvenis, sed qui, cum virtutem excoluisset et veritati studuisset, ompium lominuin prazstan- tissimus 99 evaserat. Dcos ille sibi ad antiquum morom colendos statuebat, neque illi ullus inerat dolus. Non illo quidquam pér fraudem et walitiam fingebat, quo sibi potentiam comparet, sed puro, simplici et candido animo inter homines agebat. ο. ο ron. » n sn . ὁμῶς Ἀϊΐδαο zxoAgour "Oc x' ἕτερον μὲν χεύθῃ évl gpsclv, 44066 εἴπῃ. Γυναῖχα οὖν fi:mss Ῥωμαίαν «000; , ἵνα µη- δὲν ὑθδρίζῃ διὰ σώματος ἀνάγχην. Καὶ ὁ βα- οιλεὺς ἐπέτρεφε bv. Υάμον , xal ὁ πατὶρ τῆς χόρης (ἑτρέφετο γὰρ ὑπὸ πατρὶ) χαὶ τὸ πρᾶγ- ga ἐθαύμασε , µαχάριον ἑαυτὸν ὑπολαμδάνων , εἰ τοιοῦτον ἕξει γαμθρόν. Τῶν μὲν οὖν ὁμοφύλων ὀλίγοι τινὲς τὴν εὐσέδειαν χαὶ ἀρετὴν ἀγασθέντες τοῦ νεανίσχου, πρὸς τὴν ἐχείνου γνώµην ἐχώρησαν χαὶ συνεστήχεσαν, οἱ δὲ πολλοὶ καὶ δυνατώτεροι τῶν δεδογµένων ἐξ ἀρχῆς ἀπρὶξ εἴχοντο, xal πρὸς τὴν ὠδίνα τῆς ἐπιθουλῆς αφαδάζοντες ἐμεμήνεσαν ὧν Άρχεν Ἐρίουλφος, ἀντρ ἡμιμανῆς xat τῶν ἄλλων λυσσωδέστερος. Συμποσίου δὲ προτεθέντος αὐτοῖς καρὰ τοῦ βασιλέως ἁδροτέρου xal πολντελεστέρου, εἣν παροιµίαν ἀποδείξαντες ἀληθή τὴν λέγουσαν, Olroc καὶ dijera, τοῦ Διονύσου καὶ τότε ῥήξαντος αὐτοῖς παρὰ πότον τὴ» ἐπικρυπτομένην στάσιν, διαλύεται μὲν τὸ συµτ:όσιον ἁτάχκτως, xal διὰ θνρῶν ἐχώρουν τεθορυθηµένοι xal παραχεχινηκότες ** * ὁ δὲ Φράδιθος à ἀρετῆς ὑπερθολὴν τὸ χαλὸν xal δί- xatoy χάλλιον ἅμα xai θεοφιλέστερον ὀφθίσεσθαι vo- µίζων, εἰ προσθείη 39 τάγος, οὗ περιµείνας ἕτερον καιρὸν, ἀλλὰ σπασάµενος τὸ ξίφος τῆς πλευρᾶς Ἐριούλφου διήλασε. Καὶ ὁ μὲν ἔχειτο πεσὼν, Ovst- ρυπολᾖσας τὴν ἄδικον ἐπιθουλὴν * οἱ δὲ. . . C. Pejorem portis infernorum eum esse ducebat, Qui aliud in pectore versabat, aliud ore proferebat. Uxorem Romanam expetivit, ne propter corporis necessitatem injurius esse cogeretur. Et impepator secundum parentis arbitrium dedit jus nuptiarum, etenim puella sub patre nutriebatur. Is cuin. rem esset admiratus, beatum 69 ducebat, quod talem generum nactus esset. Ex eo factum cst, ut nonnulli, sed admodum pauci, adolescentis virtutem et pietam reveriti, ad ejus causam se adjunxerint. Multo vero plures et hi potentiores, qua semel ab initio decreverant, tuenda sibi ducere, et conceptas insidias parturientes, ;insanire et furere. Horum princeps erat Eriulfus, vir impotens et furibundus. Cum autem illos imperator convivio lautiore exce- D pisset, verum esseillud antiquum proverbium appa- ruit, im rino veritatem esso. Nam ejus ope iu apertum erupit seditio. Solvitur igitur convivium Incoudite, et magna cum commotione et confusione convivie tumultuantes foras prosiliunt, At Fravitta, quz erat ejus virtutis magnitudo, si statim prosili- ret, pulchrius et justius se facturum existimavit. Itaque non exspectato alio tempore, ense cducto latus Eriulfi confodit : et ille quidem occubuit, cuim ante in somniis violentam et injustam aggressionem pravidisset ; illi vero... VARLE LECTIONES, V διαχρότησιν conj. Cl. 5 xe20 vulg. 8 παρῳνηχότες conj. Cl. ** προσείη N. EXCERPTA EX PETRO PATRICIO eri EK ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ IIETPOY IIATPIKIOY KAI MATIXTPOY ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ IIPESBEON ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ EONH. EX HISTORIA PETRI PATRICH. ET MAGISTRI EXCERPTA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. -— AnocuExrUM. — Tiridates a: Tjberio in Parthorum regno constitatus ab Artabano expellitur (1). Cotys pro Mithri- date fratre rex Iberorum factus [2 Decebali, Dacorum regis, superbia (5). Idem supplex legatos ad Trajanum mittit (4). Nova ejusdem legati pax a Marco Antonino (7). revertitur (10). Vandali pacem a ad Trajanum (9). Longobardi Istrum transgressi, pacem petunt (6). Quadis data stingi Romanis auxilio veniunt (8). Menophilus, Moesiz prefectus, Carpos superbe tributum postulantes repudiat (9). Sapores, Persarum rex, re male gesta ad 1! Aureliano impetrant (1l). Apharban legatus a Narseo victo ad Galerinm mis- versus Odenathum, in regnum suum sus.(12). Mestrianus, Licinii legatus ad Constantinum (13). Legatio a Magnentio ad Constantinum de pace missa (14). Persarum legatio ad Constantium (15). Julianus cum Chamavis de pace agit (16). 99. 1. (4. C. $5 Tiber. 22). Parthi petierunt a A "Tiberio, ut.sibi regem ex obsidibus daret, et dedit ipsis Phrahatem, Phrahatis filium. Cum autem in ótinere vitam morte commutasset, Tiberius. misit iridatem ex genere regio. Et quo facilius regnum eapesseret, scripsit Mitbridati, Iberorum regi, ut in Armeniam incursionem faceret, quo se Artabanus conferret. suppetias filio laturus. Et Tiridates qui- dem regnum obtinuit. Sed non diu regnavit. Nam Artabanus Scythas assumens, miniino negotio euin regno expulit.. Et liec de Parthis. 3. (4. C. 47 Claud. 8). Mithridates, Iberorum rex, novas res tentavit, et se ad bellum Romanis inferendum preparavit. Huic mater eontradixit, et quoniam non persuadebat, fugere voluit. At ille quamvis in apparatu esset, volebat tegere, quod susceperat. Itaque Cotyn fratrem.mittit legatum ad Glaudium,' qui gratulationes deferret, sed non ex fide legationem obiit, et omnia, qua frater animc volverat, enuntiavit, et rex Iberiz Mithridatis loco constituitur. 9. (A. C. 86 Domit. 6) Decebalns, Dacorum réx, legationem pacis causa ad Domitianum misit. 94 Quo facto Domitianus Fuscum misit cum magua manu. Hoc ubi Decebalus didicit, ad eum rursus α’. "Οτι ol Πάρθοι πρὸς Τιθέριον Énxpes6cvovto *', βασιλέα σφίσιν Ex τῶν ὁμηρευόντων δοῦναι. Καὶ δέ- δωχεν αὐτοῖς Φρσάτην τὸν τοῦ Φραάτου vlóv. Ἐχεί- νου. δὲ χατὰ τῆς ὁδοῦ 33 ἐελευτήσαντος, Τιριδάτην Ex τοῦ βασιλικοῦ vévoug ἔπεμφε, xal ὅπως ῥᾷον τὴν βασιλείαν παραλάθοι, ἔγραφψε Μιθριδάτῃ ** τῷ Ἰδή- ρων .βασιλεῖ εἰς τὴν ᾽Αρμενίαν εἰσθαλεῖν, ἵνα ὁ Ἂρ- τάθανος τῷ υἱῷ βοηθῶν ἀπὸ τῆς olxciag** παρῇ. Καὶ εἰσελθὼν ὁ Τιριδάτης τὴν βασιλείαν χατέἐσχεν. O0 μέντοι xal ἐπὶ πολὺ ἐδασίλευσεν' ὁ γὰρ Αρτάθδανος Σχύθας προσλαθὼν οὐ χαλεπῶς αὐτὸν ἐξήλασε. Καὶ ταῦτα μὲν τὰ κατὰ Πάρθους. β’. Ὅτι Μιθριδάτης ὁ τῶν Ἰθήρων βασιλεὺς ἕνεω- τέρισε, xal παρεσχευάζετο εἰς τὸν xarà τῶν Ῥω- µαΐων πόλεμον. Τῆς δὲ μητρὺς ἀντιλεγούσης, xal D φυγεῖν, ἐπειδὴ μὴ πείθειν αὐτὸν ἠδύνατο, βουληθεί- σης, βουλόµενος ἐπιχαλύψαι τὸ σπουδαζόµενον, αὐ- τὸς μὲν παρεσχενάξετο, πέµπει δὲ Κότυν τὸν ἁδελ- Φφὺν εἰς πρεσδείαν, φιλίους λόγους τῷ KAavblo χο- µίζοντα. Ὁ δὲ παραπρεσθεύσας πάντα αὐτῷ xat εµήνυσε, καὶ βασιεὺς Ἱδηρίας ἀντὶ Μιθριδάτου γίνεται. Υ. Ὅτι Δεχέθαλος ὁ Δακῶν βασιλεὺς ἔπεχηρυ- χεύετο πρὸς Δομετιανὸν (5), εἰρήνην ὑπισχνούμενος" ἐφ᾽ οὗ ἔπεμψε Δομετιανὸς Φοῦσχον μετὰ πολλῆς δυ- νάµεως. "Ὅπερ μαθὼν ὁ Δεχέδαλος ἔπεμψε πρὸς αὐ- ΥΑΠΙ LECTIONES. ?! ἐπρεσθεύοντο Ν., ἐπορεύοντο vulg. ’ κατὰ τὴν ὁδὺν vcl πρὸ τῆς καθόδου conj. D. mg. H. οἰκίας vulg. 9? Τηριδάτην 066 ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεαθείαν αὖθις ἓν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui euia irrisione ili diceret, se ἕλοιτο ἕχαστος Ῥωμαίων δύο ὁδολοὺς Δεχεδάλῳ ἑχάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι * εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἕλοιτο, πολεμήσειν xal μεγάλα αὐτοῖς προστρίφεσθαι 35 χαχά. δ. "Oct Δεχέδαλος πρὸς Τραϊανὸν πρἑσθεις ἔπεμψε πιλοφόρους * οὗτοι γάρ eiat παρ αὐτοῖς οἱ τιµιώτε- pot. Πρότερον γὰρ χοµήτας ** ἔπεμπεν, εὖτελε- στέρους δοχοῦντας παρ) αὗτοῖς εἶναι. "Exeivot δὲ ἑλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν xal τὰ 9: ὅπλα, xai τὰς χεῖρας ὕὄπισθεν δῄσαντες iv αἰχμαλώτων τάξει ἑδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεχε- Gà 05. &. "Ότι πάλιν ὁ Δεχέδαλος πρεσθείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανὸν, τῶν παρόντων ἀναχωχὴν χομιζόµε- voc **, 'Ὑπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα xai τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς µη- χανοπο:οὺς τοὺς Ῥωμαίους τοὺς παρ) αὐτῷ ὄντας, χαὶ τοὺς αὑτομόλους, xal τὰ ἐρύματα πάντα ὅσα χατεσχεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ xal τῆς τῆς, ἣν ἐχράτησεν ὁ Τραϊανὸς, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ xai τῶν Ῥωμαίων οἰχείους ἐχθροὺς νοµίζειν, καὶ αὑτομόλους ! μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ῥω- µαΐων ἔχειν ἑγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσθείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεχέδαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γην πεσὼν πρασεχυνησε χαὶ εἰς Ῥώμην πρέ- pacem facturum, sí unusquisque Romanorum vel let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. &, (A. C. 105, Trajan. 6.) Decebalus misit a Trajanum legatos ex his, (qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. lli cum ad Trajanuum venissent, abjecerunt arma et, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum oerarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. b. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum misit, quz belli (inem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano tradüurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia prosidia et ca- stella, quie extruxissct, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac ;ullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. δεις ἔπεμψε, xal αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς &v αἰχμαλώτων τάξει. ς’. "Ow Λαγγιθάρδων καὶ Ὁβίων ἐξαχισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex! millia Longobar- "Imtpov περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων χαὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἔπιφθα- σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρδαροι ἑτράποντο. 'Eg' of; οὕτω πραχθεῖσιν ἓν δέει χαταστάντες ix πρώτης ἐπιχειρήσεως οἱ Βάρδαροι, πρέσθεις παρὰ Αἴλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν 3, διέποντα στἐλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρχομάννων * καὶ ἑτέ- ῥρους δέχα, χατ᾽ ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὄρχοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσδεις πιστωσάµενοι οἴχαδε χω- βοῦσιν. Q. "Ost Κούαδοι πρέαδεις ἔπεμψαν πρὸς Μάρχον εἱρήνην αἰτούμενοι, xai ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώχασι, χαὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν µυρίους xal τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. v. "Oc $30ov xal "Αστιγγοι xal Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. 0'. "Ότι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς xa0' Exa- στον ἐνιαυτὸν τελουµένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιο»" ἩΜπηνόφιλον πρεσθείαν μεθ) ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ Ty Μυσίας, xat xa0' ἑχάστην ἡμέραν τὸν ατρατὸν ἑἐγύ- µναζξε, χαὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ κολλὰς ἡμέρας οὐκ ἑδέξατο αὐτοὺς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους, Καὶ ἵνα τῷ παρελχυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, Χαθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ xal παραστήσας τοὺς dicis equites, el pedites, quorum dux. erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt, Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad JElium Bassum, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- yum, una cum aliis decem, ex unaquaque βοπίο uno electo. Sic pace jurejurando. firmata, legati domum redierunt. 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt ad Marcum pacem petituros, el consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. 8. Venerunt et Astingi et Lacoroagi in auxilium Marci. . 9. (c. A. C. 250, Alex: Sev. imp. 9.) Carporum gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Πο” manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arrogauter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Moesize et singulis Q5 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos ,insolentes οἱ superbos esse accepisset, pct plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus excrcebatur, ut milites coir- spicerent : et cum satis prorogatione temporis dieu» VARIAZE LECTIONES. ** προστριψασθαι vulg. ὁ χόµητας vulg. t αὐτόμολον IH. * Πανονίαν Par. ?7 χαὶ "] τε τὰ D. * Mapexspávn mg. If. 95 Λεχεθάλου vulg. ** χθµισόµενος N. * Ἰούλιον N. 661 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 667 de die duceus superbos illorum spiritus frogissel et Α µεγίστους τοῦ στρατοπέδου ἑδέξατο αὐτοὺς, µηδένα retudisset, sedens in alto suggestu, primarios totius exercitus viros circa se adhibuit, e& Carpos exeepit, nullaque illorum habita ratione in medio militum, dum legationem suam exponerent, tanquam aliud agens et longe sibi essent graviora negotía, sern.o- nem cum aliis habebat. AL illi despeetui habiti nl- hil aliud dixerunt nisi : « Quia Gothi, inquiunt, a vobis stipendium accipiunt, enr nos quoque non aecipimus? » Quibus Menophilus : « Cum imperator noster multarum pecuniarum sit dominus, libera- litatem suam exercet erga eos, qui, ut sibi grati- ficetur, suppliciter petunt. » Tum illi : « Nos quo- que supplicantium numero habeat, et nobis eadem largiatur. Sumus enim Gothis prxstantiores. » Ri- dens Menophilus : « Meum est, ait, de his ad impe- ratorem referre. Redite igitur intra quatuor. men- ses in iunc eumdem locum, et responsum accipietis. » Et simul illinc abiit et milites exercuit. Post qua- tuor menses Carpi redierunt. In quibus admittendis cum eadem foria, qua prius usus fuisset et ratio- nem negotium in alios tres menses rejiciendi repe- ríssel, cum tandem itermn eos, ut prius, coram alio exercitu excepisset, illis hoc responsum dedit : « Nihil prorsus imperator vobis ex conventione dabit. Sed si gratificatione indigetis, accedlte ad λόγον αὐτῶν ποιούµενος, ἀλλ’ ἐν τῷ µέσῳφ λεγόντων αὐτῶν τὴν πρεσθεἰαν συνεχῶς ἑτέροις διελέγετο, ὡς δὴ ἄλλα τιμιώτερα πράγματα ἔχων. Οἱ δὲ περιδεεῖς γενόµενοι οὐδὲν ἄλλο εἰρήχασιν, εἰ yh , ὅτι « Διά el οἱ Γότθοι τοσαῦτα χρήματα παρ) ὑμῶν λαμθά- νουσιν, xal ἡμεῖς οὗ λαμδάνοµεν;» 'O δὲ εἶπεν, ὅτι « Αὐτοχράτωρ πολλῶν χρημάτων χύὺριός ἐστι, xai τοῖς δεοµένοις αὐτοῦ χαρίζεται.» Οἱ δὲ ἐπήγα- vov, ὅτι « Kal ἡμᾶς ἑχέτω εἰς τοὺς δεοµένους, xal δότω ἡμῖν τοσαῦτα: ἡμεῖς γὰρ χρεΐττονες ἔκείνων ἑσμέν. » Καὶ γελάσας ὁ Μηνόφιλος εἶπε «Καὶ περὶ τούτων μηνῦσαι δέοµαι τῷ αὐτοκράτορι' Καὶ μετὰ «έσσαρας μΏνας δεῦτε εἷς τόνδε τὸν τόπον, χαὶ λαμ- βάνετε ἀπόχρισιν.» Καὶ μετῆλθεν ἐχεῖ, xoY πάλιν τοὺς στρατιώτας ἑἐγύμναζε. Καὶ Ἴλθον οἱ Κάρποι μετὰ τοὺς τἐσααρας μῆνας, xai τὸ ὅμοιον σχΏμµα ποιῄσας αὐτοῖς ἑτέραν εὗρεν ἀναδολὴν τριῶν μηνῶν. Καὶ πάλιν el; ἕτερον στρατόπεδον ἐδέξατο αὐτοὺς ὁμοίως, καὶ ἔδωχεν αὐτοῖς ἀπόκρισιν, ὅτι « Ὅσον ἐξ ὑποσχέσεως οὐδὲν ὑμῖν παντελῶς δίδωσιν ὁ * βασι- λεύς. El δὲ δέεσθε συγχροτῄσεως, ἀπελθόντες ῥίψατε ἑαυτοὺς πρηνεῖς xai δεήθητε αὐτοῦ ' καὶ εἰκός ἐστι συγκροτηθῆναι ὑμᾶς.» Οἱ δὲ μετὰ ἀγανακτήσεως ἀνεχώρησαν, xa τὴν * τοῦ Μηνοφίλου ἀρχὴν tls τρία ἔτη ἀνυσθεῖσαν ἡσυχίαν ἔσχον. eum, et ad ejus pedes procumbite et ei supplicate, et verisimile est, eum vestras preces admissurum. ) At illi indignati recesserunt οἱ per tres annos, quibus Menophilus in provincia cum imperio fuit, quieveruut. 10. (c. A. C. 261, Gallien. 9.) Sapores, Persarum C rex, ut cum suis est Euphratem transgressus... sese amanter amplexi, sibi invicem gratulati sunt, quod imminens periculum effugissent, et ad eos, qui Edessz stipendia faciebant, mittit, qui promit- terent, se illis daturum omnes quos secum porta- ret, Syrios nummos, ut sine ulla molestia ipsum iter pergere sinerent, neque se ipsos in dubiam pe- riculi aleain conjicerent, sibi moram et negotium facessentes. Neque vero se, tanquam ipsos timeret, h*c daturum esse dixit, sed domum festinare, ut festum ageret et minime cupere ullam moram suo Mineri interponi. Milites autem satius duxerunt pericula evitare et eos sinere transire et aurum accipere. 11. (c. A. C. 270, Aurel. 1.) Vandali victi mi- serunt;legationem ad Aurelianum, pacem poscentes, Aurelianus 96 libenti animo eos excepit, et pa- ctione pacis cum ipsis facta, rediit. 12. (4. C. 297, Diocl. 14.) Appliarban cum ami- cissimus Narsao, Persarum regi, esset. missus ad legationem , supplex Galerio occurrit. Is, data po- 4estate loquendi, dixit, Romanum et Persicum im- perium esse tanquam duo luminaria; et oportere alterum alterius, sicut oculos, luce et splendore v. "Oct Σαπώρης ὁ Περσῶν βασιλεὺς τὸν Εὐφράτην διαδὰς μετὰ τοῦ οἰχείου στρατοπέδου ",..... Ἰσπά- ζοντο ἀλλήλους xal ἔχαιρον ὡς ἀπωγμένου * χινδύ- νου φυγόντες. Πρὸς δὲ τοὺς ἓν Ἐδέσσῃ στρατιώτας ἔπεμπεν *, ὑποσγόμενος αὐτοῖς διδόναι πᾶν τὸ Σύ: piov νόµισµα 5b ὃν παρ) αὐτῷ 16, ly! ἀνενόχλητον αὐτὸν συγχωρήσωσι παρελθεῖν, καὶ p ἕλωνται κίν- δυνον εἰς ἀμφιθολίαν αὐτοὺς ἄγοντα, χαὶ ἀἁσχολίαν αὐτῷ περιποιῆσαι χαὶ βραδυτῆτα. Οὐ γὰρ δεξιὼς αὐτοὺς ταῦτα ἐπιδιδόναι ἔφη, ἀλλ ἐπειγόμενος την ἑορτὴν εἰς τὰ οἰχεῖα ποιῆσαι, xal μὴ βουλόμενος τριθὴν καὶ ὑπέρθεσιν γενέσθαι τῇ ὁδοιπορίᾳ αὐτοῦ. . Καὶ εἴλοντο οἱ στρατιῶται λαθεῖν τὸ χρυσίον ἅχιν- δύνως χαὶ παραχωρῆσαι absol παρελθεῖν. ια’. "Oct Οὐανδαλοὶ ἠττηθέντες ἔπεμφαν πρεσθεἰαν πρὺς Αὐρηλιανὸν, παραχαλοῦντες εἱρήνην. Αύρη- λιανὸς δὲ ἀσμένως ἐδέξατο, καὶ πακτεύσας πρὸς αὖ- τοὺς ἀνεχώρησεν !*. ιβ’. Ὅτι ᾽Αφφϕαρθᾶν, φίλτατος ὧν ὡς µάλιστα t Ναρσαίῳ τῷ Περσῶν βασιλεῖ, εἰς πρεσθείαν πεµ- φθεὶς σὺν ἱχετείᾳ τῷ Γαλερίῳ ὑπίντησεν. "Οστις ἄδειαν τοῦ λέγειν λαβὼν εἶπε᾽ « Φανερόν στι τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων, ὅτι ὡσπερανεὶ !* δύο λαμπτῆρές εἶσιν fj τε "Popatxh xai Περσικὴ βασιλεία. xat YARLE LECTIONES 5 ὃ post ὑμῖν expunxit N. δ.ωχοµένου Ἡ. — * ἔπεμπεν N, πέµπειν vulg. vulg. | ὡσπερανεὶ H., ὥσπερ ἂν εἴη vulg. ὁ xai κατὰ τὴν conj. Val. i V αὐτῷ N., αὐτῶν vu ' οἱ μὲν στρατιῶται exeidisse susp. Ν. * ἀπο- [s !! ἀνεχώρησεν N., ἀνεχώρησαν 000 ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 670 xph χαθάπερ ὀφθα)μοὺς την ἑτέραν τῇ τῆς ἑτέρας A illustrari, neque ad exstinctionem et eversionem γοσμεῖσθαι λαμπρότητι, xal uh πρὸς ἀναίρεσιν ἑαν- τῶν ἁμο,θαδὸν µέχρι παντὸς χαλεπαίνειν. Τοῦτο γὰρ οὐχ ἀρξτὴ μᾶλλον, ἀλλά χουφότης νοµἰζεται f) µα- λαχία. τοὺς YXp µεταγενεστέρους οἱόμενοι μὴ δύ- νασθαι ἑχυτοῖς βοηθεῖν σπουδάζουσι τοὺς ἄντιτε- «αγμένους ἀνελεῖν. ΜΗ χρῆναι μέντοι μηδὲ Napsatov ἁσθενέστερον πάντων τῶν ἄλλων βασιλέων νοµίζε- σῦαι΄ ἀλλὰ τοσοῦτον τῶν ἄλλων βασιλέων Γαλέριαν ὑπερέχειν, ὥστε αὐτὸν τούτῳ µόνῳ δικαίως ϊΝαρσαϊον ἠττῆσθαι, χαίτοι τῆς τῶν οἰχείων προγόνων ἀξίας ταδεέστερον οὗ γενόμενον. » Πρὸς ταύτοις ἔλεγεν ὁ ᾽Αφφαρθᾶ» ἑντετάλθαι αὐτῷ παρὰ Ναρσαίου, ὡς ἔχοντες "3 ἐπιείχειαν, τὸ τῖις οἰχείας βασιλείας δίχαιον ςᾗ Ῥωμαίων ἐπιτρέφαι φιλανθρωπίἰᾳ. Τοιγαροῦν μηδὲ τοὺς ὄρχους xoplsstv ἐφ᾽ oT; χρὴ γίνεσθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ τὸ ὅλον τῇ qvo pm τοῦ βασιλέως διδόναι. Πλην ὅτι παραχκαλεῖ τοὺς παῖδας µόνον xal τὰς γαμετὰς αὐτῷ ἀποδοθῆναι, διὰ τῆς τούτων ἁποδόσεως πλέου εὐεργεσίαις ἔνοχος εἶναι Ἰέγων ἢ ὅπλοις περιών !* * οὐδὲ νῦν δύνασθαι κατ ἀξίαν χάριτας ὁμολογεῖν, ὅτι ἐν αἰχμαλωσίᾳ γενόµενοι τῆς ἐντεῦθεν οὐκ ἐπειράθησαν ὕδρεως, ἁλλ᾽ οὕτω µετεχειρίσθησαν ὡς τῇ οἰχείᾳ εὐγενείᾳ ὅσον οὕπω ἀποδοθησόμενοι, Ἐν τούτοις εἰς μνήμην γε χαὶ τὸ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων εὐμετάθλητον (0). Ὁ δὲ Γαλάριος πρὸς ταύτα δόξας ὀργίέεσθα,., συγχινῄσας v5 ἑαυτοῦ σῶμα, ἀπεχρίνατο λέγων, οὗ χαλῶς Πέρσας ἀξιοῦν τῆς µεταθολῆς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἑτέρους μεμνῖῆσθαι, ὁπότε invicem sibi molestos et graves esse. Hoc enim uou vivus, sed magis levitas οἱ mollities eenseretur. Nam qui inferiores nihil sibi prodesse posse putant, conantur eos, qui sibi adversantur, tollere et evertere. Non oportere autem Narszum omnihus aliis regibus imbecilliorem existimare; scd Gale- rium tanto reliquis regibus superiorem esse, ut ab eo solo merito Narsaeus victus ait, tametsi ne Nor- s$$3us quidem a suorum majorum virtute absit. Praterea dixit Appharban mandatum sibi fuisse a Narszo, omnia proprii regni jura|ÀRomanorum liuma- nitati committi, ipsum zequum esse ducere : neque ideo conditiones, quibus pacem fleri vellet, ipsum ferre, sed id omne imperatoris arbitrio permittere. Hoc sojum ipsum hortari, ut sibi uxorem et filios redderet, quos si reciperet, multo devinctiorem se illi fore beneficiis, quam si armis vicisset; ne nune quidem satis pro merito gratias agere posse, quod captivi haud quiquam contumelix passi sint, sed ita habiti, ut pristine suz nobilitati primo quoque tempore se restitutum iri sperarent. Hie legatus Persarum ín memoriam revocavit rerum bumanarum inconstantiam. Ad qu:e visus est Gale- rius subirasci, et toto corpore commotus , « non recte Persas ait petere, ut alii varietatis et incon- stantia rerum humanaram meminissent, quippe qui ipsi, cum secunda res illis contigerint, liomi- num calamitatibus ultro instare non desisterent. αὐτοὶ χαιροῦ ἐπιλαμθανόμενοι οὐ παύονται ταῖς τῶν ϱ «Belle scilicet adversus Valerianum moderationem ἀνθρώπων συμφοραῖς ἐπιχείμενοι, « Καλῶς γὰρ xal ἐπὶ Βαλεριανοῦ !5 τὸ µέτρον τῆς νίχης ἐφυλάξατε, οἵτινες δόλοις αὐτὸν ἁπατήσαντες Χατέσχετε καὶ µέχρι γήρως ἐσχάτου xal τελευτῆς ἀτίμου οὐκ ἁπ- ελύσατε, εἶτα μετὰ θάνατον μυσαρᾷ τ.ν. τέχνη τὸ δέρµα αὐτοῦ φυλάξαντες θνητῷ σώματι ἀθάνατον 66p.v ἑπιγάγετε. ν Ταῦτα διεξελθὼν ὁ βασιλεὺς, xal εἰπὼν ἑαυτὸν ἐπιχαμφθῆναι οὐχ οἷς Πέρσαι διὰ τῆς πρεσθείας ὑπέμνησαν, ὡς δέον πρὸς τὰς ἀνθρωπίνας ἀφορᾶᾷν τύχας (διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον καὶ πρὸς ὀργὴν προσήχειν "6 χινεῖσθαι, εἴ τις πρὸς ἃ Πέρσα. πε» πράχασιν ἀποθλέψειεν 31), ἀλλὰ τοῖς τῶν οἰχείων προγόνων ἴχνεσιν ἀχολουθεῖν, οἷς ἔθος φείδεσθαι μὲν τῶν ὑπηχόων, καταγωνίζεσθαι δὲ τῶν ἀντιταττο” in victoria tenuistis. Nam dolo eum cepistis, et usque ad extremam senectutem et mortem turpem et fedam non dimisistis. Etiam post mortem nefaria arte cutem ejus custodientes, mortali corpori im- mortalem ignominiam inussistis. » 1n i-ta digressus est imperator, et dixit, se quidem flecti non his, quorum Perse in legatione mentionem fecerant, oportere in. rerum humanarum varietatem intueri (ob hoc enim si quis ad ea, qux Pers: commise- rint, 97 advertat, oportere in iram ferri), sed se vestigiis majorum insistere, quibus mos fuerit par^ cere suhjeetis et. debellare superbos. Itaque jussit eum, qui legatione fungebatur, regi suo Rotnano- rum mansuetudinem et clementiam, quorum vir-' µένων, ἐκέλευσε τῷ πρεαθενοµένῳ τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ D quts periculum fecisset, renuntiare, et spem facere, ἁπαγγεῖλαι τὴν Ῥωμαίων καλοκαγαθίαν, ὧν τῆς ἀρετῆς ἐπειράθη, xal οὗ πολλῷ ὕστερον προσελπίζξειν παρ) αὐτὸν ἀφιξομένους χατὰ γνώµην τοῦ βασιλέως. t['. "Ost Λιχίννιος πέµπει πρεσθευτην πρὸς Κων: σταντῖνον Μεστριανὸν χόµητα. ἘἙλθόντα δὲ τὸν Με- στριανὸν ὁ βασιλεὺς ἐπί τινα χρόνον διέαυρε. Μετὰ ταῦτα δὲ πρός τε τὸ ἄδηλον τοῦ πολέμον ἀποθλέπωνν ἅμα δὲ χαὶ ὅτι οἱ τοῦ Λιχιννίου ἐφόδῳ λανθανούσῃ χρησάµενοι τὴν βαστάγην αὑτοῦ μετὰ τῆς βασιλιχῆς ὑπηρεσίας χατέσχον, δέχεται αὐτόν. Ὁ δὲ τοῖς δυσὶ non multo post fore, ut, impetrata ab imperatore venia, captivi ad ipsum redirent. 45.(A. C, 514, Const. 9.) Licinnius legatum ad Con- &iantinum Mestrianum comitem mittit, quem Con- stantinus, cum ad se venisset, longo tempore deti- nuit. Tandem cum ad incertos belli casus animum adjiceret, quia manus militum Licinii jumenta sarcinalia cum regia suppellectili ad se tendentem clandestina incursione interceperat, legatum admi- VARLE F.ECTIONES. 13 Éyovyto; Ν. |) περιὼν Valesius, περὶ ὧν vulg. vulg. — !" ἀποθλέφειαν IH., ἀποθλέφειν vulg. 15 Βαλεριχνοῦ N., Γαλεριανοῦ vulg. 16 προσῆχει οἱ EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sit. llle vero de pace inter utrumque imperatorem Α βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσθεύετο, μἣ χρῆνα: λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui ^ de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori, non victo interire, ei si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum civilium causam fore et auctorem. At imperator εί vultu et motu corporis acerbitatem irz sua» de- monsirans, et egre vocem emittens dixit : « Non ila nos ad hoc usque tempus gessimus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria flagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis« . $olvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. » Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 44. (4. C. 550, Const. 14.) Magnentius et Vetra- nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, bic praefectus praetorio ; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum lionoris gradum in imperio obtineret ; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Coustantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim γων τὸν τοὺς ὁμοφύλους νενιχηχότα xav! αὐτῶν '* χαλεπα[νειν. "Ost γὰρ ἂν ἁπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενιχηχότι, ἀλλ) οὐχὶ τοῖς ἠττωμένοις ἀπόλλνσθαι καὶ ὅτι ὁ £X την εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἔμφυ- λίων πολέμων γίνεται αἴτιος. Ὁ δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος χινίσει τὸ μέγεθος τῆς !* ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν ᾿ € Οὐχ οὕτω µέχρι τοῦ παρόντος διεγενόµεθα 1*6, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠχεανοῦ μἐχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες xal νικῶντες ἀφιχόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰχεῖον γαμθρὸν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ χαὶ τὴν ἁγχιστείαν ἁπαγορεύειν, εὐτελὰς δὲ ἀνδράποδον μετ) αὑτοῦ εἰς τὰ βασίιεια προσδέξα- Β σθαι. » Ἐχέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὺν τούτου τοῦ μέρους τῆς πρεσδείας σχολάζοντα 3", eT τι ἕτερον αἱτεῖν βούλοιτο, λέγειν’ χαὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐχ- 6ληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ’. Ὅτι Μαγγέντιος καὶ Πετρανίων ** πέµπουσι πρέσδεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ "Pouglvo; xai Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ὕπαρχος ὢν τῶν πραιτω- ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, χαὶ ἸΝουνέχιος συΥ- χλητιχὸς ὕπαρχος, xai Μάξιμος πρὸς τούτοις, ὑπο- µνῄσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι xat πρώτην ἔχειν ἓν τῇ βασιλείᾳ τιµή». Ὁ δὲ Μαγνέν- τιος δι) αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντίῳ ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ xal αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαθεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος * xal Magnentium pscem petere przfatus est, et Con- C Μαγνεντίου πρέσθεις, ἓν of; ὁ Νουνέχιος ** εὐθὺς stantium, quo in statu res in presentia essent, mo- uuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, prz- sertiin cum bellis jam confectus esset, duos con- Wa se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 98 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi di&cedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, qus ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con- stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hzc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multofum regum progenies, meus filius οἱ (rater tuus nefarie necatus ; neque iinperium labefactatum, neque rempublicam eversam negli- ga$, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, qux inde te manet, cuicunque oppu- gnationi prponas, neque inultum fratrem tuum D ἔφη τῷ πῥοοιµίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὺν Μαγνέντιον, xal πολλάχις τῆς περὶ τῶν παρόντιν πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμντσχε, φάσχων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως xal ** χεχµηχότα Ίδη τοῖς πολέμοις 34 δύο κατ αὐτὸν ?' βασι)εῖς, στρα” τιωτιχῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους xal ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ” χλλεῖσθαι * οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς 3”] ὁποῖοι καὶ πηλίχοι χατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόµενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραχἑνοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν µα- θεῖν 4 ix τῶν Έδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτς ταῖς ἐχείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε χαὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαµδοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσδείας ἀχού- σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἣν. Καὶ εἰς ὕπνον τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ i$ ὕψους χατιὼν xal τῇ χειρὶ χατέχων τὸν Κώνσταντα, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων cauta πρὸς αὑτὸν ἑδόχει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι ' « Kov στάντιε, ibou Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο- voc, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος **. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτοµένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδῃς, μήτε VARLE LECTIONES., 15 αὐτὸν vulg. !* τῆς om. vulg, 30 διαγεγενήµεθα conj. B. 4. ** σχολάζοντος vulg. — !* Βετρανίων N., Πρεττανίων vulg. 33 Ηρεττανίωνος vul perperam iufra post voc. χατωρθοῦντο finem transposita, 3 καὶ N., μὴ vulg. inclusit B. — ** ἀπολόμενος conj. D. .. 9 6 Νουνέχιος --- τὸν Μαγνέντιον, xal] hec verba, quie vulgo iegebantur in locum suum reduxit Cl., particula xai ab initio in 35 πολέμοις D., πολεµίρις vulg. ἹἹ αὐτοῦ conj. D. '* ὡς uncis 613 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS, 674 εὐλαθηθῆς ἀπειλὰς, ἀλλὰ τὴν ἐντεῦθεν ἑσομένην σοι A relinquas. » lloc ostento viso, est expergefactus ct δόξαν πάσης ἐχθδάσεως προτίµησον, xa μὴ ἴδῃς legatos przter Ruffinum in vincula conjecit. ἀνεχδίχητον ἁδελφόν. » Μετὰ ταύτην τὴν ὄψιν ἀφυπνισθεὶς ὁ Κωνστάντιος, τῶν πρέσθεων πλὴν — "Pov- zolvou quAaxf, παραδοθέντων..... t£, Ὅτι ἐπὶ Κωνσταντίνου πρέσδεις Ἴλθον Περ- Giov. Ὁ δὲ τῆς πρεσθείας ἡγεμὼν Ναρσῆς τὸ τραχὺ κεῶν γραμμάτων ὧν ἐπεφέρετο τῇ τῶν οἰχείων ἡμε- Ρότητι τρόπων συγχεράσας, ἔδωχε πρὸς ἀνάγνω- σιν. ες’. Ότι οἱ Βάρδαροι ἐπὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ Ποραθά- κου εἰρήνην ᾖτουν * ὁ δὲ ἦλθεν εἰς τὸ σπείσασθαι αἎ- «ole, χαὶ ἐξήτει ὁμήρους λαθεῖν. Οἱ δὲ Βάρδαροι πάνυ πολλοὺς ἔλεγον ἔχειν 35 πολέμῳ, ἀλλ οὗ παρ) ἐχεί- νυν δεδοµένους ' νῦν δὲ ζητεῖν εἰρήνης ἑνέχυρα, ct φινες εἶεν πρὸς τοῦτο παρ᾽ αὐτοῖς ἐπιτίδειοι. Ἐχεί- νων δὲ οὐδὲν ἁπαρνουμένων, ἀλλὰ δώσειν συντιθε- µένων οὓς ἂν αὐτὸς ἐπιλέξοιτο, τὸν τοῦ βασιλέως υἱὸν ἡξίου λαθεῖν ὡς ἀντὶ πολλῶν µόνον ἀρχοῦντα, ὃν εἶχεν αἰχμόλωτον. Οἱ ὃξ Βάρθαροι Ίδη τεθνάναι αὐτὸν ὑπολαμθάνοντες, μετὰ τοῦ Gov βασιλέως ὀδυρόμενοί τε καὶ στένοντες, ἑδέοντο τοῦ Καίσαρος ἀδύνατα μὴ ζητεῖν, ἁ παιτοῦντα τοὺς Ίδη τεθνεῶτας ὁμήρους * τοῦτο δὲ τεχµήριον εἶναι τοῦ σπονδὰς αὖ- τὸν μὴ ἐθέλειν ποιῄσασθαι. 15. (A. C. 558, Const. 99, Jul. C. 4.) Sub Constan- tio legati a Persis venere, cujus legationis princeps Narses asperitatem litterarum, quas afferebat, le- nitate morum suorum temperavit, easque legendas tradidit. 16. Barbari sub Juliano Apostata pacem petierunt, ille vero profectus est, ut cum illis transigeret, et ohsides sibi dari petiit. Barbari responderunt, mul- tos jam in ejus potestate esse. Tum ille hos belli Β jure, non ab ipais traditos habere se dixit; nunc * quazrere pacís pignora : viderent, si qui essent apud ipsos huic rei apti et idonei. Cum nihil abnuereut, sed daturos se promitterent, quos elegisset, regis filium poscit, quem unum pro multis obsidem deti- nerel; is autem jam inter captivos a Romanis cu- stodiebatur. Sed Barbari ipsum periisse existimantes, ad luctum et merorem una cum rege conversi, ob- testati sunt Cesarem, ne a se 64, quxe praestare non possent, peteret : quod faceret, cum eos, qui jam fato functi erant, sibi dari postularet, quo satis se faedera facere nolle indicaret. EK ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ IIETPOY IIATPIKIOY ΚΑΙ ΜΑΕΓΙΣΤΡΟΥ EKAOTAI ΠΕΡΙ IIPEZBEON ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΛΙΟΩΣ. EX HISTORIA PETRI PATRICII ET MAGISTRI EXCERPTA DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. AncuuENTUM. — Valerianus frustra a Sapore pacem petit (1). Sapores Odenathi legatos et dona superbe remit Hit. (2). Conditiones pacis inter Diocletianum et Narseum composite (35). α’. Οτι ΠΒαλεριανὸς εὐλαθηθεὶς τὴν ἔφοδον τῶν Περσῶν (ἑλίμωξε γὰρ τὸ στράτευµα αὐτοῦ, xat μᾶλ- λον οἱ Μαυρούσιοι), χρυσίον ἄφατον συναγαγὼν ἔπεμφε πρέσθεις πρὺς Σαπώρην, bn µεγάλαις δό- σεσι τὸν πόλεµμ»ν χαταλῦσαι βουλόμενος. Ὁ δὲ τά τε περὶ τοῦ λιμοῦ μαθὼν, τῇ τε παρακλήῆσει Βαλε- 29 1. (Α. C. 260, Valer. 8.) Valeriauus, nea Persis oppugnaretur timens (fame euim ejus exer- citus laborabat, et maxime Maurusii), ingentem auri vim accumulans, misit legatos ad Saporem, et ma- gnis largitionibus bellum solvere voluit. Sed Sapo- res inopie Romanorum Loud ignarus et precibus YARLE LECTIONES. . ειν. πολέμῳ μὲν ἔφη, ἆλλ Boissonad. Eunap. 1, p. 459, — ἔχειν αὑτὸν αἰχμαλώτους. καὶ ἐγεῖνος 10 3 ἀπεχρίνατο τούτους ἔχειν πολέμι, ἀλλ' N. 6:5 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 016 Valeriaul eiatus, legatos distinet, deinde re infecta A ρ'ανοῦ πλέον ἐπαρθεὶς, τοὺς Ττρέσθεις παρελχύ- dimittit, eosque subsequitur. 9. (A. C. 261, Gall. 9.) Odenathus Saporem, tan- quam longe Ktomauis prastantiorem, multum colwit et observavit, οἱ cupiens eum sibi devincere, dona maguifica camelis imponens earum rerum, quarum Persis nou erat ferax, ad eum mittit eum litteris, quibus cuim multis precibus se nihil unquam con- trarium Persarum rationibus fecisse testabatur. At ille jussit servos suos, postquam recepissent mune- ra, ea in proximum fluentem projicere, et ejus litte- ras laceratas pedibus conculcare. Hzc quoque palam protulit : « Quis et unde iste est, qui eo temeritatis devenit, ut audeat ad suum dominum scribere. Nunc si velit leviori pena affici, manibus a tergo revinctis, prosternaj se ante me. Si non faciat, sciat me illum et omne ejus genus perditurum εἰ exsiineturum. » 5. (A. C. Diocl. 14.) Galerius et Diocletianus Ni- Sibi convenerunt. Ibi communicato consilio, mittunt legatum in Persidem Sicorium Probum, magistrum memorie. Hunc Narseus, quia ex his, qui sibi nuntiata fuerant, spem se optata consecuturum conceperat, benigue et comiter excepit. Antea ta- men callide moras nectebat. Cum enim speraret, se legatos longo itinere fessos facilius sibi concilia- turum esse, eo usque Sicorium, qui consilii ipsius non ignarus erat, circa Asprudum, Medie fluvium, detinuit, donec milites, qui hic iilic per belluin di- spersi eraut, GO convenissent. Tum in interiori con- clavi regis adinissus, reliquis omnibus abire jussis, contentus prasentia Appharbe et Archapeti εἰ Bar- saborsi, quorum alter erat praxfectus praetorio, alter Sumii dignitatem Obtincbat, jussit Probo suam le- gationem referre. Erant autem capita legationis hzc, ut Romani in Orieute haberent Intileneu cum So- phene, Arzanenen cum Carduene et Zabdicene, et Tigris fluvius utriusque imperii limes esset : ut Ziniha castellum, in confiniis Medic situm, Arme- niam terminaret, rex lberi» regni sui insignia 8 Romanis accepta susciperet; commerciorum locus Nisibis esset, ad Tigrim amnem sita. Quz ubi au- divit Narseus, quandoquidem, qua erat ejus fortu- na, nihil quidquam eorum licebat illi denegare, conseusit et approbavit, prxterquam quod, ne ista omnia videretur necessitate coactus. facere, solum- modo abnuit, commerciorum locum esse Nisibim. . Sed Sicorius hoc quoque ab illo concedendum esse dixit; neque enim legatos libera auctoritate ;n- Slrucios esse, neque imperatores quidquam de hac re precepisse. His igilur conditionibus acceptis, Norszo restitutae sunt ejus uxores et liberi, debita erga illas temperantia cum summa imperatorum (ide observata. σας *', ἁπράχτους αὑτοὺς ἀπολύσας, εὐθὺς ἔπτκο- λούθησεν. β’. "Ox Ὀδέναθος (8) ** τὸν Σαπώρτν πολὺ ἐθερά- πενεν ὡς ὑπερδεδηχότα χατὰ πολὺ τοὺς Ῥωμαίους. Β υλόμενὸς δὲ αὐτὸν ὑπαγαγέσθα:, πέμπει δῶρα μεγαλοπρεπῆ xal ἄλλα ἀγώγιμα, ὧν d) Περσὶς οὖχ $v εὔφορος, χαµῄλοις ἐπιθείς. Καὶ γράμματα nép- πει δεήσεως δύναμιν ἔχοντα, χαὶ ὅτι οὐδὲν Πέρσαις ὑπεναντίον αὐτὸς εἱργάσατο. 'O δὲ τοὺς οἰκέτας ὑπέτασσε δεξαµένους τὰ δῶρα ῥίπτειν εἰς τὸν ποτα- μὸν, xal τὰς ἐπιστολὰς διαῤῥήξας συνέτριψε, xal ἑδήλωσς * « Τίς ὢν καὶ πόθεν ἑτόλμησε πρὸς τὸν οἰχεῖον δεσπότην γράψαι, καὶ νῦν εἰ βοῦλεται ἔλα- Φφροτέρας χολάσεως τυχεῖν, ὁπίσω τὰς γεῖρας δ/σας B προσπεσέτω. Eli δὲ ph, loto ὡς χαὶ αὐτὸν xal τὸ γένος καὶ τὴν πατρίδα dolo, » Υ.. Ὅτι Γαλέριος καὶ Διοκλττιανὸς εἰς Νίσιδιν συνηλθον, ἔνθα χοινῇ βουλευσάµενο. στέλλουσιν εἰς Περσίδα πρεσθευτὴν Σιχόριον Πρόβον ἀντιγραφέα τῆς μνήμης. Τοῦτον ὁ Ναρσαῖος τῇ τῶν ἑπαγγελθέντων ἐλπίδι φιλοφρόνως ἐδέςατο. Χρῆήται δὲ καὶ τινι ἆνα- θολῇ ὁ Ναρσαῖος. Ὡς vàp βουλόμενος δῇθεν τοὺς περὶ Σικόριον πρέἑσθεις, ofa 6f) χεχοπωµένους, ἀνα- χτήσασθαι, µέχρι τοσοῦτον περὶ τὸν ᾿Ασπροϊδ.ν ποταμὸν τῖς Μηδικῆς τὸν Σιχόριον παρείλχυσεν, οὐκ ἁγνοοῦντα 23 µέντοι τὸ γινόµενον, ἕως οἱ τῖδς χἀγεἴσε διὰ τὸν πόλεµον σχορπισθέντες συνελέγη- σαν. Καὶ τηνικαῦτα àv τοῖς ἑνδοτέρω τῶν βασι- C λείων ** πάντας τοὺς ἄλλους χωρίσας, xai ἀρκεσθεὶς 59] παρουσίᾳ Αφφάρδα καὶ ᾿Αρχαπέτου xal Βαρσα- θώρσου, ὧν ὁ μὲν ἕτερος ὕπαρχας ἣν πραιτωρίων, 6 δὲ ἕτερος τὴν τοῦ Συµίου εἶχεν ἀρχὴν, ἐπέτρεφς τῷ Πρόδῳ τὴν πρεσθείαν διεξιέναι. "Hv δὲ τὰ χεφά- λαια τῆς πρεσθείας ταῦτα, ὥστε κατὰ τὸ ἀνατολικὸν Χλίμα τὴν Ἰντηληνὴν μετὰ Σοφηνῆς xai Άρξανη- viv 35 μετὰ Καρδουηνῶν χαὶ Ζαθδικηνῆς ᾿Ῥωμαίους ἔχειν, xa τὸν Τίγριν ποταμὸν ἑκατέρας πολιτείας ὀροθέσιον εἶναι, ᾽Αρμενίαν δὲ Zlva τὸ χάστρον tv µεθορίῳ τῆς ΜηδικΏς χείµενον ὀρίτειν, τὸν δὲ Ἴδτ- pla; βασιλέα τῆς οἰχείας βασιλείας τὰ οσύμδολα Ῥωμαίοις ὀφείλειν, εἶναι δὲ τόπον τῶν συναλλαγµά- των Νίσιδιν τὴν πόλιν παραγχειμένην τῷ Τίγριδι. Τούτων ὁ Ναρσαῖος ἀχούσας, ἐπειδὴ πρὺς μηδὲν τούτων ἡ παροῦσα τύχη ἀρνεῖσθαι αὐτὸν συνεχώρει, συνέθετο τούτοις ἅπασι ' πλὴν ἵνα μὴ δόξῃ ἁνά»χη πάντα ποιεῖν, διηρνἠσατο µόνον τὸ τόπον εἶναι πῶν συναλλαγμάτων τὴν Νέσιθιν. Ὁ δὲ Σικόριο. ᾿ ε Ἐνδεδωχέναι χρὴ πρὸς τοῦτο. Obss γὰρ aüto- χράτωρ f "πρεσδεία, xal περὶ τούτου Ex τῶν αὗτο- χρατδρων οὐδὲν ἐπετέτραπτο. » Τούτων οὖν συν- τεθέντων, ἀπεδόθησαν τῷ ἵΝαρσαίῳ a? τε γαμεταὶ xaX ol παΐδες, μετὰ φιλοτιµίας τῶν βαδιλέων τῆς σωφροσύνης αὐταῖς χαθαρᾶς 37 φυλαχθείσης. YARL£E LECTIONES. ! παρελχύσας H., πα gexüMas vulg. villg..— ** τῶν βασιλείων N., τῷ βασιλεί vulg. νὼν vulg. 33. Ὀδέναθος Val.,ó Δένατος vulg. ** ἀγνοοῦντα Cl., ἔγνω οὖν τὰ 15 ᾽Αρξανηνὴν οἱ Καρδουηνῶν N., ᾽Αρζακηνὴν et Καρδονη- 3 οὔτε γὰρ αὐτοχοάτωρ f B.. τήτ: v*9 αὑτοκράτορι vulg. 37 καθαραῖς vulg. eT DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 678 .-.....-- -——n IIPIZKOY ΡΗΤΟΡΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΒΥΖΑΝΤΙΚΗΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. EX HISTORIA BYZANTINA PRISCI RHETORIS ET SOPHIST E EXCERPTA. ΡΕ LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. A&cUwERTUM. — Margus oppidum episcopi fraude a Scythis capitur (1). Attilas, Scytharum transfogis incassu 3 Theodosio repetitis, in fines Romanos irrumpit (2). Durse pacis a Romanis cum Hunnis ipite conditiones pacto pecunie severe per imperium Romanum exiguniuf. Ásimuntil ad pacem accipiendam ab Hunnis adiguntur (3). tilas Romanos vanis legationibus fatigat (4). Chryssphius eunuchus consilium init Attile per Edeconeme ejus legatum interimendi (5). Compertis insidiis, Attilis Chrysaphium ad supplicium exposcit (6). Ide bellum parat adversus Occidentem (7). Belli inter Attilam et Aelium coorti causs (8). Attílas Orienti beilum minatur (9). Ar- daburius bellum gerit cum Saracenis (10). Maximinus cum B:emmyis et Nubadibus pacem componit, quas post mortem ejus solvitur (11). Gobazes, Colchidis rex, Byzantium vocatur (12). Majorianus in Africam trajicere consti- tuit (15). Marcellinus in Gallia cum Gotbis bella gerit. Genserichus Siciliam et Italiam vastat. l.egatio Saraguro- rum ad Leouem (14.) Persarum ad Leonem legati de Injuriis Romanorum queruntur. Tatianus legatus ad Vandalos mittitur (15). Gobazes benigne a Leone excipitur (16). Sciri auxilia petunt a Romanis adversus Gothos (11). Attilz fllii societatem cum Leone inire frustra conantur (18). Fines Persarum a Saraguris aliisque gentibus infestan- tur (19). Dengizich bellum contra Romanos molitur (20). Gothi a ducibus Romanis in deditionem accepti truci- dantur (21). Suani a Persis vexati Romanos auxiiium poseunt (22). α’. "Οτι τῶν Σχυθῶν xatà τὺν τῆς πανηγύρεως A 91-39 !. (A. C. 445, μιά. 10, Theod. 35.) Scytliz, xatphv κατάστρατηγησάντων Ῥωμαίους καὶ πολλοὺς ἀνελόντων, οἱ Ῥωμαῖοι ἑπέστελλον πρὸς τοὺς Σχύ- θας, ἐν αἰτίᾳ Πποιούμενοι τῆς τοῦ φρονρίου αἱρέσεως ἕνεχεν καὶ τῆς τῶν σπονδῶν ὁλιγωρίας. Οἱ δὲ ἁπ- δχρίναντο, ὡς οὐχ ἀρεάμενοι, ἀλλ) ἀμυνόμενοι ταῦτα δράσειαν ' τὸν γὰρ τῆς Μάργου ἐἑπίσχοπον εἰς ἑαυτῶν ἀναβεβηχότα γῆν xai διερευνησάµενον τὰς παρὰ αρίσιν βασιλείους θήχας, σεσυληχέναι τοὺς ἀποχει- µένους Üncaupoó;* xai εἰ μὴ τοῦτον ἑκδοῖεν, ἐκ- δοῖεν 0b καὶ τοὺς φυγάδας χατὰ τὰ ὑποχείμενα (εἶναι γὰρ παρὰ Ῥωμαίοις πλείστους), τὸν πόλεμον ἑπάξειν. ᾿Ῥωμαίων δὲ τὴν αἰτίαν οὐχ ἀληθῃ φαμέ- vuv εἶναι, ἐν τοῖς σφεατέροις λόγοις τὸ πιστὸν οἱ Βάρθαροι θέµενοι χρίσεως μὲν τῶν ἀμφιθόλων xat- ω)ιγώρουν, πρὸς πόλεμον δὲ ἑτράπησαν, xal περαιω- θέντες τὸν Ίστρον πόλεις καὶ φρούρια πλεῖστα ἐπὶ τῷ ποταμῷ Exáxusav. "Ev οἷς xa «6 Βιμινάχιον eTÀov* πόλις δὲ αὕτη τῶν ἐν Ἰλλυριοῖς Μυσῶν. Ὡν γινοµέ- νων, xal τινων λογοποιούντων, ὡς ὁ ἑπίσχοπος ἐχδοθείη, ὥστε p.f ἑνὸς ἀνδρὸς πέρι τῷ παντὶ Ῥω- µαίων τὲν Ex του πολέμου ἐπαχθῆναι χίνδυνον, ὑπο- τοπῄσας ὁ ἄνθρωπος ἐχδοθήσεσθαι, λαθὼν τοὺς ἐν τῷ ἄστε, πρὸς τοὺς πολεμίους παραγίνεται, xol αὖ - τοῖς παραδώσειν ὑπισχνεῖται τὴν πόλιν, E ve ἐπιειχές τι οἱ τῶν Σχυθῶν βΡουλεύσαιντο βασιλεῖς. Οἱ δὲ ἔφα- σαν πάντα το.ᾗσειν τὰ ἀγαθὰ, εἰ την αὐτοῦ ἄγο' ἐς quo tempore mercatus Scytharum et Romanorum frequenti multitudine celebrabatur, Romanos cum exercitu sunt. adorti, et multos occiderunt. Roman ad Scythas miserunt, qui de przsidii expugnatione et foederum contemptu cum eis expostularent. li vero se non ultro bellum inferentes, sed facias inju- rias uleiscentes, lixe fecisse responderunt. Margi enim episcopum in suos fines transgressum, fiscum regium et reconditos tbesauros indagatum expilasse. llunc nisi dederent unà. cum transfugis, ut foederi- bus convenerit (esse enim apud eos plures), bellum illaturos. Qu» eam Romaui vera esse negarent, barbari vero in eorum, qua in contentione posita erant, subire minime voluerunt, sed ad bellum con- versi sunt. Itaque transmisso [stro, oppidis el ca- stellis ad ripam sitis plurima damna intulerunt, οἱ inter cetera. Viminacium, quae Meesorum urbs est in Illyrico, ceperunt. His gestis, cum multi in sermo- nibus dictitarent, episcopum deri oportere, ue unius hominis causa universa Romanorum respublica belli periculum sustineret : ille se deditum 3A iri suspicatus, clam omnibus eivitatem incolentibus ad hostes effugit, et urbem traditurum, si sibi Scytba- rum reges liberalitate sua consulerent, pollicitus est, Ad ea cum beneficium oinni ratione se repeusuros promitterent, $i rem ad exitum. perduceret, datis 619 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE €85 dextris et dictis jurejurando utrinque praestito fir- A ἔργον ὑπότχεσιν. Δεξιῶν τε xal ὄρχων ἐπὶ τοῖς εἴρη- iatis, ille cum magna barbarorum multitudine in ünes Romanorum est reversus. Eam multitudinem cum ex adverso rip:e in insidiis collocasset, nocte dato signo exsiliit, et urbem in manus hostium tra- duxit. Et ab eo tempore Barbarorum res iu. diem auctiores melioresque fuerunt. 9. Sub Theodosio Juniere imperatore, Attilas, Ilunnorum rex, delectum ex suis habuit,et litteras ad imperatorem scripsit de transfugis et de tributis, ul, quecunque occasione hujus belli reddita non essent, quam citissime ad se mitterentur, de tri- butis autem in posterum pendendis legati secum acturi ad 56 venirent : nam si cunctarentur aut bellum pararent, nese ipsum quidem Scytharum imultitudiuem diutius contenturum. Ilis litteris lectis imperator nequaquam Scythas, qui ad se confu- pissent, waditurum dixit, sed una cum illis in ani- mo sibi esse, belli eventum exspectare. Casterunm se .Jegatos missurum, qui controversias dirimerent. Ea sicuti homani decreverant, ubi Attilas rescivit ira cominotus Romanorum fines vastavit, et castel- lis quibusdam dirutis, iu Ratiariam urbem magnam €t populi multitudine abundantem irruptionem fecit. $. (A. C. 4517, ind. 416, Theod. 40.) Post pugnam in Chersoneso commissam,Romani cum Hunnis pa- cem per Anatolium legatum fecerunt, etin has con- ditiones convenerunt : profugos llunnis reddi, sex millia auri librarum pro preteritis stipendiis solvi; duo millia et centum in posterum singulis annis tri- buti nomine pendi. Pro unoquoque captivo Ttoma- no, qui in Romanorum fines, non so'uto redem- ptionis pretio, evasisset, duodecim aureorum mul- ctam inferri. Qua si non solveretur, qui captivum recepisset, restituere teneri. Romanos neminem ex Barbaris ad se coufugientem admittere. [n has. qui- dem foederum leges Romani ,sponte consensisse videri volebant : sed necessilatle coacti, superante metu, qui omanorum ducum mentes occupaverat quantumvis duras eLiniqnas conditiones sibi impo- sitas summo pacis consequendz studio ducti liben- tibus animis susceperunt, et gravissimum tributum pendere nou recusabant, quanquam opes imperii µένοις δοθέντων, μετὰ βαρξαριχῆς πολυπληθίας ἐς τὴν Ῥωμαϊχὴν ἐπάνεισι 33 γῆν, καὶ ταύτην προλο- χίσας ἀντικρὺ τῆς ὄχθης νυκτὺς διανίστησιν Ex συν- θήµατος, χαὶ ὑπὸ τοῖς ἀντιπάλοις τὴν πόλιν motel. Δηωθείσης δὲ τῆς Μάργου τὸν τρόπον τοῦτον, ἐπὶ μεῖσον ηὐξέθη τὰ τῶν Βαρθάρων πράγματα. β’. "Ότι ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ βασιλέως Ἁτ- τήλας ὁ τῶν Οὕννων βασιλεὺς τὸν οἰχεῖον στρατὸν ἁγείρας γράµµατα πέμπει παρὰ τὸν βασιλέα τῶν τε φυγάδων xat τῶν φόρων πέρι, ὅσοι προφάσει τοῦδε τοῦ πολέμου οὐκ ἑἐδέδοντο, τὴν ταχίστην οἱ ἐκπέμ- πεσθαι παραχελευόµενος * συντάξεως 63 ἕνεχα µέλ- λοντος Φόρου παρ) αὐτὸν πρέσδεις τοὺς διαλεξοµέ- νους ?* ἀφιχνεῖσθαι, ὡς, εἰ µελλήσειαν ' ἡ πρὸς πόλεμον ὁρμήσειαν, οὐδὲ αὐτὸν ἔτι ἐθέλοντα xb Σχυ- θικὸν ἐφέξειν πλήθος. Ταῦτα ἀναγνόντες οἱ ἀμφὶ τὰ βασίλεια οὐδαμῶς τοὺς παρὰ σφᾶς χαταφυγόντας ἐχδώσειν ἔφασαν, ἀλλὰ σὺν ἐχείνοις τὸν πόλεμον ὑποστήσεσθαι, πέμψειν δὲ πρἐδθειςκοὺς τὰ διάφορα λύσοντας. Ὡς δὲ τῷ ᾽Αττήλα τὰ δεδογµένα Ῥω- µαΐοις Ἠγγέλλετο, ἐν ὀργῇ τὸ πρᾶγμα πο:ούµενος τὴν Ῥωμαῖχὴν ἐδῄου γῆν, καὶ φρούριά τινα καθελὼν τῇ Ῥατιαρίᾳ προσέδαλλε μµεγίστῃ καὶ πολναν- θρώπῳ. Υ. Ὅτι μετὰ τὴν ἐν Χεῤῥονήσῳ µάχην Ῥωμαίων πρὸς Οὔννους ἑγίνοντο xat αἱ συµδάσεις, ᾽Ανατολίου πρεσθευσαµένου. Καὶ ἐπὶ τοῖσδε ἑσπένξοντο, ὅπως ἐχδοθεῖεν μὲν ἂν τοῖς Οὔννοις οἱ φυγάδες, xo ἓς χιλιάδες χρυσίου λιτρῶν ὑπὲρ τῶν πάλαι συντάξεων δοθεῖεν αὐτυῖς. Φόρον δὲ ἔτους ἑχάστου δισχιλίας xal ἐχατὸν λίτρας χρυσοῦ σφισι τετἀγμένον εἶναι. Ὑπὲρ δὲ αἰχμαλώτου Ῥωμαίου φεύγοντος καὶ ἐς τὴν σφε- τέραν γῆν ἄνευ λύτρων διαθαίνοντος δώδεχα χρυσοῦς εἶναι ἀποτίμηδιν ' μὴ χαταθάλλοντας δὲ τοὺς ὑπο- δεχοµένους ἐχδιδόναι τὸν φεύγοντα. Μηδένα δὲ Βάρ- 6αρον Ῥωμαίους κατὰ σφᾶς »! φεύγοντα δέχεσθαι. Ἱαύτας προσεποιοῦντο μὲν ἐθελονταὶ Ῥωμαῖοι τὰς συνθήκας τίθεσθαι (9). ἀνάγχῃ δὲ ὑπερδάλλοντι * δέει, ὅπερ Χατεῖχε τοὺς σφῶν ἄρχοντας, πᾶν ἐπί- ταγµα χκαΐπερ ὃν χαλεπὸν, τυχεῖν τῆς εἰρήνης ἁστουδαχότες, Ἰσμένιζον, καὶ τὴν τῶν φόρων σύντα- ξιν βαρυτάτην οὖσαν προσίεντο, τῶν χρτµάτων aà- τοῖς xal τῶν βασιλιχκῶν θησαυρῶν οὐκ εἰς δέον ἐχδε- οἱ regii thesauri uon ad necessarios usus, sed. G8 p δαπανηµένων, ἀλλὰ περὶ θέας ἁτόπους xal Φφιλοτι- in absurda spectacula, in vanos honorum ambitus, in immodicas voluptates et largitiones consumpt fuerant, quales nemo sana mentiis vel iu maxiine affluentibus divitiarum copiis sustineret, nedum Roinani isti, qui rei inilitaris studium adeo neglexe- rant, ul. non solum Scytgis, sed et reliquis Bar- baris, qui proximas imperii Romani regiones inco- lelhant, vectigales facti essent. ltaque tributa et pe- cunias, quas ad Iluunos deferri oportebat, imperator omues conferre coegit : nulla etiam eorum immnu- μίας οὐκ εὐλόγους xal ἡδονὰς xal δαπάνας ἀνειμέ- Vas, ἃς οὐδεὶς τῶν εὖ φρονούντων οὐδὲ ἐν εὐπραγίαις ὑποσταίη, μή τί γε δη οἱ τῶν ὅπλων ὁλιγωρήσαντες, ὥστε μὴ µόνον Σχύθαις, ἀλλὰ γὰρ xa τοῖς λοιποῖς Βαρθάροίς τοῖς παροιχοῦσιν τὴν Ῥωμαίων ὑπ- αχρύειν εἰς φόρου ἀπαγωγὴν. Τούτων τῶν συντάξεων xai τῶν χρηµάτων πέρι, ἅπερ ἔδει τοῖς (ὄννοις ἐκπέμπεσθαι, συνεισφέρειν πάντας ἠνάγχασεν», δασμὸν εἰσπραττομένους xal τοὺς χατὰ χρόνον τινὰ τὴν βαρυτάτην χουφιαθέντας τῆς γῆς ἁἀποτίμησιν VARLE LECTIONES. 55 ἑπανίησι vulg. 9 διαλεξαμένους vulg. ἑ xal ὑπερθ. N, .. 9 ἠνάγκασαν conj. N. ** µελλήσειαν ἢ D., µελλήσειεν vulg. mpi σφᾶς conj. p. οφ 681 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 682 εἴτε δικαστῶν χρίσει, εἴτε βασιλέων φιλοτιμίαις. A nitatis habita ratione, qui terr» onere, tanquam Συνεισέφερον δὲ ** ῥητὸν χρυσίον xaX οἱ iv. τῇ Υε- ρουσίᾳ ἀναγεγραμμένοι!” ὑπὲρ σφῶν αὑτῶν ἀξίας. Καὶ ἦν πολλοῖς ἡ λαμπρὰ τύχη βίου µεταθολἠ * ἑἐς- επράττοντο γὰρ μετὰ αἰκισμῶν ἅπερ ἕχαστον àz- εγράψαντο οἱ παρὰ βασιλέως τοῦτο ποιεῖν ἔπιτετα- Υμένοι, ὥστε τὸν χόσμον τῶν γυναιχῶν val τὰ ἔπι- πλα τοὺς πάλαι εὐδαίμονας προτιθέναι ἓν ἁἀγορᾷ. Τοῦτο μὲν μετὰ τὸν πόλεμον τὸ kaxby Ῥωμαίους ἐδέξατο, ὥστε πολλοὺς 7) ἀποχαρτερήσαντας f| βρό- xov ἀφαμένους τὸν βίον ἀπολιπεῖν. Τότε δη ἐκ τοῦ παραχρῆμα τῶν θησανρῶν ἑξαντληθέντων, τό τε χρυσίον καὶ οἱ φυγάδες ἐπέμποντο, Σχόττα ἐπὶ ταύ- «ην τὴν ** πρᾶξιν ἀφιγμένου" ὧν πλείστους Ῥωμαῖοι ἀπέχτειναν ἀπειθοῦντας πρὸς τὴν ἔχδοσιν. Ἐν οἷς xai τῶν βασιλικῶν ὑπῆρχον " Σχυθῶν, ot ὑπὸ 'Ac- τῇλᾳ τάττεσθαι ἀνηνάμενοι παρὰ Ῥωμαίους ἀφίχον- «o. Teig δὲ αὐτοῦ ὁ ᾽Αττήλας προστιθεὶς ἐπιτάγμα- σι, xai ᾽Ασημουντίους ἐχέλευσεν ἑκδιδόναι ἔσους αἰχμαλώτους ὑπῆρχον ἔχοντες, εἴτε Ῥωμαίους, εἴτε Ἑαρδάρους. ᾿Ασημοῦς 66 ἐστι φρούριον καρτερὸν, ob πολὺ μὲν ἀπέχον τῆς Ἰλλυρίδος, τῷ δὲ θρᾳκίῳ mpos- χείµενον μέρει ' ὅπερ οἱ ἑνοικοῦντες ἄνδρες πολλά δεινὰ τοὺς ἐχθροὺ. εἰργάσαντο, οὐκ ἀπὸ τειχῶν ἁμυ- νόµενοι, ἁλλ᾽ ἔξω τῆς τάφρου µάχας ὑφιστάμενοι πρός τε ἄπειρον πλῆθος xal στρατηγοὺς µέγιστον παρὰ Σχύθαις ἔχοντας 9 χλέος, ὥστε τοὺς μὲν Οὔν- νους ἀπορήσαντας τοῦ φρουρίου ὑπαναχωρῆσαι, τοὺς δὲ ἐπεχτρέχοντας xal περαιτέρω τῶν οἰχείων nimis gravi ad tempus, sive imperatorum benigni- tate, seu judicum sententia, levati erant. Confere- bant etiamaurum indictum qui in. Senatum ascripti erant, ultra quam facultates ferre poterant, et multis splendida et illustris fortuna vitzà commu- tationem attulit. Conficiebantur enim pecunia, quse unicuique imperate erant, cum acerbitate et contumelia ab iis, quibus hujus rei cura ab impc- ratore erat demandata. Ex quo, qui a majoribus acceptas divitias possidebant, ornamenta uxorum et pretiosam suam supellectilem in foro venum ex- ponebant. Ab hoc bello tam atrox et acerba calami- tas Romanos excepit, ut multi aut abstinentia cibi, aut aptato collo laqueo vitam flnierint. Tunc igitur, parvo temporis momento exbaustis thesauris, au- rum et exsules (nam Scotta, qui ausciperet, advene- rat), ad Scytlias missi sunt. Romani vero multos ex profugis, qui dedi reluctabantur, trucidarunt, inter quos aliqui fuerunt e regiis Scythis, qui militare rub Auila renuerant et Romanis se adjunxerant. Preter has pacis conditiones Attilas Asimuntiis quoque imperavit, ut captivos, quos penes se habe- bant, sive Romanos, sive barbaros, redderent. Es autem Asimus oppidum validum, non multum ab Ii- lyrico distans, quod parti Thracie adjacet, cujus incolz gravibus damnis hostes sffecerunt. Non illi quidem se menium ambitu tuebantur, sed extra propugnacula certamina sustincbant contra infini- Υινοµένους, ἡνίχα ἀπήγγελλον αὐτοῖς ol oxenot διιέ- ϱ tam Scytharum multitudinem et duces magni apud ναι τοὺς πολεμίους λείαν Ῥωμαϊκὴν ἀπάχγοντας, ἁδοχήτοις τε ἑμπίπτειν xal σφέτερα τὰ ἐχείνων ποιεῖσθαι λάφυρα, πλήθει μὲν λειποµένους τῶν ἀν- τιπολεμούντων, ἀρετῇ δὲ xoi ῥώμῃ διαφέροντας. Πλείστους τοίνυν οἱ ᾿Ασημούντιοι ἐν τῷδε τῷ πολέ- pap Σχύθας μὲν ἀπέκτειναν, Ῥωμαίους δὲ ἡλευθέ- poca», τοὺς δὲ καὶ ἁποδράσαντες τῶν ἑναντίων ἐδέξαντο * οὐχ ἀπάγειν οὖν ἔφη ὁ ᾽Αττήλας στρατὸν 9, οὐδὲ ἐπικυροῦν τὰς τῆς εἰρήνης συνθήκας, εἰ μὴ éx- δοθεῖεν *! οἱ παρ) ἐχείνους κχαταφυγόντες Ῥωμαῖοι, καὶ 5" ὑπὲρ αὐτῶν δοθεῖεν ἀποτιμήσεις, ἀφεθεί[ησαν δὲ xal ol παρὰ ᾿Ασημουντίων ἀπαχθέντες αἰχμάλω- τοι Βάρδαροι. ᾽Αντιλέγειν δὲ αὐτῷ ὡς οὐχ οἷός τε ἦν οὔτε ᾿Ανατόλιος πρεσθευόµενος, οὔτε θεόδουλος ὁ τῶν στρατιωτικῶν 5 χατὰ τὸ θράχιον ταγμάτων ἠγούμενος (οὔτε yàp ἔπειθον, οὔτε τὰ εὔλογα προ- τείνοντες, τοῦ μὲν [Υὰρ 5] βαρθάρου τεθαῤῥηχότος καὶ προχείρως ἐς τὰ ὅπλα ὁρμῶντος, αὐτῶν δὲ xa- τεπτηχότων διὰ τὰ προὐπάρξαντα), γράµµατα παρὰ τοὺς ᾿Ασημουντίους ἕστελλον f| ἑκδιδόναι τοὺς παρ) αὑτοὺς καταφυγόντας αἰχμαλώτους Ῥωμαίους, ἢ ὑπὲρ ἑκάστου δώδεχα τιθένα. χρυσοῦς 55, διαφεθή- ναι δὲ xai τοὺς αἰχμαλώτους Οὔννους. Οἱ δὲ τὰ αὖ- τοῖς ἐπεσταλμένα ἀναγνόντες, ἔφασαν τοὺς μὲν παρ᾽ eos nominis et existimationis. Itaque Hunni omissa spe ab oppugnando oppido destiterunt. Illi autem vagantes et a suis longius aberrantes, si quando hostes exisse el praedas ex Romanis egisse, explo- ratores denuntiabant,inopinantes aggressi parta ab eis spolia eibi vindicabant, numero quidem inferiores adversariis, ὦθ sed robore et virlute prestantes. Itaque Asimuntii plurimos ex Scythis in hoc bello necaverunt, et multos Romanorum in libertatem as- seruerunt, et hostium transfugas recepérunt. Quam- obrem Attilas, se exercitum non ante moturum, aut feederis conditiones ratas habiturum professus est, quam Romani, qui ad Ásiniuntios pervenissent. redderentur, aut pro his multà conventa solveretur, et liberarentur abducti in servitutem barbari. Cum, qua contra ea dissereret, non haberet Anatolius legatus, neque Theodulus, przsidiariorum Thraciz militun dux (nibil enim rationibus suis Barbarum movebant, qui recenti victoria elatus, prompte ad arina ferebatur, ipsi contra propter recens acceptam cladem animis cecideramt), Asimuntiis per litteras significarunt, ut Romanos captivos, qui ad se per- fugissent, restituerent, aut pro unoquoque captivo duodecim aureos penderent, et Hunnos captivos li- VARIA LECTIONES. ** δὲ D., xai vulg. 5 ἀναγεγραμμένοι Val., ἄνω γεγραμμένοι vulg. *á .. ἀποῤῥεύσαντας vulg. 5) vào uncis inclusimus. * ἔχοντες vulg. πορῄσαντας rule *! ᾗ conj. B. pro xat... '* στρατιωτῶν vulg. ἀφεῦ. conj. N. PATROL, 68. CXII. νο τὴν add. B. — "' ὕπαρχον Par. 8 τὸν στρ. Ν. — *! ἐχδοθεῖεν Η., ἐχποθεῖεν 9 ὡς f ἐχδ. — χρνσοὺς δεῖ, 33 683 EXCERPTA EX PRISCO ΒΠΕΤΟΒΕ 634 berareni, Quibus litteris lectis, Romanos, qui ad se Α αὐτοὺς * χαταφυγόντας Ῥωμαίους ἀφεῖναι ἐπ᾽ bYeu- confügissent, liberos se abire sivisse, Scythas vero, quotquot in suas manus venissent, trucidasse re- sponderunt. Duos autem captivos retinere, pro- pterea quod hostes, obsidione omissa, in insidiis collocati, nonnullos pueros, qui ante munitiones greges pascebant, rapuissent, quos nisi reciperent, captivos jure belli sibi acquisitos, minime restitu- turos. Hzc renuntiarunt qui ad Asimuntios missi fuerant. Quibus auditis, Scytharum regi et Romanis principibus placuit exquiri pueros, quos Asimuntii raptos.esse querebantur. Sed nemine reperto, Bar- bari ab Asimunitiis capti sunt dimissi, prius tamen fide a Scythis accepta, non esse apud ipsos pueros. Juraverunt etiam Asimuntii, se Romanos, qui ad se effugissent, libertate donasse, quamvis adbuc mul- tos in sua potestate haberent. Nec enim sibi peje- rasse videbantur, modo suos a Barbarorum servitute . salvos et incolumes praestarent. . 4. Pace facta, Attilas rursus legatos ad Romanos orientales mitiil, qui transfugas repeterent, At illi legatos plurimis donis ornatos, cum nullos perfugas apud se esse aseeverassent, dimiserunt. Misit et iterum Attilas alios, quibus non minus amplis mu- neribus ditatis, tertia ab eo, post illam itidem quarta legatio advenit, Ille enim Romanorum libe- ralitatem, qua utebantur, veriti, ne a foederibus Barbari discederent, 97 ludibrio babens, novas sub- inde causas (ingebat, et vanas occasiones lega- θερίᾳ, Σχύθας δὲ ὅσους αἰχμαλώτους ἔλαδον ἀνηρη- Χέναι, δύο δὲ συλλαθόντας ἔχειν διὰ τὸ xal τοὺς π.- λεμίους μετὰ τὴν γενοµένην ἐπὶ χρόνον πολιορχίαν ἐξ ἑνέδρας ἐπιθεμένους τῶν πρὸ τοῦ φρουρίου νεµόν- των παίδων ἁρπάσαι τινὰς, οὓς εἰ μὴ ἀπολάδοιε», οὐδὲ τοὺς νόµῳ πολέμου Χτηθέντας ἁἀποδώσειν, Ταῦτα ἁπαγγειλάντων τῶν παρὰ τοὺς Ἄστμουν- τίους ἀφιγμένων, τῷ τε Σχνθῶν βασιλεῖ xat τοῖς Ῥωμαίοις ἄρχουσιν ἑδόχει μὲν ἀναξητεῖσθαι οὓς οἱ Ασημούντιοι ἔφασαν ρπάσθαι παΐδας, οὐδενὸς δὲ φανέντος, οἱ παρὰ τοῖς ᾽Ασημουντίοις Βάρδαροι ἁπ- εδόθησαν. πίστεις τῶν Σχυθῶν δόντων ὡς παρ) αὖ- τοῖς οἱ παῖδες οὐχ εἴησαν V. Ἑπώμνυντο "5 δὲ xai οἱ Ασημούντιοι, ὡς οἱ παρὰ σφᾶς χαταφυγόντες Ῥω- μαῖοι ἐπ ἐλενθερίᾳ ἀφείθησαν. Ἴμννον δὲ, χαίπερ παρὰ σφίσιν ὄνων Ῥωμαίων ' οὗ γὰρ ἑπίορχον ᾧοντο ὄρχον ὀμνύναι ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῶν ix τοῦ σφετέρου γένους ἀνδρῶν. δ'. "Oct γενοµένων τῶν σπονδῶν, ᾽Αττήλας αὖθις παρὰ τοὺς ἑφους ἔπεμψε πρἑσδείς, φυγάδας αἰτῶν. Οἱ δὲ τοὺς πρεσθευοµένονυς δεξάµενοι xal πλείστοις δώροις θεραπεύσαντες ἀπέπεμψαν, φυγάδας μὴ ἔχειν φήσαντες. Πάλιν ἑτέρους ἔπεμψε, χρηµατισα- µένων δὲ xal αὐτῶν, τρίτη παρεγένετο πρεσδεία͵ καὶ τετάρτη ust! αὐτήν. 'O γὰρ ἐς τὴν Ῥωμαίων ἆς- ορῶν φιλοτιμίαν, ἣν ἑποιοῦντο εὐλαθείᾳ τοῦ μὴ πα- ῥραδαθῆναι τὰς σπονδὰς, ὅσους τῶν ἐπιτηδείων εὖ ποιεῖν ἐθούλετο, ἔπεμπε παρ) αὐτοὺς, αἰτίας τε àva- torum mittendorum excogitabat, et ad suos necessa- (? πλάττων xal προφάσεις ἑφευρίσχων κχενάς. Οἱ δὲ rios, quos liberalitate ornare volebat, eas legationes deferebat. Romani vero in omnibus rebus Attile dicto audientes erant, et qux» praecipiebat, domini jussa ducebant. Non solum enim 4 bello contra eum suscipiendo eorum rationes abhorrebant, sed et Parthos, qui bellum apparabant, et Vandalos, qui maritimas oras vexabart, et Isauros, qui praedia et rapinis grassabantur, et Saracenos, qui regiones ad Orientem excursionibus vastabant, mutuebant. . Praeterea gentes. ZEthiopum in armis erant: Itaque Romani animis fracti Attilam colebant, sed cseteris gentibus resistere conabantur, dum exercitus com- parabant, οἱ duces sortiebantur. . 8. (4. C. 448, Ind. 1, Theod. 41.) Edecon, vir Scy. παντὶ ὑπήχουον ἐπιτάγματι, xat δεσπότου ἡγοῦντο τὸ πρόσταγμα, ὅπερ ἂν ἐχεῖνος ** παραχελεύσαιτο 5’. Οὐ γὰρ μόνὸν τὸν πρὸς αὐτὸν ἀνελέσθαι πόλεµον εὖ- λαθοῦτο, ἀλλά xat Παρθυαίους ἓν παρασχευῇ τυγ- χάνοντας ἑδεδίεσαν, χαὶ Βανδήλους τὰ χατὰ θάλατ- «av ταράττοντας, καὶ. Ἰσαύρους πρὸς τὴν λῃστείον διανισταµένους, καὶ Σαραχηνοὺς τῆς αὐτῶν ἔπιχρα- τείας «hv Eo χατατρέχοντας, xal τὰ Αἰθιοπιχὰ ἔθνη συνιστάµενα. Διὸ δὴ τεταπεινωµένοι τὸν μὲν Αττή- λαν ἐθεράπευον, πρὸς δὲ τὰ λοιπὰ ἔθνη ἐπειρῶντο παρατάττεσθαι, δυνάµεις τε ἀθροίζοντες καὶ στρα- τηγοὺς χειροτονοῦντες. ε’. "Οτι χαὶ αὖθις Ἐδήχων ** Ίχε πρέσδυς, &vko tba, qui maximas res in bello gesserat, venit iterum D Σχύθης, μέγιστα κατὰ πόλεμον ἔργα δ.απραξάµε- legatus eum Oreste. Hic genere Romanus Pzoniam regionem, ad Saum flumen sitam, incolebat, que ex fosdere inito cum Aetio, Romanorum occidentalium duce, barbaro parebat. Itaque Edecon in palstium admissus, imperatori liueras Attilze tradidit, in qui- bus de transfugis non redditis querebatur, qui nisi redderentur, et Romani a colenda terra abstinerent, quam bello captam su: "ditioni adjecerat, ad arma se iturum minabatur. Ea vero secandum Istrum a Pxonibus ad Noyas usque in Thracia sitas in longi- widinem extendebatur. Latitudo autem erat quinque νος, σὺν Ορέστῃ, ὃς τοῦ 'Popatxoü Ὑένους ὧν ᾧχει τὴν πρὸς τῷ Σάῳ ποταμῷ Παιόνων χώραν, τῷ βαρθάρῳ κατὰ τὰς ᾿Αετίου στρατηγοῦ τῶν ἑσπερίων Ῥωμαίων συνθήχας ὑπακούουσαν. Οὗτος ὁ Ἑδήχων ἐς τὰ βασίλεια παρελθὼν ἀπεδίδου τὰ παρὰ ᾽Αττήλα γράμματα, ἓν of; ἐποιεῖτο τοὺς Ῥωμαίους &v αἰτίᾳ τῶν φυγάδων πέρι’ ἀνθ) ὧν ἠπείλει ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν, εἰ μὴ ἀποδοθεῖεν αὐτῷ xal ἀφέξονται Ῥω- μαῖοι τὴν δορνάλωτον ἀροῦντες. Εἶναι δὲ µΏχος μὲν αὐτῆς χατὰ τὸ ῥεῦμα τοῦ "Ίστρου ἀπὸ τῆς Παιόνων ἄχρι Νοθῶν τῶν Gpaxíuv, τὸ δὲ βάθος πέντε ἡμερῶν VARLE LECTIONES. 86 αὐτοῖς vulg. *' εἴασαν vulg., elatv conj. H. ** ἐπωμνύοντο vulg. — ** ὑπήχουον Val., ὑπήχοον vulg. 50 ἐχεῖνος H., Exslvo vulg. *! παραχελεύσαιτο Β., παρεκελεύσατο vulg. ** alibi rectius Ἐδέχων 685 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 086 ὁδόν. Καὶ τὴν ἀγορὰν τὴν kv. Ἰλλυριοῖς μὴ πρὸς τῇ Α dierum. itinere. Neque vero forum celebrari, wu ὄχθῃ τοῦ Ἵστρου ποταμοῦ γίνεσθαι, ὥσπερ xaX xé- λαι, ἁλλ᾽ Ev. Ναϊσσῷ, Αν ὅριον, ὡς Ex αὐτοῦ ὃὅῃω- θεῖσαν, τῆς Σχνυθῶν καὶ Ῥωμαίων ἑτίθετο γῆς, πέντε ἡμερῶν ὁδὺὸν εὐζώνῳ ἀνδρὶ τοῦ Ἴστρου ἁπ- έχουσαν ποταμοῦ. Πρέσξεις δὲ ἐχέλευσε πρὸς αὐτὸν ἀφικνεῖσθαι τοὺς περὶ τῶν ἀμφιβόλων διαλεξοµέ- νους, οὐ τῶν ἐπιτυχόντων, ἀλλά τῶν ὑπατικῶν ἀν- δρῶν τοὺς µεγίστους, οὓς εἰ ἐκπέμπειν εὐλαδηθεῖεν, αὐτὸν δεξάµενον ** σφᾶς ἐς τὴν Σαρδιχἣν διαδήσεσ- Cat. Τούτων ἀναγνωσθέντων βασιλεῖ τῶν γραμµά- των, ὡς ὑπεξῆλθεν ὁ Ἐδήχων σὺν τῷ ΒιγΏα ἑρμη- νεύσαντ, ὅσαπερ ὁ βάρδαρος ἀπὸ στόματος ἔφρασε τῶν ᾿Αττήλα δεδογµένων, καὶ ἐς ἑτέρους οἴχους παρ- εγένετο ὥστε αὐτὸν Χρυσαφίῳ τοῦ βασιλέως ὑπα- σπιστῇ, ola δὴ τὰ μέγιστα δυναµένῳ, bg ὄψιν ἑλθεῖν, ἀπεθαύμασε τὴν τῶν βασιλείων οἴχων περιφάνειαν. Βιγίλας δὲ, ὡς τῷ Xpucagl ἐς λόγους ᾖλθεν ὁ Βάρ- όαρος, ἔλεγεν ἑρμηνεύων, ὦς ἐπαινοίη 6 Ἐδήχων τὰ βασίλεια καὶ «by παρὰ σφίσιν µακαρίζοι πλοῦτον. Ὁ δὲ Χρυσάφιος ἔφασχεν ἔσεσθαι χαὶ αὐτὸν οἵχων τς χρυσοστέγων καὶ πλούτου χύριον, el γε περιίδοι μὲν τὰ παρὰ Σκύθαις, ἕλοιτο δὲ τὰ Ῥωμαίων. Τοῦ δὲ ἀποχριναμένου, ὡς τὸν ἑτέρου δεσπότον θερὰ- ποντα ἄνευ τοῦ κυρίου οὐ θέµις τοῦτο ποιεῖν, ἔπνν- θάνετο ὁ εὐνοῦχος, εἴ γε ἀχώλυτος αὐτῷ ἡ παρὰ «bv Αττήλαν εἴη εἴσοδος, xoi δύναμιν παρὰ Σχύθαις ἔχοι ) τινά. Τοῦ δὲ ἁποκριναμένου, ὡς καὶ ἐπιτή- δειος εἴη τῷ ᾽Αττήλα καὶ τὴν αὐτοῦ ἅμα τοῖς εἰς olim, ad ripam Istri volebat, sed in Naisso, quatum urbem a 86 captam et dirutam quinque dierum iti- nere expedito homini ab Istro distantem, Scytha. ram et Romanorum ditionis limitem constituebat. Legatos quoque ad sc venire jussit controversa disceptataros, non ex quolibet hominum genere et erdine, sed ex consularibus illustriores, quos.si mit- tere iutermiserint, se ipsum ad eos arcessendos in Sardicam descensuram. His litteris lectis, digresso ab imperatore Edecone, cum Bigila, qui ea, qux Attilas verbis imperator denuntiari voluit, interpretatus erat, cum reliquas queque domos obiret, ut in conspectum Cbrysaphii spatharii imperatoris veniret, qui plari- mum auctoritate et gratia apud imperatorem vale- bat, admirabstur Barbarus regiarum domuum magniflcentiam. DBigilas autem, simulatque Barbarus in colloquium venit cum Chrysaphio, iuterpretsns retulit, quantopere laudasset imperatorias zdes, et Romanos beatos duceret propter affluentes divítia- rum copias. Tum Edeconi Chrysaphius dixit, fore eun hujusmodi domuum, qua aureis tectis praful- gerent, compotem et opibus abundaturum, 938 si, relicta Scythia, ad Romanos se conferret. « Sed alterius domini servum, Edecon ait, nefas est co invjte tantuin facinus in se admittere. » Quesivit ex co eunuchus, an facilis illi ad Attilam pateret adi- tus, et num qua potestate apad Scythas esset. lile sibi necessitudinem intercedere eum Attila, respon- τοῦτο &xox:xpipévot; λογάσιν ἐμπιστεύεται φνλα- (v dit, et decrelam sibi cum nonnullis aliis Scytlize «hv (ἐκ διαδοχῆς γὰρ κατὰ ῥητὰς ἡμέρας ἕχαστον αὐτῶν ἔλεγε μεθ) ὅπλων φνλάττειν τὸν ᾿Αττήλαν), ἔφασκχεν ὁ εὐνοῦχος, εἴπερ πίστεις δἐξοιτο, μέγιστα αὐτῷ ἑἐρεῖν ἀγαθά ' δεῖσθαι δὲ σχολῆς * ταύτην δὲ αὐτῷ ὑπχάρχευ, εἴγχε παβ)᾽ αὐτὸν ἐπὶ δεῖπνον ἕλθοι χωρὶς Ὀρέστου xai τῶν ἄλλων συμπρεσθευτῶν, Ὑποσχόμενος δὲ τοῦτο ποιεῖν, ἐπὶ τὴν ἑστίασιν πρὺς τὸν εὐνοῦχον παραγενόµενος καὶ ὑπὸ τῷ Βιγίλα ἑρ- μηνεῖ δξεξιὰς xal ὄρχους ἔδοσαν, ὁ μὲν εὐνοῦχος, ὡς οὐκ ἐπὶ χακῷ τῷ Ἐδήγωνι, ἀλλ ἐπὶ µεγίέστοις ἆγα- Doi; τοὺς λόγους ποιῄσοιτο, 6 δὲ, ὡς οὐχ ἐξείποι τὰ αὐτῷ ῥηθησόμενα, εἰ καὶ pid] πἑρατος χυρήσοι. Τότε δὴ ὁ εὐνοῦχος ἔλεγε τῷ Ἐδήκωνι, εἰ διαθὰς ἐς τὴν Σχυθικὴν ἀνέλοι τὸν ᾿Αττήλαν καὶ παρὰ Ῥωμαίους fias, ἔσεσθαι αὐτῷ βίον εὐδαίμονα καὶ πλοῦτον µέ- Ὑιστον. Tou δὲ ὑποσχομένου καὶ φῄσαντος ἐπὶ τῇ πράξει δεῖσθαι χρημάτων», οὗ πολλῶν 3: δὲ, ἀλλὰ πεντήχοντα λιτρῶν χρνσίαου, δὀθησοµένων τῷ ὑπ'ὶ αὐτὸν πλίθει, ὥστε αὐτῷ τελείως συνεργῆσαι πρὸς τὴν ἐπίθεσιν, καὶ τοῦ εὐνούχου τὸ χρυσίον παρα- χρῆμα δώσειν ὑποσχομένου, ἔλεγεν ὁ Βάρδαρος ἆπο- πέμπεσθαι μὲν αὐτὸν ἁπαγγελοῦντα τῷ ᾿Αττήλα περὶ τῆς πρεσθείας, συμπέµπεσθαι 8 αὐτῷ Β.γίλαν τὴν παρὰ τοῦ ᾿Αττήλα ἐπὶ τοῖς φυγάσιν ἀπόχρισιν δεζάμενον 56, Δι’ αὑτοῦ γὰρ περὶ τοῦ αὐτοῦ χρυσίου μηνόσειν, xal ὃν τρόπον touto ἑἐχπεμφθήσεται. primoribus ejus custodiam : nam per vices unum- quemque eorum prrescriptis diebus cum armis circa Attilam excubias agere. Tum eunuchus, si fide in- terposita se obstringeret, inquit, se maximorum bo- norum illi suctorem faturum. Cui rei tractandse otio opus esse. [Toc vero sibi fore, si ad cenam re» diret sine Oreste et reliquis legationis coimitibus. Facturum se pollicitus Barbarus cens tempore ad eunuchum pergit. Tum per Bigilam interpretem datis dextris et jurejurando utrinque prestito, ab eunucho, se de rebus, qu:e Edeconi minime damno, sed fructui et commodo essent, verba facturum, ab Edecone, se, quz sibi crederentur, non enuntiatu- rum, etiamsi exsequi nollet. Tunc eunuchus Ede- coni dixit, si in Scythiam rediens Attilam sustulerit, et Romanorum partibus accesserit, vitam in magnis opibus beate traducturum. Eunucho Edecon as- sensus est. Ad hanc rem peragendam opus esse pecuniis, non quidem multis, sed quinquaginta auri libris, quas militibus, quibus praeesset, qui sibi ad rem impigre exsequendam adjumento essent, divi- deret. Cum eunuchus, nulla mora interposita, dare vellet, dixit Barbarus, se prius ad renuntiandam legationem dimit] oportere, et una secum Bigilam, qui Attile de transfugis responsum acciperet; per eum enim se illi, qua ratione aurum sibi mitteret, VARLE LECTIONES. ** δεξόμενον conj. Β. *« ἔχειν νυὶρ. t πολλῶν H., πολλῷ vulg. ** δεξόμενον conj. B. (87 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 6:8 indicaturum.Etenim Attilanr se, simul atque redierit, A ᾽Απεληλυθότα γὰρ, ὥσπερ xai τοὺς ἄλλους, πολυ- percunctaturum, ut reliquos omnes, qux munera sibi et quantze pecunie a Romanis dono dato sint. Neque id celare per collegas et comites licitum fore. Visus est eunucho Barbarus recta scutire, et ejus est amplexus sententiam. ltaque eo a coena dim:sso, ad imperatorem consilium iuitum detulit, qui Mar- talium, magistri officiorum munere fungentem, ad se venire jussum docuit conventionem cum barbaro factam : id enim illi credi et committi jure magi- sttatus, quem gerebat, necesse fuit. Nam omnium imperatoris cousiliorum magister est particeps, sub cujus cura sunt tabellarii, interpretes et milítes, qui palatii custodie depulati sunt. Imperatore au- tem et Martialio de tota re consultautibus placuit, non solum Bigilam, sed et Maximinum legatum mit- tere ad Attilam. 99 6. (A. C. 449, Ind. 2, Thcod. 42.) Bigila insidiarum in Attilam manifeste convicto, Attilas, ablatis ab eo centum auri libris, quas a Chrysaphio acceperat, extemplo Orestein et. Eslam Constanti- nopolim misit, jussitque Orestem, crumena, in quam DBigilas aurum, quod Edeconi Jaretur, conjecerat, collo imposita, in conspectum imperaloris venire atque eunuchum interrogare, num hanc crumenam nosset ; deinde Eslam hzc verba proferre, Theo- dosium quidem clari patris et nobilis esse filium, Attilam quoque nobilis parentis csse stirpem, et patrem ejus Mundiuchum acceptam 4 palre nobi- litatem integram conservasse , sed Theodosium tra- dita a patre nobilitate excidisse, quod tributum sibi pendendo suus servus esset factus. Non igitur justam rein facere eum, qui prastantiori eL ei, quem fortuna dominum ipsi dederit, tanquam servus improbus clandestinas insidias paret. Neque se prius crimi- nari illum eo nomine destiturum, quam eunuchus ad supplicium sit traditus. Atque hi quidem cum his mandats Constantinopolim pervenerunt. Eodem quoque tempore accidit, ut Chrysaphius a Zenone ad penam deposceretur. Maximinus enim renuu- tiaverat, Auilam dicere, decere imperatorem pro- missi3 stare, et Constantio uxorem, quam promise- rit, dare, hauc enim, invito imperatore, nemini fas fuisse desponderi : aut enim eum, qui contra ausus fuisset, poenas daturum fuisse, aut eo imperatoris res deductas esse, ut ne servos quidein suos coercere posset, contra quos, si vellet, se auxilium ferre paratum. Sed Theodosius iracundiam suam palam fecit, cum bona puelle in publicum redegit. 7. (A. C. 450, Ind, 5, Marcion. 1.) Cum primum Αι nuntiatum est, Martianum post Theodosii mortem ad imperium pervenisse, et quz Honoriz accidissent, ad eum, qui in Occidente rerum potie- batur, misit, qui contenderent Honoriam nihil se npaypgovtoa.* τὸν Αττήλαν, τίς τε αὐτῷ Cups xol ὁπόσα παρὰ ῬἙωμαίων δέδοται χρήματα uid οἵόν τε δὲ ταῦτα ἀποχρύπτειν διὰ τοὺς συµπορευο- µένους. Ἔδοξε δᾗ τῷ εὐνούχῳ εὖ λέγειν, καὶ τῆς γνώμης τὸν Βάρθαρον ἀποδεξάμενος ἀποπέμπει μετὰ τὸ δεῖπνον, xal ἐπὶ βασιλέα φἑρει ctv βουλήν. 70; Μαρτιάλιον τὴν τοῦ µαγίστρου διέποντα ἀρχὴν προσμεταπεμφάμενος ἔλεγε τὰς πρὸς τὸν Báp6apov συνθήχας. ᾽Ανάγχῃ δὲ ἐθάῤῥει τὸ ** «v. ἀρχῆς πασῶν γὰρ τῶν βασιλέως βουλῶν ὁ μάγιστρος xot- νωνὸς, οἷα ** 6h τῶν τε ἀγγελιαφόρων xal ἑρμηνέων καὶ στρατιωτῶν τῶν "* ἀμφὶ τὴν βασιλείαν φυλαχὴν ὑπ) αὑτὸν ταττοµένων (19). Ἐδόχει δὲ αὐτοῖς βο»- λευσαμένοις τῶν προχειµένων πέρι μὴ µόνον Βιγἰ. λαν, ἀλλὰ γὰρ χαὶ Μαξιμῖνον ἐχπέμπειν πρεσδευό- μενον παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. €". "Ott φωραθέντα τὸν Βιγίλαν ἐπιθουλευόμενον τῷ ᾿Αττήλα xai τοῦ χρυσίου τὰς ἑκατὸν λίτρας τὰς παβὰ τοῦ Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου σταλείσας ἁφ- ελοµένου 13, παρευθὺς ἔπεμπεν Ορέστην χαὶ "Ησλαν ὁ ᾿Αττήλας ἐς τὴν Κωνσταντίνου, ἐντειλάμενος τὸν μὲν Ἱρέστην τὸ βαλάντιον, ἓν ᾧπερ ἐμθεθλήχει Βιγίλας τὸ χρυσίον Ἐδήχωνι δοθησόµενον, τῷνσφε- τέρῳ περιθέντα τραχήλῳ ἐλθεῖν τε παρὰ βασιλέα, καὶ αὐτῷ ἐπιδείξαντα xal τῷ εὐνούχω, ἀνερωτᾷν εἴγε αὐτὸ ἐπιγινώσχοιεν * τὸν δὲ "Ἠσλαν λέχειν ἀπὸ στόματος, εὖ μὲν γεγονότος εἶναι πατρὸς τὸν Oco- δόσιον παῖδα, εὖ δὲ καὶ αὐτὸν φύντα xal τὸν πατέρα Μοννδίυυχον διαδεξάµεναν διαφυλάξαι τὴν εὐγέ- νειαν ' ταύτης δὲ τὸν θεεδόσιον ἐχπεπτωκότα δου- λεύειν αὐτῷ τὴν τοῦ φόρου ἁπαγωγὴν ὑφιστάμενον * οὐ δίκαιον οὖν ποιεῖ τῷ βελτίονι xal ὃν αὐτῷ ἡ τύχη δεσπότην ἀνέδειξενῖ, ὡς πονηρὸς οἰχέτης λα- θριδίως ἐπιτιθέμενος * οὗ λύσειν οὖν τὴν αἰτίαν ἔφη τῶν ἐς αὐτὸν ἡμαρτημένων, εἰ µή ve τὸν εὐ- νοῦχον ἐχπέμψοι πρὸς χόλασιν. Καὶ οὗτοι μὲν ἐπὶ τοῖσδε ἐς τὴν Κωνσταντίνου παρεγἐνοντὸ» συνηνέ- χθη δὲ τὸν Χρυσάφιον ἐξαιτεῖσθαι καὶ παρὰ Ζύνω- νος. Μαξιμίνου γὰρ εἱρηχέναι τὸν ᾽Αττήλαν áray- γείλαντο; χρῆναι βασιλέα πληροῦν τὴν ὑπόσχεσιν, xat τῷ Κωνσταντίῳ τὴν γυναῖκα διδόναι, ἣν οὐὑδαμῶς παρὰ τὴν ἐχείνου βουλὴν ἑτέρῳ κατεγγυηθῆναι οἷόν τε ἣν". Ἡ γὰρ ὁ τολµήσας ἐχδεδώχει '* δίχας, 1) D τοιαῦτα τὰ βασιλέως ἑστὶν, ὥστε μηδὲ τῶν σφετέ- uv κρατεῖν οἰχετῶν, xa0' ὧν συμμµαχίαν, et γε βού- λοιτο, ἔτοιμον εἶναι παρασχεῖν. Ἐδήχθη '* «c'* ὁ Θεοδόσιος τὸν θυμὸν, xol δηµοσίαν Y! «hv τῆς χόρης οὐσίαν ποιεῖ. ζ. "Ott ὡς Ἠγγέλθη τῷ ᾿Αττήλα, τὸν Μαρχιανὸν ἐς τὰ κατὰ τὴν ἕω Ῥωμαϊκὰ παρεληλυθέναι βασ(- λεια μετὰ τὴν θεοδοσίου τελευτὴν, Ἠγγέλθη δὲ αὐτῷ xai τὰ τῆς "ὀνωρίας πἑρι γεγενηµένα, πρὸς pui τὸν κρατοῦντα τῶν Ἑσπερίων Ῥωμαίων ἕστελ)ε VARI LECTIONES. * πολυπραγµονήσειν conj. B. om. vulg. — '' ἀφελό "ug Cl. '* ἀπέδειξεν conj. B. conj. B. Τε ἐδήχθη Val., ἐδείχθη vulg. € ὲθάῤῥει τὸ B., ἐθαῤῥεῖτο τῆς vulg. "* τι ed. Par. "' *? ofa D., διὰ vulg. — ** τῶν y. εἶναι con. B. ^ ἐχδεδώκει ἐκδούγαι δώσει ημοσίαν mg. H., δηµόσιον vulg. 689 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. ) 690 τοὺς διαλεξοµένους "* μηδὲν Ὀνωρίαν πλημμελεῖ- A indignum admisisse, quam matrimonio suo desli- σθα., ἣν ἑαυτῷ πρὸς Yápov κατενεγγύησε * τιµωρή- Σειν γὰρ αὐτῇ, εἰ μὴ καὶ τὰ τῆς βασιλείας ἁπολάδῃ σκηπτρα. Ἔπεμπε δὲ καὶ πρὸς τοὺς ἑῴους 'Ῥωμα[- οὓς τῶν ταχθέντων φόρων ἕνεχα. ᾽Απράχτων δὲ ἐξ ἁμφοτέρων τῶν αὐτοῦ ἑπανελθόντων πρέσθεων ---- οἱ μὲν γὰρ τῆς Ἑσπερίας ἀπεχρίναντο, Ὀνωρίαν αὐτῷ ἐς Ὑάμον ἑἐλθεῖν µήτε δύνασθαι, ἐκδεδομένην ἀνδρί σκῆπτρον δὲ αὐτῇ μὴ ὀφείλεσθαι: οὐ γὰρ θηλειῶν, ἀλλ’ ἀῤῥένων ἡ τῆς 'δωμαϊκῆς βασιλείας ᾽ ἀρχή οἱ δὲ τῆς ἕω ἔφασαν οὐχ ὑποστήσεσθαι τὴν τοῦ φόρου ἁπαγωγὴν, ἣν ὁ θεοδόσιος ἔταξε: xal ἠσυχάζοντι μὲν δῶρα δώσειν, πόλεµον δὲ ἀπειλοῦντι ὅπλα xal ἄνδρας ἐπάξειν τῆς αὐτοῦ μὴ λειπομένους δυνάµεως * ἑμερίζετο οὖν τὴν γνώµην, καὶ δ,ηπόρει ποίοις πρότερον ἐπιθήσεται, xal ἔχειν αὐτῷ ἑἐδόχει Καλῶὼς τέως ἐπὶ τὸν μείζονα τρέπεσθαι πόλεμον xal ἐς τὴν ἑσπέραν στρατεύεσθαι, τῆς μάχης αὐτῷ μὴ µόνον πρὸς Ἰταλιώτας, ἀλλὰ καὶ πρὸς Γότθους χαὶ Φράγγους ἑσομένης * πρὸς μὲν Ἱταλιώτας ὥστε τὴν Ονωρίαν μετὰ τῶν χρημάτων λαθεῖν, πρὸς δὲ Γότθους χάριν Γεζερίχῳ χατατιθέμενον. η. "On τῷ ᾽Αττήλα fjv τοῦ πρὸς Φράγγους πολέ- pou πρόφασις ἡ τοῦ σφων βασιλέως τελευτνὴ χαὶ ἡ τῆς ἀρχης τῶν ἐχείνου παίδων διαφορὰ, τοῦ πρε- σθυτέρου μὲν ᾽Αττήλαν, τοῦ δὲ νεωτέρου ᾿Αέτιον ἐπὶ συμμαχίᾳ ἐπάγεσθαι ἑγνωχότος ' ὃν χατὰ τὴν Ῥώ- µην εἴδομεν πρεσθειόµενον '*, µήπω ἱούλου ἀρχό- µενον, ξανθὸν τὴν κόµην τοῖς αὐτοῦ περιχεχυ- µένην 30 διὰ μέγεθος ὤμοις. θετὸν δὲ αὑτὸν ὁ ᾿Λέ- τιος ποιησάµενος παῖδα xal πλεῖστα δῶρα δοὺς ἅμα τῷ βασιλεύοντι ἐπὶ φιλίᾳ τε xoi ὁμαιχμίᾳ ἁπ- έκεμφε. Τούτων ἕνεχα 5 ᾽Αττήλας τὴν ἑχατράτειαν ποιούµενος, αὖθις τῶν ἀμφ) αὐτὸν ἄνδρας ἐς τὴν Ἱτελίαν ἔπεμπεν, ὥστε τὴν Ὀνωρίαν ἐγδ.δόναι" εἶναι γὰρ αὐτῷ ἡρμοσμένην πρὸς Yápov, τεχμἠριον ποιούμενος τὸν παρ᾽ αὐτῆς πεμφθέντα δαχτύλιον, ὃν xal ἐπιδειχθησόμενον ἑστάλχει, παραχωρεῖν δὲ αὐτὸ τὸν Βαλεντινιαν»ν χαὶ τοῦ ἡμίσεως τῆς βασι- λείας µέρους, ὡς χαὶ τῆς Ὀνωρίας διαδεξαµένης piv παρὰ πατρὸς τὴν ἀρχὴν,' ταύτης δὲ τῇ τοῦ ἀδελφοῦ ἀφαιρεθεῖσαν πλεονεξίᾳ. Ὡς δὲ οἱ ἑσπέριοι Ῥωμαῖοι τῆς προτέρας ἐχόμενοι γνώμης πρὸς οὐδὲν τῶν αὑτῷ δεδογµένων ὑπήχουον, εἴχετο μᾶ)λον τῆς τοῦ πολέμου παρασκευῆς, πᾶν τὸ τῶν µαχίµων D ἀγείρων T8500; (15). 69. "Ότι 6 ᾿Αττήλας (14) μετὰ τὸ τὴν Ἰταλίαν ἀνδραποδίσασθαι ἐπὶ τὰ σφέτερα ἀναζεύξας **, τοῖς χρατοῦσιν τῶν Ἑφων Ῥωμαίων πόλεμον καὶ ἆνδρα- ποδισμὸν τῆς χώρας κατήγγελλεν, ὡς μὴ ἔχπεμ- φθέντος τοῦ παρὰ θΘεοδοσἰιω τεταγµένου φόρον. v. "Ott ᾽Αρδαθούρ.ος ὁ τοῦ "Ασπαρος Σαρακχηνοῖς ἐπολέμει χατὰ τὴν Δαμασχόν᾽ xaX ἐχεῖσε παραγενο- µένου Μαξιμίνου τοῦ στρατηγ»ῦ καὶ Πρίσχου τοῦ συγγραφέως, εὗρον αὐτὸν τοῖς Σαρακηνῶν πρέἐσθεσι περὶ εἰρήνης διαλεγόµενον. nasse ; seque illi auxilium laturum, nisi summa quoque imperii ei deferretur. Misit et ad Romanos Orientales tributorum constitutorum gratia. Sed re infecta legati utrinque sunt reversi. Etenim qui Oc- cidentis imperio praeerat, respondit Ἡοποτίαω illi nubere non posse, quod jam alii nupsisset. Neque imperium Honorix deberi. Virorum enim, non mu- lierum, Romanum imperium esse. Qui in Oriente imperabat, se minime ratam habere tributi illatio- . nem, quam Theodosius consensisset : quiescenti munera largiturum ; bellum minanti viros et arma ohjecturum ipsius opibus non inferiora. Itaque At- tilas in varias distrahebatur sententias, &Q9 et illi : in dubio harebat animus, quos primum aggrede- : retur. Tandem melius viaum est ad periculosius ' bellum prius sese convertere, et in Occidentem . exercitum educere. Illic enim sibi rem fore non so- lum cum Italis, sed etiam cum Gothis et Francis : cum [talis, ut Honoriam cum ingentibus divitiis se- cum abduceret : cuin Gothis, ut Genserichi gratiam promereretur. | 8. (A. C. 451, Ind. 4, Marcian. 2.) Et Francos quidem bello lacessendi illi csusa fuit regum ipso- . rum obitus et de regno inter liberos controversia, cum major natu Altilam auxilio vocasset, Aetium minor, quem Roma vidimus legationem obeuntem, nondum lanugine efflorescente, flava coma, ot capil- lis propter densitatem et magnitudinem super Lumeros C effusis. Hunc etiam Aetius filii loco adoptaverat, et plurimis donis ornatum ad imperatorem, ut ami- citiam et societstem cum eo faceret, miserat. Quan - obrem Attilas antequam in. eam expeditionem in- gredereiur, rursus legatos in ltaliam misit, qui Monoriam poscerent ; eam enim secum matrimo- , nium pepigisse : cujus rei ut fidem faceret, annu- lum ab ea ad se missum per legatos, quibus tradi | derat, exhiberi mandavit. Etiam dimidiam imperii - partem sibi Valentinianum debere, cum ad llono- riain jure paternum regnum pertineret, quo injusta [ratris cupiditate privata esset. Sed cum Romani Occidentales in prima sententia persisterent et Atti- lg mandata rejicerent, ipse, toto exercitu convocato, majore vi bellum paravit. 9. (A. C. 452, Ind. 5, Marcian. 5.) Attilas, vastata I:alia, ad sua se retulit, et Romanorum imperato- ribus in Oriente bellum et populationem denunti2- vit, propterea quod tributum sibi a Theodosio con- stitutum non solveretur. 10. (P. A. C. 455, Marcian. 1.) Ardaburius, Aspa- ris filius, ad Damascum Saracenos debellavit. Eo Maximino duce, et Prisco, hujus historiz scriptore, advenientibus, offenderunt Acdaburium. cum Sara- cenorum legatis de pace tractantem. VARUE LECTIONES. Y5 δ,αλεξαµένους vulg. ῥευφα: vulg. 5 πρεσθτυημ.ένοι conj. Ν. 80 περικδχυµένον conj. Β. *' ἀναζεύξας Η., ἄνα- (οι EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 69) . 41. (P. A. C. 455,) Blemnyes et Nubades, a Ro- A ια. "Οτι Βλέμμυες xai Νουθάδες (15) ἠττηθέντες manis victi, legatos ex utraque gehte ad Maximinum pacis exorand:e gratia miserunt, quam se servaturos spondebant, quoad usque Maxiininus ia Thebanorum regione commoraretur. lllo vero ad id tempus abmuente fedus icere, subjecerunt se, quamdiu Maximino vita suppeteret, ia officio futüros mee moturos arma. Hae quoque eonditione, quam le- gati offerebant, rejecta, centum annorum inducias fecerunt. His foderibus placuit captivos Romanos, quí et hoe, et superiore prelio capti erant, sine ullo redemptionis pretio liberos dimitti : 441 pecora tunc abacta reddi, et sumptuum «zslimationem restitui ; ad firmandam fidem ícderis obsides ex nobilioribus dari. Liberam esse ipsia secundum an- tiquam legem ad templum Isidis trajeetionem, dum JEgyptil curam cymba: fluminalis baberent, in qua signum Dese impositum transveheretur. Certo enim tempore barbari statuam Dea e templo, in quo est collocata, domum importantes trajiciunt, et oraculis ab ea sumptis, rursus in insulam reducunt. Hanc pactionem Philis in templo affigi Maximino visum est, εἰ ad eam rem missi ex ejus necessariis nonnulli. Adfueroat etiam ex Blemmys οἱ Nubadibus qui {0)- dera iim insula deponerent. Foedere prescripto et obsidibus traditis (erant autem ex bis, qui domi- natum exercuerant, aut ex filiis eorum, quod iu boc bello minime adhuc contigerat, neque unquam an- tea Nubadem sut Blemmyorum &lii ebsides apud ὑπὸ Ῥωμαίων πρέαδεις παρὰ «bv Μαξιμῖνον ἔπεμ- Tov ἐξ ἀμφοτέρων ἐθνῶν, εἰρήνης πὲρι βουλόμενοι σπἑνδεσθαι * χαὶ ταύτην διατηρῆσαι ἔφασαν, ἐφ᾽ ὅσον ὁ Μαξιμίνος τὴν θηδαίων Σγκαταµένοι χώραν. Τοῦ 6b μὴ προσδεξαµένου ἐπὶ χρόνῳ σπένδεσθαι τοσού- ct, ἔλεγον ἄχρι τῆς αὑτοῦ ζωῆς μὴ χινῄσειν ὅπλα. Ὡς δὲ οὐδὲ τοὺς δευτέρους τῆς πρεσδείας προσίετο λόγους, ἑχατοντούτεις ἔθεντο 55 σπονδὰς' iv al; ἐδόκει 'Ῥωμαίων μὲν αἰχμαλώτους ** ἄνευ λύτρων ἀφεῖσθαι, εἴτε κατ ἐχείνην, εἴτε χαθ᾽ ἑτέραν ἔφοδον Άλωσαν **, τὰ δὲ τότε ἁπαχθέντα ἆ ποδοθΏναι βοσχή- µατα, καὶ τῶν δαπανηθέντων κατατίθεσθαι τὴν ἁποτίμησιν' ὁμῆρους δὲ τοὺς 9* εὖ γεγονότας παρὰ σφίσι δίδοσθαι πίστεων 55 ἕνεχα τῶν σπονδῶν. Elvat δὲ αὐτοῖς κατὰ τὸν παλαιὸν νόµον ἀχώλυτον τὴν εἰς τὸ ἱερὸν τῆς "Ίσιδος διάθασδιν, τοῦ ποταµίου σχάφους Αἰγυπτίων ἑχόντων τὴν ἐπιμέλενιαν, ἓν ᾧπερ τὸ ἄγαλμα tf; θεοῦ ἐντιθέμενον διαπορθμεύεται. Ἐν ῥητῷ γὰρ οἱ Βάρθαροι χρόνῳ ἓς τὴν οἰχείαν διακθ- μίέξοντες τὸ ξόανον, πάλιν αὐτῷ χρηστηριασάµενοι ἐς τὴν νησον ἁποσώζουσιν. Ἐμχεδωθῆναι τοίνυν ἐν τῷ ἓν 5) Φίλαις (16) ἱερῷ τὰς συνθίκας ἐδόχει zi Μαξιμίνῳ ἐπιτήδειον 5v. ἐπέμποντο µετεξέτεροι. Παρεγίνοντο δὲ xai τῶν Βλεμμύων καὶ Nov6ábov οἱ τὰς απονδὰς ἐν τῇ νήσῳ τιθέµενοι. ᾿Εγγραφέν των δὲ τῶν συνδοξάντων xat τῶν ὁμήρων παραδο- θέντων, (σαν δὲ τῶν τα τυρᾶννησάντων xol ὑπὸ τυράννων γεγονότων, ὅπερ οὐδὲ πώποτε bv τῷδε τῷ Romanes fuerant, Maximinus i& morbum incidit, ϱ πολέμῳ ἐγένετο" οὕποτε γὰρ Νουδάδων χαὶ Βλεμ- et mortuus est. Postquam vero de ejus ebitu Barba- ris nuntiatum est, vi obsides eripuerunt, et regionem excursionibus vastarunt. μύων παρὰ 'Puopgalo ὡμήρευσαν παϊδες), guv- Ἀνέχθη δὲ «bv Μαξιμῖνον ἀνωμάλως διατεθῆναι τὸ σῶμα xai ἀποθανεῖν. Τῆν δὲ τοῦ Μαξιμίνου τελευτὴν µαθόντες οἱ Βάρθαροι, o; τε ὀμήρους ἀφείλοντο βιασάµενοι, xal τὴν χώραν κατέδρα- μον (11). 49. (A. €. 456, Ind. 6, Marcian. 7.) Gobazes legatos misit ad Romanos, quibus Romani respon- derunt, 86 a bello cessaturos, si regnum aut ipse deponeret, amt filie adimeret. Nec enim (as eese secundum aniiquam regionis legem, duos aimul dominari. Itaque oportere aut ipsum Gobozem, »ut ejus filium regnare in Colebide, &ique ita bellum solutum iri. Haec Euphemius illis suaserat, qui magistri officiorum dignitatem adeptus, pra- dentia et eloquentia clarus, sub Marciano impera- : tore reipublice administrationem — gerebat, et yasitorum optimorum consillorem auetor illi fuit. Hie queque Priscum hujus bietorie scriptorem 2asessonem aibi adjunxit. Gobeges igitur, sibi de- lata opiione, vwegni insignia deposuit, et regaum filio cedere constituit, Tum ad imperatorem xzaieit quandoquidem uni solum jam pareret Colchidis regio, utà pon. amplius BHli usque ea succenseret, ut etiam arma inferret. Imperator vero jusait Gobazem in Romaaorum regionem iransgredi, " wuteorum, qua sibi facienda statuisset, rationem ig... "Ότι Γωδάζης (18) πρεαθεύεται παρὰ Ῥω- µαίους. Ῥωμαῖοι δὲ ἀπεχρίναντα τοῖς παρὰ Γωδά» ζου σταλεῖσι πρέσδεαιν, ὡς ἀφέξονται τοῦ πολέμου, εἴχε f] αὐτὸς Γωδάζης ἁπόθοιτο τὴν ὀρχὴῆν. ἡ τὸν 3. παῖδα τῆς βασιλείας ἀφέλοιτο' οὐ γὰρ θέµις τῆς χώρας ἀμφοτέρους ἡγεμονεύειν παρὰ τν’ Φαλαιὸν θεσµόν. Ὥστε δὲ ** θάτερον βασιλεύειν, Γωδάζην 1) τὺν αὐτοῦ παῖΐδᾳ, τῆς Κολχίδος, καὶ τῇδε λνθηναι τὸν πόλεµον, Εὐφήμιος ἐσηγήσατο, τὴν τοῦ µαγί- συρου διέπων ἀρχήὴν' ὃς ἐπὶ συνέσει καὶ λόγων ἀρετῇ δόξαν ἔχων Μαρχιανοῦ τοῦ βασιλέως «hv τῶν πρα γµάτων ἔλαχεν ἐπιτροπὴν , xal πλείστων τῶν εὖ βουλευθέντων ἑἐχείνῳ καθηγητὴς ἐγένετο ὃ, xai Πρίσκον τὸν συγγραφέα τῶν τῆς ἀρχῆς φροντίδων ἑδέξατο χοινωνόν. Τῆς δὲ αἱρέσεως τῆς αὐτῷ δοθεί- σης ὁ Γωθάζης εἴλετο τῆς βασιλείας παραχωρΏσαι τῷ παιδὶ, αὐτὸς τὰ σύμδολα ἀποθέμενος τῆς ἀρχῆς. Καὶ παρὰ τὸν χρατοῦντα Ῥωμαίων τοὺς δεησοµέ- νους ἔπεμπεν, ὡς, ἑνὸς Κόλχου 39 ἡγεμονεύοντος, αὐχέτι δι᾽ αὐτὸν χαλεπαίνοντα ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν. Βασιλεὺς δὲ διαδαίνειν αὐτὸν ἐς τὴν Ῥωμαίων ἐχέ- YARLE LECTIONES. 9! ἔθετο vulg. ** αἰχμελώτων vulg. δι $2« vulg. ** τοὺς] τριαχοσίους susp. N. $5 πίστεων Cl., ὥστε Qv vulg. *' iy ante . add. Val, ** τὸν N., oov vulg. —** δὲ] δέον Il. * Κύλχων conj. N. 693 : DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. (94 Aie, xal τῶν αὐτῷ δεδογµένων διδόναι λόγον. "Oc A redderet. lile autem profectionem minime abnuit ; δὲ την μὲν ἄφιξιν οὐχ fipvfjsato, Διονύσιον ?* δὲ τὸν ἐς τὴν Κολχίδα πάλαι διαπεμφθέντα τῆς τὲ αὐτοῦ Γωθάζον διαφορᾶς ἕνεχκα πίστιν δώσοντα ᾖτησεν, ὡς οὐδὲν ὑτοσταίη ἀνήχεστον. Διὸ 5h ἐς τὴν Κολχίδα Διονύσιος ἑστέλλετο, χαὶ πεοὶ τῶν διαφόρων σνν- ἐδησαν. ty. Ὅτι ὁ Μαἴοριανὸς ὁ τῶν Ἑσπερίων Ῥωμαίων βασιλεὺς, ὡς αὑτῷ οἱ ἓν Γαλατίᾳ Γότθοι σύμμαχοι κατέστησαν, xai τὰ παροικοῦντα τὴν αὐτοῦ ἐπικρά- τειαν ἔθνη τὰ μὲν ὅπλοις, τὰ δὲ λόγοις παρεστή- σατο *, xal ἐπὶ τὴν Λιδύην σὺν πολλῇ διαθαίνειν ἐπειρᾶτο δυνάµει, νηῶν ἀμφὶ τὰς τριακοσίας Ίθροι- σµένων αὐτῷ πρέσδεις μὲν πρότερον παρ) αὐτὸν ὁ τῶν Βανδήλων ἠγούμενος ἔπεμπε, λύειν τὰ διάφορα sed petiit ut Dionysius, qui jam olim Gobazis discordiarum causa in Colchidem missus erat, ad fidem prastandam ad sc veniret, se nihil iniqui passurum esse. Eo igitur in Colchidem profecto, de rebus dubiis convenerunt. f 15. (A. C. 460. Ind. 15. Leon. 4. P. 192, Majoriano, Romanorum Occidentalium — impera- tori, Gotihi, qui in. Gallia erant, socii confeedera- Lique facti sunt, et gentes ditionis Éomanorum accolas partim armis, partim verbis ad deditionem compulit. Hic etiam navibus coactis, cum magno exercitu trajicere ten- tavit. Sed Vandalorum dux prius legatos misit, qui λόγοις βουλόμενος. Ὡς δὲ οὐκ ἔπειθε, «v Μαυρου- DB illum, si que essent inter eos controversa, amice σίων γῆν, ἐς fjv τοὺς ἀμφὶ τὸν Μαϊοριανὸν ἀπὸ τῆς Ἱθηρίας ἁἀποθαίΐνειν ἐχρῆν , πᾶσαν ἑδίωσε, καὶ ἑχάχωσε xai τά ὕδατα (19). εδ. "Oct οἱ Ἑσπέριοι Ῥωμαῖοι ἐς δέος ἑλθόντες περὶ Μαρχελλίνου, µήποτε αὐξανομένης αὐτῷ τῆς δυνάµεως χαὶ ἐπ᾽ αὐτοὺς ἀγάγοι τὸν πόλεμο», δια- φόρως ταραττοµένων αὐτοῖς τῶν πραγμάτων, τοῦτο μὲν ἐχ Βανδήλων, τοῦτο δὲ χαὶ Αἰγιδίου 23, ἀνδρὸ»ς ἐκ Γαλατῶν μὲν τῶν πρὸς τῇ ἑσπέρᾳ ὁρμωμένου, τῷ δὲ ἩΜαϊοριανῷ συστρατευσαµένου 35", χαὶ πλείστην ἀμφ) αὐτὸν ἔχοντος δύναμιν, καὶ χαλεπα[νοντος διὰ τὴν τοῦ βασιλέως ἀναίρεσιν ' ὃν τοῦ πρὸς Ἰταλιώτας τέως ἀπήγαγε πολέμου fj πρὸς Γότθους τοὺς ** ἓν Γα- λατίᾳ διαφοµἀ. Περὶ γὰρ τῆς ὀμόρου πρὸς ἑχείνους διαφιλονεικῶν γῆς χαρτερῶς ἐμάχετο, χαὶ ἀνδρὸς ἔργα μέγιστα Ev ἐχείνῳ ἐπεδέίξατο τῷ πολέμῳ. Τούτων 6h ἕνεχα oi * Ἡσπέριοι Ῥωμαῖοι παρὰ τοὺς Ἑῴους πρέσβεις ἕστειλαν, ὥστε αὐτοῖς καὶ τὸν Μαρκελλῖνον καὶ τοὺς Βανδήλους διαλλάξαι. Πρὸς μὲν τὸν Map- κελλῖνον Φύλαρχος σταλεὶς ἔπεισε χατὰ Ῥωμαίων ὅπλα μὴ χινεῖν. Ὁ δὲ παρὰ τοὺς Βἀνδήλους διαθὰς ἄπραχτος ἀνεχώρει, τοῦ Γεζερίχου pf ἄλλως τὸν πάλεμον χαταθήσειν ἀπειλοῦντος, εἰ pij γε αὐτῷ τοῦ ** Παλεντινιανοῦ καὶ ᾿Αετίου περιουσία δοῦῃ. Καὶ γὰρ xa παρὰ τῶν ἔφων Ῥωμαίων ἑἐχεχόμιστο μοῖραν τῆς Βαλεντινιανοῦ περιουσίας ὀνόματι Εὐδο- χίας τῆς τῷ Ονωρίχῳ γεγαµηµένης. Διὸ δι’ *! ἔτους ἑχάστου ταύτην τοῦ πολέμου πρόφασιν ποιούµενος, εὐθὺς Ἶρος ἀρχομένου σὺν στόλῳ τὴν ἑχστρατείαν ἐποιεῖτο ἐπί τὲ Σιχελίαν χαὶ τὰς Ἰταλίας. Καὶ ταῖς μὲν πόλεσιν, Ev αἷς µάχιμον δύναμιν τῶν Ἰταλιωτῶν εἶναι συνέδαινεν, οὗ ῥᾳδίως προσεφέρετο' καταλαµ- θάνων δὲ χωρία, by ol; μὴ ἔτυχεν οὖσα ἀντίπαλος δύναµις, ἐδῄου τε xal ἠνδραποδίζετο. Οὐ γὰρ πρὸς πάντα τὰ προσθάσιµα ?* τοῖς Βανδήλοις µέρη ol Ἰταλιῶται ἀρχεῖν ἑἐδύναντο, πλήθει τῶν πολεµίων βιαζόμενοι καὶ τῷ μὴ παρεῖναί σφισι ναυτιχὴν δύ- ναµιν, ἣν παρὰ τῶν ἑφων αἰτοῦντες οὐκ ἐτύγχανον transigere paratum esse dicerent. Quod ubi obtinere non potuit, Maurusiorum terram, in quam ex Iberia Majoriani navales copie appulsure erant, omnem igni ferroque vastavit, et aquas quoqtie infecit. 14. (P. A. C. 461 ante 465.) Romanis Occi- dentalibus in suspicionem venit Marcellinus, ne, οἱ copiis augeretur, iu eos bellum transferret. Erant enim tunc temporis Romanorum res variis modis 3ffliete et perturbate, hine Vandalis, illinc AZEgidio imminente. Hic vir ex Gallia Occidentali oriundus, qui in Hispania eum Majo. riano militaverat, et magnum exercitum — habebat, ob cedem imperatoris erat íllis infehsus. Sed a bello appetendis Italis avocavit eum ortum cum Gothis in. Gallia dissidium. De contermina enim regione cum illis certans, fortiter bellum gerebat, in quo multa viri strenui et magnanimi opera edi- dit. Ilec in causa fuérunt, ut Romani Occidentales legatos ad Orientales initterent, at Marcellinum et Vandalos secum in gratiamreducerent. Et ad Marcel- linum quidem Phylarchus missus, οἱ persuasit, ne jn Romanos moveret arma. Hinc ad Vandalos dcefle- ctens, nihil quidquam profecit, et rediit. Genscriehus enim se non alias bellum positurum ininatus est, nlsi sibi Valentinidnl et Aetii bona traderentur. Etenim ab Orientalibus quoque partem bonorum Valentiniani obuünuerat Eudocle nomine, que Honoricho, ejus fiflo, nupserat. Atque hanc bei D renovandi occasionem singulis annis usurpabat. Itaque statim veris initio infesto exercitu Sicilia et lialias invasit, et urbes quidem Italorum pra- - - sidiis firmatas non facile expugnavit, sed oppida reili tibus, qui resisterent, destituta facile capta evertit et diripuit, Nec enim ad omnia, qux Vandalorum ínvasioni patebant, tuenda suflicere poterant Itali, propterea quod hostium multitudine opprimebontur. Deuique copii$ navalibus carebant, quas cum a Romanis Orientalibus petiissent, non impetrarunt, quia feedus cum Gensericho fecerant. Ea res divisa. VARLE LECTIONES. οἱ Aroy)gioy N., Διονύσιος vulg. ** παρεστήσατο N. vapsovíjoavto , vul. μένου et συστρατευααµένου Cantocl., ὁρμωμένων et συστρατενσαμένῳ vulg. 6 9» Νιγιδίου vulg. *** ὁρμω: » AE vulg. i ot add. B. to9| fj conj. B. *' δι Val, 65 vulg. ""mpo6ác. vulg. in Libyam, trecentis fere 695 EXCERPTA EX PRISCO RIIETORE C93 scilicet imperii administrandi ratio, magno detri- Α διὰ τὰς πρὸς Γεζέριχον ἐχείνοις τεθείσας σπονδάς᾽ Wento Romanorum Occidentalium rebus fuit. Circa id tempus legatos ad Orientales A3 Romanos miserunt Saraguri, Urogi et Ouoguri. Πα gentes propriis sedibus ejecte, commissa pugna cum Saliris, quos expulerant Abares, et ipsi quoque extorres facii a gentibus, qu: Oceani littus accole- bant, sed sedes suas reliquerant propter ingentes mebulas ex maris vaporibus ortas et propter ma- gnam iogruentium gryphorum multitudinem, quos mon prius recessuros esse fama erat, quam genus humanum devorassent : quibus calamitatibus exci- tati in. üniiimorum sedes irruperunt. Et omnes quidem, qui violentum eorum impetum sustinere mon poterant, cesserunt, sicuti et Saraguri, qui ὅπερ ἔτι μάλιστα ἑχάχωσε τὰ ἐν τῇ Ἑσπέρᾳ Ῥω- µαίων πράγματα διὰ τὸ διηρῆσθαι τὴν βασιλείαν. Ἐπρεσθεύσαντο δὲ xaz' ἐχεῖνον τὸν χρόνον χατά τοὺς Ἑφους Ῥωμαίους Σαράγουροι xaX Οὕρωγοι χαὶ 'Ovó- Ύουροι, ἔθνη ἐξαναστάντα τῶν οἰχείων ἠθῶν 3, Σαθίρων ἐς µάχην σφισὶν ἑληλυθότων, οὓς ἐξήλασαν Ἰλβάρεις ', µετανάσται γενόµενοι ὑπὸ ἀθνῶν οἰχούν- των μὲν τὴν παρωχεανῖτιν ἀχτὴν *, τὴν δὲ χώραν 3" ἁπολιπόντων διὰ τὸ ἑἐξ ἀναχύσεως τοῦ ὠκεανοῦ ἑμιχλῶδες γενόµενόν, χαὶ γρυπῶν δὲ πλῆθος ἀναφα- vév* ὅπερ ἣν λόγος μὴ πρότερον παύσασθαι, πρὶν 3 βορἀν ποιῄσασθα, τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος: διὸ δὴ ὑπὸ τῶνδε ἐλαυνόμενοι τῶν δεινῶν τοῖς πλησαιοχώροις ἐνέθαλον, χαὶ τῶν ἐπιθεόντων δυνατωτέρων ὄντων ad novas sedes αιΦτεηύήαφ coorti ad Ilunnos B οἱ τὴν ἔφοδον οὐχ ὑφιστάμενοι μετανίσταντο ὥσπερ Acatiros, pervenerunt e! multis przeliis initis, gentem deviceraut, οἱ demum ad Romanos nanciscendae eorum societatis cupidi se contulerunt. ltaque hmperator legatos benigne exeepit, et muneribus affectos reuisit. 45. (A. C. 465. Iud. 5. Leon. 9.) Dum geutes patria profuge cum Romanis in Oriente dissident, legatio ab Italis advenit, qua doceret res l[talas stare non posse, uisi sibi Vandalos reconciliarent. Venit et legatio a Persarum rege, que multos e Perside ad Romanos confugere querebatur, et quod Romani magos, qui jam inde a priscis temporibus eorum finium incole essent, a patriis moribus et institutis et antiquo religionis cultu abducturi, quavis ratione vexarent, el ignem, qui apud eos vocaretur :nexstinguibilis, in perpetuum ardere secundum le-* gem non sinerent. Addebant, aequum videri, Romanos castelli lerouach, ad portas Caspias siti, curam habere, et pecunias ad illud conservandum conferre, meque se solos sumptibus et arcis custodia gravari. $i euim cesserint, non solum in Persarum, sed etiam in Romanorum terras a finitis gentibus facile vàstationes inferri posse. Oportere etiam se juvari pecuniis 3d bel um contra Hunnos Cidarítas . gerendum,ex quo Romani quoque essent utilitatem reporiaturi si ea gens a finibus ipsorum arceretur. Romani responderunt, se quamprimum, legatos mis- . suros, baec omnia cum Parthorum rege disceptatu- Μοδ : neque enim ullos apud se esse fugitivos, neque magos iu suzreligionisculju impediri. Cum autem ipsi custodiam castelli lerouach et bellum con- ua Hunnos Cidaritas in se receperint, minime juste eos ab ipsispecuniam petere. Legationem ad Van- dalos suscepit Tarianus, patriciatus dignitate orna- tuy: ad Persas vero Constantius, quj ter przfectus xai οἱ Σαράγουροι ἑλαθέντες χατὰ ἕέτησιν γῖς πρὸς τοῖς ᾿Αχατίροις Οὔννοις ἐγένοντα, xai µάχας πρὸς ἑχείνους πολλὰς αυστησάµενοι τό τε φῦλον χατηγωνίσαντο xai mph; Ῥωμαίους ἀφίχκοντο, tu- χεῖν τῆς αὐτῶν βοὐλόμενοι ἐπιτηδειότητος. Βασιλεὺς αὖν καὶ οἱ ἀμφ) αὐτὸν φιλοφρονησάµενοι xaX δῶρα δόντες αὐτοὺς ἀπέπεμφαν. t£. Οτι στασιασάντων τῶν φυγάδων ἐθνῶν κατὰ τοὺς χατὰ τὴν "Eo Ῥωμαίους, παρὰ τῶν Ἰταλῶν πρεσθείχ ἀφίκετο λέγουσα, ὡς οὐχ ὑποστήσοντα:, εἰ pfj Υέ σφισι τοὺς Βανδήλους διαλλάξοιεν. ᾿Αφίκετο δὲ καὶ παρὰ τοῦ Περσῶν μονάρχου, τῶν τε παρ αὐτοὺς χαταφευγόντων ix τοῦ σφετέρου ἔθνους αἰτίαν ἔχουσα, xat τῶν Μάγων τῶν i»! τῇ Ῥω- µαίων yf, (30) ἐκ παλαιῶν οἰκούντων χρόνων, ὡς ἀπάγειν αὐτοὺς τῶν πατρίων ἐθῶν χαὶ νόμων ἐθέ- λοντες 6 xai τῆς περὶ τὸ θεἴον ἁγιστείας, παρενο- χλοῦσί τε ἐσαεὶ χαὶ * ἀναχαίεσθαι κατὰ τὸν θεσμὲὸν οὗ συγχωροῦσι τὰ παρ) αὐτοῖς ἄσθεστον καλούμενο» πῦρ. Καὶ ὡς χρὴ τοῦ Ἰουροειπαὰχ * φρουρίου ἐπὶ τῶν Κασπίων χειµένου πυλῶν χρήματα χορηγοῦντας Ῥωμαίους ποιεῖσθαι ἐπιμέλειαν, 1) γοῦν τοὺς φρου- Ρήσαντας αὐτὸ στρατιώτας στέλλειν, χαὶ μὴ µόνευς δαπάνη χαὶ φυλαχῇ τοῦ χωρίου βαρύνεσθα!:’ εἰ γὰρ " ἐνδοῖεν, οὐκ εἰς Πέρσας μόνους ", ἀλλὰ χα) elg Ῥω- µαίους τὰ Ex τῶν παροικούντων ἐθνῶν χαχὰ ῥᾳδίως ἀφικέσθαι. Χρῆναι δξ αὗτους ἔλεγον xa χρῆμασιν ἐπιχουρεῖν ἐπὶ τῷ πρὸς Ωὔννους πολέμῳ τοὺς Κιδα- ρίτας λεγοµένους' ἔσεσθαι γάρ σφισιν αὐτῶν νικών- των ὄνησιν, μὴ συγχωρουµένου τοῦ ἔθνους xat εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν διαθαἰνειν ἐπικράτειαν. Πάντων δὲ ἕνεχα Ῥωμαίων ἀποχριναμένων στέλλειν τὸν διαλε- ξόμενον τῷ Παρῦθναίῳ * μονάρχη’ µήτε γὰρ φυγάδας εἶναι παρὰ σφίσι, µήτε παρενοχλεῖσθαι τοὺς Μάγους τῆς θρησκείας πὲρι' τὴν φυλαχὴν δὲ τοῦ Ίουροει- παὰχ φρουρίου xai πόλεμον τὸν πρὺς τοὺς Οὕννους ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἁναδεδεγμένους μὴ δικαίως χρἠ- VARLE LECTIONES. ο ἡθῶν Cantocl., ἐθνῶν vulg. ! ᾿Αόάρεις] ᾿Αδάρις Suid. s. v., "A6apor vulg. * ἀχτὴν Suid. s. v. ᾿Αθάρις, αὐτὴν vulg. — ** τὴν δὲ χώραν — µέτανίσταντο, Omnia hzc, omissa in excerptis, e Suida s. v. Ἀδάρις restituit Cl. In his οὐχ add. N. *«üvy Ev Vales., xai τῶν iv vulg. παρενοχλοῦσί τε N., ἑθέλοντας et παραχωροῦσι δὲ vulg. ἑθέλοντες et mox 5 ἐσαςὶ xa! B., χαὶ ἐσαεὶ νυ]ρ. Ἰουροειπαὰχ np: h. I. et vule: infra lin. 21 et pag. 161, lin. 21. Οὐροεισὰχ vulg. —" póvovc] uóvouc σφᾶς conj. B. (Oualov conj. 651 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 698 µατα αἰτεῖν map! αὑτῶν. Ἡπρεσθεύσατο δὲ παρὰ A urbi fuerat, et ad consulatus patrici8tusque honorem μὲν Βανδήλους * ὑπὲρ Ἱταλῶν Τατιανὺς ἐν τῇ τῶν evectus. πατρικίων ἀξίᾳ xato)eqópevog, παρὰ ót Ἡέρσας Κωνστάντιος !^, τρίτον μὲν τὴν ὕπαρχον λαχὼν àpyhv, πρὸς δὲ τῇ ὑπατιχῇ ἀξίᾳ xal τῆς πατριχιότητος τυχών. tc". "Οτι μετὰ τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως τὸν ἐπὶ Λέοντος ἦχεν ὁ Γωδάζης σὺν Διονυσίῳ ἐς τὴν Κων- σταντίνου, Περσικὴν ἔχων στολὴν xal τῷ Μηδικῷ δορυφορούμενος τρόπῳ. "Ov οἱ ἀμρὶ τὰ βασίλεια δε- ξάμενο, πρότερον μὲν τοῦ νεωτερισμοῦ χατεµέμ- Ψαντο, ἔπειτα δὲ φιλοφρονησάµενοι ἀπέπεμφαν. Εἶλε γὰρ αὐτοὺς τῇ τε θωπείᾳ τῶν λόγων, καὶ τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπιφερέμενος σύμθολα. εν "Ott Σχίροι 11 χαὶ Γότθοι εἰς πόλεµον συνελ- θόντες xaX διαχωρισθέντες ἀμφότεροι πρὸς συµµά- χων µετάκλησιν παρεσχευάκοντο. Ἐν of; xal παρὰ τοὺς Ἓφους 300v. Καὶ "Λσπαρ !* μὲν ἡγεῖτο µηδετέ- ροις συμμαχεῖν, ὁ δὲ αὑτοχράτωρ Λέων ἐδούλετο Σχίροις ἐπικουρεῖν. Καὶ δη γμάµµατα πρὸς τὸν ἐν Ἱλλυριοῖς στρατηγὸν ἔπεμπεν, ἐντελλόμενός σφισιν κατὰ τῶν Γότθων ῥοῇθειαν τὴν προσήχουσαν πέμ- πειν. wy. Ότι κε χατὰ τοῦτον τὸν χρόνον παρὰ τῶν Αττήλα παἶδων ὡς τὸν βασιλέα Λέοντα πρεσθεία, τὰς αἰτίας διαλύουσα τῆς προπαρξάσης διαφορᾶ;, καὶ ὡς χρῆ αὐτοὺς ἐπὶ εἰρήνῃ σπἑνδεσθαι, xaX xac τὸ παλαιων ἔθος παρὰ τὸν Ἴστρον ἓς ταὐτὸν όντας Ῥωμαίοις προτιθέναι ἀγορὰν, κὶ ἀντιλαμδάνειν ὧν ἂν δεόµενο: τύχοιεν. Καὶ fj μὲν σφῶν αὐτῶν πρὲσ- θεία ἓν τοῖς δε οὖσα ἄπρακτος ἑπανῄει' οὗ γὰρ ἑδύχει τῷ βασιλεύοντι Οὕννους τῶν Ῥωμαϊκῶν συµδθολαίων µε:έχειν πολλὰ thv αὐτοῦ καχώσαντα; γῆν. Οἱ δὲ τοῦ Αττήλα παῖδες thv ἐπὶ τῇ πρεσθείᾳ᾽ ἀχόχρισιν ó:jáutvot πρὸς God; διεφἐροντο. Ὁ μὲν γὰρ ΔΕΥΥι- Q4, ἁπράκτως ἑπανελθόντων τῶν πρέσθεων, πόλε- pov Ῥωμαίοις ἐπάγειν ἐδούλετο, ὁ δὲ Ἠρνὰχ πρὸς ταύτην ἀπηγόρευε τὴν παρασκευὴν, ὡς τῶν κατὰ χώραν ἁπαγόντων αὐτὸν πολέμων t*, (θ’. Ὅτι Σαράγουροι Αχαττίροις xai ἄλλοις Eüve- σιν ἐπιθέμενοι ἐπὶ Πέρσας ἑστράτενον. Καὶ πρότε- pov μὲν ἐπὶ Κασπίας παρεγένοντο πύλας * xal φρου- pv» Περσιχὴν ἐν αὐταῖς ἐγχαθεστῶσαν εὑρόντες ἑτέραν ὁδὸν ἑτράποντο, δι’ fj; ἐπὶ τοὺς Ἴδηρας ἑλ- θόντες τήν τε αὑτῶν ἑδῄουν καὶ τὰ ᾽Αρμενίων χωρία κατέτρεχον, ὥστε Πέρσας πρὸς τῷ πολέμῳ τῶν Κιδα- pity τῷ πάλαι αὐτοῖς συστάντι χαὶ ταύτην εὖλα- θουµένους ἔφοδον παρὰ Ῥωμαίους πρεσθεύσασθαι, χαὶ αἱτεῖν χρήματα σφίσιν αὐτοῖς δίδοσθαι ?) ἄνδρας πρὸς φυλαχὴν τοῦ Ἰουροειπαάχ φρουρίου, καὶ λέγειν ἅπερ αὑτοῖς πολλάκις εἴρητο πρεσθευοµένοις, ὅτι 15, αὐτῶν ὑφισταμένων τὰς µάχας xat μὴ συγχωρούν- των τὰ ἐπιόντα ἔθνη βάρθαραᾳ πάροδον ἔχειν, f) τῶν Ῥωμαίων ἁδῄωτος διαμένει χώρα. Τῶν δὲ ἄποχρι- ναµένων, ὡς ἕκαστον ἀνάγχη τῆς οἰχείας ὑπερμα- χοῦντα γῆς τῆς σφετέρας φορουρᾶς ἐπιμελεῖσθαι, πάλιν ἄπραχτοι ἐπανέζευξαν. D cum cepit. 16. (A. C. 465, Ind. 5, Leon. 9.) Post incendium civitatis, quod accidit sub Leone, Gobazes veuit Constantinopolim οὐ Dionysio, stola Persica indutus, et Medorum in morem satellitibus stipatus. Hunc imperator excepil, et primum quidem ob novarum rerum studium vituperavit, 44/4 deinde comiter eum amplexus dimisit. Gobazes cnim Christianorum symbola ostentans, blanda oratione 47. (c. A. C. 467. Ind. 5, Leon. ii.) Sciri et Gothi acie decertantes, eta pugna utrique rece- dentes, ad aecersenda auxilia animum adjeceruut. Qua dere Romanos Orientales adierunt. Aspiwr quidem censuit neutris opitulandum essc. Sed imperator Leo siatuit. Sciris opem ferr.-. Itaque litteras ad przfectum Illyrici misit, jussitque quoad necesse esset, auxiliares copias Sciris adversus Gothos praebere. | 48. (c. A. C. 468, Ind. 6, Leon. 12.) Eodem tempore venit ct ad Leonem imperatorem legatio a filiis Attila, ut omnibus omnino preteritorum dissidiorum causis resecatis, pacem inirent, et inter se, uL olim erat in more positum, ad lstrum conveuientles, mercatum celebrarent, ex quo in- vicem ea, qux sibi opus essent, desumerent. Et ea quidem legatio, qu:x cirea Ίνῶο versabatur, re infecta rediit. Nec enim imperator commercium Romanorum cum Hunnis, qui eos tot damnis ei cladibus affecerant, concedendum esse duxit. At vero Attil: filii, renuntiata legatione, inter se dissenserunt. Etenim Dengisich, legatis nulla ro impetrata reversis, bellum Romanis inferre volebat. Cui consilio Irnach repugnabat, quod in. presentia multa a bello avocarent. 49. (Eod. fere an.) Sarsguri cum Acathiris aliig- que gentibus conjuncti in Persas exercitum duxe- : runt. Primum quidem ad portas Caspias accesserunt, D ubi cum presidium Persicum offendissent, ad aliam viam deflexerunt, qua ad Iberos conversi, regionem vastarunt, et excursiones in oppida Armeniorum ' fecerunt. At Pers», qui jam superiore bello cum Cidaritis bunc aditum communierani, legatos ai Romanos miserunt, qui ab illis pecunias aut milites ad custodiam arcis leronach peterent, et quod jam swpe per legatos egissent, docerent, si ipsi certa- mina sustinerent et barbaros aggredientes ab aditu prohiberent, tutos fore Romanoruim fines. llis vero respondentibus, rationi consentaneum esse, unum- quemque sua tueri et defendere, et de suis arcibus sollicitum esse, rursus re non obtenta, legati ad $UOS revertere. VARI LECTIONES. * Hic et supra p. 146 et158. Βανδήλους pro Βανδίλους scripsi, constanti: causa. Ν. '* Κωνστάντιος Val.» Κωνσταντῖνος vulg. |) Σχίροι Cant., Σχύθαι vulg. 3 "Ασπαρ Cant., ἅπερ vulg. V πολέμων Val. πόλε- μον vulg. |) ὅτι et mox μὴ oim, vulg... Negationem. (55) sddi jubebat Val. (9) EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 160 20. (A. C. 465, Ind. 7, L-ou. 42.) Dengisich A — x'. "Ότι ΔΕεΥΥιΙΨΙχ πόλεµον ἐπὶ Ῥωμαίους ἔπενεγ- bellum Romanis intulit, ct [stro potiri iustitit, Quod ubi Ornigiscli fllius comperit (is in ea parte Thra- cie, qua ad lstrum est, custodiz ripe fluminis prafeetus erat), per suos ex eo quzsivit, an acie decertare vellet. 4$ Sed Dengisich Anagastum con- temnens, ab eo missos re infecta dimisit, et per legatos imperatori denuntiavit, se bellum illaturum, nisi sibi suisque terram et pecunias &ubmiuistraret. Legatis in regiam introductis et mandata exponen- tibus imperator respondit, se omnia paratum esse facere, si suo imperio obsequi vellent. Sibi enim pergratum et jueundum essc, si quando inimici in fadus societatemque transirent. 21. (A. C. 470, Ind. 8, Leon. 14.) Anagastus, Basiliscus et Ostrys et alii quidam duces Romani in locum abruptum et concavum Gotbos inclusos ob- sederunt, fbi Scythz victuum inopia laborantes, Romanos missis legatis certiores fecerunt, se, facta deditione, omnibus, quz statuerint, parituros, modo sibi terram ad inhabitandum concedant. Romani responderunt se ad imperatorem eorum postulata delaturos. At Scythze propter famem, qu:e eos pre- mebat, transigere velle dixerunt, neque longiores moras ferre posse. Tum Romanis ordinibus przpo- siti, habito consilio, tantisper dum imperator ali'er statueret, alimenta se prabituros polliciti sunt, si Scythe Romanorum more exercitus in partes se D ipsos dividerent. Sie euiin facilius 608, cum singuli ordines, non universi simul respiciendi essent, a ducibus curari posse, quippe qui cura et diligentia Inter se sint certaturi. ltaque Scytha his, quz le- gati renuntiarunt, paruerunt, seque in totidem or- dines disLribuerunt, in quos Romani erant distributi, Quo facto Chelchal, genere Hunnus, qui secundum ab Aspare imperii gradum in eos, qui sub eo ordi- nes ducebant, tenebat, Barbarorum, qus suis orii- nibus accesserat, cohortem obiens, in &c& erant plures numero Gothi, quam reliqui, accitis primo- " Fibus hujusmodi orationem habere capit : Terram quidem 'imperatorem ad inbabitandum daturum, qua non illis fructui et commodo futura esset, sed cujus utilitas ad solos Hunnos redundaret. Hos enim terra cultum negligere, et luporum more bona Gotliorüm invadentes diripere, qui ipsi servorum conditione habiti ad victum illis comparandum la- borare coacti essent : quamvis nullum unquam fe. dus iuter utramque gentem sancitum sit, et majores jurejurando eos obstrinxerint, ut Hunnorum socie- tatem fugerent. Quare non tantum suis eos privari, Sed eliam patria sacramenta negligere. Se quidem AG gencre Hunnum, quo maxime glorieter, sed equitate motum bac illis dicere, ut, qux facienda cessent, viderent. His dictis Gothi commoti, et hxc χόντος καὶ τῇ τοῦ "Iatpou προσχαρτεροῦντος 15, τοῦτο μαθὼν ὁ Ὀρνιγίσκλου (235) (αὐτὸς γὰρ εἶχε τὴν πρὸς τῷ Opaxlp µέρει τοῦ ποταμοῦ φυλαχὴν), Ex τῶν ἀρφ) αὑτὸν ἐχπέμψας ἐπυνθάνετο ὅ τι βουλόμενοι πρὸς µάχην παρασχενάζονται. Ὁ δὲ Δεγγιζὶχ τοῦ Αναγάστου κατολιγωρήσας τοὺς ὑπ αὑτοῦ πεµ- φθέντας ἀπράχτους ἠφίει , παρὰ- δὲ τὸν βασιλέα τοὺς — διαλεξοβένους ἔστελλεν, ὥς, εἰ μὴ γην xal χρήµατχ αὐτῷ xai τῷ !* ἑπομένῳ δῴη στρατῷ, πὀλεμού ἐπ- άξει. Τῶν δὲ παρ᾽ ἐχείνου πρέσθεων ἐς τὰ βασίλεια ἀφιχομένων καὶ τὰ αὐτοῖς ἐνταλθέντα ἀπαγγειλάντων, ἀπεχρίνατο βασιλεὺς ἑτοίμως ἔχειν πάντα πο'εῖν, εἴγε ὑπαχουσόμενοι αὐτῷ παραγένωνται΄ yalpsty γὰρ τοῖς ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν ἐπὶ συμμαχία ἀφιχκνουμέ- νοις. καὶ. Ὅτι Αναγάστου χαὶ Βασιλίσχου καὶ Ὀστρύου!! xai ἄλλων τινῶν στρατηγῶν Ῥωμαίων τοὺς Γότθους Ec τινα χοῖλον χῶρον συγχλεισάντων χαὶ πολιορκούν: των, λιμῷ τε πιεζομένων τῶν Σχκυθῶν σπἀνει τῶν ἐπιτηδείων, πρεσθείαν παρὰ τοὺς Ῥωμαίους ποιη- σασθαι, ὥστε αὐτοὺς ἑνδιδόασι vepopévoug γην ὑπα- χούειν αὐτῶν ἐς ὅ τι ἂν θέλοιεν. Tov δὲ ἐπὶ βασιλέα τὴν ἑχείνων φέρειν ἀποχριναμένων πρεσθείαν, xai τῶν Βαρθάρων τοῦ λιμοῦ πὲἐρι σφᾶς θέσθαι ἐθέλειν τὰς συµδάσεις φαμένων, xal uh οἵους τε εἶναι µα- κρὸς ποιεῖσθαι ἀναχωχὰς, βουλενόμενοι οἱ τὰς Ῥω- μαϊχὰς τάξεις δ.έποντες, τροφὰς χορηγήσειν αὐτοῖς ὑπέσχοντο ἄχοι τῆς βασιλέως ἐπιτροπῆς, e γε σφᾶς αὐτοὺς διέλοιεν ὥσπερ xal τὸ Ῥωμαϊκὺν ξιαχέχριται πλῆηθος. ἔσεσθαι γὰρ αὐτῶν ῥᾳδίως οὕτως ἐπιμέ- λειαν, ἐς τοὺς χληρουµένους xal οὐκ εἰς πάντας . ἁποθλεπόντων τῶν στρατηγῶν, οἵπερ ἐς φιλοτιµίαν ὁρῶντες πρὸς τὴ» αὐτῶν πάντως ἁμιλληθήσονται 10 χοµιδήν. Tov δὲ Σχυθῶν τοὺς ἀπαγγελθέντας διὰ τῶν πρέσθεων προσδεξαµένων λόγους καὶ ἐς τοσαύ- τας σφᾶς αὐτοὺς ταξάντων μοίρας, ἐς ὅσασπερ 5 xal ol Ῥωμσῖοι διεχέχριντο, Χελχὰλ, τοῦ Οὕννων γένους &vhp χαὶ ὑποστράτηγος τῶν διεπόντων τὰ ΄Ασπαρος τάγµατα., παρὰ τὴν ἐπιλαχοῦσαν αὐτοῖς βαρθαριχκἣν potpav ἐλθὼν, xa τῶν 39 Γότθων (πλείονες δὲ τῶν ἅλ- λων ὑπῆρχον) μεταπεμφάµενος τοὺς λογάδας τοιῶνδε ἐποιήσατο λόγων ἀρχὴν, ὡς δώσει μὲν αὐτοῖς γην ὁ βασιλεὺς, οὖκ εἰς σρετέραν δὲ αὐτῶν ὄνησιν, ἀλλὰ D τοῖς àv σφίσιν Οὔννοις. Τούτους γὰρ ὁλιγώρως 3 γεη- πονίας ἔχοντας δίχην λύχων τὰς αὑτῶν ἐπιόντας διαρ- πάζεσθαι τροφὰς, ὥστέ θεραπόντων τάξιν ἐπέχοντας τῆς ἑχείνων ἕνεχα ταλαιπωρεῖσθαι τροφῆς, xaísep ἓς ἀεί ποτε τοῖς Οὔννοις τοῦ Γότθων γένους ἁσπόν- δου διαµείναντος, χαὶ kx προγόνων τὴν αὐτῶν ἆπο- φυγεῖν ὁμαιχμίαν ὁμοσαμένων, ἐφ᾽ i καὶ ὄρχων πα- τρίων πρὸς τῇ τῶν οἰχείων στερήσει καταφρονεῖν. Αὐτὸν δὲ, εἰ χαὶ τὸ Οὕννων αὐχεῖ γένος, δικαιοσύνης πόθῳ τάδε πρὺς αὐτοὺς εἰπόντα δεδωχέναι περὶ τοῦ πραχτέον βουλήν. Ἐπλ τούτοις οἱ Γότθοι διαταρα- χθέντες, χαὶ εὐνοίᾳ τῇ πρὸς αὐτοὺς ταῦτα τὸν Χελχὰλ VARLE LECTIONES. ** Post προσχ. excidit f. ὄχθῃ N. !* καὶ τῷ add. N. d. 9? ὅσας ἅσπερ vulg. ?* τῶν T. B., αὐτῶν Ε. vulg. ?! ὁλιγώρους vulg. ἀμεληθήσονται conj. Cant - 17 Ὀστρύου N., ᾿Οστροῦϊ vulg. !5 ἁμιλληθήσονται] 701 - DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 702 cipnxévat νοµίσαντες, τοὺς ἓν αὐτοῖς Οὕννους [ὡς **] A Chelchalem pro benevolentia, qua ipsos proseque- συστάντες διεχειρίζοντο * καὶ µάχη χαρτερὰ.ἀμφοτέ- — batur, suggessisse rati, Πυππου sibi immistos tru- pov συνίστατο τῶν ἐθνῶν ἐχ συνθήµατος. "O"Aozap — cidarunt. Ueinde quasi ex compacto ingens pngna πυθόµενος *5, ἀλλὰ γὰρ xal οἱ τῶν λοιπῶν στρᾶτο- — inter utramque gentem est commissa. Quod cum | πίδων Ἠγεμόνες μετὰ τῶν οἰκείων παραταξάµενοι — Aspari nuntiatum esset, ipse et. reliqui duces acies τὸν ἐπιτυχόντα τῶν Βαρθάρων ἀνῄρουν. Too δὲ ὅδλου — suorum Instruxeruut, et obvium quemque Barbaro- καὶ τῆς ἁπάτης οἱ Σχύθαι λαθόντες ἔννοιαν σφᾶς τε — rum occiderunt. Scyth, cognito dolo et fraude ἀνεκαλοῦντο, xal ἐς χεῖρας τοῖς Ῥωμαίοις &yepouv. — perspecta, sese collegerunt, et manus cum Romanis 'AX' οἱ μὲν ΄Ασπαρος τήν σφισιν ἐπιλαχοῦσαν ἔφθα- — conseruerunt. Sed illi, qui sub Aspare stipendia σαν ἀναλώσαντες μοῖραν ' τοῖς δὲ λοιποῖς ατρατηγοῖς — faciebant, omnem Barbarorum cohortem, quae illis οὐχ ἀχίνδυνος ἡ μάχη ἐγένετο, τῶν Βαρθάρων xap- — obvenerat, ad internecionem usque ceciderunt : τερῶς ἀγωνισαμένων, ὥστε τοὺς ἐξ αὐτῶν ὑπολει- — Reliquis ducibus non incruenta pugna fuit, Barbaris φθέντας ** τάς τε Ῥωμαϊκὰς τάξεις διώσασθαι 3 καὶ — strenue et fortiter pugnam capessentibus. Ex qua τᾖόε τὴν πολιορχίαν διαφυγεῖν. pugna qui superstites ex Scythis fuerunt, perruptis Romanis legionibus, evaserunt. χβ’. "Ott µεγίστης πρὺς τὸ Σουάννων ἔθνος Ῥω- B gg, (c. A. C. 472, Ind. 10, Leon. 16.) Mazima µαίοις τε xai AaQot; ὑπαρχούτης διαφορᾶς, xal intercedente Romanis et Lazis cum Suanorum σφόδρα ἐς τὴν τοῦ σήματος τῶν Σουάννων σύυνιστα- — gente controversia, ** Persas quoque cupido belli- pívov µάχην **, xal Περσῶν δὲ ἐθελόντων αὐτῷ — gerandi incessit propter oppida, quz Suauis eripue- πολεμεῖν διὰ τὰ φρούρια, ἅπερ ὑπὺ 17 τῶν Σουάννων — rant. Itaque ad Romanum imperatorem legationem ἀφήρηντο, πρεσθεἰαν ἔἕστελλεν, ἐπιχούρους αὐτῷ Óta-.— misit, sibi auxilia mitti postulans ex militibus, qui πεμφθῆναι παρὰ βασιλέως αἰτῶν ix τῶν παραφν- Armeuiz oram Romanis subjectam tuebantur, ut, λαττόντων στρατιωτῶν τὰ ᾽Αρμενίων ὅρια τῶν Ῥω- — quia proximi erant, presto essent, ne, duin longin- palotg ὑποτελῶν, ἐφ᾽ ᾧ προσχώρων ὄντων ἑτοίμην — qua auxilia exspectant, periculuin incurrant, aut, ἔχειν βοήθειαν, xal μὴ χινδννεύειν τοὺς πὀῤῥωθεν οἱ advenerint, sumptibus atterantur, producto ob ἀπεχδεχόμενον, παραγενοµένων ἑἐπιτρίδεσθαι δα- — eam causam bello, sicut jam antea evenerat. Mis- πάνῃ. τοῦ πολέμου, ἂν οὕτω τύχῃ, διαδαλλοµμένου **, — sam enim cum Heraclio validam auxiliariorum tma- χαθάπερ Ίδη πρότερον ἐγεγόνει. Τῆς γὰρ σὺν 'Hpa- — num, Persis et Iberis, quibuseum nunc illi bellum χλείῳ ἀπεσταλμένης βοηθείας, xaX Περσῶν χαὶ Ἰθή- — erat, alio bello tum adversus alias gentes occupatis, ρων τῶν αὐτῷ ἑπαγόντων τὸν πόλεμον πρὸς ἑτέρων (c cum grave illi et molestum esset exercitum alere, ἐθνῶν τότε ἁπασχοληθέντων µάχην, τὴν συμμµαχίαν — remiserat. Sed rursus in eum Parthis redeuntibus, ἀπέπεμφεν ἀσχάλλων ἐπὶ «fj τῶν τροφῶν χορηγία, — Romanos revoeavit. Legati vero retulerunt, ftoma- ὥστε, αὖθις τῶν Πάρθων ἐπ) αὐτὸν ἀνανευξάντων,ν — nos missuros ad eos auxilia et ducem, Quo tempore Ῥωμαίους ἐπικαλέσασθαι. Τῶν δὲ στεῖλαι την Bof-— advenit etiam legatio a Persis nuntiaus, Hunnos θειαν ἑπαγγειλαμένων xaX ἄνδρα τὸν αὐτῆς ἠγησό» — Cidaritas ab ipsis devictos, et Halaam, Ilunnorem pevoy!*, παρεγἐνετοχαὶ Περσῶν πρεσδεἰα ἀγγέλλουσα, — urbem, expugnatam. Nuntiaverunt igitur legati vi- τοὺς Κιδαρίτας Οὕννους ὑπ αὐτῶν χατηγωνίσθαι 53, — ctoriam, quam Persz obtinuerant et Barbarorum in xal Βαλαὰμ πόλιν αὐτῶν ἐχπεπολιορχηχέναι. Ἐμὴ- — morem magnificis verbis extulerunt, maximas, quae νυον δὲ τὴν νίχην xaX Βαρδαρικῶς ἐπεκόμπαξον ὃν — illis adessent, copias ostentaturi. Sed legatos statim τὴν παροῦσαν αὐτοῖς peylevnv δύναμιν ἀποφαίνειν — peractis mandatis imperator dimisit. Nam illi res ἑθέλοντες. Αλλά αὐτοὺς παραυτίχα, τούτων ** ἀγγελ- — Sicula longe majori eure erant. θέντων, ἀπέπεμπε βασιλεὺς, ἓν µείζονι φροντίδι cà ἐν Σιχελίᾳ συνενεχθέντα ποιούµενος. VARLE LECTIONES. * ὡς del. Ν. 33 ὃ “Ασπαρ πυθόµενος Β.. οἵάπερ πειθόµενοι vulg. 3) ὑποληφθάντας vulg. ** διώσααθαι Ν., δηώσασθαι vulg. 3 Má my nomen ducis Suanorum csse videtur Classeno. 3 ὑπὸ add. B. '*áve- 6α.λοµένου conj. B * ἠγησάμενον vulg. 39 κατηγωνίσασθαι vulg. — !! ἐπεχόμπαζον Ν., ἀτεχόμπαζον vulg. ?* τούτων H., τῶν vulg. 193 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE {πα ΠΡΙΣΚΟΥ ΡΗΤΟΡΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΟΤΘΙΚΗΣ EKAOTAI ΠΕΡΙ HPEZBEQN ΡΩΜΑΙΩΝ IIPOZ;EGNIKOYS. EX HISTORIA GOTHICA PAISCI RHETORIS ET SOPHISTAE. EXCERPTA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ÁncouENTUM. — Legati Romanorum cum Attila post mortem Rus de pace conveniunt (1). Altera legatio a Jbeodesio ad Altilam missa (2). Accurata narratio de legatione Maximini ad Attilam, eui Priscus comitemn se adjunxerat, in qua Chrysaphii insidi:e contra regem Hunnorum strucue aperiuntur, Prisci colloquia cum omani, et com legatis Romanorum Occidentaliam de Romano apud Hunnos captivo de statu imperii uodam ellicis Hunnorum opibus. Descriptio cuenze regic (5). Nomus et. Anatolius ad Attilam mittuntur ad iram ejus jn Chrysa- pbium placandam (8). Felix cjus legationis eventus (S). ΑΛ K nullis neque Marciani, neque Aviti legationibus ab copira Lazos (8). Leo imperator Balamerum a vastatione finium Romanorum dehortatur ( pollonius tributi causa ad Attilam mittitur (6). Gensericus lia et Sicilia vastandis retinetur t. Romani bellum parant . Marcellini et Recimeri ju Sicilia discordia Gensericus denuo ltaliam invadit (10). Tatiani ad Vandalos, Constantii ad Persas legatio (11). Bella inter Persas et Hunnos Cidaritas paulum interm oblatas rejicit (15). | &7 1. (A. C. 455, Ind. 1, TheoJ. 26.) Cum Rua, A Hiennorum rex, statuisset cum Amalsuris, Itimaris, Tonosuribus, Boiscis csaterisque gentibus, qua Istrum accolunt, quod ad armorum societatem cum Romanis jungendam confugissent, bello decertare, Éslam componendis Romanorum et Hunnorum con*- troversiis adhiberi solitum misit, qui Romanis de- nuntiaret, se a foedere, quod sibi cum illis esset, recessurum, nisi omnes Scythas, qui ad eos se con- tulissent, redderent. Romanis vero consilium de wittendis ad Hunnos legatis capientibus, Plinthas et Dionysius, hic ex Thracia, ille ex Scythia oriundus ambo exercituum duces, et qui consulatus dignita- tem apud Romanos gesserant, hane legationem obire voluerunt. Ut vero visum est non ante lega- ssa renovantur (12). Gensericus pacis conditiones a Lcorte α’. Ὅτι 'Ρούα βασιλεύοντος Οὕννων, ᾽Αμιλξούροις καὶ Ἰτιμάροις (34) καὶ Τονώσουρσι xal Botoxotg χαὶ ἑτέροις ἔθνεσ, προσοιχοῦσι τὸν Ἴστρον, καὶ ἐς τὴν ᾿Ῥωμαίων ὁμαιχμίαν καταφυγγάνουσιν, ἐς µά- yn» ἐλθεῖν προῃρημένος, ἑχπέμπει "Ἠσλαν 35, εἶω- θότα τοῖς διαφόροις αὐτῷ τε χαὶ Ρωμαῖοις διαχο- νεῖσθαι, λύειν ttv προὐπάρχουσαν εἰρήνην ἀπειλῶν, εἰ pf) γε πάντας τοὺς παρὰ σφᾶς χαταγυγόντας ἐχδοῖεν. Βουλευομένων δὲ ᾿Βωμαίων στεῖλαι πρε- σθείαν παρὰ τοὺς Όὔννους, πρεσθεύειν μὲν Ίθελον Πλίνθας xaX Διονύτιος, Πλίνθας μὲν τοῦ Σκυθιχοῦ, Διονύσιος δὲ τοῦ Opaxiou γένους, ἁμφότεροι δὲ στρα- τοπέδων ἠγούμενοι, xal ὅρξαντες τὴν ὕπατον παρὰ Ῥωμαίοις ἀρχὴν. Ἐπειδὴ δὲ ἑδόχει Ἡσλαν παρὰ τὸν Ῥούαν ἀφιχνεῖσθαι πρότερον τῆς ἐχπεμφθπσο- los proficisci, quam Eslas ad Ruam rediisset, Plin- B µένης πρεσθείας, συνεκπέµπει Πλίνθας ΣηΥγἰίλαχον, thas una cum Esla misit Singulachum, unum ex suis necessariis, qui Ru:x persuaderet cum nullo alio Romanorum, quam cum ipso, colloquium inire. Cum autem, Rua mortuo, llunnorum regnum ad Auilam pervenisset, Senatus decrevit Plinthaim le- gationem ad Attilam exsequi. Quo S. C. Imperato- ris suffragio comprobato, Plintliam cupido incessit, Epigenem, qui sapienti: laude celebris erat et quasturae dignitatem obtinebat, socium legationis 55 Εἴσλαν vulg. ** Αττήλαν] xai θλήδαν add. N. ἄνδρα τῶν ἐπιτηδείων, πεῖσαι τὸν Ῥούαν αὐτῷ xal μὴ ἑτέροι;ς 'Ῥωμαίων ἐς λόγους ἐλθεῖν. Τελευτί.-. σαντος δὲ Ῥούα xal περιστάσης τῆς Οὕννων βασι- λείας ἐς ᾽Αττίλαν 5) ἐδόχει τῇ Ῥωμαίων foo UD/vGav πρεσθεύεσθαι παρ) αὐτούς. Καὶ χυρωθεί- σης ἐπ αὐτῷ παρὰ βασιλέως φήφου, ἐθούλετο καὶ Ἐπιγένην ὁ Πλίνθας συμπρεσθεύειν αὐτῷ ὡς µε- γίστην ἐπὶ σοφίᾳ δόξαν- ἐπιφερόμενον xaX τὴν ἀρχὴν ἔχοντα τοῦ χοια[στορος. Χειροτονίας δὲ χαὶ ἐπ' αὐτῷ VARLE ΙΕΟΤΙΟΝΕΡ. 105 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES T00 γενομένης, ἄμρω in| thv πρεσθείαν ἐξώρμησαν, A sibi asciscere. Qua de re late quoque suífragio καὶ παραγίνονται ἐς Μάργον. Ἡ δὲ πόλις τῶν ἓν Ἰλλυρίᾳ Μυσῶν ?* πρὸς τῷ Ἴστρῳ χειµένη ποταμῷ ἀντικρὺ Κωνσταντίας φρουρίου κατὰ τῖν ἑτέραν ὄχθην διαχε.µένου, εἰς ἣν καὶ ol βασίλειοι συνῄεσαν 3: Σχύθαι ?. Καὶ thv σύνοδο» ἔξω τῆς πόλεως ἐποιοῦν- το, ἐπιθεθηχότες ἵππων' ob γὰρ ἑδόχει τοῖς Βαρθά- pot; ἀπυθᾶσι λογοπο.εῖσθαι, ὥστε καὶ τοὺς Ῥω- µαίων 3 πρέσθεις τῆς σφῶν αὐτῶν ἁξίας προνοου- µένους ἀπὸ τῆς αὐτῆς Τροαιρέσεως ἓς ταὐτὸν τοῖς Σχύθαις ἑλθεῖν, πρὸς τὸ μὴ τοὺς μὲν ἀφ' ἵππων, τοὺς 0b πεζοὺς δ.αλέγεσθαι 99... τοὺς ἁπὸ τῆς Σχυ- . Cos χαταφεύγοντας, ἀλλὰ χαὶ τοὺς ἤδη πεφευγό- τας, σὺν καὶ τοῖς αἰγμαλώτοις ᾿Ῥωμαίοις τοῖς ἄνευ λύτρων Ez τὰ σφέτερα ἀφιγμένοις ἐχδίδοσθαι, εἰ µή ambo in eam legationem profecti sunt, et Margum pervenerunt. Est autem Margus urbs in lllyrico Mysorum ad Istrum sita, ex adverso Constanti arcis, ad alteram fluminis ripam collocatz,, quo et regii Scythe conveneramt. Extra civitatem equis iusidentes utrique congressi sunt. Nec enim barba- ris de plano verba facere placuit, et legati Romani sua» dignitatis memores eodem quoque apparatu in Scyibarum conspectum venire slatuerunt, ne sibi peditibus cum equitibus disserendum foret. Itaque placuit, profugos omnes, etiam qui multo 48 ante profugerant, una cum captivis Romanis, qui nop soluto redemptionis pretio ad sua redierant, dedi : aut pro unoquoque captivo Romano liis, qui eum γε ὑπὲρ ἑχάστου πεφευγότος τοῖς χατὰ πόλεμον B hello ceperant, octo aureos dari, Romanos belli so- κτγσαµένοις ὀχτὼ δοθεῖεν χρωσοῖ. Ἔθνει δὲ Βαρ- έάρῳ μὴ συμμαχεῖν Ῥωμαίους πρὸς ὀὔὕννους αἱρο- µένους ** πόλεμον (35). Εἶναι δὲ xaX τὰς πανηγύ- pst; ἰσονόμους καὶ ἀχινδύνους ᾿Ῥωμαίοις τε xal Οὕννοις. Φυλάττεσθαι ὃξ χαὶ διαµένειν τὰς συνθήχας ἑπταχοσίων λιτρῶν χρυσίου ἔτους ἑκάστου τελουµέ- vw» παρὰ Ῥωμαίων τοῖς βασιλείοις Σχύθαις. Πρό- τερον δὲ πεντήχοντα χαὶ τριαχόσιαι αἱ τοῦ τέλους ἐτύγχανον οὖσαι. "Ent τούτοις ἑσπένδοντο Ῥωμαῖοί τε xaX Οὗννοι, χαὶ πάτριον ὄρχον ὁμόσαντες ἐς τὰ ὀμφότερα *! ἑπανῄεσαν. Οἱ δὲ παρὰ Ῥωμαίους xa- ταφυγόντες ἐξεδόθησαν Βαρθάροις, £v οἷς καὶ παῖδες λ]άμα xai ᾽Αταχὰμ τοῦ βασιλείου γένους, οὓς ἐν Καρσῷ φρουρίῳ θρακχίῳ οἱ παρειληφότες ἑσταύρω- σαν, δίκας αὐτοὺς πραττόµενοι τῆς φυγῆς. Οἱ δὲ περὶ Αττ/λαν xal Ἑλήξαν τὴν εἰρήνην πρὸς ᾿Ῥω- µαίΐους θέµενοι διεξῄεσαν τὰ ἓν τῇ Σκυθικῇ ἔθνη χειρούμενοι, xal πόλεμον πρὸς Σορόσγους συνεστή- σαντο. | B'- Ότι θεοδόσιος ἔπεμπε Σηνάτορα, ἄνδρα ὑπ- ατιχὸν παρὰ τὸν ᾽Αττήλαν πρεσθευσόµενον. Ὃς οὐδὲ τὸ τοῦ πρεσθευτοῦ ἔχων ὄνομα ἐθάῤῥησε πεζὸς παρὰ τοὺς Οὕννους ἀφιχέσθαι, ἁλλ᾽ ἐπὶ τὸν Πόντον xai την Ὁδησσηνῶν ** ἔπλευσε πόλιν, Ev. f] καὶ θεόδου- λος στρατηγὸς ἐχπεμφθεὶς διέτριθεν. 1'. Οτι τοῦ Χρυσαφίου τοῦ εὑνούχου παραινέ- cietatem cum barbara gente, qux bellum cum Hun- nis gerat, non facere. Conventus ad mercatus pari- bus legibus celebrari, et in tuto Romanos οἱ Hun- nos esse, Federa rata manere et observari, si quoque anno septingentze auri Προ tributi nomine Scyiiis.regiis a Romanis penderentur, cum antea wibutum annupm non fuisset nisí Lrecentarum quin- quaginta librarum. flis conditionibus pacem Romaui et Hunni pepigerunt, qua jurejurando patrio ritu utrinque praestito firmata , utrique ad sua redie- runt. ltaque qui ex Barbaris ad Romanos transierant redditi sunt, de quorum numero erant filii Mama et Attacam ex regio geuere, quos Scytlie receptos in Carso, Thraciz castello, crucis supplicio affeceruut, et hanc ab liis fuge ponem exegerunt. Pace cum HKomanis facta, Attilas et Bleda ad subigend.s gentes Scythicas profecti sunt, et contra Sorosgos bellum moverunt. . 9. (A. 6. 441, Ind, 9 Theod. 24.) Theodoslus misit Senatorem, virum consularem, ad Atti'am legationem obiturum. Et ille quidem quamvis lega- ti nomen adeptus essel, minime iamen est ausus terrestri itinere Hunnos adire : sed iter per Pon- tum Euxinum instituit, et in Odessenorum civi- tatem navigavit, in qua Theodulus dux commora- batur. 9. (A. C. 448, Ind. 1. Theod. 44.) Chrysaphius σαντος Ἐδέχωνι ** ἀνελεῖν τὸν ᾿Αττήλαν, ἐδόχει τῷ p) eunuchus suasit Edeconi Attilam de medio tollere. βασιλεῖ θεοδοσίῳ xai τῷ μαγίστρῳ Μαρτιαλίῳ βου- λευομένοις τῶν προκχειµένων πἑρι μὴ µόνον Βιγίλαν, ἀλλὰ Μαξιμῖνον ἐχπέμπειν πρεσθευόµενον παρὰ τὸν Ἀττήλαν, καὶ Βιγίλαν μὲν τῷ φαινομένῳ τὴν τοῦ ἑρμηνέως ἑπέχοντα τάξιν πρἀττειν ἅπερ Ἐδέχωνι ** δοχεῖ, τὸν δὲ Μαξιμῖνον μηδὲν τῶν αὐτοῖς βουλευ- θέντων ἐπιστάμενον τὰ βασιλέως ἀποδιδύναι γράμ- µατα. Ἐνεγέγραπτο * δὲ τῶν πρεσθευοµένων ἀν- δρῶν ἕνεχα, ὡς ὁ μὲν Βιγίλας ἑρμηνεὺς, ὁ δὲ Μαξι- Super ea re, habito ab imperatore Theodosio cum Martialio magistro consilio, decreverunt non solum - Bigilam, sed et Maximinum legatum ad Attilam ire, et Bigilam quidein specie interpretis, quo mu- nere fungebatur, qua Edeconi viderentur, exse- cuturum ; Maximinum vero, qui minime eorum, qua in consilio imperatoris agitata erant, conscius esset, litteras ab eo Attile redditurum. Scfipserat enim imperator legatorum causa, Bigilam interpre- VARLE LECTIONES. 5 βυσῶν vulg. ᾖᾗσυνῄεσαν N., συνῖσαν vulg. 5 Quz exciderunt partim jta su ** αἱρουμένους vulg., αἱρομένῳ N. *' ἀμφότεραι, voy vu'g. Ἐδέχων: H., Ἐδέχωνα vulg. ** 'E 51 Σχύθαις vulg. pl. N.... Ῥωμαίους οὗ µόνον εἰς τὸ μέλλον μὴ δέχεσθαι τ. a. τ. σφέτερα vel σφέτερα ἁμφότεροι conj. Β. ** ὍΌδυσση- Χωνι lj., Ἐδέχων vulg. " Ῥωμαίων H., Ῥωμαίους vulg. 9 dveytvo. B., àvay. vu.g. 701 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 708 tis munus obiturum, et Maximinum legatum mitti, A μῖνος μείζονος, fjmep ** ὁ Πεγίλας, ἀξίας, vévoug τε qui quidem Bigilam dignitate superaret, et genere illustris et sibi valde familiaris esset ; ad hac mi- nime deccre Attilam fcedera transgredientem Ro- manorum regionem invadere ; et antea quidem ad eum plures, nune vero decem et septem transfugas mittere : nec enim plures apud se esse. Et hzc qui- dem litteris continebantur. Coram autem Maxini- ^num euis verbis jusserat Attilze dicere, ne postula- (τοι majoris dignitatis viros ad se legatos transire. Hoc enim eque ipsius majoribus datum esse, ne- que cseteris Scythiz regibus, sed quemlibet militem A9 aut alium nuntium legationis munus obiisse. Caerum ab ea, qua inter ipsos in dubietate versa- bantur, dijudicanda sibi videri, Onegesium mitti debere. Qui enim fieri posset, ut in Serdjcam, quie Mliruta esset, Attilas cum viro consulari conveniret? Ja hac legatione Maximinus precibus mihi persua- sit, ut illi comes essem. Atque ita cum Barbaris iter facere capimus, et in Serdicam pervenimus trium et decem dierum itinere expedito homini a Con- siantinopoli distantem. [bi commorantes ad cibum nobiscum sumendum Edecona et c:eteros Barbaros invitandos duximus. DBobus igilur et ovibus, quas incole nobis suppeditaverant, jugulatis, instrucio eonvivio epulati sumus. Inter epulas Barbari Atti- lam, nos imperatorem adimirari et extollere. Ad que Bigilas dixit, minime justum esse, Deuin cum &Bomine comparare, bominem Attilam, deum Theo- dosium vocans. ld στο tulerunt. Hunni, et sensim ira accensi exasperabaniur. Nos vero alio sermo- nem detorquere, eteorum iram blandis verbis leni- 19. À coena ut surreximus, Maximinus Edeconem ei Orestem donis conciliaturus, sericis vestibus et gemmis Indicis donavit. Orestes deinde przstolatus Edeconis discessum verba faciens cum Maximino, sibi quidem, ait, illum probum et prudentem videri, qui non ut alii ministri regii peccasset, Etenim nonnulli, spreto Oreste, Edeconem ad cenam invi- taveraut et. donis coluerant. Nos autem harum Omnium rerum ignari, quo pertinerent Orestis ver- ba, non satís percipientes , cum ex eo sciscita- remur, quomodo et qua in re despectui esset habi- tus et Edecon honore affectus, nihil respondit, et περιφανοῦς, xai ἐπιτήδειος ἐς τὰ μάλιστα Baocet ἔπειτα ὡς οὐ δεῖ παρασαλεύοντα τὰς σπονδὰς τῇ Ῥωμαίων ἐμδατεύειν yf. Φυγάδας δὲ μετὰ τοὺς ἤδη ἑκδοθέντας ἑπταχαίδεχα ἁπέσταλχά "' σοι, ὡς ἑτέρων οὐκ ὄντων. Καὶ ταῦτα μὲν ἣν ἓν τοῖς γράµ- µασι, φράδειν δὲ τὸν Μαξιμῖνον ἀπὺ στόματος τῷ Αττήλα, μὴ χρῆναι αἰτεῖν πρέσθεις µεγίστης ἀξίας παρ) αὐτὸν διαθῆναι’ τοῦτο γὰρ οὐδὲ ἐπὶ τῶν αὐτοῦ πγογόνων, ο)δὲ ἐπὶ ἑτέρων τῶν ἁρξάντων τῆς Σχυ- θιχός γενέσθαι, ἀλλὰ πρεσθεύσασθαι τὀν τε ἐπιτυ- χόντα στρατιώτην καὶ ἀγγελιαφόρον. Εἰς δὲ τὸ διευ- χρινῆσαι τὰ ἀμφιθαλλόμενα ἑδόχει πέµπειν Όνη- γήσιον παρὰ Ῥωμαίους:- μὴ οἷόν τε γὰρ αὐτὸν, Σὲ(- διχὲς δῃωθείσης, σὺν ὑπατικῷ ἀνδρὶ ἐς αὐτὴ» πρηϊέναι. Ἐπὶ ταύτην «hv πρεσθείαν ἑχλιπαρήσ-ς πείθει µε Μαξιμίνος αὐτῷ συναπᾶραι *5. Καὶ ὅη-α ἅμα τοῖς Βαρθάροις ἐχόμενοι τῆς ὁδοῦ ἐς ΣερδιχΏν ἀφιχνούμτθα , τρισχαίδεχα ὁδὺν ἀνδρὶ εὐζώνῳ τῆς Κωνσταντίνου ἀπέχουσαν. Ἐν fj χαταλύσαντες xa- λῶς ἔχειν ἡγησάμεθα ἐπὶ ἑστίαν Ἑλέχωνα καὶ τοὺς μετ) αὐτοῦ Παρθάρους χαλεῖν. Πρόδατα οὖν καὶ βόας ἁποδομένων τῶν ἐπιχωρίων ἡμῖν, χκατασφά- ξαντες ἀριστοποιούμεθα. Καὶ παρὰ τὸν τοῦ συµ- ποσίου χαιρὸν τῶν μὲν Dapfápnv τὸν 'Attfaav, ἡμῶν 65 τὸν βασιλέα θαυμαξόντων, ὁ Βιγίλας ἔφη, ὡς οὐκ εἴη θεὸν χαὶ ἄνθρωπον δίχαια συγχρίνειν, ἄνθρωπον μὲν τὸν ᾽Αττήλαν, θεὸν δὲ τὸν θεοξόσιον λέγων. Ἡσχαλλον οὖν οἱ Obvvot, xal xatà μιχρ)ν ὑποθερμαινόμενοι ἐχαλέπαινον. ἡμῶν δὲ ἐς ἕτερα τρε!άντων τὸν λόγον xal φιλοφροσὺ»ῃ τὸν σφῶν αὐτῶν καταπραῦνόντων θυμὸν, μετὰ τὸ δεῖπνον ὡς διανέστηµεν , δώροις ὁ Μαξιμίνος Ἑδέχωνα xal ὈΟρέστην ἐθεράπευσε, σηρικοῖς ἑσθήμασι χαὶ λίθο:ς Ἰνδικοῖς. ᾽Αναμείνας 65 τὴν ᾿ἘΕδέχωνος Ὀρέστις ἀναχώρτρσιν, πρὸς τὸν Μαξιμῖνον φράζει, ὡς σοφός τε εἴη καὶ ἄριστος, uh ὅμοια σὺν τοῖς ἀμφὶ τὰ βα- σίλεια πλημμελήσας) χωρὶς γὰρ αὐτοῦ ἐπὶ δεῖπνον 40» Ἐδέχωνα χαλοῦντες δώροις ἑτίμων. ᾿Απόρου δὲ τοῦ λόγου ὡς μηδὲν ἐπισταμόνοις φανέντος, xal ἀνερωτήσασιν ὅπως χαὶ κατὰ ποῖον γαιρὺν πε- ριῶπται μὲν αὐτὸς, τετίµηται δὲ ὁ Ἑδέχων, οὐδὲν ἀποχρινάμενος ἐξηλθε. Tfj δὲ ὑστεραίᾳ ὡς ἐθαδίζο- μεν, φέρομεν ἐπὶ Βιγίλαν ἅπερ ἡμῖν Ὀρέστης εἰ- discessit. Postridie cum iter faceremus, Bigile, quz p ρήχει. "Oz δὲ, ἐχεῖνον μὴ δεῖν χαλεπαίνειν ὡς τῶν Orestes dixerat, retulimus. Ille vero ait : Orestem non debere iniquo animo ferre, si eadem quse Edecon, minime esset consecuius. Orestem enim co- mitem et scribam Attil&y, Edeconem vero bello cla- rissimum, ut in gente Hunnorum, longe illum di- gnitate antecellere. Qux cur loqueretur, patrio sermone Edeconem affatus, non multo post nobis confirmavit, seu vera proferret, seu fingeret, se Edeconi ea, que prius illi dixeramus, exposuisse, et :gre iram ejus ob dicta Orestis lenivisse. Veui- mus Naissum, quie ab hostibus fuerat eversa et solo VARLE LECTIONES. . εἴπερ vulg. ἀπέσταλχέ vulg., ἀπέσταλχέν οἱ Val. *"* auvandpat N., συνεπᾶραι vulg. . € ! cUxoc μὲν Cantocl., εἴποιμεν vulg. εἰπὼν H., εἰπεῖν vulg. αὐτῶν Ἑδέχωνι ** ph tuYy&vovta:. αὑτὸν μὲν γὰρ ὁπάονά τε xal ὑπογραφέα εἶναι Αττίλα, Ἐδέχωνα 6$ τὰ κατὰ πόλεµον ἄριστον, ὡς τοῦ Οὔὕννου γένους, ἀναθεθηχέναι τὸν Ὀρέστην πολύ. Ταῦτα εἰπὼν '* καὶ τῷ Ἐδέκωνι Ιδιολογησάμενος ἔφασχεν ὕστερον πρὸς ἡμᾶς, «(se ἀληθιζόμενος, eise ὑποχρινόμενος, ὡς εἶποι 5' μὲν αὐτῷ τὰ εἰρημένα, µόγις δὲ αὐτὸν καταπραῦναι τραπέντα ἐπὶ τοῖς λεχθεῖσ.ν εἰς ὀργὴν. Αγιχόμενοι δὲ ἐς Ναϊσσὸν ἔρημον μὲν εὕρομεν ἀνθρώπων τὴν πόλι», ὡς ὑπὸ τῶν πολεμίων άνατρα- πεῖσαν΄ ἐν δὲ τοῖς ἱεροῖς χαταλύμασι τῶν ὑπὸ νόσων ** Ἐζέκων 109 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 110 κατεχηµένων τινὲς ἔτυγχανον ὄντες. Μικρὸν δὲ ἄνω A vquata : itaque, cam desertaur liominibus.offeudi- τοῦ ποταμὸῦ £v χαθαρῷ 3" χαταλύσαντες (σύμπαντα γὰρ τὰ ἐπὶ τὴν ὄχθην ὁστέων ἣν π)έα τῶν ἐν πο- λέμῳ ἀναιρεθέντων), τῇ ἑπαύριον πρὲς "AylvOcov τῶν 9* Ey. Ἰλλυριοῖς ταγμάτων ἠγούμενον ἀφιχόμεΏα, οὐ πόῤῥω ὄντα τῆς Ναϊσσοῦ, ἐφ᾽ ip τὰ παρὰ βασι- λέως ἀγγεῖλαι xal τοὺς φυγάδας παραλαθεῖν’ τοὺς γὰρ € τῶν i, περὶ ὧν ᾽Αττήλα ἐγέγραπτο, αὐτὸν ἔδει πσραδιδόναι. "Ηλθομεν οὖν ἐς λόγους, xal τοὺς € φυγάδας παραδοῦναι αὐτὸν τοῖς Οὔννοις παρ- εσχευάσαµεν * οὓς φιλοφρονησάµενος σὺν ἡμῖν ἁπ- έπεμφε. Διανυχτερεύσαντες δὲ xal ἀπὺ τῶν ὁρίων τῆς Ναϊσσοῦ τὴν πορείαν ποιησάµενοι ἐπὶ τὸν Ἵστρον ποταμὸν, Éc τι χωρίον ἐσθάλλομεν συνηρε- φὲς, χαμπὰς δὲ xal ἑλιγμοὺς xal περιαγωγὰς πολ- ^k, ἔχον. Ἐν ᾧπερ τῆς ἡμέρας διαφαινούσης 5», B οἱομένοις ἐπὶ δυσμὰς πορεύεσθαι τοῦ ἡλίου ἀνατολὴ Χἀχτεναντίον ὤφθη, ὥστε τοὺς ἀπείρως ἔχοντας vic τοῦ χωρίου θέσεως ἀναδοῆσαι, ofa. δὴ τοῦ ἡλίου τὴν ἑναντίαν ποιουµένου 55 πορείαν xal ἕτερα παρὰ ** τὰ χαθεστῶτα σηµαίἰνοντος. ᾿Υπὺ δὲ τῆς τοῦ τόπου ἀνωμαλίας bmi ἀνατολὰς ἐχεῖνο 5b µέρος ἔθλεπε της ὁδοῦ. Μετὰ ὃν τὴν δυσχωρίαν ἐν πεδίῳ καὶ αὐτῷ ὑλώδει παραγινόµεθα. Ἐντεῦθεν βάρδαροι πορθμεῖς £v σχάφεσι µονοξύλοις, ἅπερ αὐτοὶ δένδρα ἑχτέμνουτες xal διαγλύφοντες χατασχευάζουσιν, ἑδέχοντο ἡμᾶς xai διεπὀρθμευον τὸν ποταμὸν, οὐχ ἡμῶν ἕνεχα παρασχευασάµενοι, ἀλλὰ διαπορθµεύ- σαντες πληθος βαρθαριχὸν, ὅπερ ἡμῖν χατὰ τὴν ὁδὸν ἀπηντήχει, ofa δὴ βουλομένου "' ὡς ἐπὶ θήραν Αττ/λα διαθαίνειν ἐς τὴν Ῥωμαίων γῆν. Τοῦτο δὲ ἦν πολέμου παρασχευὴν ποιουμένῳ 3. τῷ βα- σιλείῳ Σκύθῃ, προφάσει τοῦ μὴ πάντας αὐτῷ τοὺς φυγάδας δεδόσθαι. Περαιωθέντες δὲ τὸν Ἴστρον καὶ σὺν τοῖς Βαρύάροις ὡς o' πορευθέντες σταδίους, Ev πεδίῳ τινὶ ἐπιμένειν ἠναγχάσθημεν, ὥστε τοὺς ἀμοὶ τὸν Ἐδέχωνα τῷ ᾽Αττήλα γενέσθαι τῆς ἡμετέρας ἀφίξεως µηνυτάς. Καταμεινάντων δὲ σὺν ἡμῖν καὶ τῶν ξεναγησάντων ἡμᾶς ** Βαρθάρων , ἀμφὶ δείλην ὁγίαν δεῖπνον ἡμῶν αἱρουμένων, κρότος ἵππων ὡς ἡμᾶς ἑρχομένων Ἠχούετο. Καὶ δη ἄνδρες δύο Σχύθαι παρεγίνοντο ὡς τὸν ᾿Αττήλαν ἡμᾶς ἀπιέναι παρα- κελευόμενοι. Ἡμῶν δὲ πρότερον ἐπὶ τὸ δεῖπνον αὐτοὺς ἑλθεῖν αἰτησάντων, ΄ἀποθάντες τῶν ἵππων mus , pritierquam quod in ruderibus sacrarum adium erant quidam zegroti. Paulo longius a flurfí- ne ad vacua loca divertentes (omnia enim eirca ripam eraut plena ossibus Ὦ0 eorum, qui bello ce. ciderant), postridie ad Agintheum, copiarum in lilyrico ducem, qui non longe a Naisso habitabat, accessimus, ul, Lraditis imperatoris mandatis, re- ciperemus ab eo quinque transfugas, qui septem- decim numerum, de quibus ad Attilam scripserat, explerent. Hominem igitur convenimus, et quinque profugos llunnos tradere pracepimus, quos verbis cousolatus , nobiscum dimisit. Nocte transaeta , a inountibus Naissi lstrum versus pergentes, in angu- stam convalle per obliquos inflexus et circuits multos deferimur. Hic cum in ea opinione esse- mus, ul in occasum iter tendere existimaremus, sinul atque. illuxit, sol exoriens sese ex adverso oculis nostris objecit. Itaque qui loci situin ignora- bant, exclamare, tanquam $0l conirarium solito cursun conficeret, et abborrentia a constituto re- rum ordine designaret : sed propter loci insequa- litatem via ea parte. ad Orientem spectat. Ex illo difficili et arduo loco ad plana et uliginosa deveni. mus. lJic nos Barbari portitores in scaphis unico li- gno constantibus, quas arboribus sectis et cavatis adornaut, exceperunt, et flumen transmiserunt. Et lembi quidem minime ad nos traducendos, sed ad multitudinem Barbarorum trajiciendam erant pra- C parati, quz nobis in via occurreret, quia Attilas ad venationem in Romanorum fines transgredi vole- bat. Revera autem bellum contra Romanos para- vit, cujus gerendi occasionem sumebat, quod transg- [υβ non redderentur. Transiwisso Istro, septua- ginta. fere stadiorum iter cui. Barbaris emensi in campo quodam subsistere coacti sumus, tantisper dum Edecon Attilam nostri adventus certiorem fa- ceret , manentibus interea nobiscum ex Barbaris, qui nos erant deducturi. Circa vesperam nobis cc- nantibus, auditus est strepitus equorum ad nos venientium. Et duo viri Scythas advenerunt , qui nos ad Attilam venire jusserunt. Nobis vero prius eo8 ad c«cnam accedere rogantibus, de equis de- scendentes una convivium inierunt, et postridle viam εὐωχήθησαν, xal ἡμῖν τῆς ὁδοῦ τῇ ὑστεραίᾳ ἡγή- D praeuntes demonstrarunt. Qua die hora fere nona σαντο. Παραγενομένων δὲ ἐς τὰς ** ᾿Αττήλα σχηνὰς ἀμφὶ θ’ τῆς ἡμέρας ὥρα (πολλαὶ δὲ αὐτῷ δ' ἑτύγ- χανον οὗσαι), ἐπί τε λόφου τιγὸς σχηνοπο:ῆσαι βουληθέντων, οἱ ἐπιτυχόντες διεκώλυσαν Πάρδαροι, ὡς τῆς ᾿Αττήλα by χθαμαλῷ ὑπαρχούσης σχηνῆς. Καταλυσάντων 65 ὅπου τοῖς Σχύθαις ἑδόχει, Ἐδές Χων χαὶ Ὀρέστης xai Σχόττας χαὶ ἕτεροι τῶν iv αὐτοῖς λογάδων Ίχον ἀνερωτῶντες ** τίνων τυχεῖν ἑσπουδακότες τὴν πρέσδειαν ποιούµεθα. ᾿Ημῶν δὲ ad Aitile tentoria pervenimus : nam erant οἱ plu- rima. Et cum in colle quodam tentoria figere velle- mus, obvii Barbari prolhibuerunt, quoniam Attilze tentorium esset in planitie positum. Quamobrem ad Barbarorum arbitrium locum tentorii collocandi cepimus, Huc Edecon, Orestes, Scotta et alii ex Scythis primores mox advenerunt, et ex nobis quasierun!, quarum rerum consequendarum gratia hane legationem suscepissemus. Nos vero Invicein VARLE LECTIONES. 9! χαθαρῷ Cantocl., χαπαρῳ vu. 53 τῶν Β., v vulg. εναντίον ὤρρθη post ποιουµένου iterat vulg. δὲ παραγεν. vulg. 50 διαφαν. vulg. fj τοῦ ἡλ. conj. B. — * xat. 5' βουλόμενων vulg. — 5 παρασχευἩ votou- ptvn conj. B. 5) ὑμὸς vulg. *?" τὰς B. , τοῦ vulg. *' αὐτῷ B., αὐτῶν vulg. ** ἀνερωτῶντες Cl., ἀνερῶν» τς vulg. 71 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 712 ie tueri, et tam ineptam percunctationem admirari. A την ἄλογον ἀποθανμαζόντων ἑρώτησιν xal ἐς ἀλλή- Illi nihilominus perseverare, et nobis, ut respon- éeremus, instabant. At cum soli. Attile, non aliis imperatorem mandata exponere jussisse respondis- semus, Scotta offensus, hoc sibi 4.900 duce pravee- ptum esse dixit, neque sua sponte se ad nos venisse. B Nos vero obtestari, nusquam hanc legem le- gatis impositam, ut per alios mandata edant et pa- lam faciant, antequam eos, ad quos missi sint, adierint, et in conspectum eorum venerint ; neque hoc Scythas nescire , qui sepenumero legatos ad imperatorem miserint : idem et nobis contingere par esse, neque aliter nos mandata esse dicLuros. Quibus auditis ad Attilam perrexerunt, unde non λους ὀρώντων, διετέλουν πρὸς ὄχλου τῆς ἁποκρίστως ἕνεχα γινόµενοι 53. Εἰπόντων δὲ, ᾽Αττήλα, καὶ οὐχ ἑτέροις λέγειν βασιλέα παρἀχελεύσασθαι, χαλεπίνας ὁ Σχόττας ἀπεχρίνατο ιοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμέν.υ ἑπίταγμα εἶναι, o0 yàp ἂν πολυπραγμοσύνῃ σφε- τἐρᾷ παρ᾽ ἡμᾶς ἑληλυθέναι. Φησάντων δὲ μὴ τοῦτον ἐπὶ τοῖς πρέσθεσι κχεῖσθαι τὸν νόµον, ὥστε μὴ &v- τυγχάνοντας, μτδὲ Eig ὕὄφιν ἐρχομένους παρ᾽ οὓς ἑστάλησαν, δι ἑτέρων ἀνακρίνεσθαι ὧν Évexa πρε- σθεύοιντο, χαὶ τοῦτο μηδὲ αὐτοὺς ἁγνοεῖν Σχκύθας θαμινὰ παρὰ βασιλέα πρεσθευοµένους' χρῖναι δὲ τῶν ἴσων χυρεῖν, ph γὰρ ἄλλως τὰ τῆς πρεσθείας ἐρεῖν' ὡς τὸν ᾽Αττίλαν ἀνέζευξαν, xal αὖθις ἔπαν- multo post sine Edecone reversi, omnia, qua cum B ῆχον Ἐδέχωνο; χωρὶς, xa ἅπαντα, περὶ ὧν ἑπρε- illis agere in mandatis habebamus, dixerunt, con- jestimque, nisi quid aliud nobis cum illis rei esset, discedere jusserunt. Qua ubi audivimus, animia dubii suspensique hzsimus, Nec enim satis intelli- gere poteramus, qua ratione occulta imperatoris consilia patefacta essent. Quamobrem potius esse duximus, nibil quidquam de mandatis nostris effer- re, priusquam nobis Attilam adeundi potestas fleret : itaque respondimus : Sive ea, qua Scyth:e modo protulerunt, sive alia nuntiaturi venerimus, nemi- nem nisi ducem vestrum quarere decet, neque de his cum aliis ullo pacto disserere constituimus. Ji vero nos quam primum abire jusserunt. Dum reditum parabamus, Digilas nos propter respon- σθενόµεθα, ἔλεγον, προστάττοντες τὴν ταχίστην ἀπιέναι, εἰ μὴ ἕτερα φράζειν ἔχοιμεν. Ἐπὶ δὲ τοῖς λεχθεῖσι πλέον ἔτι ἀποροῦντες ** (οὐ γὰρ ἦν ἐφικτὸν γινώσχειν ὅπως ἔκδηλα ἐγεγόνει τὰ θεῶν παράθυ- στα ** δεδογµένα βασιλεΏ, συμφέρειν ἡγούμεθα µτ- δὲν περὶ τῆς πρεσαθείάς ἀποχρίνεσθαι, εἰ μὴ τῆς παρὰ τὸν ᾽Αττήλαν εἰσόδου τύὐχοιμεν. Διὸ ἑφάσχη- μεν, εἴτε τὰ εἱρημένα τοῖς Σκύθαις, εἴτε xoi ἔτεμα fixop.ev πρεσθευόµενοι, τοῦ σφῶν αὐτῶν ἠγουμένου τὴν πεῦσιν εἶναι, xal μηδαμῶς Άλλοις τούτου χάριν διαλεχθήσεσθαι. Οἱ δὲ ἡμᾶς παραχρΏμα ὀναχιορεῖν προσέταττον. Ἐν παρασχενῇ δὲ τῆς ὁδοῦ γενομένους τῆς ἀποχρίσεως ἡμᾶς ὁ Βιγίλας χατεµέμφξτο, ἐπὶ ψεύδει 6 ἁλῶναι ἄμεινον λέγων f] ἀπράκτους ἀἆνα- sionem Scythis factam increpavit : longe enim po- C χωρεῖν. « El γὰρ ἐς λόγους τῷ ᾽Αττήλα ἔτυχον, φη- tius fuisse in. mendacio deprehendi, quam re in- fecta domum reverti. « Si enim, inquit, cum Attila collocutus fuissem, facile illi a contentione cum Romanis discedere persuasissem, quippe qui antea familiaritatem cum illo in legatione cum Anatolio suscepta contraxi. » Atque inde Edeconem «quoque bene sibi velle dixit, ideoque specie legationis et eorum, quis vere aut falso dicturi essent, ope viam se inventuros' esse speravit, qua compositas in Atti- lam insidiss exsequerentur, et aurum, quo Edecon Sibiad eam rem opus esse eunucho dixerat, affer- retur, quod certis hominibus divideretur. Sed Bi- gllam latebat, se proditum : Edecon enim, sive simulate cum eunuclio pactus, sive ut ab Oreste Sibi caveret, nc ob eam causam, que in Serdica inter ceenandum nobis indicaverat, iratus ad Atti- lam deferret, quod sine se secretos sermones cum imperatore et eunucho liabuisset, Attilze comparatam io ipsum conjurationem aperuit, et auri summam, quam in eam rem mitti convenerat, simul et ea, qua per nos in ista 59 legatione tractanda erant, enuntiavit. Jumentis jam adornatis et necessitate a iter tempore noctis carpendum adacti, occurrere ex Barbaris, qui dicerent, Attilam jubere nos pro- σὶν, ἐληλνθὼς, ἐπεπείχειν ῥᾳδίως ἂν αὐτὺν τῆς πρὺς Ῥωμαίους ἀποστῆναι διαφορᾶς, ola δη ἐπιτήδειος αὐτῷ ἐν τῇ κατὰ ᾽Ανατόλιον πρεαθείᾳ γενόμενος. » Ταῦτα *"' εὔνουν αὐτῷ τὸν Ἐδέχωνα ὑπάρχειν ' ὥστε λόγῳ τῆς πρεσθείας xal τῶν ὁπωσοῦν, εἴτε ἀληθῶς, εἴτε φευδῶς, ῥηθησομένων προφάσεως τυ- χεῖν ἐπὶ τῷ βουλεύσασθαι περὶ τῶν αὐτοῖς xac Αττήλα δεδογµένων, xal ὅπως τὸ χρυσίον, οὗπερ ἔφασχε δεῖσθαι ὁ Ἑδέχων, xoulsat τὸ 69 διανεµηθτ- σόμενον ταττοµένοις ἀνδράσι. Προδεδομένος 5) δὲ ἑλελήθει ?,. Ὁ γὰρ Ῥδέχων, εἴτε δύλῳ ὑποσχάμενος, εἴτε xal τὸν Ὀρέστην εὐλαθηθεὶς, μὴ b; τὸν Αττί. λαν ἀγάγο. ἅπερ ἡμῖν bv τῇ Σερδιχῇ μετὰ τὴν ἑστίασιν εἰρῆχει, Ev. αἰτίᾳ "* ποιούµενος τὸ χωρὶς D αὐτοῦ βασιλεῖ καὶ τῷ εὐνούχῳ ἓς λόγους αὐτὸν ἑλη- λυθέναι, χαταμηνύει τὴν μελετηθεῖσαν αὑτῷ tm θουλὴν xat τὸ ποσὺν τοῦ ἐκπεμφθησομένου χρυσίου, ἐχλέγε; δὲ xa ἐφ᾽ οἷς τὴν πρεσθείαν ἐποιούμεθα. Τῶν δὲ φορτίων Ίδη τοῖς ὑποζυγίοις ἐπιτεθέν-:ω», xai ἀνάγκῃ τὴν πορείαν χατὰ τὸν τῆς νυκτὸς χαι- phv ποιείσθαι πειρώμενοι, µετεξέτεροι τῶν Bap6á- (ov παραγενόµενοι ἐπιμεῖναι ἡμᾶς τοῦ καιροῦ χά- ptv παρακελεύσασθαι τὸν ᾽Αττήλαν ἔλεγον. Ἐν αὐτῷ οὖν τῷ χωρίῳ, ὅθεν xal διανέστηµεν, ἦχον ἡμῖν VARLE LECTIONES. 55 γενόµενοι vulg. — 9^ ἔτι ἀποροῦντες B., ἑπαποροῦντες vulg. *5 τὰ ἓν παραθύστῳ N., pro τὰ θεῶν πα- pá6. ".ψεύδε Cl., ψευδή vulg. 9! διὰ ταῦτα Π., ταῦτα [8 ἔλεγεν ἑλπίζων] εὔνουν conj. B. ** χοµίσαιτο διαν. Vales. male, δ,ανεµ.. [τοῖς ὑπ αὐτὸν] ταττ. conj. D. ** προδεδόµενος Vales., προσδεδοµένος vuig. ** ἐλελήθει D., ἐλελύθει vulg. '* ἐν αἰτία Cantocl., ἑναντία vulg. 113 . DE LEGATIONTIBUS ROMANORUM AD GENTES. au Bouv ἄγοντές τινες xal ποταµίους ἰχθύας παρὰ τοῦ A pler tempus noctis intempestivum remanere. In eum- ἸΑττήλα διαπεµφθέντας. Αειπνῄσαντες οὖν ἐς ὕπνον ἑτράπημεν. Ημέρας δὲ γενομένης ᾠόμεθα μὲν ἥμε- (όν τι xaX πρᾶον παρὰ τοῦ Βαρθάρου µηνυθήσεσθαι;» ὁ δὲ πάλιν τοὺς αὐτοὺς ἔπεμπε, παβακχελευόµενος ἀπιέναι, εἰ [ph ἔχοιμέν τι παρὶλ τὰ αὑτοῖς ἐγνω- σµένα λέγειν. 0Οὐδὲν οὖν ἀποχρινάμενοι πρὸς τὴν 665» παρασκευαζόµεθα, χαΐπερ τοῦ Βιγίλα διαφιλο- νειχοῦντος λέγειν εἶναι καὶ ἕτερα ἡμῖν ῥηθησόμενα. Ἐν πολλῆ δὲ κατηφείᾳ τὸν Μαξιμῖνον ἰδὼν, παρα- λαθὼν Ῥουστίχιον ἐξεπιστάμενον τὴν Βαρθάρων φω- vhv, ὃς σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὴν Σχυθικὴν ἑληλύθει — οὐ τῆς πρεσθείας ἕνεκα ἀλλὰ χατὰ πρᾶξίν τινα πρὸς Κωνστάντιον, ὃν Ἰταλιώτην ὄντα ὑπογραφέα 'Ac- τήλα ἀπεστάλχει Αέτιος ὁ τῶν ἑσπερίων Ῥωμαίων στρατηγὸς, -- παρὰ τὸν Σχότταν ἀφιχνούμενος (οὐ γὰρ ᾿Ονηγήσιος tnvexavza παρην), καὶ αὐτὸν προσ- ειπὼν ὑφ ἑρμηνεῖ τῷ ᾿Ῥουστιχίῳ ἔλεγον δῶρα πλεῖστα παρὰ τοῦ Μαξιμίνου λίφεσθαι, εἴπερ αὑτὸν της παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν 1 εἰσόδου παρασχενάσο: τυχεῖν. Τ:ν γὰρ αὐτοῦ πρεσθείαν οὗ µόνον ἜῬω- µαΐοις χαὶ Οὗννοις ξωνοίσἒιν, ἀλλὰ xat Ὀνηγτσίῳ, ὃν παρ᾽ αὐτὸν βασιλέα 13 Ιέναι βούλεται xal τὰ τοῖς ἔθνεσι δ.ευχρινῆσαι ἀμφίδολα ἀφικύμενον δὲ µε- γίστων τεύξεσθαι δωρεῶν. Χρῆναι οὖν μὴ πακόν-ος Ὀνηγησίου ἡμῖν, μᾶλλον δὲ τἀδε)φῷ ἐπὶ τῇ ἀγαθῇ συναγωνίζεσθαι πράξει. Πείθεσθαι δὲ χαὶ αὐτῷ τὸν Αττήλαν µεμαθηκχένα: ἔλεγον ' οὖχ ἐν ἀχοῃ δὲ ἔσε- σθαι βεθαίως τὰ χατ αὐτὸν, εἰ µή vc πεἰρᾳ τὴν dem igitur locum, unde proficiscebamur, pr:sto fuere, qui bovem agebant et pisces fluviatiles nohis ab Attila missos afferebant. Coenati nos dormitum contulimus. Luce orta in spem adducebamur, Atti- lam se ad lenitatem daturum, et aliquod mite re- sponsum ad nos ab ipso emanaturum. llle vero denuo eosdein misit, jussitque abire, si nihil aliud negotii , nisi quod jam omnibus cognitum erat , nobis cum illo intercederet. Nullo dato responso ad iter nos accinximus, etsi Bigilos omui ope con- tenderet, uL responderemus nos alia dicenda ha- bere. Ego vero cum Maximinum meerore οομθςὶ viderem, assumpto Rusticio, qui Barbarorum lingua peritua erat, et nobiscum in Scythiam venerat, non legationis, sed privatz rei causa, ad Constantium ex Italia oriundum, quem ad Auilam Aetius, Occi- dentalium Romanorum dux, ut illi ab epistolis es- set, miserat, Scottam adii (nec enim aderat One- gesius), et cum illo per Rusticium interpretem collocutus, eum plurima dona a Maximino laturum dixi, si illi aditus ad Attilam copiam faceret : le- gatum enim venire de rebus, qua non solum Roma- nis et Hunnis maximam essent utilitatem allaturz, &ed ctiam ipsi Onegesio. limperatorem enim poscere, illum ad se legatum ab Attila mitti, qui dijudicaret controversias inter utramque gentem, unde nonnisi ingentibus donis cumulatus esset rediturus. Oportere igiiur illum, cum Onegesius non adsit, in tam αὑτοῦ γνοίη "* δύναμιν. 'O δὲ ὑπολαθὼν µηχέτι ἀμ- ᾳ praeclara actione nos aut potius" fratrem ipsum. ad- φ:6όλους εἶναι ἔφη τοῦ xai αὐτὸν ἴσα τῷ ἀδελφῷ παρὰ Αττήλα Ἰ" λέγειν τε xal πράττειν. Καὶ πα- paypnpa τὸν ἵππον ἀναθὰς ἐπὶ τὴν ᾿Αττήλα διἠλασε σχηνήἠν. Πρὸς δὲ τὸν Μαςιμῖνον ἐπανε)ὶθὼν ἁλύοντα ἅμα τῷ Βιγίλᾳ χαὶ διαπορούμενον ἐπὶ τοῖς χαθ- εστῶσιν ἔλεγον ἅ τε τῷ Σχόττᾳ διείλεγµαι xoi ἅπερ παρ᾽ αὐτοῦ tixnxó&ty, χαὶ ὡς δεῖ τὰ τῷ βαρδάρῳ δο- θησόµενα παρασχευάζειν δῶρα καὶ τὰ αὐτῷ παρ' ἡμῶν µῥηθησόμενα ἀναλογίζεσθαι. ᾽Αμϕότεροι οὖν ἀναπηδήσαντες (ἐπὶ γὰρ τοῦ ἑδάφους xal τῆς πόας χεῖσθαι σφᾶς συνέδαινεν), ἐπῄνεσάν τε τὴν πρᾶξιν, xal τοὺς Ίδη μετὰ τῶν ὑποξυγίων ἐξορμβσαντας ἀνεχάλουν, xal διεσχέψαντο ὅπως τε προσείποιεν τὸν ᾿Αττήλαν, καὶ ὅπως αὐτῷ τἀ τε βασιλέως δῶρα juvare. Et ipsi quoque Attilam plurimum fidere dixi me accepisse ; sed non satis firma esse audita, nisi re ipsa notum faceret quantum illi Attila tribue- ret. Atque iile : « Ne amplius, inquit, dubii sitig. AEque ac frater apud Attila valeo auctoritate, seu verbis, seu facto opus est. » Et ascenso equo, ad Attile tentorium contendit. Ego vero ad Maximinu:m redieus, qui una cum Bigila angebatur animo, et incertus erat quid constituendum essct, narravi sermones, quos habueram cum Scotia, et qua ab ipso audieram. Atque adeo illum excitavi ad praps- rauda munera, quibus Scottam remuneraretur, et promeditaudum, quibus verbis Attilam affaretur. Surrexerunt igitur (offenderam enim illos in solo 6^isv xal ἅπερ αὐτῷ ὁ Μαξ.μῖνος ἑχόμιζεν. Αμφ) δὲ D herbido jacentes), et operam a me egregie navatam ταῦτα πονουµένους διὰ τοῦ Σχόττα ὁ ᾿Αττήλας µετ- επέµγατο '*, xal δῆτα ἓς τὴν ἐχείνου παραγινό- µεθα 71, ὑπὸ βαρθαρικοῦ xoxXup?* πεφρουρηµένην πλήθους. Ὡς δὲ εἰσόδου ἐτύχομεν, εὕρομεν ἐπὶ ξυ- Ἀίνου δίφρου τὸν ᾽Αττήλαν καθήµενον. Στάντων δὲ ἡμῶν μικρὸν ἀπωτέρω τοῦ Üpóvou, προσελθὼν ὁ Μαξιμῖνος Ἱσπάσατο τὸν Βάρδθαρον, tá. e παρὰ βα- σιλέως γράµµατα δοὺς ἔλεγεν, ὡς atv εἶναι αὐτὸν καὶ -οὓς ἁμφ αὐτὸν εὔχεται βᾳσιλεύς "9. Ὁ δὲ ἀπεχκρίνατο, ἔσεσθαι Ῥωμαίοις ἅπερ αὐτῷ βού- laudaruut, εἰ eos, qui se jam cum jumentis itiaeri accinxeraut, B3 revocarunt. Tum etiam qua ora- tione Attila aggrederentur, et quo modo dona im- peratoris, et quze Maximinus ipse afferebat, tra- derent, inter se agitarunt, Dum in harum rerum cura versabamur, Attilas nos per Scottaim arcessi- vit : itaque ad ejus tentorium iter direximus, quod Barbarorum multitudine, qui in orbem excubias agebant, erat cireumdatum. Introducti Attilam se- dentem in sella lignea invenimus. Stetimus paulo VARIA LECTIONES. 7! τοῦ Αττίλα vulg. — 7? βασιλεύς Ν. Aut βούλεσθαι B. Y 7*5 μετεπέμψατο B., μετέπεμ PATROL. GR, CXIII. τν Ὑνοίημεν conj. Cl. *5 ᾽Αττήλαν vulg. έτε vulg. "" παραχεν. vulg. "* κύχλου vulg. '? βασιλεῦσιν vulg. 23 115 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 716 remotius ab cjus solio : mox processit Maximinus et Α Xotyzo. Καὶ ἐπὶ τὸν Βιγίλαν εὐθὺς τρέπει τὸν λόγον, salutavit Barbarum. Et imperatoris litteras tradens dixit, salvum et incolumem illum suosque precari iin- peratorem. Et Barbarus, « Sit et Romanis quemad- modum et mihi cupiunt, » inquit. Statimque ad Βἰ- gilam converlit orationem, feram impudentem vo- cans,quzerensque,qua re impulsus ad ipsum venisset, cum sibi eorum, qua εἰ ipse et Anatolius de pace sensissent, conscius esset : non enim prius ad se legatos accedere debuisse, quam omnes profugi, qui apud Romanos exstarent, redditi esseul. Bigila vero respondente nullum amplius apud ltomanos re- periri transfugam Scythici generis; omnes enim redditos esse; magis exasperatus Attilas, in eum n ulta probra et convicia ingessit. Et cum clamore dixit, se illum in crucem acturum et praedam vultu- ribus przebiturum fuisse, nisi leges legationis hac impudentis ejus orationis et temeritatis poena. of. findere vereretur. Etenim restare adhuc apud Ro- fjanos plures transfugas, quorum nomina, uterant in charta descripta, jussit scribas recitare. lli ubi omnia legerant, Attilas Digilam un2 cuim Esla sine wora proficisci jussit Romanis denuntiatum, ut om- nes transfugas Scythicze. nationis , quotquot in eo- rum potestate esseut, redderent, a tempore Carpil- lionis, filii Aetii, Romanorum Occidentalium ducis, qui obses apud eum fuerat. Nou eniu se servos $UOS sCccum manus conserere passurum esse, quan- quam ne iis quidem, 'qui su:e ditionis custodiam illis conumniserint, prodesse possint. Qui& enim urbs, C quod castellum ab illis possit defendi, quod evertere aut diruere apud se constitutum habuerit ? Postquam exposuerint a se de transfugis decrela , redire eos quamprimum jussit. renuntiatum, utrum transfugas reddere, an bellum eo nomine malint suscipere. Non multo ante Maximinum paulum exspectare jusserat, dum ad ea, qus imperator scripse- rat, per se responsum darel; munera petiit. Quae postquam dedimus, in teutorium nostrum nos rece- pimus, et de singulis, 4$ qua dicta fuerant, inter nos disseruimus. Cum autem Bigilas admiraretur, qui fleret, ut Attilas, qui sibi jampridem, cum lega- tus ad illum veniret, comis et perhumanus visus esset, iunc se acerbis contumeliis affecisset, dixi, vereri me, ne qui ex Barbaris, qui in Serdica nobis- cum epulaii erant, Attilam infensum nobis reddi- dissent, et Bigilam Romanorum imperatorem deum, Auilam vero hominem appellasse , retulissent. Quam orationem Maximinus ut verisimilem est am- piexus , quia. conjurationis in. Attilam ab eunucho inita: particeps non fuerat. Sed Bigilas ambiguus animi erat, neque causam suspicari posse videbatur, quare Áuilas eum lam acerbis conviciis insectatus essel, Nec enim in animum suum inducere poterat, € θπρίον ἀναιδὲς ἁποχαλῶν, ὅτου χάριν παρ) αὐτὸν ἐλθεῖν ἠθέλησεν ἐπιστάμενος t& τε αὐτῷ xal 'Ava- τολίῳ ἐπὶ τῇ εἱρήνῃ δόξαντα, ὡς εἴρητο p πρότε- pov πρέσθεις παρ' αὑτὸν ἐλθεῖν, πρὶν J| πάντες οἱ φυγάδες ἐχδοθεῖεν Βαρθάροις. Tou δὲ φῄήσαντος, ὡς £x Σχυθικοῦ γένους παρὰ Ῥωμαίοις 9 οὐκ εἴη ου- γὰς (τοὺς γὰρ ὄντας ἐχδξξόσθαι), χαλεπήνας μᾶλ- λον χαὶ αὐτῷ πλεῖστα λοιδορησάµενος μετὰ Borg ἔλεγεν, ὡς αὐτὸν ἀνασχολοπίσας πρὸς βορὰν ** oito- volg ἐδεδώχει ἄν, εἰ uf) vs τῷ τῆς πρεαθείας θε- σμῷ 5* λυµαίνεσθαι ἑδόχει xal 55 ταύτην αὐτῷ Evl τῇ ἀναιδείᾳ καὶ τῇ τῶν λόγων ἱταμότητι ἐπιθεῖναι δίκην ΄ φυγάδας γὰρ τοῦ σφετέρου ἔθνους παρὰ Ῥω- μαίοις εἶναι πολλοὺς, Qv ἐχέλευε τὰ ὀνόματα ἔγγε- γραμμένα χάρτῃ τοὺς ὑπογραφέας ἀναγινώσκειν. Ὡς δὲ διεξηλθον ἅπαντας 84, προσέταττε μηδὲν µελ» λήσαντα ἁἀπιέναι. συµπέμψειν δὲ αὐτῷ χαὶ "Ἠσλαν Ῥωμαίοις λέξοντα 35, πάντας τοὺς παρὰ σφίσι χα- ταφυγόντας Βαρθάρους ἀπὸ τῶν Καρπιλεόνος ypó- vuv, ὃς ὡμήρευσε παρ) αὑτῷ παῖς ὢν ᾿Αετίου τοῦ ἐν τῇ 'Eonépa Ῥωμαίων στρατηγοῦ, ἑχπέμφαι παρ᾽ αὑτόν. Καὶ γὰρ οὗ 35 συγχωρίέσειν τοὺς σφετέρους θεράποντας ἀντίον αὐτοῦ ἐς µάχην lévat, χαίπερ μὴ δυναµένους ὠφελεῖν τοὺς «hv φυλαχὶν αὐτοῖς τῆς οἶκείας ἐπιτρέφαντας YT. Τίνα γὰρ πόλιν 1| ποῖον φρούριον σεσῶσθαι, ἔλεγεν, ὑπ' ἐχείνων, ob- περ αὐτὸς ποιῆσαι τὴν αἴρεσιν ὥρμησεν; ᾿᾽Απαγγεί- λαντας *' δὲ τὰ αὐτῷ περὶ τῶν φυγάδων δεδογ μένα, αὖθις ἑπανήχειν μηνύοντας πὀτερον αὐτοὺς ἐχδιδό- ναι βούλονται f| τὸν ὑπὲρ αὐτῶν ἀναδέχονται πόλε- pov. Παραχελεὐσάµενος δὲ πρότερον xai τὸν Μαξι- μῖνον ἐπιμένειν, ὡς δι) αὐτοῦ περὶ τῶν γεγραμµένων ἀποχρινούμενος βασιλεῖ, ἑπέτρεπε τὰ δῶρα. Δόντες τοίνυν xal ἑπανιόντες ἐς τὴν σχηνην, ἑχάστου τῶν λεχθέντων πέρι ἰδιολογούμεθα. Καὶ Βιγίλα θαυμά- ζοντος ὅπως πάλαι αὐτῷ πρεσδθευοµένῳ Ἠπιός τε καὶ πρᾶος νομισθεὶς τότε χαλεπῶς ἑλοιδορῆσατο, ἔλεγον, μὴ ποτέ τινες τῶν Βαρδάρων τῶν ἐν Σερ- δικῇ ἑστιαθέντων "* σὺν ἡμῖν δυσμενη αὐτῷ civ ᾽Λττήλαν παρεσχεύασαν , ἁπαγγείλαντες, ὡς θεὸν μὲν τὸν Ῥωμαίων ἐχάλει βασιλέα, ἄνθρωπον δὲ τὸν Αττήλαν. Τοῦτον τὸν λόγον ὁ Μαξιμῖνος ὡς πιθα- νὺν ἐδέχετο, ofa. 6h ἀμέτοχος 3" (v τῆς συνωμοσίας D fiv χατὰ τοῦ Βαρθάρου 6 εὐνοῦχος ἑἐποιῆσατο. 'O δὲ Βιγίλας ἀμφίθολός τε jv, xai ἐμοὶ ἐδόχει προφά- σεως ἀπορεῖν, δι ἣν αὐτῷ ὁ ᾿Αττήλας ἑλοιδορῆσατο * οὔτε γὰρ τὰ Ev Σερδικῆ, ὡς ὕστερον ἡμῖν διηγεῖτο, οὔτε τὰ τῆς ἐπιθουλῆς εἰρῆσθαι τῷ Αττήλα ἑνόμι- ζεν, μηδενὸς μὲν ἑτέρου τῶν ix τοῦ πλήθους διὰ τὸν ἐπιχρατοῦντα χατὰ πάντων φόβον ἐς λόγους αὐτῷ ** θαῤῥοῦντος ἐλθεῖν, ᾿ΕἙδέχωνος *! δὲ πάντως ἐχεμυθήσοντος διά τε τοὺς ὄρχους xal τὴν ἁδηλίαν τοῦ πράγματος, µὴ ποτε xal αὐτὸς, ὡς τοιούτων VARLE LECTIONES. ^ Ῥωμαίους vulg. *! βορὰν Val., βοῤῥᾶν vulg. " ἅπαντας Ν., ἀπόντας vulg. *! VAGA vulg. 7 χων vulg. , $5 βεσμῷ Val., θερμῷ vulg. 3) τῷ pro καὶ conj. Cl. . ο οὗ των Cl., αἰτιαθέντων vulg. ** ἀμέτοχος Ὑπὶ,, μέτοχος vulg. "* abso» vulg. 8! ἀπαγγείλαντες vulg. ᾖὃ ἑστιαθέν- add. N. *! Ἐδέχωνος Val., Ἐδέ- ^1 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 718 μέτοχος λόγων, ἐπιτήδειος Νομισθεὶς, θάνατον ὑφ- A nt nubis postea retulit, enuntiata fuisse, quein con- έξει ζηµίαν. Ἐν τοιχότῃ οὖν ἀμφ.δολίᾳ τυγχάνουσιν ἐπιστὰς Ἑδέχων, xai τὸν Βιγίλαν ἔξω τῆς ἡμετέ- pas; ἀπαγαγὼν συνόδου, ὑποχρινάμενός τε ἀληθίζε- σθαι τῶν αὐτοῖς βεύουλευμένων ἕνεχα, χαὶ τὸ χρυ- σίον χοµισθηναι παραχελευσάµενος τὸ δοθησόµενον τοῖς ἅμα αὐτῷ περὶ τὴν πρᾶξιν ἐλευσομένοις, ἀν- εχώρει. Πολυπραγ μονοῦντα δὲ τίνες οἱ τοῦ Ἐδέχωνος πρὸς αὐτὸν λόγοι, ἁπατᾷν ἔσπευδεν, Ἡπατημένος αὖ- τὸς, καὶ τὴν ἀληθη αἰτίαν ἀποκρυψάμενος ἔφασχε παρ) αὐτοῦ Ἐδέχωνος εἱἰρῆσθαι, ὡς xaY αὐτῷ ὁ ᾽Αττήλας περὶ τῶν φυγάδων χαλεπαίνοι ’ ἔδει v 5p 7) πάντας ἁπολαθεῖν, f πρέσθεις Ex τῆς µεγίστης ἔξου- cla; ἀφικέσθαι πρὸς αὐτόν. Ταῦτα διαλε]οµένοις πα- ραγενόμενοί τινες τῶν 93 ᾿Αττήλα ἔλεγον, µήτε Βι- γίλαν, µήτε ἡμᾶς "Popalov αἰχμάλωτον fj βάρθα- po» ἀνδράποδον f| ἵππους 7] ἕτερόν τι πλὴν τῶν εἰς τροφὴν ὠνεῖσθαι, ἄχρις ὅτου τὰ μεταξὺ Ῥωμαίων xai Οὕυνων ἀμφίδολα διαχριθείη. Σεσοφισµένως δὲ ταῦτα καὶ χατὰ τέχνην ἐγένετο τῷ Βαρθάρῳ, ὥστε τὸν μὲν Βιγίλαν ῥᾳδίως ἐπὶ τῇ κατ αὑτοῦ ἁλῶναι πράξει ἀποροῦντα αἰτίας, ἐφ᾽ ἧπερ τὸ χρυσίον χοµί- ζοι, ἡμᾶς δὲ προφάσει ἀποχρίσεως ἐπὶ τῇ πρεαθείᾳ δοθησοµένης Ὀνηγήσιον ἀπεχδέξασθαι, τὰ δῶρα xo- μιούμενον ἅπερ ἡμεῖς τε διδόναι ἐθουλόμεθα xal βασιλεὺς ἀπεστάλχει. Συνέδαινε γὰρ αὐτὺν σὺν τῷ πρεσθυτέρῳ τῶν ᾽Αττλα παίδων ἐς τὸ τῶν 'Axa- τζίρων 9* ἔθνος ἑστάλθαι, 6 ἔστι Σχνθ. κὸν E0vo;, παρ- ἑστη ἓδ τῷ ᾽Αττήλα ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε" Πολλῶν κατὰ quia xai γένη ἀρχόντων τοῦ ἔθνους, θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς ἐκπέμπει δῶρα, ὥστε ὁμονοίᾳ σφετέρᾳ ἀπαγορεῦσαι μὲν τῇ τοῦ ᾽Αττήλα συµµαχίᾳ, τὴν 55 πρὸς Ῥωμαίους [συμμαχίαν **]. ἀσπά-εσθαι. 'O δὲ τὰ δῶρα ἀποχομίζων οὐ κατὰ ᾿τάξιν ἑκάστῳ 99 τῶν βασιλέων τοῦ ἔθνους δίδωσιν, ὥστε τὸν Κουρίδαχον πρεσθύτερον ὄντα τῇ ἀρχῇ, τὰ δῶρα δεξάµενον δεύ- τερον, ola Oh περιοφθέντα xal τῶν σφετέρων στε- ρηθέντα Ἱγερῶν, ἐπικαλέσασθαι τὸν ᾿Αττήλαν κατὰ τῶν συµθασιλενόντων, τὸν δὲ μὴ µελλήσαντα πολ- λην ἐχπέμφαι δύναμιν, χαὶ τοὺς μὲν ἀνελόντα, τοὺς δὲ παραστησάµενον καλεῖν τὸν Κουρίδαχον τῶν νι-. χητηρίων µεθέξοντα. Ἰὸν δὲ ἐπιθουλὴν ὑποτοπή- σαντα εἰπεῖν, ὡς χαλεπὸν ἀνθρώπῳ ἐλθεῖν ἐς ὄψιν Θεοῦ cl γὰρ οὐδὲ τὸν τοῦ ἡλίου δίσχον ἀτενῶς ἔστιν ἰδεῖν, πῶς τὸν µέγιστον τῶν θεῶν ἀπαθῶς τις ὅψοιτο; Οὕτως)" μὲν ὁ Κουρίδαχος ἔμεινεν ἐπὶ τοῖς σφετέροις xat διεφύλαξε τὴν ἀρχὴν, τοῦ λοι- που παντὸς τοῦ ᾽Αχατζίρων ἔθνους τῷ ᾽Αττήλα πα- ῥαστάντος” οὗπερ ἔθνους βασιλέα τὸν πρεσθύτερον τῶν παΐδων καταστῆσαι βουλόμενος Ὀνηγήσιον ἐπὶ ταύτην ἐχπέμπει τὴν πρᾶξιν. Διὸ δη xaY ἡμᾶς, ὡς εἴρηται, ἐπιμεῖναι παραχελευσάµενος, τὸν Βιγίλαν διαφῆκεν ἅμα "Ησλᾳ προράσει μὲν τῶν φυγάδων ἐς την ᾿Ῥωμαίων Σιαθησόμενον, τῇ δὲ ἀληθείᾳ τῷ Ἐδέ. ωνι τὸ χρυσίον χομιοῦντα. vivio in Serdica dieta fuerant, nec conjurationem in Attilan detectam , cum nemo ex onmi multitu- dine, qux» Áttilam circumstabat, exeepto Edecone, pre metu, qui omuium mentes pervaserat, cum Auila serinonem instituere auderet, Edeconem au- tem studiose operam daturum censeret, omnia. si- lentio transigere, tum propter jusjurandum, tuin propter negotii gravitatem ; ne, quia clandestinis in Attilum cousiliis, interfuerat, reus judicatus, poena mortis afficeretur. ll:ec cum ambigua mente volveremus, Edecou supervenit, et abducto a nostro ceetu Bigila (fingebat enim velle vere et serio de priemeditatis inter eos insidiis agere), ubi aurum afferri precepit , quod his daretur, qui exsequendo B facinori operam navaturi essent, discessit. Ego vero cuim Digilam curiosius inquirerem, quos sermones secum Edecon habuisset, decipere conatusest, de- ceptus el ipse, el veram causam occullans coin- mentus est sibi Edeconem dixisse, Attilam illi quoque propter transfugas succensuisse. Oportuisse euim aut oinnes restitui, aut legatos summa aucto- ritate preditos ad illum venire. Hzc dum loqueba- mur, adveuere ab Attila, qui Digilam et nos probi- berent, captivum Romanum, aut barbarum manci«- pium, aut equos, aut quidquam aliud emere, pre-: terquam qux ad victum necessaria erant, donec inter lkomanos et Ilunnos de rebus controversis con- venisset. Hzc callide et preemeditato consilio Dar- barus faciebat, quo facilius Bigilam in consilio cou- tra se exsequendo deprehenderet, cum nullam satis idoneam causam comminisci posset, cur aurum af- ferret. Nos quoque pretenta causa responsi, quod ad legationem editurus erat, Onegesium opperiri coegit, ut munera, quz? ad eum imperator miserat, el tradere volebamus, acciperet. Etenim tum forte Onegesius una cum seniore ex Aitile liberis ad Acatziros missus BS fuerat. Ea gens est Scythica, que in potestatem Áitilae hac de causa. venit. In eam gentem plures secundum populos et gentes imperium exercebant, quos imperator Theodosius, firmata inter eos concordia, ab Attile societate ad colendam cum Romanis pacem et societatem mune- ribus, traducere conatus est. Qui ea munera attule- D rat non pro cujusque gentis regis mneríto et gradu ea distribuerat. Caridachus enim secundo loco ἆς- ceperat, qui regum antiquior, primus accipere de- buerat. llle, tanquam contemptus et sibi debitis pramiis frustratus, Attilam contra exteros reges auxilio vocaverat. 1s nihil cunctatus, magno exer- citu emisso eorum alios sustulit, aliosad deditionem compulit. Deinde Caridachuim ad se vocat, tanquam illi victoriam, et qux ex victoria consecutus fuerat iin pertiturus. Sed iste dolum et insidias suspicatus, difficile et grave esse homini respondit, in dei cons- pectum — venire. Si enim immotis oculis solis orbem intueri nemo potest, quomodo quis sine sensu VARLE LECTIONES. 9 τῶν B., τοῦ vulg. 335 Ακατζίρων Val., ἀκατιζίρων vulg. στου vulg. ?** οὕτως Cantocl., οὗτος vulg. / ὃ συμμαχίαν] εἰρήνην Η. πρ. 5 ixá- 119 EXCERPTA EX PnuISCO RHETORE 720 doloris cum deorum iwoximo congrediatur ? Atque ita Carigachus regnuin suaque omnia salva sibi et integra conservavit, el reliqua omnis Acotzirorum regio in jus ditionemque Attilze concessit. Ei genti cum seniorem ex liliis regem Attilas constituere decrevisset, ad hanc rem conficiendam Onegesium mi- serat, liaque nos exspectare, ut dictum est, jubens, Bigilam cum Esla ad Romanos amandavit, specie quidem transfugarum repetendorum, sed revera, ut aurum Edeconi promissum afferret. Post Bigile discessum unum lantum diem injhis A — Too δὲ Β.γίλα ἐξορμήσαντος, μίαν μετὰ" τὴν ἐχεί- locis cominorati, postridie una cum Attila ad loca magis ad septentrionem vergeutia profecti sumus. liaud longum viz spatium cum Darbaris progressi, alio iter vertimus, Scythis, qui viain ducebant nos td facere jubentibus. Atilas interea in quodam vico -ubsüitit, inquo filiam Escam uxorem, etsi. plures aliasliaberet, Scytharum legibus id permittentibus, ducere voluit. llinc facili et equali vi», per plani- üem iter fecimus, et in multos fluvios navigabiles incidimus. Quorum post Istrum maximi eunt. Dre- con dictus, et Tigas, ei Tiphisas. Et hos quidem naviculis unico ligno confectis, quas in. quotidiano usu. habent qui ad flumina liabitant, reliquos lembis ex propinquo desumptis, quos Barbari curribus im- ponunt, et per loca restagnantia important, trajeci- mus. Congerebantur vero nobis ex vicis commeatus, pro frumento milium, pro vino medus; sic enim locorum incola vocant. Servi quoque, qui nos co- mitabantur, milium secum portabant , potionem ex hordeo prxbeutes, quam camum B6 Berbari appel- lant. Longa via confecta, die ad noctem inclinaute, ad paludem quamdam, ad quam aquatum (erat enim ejus aqua potui αρία) proximi vieiincole ibant, tentoria fiximus. Ingens ventus et procella dere- penie exorta cum tonitru et crebris fulguribus et multo imbre tentorium nostrum disjecit, et omnia nostra utensilia in. proximam paludem volvit. Tur- binibus in aere excitatis, el casu, qui contigerat, perterrefacti, locum illum deseruimus, et dissociali, (c huc illuc palantes, viam unusquisque nostrum , quam sibi commodam duxit, sub tenebris et imbri- bus est persecutus. Tandem tuguria vici subeun- tes. (illuc enim divisis itineribus omnes divertera- inus), convenimus, et ea, qux nobis deerant, cum clamore perquisivimus. Ad quem strepitum Scyilie exsilientes, calamos, quibus ad ignem utuntur, usse- runt : et accenso lumine, interrogarunt, quid nobis vellemus, qui tantos clamores ederemus. Barbari, qui nos comitabantur, responderunt uos tempestate perculsos turbari. liaque nos liberaliter invitatos liospitio exceperunt, et calamis siccis ignem accen- derunt, Vici domina una ex Dledze uxoribus erat. Ί]ας nobis cibaria et mulieres formosas, cum quibus amori indulgeremus (hoc enim apud Scythas honori ducitur), suppeditavit. Mulieribus pro cibis przebitis gratias egimus, et sub tectis nostris somnum ca- pientes, ab earum consuetudine abstinuimus. Simul aique illuxit, ad ea, qux? ex nostra suppellectile de- siderabantur , perquirenda curam convertimus. ας partim in eo loco, ubi pridie consederamus, νου ἀναχώρησιν ἡμέραν ἑπιμείναντες, τῇ ὑστεραίᾳ ἐπὶ τὰ ἀρχτικώτερα τῆς χώρας σὺν ᾽Αττήλα ἑπορεύ- θηµεν. Kat ἄχρι τινὸς τῷ Ὡαρθάρῳ συμπροςελθὀν- τες ἑτέραν ὁδὸν ἑτράπημεν, τῶν ξεναγούντων ** ἡιᾶς Σχνθῶν τοῦτο ποιεῖν παρακελευσαµένων, ὡς τοῦ Αττήλα ἐς χώμτν »τινὰ παρεσοµένου, ἐν ᾗ γαμεῖν θυγατέρα Ἐσχὰμ ἐθούλετο, πλείστας μὲν ἔχων γα- μετὰς, ἀγόμενος δὲ χαὶ ταύτην χατὰ νόμον τὸν Σκυ- θικόν. Ενθένδε ἑπορευόμεθα ὁδὸν ὁμαλὴν, Ev πεδίω Χξιμένην, ναυσιπόροις τε προσεθάλοµεν ποτσμοῖς, ὧν οἱ µέγιστοι μετὰ τὸν "Ίστρον O τε Δρίχων λεγόμενος xai ὁ Τίγας καὶ ὁ Τιρφίσος T». Καὶ τούτους μὲν ἐἑπεραιώθημεν τοῖς μονοξύλοις πλοί- οις, οἷς οἱ προσοικοῦντες τοὺς ποταμοὺς χέχρην- ται ' τοὺς δὲ λοιποὺς «al; σχεδίαις διεπλεύσαµεν, ἃς ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν οἱ Βάρδαροι διὰ τοὺς λιμνάζον- τας φέρουσι τόπους. Ἐχορηγοῦντο δὲ ἡμῖν κατὰ χώµμᾳς τροςα), ἀντὶ μὲν σίτου χέγχρος, ἀντὶ δὲ o[vou ὁ µέδος ἐπιχωρίως καλούμενος. Ἐκομίζοντο δὲ xal οἱ &mó- µενοι ἡμῖν ὑπηρέται χέγχρον xaX τὸ Ex χριθῶν χορ- ηγούμενον πόµα * xápov οἱ Βάρθαροι καλοῦσιν αὐτό. Maxoàv δὲ ἀνύσαντες ὁδὸν περὶ δείλην ὁγίαν χατ- εσχηνώσαμεν πρὸς λίμνῃ τινὶ, πότιµον ὕδωρ ἑχούσῃ, ὕπερ οἱ τῆς πλησίον ὑδρεύοντο κώμης. Πνεῦμα δὲ χαὶ 00ελλα ἑξαπίνης διαναστᾶσα μετὰ βροντῶν καὶ συχνῶν ἀστραπῶν χαὶ ὄμθρου πολλοῦ οὗ µόνον ἡμῶν ἀνέτρεφε ** τὴν σχηνην, ἀλλὰ xal τὴν χατασχευὴν σύμπασαν ἓς τὸ ὕδωρ ἑἐχύλισε τῆς λίμνης. Ὑπὸ δὲ τῆς κρατούσης tbv ἀέρα ταραχῆς xaX τοῦ συµδάντος δειµατωθέντες τὸ χωρίον ἀπελείπομεν χαὶ ἀλλήλων ἐγωριξόμεθα, ὡς Ev σχότῳ xaX ὑετῷ, τραπέντες ὁδὸν ἣν αὑτῷ ῥᾳδίαν ἕχαστος ἔσεσθαι (pexo. Ἑς δὲ τὰς καλύδας τῆς χώµης παραγενόµενοι (τὴν αὐτὴν δὲ πάντες διαφόρως ἑτράπημεν), ἐς ταυτὸν συνῄῃειµεν, καὶ τῶν ἀπολειπομένων σὺν βοῃ τὴν ζήτησιν ἐποιού- µεθα. Ἐχκπηδήσαντες δὲ οἱ Σχύθαι διὰ τὸν θόρυθον, τοὺς χαλάμους οἷς πρὸς τῷ πυρὶ χἐχρηνται ἀνέχαιον, φῶς ἑργαξόμενοι, xai ἀνηρώτων 6 τι βουλόμενοι χεχράγαµεν. Των δὲ σὺν Ἡ αιῖν Βαρθάρων ἀποχρινα- µένων, ὡς διὰ τὸν χειμῶνα διαταραττόµεία, πρὸς σφᾶς τε αὐτοὺς χαλοῦντες ὑπεδέχοντο, xal ἆ) έαν παρεῖχον χαλάµους πλείστους ἑναύδντες. Tm; δὲ ἐν 5f χώμι ἀρχούσης γυναικὺς (µία δὲ abr) τῶν Βλίδα γυναικῶν ἐγεγόνει) τροφὰς ἡμῖν διαπεµφαµέ- ο νης[χαὶ ἐπὶ συνουσίᾳ γυναῖκας εὑπρεπεῖς ( Σχυθιχὴ δὲ αὕτη vp), τὰς μὲν γυναῖχας &x τῶν προχειµέ- νων ἑδωδίμων φιλοφρονησάμενο: τῇ πρὸς αὑτὰς ὁμι- λίχ ἁπηγορεύσαμεν !* ἐγχκαταμείναντες δὲ ταῖς χα- λύέαις ἅμα ἡμέρᾳ ἓς τὴῆν τῶν σχευῶν ἑτράπημεν ἀναξ f, snot, καὶ σύµπαντα εὑρηχότες, τὰ μὲν iv τῷ VARIAE LECTIONES. "μετὰ DB., κατὰ vuig. ἁ: αγορτύσαντες vulg. * ξεναγόντων vulg. ?** ἀνέτρεφε N., ἔτρεφε vulg. ! ἀπηγορεύσαμεν H., T?] ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. * 729 Ἰωρίῳιοὗὖπερ Ev τῇ προτεραίᾳ χαταλύταντες ἐτύχομεν, Α partim in ripa paludis, partim in ipsa palude τὰ δὲ xal πρὸς τῇ 640m τῆς λίµνης, τὰ δὲ καὶ Ev αὐτῷ τῷ ὕδατι, ἀνελάθδομεν. Καὶ ἐκείνην τὴν ἡμέραν £v τῇ χώμη ιδιετρίγαµεν ἅπαντα διατερσαίνοντες᾽ ὃ τε γὰρ χειμὼν ἐπέπαυτο xai λαμπρὺς Άλιος ἣν. 'Emt- μεληθέντες δὲ καὶ τῶν ἵππων xa* τῶν λοιπῶν ὑπο- ζυγίων παρὰ τὴν βασιλίδα ἀφικόμεθα, «aV αὑτὴν ἁσπασάμενοι xal δώροις ἀμειψάμενοι, τρισέ τε ἀργυραϊΐς φιάλαις xal ἑἐρυθροῖς δέοµασι xai τῷ ἐς Ἱνδίας πεπἐρε. καὶ τῷ χκχρπῷ τῶν φοινί- χων xai ἑτέροις τραγήµασι * διὰ τὸ μὴ ἐπιχωριά- ζειν τοῖς Βαρθάροις οὖσι τιµίοις, ὑπέξιεν, εὑξάμε- vot αὑτῇ ἀγαθὰ τῆς ξενίας πὲἑρι. 'Ἡμερῶν δὲ C ὁδὸν ἀνύσαντες Ev xar τινὶ ἐπεμείναμεν, τῶν ξεναγούν- των παρακελευσαµένων Σκυθῶν, ofa δῃ τοῦ ᾽Αττή- λα ἐς αὑτὴν ἐμθαλοῦντος τὴν ὁδὸν xaX ἡ μῶν κατόπιν B αὐτοῦ πορεύεσθαι ὀφειλόντων. Ἔνθα δὴ ἐνετυγχάνο- μεν * ἀνδράσι τῶν ἑσπερίων Ῥωμαίων xal αὐτοῖς παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν πρεσδευοµένοις * ὧν ᾿Ρωμύλος Tw, ἀνὴρ τῇ τοῦ χόµητος ἀξίᾳ τετιµηµένος, xal Πριμοῦτος * τῆς Νωρίχκων ἅρχων χώρας, χαὶ Ῥωμα- νὸς στρατ'ωτικοῦ τάγματος ἡγεμών. Zovnv δὲ αὐτοῖς Κωνστάντιος, ὃν ἀπεστάλχει ᾿Αέτιος παρὰ «bv Ἁτ- τήλαν ὑπογραφέως γάοιν, καὶ Τατοῦλος ὁ ᾿Ορέστου πατηρ τοῦ μετὰ ἘΕδέχωνος, οὐ τῆς πρεσθείας ἕνεχα, ἀλλὰ οἰχειότητος χάριν ἅμα σρίσιν αὐτοῖς τὴν mo- ῥείαν ποιούμενο:, Κωνστάντιος μὲν διὰ τὴν 5 ἐν ταῖς Ἰταλίαις προῦπάρξασαν πρὸς τοὺς ἄνδρας γνῶσιν, Τατοῦλος δὲ διὰ συγγένειαν. Ὁ γὰρ αὐτοῦ mat; 'Op£- στης Ῥωμύλου θυγατἑρᾳ ἐγεγαμήχει, ἀπὸ Παντα- 6lovoz τῆς bv Νωρίχῳ πόλεως,.... ἑπρεσθεύλντο ἔχμε,λιττόμενοι 3 τὸν Αττίλαν, ἐχδοθΏηναι αὑτῷ βουλόµενον " Σιλθανὸν, ᾿Αρμίου * τραπέζης κατὰ “τὴν ᾿Ῥώμην προεστῶτα, ὡς φιάλας χρυσᾶ; παρὰ Κωνσταντίου δξξάμενον, ὃς ἐκ Γαλατῶν μὲν τῶν ἓν τῇ. Ἑσπέρα ὡὠρμᾶτο, ἀπέσταλτο bb xai αὐτὸς παρὰ Αττήλαν τε χαὶ Βλήδαν, ὥσπερ ὁ μετ) αὑτὸν Κων- στάντιο;, ὑπογραφέως χάριν. Κατα δὲ τὸν χρόνον ἓν ᾧ ὑπὸ Σχυθῶν ἐν τῇ ' Παιόνων ἐπολιορχεῖτο τὸ Σίρµιον, τὰς φιάλας παρὰ τοῦ τῆς πόλεως ἑπ'.σκόπου ἐδέξατο ἓφ᾽ ᾧ αὐτὸν λύσασθαι, εἴ Ys περιόντος 19 αὐτοῦ ἁλῶ- γαι την πόλιν συµθαίη, ?| ἀναιρεθέντος ὠνήσασθαι τους αἰχμαλώτους ἁπαγομένους τῶν ἁστῶν. 'O δὲ Κωνστάντιος μετὰ τὸν τῆς πόλεως ἀνδραποδιαμὸν C recepimus. lu his desiccandis totum diem in illo vico (tempestas enim desierat, et clarus $0l apparebat) contrivimus. Deinde curatis equis et reliquis jumentis, reginam salutatum ivimus. Hane vicissim donis remuneratisumus tribus pateris argenteis, velleribus rubris, pipere Indico, palmulis et variis cupediis, quz€ omuia a Barbaris, ut ignota, magni κι πια η. Nec multo post omnia fausta fe- liciaque illi hospitalitatis ergo precati, disces-imus. Septem dierum itinere emenso, Scythae, qui nos du- cebant, in. quodam vico nos consisterc jusserunt, quia post Attilam, qui hac via proficisceretur, iter nobis faciendum esset. Hic obvios habuimus legatos a Romanis occidentalibus etiam ad Attilam missos. Erant autem przcipui. Romulus comitis diguitate decoratus, 87 et Primutus, Norics regionis pra'fe- ctus, et Romanus, militaris ordinis ductor. Ilis ade- rat Constantius, quera Aetius ad Attilam, ut illi in conscribendis epistolis deserviret, miserat, et Ta- tullus, Orestis ejus, qui cum Edecone erat, pater, non legationis causa, sed privati officii et familiari- tatis ergo. Constantio enim in Italiis agenti magnus cum illis usus intercesserat : Tatullum affinitas mo- vebat. Orestes enim, ejus filius, Romuli filiam e Patavione, Norici civitate, uxorem duxerat. Legati 3utem veniebant, ut Attilam lenirent, qui sibi Syl- vanum. Ármii men-: Roin praefectum, tradi po- stulabat, propterea quod pateras aureas a Constan- tio quodam acceperat. Hic Constantius, ex Galliis Occidentalibus ortus, ad Attilam et. Dledain, ut illis in conscribendis epistolis operam daret, queinad- modum et post illum alter Constantius, inissus fue- rat. llle vero, quo tempore Sirmium oppidum, in Paonia situm, Scythae obsidebant, aurea vasa a civitatis episcopo acceperat, ut ex eorum pretio, $i se superstite urbem 'capi contigisset, quoad satis esset, pro sua libertate solverel.ir : sin periisse!, cives in servitutem abducti redimerentur. Sed Con- stantius post urbis excidium de pacto illo parum aollicitus, Romam cujusdam negotii causa profe- ctus, vasa 3d Sylvanum detulit, et aurum ab eo accepit, convenitque, ut si intra tempus ργα η] - tum aurum mutuo sumptum redderet, vasa recipe- ὁλιγωρήσας τῶν συνθηκῶν '! ἐς την Ῥώμην κατὰ D ret : ni fecisset, Sylvanus vosa sibi haberet et his πρᾶξίν τινα παραγίνεται, καὶ χοµίκεται παρὰ τοῦ Σιλβανοῦ χρυσἰον τὰς φιάλας δοὺς, ὥστε ῥητοῦ ypó- νου ἐντὸς f| ἁποδόντα τὸ ἐχδανεισθὲν Χρυσίον ἆνα- λαθεῖν τὰ ἑνέχυρα, f| αὐτοῖς τὸν Σιλβαν»ν ἐς ὅ τι βούλοιτο χρίσασθαι. Τοῦτον 08$ τὸν Κωνστάντιον ἐν ὑπογίᾳ προδοσίας ποιησάµενοι Αττίλας τε xal Βλίδας ἀνεσταύρωσαν μετὰ δὲ χρόνον τῷ ᾿Αττήλα ὡς τὰ περὶ τῶν φιαλῶν ἐμηνύθη, ἐχδοθῆναι αὐτῷ pro arbitrio uteretur. (lunc Constantium Attilas et Bleda, cum illis proditionis nomine suspectus esset, iu crucem egerunt, Ex quo, ut de poculis aureis in- diciuin ad Attilaur est delatum, sibi tradi Sylvanum, tanquam furem eorum, quie $ua essent, flagitavit. Legoti igitur ab Aetio et Romanorum OcciJenta- lium imperatore venerant, qui dicereut Sylvanum Constantii creditorem vasa aurea pro credito oppi- VARI LECTIONES. . * zpa(fjuaoc H., τρυγήµασι vulg. 3 ἐνετυγχάνομεν fl., τυγχάνοµεν vulg. p. 198, lin. 17, Προμοῦτος appellatur. Paulo rectius, puto : sc. µειλιττόμενοι H., ἐχμελιτιόμενοι vulg. 7 βουλόμενοι vulg. * ᾽Αρμίον] ἀργυρίου Val. 19 περιόντος H., πενόντος vulg. !' συνθηκών Ν., Σχυθικῶν vulg. * Πριμοῦτος, qui infra 5 τὴν ἐν add. Ν. *ix- ? τῇ Ν., τῷ vulg. roumotus. N. 120 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 721 gnerata, non furto ablata, penes se habuisse, qua A τὸν Σιλθανὸν, ofa δη φῶρα !* τῶν αὐτοῦ γενόµενον "?, sacerdotibus, qui primi se obtulissent, nummis ar- genteis permutasset. Nec enim fas esse hominibus pocula Deo consecrata propriis usibus applicare. Itaque nisi tam justa causa aut divini numinis reve- rentia a petendis poculis dimoveatur, retento Syl- vano, aurum se pro pateris prebiturum. Hominem enim, qui nihil deliquerit, minime se dediturum esse. Hoc erat igitur borum virorum legationis causa, qui Barbarum sequebantur, ut responsuin ferrent, ei dimitterentur.. 58 Cum vero nobis eadem via eundum esset, qua Attilas incedebat, pa- rumper morati, dum pracederet, non multo post secuti, cum reliqua multitudine, trajectis quibus- dam amnibus, ad quemdam magnum vicum perve- ἐθούλετο. Πρέσδεις τοίνυν παρὰ ᾿Αετίου καὶ τοῦ Ba- σιλεύοντος τῶν ἑσπερίων Ῥωμαίων ἑστάλησαν ἐροῦν-] τες ἵ", ὡς χρήστης Σιλθανὸς Κωνσταντίον γενόμενος τὰς φιάλας ἑνέχυρα καὶ οὗ φώρια λαθὼν ἔχοι, xal ὡς ταύτας ἀργυρίου χάριν ἱερεῦσι xai τοῖς 15 ἐπι- τυχοῦσιν ἀπέδοτο οὔτε γὰρ θέµις ἀνθρώποις eL; σφετέραν διακονίαν κεχρῆσθαι ἐκχπώμασ.ν ἄνατε- θεῖσι θεῷ. El οὖν μὴ !* τῆς εὐλόγου προφάσεως xal εὐλαθείᾳ τοῦ θείου ἀποσταίη τοῦ τὰς φιάλας αἰτεῖν, ἐχπέμπειν τὺ ὑπὲρ ἁὐτῶν χρυσίον, τὸν Σιλδανὺν παρ- αιτουµένους !Ἱ * οὗ γὰρ ἑχδώσειν !'* ἄνθρωπον ἁδι- xoüvta οὐθέν. Καὶ αὕτη μὲν αἰτία τῆς τῶν ἀνδρῶν πρεσθείας, xal παρείποντο ὃ τι xal ἀποκρινόμενος ἁποπέμφοι σφᾶς ὁ Báp6apog. Ἐπὶ τῆς αὑτῆς οὖν nimus. Hic erant Attila zedes, quae reliquis omnibus D ὁδοῦ γενόµενοι, προπορευθῆναι αὐτὸν ἀναμείναντες, ubicunque locorum przstantiores esse ferebantur. Erant bz ex lignis et tabulis eximie politis exstru- ct» et ambitu ligneo circumdatz, non ad muui- mentum, sedad ornatum camparato. Proxima re- gie erat Onegesii domus, et ipsa quoque ambitu ligneo constaus, non tamen aque, ac Attilz, turri- hus iusignis. laud longo intervallo a circuitu domus distabat balneum, quod Onegesius, qui se- cundum Atuilam plurimum apud Scythas opibus valebat, lapidibus ex P:eonia advectis zedificaverat. Nec enim apud eos, qui in ea parte Scythia habi- tant, ullus est aut lapis, aut arbos, sed materia aliunde advecta utuntnr. Hujus autem balnei archi- . tectus, e Sirmio captivus abductus, mercedem ope- ris sui libertatem se consecuturum sperans, falsus 82a spe, cuin nihil miuus cogitaret, in longe durio- rem apud Scythas. incidit servitutem. Balneatorem enim eum Onegesius instituit, uL sibi totique sua familiz, cum lavarentur, operas przstaret. In hunc vicum adventanti ΑΙ puelle obviam prodierunt, quà perseries incedebant, sub linteis tenuibus et candidis, quam maxime in longitudinem extensis, ita ut sub unoquoque linteo, manibus mulierum ab utraque partg in altum sublato, septem puelle aut etiam plures progredientes (erant autem multi hu- jusmodi mulierum sub illis linteis ordines), Scy- thica carmina canerent. Jam proxime Onegesii domum accesserat (per ipsam enim via ducebat a. regiam), cum foras prosiliret Onegesii uxor, magna p τῶν ᾿Ονηγησίου οἰκημάτων Yevóp.evov ancillarum comitata multitudine, qua obsonia et vinum ferebant, qui maximus est apud Scythas honos. Hxc Attilam salutavit rogavitque, ut ex cibis desumeret, quos cum summa testificatione sue erga illum voluntatis attulerat. ltaque uxori hominis sihi necessarii gratificaturus, comedit, equo insidens, Barbaris, qui in ejus comitatu erant, sus- pensam tabulam (erat autem argentea) attellentibus. Deinde degustato calice, qui illi fuerat oblatus, in regiam &e recepit. Erat autem | illa reliquis conspe- σὺν τῷ παντὶ ἐπηχολουθήσαμεν πλήθει. Καὶ ποταμούς τινας διαθάντες Ev μεγίστῃ παρεγινόµεθα χώμῃ, kv ᾗ τὰ τοῦ ᾽Αττήλα οἰχήματα περιφανέστερα τῶν ἆπαν- ταχοῦ εἶναι ἑλέγετο, ξύλοις τε xal σανἰσιν εὐξέστοις ἡρμοσμένα καὶ περιθόλῳ ξυλίνῳ κυκλούµενα, οὗ πρὸς ἀσφάλειαν, ἀλλὰ πρὸς εὐπρέπειαν συλλαμθά- νοντι. Μετὰ δὲ τὰ τοῦ βασιλέως ἣν τὰ τοῦ ΌνηνἨ- aío9 διαπρεπῆ, χαὶ περἰδολον μὲν ἐκ ξύλων xal αὖ- τὰ ἔχοντα, οὐχ ὁμοίως ὃδ ὥσπερ ὁ ᾽Αττήλα πύργοις ἑχοσμεῖτο. Βαλανεῖον δὲ ἣν οὗ πόῤῥω τοῦ περιθόλου» ὅπερ , Ὀνηγήσιος μετὰ τὸν ᾿Αττήλαν παρὰ Σκύθαις ἰσχύων μέγα ᾠκοδόμει, λίθους Ex τῆς Παιόνων δια- χοµίσας γῆς * οὐδὲ γὰρ λίθος, οὗ δἐνδρον παρὰ τοῖς ἐχεῖνο τὸ µέρος οἰχοῦσι Βαρθάροις ἐστὶν , ἀλλὰ ἐπεισάκτῳ τῇ ὕλῃ xéyprvzat ταύτῃ. Ὅ δὲ ἀρχιτέ- Χτων τοῦ βαλανείου ἀπὸ τοῦ Σιρµίου αἰχμάλωτος ἀχθεὶς, μισθὸν τοῦ εὑρέματος ἐλευθερίαν λήκε- σθαι προσδοκῶν , ἔλαθε µείζονι πόνῳ περιπεσὼν τῆς παρὰ Σχύθαις δουλείας ' βαλανέα γὰρ αὐτὸν Ὀνηγήσιος κατέστησε, xal λουομένῳ αὑτῷ τε xal τοῖς ἀμφ᾽ αὐτὸν διηχονεῖτο. Ἐν ταύτῃ τῇ χώμῃ εἰσ- ιόντα τὸν ᾿Αττήλαν ἁπήντων Χχόραι στοιχηδὸν προπορευόµεναι ὑπ' ὀθόναις λεπταϊς τε καὶ λευχαῖς, ἐπὶ πολὺ ἐς μῆχος παρατεινούσαις, ὥστε ὑπὸ μιᾷ ἑκάστῃ ὀθόνῃ ἀνεχομένῃ ταῖς χεραὶ τῶν παρ᾽ ἑκάτερα γυναιχῶν χόρας ἑπτὰ f| καὶ πλείους βαδιξούσας (σαν δὲ πολλαὶ τοιαῦται τῶν γυναικῶν ὑπὸ ταῖς ὀθόναις τάξεις) ᾷδειν ἄσματα Σκυθιχά, Πλησίον δὲ (6€ αὐτῶν yàp ἡ ἐπὶ τὰ βασίλεια Ίγεν ὁδὺς), ὑπεξελθοῦσα ἡ τοῦ Ὀνηγησίου γαμετὴ μετὰ πλίθους θεραπόντων, τῶν μὲν ὄψα, τῶν δὲ καὶ οἶνον φερόντων (μεγίστη δὲ αὕτη παρὰ ἘὙχύθαις ἐστὶ τιμὴ), ἡσπάξετό΄τε καὶ Ἠξίου µετα- λαθεῖν ὧν αὑτῷ φιλοφρονουμένη ἑχόμισεν. Ὃς δὲ ἔπιτη- δείου ἀνδρὸς χαριζόµενος γαμετῇ ἤσθιεν ἐπὶ τοῦ ἵππου fius vog, τῶν παρεποµένων τὸν πίνακα (ἀργύρεος δὲ Ev οὗτος ἐς (yog ἀράντων Βαρθάρων. ᾽Απογευσάμενος δὲ καὶ τῆς προσενεχθείσης αὐτῷ χύλιχος ἐς τὰ βασίλεια ἐχώρει, ὄντα τῶν ἄλλων ὑπέρτερα xal ἐν ὑψηλῷ δια- VARLE LECTIONES. '! φῶρα H., φῶτα vulg. conj. B. 16) μετὰ pro μὴ conj. Ν. i ῥαδικούσας Ἡ., βαδιξούσαις vulg. ' γενόµενον H., γενόµενοι vulg. 1. παραιτούµενοι conj. B. " ερῶντες vulg. !* xal τοῖς] xaY οὐ τοῖς U* ἐχδώσειν Val, ἑχδώσεις vulg. 8 125 ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ή 150 κείµενα χωρίῳ. Ἡμεῖς δὲ £v τοῖς ᾿Ονηγησίον, ἐχεί- A ctior et in altiori loco sita. Nos vero in :edibus One- vou παραχελευσαµένου, ἐγχατεμείναμεν ' ἕπανελη- λύθει γὰρ σὺν τῷ Αττήλα παιδί. Καὶ ἠριστοποιησά- μεθα, ὁξξιωσαμένης ἡμᾶς τῆς vs γαμετῆς χαὶ τῶν χατὰ γένος αὑτῷ διαφερόντων’ αὐτὸς γὰρ τῷ ᾽Αττή- àq μετὰ τὴν ἐπάνοδον τότε πρῶτον ἐς ὅψιν ἑλθὼν, χαὶ abt τὰ ἐπὶ τῇ πράξει, ἐφ᾽ fjv ἔσταλτο, ἁπαγ- γέλλων, xal τὸ πάθος τὸ τῷ Αττήλα παιδὶ συνενε- χθὲν (τὴν γὰρ δεξιὰν χεῖρα ἐξολισθήσας χατέαξεν), συνευωχεῖσθαι ἡμῖν οὐχ fe σχολἠν. Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον ἁπολιπόντες τὰ τοῦ Ὀνηγησίου οἰχήματα πλησίον τῶν ᾿Αττήλα [κατεσχηνώσαμεν, f) !* παρὰ «ὃν ᾽Αττήλαν ἐπιέναι 3 τὸν Μαξιμῖνον, Ίγουν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς ἁμφ ᾽ αὑτὸν ἐς λόγους ἰέναι ὀφείλοντα, ph πολλῷ χεχωρίσθαι διαστἠµατι. Διαγαγόντων *! 6b ἡμῶν ἐχείνην τὸν νύχτα tv ᾧπερ χατελύσαμεν χωρίῳ, ὑποφαινούσης ἡμέρας ὁ Μαξιμῖνος στέλλει µε παρὰ τὸν ἸΟνηγήσιον τὰ δῶρα δώτοντα, & τε αὐτὸς ἐδίδου, & τε βασιλεὺς ἀπεστάλχει, xal ὅπως γνοίη, εἰ 33 βούλεται 35 αὐτῷ, xal ὁπότε, ἐς λόγους ἑλθεῖν. Παρα- γενόμενος δὲ ἅμα τοῖς χοµίζουσιν αὐτὰ ** ὑπηρέταις προσεχαρτέρουν, ἔτι τῶν (up χεχλεισµένων , ἄχρις ὅτου τις ὑπεξελθὼν τὴν ἡμετέραν μηνύσειεν ἄφιξιν. Διατρίδοντι δέ pot xal περιπάτους ποιουμένῳ πρὸ τοῦ περιθόλου τῶν οἰχημάτων, προσελθών τις 3, ὃν Βάρδαρον ix τῆς Σχυθιχῆς ᾠήθην εἶναι στολῆς, Ἑλληνιχῇ ἀσπάςεταίἰ µε φωνῇ, εΧαῖρε,» προσειπὼν, ὥστε µε θαυμάζειν, ὅτι γε δῆ ἑλληνίξει Σχύθης ἀνήρ. ΧύΥχλυδες Ὑὰρ ὄντες πρὸς τῇ σφετέρᾷ βαρβάρῳ c γλώσσῃ ζηλοῦσιν f| 36 τὴν Οὕννων f, τὴν Γότθων, 1j xai τὶν Αὐσονίων, ὅσοις αὐτῶν πρὸς Ῥωμαίους ἔπιμιξία' καὶ οὗ ῥᾳδίως τις σφῶν ἑλληνίσει τῇ φωνῇ, πλὴν ὧν ἀπήγαγον αἰχμαλώτων &nb τῆς θρακχίας χαὶ Ἰλλυρίδος παραλίου. ᾽Αλλ᾽ ἐχεῖνοι μὲν γνώριμµοι ευῖς ἐντυγχάνουσιν ἐτύγχανηων ἕχ τε τῶν διεῤῥωγό- των ἑνδυμάτων xal τοῦ αὐχμοῦ τῆς χεφαλῆς, εἰς 1 τὴν χείρονα µεταπεσύντες τύχην' οὗτος δὲ τρυφῶντι ἑῴχει Σχύθῃ εὐείμων τε Qv χα) ἀποχειράμενος τὴν χεφαλὴν περιτρύχαλα. ᾽Αντλσπασάμενος δὲ ἀνηρώτων εἰς (ov καὶ πόθεν ἐς τὴν βάρδαρον παρῆλθε γῆν xal βίον ἀναιρεῖται Σχυθιχόν. Ὁ δὲ ἀπεχρίνατο ὅτι | Βουλόμενος ταῦτα γνῶνα: ἑσπούδαχα, ἐγὼ δὲ ἔφην αἰτίαν πολυπραγμοσύνης εἶναί pov τὴν 35 Ἑλλήνων φωνήν. Τότε δὶ Ὑελάσας ἔφη l'patxbg μὲν εἶναι τὸ Υένος, xaz* ἐμπορίαν δὲ ἐς τὸ Βιμινάχιον ἐληλυθέναι τὴν πρὺς τῷ Ἴστρῳ Μυσῶν πόλιν. Πλεῖστον δὲ ἐν αὐτῇ διατρίγαι χρόνον, xal γυναῖχα γήµασθαι ζά- πλουτον. Tiv δὲ ἐντεῦθεν εὐπραγίαν ἐχδύσασθαι, ὑπὸ τοῖς Βαρθάροις τῆς πόλεως γενομένης, xai διὰ τὸν ὑπάρξαντα πλοῦτον αὐτῷ ᾿Ονηγτσίῳ Ev τῇ τῶν λαφύρων προκριθῆναι διανομῇ 'τοὺς γὰρ ἁλόντας]ἁ πὸ τῶν εὐπόρων μετὰ τὸν ᾿Αττήλαν ἐκχρίτους εἶχον οἱ τῶν Σχυθῶν λογάδες διὰ τὸ ἐπὶ πλείστοις διατίθεσθαι. ᾿Αριστεύσαντα δὲ ἓν ταῖς ὕστερον πρὸς Ῥωμαίους gesii (sic ille prieceperat ; redierat enim cum Attilze filio) remansimus. lllic cenam sumpsimus, exci- piente nos ejus uxore comitata illustrioribus, qui eum genere contingehant. llli enim animum nobis- cum convivio exhilarare per otium minime licuit ; 59 quia qux gesserat in negotio, ad quod missus fuerat, et adversum, qui filio Attile contigerat, easum (dextram enim delapsus fregerat) renuntia- turus, tum primum a reditu in Attila conspectum venerat. Post cenam, xdibus Onegesii relictis, pro- pius Αι :edes tentoria posuimus, ut Maximinus, quem Attilam convenire, et cum his, qui ei a con- siliis erant colloquia facere oportebat, minime longo ab Αιιία distaret intervallo. Illic igitur, quo pri- inum. devertimus, noctem transegimus. Luce orta misit me Maximinus ad Onegesium, ut illi tum quae ipse dabat, tum ab imperatore missa munera Iraderem, et ut ipse cognosceret, an illi secum et quo tempore colloquium inire" luberet. Perrexi igi- tur ad Onegesium cuim famulis, qui dona porta- bant : cum janus clausz essen!, exspectavi, donec sperirentur, et aliquis exiret, qui eum mei adven- (us certiorem faceiet, Itaque tempus mihi terenti et circa murorum ambitum domus Onegesii awbulanti, progressus nescio quis, quem Barbarum ex Scylhico vestitu esse rebar, Grzca voce me salutavit diceus « Xatps. v Mirari ego, qui fieret, αἱ Grzce loqueretur vir Scytha : etenim ex variis gentibus commisti, bar- baricam linguam colunt, sive IHunnorum, sive Go- thorum, aut etiam Romanam, hi scilicet, quibus cum Romanis frequentius est commercium ; neque quisquam eorum facile loquitur Grece, nisi si qui sint captivi e Thracia aut lllyrico maritimo. Sed illi ab obvio quoque dignosci possunt et a vestibus laceris et capitis squalore, tanquam qui in mise- ram inciderint fortunam. Hic vero opulenti Scythiae speciem prz se ferebat : erat enim bene οἱ eleganter vestitus, capite in rotundum raso. Huuc resalutans interrogavi, quis esset, et unde in terram larba- ram veniens, vite Scythice iustitutum sequi de- legisset. llle quam ob causam hoc ex ipso quizre- rem, rogavit, « Mihi vero, inquam, hac a te ut p seiscitarer, causa fuit, quod Grece locutus es. » Tum ridens ait se Graecum esse genere, ad mer- caturam faciendam Viminacium , Mysorum ad lstrum urbem, accessisse, in ea domicilium longo tempore habuisse, uxorem quoque divitem duxisse ; parta illic felicitate capta urbe exutum fuisse, et propterea quod dives erat, se suaque omuia in prede divisione Onegesio cessisse. Etenim esse apud eos in more positum, ut przcipui ab Attila Scythis principes captivos ditiores sibi seponan!, quoniam plurimum auctoritate valent. Postea ubi ΥΑΒΙΑ) LECTIONES. ὥστε conj. B., vul " 16 conj. N. N. βούλεται — Val., NERA vulg. 10 εἰσιέναι N. *! διαγαγόντων Β., διαγόντων νυ]ᾳ. 3 εἰ B., oi ** αὐτῷ vulg. 3» προσελθών τις H., προσελθόντες vulg. Val, οὐ vulg. 3 εἰς Β., ὡς vulg. 35 τὴν b., τῶν vulg. uu 12] EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 798 adversus Romanos et Ácatzirornm gentem fortis- A μάχαις καὶ τὸ τῶν ᾽Ακατξίρων Edvoc, δόντα τῷ βαρ- sime dimicasset, libertatem se ex more Scytliarum, 60 omnibus, qux» bello acquisiera!, barbaro do- wino traditis, recuperasse. Uxorem quoque barba- ram duxisse, et ex ea liberos sustulisse, et Onege- sii mensae participem, hoc vite genus longe potius priore ducere. « Qui enim apud Scythas degunt, inquit, tolerato bellorum labore, sine ulla sollicitu- dine vitam peragunt. Tum unusquisque bonis, qux sibi fortuna. indulsit, fruitur, neque quisquam illi ulla in re molestus est. Qui vero sub Romanis :eta- tem agunt, facile in bello pereunt. Hos enim in sliis sui conservandi spem collocare necesse est, quandoquidem per tyrannos minime licet arma, quibus unusquisque se tueatur, gestare. Atque adeo his, quibus id jurelicet, valde est perniciosa ducum ignavia, qui bellum minime gnaviter gerunt. At in pace longe acerbiora sunt, qua accidunt, quam calamitates, quz ex bello proveniunt et propter duram exactionem tributorum, et propter impro- borum vexationes, cum leges non in omnes valeant. Si quis dives aut potens eas sit transgressus, ille quidem iniquitatis suz poenas non uet : sin aliquis Ínops, qui negotia gerere nesciat, hunc poena a le- gibus statuta. manet : nisi forte eum priusquam sententia feratur, longo in litibus continuato tem- pore, multis preterea exhaustis opibus, vita defece- rit, At mercede et pretio, quod legum et juris est obtinere, omnium iniquissimum est. Nec enim in- βάρῳ δεσπότῃ κατὰ τὸν παρὰ Σχύθαις νόμον τὰ χατὰ τὸν πόλεμον αὐτῷ κτηθέντα, ἐλευθερίας τυχεῖν. Γυ- ναῖχα δὲ γήµασθαι βάρδαρον, εἶναί τε αὐτῷ παϊῖδας' χαὶ Ὀνηγησίῳ τραπέζης κοινωνοῦντα, ἀμείνονα τοῦ προτέρου τὸν παρόντα Ἰγεῖσθαι 39. Τοὺς μὲν γὰρ παρὰ Σχύθαις μετὰ τὸν πόλεμον ἓν ἀπραγμοσύνῃ διατελεῖν, ἑχάστου τῶν πορόντων ἁπολαύοντας xai οὐδαμῶς f| ὀλίγα ἐνοχλουμένους *** τοὺς µέντοι παρὰ Ῥωμαίοις £v μὲν πολέμῳ ῥᾳδίως ἀναλίσχεσθαι, clc ἑτέρους τὰς τῆς σωτηρίας ἑἐλπίδας ἔχοντας, ὡς máv- των διὰ τοὺς τυράννους uh χρωµένων ὅπλοις. Καὶ τῶν χρωµένων δὲ σφαλερωτέρα ἡ τῶν στρατηγῶν χαχία, uh ὑφισταμένων τὸν πόλεμον. "Ev δὲ εἰρήνη ὁδυνηρότερα ὑπάρχειν τὰ συµθαίνοντα τῶν ἓν τοῖς πολέμοις χαχῶν διά τε τὴν βαρυτάτην εἴσπραξιν τῶν δασμῶν χαὶ τὰς Ex τῶν πονηρῶν βλάθδας, τῶν νόµων οὐ χατὰ πάντων χειµένων, ἀλλ᾽ el μὲν ὁ παραθαίΐνων τὸν θεσμὸν τῶν πλουτούντων εἴη, ἔστι ?! τῆς ἁδιχκίας αὐτὸν uh διδόναι δίχας * εἰ δὲ πένης εἴη, οὖκ ἔπι» στάµενος χρῆσθαι πράγµασιν, ὑπομένει ?* τὴν ἀπὸ τοῦ νόµου ζημίαν, εἴπερ uh πρὸ τῆς κρίσεως ἀπο- χείποι τὸν βίον, μακροῦ 15 ἐπὶ ταῖς δίχαις παρατεινο- µένου χρόνου καὶ πλείστων ἐχδαπανωμένων χρηµά- των. Ὅπερ τῶν πάντων ἀνιαρώτατον 5 εἴη, ἐπὶ μισθῷ τῶν ἀπὸ τοῦ νόµου τυγχάνειν. 0ὐδὶ γὰρ τῷ ἁδιχουμένῳ τις 99 διχαστήριον παραδώσει, el μὴ τι ἀργύριον τῷ τε 35 δικαστῃ xal τοῖς ἐχείνῳ διαχο- νουµένοις κατάθοιτο. Τοιαῦτα xat πλεῖστα ἕτερα mpo- juria affecto quisquam fori judicialis potestatem fa- ϱ τιθέντος, ὑπολαθὼν ἔφασχον πράως αὐτὸν xal τὰ c ciet, priusquam pecuniam judicis et ejus ministro- rum commodo cessuram deponat. » Hzc atque hujusmodi iulta cum in medium proferret, ego precatus, ut quod sentirem, patienter et benigne audiret, respondi, reipublice Roman: auctores, sapientes et optimos viros, ne quidquam temere ageretur, alios legum custo.les fecisse, aliis armo- rum curam conmiuisisse, ut, ad nullam aliam rem intenti, quam ut se ad pugnam pra pararent, mili- taria opera exercerent, et propulsata per assiduam belli meditationem omni formidine, consueta mili- ti? exercitatione, animis firmati, in aciem descen- dereut. « Alios, inquam, qui agris colendis et cul- turz terre operam darent, annona militari ab his exacta; eos «lere voluerunt, quo pro sua slute dimicarent. Constituerunt quoque, qui injuria affectis. prospicerent, et jura eorum, «ui propter nature inürmitatem sibi ipsi consulere non vale- rent, tuerentur, quique jure dicendo, qus leges Jubereut, servarent. 61 Neque vero sua providen- tia destitutos reliquerunt eos, qui judieibus adsunt, sed horum esse partes prospicere, qua ratioue jus assequatur, qui sententia judicum obtinuit, et. in- ἐμοῦ ἀκούειν' καὶ δὴ ἔλεγον, ὡς οἱ τῆς Ῥωμαίω» πολιτείας εὑρεταὶ σοφοί τε χαὶ ἀγαθοὶ ἄνδρες, (ats?! τὰ πράγµατα τηνάλλως 33 φέρεσθαι, τοὺς μὲν τῶν νόμων εἶναι φύλαχας, τοὺς δὲ ποιεῖσθαι τῶν ὅπλων ἐπιμέλειαν ἔἕταξαν xal τὰς πολεμικὰς µελέτας ἀσχεῖν, πρὸς μηδὲν ἕτερην ἐπαγομένους ἃ ὥστε εἶναι πρὸς pá- χην ἑτοίμους καὶ ὡς ἐπὶ τὴν συνήθη γυμνασίαν θαῤ- ῥοῦντας ἐπὶ τὸν πόλεμον ἱέναι, προαναλωθέντος 9 αὑτοῖς διὰ τῆς μελέτης τοῦ φόδου, τοὺς δὲ προς- χειµένους *9 τῇ γεωργία καὶ τῇ ἐπιμελείᾳ τῖς Y: ἑαυτούς τε xal *" τοὺς ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀγωνιζο- µένους τρέφειν ἔταξαν "t, τὸ στρατιωτικὸν εἴσπρατ- τοµένους σιτηρέσιον * ἄλλους δὲ τῶν ἀδιχουμένων προνοεῖν, xal τοὺς μὲν τοῦ δ.χαίου προΐῖστασθαι ὑπὲρ τῶν δι᾿ ἀσθένειαν φύσεως μὴ οἵων τε ὄντων τὰ σφέτερα προῖτχεσθαι δίχαια, τοὺς δὲ δικάζοντας φυλάτ- τειν ἅπερ ὁ νόμος βούλεται μὴ ἑστερῆσθαι δὲ φροντί- δος μηδὲ τῶν παραστάντων τοῖς δικασταῖς (15), ἀλλὰ χἀκείνων εἶναι τοὺς πρόνοιαν ποιησοµένους, ὅπως τοῦ τε δικαίου τεύξοιτο ὁ τῆς τῶν δικαστῶν τυχὼν χρίσεως, xai à ἀδικεῖν 9" νομισθεὶς μὴ εἰσπραχθείη πλέον ἧπερ ἡ δικαστιχὴ βούλεται ψῆφος. El Υὰρ μὴ ὑπῆρχον οἱ ταῦτα bv φροντίδι ποιούμενοι, ix της ΥΛΗΒΙΑ: LECTIONES. 15 ἡγεῖσθαι] βίον add. Β. ?* ἁπολαύοντας et ἑνοχλοζμένους B., ἀπολαύοντος el ἐνοχλουμένου 5» μαχροῦ N., μαχρὺὸν vulg. τις 56 τῷ τε διχ. H., τότε vulg. 9! ὥστε] οἴγε ἰδόντες conj. B. dg. ** πρισχειμ. H., προλχειµ. vulg. τε καὶ voie Urs dl .,5av190g ὑπὲρ vulg. 9 Ρυδί ἕταξαν inser. vulg. δὲ καὶ τούς. Ὁ ἀδιχων vulg. 9 ἔστι B., ἐπὶ vulg. vulg. θέντος H., προσαν. vulg. δ; καὶ τοὺς, j ** ὑπομένη vulg. vulg. ' ἀνιερώτατον vulg. Ν., 6 3* μὴ τηνάλλ. conj. Cl. ** προαναλω- M ἑαυτούς τε xal τοὺς ὑπὲρ, OmissiS mox 129 ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. "7390 αὐτης αἰτίας ἑτέρας δίκης ἐγίνετο ἂν πρόφασις, * Α jurius judicatus, id solum, quod judicii calculus τοῦ νεν.χηχότος χαλεπώτερον ἐπεβιόντος , f| τῇ τοῦ fert, et uihil ρταίθγδα, facere cogatur. Si enim non χείρονος ^ ἀπενεγκαμένου τῇ ἁδίχῳ ἐπιμένοντος γνώ- — essent huic rei prepositi, aut. victore insolentius µῃ. Εἶναι δὲ καὶ τούτοις τεταγμένον ἀργύριον παρὰ insurgente, ant eo, qui adversam sententiam repor- τῶν τὰς δίχας ἀγωνιζομένων, ὡς παρὰ τῶν γεωργῶν tavit, in perversa mente perstante, ex una lite al- τοῖς ὁπλίταις. "Ἡ οὐχ ὅσιον τὸν ἐπιχουροῦντα *pi- — terius litis nasceretur exordium. Est autem his φειν xai τῆς εὐνοίας ἀμείδεσθα.; ὥσπερ ἀγαθὸν — constitutam. argentum ab illis qui litibus certant, ἐππεῖ μὲν ἡ τοῦ ἵππου χομιδὴ, ἀγαθὸν δὲ βουχόλῳ μι wilitibus ab agricolis. Quid enim zquius, quam ἡ τῶν βοῶν xai θηρατῇ ἡ τῶν κυνῶν ἐπιμέλεια, καὶ eum, qui opituletur et auxilium ferat, alere et offi- τῶν ἄλλων, ὧν πρὸς σφετέραν φυλακήν τε xalógé- — cium mutuo officio rependere? quemadmodum λειαν ἔχουσιν ἄνθρωποι, ὁπότε τῃν δαπάνην τὴν ἐπὶ — equiti emolumento est equi, pastori boum et ve- τῇ δίχῃ Yevopévrv ἀλόντες ἐκτίνουσιν, ávatiévere — natori canum eura, et reliquorum animántium, &üxla σφετέρᾳ xal οὐχ ἑτέρῳ τὴν βλάδην. Tóv δὲ — quse liomines custodiz et utilitatis causa alunt. Cum ἐπὶ ταῖς δίχαις μακρύτερον, ἂν οὕτω τύχοι, χρόνον, — cnim sumptus in litem factos qui causa cadunt sol- τῆς τοῦ δικαίου προνοίας Ὑίνεσθαι χάριν, ὥστε μὴ vant, damnum nulli alii rei, quam suz iniquitatis «σχεδιάζοντας τοὺς δικαστὰς τῆς ἀχριδείας διαμαρτεῖν, B imputent oportet. Quod ad longum tempus attinet, λογικοµένους ἄμεινον εἶναι ὀψὲ πἐρας ἐπιτεθηναι — quod in litibus consumitur, si quando id evenit, id δίχῃ, 1| ἐσπουδαχότας ph µόνον ἄνθρωπον ὁδ.χεῖν, — juris providentius dicendi gratia fit, ne judices ἀλλὰ εἰς τὸν ** τοῦ δικαίου εὑρετὴν Θεὸν πλημμε- — properantes ab accurata judicandi ratione aber- λεῖν. Κεῖσθαι δὲ τοὺς νόµους χατὰ πάντων, ὥστε τοι. Sic enim judicant melius esse, tardius finem αὑτοῖς xai βασιλέα πείθεσθαι, xat οὐχ ὡς "' τῇ — litibus imponere, quam festinantes non solum ini- αὐτοῦ ἕνεστι χατηγορίᾳ, ὅτι ye δὴ οἱ εὔποροι τοὺς — quum jus in hominem statuere, verum etiam in πένητας ἀχινδύνως βιάκοιντο, εἰ pif Ye δ.αλαθών τις Deum, justitize inventorem, peccare. Leges autem in qot τὴν δίκην’ ὅπερ οὐχ ἐπὶ τῶν πλουσίων, ἀλλὰ καὶ — omnes positze sunt, ut illis etiam ipse imperator pa- πενῄτων εὗροι τ.ς ἄν᾽ πλημμελοῦντες YXp οὐδὲ αὐτοὶ — peat. Neque, id quod tua accusatione continetur, ἁπορίᾳ ἑλέγχων δοῖεν δίκας. Καὶ τοῦτο παρὰ πᾶσι, — potentiores si tenuioribus vim inferant, id illis est xai o) παρὰ Ῥωμαίοις µόνον συμθαῖϊνόν ἔστι. Χάριν impune, nisi quis forte latens poenam effugerit ; δὲ ὀμολογεῖν τῇ τύχη ἐπὶ τῇ αὐτῷ ὑπαρξάσῃ ἔλευθε- — quod non solum divitibus, sed etiam inopibus ple- £2, καὶ μὴ τῷ ἐπὶ πόλεµον ἐξάγοντι δεσπότῃ, ὥστε — rumque usu venit : nam li quoque, si argumenta αὐτὸν δι᾽ ἀπειρίαν f| ὑπὸ τῶν molegiov ἀναιρεθη- — deficiunt, peccatorum poenas non solvunt, Quod ναι, | φεύγοντα ὑπὸ τοῦ κτησαµένου χολάζεσθαι. Ü non solum apud Romanos, sed etiam ubique gen- "Auetvov δὲ xii τοῖς οἰχέταις διατελοῦσι Ῥωμαῖοι — tium accidit. Gratiam vero plurimam ipsum pro re- χρώµενοι. Πατέρων Υὰρ f| διδασχάλων ἐς αὐτοὺς Ép- — cepta libertate fortunze debere, neque eam domino qa ἐπιδεικνύντες "3, ἐφ᾽ ᾧ τῶν φαύλων ἀπεχομένους — acceptam referre. Cum enim eum in bellum eduxe- µετιέναι ἅπερ αὐτοῖς xa»à νενόµιστα:, σωφρονίζουσι — rit, potuisse ab hostibus propter rei militaris impe- σφᾶς ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασιν, ὥσπερ τοὺς οἰχείους παῖ- — vitiam occidi, aul si fugisset, ab eo, in cujus domi- Ca;. Οὐ 0h γὰρ οὐδὲ αὐτοῖς θάνατον, ὥσπερ Zxofa:;, — nio erat, puniri. Longe autem Romani benignius ἐπάγειν θέµις. Ἐλευθερίας δὲ τρόποι map! αὑτοὶς — servis consuluerunt. Patrum enim aut przceptorum πλεῖστοι, ἣν οὗ µόνο» περιόντες, ἀλλὰ xal τελευτῶν- — affectum erga eos exhibent, et ut a malis absti- τες yapl;ovixt, διατάττοντες χατὰ τῆς περιουσίας — neaul, curant, et eorum, qu: honesta ducunt, par- «ὃν βούλονται τρόπον. Καὶ νόμος ἐστιν ὅπερ ἔχαστος — ticipes efficiunt. Denique corrigunt eos in his, qua τελευτῶν περὶ τῶν προτηκύντων βουλεύσοιτο, » Καὶ — delinquunt, sicut. et suos liberos. Nec enim servos ὃς δεχρύσας ἔφη, ὡς οἱ μὲν νόμοι χαλοὶ xal ἡ πο- — morte afficere, sicut apud Seythas, fas est. Liber- λιτεία ' Ρωμαίων ἀγαθὴ, οἱ 6 ἄρχοντες οὐχ ὅμοια — tatis vero adipiscendze plures sunt modi. Non enim &olg πάλαι φρονοῦντες αὐτὴν διαλυµαίνονται. 62 solum qui vita fruuntur, sed etiam quie vivis "excedunt, libertatem tribuere possunt, cum de bonis suis, ul cuique placeat, slatuere liceat, et quodcunque quia moriens de rebus domesticis jusserit, lex sit. » Tum ille plorans inquit, leges apud Homanos bonas et rempublicam przclare coustitutam esse, sed magisiratus, qui non zque ac prisci prohi et prudentes sunt, eam labefactant et pervertunt. Ταῦτα διαλεγοµένων ἡμῶν, προσελθών τις τῶν p. [hec inter nos disserentibus aliquis ex domesticis ἔνδοθεν ἀνοίγει τὰς θύρας τοῦ περιδόλου. Ἐγὼ δὲ "Onegesii septorum domus fores aperuit. Ego statim mpesbpapubv ἐπυθόμην ὅ τι πράττων Ὀνηγήσιος —accurrere et querere, quas res ageret Onegesius ; tuyy&vor* ἁπαγγεῖλαι γὰρ αὐτῷ µε βούλεσθαί τι — me enim habere a Maximino, qui legatus a Roma- παρὰ V τοῦ Ῥωμαίων Ίχοντος πρεσθευτοῦ. "Oc δὲ — nis venisset, quod illi dicerem. Ille vero Onegoesium ἀπεχρίνατο, αὐτῷ µοι ἐντεύξεσθαι μικρὸν ἀναμεί- — toihi sui facturum copiam respondit, si paulum op- VARLE LECTIONES. ** $ τοῦ τὸ χεῖρον ἀπ. N,.— " ἀνατιθέντων Val. ** τὸν om. vulg. " ὡς Val, ὃ B., óq vulg. ** ἔπιδει- κνόνται CL, ἐιδείχνυνται vulg. ** παρὰ antc Ῥωμαίων excidisse, aut τοῦ παρὰ scribendum esse putat D. 731 £XCERPTA EX PRISCO RHETORE 132 perirer ; exiturum enim esse. Nec multo temporis Α vavzt * µέλλειν γὰρ αὑτὸν ὑπεξιέναι. Καὶ δὴ οὗ πολ. spatio interjecto, ut ipsum exeuntem vidi, prugres- sus dixi : « Te Romanorum legatus salutat, et dona tibi ab ipso una cum auro ab imperatore misso af- fero. » Et cum maxime ille eum convenire cuperet, ubi et quando vellet colloqui, quaesivi. llle suos, qui aderant, jussit aurum et munera recipere, el me Maximino renuntiare, se protinus ad eum accedere. Reverti igitur ad Maximinum, et renuntiavi, One- gesium ad eum venturum esse: nec mora, in teu- torium nosurum advenit, et Maximinum affatus dixit, se imperatori et illi pro muneribus jgratias agere, et percunctatus est, quandoquidem se arcessisset, quid esset, quod illum vellet : tum Maximinus, in- $lare tempus, ait, quo posset majorem gloriam apud boniines adipisci, si ad imperatorem accedens, B qua sunt inter Romanos et Hunnos controversa, sua prudentia componeret, et inter utramque gen- (em concordiam stabiliret : qux: res non solum, utilitati utriusque gentis esset cessura, sed eliam ejus domui tanta bona prabitura, ut ipse una cuin suis liberis in posterum imperatori totique imperatorio generi in perpetuum deviuctus foret. Tum Onegesius dixit, qua in re gratiflearetur imperatori, et per se contentiones dirimerct. Maximinus respondit, si in rem praesentem descendens, imperatori gratiam re- ferret, et dissidiorum causas sedulo perscrutans, de rebus controversis secundum conditiones faederibus ascriptas judicium suum interponeret. Tum Onege- sius dixit se imperatori et iis, qui ei a consiliis es- C gent, ea dicturuni esse, qua Attilas sibi przecipe- ret. « Àn Romani existimant, inqnit, se ullis pre- cibus exorari posse, ut prodat dominum suum, et nihili faciat educationem apud Scythas, uxores οἱ liberos suos, neque potiorem ducat apud Atti- Jam servitutem , quam apud Romanos ingentes opes?» G3 XCaterum se domi remanentem majori eoruin rebus adjumento futurum, quippe qui domini jram placaret, si quibus in rebus Romanis irascere- . Aur, quam si.ad eos accedens criminationi se obji- ceret, si forte quid contra quam Attil:e rationibus commodum videretur faceret. Qus cum dixisset et mihi veniam dedisset, eum de his, qua ex ipso in« telligere cuperemus, adeundi (Maximino enim in λοῦ διαγενοµένου χρόνου, ὡς προϊόντα εἶδον, προσ- ελθὼν ἔλεγον, ὡς ὁ Ῥωμαίων αὑτὸν ἁσπάζεται πρεσθευτῆς, χαὶ δῶρα ἐξ αὑτοῦ Ίχω φέρων σὺν χαὶ τῷ παρὰ βασιλέως πεμφθέντι χρυσἰῳ. Ἑσπουδαχότι δὲ ἐς λόγους ἐλθεῖν ᾧ 59 xal πὀτε βούλεται διαλέγε- σθαι. Καὶ ὃς *! τό τε χρυσίον, τά τε δῶρα ἐχέλευσε τοὺς προσῄχοντας δέξασθαι, ἐμὲ δὲ ἁπαγγέλλειν Μαξιμίνφῳ, ὡς Ίξοι αὐτίχα παρ᾽ αὐτόν. Ἐμῆννον τοίνυν ἐπανελθὼν, τὸν Ὀνηγήσιον παραγίνεσθαι " xai εὐθὺς Ίκεν ἐς thv σχηνἠν. Προσειπὼν δὲ τὸν Μαξιμῖνον ἔφασκε χάριν ὁμολογεῖν ὑπὲρ τῶν δώρων αὐτῷ τε xal βασιλεῖ, xa: ἀνηρώτα ὃ τι λέγειν βου- λόμενος αὐτὸν µετεπέμφατο. 'O δὲ ἔφασχεν ἤχειν xatpbv , ὥστε Ὀνηγχίσιον μεῖνον ἓν ἀνθρώποις ἕξειν 53 χλέος, εἴπερ παρὰ βασιλέα ἐλθὼν διευχρι- νήσει τὰ ἀμφίθολα τῇ σφετέρᾷ συνέσει καὶ ὀμόνειαν Ῥωμαίοις xai Οὔννοις χαταστήσεται. ΙΓενίσεται γὰρ ἐνθένὸς οὗ µόνον τοῖς ἔθνεσιν ἀμφοτέροις συµ- φέρον * ἀλλὰ καὶ τῷ σφετέρῳ οἴχῳ ἀγαθά παρέξει πολλὰ, ἐπιτήδειος ἐσαεὶ αὐτός τε καὶ οἱ αὑτοῦ παῖ- δες βασιλεῖ τε χαὶ τῷ ἑχεί»ου ἑσόμενοι 5 γένει. Ὁ δξ Ὀνηγήσιος ἔφη ^ Καὶ τί ποιοῦντες χεχαρισµένως βασιλεῖ, ἡ ὅπως παρ᾽ αὑτοῦ τὰ ἀμφίθολα λυθείη ; Αποχριναμένου δὲ, ὡς διαδὰς μὲν εἰς τὴν Ῥωμαίων βασιλεῖ τὴν χάριν χαταθῄσει, διευχκρινήσει δὲ τὰ ἀμφίθολα τὰς αἰτίας δ.ερευνῶν xal ταύτας χατὰ τῆς εἰρήνης λύων θεσμὸν, ἔφασχεν ἐχεῖνα ἑἐρεῖν βασιλεῖ τε χαὶ vol; ἁμφ) αὐτὸν, ἅπερ ᾿Αττήλας βούλεται. Ἡ οἴεσθαι ἔφη Ῥωμαίους, τοσοῦτον ἐχλιπαρήσειν αὖ- τὸν, ὥστε χαταπροδοῦναι δεσπότην xal ἀνατροφῖς τῆς παρὰ Σχύθα:ς xal γαμετῶν xa παίδων χατολι- γωρήσειν 5», μὴ uel ova δὲ ἡγεῖσθαι τὴν map! Ατ- τήλα δουλείαν τοῦ παρὰ Ῥωμαίοις πλούτου; συνοί. σειν δὲ ἐπιμένοντα τῇ οἰχείᾷ (τὸν Υὰρ 35 τοῦ 5somó- του χαταπραῦνειν θυμὸν, ἐφ᾽ οἷς αὐτὸν ὀργίζεσθαι χατὰ Ρωμαίων συµθαίνει), f) παρὰ σφᾶς ἑλθόντα αἰτίᾳ ὑπάγεσθαι 9, ἕτερα περ ἐχείνῳ δοχεῖ δια- πραξάμµενον. Ταῦτα εἱἰρηχὼς, χἀμὲ ποιεῖσθαι τὴν πρὸς αὐτὸν ἡγησάμενος ἔντευξιν περὶ ὧν πυνθάνε- σθαι αὐτοῦ βουλέμεθα (οὗ γὰρ τῷ Μαξιμίνῳ, ὡς ἐν ἀξίᾳ τελοῦντι, συνεχἠὴς πρόσοδος ἣν εὐπρεπὴῆς 57), ἀνεχώρει. ᾿Εγὼ δὲ τῇ ὑστεραίᾳ εἰς τὸν Αττίλα περίδολον ἀφικνοῦμαι, δῶρα τῇ αὑτοῦ χομίνων va- dignitate constituto parum decorus erat continuus p μετῇ Κρέχα δὲ ὄνομα αὑτῇ, ἐξ ἡ: αὐτῷ παῖδες congressus), abiit. Postridie ad domus Attilze inte- riora septa me contuli dona fereus ejus uxori, quz Cerca vocabatur. Ex ea tres illi liberi, quorum maximus natu jam tum Acatzirorum et reliquarum gentium, qua Scythia ad Pontum patet, regnum tenebat. Intra illa septa erant multa zedilicia, par- tim ex tabulis sculptis et eleganter compactis, par- tiin ex trabibus opere puro et in rectitudinem alffa- bre dolatis, in quibus ligna in circulos curvata im- ἐγεγόνεσαν τρεῖς, ὧν ὁ πρεσθύτερος Ίρχε τῶν Αχατζίρων xaX τῶν λοιπῶν ἐθνῶν νεµοµένων τὴν πρὺς τὸν Πόντον Σχυθικἠν. Ἔνδον δὲ τοῦ περιθόλου πλεῖστα ἐτύγχανεν οἰχήματα, τὰ μὲν ix σανίδων ἐγγλύφων χαὶ ἡρμοσμένων εἰς εὑπρέπειαν, τὰ δὲ Ex δοχῶν ** χεχαθαρµένων καὶ πρὸς εὐθύτητα ἔπεξε- σµένων, ἐμθεθλημένων δὲ ξύλοις 52 ἁποτελοῦσιν. Οἱ δὲ χύχλοι ix τοῦ ἑδάφρους ἀρχόμενοι ἐς ὕψος &v- έδαινον μετρίως. ἘΕνταῦθα τῆς ᾽Αττήλα ἑνδιαιτωμέ- VARLE LECTIONES. $* 5] of Val., ποῦ B. *' καὶ ὃς D., ὃς καὶ vulg. {53 μείζον £v àv0p. ἔξειν Π., μείζονα ἀνθρ. ἑξην vulg. 55 ἑσόμενοι Β., Ecopév vulg. "* ο ο Τωρήσειν H., κατολιγωρήσειε vulg. Q ἑπάγ. vulg. sublata interpuuctione ante τὸν. 34 ὑπάγ. 5! vàp| παρὰ conj. B., V εὐπρεπῶς H., εὑπρεπεῖς vulg. —* δοχῶν Cantocl., λόγων vulg. ** ξύλοις χύχλους ἀποτελοῦσιν conj. B. 133 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 731 γης Υαμετῆς, διὰ vov πρὸς τῇ θύρᾳ Βαρδάρων ἔτν- A posita erant. Circuli autem a solo incipientes pau- yov εἰσόδου, xal αὐτὴν ἐπὶ σἑρώματος μαλακοῦ xet- µένην κατέλαθον, τοῖς ix τῆς ἑρέας πιλωτοῖς τοῦ ἑδάφου- σχεποµένου, ὥστε ἐπ᾽ αὐτῶν ῥαδίζειν. Πε- ριεῖπε δὲ αὐτὴν θεραπόντων πλῆθος χύχλῳ;' xal θεράπαιναι ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἀντικρὺ αὐτῆς χαθήµε- ναι ὀθόνας χρώµασι διεποίκιλλον, ἐπιθληθησομένας πρὸς χόσμον ἐσθημάτων βαρθαριχῶν. Προσελθὼν τοίνυν xai τὰ δῶρα μετὰ τὸν ἀσπασμὸν δοὺς ὑπ- εξῄειν, xal ἐπὶ τὰ ἕτερα ἐθάδιζον οἰχήματα, ἓν οἷς διατρίθειν τὸν ᾿Αττήλαν ἐτύγχανεν, ἀπεχδεχόμε- νος ** ὁπότε ἐπεξέλθο, Ὀνηγήσιος * ἤδη γὰρ ἀπὺ τῶν αὑτοῦ οἰχημάτων ἐξεληλύθει xal ἕνδον ἦν. Μεταξὺ δὲ τοῦ παντὸς ἱστάμενος πλήθους (γνώριµός τε γὰρ ὧν τοῖς ᾿Αττήλα φρουροῖς xal τοῖς παρεποµένοις αὐτῷ Βαρθάροις ὑπ οὐδενὸὺς διεχωλυόµην), εἶδον πλῆθος πορευήµενον xai θροῦν xaX θόρυθον περὶ τὸν τόπον Ὑενόμενον 53, ὡς τοῦ ᾿Λτιτήλα ὑπεξιόντο:. Προῄει δὲ το οἰχήματος βαδίζων σοδαρῶς, τῇδε κἀχεῖ περιθλεπόµμενος. Ὡς δὲ ὑπεξελθὼν σὺν τῷ Ὀνηγησίῳ ἕστη πρὸ τοῦ οἰχήματος, πολλοὶ δὲ τῶν ἀμφισδητήσεις πρὺς ἀλλήλους ἑχόντων προσῄεσαν xal τὴν αὐτοῦ χρίσιν ἐδέχοντο * εἶτα ἐπανῄει ὡς τὸ οἴχημα, xol πρέσθεις παρ’ αὐτὸν Έχοντας Βαρθά- ρους ἑἐδέχετο. Ἐμο) δὲ ἀπεχδεχομένῳ τὸν Ὀνηγήσιον Ῥωμύλος xaX Προμοῦτος xai ᾿Ῥωμανὸς οἱ ἐξ Ἰταλίας ἑλθόν- τες παρὰ τὺν ᾽Αττήλαν πρέσθεις τῶν φιαλῶν ἕνεχα τῶν χρυσῶν, συµπαρόντος αὑτοῖς xai ᾿Ῥουστικίου τοῦ χατὰ Κωνστάντιον, χαὶ Κωνσταντιόλου, ἀνδρὸς ἐχ τῆς Παιόνων χώρας τῆς ὑπὸ Αττίλα ταττοµέ- νης, ς λόγους Ίλθον, xal ἀνηρώτων πότερον διηφεί- θήµεν, f] ὑπομένειν ἀναγκαζόμεθα. Καὶ ἐμοῦ φἠ- ἄχντος, ὡς τούτου χάριν πευσόµενος τοῦ Ὀνηγησίου τοῖς περιβόλοις προσχαρτερῷῶ, xal ἀντερωτήσαντος εἰ ** αὐτοῖς ὁ ᾿Αττήλας fiuepóv τι 9* xal πρᾶον περὶ πρεσθεἰας ἀπεχρίνατο, ἔλεγον μηδαμῶς µετατρέπε- σθαι τῆς γνώμης, ἀλλὰ πόλεμον καταγχέλλειν, εἰ µή vs αὐτῷ Σιλθανὸς f τὰ ἐἑχπώματα πεμφθείη. ᾽Αποθαυνμαζόντων δὲ ἡμῶν τῆς ἀπονοίας τὸν Βάρ- έαρον, ὑπολαθὼν ὁ Ρωμύλος, πρεσθευτὺς àvhp xai πολλῶν πραγμάτων ἔμπειρος, ἔλεγε τὴν αὐτοῦ µε- Υίστην τύχην χαὶ τὴν ἐκ τῆς τύχης δύναμιν ἑξαίρειν αὐτὸν, ὥστε μὴ ἀνέχεσθαι δικαίων λόγων, εἰ μὴ πρὸς αὐτοῦ ** νοµίσῃ ὑπάρχειν αὐτούς. 0Οὐδενὶ ** γὰρ τῶν πώποτε τῆς Σχυθικῆς ἡ xal ἑτέρας ἁρξάντων γῆς τοσαῦτα ἐν ὁλίγῳ χαταπεπρᾶχθαι “5, ὥστε χαὶ τῶν ἐν τῷ Ὠχεανῷ νέσων ἄρχειν, χαὶ πρὸς πάση τῇ Σχκ»- Gf, xat Ῥωμαίους ἔχειν ἐς φόρου ἀπαγωγίν. Ἔφιέ- µενον δὲ πρὸς τοῖς παροῦσι πλειόνων καὶ ἐπὶ μεῖ- ζον αὔξοντα τὴν ἀρχὴν, xax Ec Πέρσας ἀπιέναι βού- λεσθαι. "Tov δὲ ἐν ἡμῖν τινος πυθοµένου ποίαν 60b» τραπεὶς ἐς Πέρσας ἐλθεῖν δυνήσεται, ἔλεγεν ὁ Ῥω- μύλος, μῆ πολλῷ διαστήµατι τὴν Μήδων ἀφεστάναι latim in "altum assurgebant. [lic habitabat Attil;e uxor, ad quam a Barbaris, qui circa Januas erant, nactus aditum, ipsam deprehendi in molli stragula jacentem. Erat autem pavimentum laneis tapetibus stratum, in quibus constitimus. Eam.famulorum multitado in orbem circumstabat, et ancillze ex ad- verso humi sedentes telas coloribus variegabant, quz vestibus Barbarorum ad ornatum superinjiciun- tar. Cerca salutata, et muneribus traditis, egressus, exspectans dum Onegesius regia exiret (jam enim e domo sua illuc venerat), ad reliqua :dilicia, ubi Attilas commorabatur, processi. Hic dum ego sta- rem cum reliqua multitudine ( nec enim accessu ullias Yoci prohibebar, quippe qui Attilae custodibus et Barbaris, qui eum assectabantur, eram notus), vidi magnam turbam, qua prodibat, currentem, ta- multum et strepitum excitantem. Attilas domo egres- sus, gravi vullu, omnium oculis quaqua versus in eum conversis, incedens cum Ünegesio, pro zedibus . substitit. Hic eum multi, quibus erant lites, adie- runt, et cjus judicium exceperunt. Deinde domum repetiit, et barbararum gentium legatos, qui ad se venerant, admisit. Me vero, dum Ouegesium exspectabam, Romulus, Promutus et Romanus, legati de vasis aureis ex Ita- lia ad Attilam missi. una cum Rusticio, qui in comi- tatu Constantii erat, εἰ Constantiolo ex Pzonrum C regione, qux Attila parebat, me sunt sermone adorti, et interrogaverunt, G/ utrum dimissi, an manere coacti essemus. « Id ipsum, inquam, ut sciam ex Onegesio, intra ista septa oppefrior. « Tum ego illos vicissim percunctari, an aliquod mite re- sponsum ad ea, de quibus legati venerant, ab At- tila tulissent. Nequaquam aiunt illum deduci a sen- tentia, sed bellum minari et denuntiare, ni Sylva- nus aut pocula dedantur. Nos vero cum Barbari miraremur animi impotentiam, Romulus, vir multis honorificentissimis legationibus fuuctus et multo. rerum usu praditus, oit, secunda fortuna et poten- tia inde collecta adeo illum efferri, ut justis sermo- nibus nullum apud se locum relinqueret, nisi eos ex re sua esse censeret. Nemo unquam eorum, qui jn Scythia, vel alibi regnarunt, tantas res tam brevi tempore gessit. Totius Scythie dominatum sibi comparavit, et ad Oceani insulas usque imperium suum extendit, ut etiam a Romanis. tributa exigat. Nec his contentus, ad longe majora animum adje- cit, et latius imperii sui fines protendere et Persas bello aggredi cogitat, Uno ex nobis quazrente, qua via e Scythia in Persas tendere posset, Romulus dixit, non longo locorum intervallo Medos dissitos esse a Scytliis, neque Hunnos hanc viam uescire, VARLE LECTIONES. 8 ἐτύγχανεν, ἀπεχδεχόμενος H., ἐτύγχανον, dag x vulg., συνέδαινεν, à nexo B. conj. B. ** εἰ add. B., πότερον add. H. «bro vu'g. 98$ τι N., 66 χαταπεπρᾶχθαι D., χατεπράχθη vulg. *! γινόµενον 9 αὐτοῦ N., αὐτὸν vulg. | *' οὐδενὶ N., 139 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 136 sed olim, fame per eorum regionem grassante, cum Α τῆς Σχυθικῆς, οὐδὲ Οὕννους ἀπείρους της 6005 ταύ- Romani propter bellum, quod tunc temporis gere- bant, minime cum illis prelio decertarent, bac irrupisse, et ad Medos usque Bazicum et Cursicum, duces ipsorum, e regiis Scythis oriundos, pene- trasse, qui postea cum magna hominum multitudine Romam ad contraliendam armorum societatem ve- nissent. lios narrasse, per quamdam desertam re- gionem illis iter fuisse, et paludem trajeeisse, quam Romulus existimabat esse Mixeotidem : deinde, quin- decim diebus elapsis, per montes quosdam, quos superassent, in Mediam descendisse. lbi praedas agentibus et excursionibus agros vastantibus Per- Sicum agmen superveniens telis aera replevisse. ltaque imminentis periculi metu retro abscessisse, et per montes regressos, pauxillum przedze abegisse.- Magnam enim partem Medos extorsisse : ipsos aue tem, ut persequentium bostium impetum evitarent, ad aliam viam deflexisse. Et per loca, ubi ex petra maritima flamma ardet, illinc profeetos, ... dierum itinere in sedes suas revertisse. Atque ex eo satis vidisse, non magno intervallo Scythiam a Medis di- siare. Quamobrem si Attilam cupido ceperit Medos invadendi, non multum operz et laboris in eam in- vasionem $5 consumpturum, neque magnis itine- ribus defatigatum iri, ut Medos, Parthos et Persas adoriatur, et cogat tributi illationi se submittere. Adesse enim illi magnas copias, quas nulla geus sustinere possit, Nobis vero optantibus, ut Persis arma inferret, et a nobis {η illos belli molem aver- C teret : « Verendum est, inquit Constantiolus, ne, Persis facile devictis, non jam amplius amicus, sed dominus in nos revertatur. » Nunc enim auro ac- cepto pro dignitate eum contentum esse. Quod si Medos, Parthos et Persas domuerit, minime eum Romanorum a suo sejunctum regnum passurum, sed eos manifesto servos suos [reputantem, gravia illis et intolerabilia imperaturum esse. Dignitas autem, cujus mentionem Constantiolus fecit, erat Romas» norum exercituum ducis, quam Aitilas ab impera- tore acceperat, et stipendia ejus, qui exercitus re- gebat, missa sibi non recusabat. lnnuebat igitur, Attilam, Medis, Parthis et Persis subactis, boc no- men, quo Romanis illum vocare lubet et dignitatem, quam illi ornamenti loco esse existimant, repudia- turum, et pro duce coacturum eos se regem appel- lare. Jam ium enim indignatus dicebat, illis servos esse exercituum duces, sibi vero viros iuperatori- bus Romanis dignitate pares. Et brevi quidem sibi potentiz accessionem fore, quod et deus, Martis ense in lucem protracto, portenderit. Hic tanquam sacer et deo bellorum praesidi dedicatus, a Scytha- rum regibus olim colebatur, et multis !szculis non visus, bovis ministerio fuerat tunc temporis erutus. της εἶναι, ἀλλὰ πάλαι ἐς αὐτὸν ἐμθεθληχέναι, }ι- poo τε τὴν χώραν χρατήσαντος, xat Ῥωμαίων διὰ τὸν τότε συνιστάµενον πόλεμον pf] συµθαλλόντων. Πκρεληλυθέναι δὲ ἐς τὴν Μήδων τόν τε Βασὶχ xai Κουρσὶχ τοὺς ὕστερον ἐς τὴν Ῥώμην ἑληλυθότας εἰς ὁμαιχμίαν, ἄνδρας τῶν βασιλείων Σχυθῶν xal πολλοῦ πλήθους ἄρχοντας. Καὶ τοὺς διαθεθηχότας λέγειν, ὡς ἔρημον ἐπελθόντες, χώραν xat λίµνην τινὰ περαιωθέντες, ἣν ὁ Ρωμύλος vv Μαιῶτιν εἶναι (psto, πέντε xaX δέκα δ.αγενομένων ἡμερῶν bor τι- νὰ ὑπερθάντες ἐς «t». Μηδιχὴν ἑἐσέθαλον. Απηϊζομέ- vot; δὲ xal τὴν γην κατατρέχουσι πλῆθος Περσικὸν ἐπελθὸν τὸν σφῶν ὑπερχείμενον ἀέρα πλῆσαι βελῶν, ὥστε σφᾶς δέει τοῦ χατασχόντος χινδύνου ἀναχωρῆπται εἰς τοὐπίσω καὶ τὰ ὄρη ὑπεξελθεῖν. ὀλίγην ἄγοντας λείαν' ἡ γὰρ πλείστη ὑπὸ τῶν Μίδων ἀφῄρητο. Εὐλαθουμένους δὲ την τῶν πολεμίων δίωξιν ἑτέραν τραπῆναι ὁδὸν, xal μετὰ τὴν ἐχ τῆς ὑφάλου πέτρας ἀναφερομένην ** φλόγα ἐχεῖθεν πορευθέντας.... ἡμε- ρῶν ὁδὸν ἐς τὰ οἰχεῖα ἀφιχέσθαι, xal γνῶναι, οὗ πολλῷ διαστήµατι τῶν Μήδων ἀρεστάναι τὴν *' Exv- θιχἠν. Τὸν οὖν ᾿Αττήλαν ἐπ αὐτὴν 55 ἰέναι βουλό- µενον οὗ πονέσειν πολλὰ, οὔτε μαχρὰν ἀνύτειν ὁδὸν, ὥστε καὶ Μήδους xai Πάρθους xol Πέρσας παρα- στήσεσθαι 59 xal ἀναγκάσειν ἐλθεῖν ἐς φόρου ἁπ- αγωγήν παρεῖναι γὰρ .αὑτῷ μάχιμον δύναμιν, ἣν οὐδὲν ἕἔθνος ὑποστήσεται. Ἡμῶν δὲ κατὰ Περσῶν ἑλθεῖν αὐτὸν ἐπευξαμένων xal ἐπ᾽ ἐχείνους τρέψαι τὸν πόλεμον, ὁ Κωνσταντίολος[ξλεγε δεδιέναι µή ποτε xai Πέρσας ῥᾳδίως παραστησάµενος ἀντὶ φίλου δε- σπότης ἑπανήξει, Nuv piv γὰρ τὸ χρυσίον χοµίζεσθαι παρ) αὐτῶν Τὸ τῆς ἀξίας ἕνεκα * εἰ δὲ χαὶ Πάρθους χαὶ Μήδους χαὶ Πέρσας παραστήσοιτο, οὐχέτι Ῥω- µαίων ἀνέξεσθαι τὴν αὐτοῦ νοσφ:.ζομένων ἀρχὴν, ἀλλὰ θεράποντας περιφανῶς ἡγησάμενον χαλεπώ- τερα ἐπιτάξειν καὶ οὐχ ἀνεχτὰ ἐχείνοις ἐπιτάγματα. "Hv δὲ ἀξία, fic 6 Κωνσταντίολος ἐπεμνήσθη, στρατ- ηγχοῦ Ῥωμαίων, ἧς χάριν ὁ ᾽Αττήλας παρὰ βασι- λέως ἐδέδεχτο τοῦ 1! τοῖς στρατηγοῖς χορηγουµένου τὰς συντάξεις ἐχπέμπεσθαι. Ἔλεγεν οὖν μετὰ Μή- δους xai Πάρθους xai Πέρσας τοῦτο τὸ ὄνομα, ὅπερ αὐτὸν βούλονται Ῥωμαῖοι χαλεῖν, xai τὴν ἀξίαν, ᾗ αὐτὸ» τετιμηχέναι νοµίξουσιν, ἀποσεισάμενον ἀναγ- D κάσειν "* σφᾶς ἀντὶ στρατηγοῦ βασιλέα προσαγο- ρεύειν. "Ηδη γὰρ xaX χαλεπαίνοντα εἰπεῖν, ὡς &xel- wp μὲν οἱ αὐτοῦ θεράποντές clot στρατηγοὶ, αὑτῷ δὲ οἱ τοῖς * βασιλεύουσι ' Ρωμαίων ὁμότιμοι. Ἔσε- σθαι δὲ οὐκ εἰ; paxpàv τῆς παρούσης αὐτῷ δυνά- µεως αὔξδησιν * σηµαίνειν 7* xal 15 τοῦτο τὸν θεὸν τὸ τοῦ ”Αρεος ἀναφήναντα ξίφος, ὅπερ ὃν ἱερὸν xal πχρὰ τῶν Σχυθικῶν βασιλέων τιµώμενον, ola δὴ τῷ ἑφόρῳ τῶν πολέμων ἀναχείμενον, ἓν τοῖς πάλαι ἀφανισθῆναι χρόνοις, εἶτα διὰ βοὺς εὑρεθῆναι. VARI LECTIONES. ** ávagtp. N., ἀναφλεγ. vulg. ἀναπεμπ. Η. *' τὴν M. — τῆς Σχυθικῆς conj. N. 33 αὐτοὺς vel. ** πα- ῥαστῄσασθαι vulg. '* αὐτῶν εν αὐτῷ vulg. "! τοῦ Ν., τὸ του vulg. 15 ἀναγχάσειν N., ἀναγχάσας vulg. * οἱ τοῖς Bac. B., οὗ τοῖς Bas. γρ. "* σηµαίνειν — ἄνα φήναντα B., συμδαίνειν — ἀναφήναντος vulg. " δὲ pro xai conj. N. 131 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 198 Καὶ ἑχάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων Bou- A Dum iia de presenti rerum statu confabulamur, λοµένου, Ὀνηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ αὐτὸν f- θοµεν, xai ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἑσπονδασμένων μανθάνειν. Ὁ δέ τισι πρότερον Βαρθάροις διαλεχθεὶς, πυθέσθαι µε παρὰ Μαξιμίνου ἑπέτρεπε είνα ἜῬω- μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατιχῶν παρὰ τὸ» ᾿Αττήλαν πρεσθευόµενον στέλλουσιν. Ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σχηνὴν ἕφραζον, ἅπερ εἴρητό pot, χαὶ ὃ τι δεῖ λέγειν ὧν γάριν ὁ Βάρθαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ µβουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ὀνηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν ᾿Ῥωμαῖοι αὐ- τὸν '* παρὰ σφᾶς ἑλθόντα τῶν ἀμφιδόλων ἕνεχα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαµάρτοιεν, ἑκπέμψειν βασιλέα ὃν ῥούλεται πρεσθευσόµενον. Καὶ εὐθὺς µετ- εέναι µε τὸν Μαξιμῖνον παρεχελεύσατο, xat Ίχοντα αὑτὸν Ίγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὺν ὕστε- pov ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμίνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρ6α- pov Νόμον 7| ᾿Ανατόλιον 7| Zevátopa πρεσθεύεσθαι’ μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἱρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποχριναμένου μὴ χρῆναι ἐπὶ thv πρε- σδ:ἷαν τοὺς ἄνδρας χαλοῦντα ὑπόπτους χαθιστᾷν βασι- λεῖ, εἰρηχέναι τὸν ᾽Αττήλαν, εἰ μη ἕλοιντο πο͵εῖν, ἃ βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίθολα διαχριθήσεσθαι. "Erav- ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σχηνὴν, ὁ τοῦ Ὀρέστου *atho Ίχε λέγων, ὡς ᾽Αμϕοτέρους ὑμᾶς 15 Αττη- ας ἐπὶ τὸ συµπόσιον παραχκαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ ϐ’ τῆς ἡμέρας. Ἑς δὲ τὸν χαιρὸν ἑφυ- λάξαμεν χαὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον χληθέντες παρΣγε- vóusOa ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἑσπερίων Ἔδω- µαΐων πρέσδεις, ἕστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα, Καὶ χύλιχα 7* οἱ οἰνοχόοι χατὰ τὸ ἐπι- χώρ.ον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς xal ἡμᾶς πρὸ τῆς ἔἕδρας ἐπεύξασθαι. OU δὴ γενοµένου, τῆς χύλιχος ἀπογεν- σάµενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους Έλθομεν, οὗ ἔδει χαθεσθέν- $16 δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάν- κες ὑπῆρχον οἱ δίφροι ἐξ ἑχατέρας πλευρᾶς. Ἑν µεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ χλίνης ὁ ᾽Αττήλας, ἑτέρας ἑξόπισθεν χλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ) ἣν βαθμοί εινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνηγον εὐνὴν, καλυπτοµένην ὁθό- ναις xal ποιχίλοις παραπετάσµασι xócpou χάριν, χαθάπερ ἐπὶ τῶν Υαμούντων "Ἑλληνές τε xai Ῥω- μαῖοι κατασχευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἑνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἓν δεξιᾷ τοῦ ᾽Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν T] ἑτυγχάνομεν ὄντες, Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, qu: nostre cure commissa fuerant, accessi- mus. lllo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, querere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, qua . mibi Onegesius dixerat, rctuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum csset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurum. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Auilam deduxit. Unde non multo post B Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, sut Senatorem, neque ullos alios prater bos adimnissurum. Et cum Maximiuvus G6 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos ipperatori reddere, Attilam respondisse, 8i liaec abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum, Reversis nobis in tentorium, ecce ad nos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, flet vero illud ad nonam diei horam. « Tempore coudicto observato, ut ve- nimus, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine conaculi coram Attila. Hic piucernz, uti mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice deguétato, ipsa solia, in quibus 108 sedentes cenare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant : medius in lecto sedebat Autilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapelibus ornatus gratia conteetum, simile cubilibus, qua Romani et Grxci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Αι dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lz:vam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ounegesius in sella ad dextram regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attilz filiis προχαβεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σχύθαις εὖ D sedebant. Senior enim in eodem, quo pater, throno, γεγονότος ávbpó; ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου στο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως χλίνης. ᾽Αντικρὺ δὲ τοῦ ἸΟνγγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέκοντο δύο τῶν ἸΑττήλα παίδων. ὁ γὰρ πρεσθύτερος ἐπὶ τῆς ἐχεί- νου ἧστο χλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ’ ἐπ᾽ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὺς βλέπων ἐς γην. Πάντων ὃξ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οἰνοχόος τῷ ᾽Αττήῆλά οἴνου χ'σσύθιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξτι πρῶτον ἠσπάζετο. Ὁ δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο: xzt οὐ πρότερον ἰσῆσαι θέµις ἣν, πρὶν j| τῷ oivogótp ἀπογευσάμενος f) xa ἐκπιὼν ἀπέδωχα non prope, sed multum infra accumbebat, oculis pre pudore propter patris presentiam semper in terraui conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Auilz erat a poculis ingredieus pateram vini tradit, Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attila eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, ho- norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator YARLE LECTIONES. 16 αὐτὸν Ν., τὸν vulg." δέξασθαι vulg. |" ἡμᾶς conj. Β. '* χύλικα H., ἐπύλιχα vulg. - 139 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 14) aderat. quem, cum pincerna ΑΙ exiret, introire A τὸ χισσύδιον. Καθεσθέντα δὲ αὐτὸν ᾿τῷ τρόπῳ 99 οἱ suo ordine oportuit. "Secundo et reliquis deinceps ad hunc modum honore affectis, Attilas nos quo- que eodem modo salutavit secandum ordinem sel- Jarum. Tum ommuibus salutationis honore delato, pincernz recesserunt. Mens: vero juxta ΑΙ menusai erant erectz, excipiendis tribus et quatuor, aut etiam pluribus convivis idonez, quorum unus- quisque poterat minime transgressus sedium ordi- nes ex ferculis, quod sibi libitum erat, desumere. Deinde prinus in medium accessit Attilae minister, patinam carnibus plenam ferens. Post ipsum qui panem ministrabant 7 et obsonia mensis appo- sueruut. Sed ceteris quidem Barbaris et nobis lau- tissima cena praparata erat et in discis argenteis reposita, Attilz in quadra lignea, et nihil prater carnes, Moderatum pariter in reliquis omnibus sese praebebat. Convivis aurea et argentea pocula sup- peditabantur, Αι] poculum erat ligneum. Simplex admodum illius ,vestis nulla re, nisi munditie, or- nata erat. Neque ejus ensis, neque calceorum bar- barorum ligamina, neque ejus equi frena, ut reli- quorum Scytharum, auro aut lapidibus aut àlia quacunque re pretiosa erant ornata. Ut obsonia primorum ferculorum fuere 'consumpta, surrexi- mus, neque prius quisquam nostrum ad sedem suam est reversus, quam sibi traditam pateram vini plenam, servato priore ordine, Attilam sal- vum et incolumem precatus, ebibisset. Eo ad hunc παρόντες ἑτίμων, δεχόµενο; τὰς χύλιχας χαὶ μετὰ τὸν ἁσπασμὸν ἀπογευόμενοι. ᾿Εχάστῳ δὲ εἷς οἱ- νοχόος παρΏν, ὃν ἔδει χατὰ στοῖχον εἰσιέναι, τοῦ Αττήλα ὑἱνοχόου ὑπεξιόντος. Τιµηθέντος δὲ xal του δευτέρου καὶ τῶν ἕξης, καὶ ἡμᾶς τοῖς ἴσοις ὁ Ατ- τήλας ἐδεξιώσατο χατὰ τὴν τῶν θάχκων *'* τάξιν. *Q δὴ ἀσπασμῷ πάντων τιµηθέντων, ὑπεξῄεσαν μὲν οἱ οἰνοχόοι, τράπεναι δὲ μετὰ τὴν τοῦ ᾿Αττήλα παρετίθεντο χατὰ τρεῖς xal τέτταρας ἄνδρας T) xal πλείους, ὅθεν ἕχαστος οἷός τε ἣν τῶν τῇ µαγίδι [τοδι 33] ἐπιτιθεμένων μεταλαθεῖν μὴ ὑπεξιὼν τῆς τῶν θρόνων τάζεως. Καὶ πρῶτος εἰσῇει ὁ τοῦ 'Ac- τήλα ὑπηρέτης, κρεῶν πλήρη πίνακα φέρων, xal οἱ πᾶσι διαχονούµενοι μετ) αὐτὸν σἶτον xai ὅτα ταῖς τραπέζαις ἐπέθεσαν. ᾽Αλλὰ τοῖς μὲν ἄλλοις βαρ- 6άροις καὶ ἡμῖν πολυτελή δεῖπνα 33 χατεσχεύαστο, χύκλοις ἐπιχείμενα ἀργυροῖς' «τῷ δὲ ᾽Αττήλα ἐπὶ τοῦ ξυλίνου πίναχος ἣν οὐδὲν πλέον xpsov. Μέ- τριον δὲ ἑαυτὸν xaX iv. τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἑδείχνυ. Tot; [γὰρ τῆς εὐωχίας ἀνδράσι χύλιχες ypusat τε 'xai ἀργυραϊ ἐπεδίδοντο, τὸ δὲ αὐτοῦ ἔχπωμα ξύ- λινον ἣν. Λιτὴ δὲ αὐτῷ xal fj ἐσθὴς ἐτύγχανεν οὖσα, μηδὲν τῶν ἄλλων πλὴν τοῦ καθαρὰ εἶναι διαφυ- λάττουσα΄ χαὶ οὔτε τὸ παρηωρημένον αὐτῷ ξίφος, οὔτε οἱ τῶν βΡαρθαρικῶν ὑποδημάτων δεσμοὶ, οὔτε τοῦ ἵππου ὁ χαλινὸς, ὥσπερ τῶν ἄλλων Σχυθῶν, χρυσῷ ἢ λίθοις fj τινι τῶν τιµίων ἐχοσμεῖτο. Τῶν δὲ ὄψων τῶν Ev τοῖς πρώτοις πίναςιν ἐπιτεθέντων àva- modum honore culto, sedimus. Tüm nova fercula ϱ λωθέντων, πάντες διανέστηµεν, καὶ οὗ πρότερον ἐπὶ euique mense sunt illata, quas alia continebant esculenta, ex quibus ubi omnes, quoad satis esset, comedissent, eodem modo surreximus, et epoto eaice rursus consedimus. Adveniente vespere, fa- cibusque accensis, duo Scythae coram Attila pro- dierunt, el versus a se factos, quibus ejus victorias et bellicas virtutes canebant, recitarunt. In quos conviva oculos defixerunt ; et alii quidem versibus delectabantur, aliis bellorum recordatio animos excitabat, aliis manabant lacrymzs, quorum corpus ΦίΦί6 debilitatum erat, et vigor auimi quiescere cogebatur, Post cantus et carmina Scytha nescio quis mente captus absurda el inepta nec sani quid- quam habentia effundens risum omnibus commovit. τὸν δίφρον ἀναστὰς ἆλθε, πρὶν Ἡ xaxà τὴν προτέ- pav ** τάξιν ἕχαστος τὴν ἐπιδιδομένην αὐτῷ οἵ- νου πλήρη ἑξέπιε χύλικα, τὸν ᾿Αττήλαν σῶν εἶναι ἐπευξάμενος. Καὶ τοῦτον τιμηθέντος αὐτοῦ τὸν τρόπον ἑἐχαθέσθημεν, xal δεύτερος ἑκάστῃ τραπέξῃ ἐπετίθετο πἰναξ ἕτερα ἔχων ἑδώδιμα. Ὡς δὲ xal αὐτοῦ οἱ πάντες µετέλαθον, xal τῷ αὑτῷ ἑξανα- στάντες τρόπῳ, αὖθις ἐχπιόντες ἐχαθέσθημεν. Ἐπι- γενομένης δὲ ἑσπέρας δᾶδες ἀνίφθησαν, δύο δὲ ἀντικρὺ τοῦ ἸΑττήλα παρελθόντες βάοθαροι ἄσματα πεποιηµένα ἔλεγον, νίκας αὑτοῦ xal τὰς κατὰ πόλεµον ἅδοντες ἀρετάς' ἐς οὓς οἱ τῆς εὐωχίας ἀπέθλεπον, xaY ol μὲν Ἡδοντο τοῖς ποιήµασιν, οἱ δὲ τῶν πολέμων ἀναμιμνησκόμενοι διηγείρονΦο τοῖς Postremo Zercon Maurusius introivit. Edecon enim p φρονἡµασιν. ἄλλοι δὲ ἐχώρουν ἐς δάχρυα, ὧν ὑπὸ illi persusseral, ut ad Attilam veniret, omnem ope- ram et studium pollicitus, quo uxorem recupera- ret. Hanc »nim, cum illi Bleda faveret, in Barha- rorum regione acceperat, eamque in Scythia, ab Attila ad Aetium dono missus, reliquerat. Sed hac spe frustratus est, quia Attilas illi succensuit, quod ad sua remigrasset. ltaque tunc arrepta festi- vitatis occasione progressus, et forma et habitu et pronuntiatione et. verbis confuse ab eo prolatis, Romanz lHuniorum et Gothorum linguam intermi- scens, omnes latitia implevit et effecit, ut in velie- τοῦ χρόνου ἠσθένει τὸ σῶμα xo ἡσυχάζειν ὁ θυ- μὲς Ἱναγχάζξετο. Μετὰ δὲ τὰ ἄσματα Σχύθτς τις παρελθὼν φρενοθλαθὴς, ἀἁλλόχοτα xal παράσηµα xat οὐδὲν ὑγιὲς φθεγγόµενος, ἐς Υέλωτα πάντας παρ- «εσχεύασε παρελθεῖν. Μεθ) ὃν 35 ύπεισῆλθε Zépxov ὁ Μαυρούσιος (16). ὁ γὰρ ᾿Εδέχων αὐτὸν παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν ἐλθεῖν παρέπεισεν, ὡς τῇ ἑχείνου σπουδῇ τὴν γαμετὴν ἀπολγφόμενον, ἣν χατὰ την τῶν Βαρθάρων εἰλήφει χώραν, τῷ Βλίδᾳ περισπού- ὅαστος ὤν. ᾽Απολελοίπει δὲ αὐτὴν ἐν τῇ Σχυθινῇ παρὰ τοῦ Αττῆλα δῶρον ᾽Αετίῳ πεμφθείς. ᾽Αλλὰ VARLE LECTIONES. ** τῷ αὐτῷ τρ. conj. Β. *! θάχων ud σον Mad 50 δεῖπνον vulg. **mporéípou vuly. ** Literas τοδι uncis inclusimus, ἰδίᾳ Val. i41 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 112 τῆς μὲν το'.αύτης διήµαρτεν ἑλπίδος, τοῦ ᾿᾽Αττήλα A mentem risum prorumperent. Sed Attilas semper χαλεπήναντος, ὅτι γε δὴ ἐς τὴν αὐτοῦ ἑπανῆλθε. Τότε δὲ διὰ τὸν τῆς εὐωχίας χαιρὸν παρελθὼν τῷ . πε εἴδει xai τοῖς ἐσθήμασι καὶ τῇ φωνῇ xal τοῖς δυγκεχυµένως παρ) αὑτοῦ προφεροµένοις ῥὴμασὶ' *fj yàp. Λὑσονίων τὴν τῶν Οὕννων xal τὴν τῶν Γότθων παραμιγνὺς γλῶτταν πάντας διέχεεν χαὶ ἐς ἄσθεστον ὁρμῆσαι γέλωτα παρεσχεύασε, πλὴν "Ar- τήλα. Αὐτὸς Ὑὰρ ἔμενεν àotepgh; καὶ «b εἶδος ἀμετάτρεπτος, χαὶ οὐδὲν οὔτε λέγων, οὔτε ποιῶν γέλωτος ἑχόμενον ἐφαίνετο, πλὴν ὅτι τὸν νεώτατον τῶν παίδων (Ἡρνᾶς 65 ὄνομα τούτῳ) εἰαιόντα καὶ παρεστῶτα εἷλχε τῆς παρειᾶς, γαληνοῖς ἀποθλέπων ὄμμασι πρὸς αὑτόν. 'Epou δὲ θαυμάζοντος ὅπως τῶν μὲν ἄλλων παίδων ὁλιγωροίη, πρὸς δὲ ἐχεῖ- eodem vultu, G& omnis mutationis expers, et im- motus permausit, neque quidquam facere, aut dice- Te, quod jocum, aut hilaritatem prz se ferret, conspectus est : preter quam quod juniorem ex filiis introeuntem et adventantem, nomine Irnacb, placidis et lztis oculis est intuitus, eL eum gena traxit. Ego vero cum admirarer, Attilam reliquos suos liberos parvi facere, ad hunc solum animum adjicere, unus ex Barbaris, qui prope me sedebat et Latiinz lingux usum habebat, fide prius accepta, me nihi] eorum, qua dicerentur, evulgaturum, dixit, vates Attile vaticinatos esse, ejus genus, quod alioquin interilurum erat, ab hoc puero re- stauratum iri, Ut vero convivium ad multam no- vov ἔχοι τὸν νοῦν, ὁ παραχαθήµενος Báp6apo;, D ciem protraxerunt, non diutius nobis compotationi συνιεὶς τῆς Λὐσονίων φωνῆς xal τῶν παρ αὐτοῦ indulgendur esse rati exivimus. pot ῥηθησομένων μηδὲν ἐκλέγειν προειπὼν, ἔφασκε τοὺς μάντεις τῷ Αττήλα προηγορευχέναι, τὸ μὲν αὐτοῦ πεσεΐσθαι γένος, ὑπὸ δὲ τοῦ παιδὸς ἀναστῆσεσθαι τούτου. Ὡς δὲ ἐν τῷ συμποσίῳ εἶἷλχον τὴν νύχτα, ὑπεξ[λθομεν, ἐπὶ πολὺ μὴ βουληθέντες τῷ πότῳ προσχαρτερεῖν. Ἡμέρας €k γενομένης ἐπὶ τὸν Ὀνηγήσιον ἢλ- θοµεν, χρῆναι ἡμᾶς διαφεθῆναι λέγοντες χαὶ μὴ κηνάλλως τρίθειν τὸν χρόνον. Καὶ ὃς ἔφη ἑἐθέλειν xai τὸν ᾽Αττήλαν ἁποπέμπειν ἡμᾶς. Καὶ μιχρὺν δ.αλιπὼν ἅμα τοῖς λογάσιν ἑθουλεύετο περὶ τῶν ᾽Αττῆλα δεδογµένων, χαὶ τὰ βασιλεῖ ἀποδοθησό- μενα σννέταττε γράμματα, ὑπογραφέων αὐτῷ παρ- όντων χαὶ 'Ῥουστικίου, ἀνδρὸς ὁρμωμένου μὲν ix φῆς ἄνω Μυσίας, ἁλόντος δὲ tv. τῷ πολέμῳ, xal διὰ λόγων ἀρετὴν τῷ Βαρθάρῳ ἐπὶ τῇ τῶν γραµ- µάτων διαπονουµένου συντάξει. Ὡς δὲ Ex τῆς συν- C όδου διανέστη, ἐδεήθημεν αὐτοῦ περὶ λύσεως τῆς Σύλλου γαμετῆς xai τῶν ἐχείνης παίδων, ἐν τῇ Ῥατιαρίας ἀνδραποδισθέντων ἁλώσει. Καὶ πρὸς μὲν τὴν αὐτῶν οὐχ ἀπηγόρευσε λύσιν, ἐπὶ πολλοῖς δὲ σφᾶς ἐδούλετο χρήµασιν ἀπεμπολᾷν. Ἡμῶν δὲ ἐλεεῖν αὗτοὺς τῆς τύχης ἰχετευσάντων, τὴν προτέ- pav εὐδαιμονίαν λογιζόμενον, διέδτ τε πρὸς τὸν 'Ax- τήλαν, xaX τὴν μὲν γυναῖκα ἐπὶ πεντακοσίοις δι- αφΏχε χρυσοῖς, τοὺς δὲ παΐδας δῶρον ἔπεμπε βα- σιλεῖ. Ἐν τούτῳ δὲ xal dj Ῥέχαν 5 ἡ τοῦ ᾽Αττήλα γαμετὴ παρὰ ᾽Αδάμει τῶν αὐτῆς πραγμάτων τὴν ἐπιτροπὴν ἔχοντι δειπνεῖν ἡμᾶς παρεχάλει. Καὶ παρ) αὐτὺν ἑλθόντες ἅμα τισὶ τῶν ἐκ τοῦ ἔθνους λογάδων µφιλοφροσύνης ἐτύχομεν. Ἐδεξιοῦτο δὲ ἡμᾶς µειλιχίοις τε λόγοις xat τῇ τῶν ἑδωδίμων παρα- σχευζ. Καὶ ἕχαστος τῶν παρόντων Σκυθικῇ φιλο- Tula κχύλιχα ἡμῖν πλήρη διανιστάµενος ἑδίδου, καὶ τὸν ἐχπιόντα περιδαλὼν καὶ φιλήσας ταύτην ἐδέχετο. Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον ἐπὶ τὴν σχηνὴν ἑλθόντες ἐς ὕπνον ἑτράπημεν. Tfj δὲ ὑστεραίᾳ ἐπὶ συµπόσιον αὖθις ἡμᾶς ᾿Ατιτήλας ἑχάλει, xal τῷ προτέρῳ τρόπῳ παρά τε αὐτὸν εἰσήλθομεν xai ἐς τὴν εὐωχίαν ἑτράπημεν. Συνέδαινε δὲ ἐπὶ τῆς κλίνης ἅμα αὑτῷ μὴ τὸν πρεσθύτερον τῶν παί- δων ἆσθαι, ἀλλὰ γὰρ Ὠηθάρσιον, θεῖον αὐτῷ τυγ- χάνοντα πρὸς πατρός. llapà πᾶν δὲ τὸ συµπόσιον Die exorto, Onegesium adivimus, dicentes nos dimitti oportere, neque nobis diutius tempus terendum esse. Ille, Attilam quoque in ea esse voluntate, et nos dimittere constituisse, respondit. Itaque non multo post consilium procerum de his, que imperatori redderentur, digessit. Aderant quoque, quorum ου epistolas scribere incum- bebat, inter quos erat Rusticius, vir e superiore Mysia ortus, qui ab hostibus captus, cui dicendi facultate valeret, Barbaro operam in conscribendis epistolis navabat. Dimisso consilio, ab Ouegesio precibus contendimus, ut Syllke uxori et ejus liberis, qui jn expugnatione urbis Ratiarize una cum matre iu servitutem redacti erant, libertatem restitucret, EL vero ab his liberandis minime ab- borrebat, sed eorum liberiatem magna pecuniam summa a nobis emptam volebat. ltaque uos eum supplices orare et obtesiari, ut, habita eorum pristine fortunze ratione, presentis calanitatis commiseratione moveretur. Hle, ut Attilam adiit, mulierem pro quingentis aureis liberam dimisit, ct ejus filios dono ad imperatorem misit. Interea Recan, Attila uxor, in :edes Adamis, qui ejus res domesticas curabat, nos ad conam invitavit, Ab eo una cum pluribus Scythiz principibus comiter excepti sumus et jucundis sermonibus et magnifico epularum apparatu. Tum unusquisque eorum, qui aderant, surgens, Scythica comitate poculum nobis porrexit, et eum, quiante se biberat, amplexus et exosculatus, illud excepit. Α ccena nos in tento- rium nosirum recipientes, somnum cepimus. Postridie iterum nos Attilas ad cenam invitavit, et eodem, quo prius, ritu ad eum accessimus εἰ ad hilaritatein nos convertimus. Tum autem non senior G9 ex (liis Αι] in ejus toro una cum ipso accumbebat, sed Oebarsius, ejus patruus, Per totum convivii tempus nos blandis sermonibus VARLE LECTIONES. ** "Pixgy supra col. 752 D Koéxa. nominata est. 1ο Ἱ EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 144 appellans imperatori dicere jussit, ut Constantio, À λόγοις φιλοφρονούμενος φράζειν ἡμᾶς βασιλεῖ παρ- quem ad eum Aetius, ut ab epistolis esset, miserat uxorem daret eam, quam illi promisisset. Etenim, Constantius una cum Attike legatis ad Theodosium venerat, ei se operam daturum, ut pax longo tempore inter Romanos et llunnos servaretur, dixerat, modo sibi uxorem locupletem matrimonio copularet. Huic petitioni imperator annuerat, et Saturnini filiam, viri et opibus et genere clari et ornati, se illi nuptui daturum promiserat. Satur- ninum autem interemerat Athenais seu Eudocia (utroque cnim nomine vocabatur), neque impe- ratori ad exitum perducere, quod promiserat, per Zenonem, virum consularem, licuit. ls enim olim inagna Isaurorum multitudine stipatus, urbi Con- stantiuopoli, qua bello premebatur, praesidio fuerat. B Qui cum Orientalium exercituum dux esset, puellam custodia eduxit, et Rufo cuidam, uni ex suis necessariis, despondit. Hac puella sibi subtra- eta, Constantius. Barbarum orabat, ne sibi factam contumeliam negligeret, sed perficeret, ut sibi uxor daretur, aut ea, que subrepta fuerat, aut etiam alia, quà& dotem afferret. Quamobrem per coenae tempus Barbarus Maximinum imperatori dicere jussit, non oportere Constantium spe ab ipso excitata falli, et ab iinperatoris dignitate alienum videri, men- dacem esse. Hac Attilas Maximino mandavit, propterea quod Constantius illi ingentem pecunizxe sumunam pollicitus erat, si uxorem e Romanis puellis locupletem duceret. Sub nocte a c«na dis- cessimus. Tribus deinde diebus elapsis, muneribus donati dimissi sumus. Attilas quoque Berichum, virum e Scythie primoribus, multorum vicorum inm Scythia dominum, et qui in convivio superiore loco se- derat, nohiscum legatum ad imperatorem misit. Hunc enim et alias Romani pro legato admiserant. Nobis autem iter conflcientibus et in vico quodam commorantibus, captus est vir Scytha, qui a Romanis explorandi gratia in barbaram regioneni descenderat, quem crucis supplicio affici Attilas precepit. Postridie etiam dum per alios vicos pro- grederemur, duo, qui apud Scythas serviebout, manibus vincti post terga trahebantur, quod his, εκελεύετο τῷ Κωναταντίῳ, ὃς αὐτῷ παρὰ ᾿Αετίου ἀπέσταλτο ὑπογραφέως χάριν, διδόναι ἣν αὐτῷ γν- vaixa xo ὑπέσχετο. Παρὰ γὰρ τὸν βασιλέα Gs- οδόσιον ἅμα τοῖς ὁταλεῖσι παρὰ τοῦ ᾽Αττήλα πρέ- σθεσιν ἀφιχόμενος 6 Κωνστάντιος την εἰρήνην Ῥω- µαίοις χαὶ Σκύθαις ἔφησε ἐπὶ μαχκρὸν φυλάττεσθαι χρόνον παρασκευάσειν *', ἂν αὐτῷ Ὑυναῖχα εὔπο- pov δοίη. Καὶ πρὸς τοῦτο ἑἐπένευσε βασιλεὺς, xal Σατορνίλου περιουσἰᾳ xai Ὑένει χοσµουµένου Ou- γατέρα εἰρῆχει δώσειν. Tov δὲ Σατορνίλον ἀνῃρήχει ᾽Αθηναῖς ἡ xai Εύὐδοχία ἀμφοτέροις γὰρ ἕχα- λεῖτο τοῖς ὀνόμασιν. Ἔς ἔργον δὲ την αὐτου οὗ συνεχώρησεν ἀχθῆναι ὑπόσχεσιν Ζῆνων, ὑπατικὸς &vhp χαὶ πολλὴν ἁμφ) αὐτὸν ἔχων Ἱσαύρων δύ- ναµιν, μεθ fg καὶ τὴν Κωνσταντίνου κατὰ τὸν τοῦ πολέμου χαιρὸν φυλάττειν ἐπετέτραπτο. Τότε δὴ τῶν ἐν τῇ "Ev στρατιωτικῶν ἄρχων ταγμάτων ὑπ- εξάγει τοῦ φρουρίου τὴν xópnv, xal Ῥούφῳ του, b τῶν ἐπιτηδείων, κατεγγυᾷ. Ταύτης δὲ ἁςῃρη- µένης, ὁ Κωνστάντιος ἑδεῖτο τοῦ Βαρθάρον, ἑν- υθρισµένον αὐτὸν μὴ περιορᾶσθαι, ἁλλ' ἢ τὴν ἄφα.- ρεθεῖσαν 1| καὶ ἄλλην αὑτῷ δίδοσθαι γαμετὴν φερ- νὴν εἰσοίσουσαν. Παρὰ τὸν τοῦ δείπνου τοίνυν χαι- ρὺν 6 Βάρθαρος λέγειν τῷ βασιλεύοντι τὸν Μαξι- μῖνον ἐχέλενε, ph χρῆΏναι τῆς ἐξ αὐτοῦ τὸν Κων- στάντιον ἑλπίδος διαμαρτεῖν. οὔτε γὰρ βασιλεῖ '* τὸ φεύδεσθαι 52. Ταῦτα δὲ ὁ ᾽Αττήλας ἐνετέλλετο, ὑποσχομένου Κωνσταντίου χρήματα δώτειν, εἰ τῶν ζαπλούτων αὐτῷ παρὰ Ῥωμαίοις χατεγγνηθείη γυνή. ToU δὲ συμποσίου ὑπεξελθόντες, μετὰ τὴν νύχτα ἡμερῶν διαγενοµένων τριῶν, διηφείθηµεν δώροις τοῖς προσήχουσι τιµηθέντες' ἕτεμπε δὲ ὁ ᾽Αιτή- λας καὶ Βέριχον τὸν ἡμῶν ἓν τῷ συµποσίῳ προχαθ- εσθέντα, ἄνδρα τῶν λογάδων xal πολλῶν iv τῇ Σχυθιχῇ χωμῶν ἄρχοντα, παρὰ βασιλέα πρεσδευ- σόµενον, ἄλλως τε xat αὐτὸν ofa 6h πρέσδυν παρὰ Ῥωμαίων δέξασθαι. Ποιουμένων δὲ ἡμῶν τὴν πο- ρείαν xal πρὸς χώµῃ χαταλυσάντων τινὶ, Ίλω Σχύ- Or; ἀνῆρ χατασχοπῆς ἕνεχα ix τῆς Ῥωμαίων ἐς τὴν βάρθαρον διαθεθηχὼς χώραν' xat αὐτὸν "Ac- τήλας ἀνασχολοπισθῆναι παρεχελεύσατο. Tf δὲ ἐπι- οὐσῃ δι ἑτέρων χωμῶν πορενοµένων ἡμῶν, ἄν- quos belli casus dominos fecisset, vitam eripuissent. D ὄρες δύο τῶν παρὰ Σχύθαις δουλευόντων ἤγοντο, Mos, immissis inter duo ligna. uncis predia 70 capitibus, in cruce necarunt. Berichus vero, quan- diu Scythiam peragravimus, eadem via nobiscum iverat, at placidus et amicus visus erat. Ut Istrum wajecimus, propter quasdam vanas causas, a servis orias, nos inimicorum loco habuit. Et primum quidem equum, quem Maximino dono dederat, ad se revocavit. Etenim Attilas omnes Scythize principes, qui in ipsius comitatu erant, donis Maximinum ornare jusserat, et unusquisque certatim illi equum miserat, inter quos et Berichus. ὀπίσω τὼ χεῖρε δεδεµένοι, ὡς τοὺς xavà πόλεμον ἀνελόντες δεσπότας' xai ἐπὶ ξύλων δυοῖν κεραίας ἑκόντων ἀμφοῖν τὰς κχεφαλὰς ἐμθαλόντες ἀνεσταύ- ρωσαν. Ἐφ ὅσον δὲ τὴν Σχυθιχὴν δ.εξῄειμεν, ὁ Βέριχος ἑἐχοινώνει τε ἡμῖν τῆς ὁδοῦ, καὶ Ἱσυχός τις xal ἐπιτίέδειος ἑνομίξετο, Ὡς δὲ τὸν Ἴστρον ἑπεραιώθημεν, ἐν ἐχθροῦ ἡμῖν ἐγένετο polpa διά τινας ἑώλους προφάσεις Ex τῶν Οξεραπόντων ouv- ενεχθείσας. Καὶ πρότερον μὲν τὸν ἵππον ἀφείλετο, ᾧ τὸν Μαξιμῖνον δωρησάµενος 7v. Ὁ γὰρ Ατ- τήλας πάντας τοὺς ἀμφ) αὑτὸὺν λογάδας παρεχε- VARIAE LECTIONES. * παρασκευάσειν, ἂν H., παρασχευάσειεν ἂν vulg. ᾖεύδεσθαι. *5 βασιλιχὸν conj. D. 5) πρέπει add, Ν. nost € 15 ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 116 λεύσατο δώροις τὸν Μαξιμῖνον φιλοφρονῄσασθαι, A At ille cum moderationis gloriam sibi compara: «c καὶ ἕχαστος ἐπεπόμφει, ἵππον αὐτῷ, μεθ) ὧν xal ὁ Βέριχος. Ὀλίγους δὲ λαθὼν τοὺς ἄλλους ἁπ- έπεµπε, τὸ σῶφρον δηλῶσαι ix τῆς µετριότητος ἑσπουδαχώς. Τοῦτον οὖν ἀφείλετο τὸν ἵππον, xal οὔτε συνοδοιπορεῖν, οὔτε συνεστιᾶσθαι Ἱνέσχετο ὥστε ἡμῖν ἐν τῇ βαρθάρων χώρᾳ Ὑενομένου συµ- 6όλου, ἐς τοῦτο προελθεῖν. Καὶ ἐντεῦθεν διὰ τῆς Φιλίππου ἐπὶ τὴν 'Αδριανοῦ πόλιν τὴν πορείαν ἐποιησάμεθα. Ἐν ᾗ διαναπαυσάµενοι ἓς λόχους Ίλθομεν τῷ Βερίχῳ, καὶ αὐτὸν τῆς πρὸς ἡμᾶς σιωπῆς κατεμεμφάμεθα, ὅτι γε δὴ ὀργίξεται οὐκ ἀδικοῦσιν οὐδέν. θεραπεύσαντες οὖν αὐτὸν xat ἐπὶ ἑστίασιν χαλέσαντες ἐξωρμήσαμεν. Καὶ τῷ Βιγίλχ ἐν τῇ ὁδῷ ἁπαντήσαντες ἐπὶ τὴν Σχυθικὴν Enavateu- γνύντι καὶ τὰ παρὰ ᾿Αττήλα ἡμῖν τῆς ἐπὶ τῇ πρε- σθείᾳ ἀποχρίσεως εἰρημένα ἀφηγησάμενοι, τῆς ἔπαν- Gov εἰχόμεθα. Ὡς δὲ ἐς τὴν Κωνσταντίνου παρ- εχενόµεθα, µεταθεθλησθαι μὲν ᾠόμεθα τὸν Βέριχον τῆς ópylj ὃς δὲ τῆς ἁγρίας οὐκ ἐἑπελέληστο φὗ- σεως, ἀλλ᾽ ἐς διαφορὰς Σχώρει, καὶ ἐν κατηγορία ἐποιεῖτο τὸν Μαξιμῖνον,ὡς ἔφησεν εἰς την Σχυθι- xhv διαθὰς τὸν ᾿Αρεόδινδον ** xal τὸν "Λσπαρα, ἄνδρας στρατηχοὺς, µηδεµίαν παρὰ βασιλεῖ ἔχειν μοῖραν, xai ὡς ἐν ὁλιγωρίᾳ τὰ κατ’ αὐτοὺς ἑποιη- σατο, τὴν βαρθαριχὴν ἑλέγξας χουφότητα. ί Αναζεύξαντα δὲ τὸν Πιγίλαν καὶ kv of; τὸν ᾽Αττῆ- λαν τόποις διατρίθειν συνέδαινεν ἀφικόμενον περι- -στάντες εἶχον *! οἱ πρὸς τοῦτο παρεσχευασμένοι Ἡάρδαροι, καὶ τὰ χρήματα, ἅπερ τῷ Ἐδέκωνι ἑχό- µιζεν, ἀφείλοντο. Ὡς δὲ χαὶ αὐτὸν παρὰ τὸν ᾽Αττήῆ- λαν ἦγον, κὰὶ ἀνηρωτᾶτο ὅτου χάριν τοσοῦτον φέροι χρυσίον, ἔφη οἰχείας τε xal τῶν παρεποµένων προ- volac ἕνεχα, ὥστε μὴ ἐνδείᾳ τροφῶν f] ἵππων σπάνει, ἡ χαὶ τῶν φορτηγῶν ὑποζυγίων ὑπὸ τῆς μαχρᾶς ἑχδαπανηθέντων 6500, διαμαρτεῖν τῆς περὶ τῇ» mps- σθείας σπουδης παρεσχευάσθαι δὲ αὐτῷ καὶ ἐς αἰχμαλώτων ὠνὴν, πολλῶν xatà τὴν Ῥωμαίων δεηθέντων αὐτοῦ, τοὺς σφίσι 'προσῄχοντας λύσασθαι, χαὶ ὁ Αττήλας:, « Αλλ' οὗτοι, » ἔφη, σὺ « πονηρὸν θᾳηρίον, » τὸν Βιγίλαν λέγων, « τὴν δίχην σοφιζόμε- νος λήστις, ** οὐδὲ ἔσται σοι πρόφασις ἱχανὴ εἰς τὸ τν χόλασιν διαφυγεῖν, μείζονος μὲν τῆς σῆς δαπάνης παρασχευῆς σοι "5 χρημάτων ὑπαρχούσης, xai τῶν ὑπὸ σοῦ ἵππων καὶ ὑποζυγίων ὠνηθησομένων, xai D τῆς τῶν αἰχμαλώτων λύσεως, ἣν σὺν Μαξ.μίνῳ ma p' ἐμὶ ἀφιχομένῳ ποιεῖν ἀπηγόρευσα. » Ταῦτα εἰπὼν τὸν υἱὸν (fv δὲ χαὶ τῷ Βιγίλᾳ τότε πρῶτον ἐς τὴν Βχρθάρων Ἰχολουθηχὼς χώραν) ξίφει καταθληθῆναι παρεχελεύσατο, εἰ μὴ φθάσας εἴποι ὅὄτῳ τὰ χρήματα xai δι fjv. αἰτίαν χοµίζει. Ὁ δὲ ὡς ἐθεάσατο τὸν παῖδα ἐπὶ θάνατον στείχοντα, ἐς δἀκρνά τε xa ὁλο- φυρμοὺς ἑτράπη, χαὶ ἀνεδόα τὴν δίχην ἐπ᾽ αὐτὸν φέρειν τὸ ξίφος, οὐκ ἐπὶ τὸν νέον τὸν ἁδικοῦντα οὐ- δέν. Καὶ μηδὲν µελλήσας τά τε αὐτῷ καὶ Ἐδέχωνι ναὶ τῷ εὐνούχῳ xal τῷ βασιλεῖ µελετηθέντα ἔλεγε, studeret, ex equis oblatis paucos acceperat, reli- quos rejecerat. Berichus igitur equum, quem Maximino dederat, ademit, neque deinceps eadem via ire aut ceenari nobiscum voluit. Itaque hospi- talitatis tessera, in barbara regione contracta, co usque progressa est. Hinc per Philippopolim ad Adrianopolim nobis iter fuit. In hac civitate qu:e- scentes, Berichum rursus allocuti cum eo, quod tamdiu erga nos silentium tenuisset, expostula- vimus. Nec enim ullam fuisse causam cur nobis irasceretur, quandoquidem in nulla re eum offen- deranius. ltaque eo placato et ad ccenam invitato, ab Adrianopoli movimus. In itinere Bigilam, qui in Scythiam revertebatur, obvium habuimus: quo B edocio, que Auilas ad legationem nostram re- sponderat, cceptum iter continuavimus. Ut Constau- tinopolim venimus, Bericlium existimabamus iram abhjecisse, sed agrestis et ferz? sux natur: minime est oblitus, Nam Maximinum insimulavit dixisse, cum in Scythiam transiisset, Areobindi et Asparis, exercituum ducum, auctoritatem apud imperatorem nullius esse ponderis, et cum Barbarorum levitatein et inconstantiam notasset, eorum gesta in nullo pretio habuisse. Reversuim Bigilam, cum in iis locis advenissct ubi tum Attilas commorabatur, circunistantes Barbari '71 ad id preparati comprehenderunt, et manus in pecunias, quas Edecoui afferebat, injece- runt. Cum ipsum ad Autilam adduxissent, is ex eo quaesivit, cujus rei gratia tantum auri aspor- tasset. lile respondit, ut suis et comitum suorum necessituibus provideret, ne rerum necessariarum inopia, aut. equorum, ^ aut aliorum animalium veclurz: aptorum penuria, qua per longa itineza deperierant, a studio obeundarum legationum avo- caretur. Praterea ad redemptionem captivorum pecuniam paratam esse. Multos enim ex Romanis a se magnopere petiisse, ut propinquos suos redi- meret. Cui Auilas ; Sed neque jam, o turpis bestia, Bigilam appellans, ullum tibi tuis cavilla- tionibus judicii subeundi patebit effugium : neque ulla satis'idonea causa erit, qua meritum suppli- clum evitare possis. Longe enim major summa est, quam qua tibi sit opus ad sustentandam familiam, vel etiam quam impendas in emptionem equorum vei jumeutorum, vel liberationem captivorum, quam jamdudum Maximino, cum huc veniebat, interdixi. Hzc dicens, filium Bigilze (is tum primum patrem se- cutus in barbaram regionem venerat) ense occidi jubet, nisi pater, quem in nsum et quam ob cau- sam tantur auri advezxisset, aperiret. llle ut vidit filium morti addictum, ad lacrymas conversus, jus implorare, et ensem in se mitti debere, non in filium, qui nihil commeruisset. Nec cunctatus οι ία VARIJE LECTIONES. ** Αρεόμινδον οἱ infra δ.ατριβῆν vulg. vulg. PaTRor. Gg. CXII, * συνεῖχον Ν. ?* λήσεις D., λύσεις vulg. * go. Β., οἷα ps 11 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 748 elandestina consilia, qnze a se, ab Edecone, ab A συνεχῶς δὲ ἐς ἱκεσίαν τρεπόµενὸς, ὥστε αὐτὸν μὲν eunucho et imperatore in Attilam composita fue- rant, aperuit, et ad preces prolapsus, orare et obtestari, ut se occideret, et filium nihil promeri- tuu liberaret. Cum autem Attilas ex his, quae Edecon sibi detexerat, Bigilam nibil mentitum perspiceret, in vincula duci przcepit, e quibus non prius eum exsolutürum minatus est, quam ejus filius in eam rem dimissus alias quinquaginta auri libras pro utriusque liberatione exsolvisset, εἰ Bigilas quidem in vincula est conjectus, filius &vatosÜT. vat, διαφεθΏναι δὲ τὸν παῖδα. Γνοὺς δὲ à ᾿Αττήλας ἀπὸ τῶν Ἐδέχωνι εἱρημένων μηδὲν &- εὔεῦσθαι τὸν Βιγίλαν, ἐν δεσμοϊῖς εἶναι προσέταττιν͵ οὗ πρότερον λύσειν ἀπειλήσας πρὶν 4$ τὸν παῖδα ἐχπέμψας ἑτέρας αὐτῷ πεντήχοντα ypoalou λίτρας ὑπὲρ τῶν σφετέρων χημίσοι λύτρων. Καὶ ὁ μὲν ἐδέ- δετο, ὁ δὲ ἐς τὴν Ῥωμαίων ἔπανῄει. Ἔπεμπε δὲ xai Ὀρέστην καὶ Ησλαν ὁ ᾽Αττήλας ἐς τὴν Κων- σταντίνου (29). eutem ad Romanos rediit, Misit eiiam Attilas Orestem et Eslam Constantinopolim. 4. (A. C. 449, ind. 11. Tfieod. 42.) Hinc Attilas; Hinc Zeno Clirysaphium ad penam deposcebant. Omniuin autem in. eum animis et studiis inclinatis, visum est ad Attilam legatos mittere Anatolium εἰ Nomum : Anatoliun quidem magistrum militum prisentolem, et qui pacis cüm Barbaro init conditiones proposuerat: Nomum vero magistri dignitatem gerentem, et in numerum patriciorum una cum Anatolio allectum, que dignitas caeteris omhaibus antecellit, Missus ,vero est cum Anatofio Notus non solum propter dignitatis amplitudinem, sed etiam quia erat benevolo in Clirysaphium animo, et apud Barbarum gratia et. auctoritate plurimum valebat. Nam si quid perficiendum sibi proposuerat, minime pecuniis parcenduin esse eensebat. Et illi quidem mittebantur, quo Attilain ab ira dimoverent et pacis conditiones observare persuaderent, illud quoque dicturi, Constantio nupium datum iri puellam minime Saturnini flli2 genere εἰ opibus inferiorem. lllam enim minime gratum hujusmodi matrimonium liabuisse: itaque secundum legein alteri nupsisse. Nec euim apud ltomanos fas esse 72 mulierem invitam viro collocare, Misit et eunuchus aurum ad DBarbarum, quo mollitus ab ira deducerelur. 5. Anatolius et Nomus, lstro transmiásso, ad Dreuconem fluvium usque (sic enim appellant) in Scythiam. penetrarunt, [llic Attilas reverentia tantorum virorum motus, ne longioribus itineribus "defatigarentur, eum, illis convenit. Initio quidem mulia superbe et insolenter disserens, tandem magnitudine munerum zquior factus est, el blanda δ'. Ὅτι ὑπ᾿ ἀμφοτέρων (39), Άτττλα τε xal Zf- vovos, αἰτούμενος ὁ Χρυσάφιος tv ἀγων!ᾳ χαθεστῇ- χει. Πάντων δὲ αὐτῷ εὔνοιάν τε χαὶ σπουδην συνεισ- B Φφερόντων, ἐδύχει παρὰ τὸν ᾽Αττήλαν πρεσθεύεσθαι Ανατόλιον καὶ Nógov, τὸν μὲν ᾿Ανατόλιον (31) τῶν ἀμφὶ βασιλέα ἄρχοντα τελῶν καὶ τὰς συνθήκας τῆς ἐχείνου εἰρήνης προθέµενον, τὸν δὲ Nópov τὴν τοῦ µαγίστρου τιμὴν ** ἄρξαντα καὶ Ey τοῖς πατριχίοις συν ἐκείνῳ χαταλεγόµενον, ol δὴ τὰς ἀρχὰς ἄναθε- 6ήχασι πάσας. Συνεπέμπετο δὲ ᾿Ανατολίῳ Νόμος οὐ διὰ μέγεθος τῆς τύχης µόνον, ἀλλὰ ὡς καὶ τῷ Χρυ- σαφίῳ εὔνους Gv καὶ φιλοτιµίᾳ τοῦ Βαρθάρου περι- εσόµενος᾽ ὅτι γὰρ µάλιστα πρυσῆν αὐτῷ tb μὴ φεί- δεσθαι χρημάτων, τὸ παρὸν διαθεῖναι ἑσπουδαχότι. Καὶ οὗτοι μὲν ἑστέλλοντο τὸν Αττήλαν ἀπάξοντες τῆς ὀργῆς καὶ την εἰρήνην ἐπὶ ταῖς συντάξεσι δια- φυλάττειν πείσοντες, λέξοντες δὲ xal, ὡς τῷ Κων- ταντίῳ κατεγγυηθήσεται γυνὴ οὐ µείων τῆς Σατορ- νίλου Ὑένει τε xa περιουσἰᾳ. Ἐκείνην γὰρ μὴ Ρεθουλῆσθαι, ἀλλ᾽ ἑτέρῳ κατὰ νόµον γήµασθαι . οὐ Υὰρ θέµις παρὰ Ῥωμαίοις ἄχουσαν γυναῖκα χατεγ- γυᾶσθαι ἀνδρί. "Ensure δὲ καὶ ὁ εὐνοῦχος τῷ Βαρ- θάρφϊχρυσίον, ὥστε αὐτὸν µειλιχθέντα ἀπαχίῆναι τοῦ θυμοῦ. ε’. Ὅτι οἱ ἀμφὶ τὸν ᾿Ανατόλιον xaY Ἱόμον «ly Ἴστρον περαιωθέντες ἄχρις τοῦ Δρέγχωνος λεγοµέ- νου ποταμοὺ ἐς τὴν Σχυθιχὴν διἐθησαν ' albol γὰρ τῶν ἀνδρῶν ὁ ᾿Αττήλας, ὥστε μὴ τῷ τῆς ὁδοῦ ἐἔπι- τρίθεσθαι διαστήµατι, ἓν ἐκείνῳ τῷ χωρίῳ πρὸς αὑτοὺς ἐποιήσατο ἔντευξιν. Καὶ πρῶτον μὲν ὑπερη- φάνως διαλεχθεὶς ὑπήχθη τῷ πλήθει τῶν δώρων, legatorum oratione delinitus, se pacem servaturum Τ) xai λόγοις προσηνέσι μαλαχθεὶς φυλάττειν τὴν εἰρή- - secundum conventiones, juravit ; se. quoque omni regione trans Istrum, tanquam Romanorum jurís diüonisque cedere, neque porro imperatori de profugis reddendis molestum — futurum, | modo Komani ju posterum a transfugis admittendis temperarent. Liberavit et Bigilam, numeratis quinquaginta auri libris, quas Bigile filius cum legatis in Scythiam veniens attulerat. Tum εἰ Anatolio et Nomo gratificans, quamplurimos captivos illis sine ullo pretio concessit. Postremo donatos equis et. ferarum pellibus, quibus Scythe νην ἐπὶ ταῖς αὐταῖς ἐπώμνυτο συνθήχαις, ávayu- ρεῖν δὲ xal τῆς τῷ "Ίστρῳ ὁριζομένης Ῥωμαίων γῆς xal τοῦ πράγματα ἔτι παρέχειν περὶ φυγάδων βασ-- A&t, εἰ µή γε Ῥωμαῖοι αὖθις ἑτέρους χαταφεύγον- τας παρ᾽ αὐτοῦ δέξοιντο. Ἠφίει δὲ χαὶ Βιγίλαν, τὰς πεντήχοντα τοῦ χρυσοῦ λίτρας δεξάµενος (ταύτας γὰρ αὑτῷ ἐχεχομίχει ὁ παῖς σὺν τοῖς πρέσθεσιν ἓς τὴν Σχυθικὴν 35 διαθὰς), χαὶ αἰχμαλώτους ἄνευ λύ- τρων ἀφῆχε πλείστους, ᾿Ανατολίῳ καὶ ἹΝόμῳ χα- ριζόµενος. Δωρησάμενος δὲ xai ἵππους αὐτοῖς xal θηρίων δορὰς, aT; οἱ βασίλειοι κοσμρῦνται Σχύθα:, VARLE LECTIONES. ** τιμὴν] ἀρχὴν marg. Il. ** Xxv6ixt,v Υαἱ,, συνθήχην vulg. 749 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES, 180 ἀπέπεμπε, συµπέµψας xal τὸν Κωνστάντιον ὥστε Α regii ad ornatum utuntur, dimisit. Comitem illis αὐτῷ βασι)έα εἰς ἔργον ἀγαγεῖν τὴν ὑπόσχεσιν. Ὡς δὲ ἐπανῆλθον οἱ πρέσθεις, xal ἅπαντα τά τε παρ' αὐτῶν, τά τε παρὰ τοῦ Βαρθάρου διεξηλθον, κατεγ- γυᾶται τῷ Κωνσταντίῳ γυνῆ γαμετὴ ᾽Αρματίου ** γενοµένη, aub; Πλίνθου τοῦ παρὰ Ῥωμαίοις στρατ- ηγήσαντος χαὶ τὴν ὕπατον ἀρχὴν ἄρξαντος. Σνν- εθεδήχε. δὲ τὸν ᾽Αρμάτιον ἐς τὴν Λιδύων διαθάντα ἐπὶ τῇ πρὸς Αὐσοριανοὺς μάχῃ εὐημερῆσαι μὲν ἐν τῷ πρὸς ἐχείνους πολέμῳ, νοσήσαντα δὲ τελευτῆσαι «bv βίον. OO δὴ τὴν γαμετὴν, xal γένει xal περιου- σίᾷ διαπρέπουσαν, ἔπεισεν ὁ βασιλεὺς τῷ Κωνσταν- tit γήµασθαι, Οὕτω xol τῶν πρὸς ᾽Αττήλαν λυθέν- των διαφορῶν, ὁ Θεοδόσιος ἑδεδίει, μήποτε χαὶ ΖΊνων τυραννίδι ἐπιθήσεται (52). ς’. Ὅτι τοῦ ᾿Αττήλα (33) τὸν 7 παρὰ Θεοδοσίου εεταγμένον φόρον ζητοῦντος T] πόλεµον ἀπειλοῦντος, τῶν Ῥωμαίων στἐλλειν παρ αὑτὸν πρέσδεις ἆπο- πριναένων, Απολλώνιος ἐπέμπετο, οὗπερ ὁ ἁδελφὸς τὴν Σατορνίλου γεγαµήχει θυγατέρα, ἣν 6 θεοδόσιος ἐδούλετο Κωνσταντίῳ κατεγγυᾷν, Ζήνων δὲ "Post ἐδεδώχει πρὸς γάμον ' τότα δὲ ἐξ ἀνθρώπων ἐγεγόνει. Τοῦ Ζήνωνος οὖν τῶν ἐπιτηδείων ὁ Απολλώνιος γεγονὼς χαὶ τὴν στρατηγἰδὰ λαχὼν ἀρχὴν, παρὰ τὸν Αττίλαν ἐπέμπετο πρεσθευσόµενος. Καὶ τὸν μὲν Ἴστρον ἑπεραιοῦτο, οὐκ ἔτυχε δὲ τῆς, πρὸς τὸν Báp- 6αρον προσόδου **. Ἐν ὀργῇ γὰρ Exelvoz ποιρύµενος τὸ μὴ χεχοµίσθαι τοὺς φόρους, οὓς ἔλεγεν αὐτῷ παρὰ τῶν βελτιόνων xat βασιλιχωτέρων τετάχθαι, οὐδὲ addidit Constantium, ut imperator ipsi το conlie - maret, quz? verbis promiserat. Ut legati redierunt, et cum Attila ultro citroque acta retulerunt, Con- stantio nuptui datur quondam uxor Armati, filii Plinthz», qui apud Romanos exercituum dux fuerat et consulatum inierat. Ille in Libyam profectus acie cum Ausorianis decertaverat et prospere pugnarat: mox morbo correptus vitam finierat. Ejus uxori, genere et divitiis conspicue, post mariti obitum imperator nubere Constantio — perseuaserat. Sed sopitis omnibus ad hunc modum «um Attila con- woversiis, Tlieodosium novus timor occupavit, ne Zeno tyrannidem invaderet. B — 6. (P. A. C. 450 Ind. 5 Marc. 4.) Cum Attilas tri- butum cum Theodosio conventum peteret, aut bel- lum minaretur, et Romani se illi per legatos satis- facturos respondissent, missus est Apollontus. Hic erat frater ejus, qui Saturnini flliam duxerat uxo- rem, quam Theodosius Constantio promiserat, Zeno vero Rufo collocarat, qui tunc in vivís esse desie- rat. Itaque Apollonius inter familiares Zenonis, et ducis dignitate auctus, legatione functurus ad Atii- lam missus erat. Sed transinisso Istro, minime adi- tum ad Attilam nactus est. Etenim Attilas ira zs- tuans, quod sibi tributum, quod ab optimis οἱ nobi- lissimis viris sibi constitutum esse dixit, non solvé- reir, 79 legatum minime admisit, contemptu ejus a τὸν πρεσθευσάµενον ἐδέχετο, τοῦ πἐμφαντος xat- c; QUO missus erat. Quo tempore Apollonius magnanimi ολιγωρῶν. 'O δὲ Απολλώνιος ἀνδρὸς ἔργον xat τοῦ- τον τὸν xatpby φαίνεται διαπραξάµενος. Tou γὰρ Αττήλα pd προσιεµένου ?* τὴν αὐτοῦ πρεσθείαν, μηδὲ ἐς λόγους αὐτῷ ἐλβεῖν βουλομένου, παραχε- λευομένου δὲ πέµπειν ἅπερ αὐτῷ Ex βασιλέως δῶρα ἑχόμιζε, χαὶ θάνατον ἀπειλοῦντος, εἰ μὴ δοίη, ἔφη- σεν’ « Οὐκ αἰτεῖν προσῆχε Σχύθαις ἅπερ αὐτοῖς ἔξεστιν fj δῶρα f) σκῦλα λαθεῖν' » παραδτλῶν δῶρα μὲν αὑὐτοῖς δοθήσεσθαι, el αὐτὸν προσδέξοιντο πρε- σθευόµενον, σχῦλα δὲ, cl ἀνελόντες ἀφέλοιντο. Οὕτω μὲν οὖν ἄπραχτος ἑπανῄει (24). €. "Οτι Γεξερίχου την Ῥώμην πορθήσαντος, χαὶ ᾿βασιλεύοντος ᾿Αδίτου, Μαρχιανὸς ὁτῶν τῆς Ἔω "Po- palov βασιλεὺς παρὰ τὸν Γεζέριχον τὸν τῶν Βανδή- λων ἄρχοντα πρέσδεις ἔστελλεν, ὥστε τῆς Ἰταλῶν ἀπέχεσθαι γῆς καὶ τὰς βασιλείους ἐχπέμπειν γυναῖ- xa. αἰχμαλώτους ἀγομένας, τὴν τρ Βαλεντινιανοῦ γαμετὴν χαὶ τὰς αὐτῆς θυγατέρας. Καὶ οἱ πρέσδεις ἐς τὴν "Eo ἄπρακτοι ἔπανῄεσαν, οὐδενὶ γὰρ τῶν ἐπεσταλμένων ! παρὰ τοῦ Μαρχιανοῦ ὁ Γεζέριχος ὑπήχουσεν, οὐδὲ μὴν λύειν τὰς γυναῖχας ἑἐδούλετο. Ὁ δὲ Μαρχιανὸς ἕτερα πρὸς αὐτὸν διέπεµπε γράμματα Χαὶ τὸν πρεσθευσόµενον Βλήδαν' ἣν δὲ τῆς τοῦ Γεξερίχου αἱρέσέως ἐπίσχοπος' τῆς γὰρ ttv. Χρι- στιανῶν θρησχείας xal τοὺς Βανδήλους εἶναι συµ- viri facinus ausus esse dicitur. Etenim, quamvis Atii'as minime ratam haberet ejus legationem, neque sui conveniendi potestatem facere vellet, nihilo se- cius dona, qux ad eum ab imperatore Apollonius attulerat, sibi tradi postulabat, ni daret, mortem illaturum minabatur. Apollonius autem respondi!, non decere Scythas ea precibus expetere, quz aut pro donis aut tanquam spolia sibi sumere liceret : indicans dona iis cessura, si se tanquam legatum adwitterent, spolia, sí interfecto sibi eriperent. Et sic infecta re rediit. 7. (A. C. 456, Ind. 9, Mart. 7.) Martianus, Roma- norum orientalium imperator, ad Gensericum post Romam ab eo, Ávito imperante, dirutam legatos D misit, qui juberent eum ab Halia vastanda absti- nere, et uxorem Valentiniani et ejus filias iu capii- vitatem abductas libertati restituere. Sed legati, re infecta, in Orientem reversi sunt. Nam nihil eorum, que 2 Martiíano imperata fuerant, facere, neque liberare mulieres voluit. Quamobrem Martianus iterum litteras ad Gensericum scripsit per B'edam legauun.. Erat autem Bleda episcopus hzreseos Geuserici. Vandali enim Christiauorum cultum οἱ religionem amplexi fuerant. lie ubi ad Gensericuim accessi, atque alienum a sua legatione perspexit, VARIA, LECTIONES. ** ᾽Αρμάτου conj. H. Ὁ τὸν add. B. ** προσόδου Η., προόδου vulg. vulg. ! τῶν ἐπεσταλμένων N., ἀπεσταλμένων vulg. ΄ ** προσ.εµένον Ἡ , προϊεμένου Το EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 132 1n verba superbiora erupit. Non bene cessurum illi, A δαίΐνει. Ὃς ἐπειδῆῇ παρ᾽ αὐτὸν ἀφίκετο xal ἔγνω τῇ sei in presentia rebus secundis elatus bellum cum .orientalium quoque Romanorum imperatore contra- heret, regiis mulieribus non in libertatem restitu- tis. Sed neque ulla verborum lenitas prius a legato usurpata , neque Íjncussus timor illum ad ul- Jain animi moderationem pertrahere potuerunt. Nam Bledam irrita legatione dimisit, et rursus in Sici- liam et proxima Italie loca exercitum immittens, omnem regionem vastavit. Avitus quoque, Romano- rum occidentalium imperator, ad eum legatos mi- sit, qui monerent, ut feederum pridem cum illo ini- 4orum meminisset, sin minus, 8e, et domestico exercitu, et auxiliariis copiis fretum, bellum para- turum. Et misit sane Recimerum patricium cum exercka in Siciliam. 8. Romani in Colchjlem profecti bello adversus Lazos decertaut, nec multo post homanorum ezxer- citus ad sua rediit. Cum autem imperator denuo bellum repetere prepararet, consitium habuit, an eadem via insistens, an per Armeniam Persarum regno confinem, fide prius ab Parthorum rege ac- cepta, bellum inferret. V/& Etenim cum Colchidis ora esset importuosa, neque loca vadosa preterna- vigare possel, mare sibi undequaque infestuin exi- stimabat. Gobazes quoque legatos misit ad Parthos et ad imperatorem Romanorum. Et Parthorum qui- dem rex, quia bellum illi erat cum Hunnis, quos Cidaritas vocabant, Lazos ad se confugientes rejecit. αὐτοῦ μὴ ὑκαχούοντα πρεσθείᾳ, αὐθαδεστέρων λόγων ἅπτετο, χαὶ ἔφη μὴ συνοίσειν αὐτῷ, εἴπερ ὑπὸ τῆς παρούσης εὑημερίας ἀρθεὶς xal τῶν χατὰ τὴν "Ew Ῥωμαίων βασιλέα πρὸς πόλεμον αὐτῷ ἀναστῆναι παρασχευάσηι, τὰς βασιλείους μὴ λύων γυναϊχὰς. Αλλ' οὔτε τῶν προηγησαµένων ἐπὶ τῇ πρεσθείᾳ ῥημάτων ἐπιείχεια, οὔτε ἀπειληθεὶς φόδος μέτρια τὸν Γεζἐριχού φρονεῖν Ἠνάγχασεν' ἄπραχτον γὰρ καὶ τὸν Βλήδαν ἀπέπεμπε, καὶ ἐς τὴν Σιχελίαν αὖθις καὶ ἐς τὴν πρόσοιχον αὑτῇ Ἱταλίαν δύναμιν διαπεµ.- Ψάµενος πᾶσαν ἐδῇου. Ὁ. δὲ "Αθιτος ὁ τῶν ἔσπε- piov Ῥωμαίων βασιλεὺς ἑπρεσθεύετο xal αὑτὸς παρὰ τὸν Γεζέριχον, τῶν πάλαι αὑτὸν ὑπομιμνήσχων σπονδῶν, ἃς εἰ μὴ φυλάττειν ἕλοιτο, xal αὐτὸν πα- ῥασχευάσασθαι, πλήθει τε οἰκείῳ πίσυνον καὶ τῇ τῶν συμμάχων ἐπικουρίᾳ. Ἔπεμπε δὲ xai τὸν πα- τρἰχιον ? Ῥεκίμερ ἐς τὴν Σιχελίαν σὺν στρατῷ. 7. "Οτι τῶν Ῥωμαίων ἐς Κόλχονς ἑλθόντων καὶ συµθαλόντων * πόλεμον πρὸς Λαξοὺς, ὁ μὲν 'Ῥωμαϊ- xb; στρατὸς ἐς τὰ σφέτερα ἑπανέζευξεν, xat οἱ ἀμφὶ τὰ βασίλεια πρὸς τὴν ἑτέραν µάχην παρεσχευάζοντο, βουλευόμενοι πότερον τὴν αὐτὴν f| τὴν δι’ ᾽Αρμενίας τῆς Περσῶν χώρας προσοἰχου πορευθέντες ὁδὸν τὸν πόλεμον ἐἑπάξουσι, πρότερον πρεσθείᾳ τὸν µόναρχον ' τῶν Παρθυαίων πείσαντες.' χατὰ Υὰρ θάλατταν ἄπορος αὐτοῖς πᾶν ' ἑνομίζετο τὰς δυσχωρίας παρα- πλεῖν, ἀλιμένου τῆς Κόλχον τυγχανούσης. Ὁ δὲ Γω- θάζης ἑπρεαθεύετο μὲν καὶ αὐτὸς παρὰ τοὺς Παρ- Üualoug, ἑπρεσθεύετο δὲ xaX παρὰ τὸν βασιλέα Ῥωμαίων. Καὶ ὁ μὲν τῶν Πάρθων µόναρχος, ὡς πολέμου αὐτῷ συνισταµένου πρὸς Οὕννους τοὺς Κιδαρίτας xaAoupévoug, ἀπεσείσατο παρ' αὐτὸν τοὺς Λαζοὺς καταφεύγοντας. 9. (P. A. C. 456. Leon. imp.'init.) Cum Balame- rus Scytha feedera violaret et Romanorum regiones depopularetur, et multas urbes everteret, l'omani ad eum legatos miserunt, qui de pace violata quere- rentur. Et ut deinceps a vexanda incursionibus Ro- manorum regione abstigeret, trecentas auri libras illi quotannis solvi constituerunt. Dicebat enim sua gentis muliitudinem rerum neceseariarum inopia ad bellum se convertisse. | 10. (C. A..C. 565, Ind. 3, Leon. 9.) Gensericus, cum non amplius foederibus cum Majoriano pactis stare constituisset, Vandalorum et Maurusiorum multütudinem ad vastationem ltalia et Sicilie im- misit. Marcellinus enim, jam ante insula cesserat, ϐ’. "Oct τοῦ Βαλάμερος τοῦ Σχύθου παρασπονδἠ- σαντος xal πολλὰς πόλεις ὃγ[ωσαμένου xai χώρας Ῥωμαϊκὰς, ἔπεμπον παρ αὑτὸν οἱ Ῥωμαῖοι πρέ- σθεις, ot αὐτῷ τοῦ νεωτερισμοῦ χατεµέμφοντο, xat, ὥστε μὴ αὖθις τὴν χώραν καταδραμεῖν, τριακοαίας λίτρας φέρειν αὐτῷ ἑκάστου ἔτους Exabav* σπάνει γὰρ τῶν ἀναγχαίων ἔφραξε πρὸς πόλεμον τὸ οἰχεῖον διαναστῆναι πλῆθος. v. Ὅτι 6 Γεξέριχος οὐχέτι ταῖς πρὸς Μαϊοριανὸν τεθείσαις σπονδαῖς ἑμμένων Βανδήλων χαὶ Μαυρου- σίων πλῆθος ἐπὶ δῃώσει τῆς Ἰταλίας καὶ Σιχελίας ἔπεμπε, Μαρχελλίνου ἤδη πρότερον τῆς νήσου ἆνα- χωρήσαντος διὰ τὸ Ῥεκίμερα παρελέσθαι αὐτὸν τῆς propterea quod Recimerus, qui ejus imperium in se D δυνάµεως ἐθελήσαντα, τοὺς παρεποµένους αὐτῷ . trahere studebat, militibus ejus pecunias largitus .: erat, (erant autem fere omnes Scylhz,) quo illis persuaderet a Marcellino deficere. . Itaque Marcelli- nus Sicilia excesserat, veritus insidias, quia opibus cum Recimero minime certare poterat. Missa esl igitur ad Gensericum legatio : tum a Recimero, ne foedera violare : tum ab eo, qui apud Ro:nanos in Zx:0ag (σαν δὲ ἐν πλείστοις ἀνδράσι) παραπείθειν χρήµασιν, ὥστε ἐχεῖνον μὲν ἀπολιπεῖν, ἀφιχέσθαι... εὐλαθηθέντα τὴν ἐπιθουλὴν (οὐ γὰρ ἀντιφιλοτ,μεῖ- σθαι τῷ 'Ῥεχίμερος ἐδύνατο πλούτῳ) τῆς Σικελίας ὑπονοστῆσαι. Ἐστέλλετο οὖν xal παρὰ τὸν Γεξέριχον πρεσθεία, τοῦτο μὲν παρὰ τοῦ Ῥεχίμερος, ὡς οὗ δεῖ χατολιγωρεῖν αὑτὸν * τῶν σπονδῶν, τοῦτο δὲ xal VARIA LECTIONES. * τὸν πατρίχιον N., παρὰ τὸν vulg. εἶναι conj. Ν. * ἀφιχέσθαι δὲ npo αὐτῶν vulg. * συµθαλλόντων vulg. € αὐτόν. τοῦτ) ἐποίητε τὸν Μαρχελλῖνον εὐλαθ. N. ἄπορον αὐτοῖς * ἄπορος αὐτοῖς πᾶν 6 αὐτὸν Η., 793 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 78 παρὰ τοῦ κρατοῦντος τῶν bv τῇ "Eu Ῥωμαίων, ἐφ ᾧ A Oriente rerum potiebatur, ut ab Πα]ία et. Sicilia al» VA; Σιχελίας xai τῆς Ἰταλίας ἀπέχεσθαι καὶ τὰς βασιλείους ἐχπέμπειν γυναῖκας. Γεζέριχος δὲ, πολλῶν πρὺς αὐτὸν πρεσθευτῶν κατὰ διαφόρους σταλέντων χρόνους ", τὰς Υυναῖκα: οὐ πρότερον διαφῆχε πρὶν ἢ τὴν πρεαθυτέραν τῶν Βαλεντινιανοῦ θυγατέρων (Εὐξοχία δὲ fj» ὄνομα αὐτῇ) ᾿Ονορίχῳ τῷ ἑαυτοῦ παιδὶ χατενεγγύησε. Τότε γὰρ καὶ τὴν Εὐδοξίαν τὴν Θεοδο- σίου θυγατέρα ἀπέπεμπε σὺν Πλακιδίᾳ τῇ ἑτέρᾳ αὐ- τῆς θυγατρὶ., fjv ἐγεγαμῆχει ὈΟλύθριος. Too δὲ τὰς Ἱταλίας καὶ Σιχελίαν δῃοῦν ὁ Γεξέριχος οὐχ ἀπέστη, ἀλλὰ μᾶλλον αὐτὰς ἑξοπόρθει, μετὰ τὸν Μαϊοριανὸν. βουληθεὶς βασιλεύειν τῶν ἓν τῇ Ἑσπέρῳ 'Ῥωμαίων Ὀλύθριον * διὰ τὴν EG ἐπιγαμίας συγγένειαν. ια. Ὅτι ἐπὶ Λέοντος βασιλέως ᾿Ρωμαίων ἔπρες σθεύςετο παρὰ μὲν Βανδήλους ὑπὲρ Ἱταλῶν Τατιανὸς, ἐν τῇ τῶν πατρικίων ἀξίᾳ καταλεγόµενος, παρὰ δὲ Πέρσας Κωνστάντιος, τρίτον μὲν τὴν ἔπαρχον !0 λαθὼν ἀρχὴν, πρὸς δὲ τῇ ὑπατιχῇ ἀξίᾳ καὶ τῆς πα- τριχιότητος τυχών. Καὶ Τατιανὸς μὲν ἐχ Βανδήλων εὐθὺς ἄπραχτος ἀνεχώρησε, τῶν αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ T'e- ζερίχου μὴ παραδεχθέντων λόγων; ὁ δὲ Κωνστάν- τιος τῇ Ἐδέσση, ᾿Ῥωμαϊκῇ πὀλει, προσοίκῳ δὲ τῇ; Περσῶν χώρας, ἐγχατέμεινεν, ἑσδέξασθαι αὐτὸν ἐπὶ πολὺ διαναθαλλομένου τοῦ Παρθυαίου µονάρχου. ιβ’. "Ott τὸν Κωνστάντιον τὸν πρεσθευτὴν ἐν τῇ 'E- δέσσῃ χρόνον ἐπιμείναντα, ὡς εἴρηταί pow τῆς πρε- σβείας πἐρι, τότε ἐδέξατο ὁ Περσῶν µόναρχος ἐς τὴν σφετέραν͵, καὶ παρ’ αὐτὸν ἀφιχέσθαι προσέταξεν, οὐχ Lv ταῖς πόλεσιν, ἀλλὰ γὰρ Ev τοῖς µεθορίοις αὐτῶν τε xal Οὕννων τῶν Κιδαριτῶν τὰς διατριδὰς ποιούµενος !* ... αὐτῷ συνίστατο αἰτίαν ἔχων, ὡς τοὺς φόρους τῶν stinerel οἱ regias mulieres redderet. Gensericus vero, multis ad eum ex diversis partibus legatig- missis, non ante mulieres liberavit, quam majorem natu filiarum Valentiniani, Eudociam.nomine, Ho- noricho filio desponderet. Tunc enim Kudoxiam, Theodosii filiam, remisit cum Placidia, ejus sorore,- quam duxit Olybrius. Neque eo secius Italiam et Si- ciliam Gensericus vastare destitit, sed multo magis. szviebat post mortem Majoriani, cum Olybrium ad imperium Occidentis proveheré propter affinitatem. ex nuptiis cogitaret. 11. Sub Leone, Romanorum imperatore, legatus: pro ltalis ad Vandalos profectus est Tatianus, in. patriciorum numerum conscriptus, ad Persas vero. Constantius, tertium praefectus, et una cum consu- latu patriciatus dignitatem sortitus. Et Tatianus quidem a Vandalis intra breve tempus, re infecta, reversus est repudiatis a Genserico pacis cenditioni« bus. Constantius vero Edesse, quae urbs est ia Rg« manorum ditione posita el Persis contermina, sub-. sitit, in qua longo tempore commoratus est, cant. diu eum 78 admittere Parthorum rex.dilferret. 12. Tandem Persarum rex Constantium legatum, quilongo, tempore, ut diximus, legationis causa Edess: subsiiterat, in suam regionem admisit et,ad se venirc jussit. Et rex quidem tunc temporis nop iu- urbibus, sed in confiniis regionis suz et Hunnoruin, Cidaritarum moratus cum Hunnorum rege bellum gerebat, propterea qued Hunni minime tributum in-. Οὕννων μὴ χοµιζοµένων, οὓς ol πάλαι μὲν τῶν Περ- σῶν καὶ Πάρθων βασιλεύοντες ἔθεντο. Ὃν ὁ macho [τὴν τοῦ φόρου] ἀπαρνησάμενος ἀπαγωγὴν τὸν πό- λεμον ὑπεδέξατο, χαὶ τοῦτον μετὰ τῆς βασιλείας παρέπεµγε τῷ παιδὶ, ὥστε ταῖς μάχαις ἐπιτριδο- µένους τοὺς Πέρσας ἁπάτῃ ἐθελῆσαι τὴν τῶν Οὔν- νων λῦσαι διαφορὰν, xal δῆτα διαπἐέµφασθαι τὺν ferebant, quod illis olim Persarum et Parthorum. reges imposuerant. Et regis Hunnorum pater tributi . illationemn renuens, bel'um. exceperat, quod quidem . una cum regno ad filium transmiserat : donec Persis. . longiori bello defatigatis venit in mentem bellum. cum llunnis fraude finire. Itaque Peroses (sic enim. Persarum rex vocabatur) ad Concham, Hunnorum.. Πειρώζην (τοῦτο γὰρ ἣν ὄνομα τῷ τότε Περσῶν βα- σιλεύοντι) πρὸς τὸν Κούγχαν τὸν Οὄννων ἡγούμενον, ὡς τὴν πρὺς αὐτὸν !* ἀσμενίζων εἱἰρήνην ἐπί τε συμµαχίᾳ σπένδεσθαι βούλοιτο, xaY τὴν αὑτοῦ xat- εγγυᾷ ἁδελφήν. Νεώτατον γὰρ αὐτὸν εἶναι σνν- regem, misit, tanquam vellet cum illis pacem fir- mare.et armorum societatem jungere et illi suam . sororem dare uxorem. llle enim erat tum forte ad- huc junior, neque dum liberos ullos sustulerat. Qui- - hus sermonibus cum Conchas esset assensus, non έδαινε, χαὶ µιδέπω παίδων εἶναι πατέρα. Τὸν δὲ D 4amen Perosis sororem in matrimonium duxit, sed προσδεξάµενον τοὺς λόγους γήµασθαι οὗ τοῦ Πει- ρώζου ἀδελφὴν, ἀλλ ἑτέραν γυναῖχα βασιλικῶς διαχοσμηθεῖσαν, ἣν ὁ Περσῶν µόναρχος ἐξέπεμψε, παρεγγυήσας, ὡς οὐδὲν μὲν ἀναχαλύπτουσα τῶν ἑσχηματισμένων βασιλείας xat εὐδαιμονίας µεθέξει, ἐχλέγουσα δὲ τὴν «ὑπόχρισιν θάνατον ἕξει ζημίαν' οὗ γὰρ ἀνέξεσθαι !*. τὸν Κιδαριτῶν ἄρχοντα θερά- παιναν ἔχειν γαμετὴν ἀντὶ τῆς εὖ γενομένης. Τούτου χάριν σπεισάµενος ὁ Πειρώζης πρὸς τὸν τῶν Οὕννων ἠγούμενον οὐκ ἐπὶ πολὺ τῆς ἁπάτης ἀπώνατο΄ εὖ- aliam mulierem regio cultu adornatam. Hauc aujem. Persarum rex misit, ut, si nihil eorum quz finge- bantur, enuntiaret, regiz felicitatis participem fu- turam : sin minus, et simulata delegerel, mortis supplicium .subituram. Non enim passurum Cidari- . tarum regem, uxorem se babere servilis conditionis, pro ingenua et nobili. Cum igitur his conditionibus Peroses pacem cum Hunnorum rege sanxisset, πουν illi diu sua fraus utilitati οἱ fructui fuit. Muliee enim. timens ne si forte per alios de sua conditione VARUE LECTIONES. ' χρόνων vulg. vulg. '' πρὸς οὓς πόλεμος αὐτῷ com. N. vulg. ἔξεστι IH. 5 Ὀλύδριον Ν., ᾿ὈΟλύθριος vulg. ἱ. U αὐτὸν Η., αὐτῶν vulg. 10 ἔπαρχον Val., Όπατον * «nv om. vulg. " E n ἀνέξεσθαι Ν., ἔξεσθαι 159 EXCERPTA EX MALCHO RHETORE 156 certior fieret, pessima se morte mulctaret, commen- A λαθηθεῖσα γὰρ 1j ovt, µήποτε ὁ ἄρχων τοῦ ἔθνους tum indicavit. Conchas vero mulierem ob verítatem deteciam laudans, eam in matrimonio lrabere per- sitit, sed dolum sibi factum ulturus, contra finiti- mos helium se gerere simuluvit, in quo sibi viris opus esse, non quidem ad militiam aptis, (infinitam enim horum sibl adesse multitudinem,) sed his, qui bellum sibi administrarent. Peroses vero trecentos principum ad eum misit, quorum alios Cidaritarum rex trucidavit, alies truncatos ad Perosem remisit, qui renuntiarent, has illos commissz ab eo fraudis poenas luisse. Itaque inter ipsos multo acrius, quam antea, bellum est excitatum, et omnibus viribus de- pugnarunt. In Gorga igitur, (hoc enim erat loco no- aen, in quo tunc forte Persze castra habebant) Con- stantium Peroses *excepit. Quem postquam per quosdam dies laute tractasset, nullo idoneo ad Ι6-- gationem dato 76 responso, diniisit. 45. (A. C. 407, Ind. 5b, Leon. 11.) Leo imperator Gensericum per Phylarchum legatum de Anthemii imperio certiorem fecit, eique bellum indixit, nisi Italia cederet, et imperium ipse appetere desisteret. Rediit autem nuntius, et retulit, nolle ipsum denun- tiationi parere, imo eo magis bellum apparare, quod Ttomani orientales foedera transgressi essent. ὑπὸ ἑτέρων πυθόµενος τὴν αὑτῆς τύχην χαλεπῷ !* αὐτὴν ὑφέξει θανάτῳ, μηνύει τὸ µελετηθέν. Ὁ δὲ Κούγχας ἑπαινέσας τὴν γυναῖκα τῆς ἀληθείας αὐτὴν piv ἔμεινεν ἔχων γαμετὴν, τίσασθαι δὲ τοῦ δόλου Πειρώζην ἐθέχων πόλεμον πρὸς τοὺς ὀμόρους ἔχειν ὑπεχρίνετο, δεῖσθαί τε ἀνδρῶν oq τῶν πρὸς μάχην ἐπιτηδείων (µυρ[ίον 15 γὰρ αὐτῷ παρεῖναι πλῃθος). ἁλλὰ τῶν στρατηγησόντων αὐτῷ τὸν πόλεμον. 'O δὲ T αὐτῷ τῶν λογάδων ἐξέπεμψε. Καὶ τοὺς μὲν ὁ τῶν Κιδαριτῶν ἄρχων ἀπέκτειν:, τοὺς δὲ λωθησάμενος παρὰ τὸν Πειρώζην ἀπέπεμφεν ἁπαγγελοῦντας, ὣς τῆς ἁπάτης ταύτην ἔδωχε δίχην. Οὕτως αὖθις αὐτοῖς ὁ πόλεμος ἀνεζωπυρώθη, καὶ ἐμάχοντο χαρτερῶς. Ἐν Γόργᾳ τοίνυν (τοῦτο γὰρ ὄνομα τῷ χωρίῳ, tv ᾧπερ συνέδαινε τοὺς Πέρσας στρατοπεδεύεσθαι) τὸν Κωνστάντιον 6. Πειρώζης ἐδέχετο, xal τινας ἡμέρας φιλοφρονησάμενος διαφΏχεν, δεξιὸν οὐδὲν περὶ της πρεσθείας ἀποχρινάμενος. ΙΥ’. "Oct Λέων ὁ βασιλεὺς στέλλει πρὸς τὸν Γεζέἑ- ριχον Φύλαρχον τὴν τοῦ ᾿Ανθεμίου βασιλείαν μηνύ- σων xal πόλεμον ἀπειλήσων, εἰ pf; ye τῆς Ἰταλίας xai βασιλείας !* ἀφέξοιτο. Ἑπανῆκε δὲ ἀγγέλλων, μὴ ἑθέλειν αὐτὸν τοὺς τοῦ βασιλέως προαίεσθαι !7 λόγους, ἀλλὰ bv πολέμου εἶναι παρασχευῇ, ὡς ὑπὸ τῶν ἑῴων !* 'Ῥωμαίων παρασπονδούμµενον. VARLE LECTIONES. T zü χαλεπῷ N., χαλεπῶς vulg. 3 έῴφων B., νέων vulg. s 2c οὸ 16 µυρίων vulg. |» βασιλείας] Σιχελίας eonj. B. 11 πρ.τεσθαι vulg. EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΛΧΟΥ ΡΗΤΟΡΟΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΩΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΗ. EX HISTORIA MALCHI RHETORIS " PHILADELPHIENSIS EXCERPTA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ARGUMENTUM, — Adamantius legatus ad Thenderichum, Valamiri filium, in. Epirum missus, finibus Romanorunz eum decedere jubet : Sabinianus magnum barbarorum exercitum fugat et cxdit. (1). Theuderichus, Triarii filius, megnis muneribus impensis, a Byzantio oppugsBando revocator (2). Severus, a Zenone in Africam ad Vandalos míssus, multos captivos pretio redimit(5). Heraclius a Zenone ex captivitate solutus, in itinere a Gothis inter- ficitur (4, 5). Pecunise summa, quam prefectus /E Theudericho oblato, magna ti moneris obtinendi causa solvebat (6). Zeno, federe frustra opera bellum parat (7). Theoderichus, Valamiri filius, Bomanorum auxilio destitutus, €um altero Theudeticho pacem init (8). Zeno cum filie Triarii paeem et fadus contra Valamiri, filium componit (9) , 777-78 1. (4. C. 479, Ind. 2, Zenon. 6.) Theuderi- chus, Valamiri filius, multis suorum a Romanis duci- bus caesis, non parum iracundiz ob acceptam cladem α’. Ὅτιό Βαλαμήρου !5* ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων στρατ- ηγῶν πολλοὺς ! τῶν ἱδίων ἁποθαλὼν, οὗ μικρὰν ἔχων ὀργὴν τῷ ἵ»' πάθει ἀπέδραμεν, ἀφειδῶς ὃ τι ἓν VARI LECTIONES. ^" Βαλάμηρος vulg. | πολλοὺς H., πολλῶν vulg. '" τῷ] ἐπὶ τῷ N. 191 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 198 ποσὶν εὗροι καίων ts χαὶ φονεύων, xal τὴν πρώτην À animo conscivit, et fugiens quidquid ante pedes suos τῆς Μαχεδονίας πόλιν, τοὺς Στόδους 39, ἐπόρθησε, και τῶν T£ στρατιωτῶν τῶν ταύτῃ ἐμφρουρούντων τους ἀντιστάντας ἀπέχτεινεν. Ὡς δὲ τῇ θεσσαλον(- xf, ἐΥΥύθεν ἐφεδρεύων Ἠγγέλθη ὁ Βάρδαρος, αὐτίχα οἱ πολῖτα: νοµίσαντες Ex. δάλου τὰ Ev τῇ προτεραἰᾳ ἀνεγνῶσθαι γράµµατα καὶ τὴν πόλιν βούλεσθαι Ζήνωνά τε χαὶ αὐτὸν ἑκείνῳ παραδοῦναι, συστρα- φέντες bv σφίσιν αὐτοῖς τὰς τοῦ Ζήνωνος στήλας xa- ταθάλλουσι πάσας, καὶ αὐτὸν ὁρμήσαντες τὸν ὕπαρ- xov 35’ ἔτοιμοι διασπάσαι σαν. Οἱ δὲ χομισάμενοι πὺρ ἐπὶ τὸ ἀρχεῖον ἐμπιμκράναι ἔμελλον, εἰ μὴ ὑπο- φθάσαντες τά τε ἱερὰ γένη καὶ οἱ ἐν ταῖς ἀξίαις ἐξήρπασάν τε αὑτὸν τῆς ὀργῆς τῆς τοῦ δήμου, καὶ τὸ ἀτακτοῦν λόγοις πραέσι χατέστειλαν λέγοντες, οὔτε αὐτὸν αἴτιον εἶναι τούτου, οὔτε τὸν βασιλέα τῇ πύλει B τι δυσχερὲς ἡ xaxbv βεδουλεῦσθαι, τῆς τε ἱπόλεως χρῆναι ποιἠσασθαι φυλαχὴν, ὅτῳ ἂν ἐθέλωσι χαὶ ὃν ἡγοῦνται πιστὸν ἐπιτρέποντες ταύτην. Οἱ δὲ τὰς x«t; τὺν πυλῶν ἐκ τοῦ ὑπάρχου λαδόντες τῷ ἀρχιερεῖ ἔδο- σαν, καὶ ἀπὸ τῶν ἑνόντων φρουρὰν ἐπενόησαν, ὡς Ἠδύναντο, πλείστην, χα) τὸν στρατηγὸν ἕστεργον. Ἑν δὲ τούτῳ 6 Ζήνων πυθόµενος τὸν χατέχοντα πίνδυνον, xa ἰδὼν , ὡς, οὐδενὸς βονλομένου µάχε- σθαι, ἄριστον εἴη σπονδαῖς ὡς Ev χαχοῖς µετρίαις της τῶν πόλεων φθορᾶς ἐπ'σχεῖν τὸν Βάρθαρον, Αρτεμίδωρον πέµπει χαὶ Φωχᾶν τὸν ὅτε ἦν στρατ. ηγὸς γραμματέα αὐτῷ τῆς ἀρχτς ὄντα. Ot ἑλθόντες C ἔλεγον, ὅτι ε Σὲ ὁ βασιλεὺς φίλον ἐποιῄσατο, καὶ ἀδίαις, ai εἰσι λαμπρόταται ᾿Ρωμαίοις, σεμνῶς ἑπ- εχόσµησε, xal ἄρχειν τῶν µεγίστων ταγμάτων ἑποίη- σεν, οὐδὲν οἵάπερ ἀνδρὶ ἀπιατήσας βαρθάρῳ. Xo δὲ, οὐχ ἴσμεν ὅπως, ταῖς τῶν χκοινῶν δυσμενῶν ἁπάταις ὑπαχθεὶς «& τε ὑπάρχοντά σοι ἀγαθὰ ὃι- ἐφθειρᾶς, xat τῆς εὖδαινονίας τῆς σῆς ἄλλον ἑποίη- σας, ὡς οὐκ ἴδεις 3", χύριον. Oóx ἂν δίχαιος εἴης τῷ βασιλεῖ ἐγχαλῶν, ὧν εἰς ἑαυτὸν ἅμα xal εἰς ἐχεῖνον ἑδήμαρτες. Νῦν οὖν ἐπειδὴ σαυτὸν sl; τοῦτο χατ- ἑστησας, ὑπόλοιπόν ao! ἐστιν ἐχ τῆς παρούσης τύχης τῆς τε κατὰ τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν πόλεων βλάδης ἐπι- σχεῖν olóy!* τε, πέµποντα δὲ πρεσθείαν πειρᾶσθαί τι µέτριον παρὰ τοῦ βασιλέως ἀγαθοῦ ὄντος εὑρί- σχεσθαι.» Ὁ δὲ πεισθεὶς, ἄνδρας μὲν ἐπὶ τὸ Βυζάν- τ'ον σὺν αὐτοῖς ἀποπέμπει, αὐτὸς δὲ τοῦ μὲν xalew 3| φονεύειν τοὺς ἀνθρώπους ἀνεῖργε τὸ στράτευμα, οὗ μέντοι ἑδύνατο πάντων ὄντας 3” ἀπόρους τὰ ouv ἐπιτήδεια ἐχπορίσαι χωλύειν. Καὶ δη προϊὼν ἦλθεν ἐπὶ την Ἡράκλειαν τὴν £v. Μαχεδονίᾳ, καὶ τοῦ ἁρ- χιερέως τοῦ ἐν ταύτῃ τῇ πόλει πολλὰ xal παντο- δαπὰ τῇ 3» στρατιᾷ xal αὐτῷ ἀποστείλαντος δῶρα, τήν τε χώραν ἀπαθῃη πᾶσαν διεφύλαξε, xal οὐδὲν τοὺς οἰχοῦντας ἐνταῦθα παραλυπῶν ' Ex τῶν ταύτῃ µόρων !* τὸ πλῆθος ἐπιεικῶς ἐπειρᾶτο διάχειν, offendit, ussit et necavit, et primam, que ili obvia fuit, Macedoniz urbem, Stobes, evertit, et militum, qui illic in pr:zsidiis, erant, omnea, qui resistere audebant, interfecit. Ut vero nuntiatum est, Barbare rum Thessalonicem petere, statim urbis incolae ad (fraudem faciendain litteras pridie recitatas esae suspicati, et Zenonem ipsumque praefectum habere iu animo urbem Barbaro tradere, seditione facts, ejus statuas dejiciunt, el praefectum aggressi, ad ip- sum mulctandum parati erant, et. prztorium, igne illato, incendissent, nisi ordo sacra procurantium αἱ : magistralus pravenientes, populi irz prefectum subduxissent et furorem plebis blandis verbis com- pescuissent. Dicebant emim, eum non esse horum malorum causam, neque imperatorem male consul- tim civitati velle, aut illi adversa cupere. 79 Opor- tere sane diligentem custodiam civitatis agere, eam- que committere cui voluerint. quemque aibi (idum esse cognoverint. Itaque claves civitatis a. praefecto : acceperunt, el archiepiscopo tradiderunt , tum ex bis opibus, qus sibi tum temporis suppelebant, quam diligentissimam potuerunt custodiam institue- runt et ducem elegerunt. [nterea Zeno cum audiret imminens periculum, et videret optimum esse, quandoquidem nemo pu- gnare volebat, conditionibus ut in dubiis rebus. equissimis Barbarum ab urbium ruinis et excidiis. avertere, Artemidorum mittit et Phocam, qui Zeno- nis, cum dux erat, seriba fuerat. Hi progressi tali sunt oratione usi : « Te imperator amicum conci- Jiavit, et dignitatibus, quz sunt apud: Romanos cla- rissimz, magnifice ornavit, eliam imperare maximis exercitibus dedit, tibi, bomini licet Barbaro, minime: diffüldens. Tu vero, nescimus quomodo, communium inimicorum fraude et dolo inductus, in discrimen te foriunasque tuas conjecisti et eas ad alium, ad quei non debebas, detulisti. Et vero haudquaquam jure imperatori imputes ea, qua in te ipsum et in illum deliquisti. Nunc igitur, quoniam eo te redegisti, hoc tibi quantum ad presentem fortunam reliqui est, ut ab injuria et damnis urbibus el gentibus inferen- . dis, quantum jin te erit, temperes, et legationem miltas, qua apud imperatorem, qui bonus est, ino- D aeratum quid et equum obtinere coneris. » llle vero persuasus, viros quosdam una cum ipsis Byzantium mittit. Et ipse quidem exercitum suum urere et oc- cidere liomines vetuit, et-i suos, cuim omnium rc- rum cessent egeni, quominus res necessarias &i»i compararent, prohibere non potuit. Hinc movens ad Heracleam Macedoniz pervenit. llojus urbis archiepiscopus, cum quamplurima εἰ diversi ge- neris munera ad eum et ejus exercitum misisset, ownem regionem a direptione illzsam conservavit, neque quidquam moles!ia: exhibens locorum incolis, copias suas ex ie 'itu hujus regionis alere operam delit. VYARLE LECTIONES. € Στόθους N., τόδους vulg. '*** ὕπαρχον Ν., ἔπαρχον vulg. *' ἔδεις Val., ἔδτισε B. ! οἷόν] ὡς οἵόν τε conj. Ν. 33 ὄντων vulg. φόρων conj. N., μερῶν H. Ld " τῇ ante πόλεια dd. D... παραλυπὼν H., παραλιπὼν vul. 16 µόρων ] 199 EXCERPTA EX MALCHO RHETORE | 156 certior fieret, pessima se morte muletaret, commen- À λαθηθεῖσα γὰρ ἡ γυνη, µήποτε ὁ ἄρχων τοῦ ἔθνους tum indicavit. Conchas vero mulierem ob veritatem ὑπὸ ἑτέρων πυθόµενος τὴν αὐτῆς τύχην χαλεπῷ !* detectam laudans, eam in matrimonio lrabere per- αὐτὴν ὑφέξει θανάτῳ, μηνύει τὸ µελετηθέν. Ὁ δὲ εί, sed dolum sibi factum ulturus, contra finiti Κούγχας ἑπαινέσας τὴν γυναῖχα τῆς ἀληθείας αὐτὴν mos hellum se gerere βἱπιυ]ωτ]!, in quo sibi viris μὲν ἔμεινεν ἔχων γαμετὴν, τίσασθαι δὲ τοῦ δόλου opus esse, non quidem ad militiam aptis, (infinitam ἨΠειρώζην ἐθέλων πόλεμον πρὸς τοὺς ὀμόρους ἔχειν enim borum sibi adesse multitadinem,) sed his, qui ὑπεχρίνετο, δεῖσθαί τε ἀνδρῶν oq τῶν πρὸς μάχην bellum sibi administrarent. Peroses vero (recentes ἐπιτηδείων (μυρίον !$ γὰρ αὐτῷ παρεῖναι πλῆθος). principum ad eum misit, quorum alios Cidaritarum ἀλλὰ τῶν στρατηγησόντων αὐτῷ τὸν πόλεμον. 'O 0E rex trucidavit, alies truncatos ad Perosem remisit, — 4' αὐτῷ τῶν λογάδων ἐξέπεμφε. Καὶ τοὺς μὲν ὁ τῶν qui renuntiarent, has illos commisss ab eo fraudis — Ktbóapitóv ἄρχων ἀπέχτεινε, τοὺς δὲ λωδθησάμενος poenas luisse. Itaque inter ipsos mulo acrius, quam παρὰ τὸν Πειρώνην ἀπέπεμφεν ἀπαγγελοῦντας, ὡς antea, bellum est excitatum, et omnibus viribus de- τῆς ἁπάτης ταύτην ἔδωχε δίχην. Οὕτως αὖθις αὐτοῖς pugnarunt. In Gorga igitur, (hoc enim erat loco no- — ó πόλεμος ἀνεζωπυρώθη, xai ἐμάχοντο χαρτερῶς. men, in quo tunc forte Persse castra habebant,) Con- Ἐν Γόργᾳ τοίνυν (τοῦτο γὰρ ὄνομα τῷ χωρίῳ, ἓν stantium Peroses *excepit. Quem postquam per "" iprep συνέθαινε τοὺς Πέρσας στρατοπεδεύεσθαι) τὸν quosdam dles laute tractasset, nullo idoneo ad le- Κωνστάντιον ὁ Πειρώζης ἐδέχετο, xal «wa; ἡμέρας gationem dato 76 responso, dinilsit. φιλοφρονησάµενος διαφΏκχεν, δεξιὸν οὐδὲν περὶ τῆς πρεσθείας ἀποχρινάμενος. 45. (A. C. 407, Ind. b, Leon. 11.) Leo imperator ΙΥ’. Ὅτι Λέων ὁ βασιλεὺς στέλλει πρὸς τὸν Γεζέ- Gensericum per Phylarchum legatum de Anthemii — puyov Φύλαρχον τὴν τοῦ ᾿Ανθεμίου βασιλείαν μηνύ- imperio certiorem fecit, eique bellum indixit, nisi — cuv xat πόλεµμον ἀπειλήσων, el µή ye τῆς Ἰταλίας Italia cederet, et imperium ipse appetere desisteret. καὶ βασιλείας !* ἀφέξοιτο. Ἐπανῆχε δὲ ἀγγέλλων, Rediit autem nuntius, et retulit, nolle ipsum denun- μὴ ἐθέλειν αὐτὸν τοὺς τοῦ βασιλέως προσίεσθαι "7 tiationi parere, imo eo magis bellum apparare, quod λόγους, ἀλλὰ Ev πολέμου εἶναι παρασχευῇ, ὡς ὑπὸ Ttomani orientales federa transgressi essent. τῶν ἑφων !'* 'Ῥωμαίων παρασπονδούμενον. VARLE LECTIONES. 14 "^ - φ α 9 χαλεπῷ N., χαλεπῶς vulg. (5 µυρίων vulg. |! βασιλείας] Σιχελίας eonj. B. "' προῖεσθαι vu 35 Loo y B., νέων vulg. s "P s B ! s M uF. ww — EK THX ΙΣΤΟΡΙΑΣ MAAXOY PHTOPOZ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΩΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ E8NH. EX ΗΙΡΤΟΒΙΑ MALCHI RHETORIS » PHILADELPHIENSIS EXCERPTA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ARGUMENTUM. — Adamantius legatus ad Thenderichum, Valamiri filium, in Epirum missus, finibus Romanorum eum decedere jubet: Sabinianus magnum barbarorum exercitum fugat et czdit (1). Theuderichus, Triarii filius, megnis muneribus impensis, a Byzantio oppogBando revocator (2). Severus, a Zenone in Africam ad Vandalos missus, multos captivos pretio redimit(5). Heraclius a Zenone ex captivitate solutus, in itinere a Gothis inter- ficitur (4, 5). Pecunise summa, quam pr&fectus AEgYPiI moneris obtinendi causa solvebat (6). Zeno, fredere frustra Theudericho oblato, magna opera bellum parat (7). Theuderichus, Valamiri filius, Romanorum auxilio destitutus, €um altero Theudericho pacem init (8). Zeno cum filie Triarii paeem et fosdus contra Valamiri, filium componit (9) . 777-78 !. (4.C. 479, Ind. 2, Zenon. 6.) Theuderi- α’. Ότι ὁ Βαλαμήρου 15" ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων στρατ- chus, Valamiri filius, multis suorum a Romanis duci- ηγῶν πολλοὺς !* τῶν ἰδίων ἀποδαλὼν, οὗ μικρὰν bus cassis, non parum iracundiz ob acceptam cladem ἔχων ὀργὴν τῷ '* πάθει ἀπέδραμεν, ἀφειδῶς ὅτι iv VARIZE LECTIONES. "' Ῥαλάμηρος vulg. '* πολλοὺς Η., πολλῶν vulg. "* τῷ] ἐπὶ τῷ Ν. 191 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 198 ποσὺν εὗροι χαίων τς xal φονεύων, xai τὴν πρώτην À animo conseivit, et fugiens quidquid ante pedes suos «t; Μαχεδονίας πόλιν, τοὺς Xvó60uc 39, ἐπόρθησε, και τῶν YS στρατιωτῶν τῶν ταύτῃ ἐμφρουρούντων τοὺς ἀντιστάντας ἀπέχτεινεν. Ὡς δὲ τῇ θεσσαλον(- xfj ἐΥγύθεν ἐφεδρεύων ἡΥγέλθη ὁ Βάρθαρος, αὐτίχα οἱ πολίται νοµίσαντες ἐκ δάλου τὰ Ev τῇ προτεραίᾳ ἀνεγνῶσθαι γράµµατα xal τὴν πόλιν βούλεσθαι Ζένωνά τε xal αὐτὸν ἑἐχείνῳ παραδοῦναι, συστρα- φέντες ἓν alat αὐτοῖς τὰς τοῦ Ζήνωνος στήλας xa- ταθάλλουσι πάσας, καὶ αὐτὸν ὁρμήσαντες τὸν ὕπαρ- xov 35" ἔτοιμοι διασπάσαι σαν. Οἱ δξ χομισάμµενοι πὺρ ἐπὶ τὸ ἀρχεῖον ἐμπιῤπράναι ἔμελλον, εἰ μὴ ὑπο- φθάσαντες τά τε ἱερὰ Ὑένη καὶ οἱ ἓν ταῖς ἀξίαις ἑξήρπασάν τε αὐτὸν τῆς ὀργῆς τῆς τοῦ δήµου, καὶ τὸ ἁταχτοῦν λόγοις πραέσ, χατέστειλαν λέγοντες, οὔτε αὐτὸν αἴτιον εἶναι τούτου, οὔτε τὸν Baca τῇ πήλει τι δυσχερὲς ἡ xaxbv βεθουλεῦσθαι, τῆς τε πόλεως χρῆναι ποιῄσασθαι φυλαχὴν, ὅτῳ ἂν ἐθέλωσι xat ὃν ἡγοῦνται πιστὸν ἐπιτρέποντες ταύτην. Οἱ δὲ τὰς χλεῖς των πυλῶν ix τοῦ ὑπάρχου λαδόντες τῷ ἀρχιερεῖ ἔδο- σαν, xal ἀπὸ τῶν ἑνόντων φρουρὰν ἐπενόησαν, ὡς Ἀδύναντο, πλεί2την, καὶ τὸν στρατηγὸν ἕστεργον. Ἑν δὲ τούτῳ ὁ Ζήνων πυθόµενος τὺν χατέχοντα πίνδυνον, xal ἰδὼν , ὡς, οὐδενὸς βονλομένου μάχε- σθαι, ἄριστον εἴη σπονδαῖς ὡς iv Χχαχκοῖς µετρίαις της τῶν πόλεων φθορᾶς ἐπισχεῖν τὸν Βάρδαρον, Αρτεμίδωρον πέµπει xal Φωκᾶν τὸν ὅτε ἦν στρατ. ηγὸς Υραµµατέα αὐτῷ τῆς ἀρχῆς ὄντα. Ot ἑλθόντες C ἔχεγον, ὅτι ε Σὲ ὁ βασιλεὺς φίλον ixotfjsavo, καὶ ἁτίαις, ai εἶσι λαμπρόταται ᾿Ῥωμαίοις, σεμνῶς ἑπ- εχόσµησε, xal ἄρχειν τῶν µεγίστων ταγμάτων ἑποίη- σεν, οὐδὲν οἶάπερ ἀνδρὶ ἀπιατήσας βαρθάρῳ. Σὺ δὲ, οὐκ ἴσμεν ὅπως, ταῖς τῶν χοινῶν δυσμενῶν ἁπάταις ὑπαχθεὶς τά τε ὑπάρχοντά σοι ἁγαθὰ δι- ἐφθειρᾶς, καὶ τῆς εὐδαιμονίας τῆς σῆς ἄλλον ἑποίη- σας, ὡς οὐκ ἴδεις *!, χύριον. Οὐκ ἂν δίχαιος «trc τῷ βασιλεῖ ἑγκαλῶν, ὧν εἰς ἑαυτὸν ἅμα καὶ εἰς ἐχεῖνον ἑξήμαρτες. Νῦν οὖν ἐπειδῃ σαυτὸν εἰς τοῦτο χατ- ἑστησας, ὑπόλοιπόν col ἐστιν ἐκ τῆς παρούσης τύχης τῆς τε κατὰ τῶν ἐθνῶν xai τῶν πόλεων βλάδης ἐπι- σχεῖν οἷόν 3» τε, πέµποντα δὲ πρεσθείαν πειρᾶσθαί τι µέτριον παρὰ τοῦ βασιλέως ἀγαθοῦ ὄντος εὑρί- σχεσθαι. » Ὅ δὲ πεισθεὶς, ἄνδρας μὲν ἐπὶ τὸ Βυζάν- D τ:ον σὺν αὑὐτοῖς ἀποπέμπει, αὐτὸς δὲ τοῦ μὲν xalew J| φονεύειν τοὺς ἀνθρώπους ἀνεῖργα τὸ στράτευμα, οὗ μέντοι ἐἑδύνατο πάντων ὄντας 5 ἀπόρους τὰ γοῦν ἐπιτήδεια ἐχπορίσαι χωλύειν. Καὶ δῃ προϊὼν f30cv E την Ἡράκλειαν τὴν iv Μακεδονία, καὶ τοῦ ἁρ- χιέρέως τοῦ ἐν ταύτῃ τῇ πόλει πολλὰ xol παντο- δαπὰ τῇ 3» στρατιᾷ xal αὐτῷ ἁποστείλαντος δῶρα, τήν τε χώραν ἁπαθῃ πᾶσαν διεφύλαξε, xal οὐδὲν τοὺς οἰχοῦντας ἔνταῦθα παραλυπῶν 3) ἐκ τῶν ταύτῃ µόρων !* τὸ πλῆθος ἐπιεικῶς ἐπειρᾶτο διάγειν, offendit, ussit et necavit, et primam, quee ill obvia fuit, Macedoniz urbem, Stobes, evertit, et mililum, qui illic in przsidiis, erant, omnes, qui resistere audebaut, interfecit. Ut vero nuntiatum est, Barba: rum 'Thessalonicem petere, statim urbis incole ad (raudem faciendain litteras pridie recitatas esse suspicati, et Zenonem ipsumque praefectum habere iu animo urbem Barbaro tradere, seditione facts, ejus statuas dejiciunt, et prefectum aggressi, ad ip- sum mulctandum parati erant, et. prztorium, igne illato, incendissent, nisi ordo sacra procurantium δὲ - magistratus prevenientes, populi irz praefectum subduxissent et furorem plebis blandis verbis com- pescuissent. Dicebant eBim, eum non esse horum malorum causam, neque imperatorem male consul- tim civitati velle, aut illi adversa cupere. 79 Opor- tere sane diligentem custodiam civitatis agere, eam- que committere cui voluerint. quemque sibi fidum esse cognoverint. Itaque claves civitatis a. prefecto : acceperunt, et archiepiscopo tradiderunt , tum ex bis opibus, quie sibi tum temporis suppetebant, quam diligentissimam potuerunt custodiam institue- runt et ducem elegerunt. [nterea Zeno cum audiret imminens periculum, et videret optimum esse, quandoquidem nemo pu- gnare volebat, conditionibus ut in dubiis rebus. equissimis Barbarum ab urbium ruinis et excidiis. avertere, Artemidorum mittit el Phocam, qui Zeno- nis, cum dux erat, scriba fuerat. Hi progressi tali sunt oratione usi : « Το imperator amicum conci- liavit, et dignitatibus, quae sunt apud Romanos cla- rissimz, magnifice ornavit, eliam imperare maximis. exercitibus dedit, tibi, bomini licet Darbaro, minime diffidens. Tu vero, nescimus quomodo, communium inimicorum fraude et dolo iaduetus, in discrimen te fortunasque tuas conjecisti et eas ad alium, ad quei non debebas, detulisti. Et vero haudquaquam jure imperatori imputes ea, quz in te ipsum et in illum deliquisti. Nunc igitur, quoniam eo te redegisti, hoc tibi quantum ad presentem fortunam reliqui est, ul ab injuria et damnis urbibus el gentibus inferen- . dis, quantum jin te erit, temperes, εἰ legationem mittas, qua apud imperatorem, qui bonus est, ino- deratum quid et equuin obtinere coneris. » Ille vero persuasus, viros quosdam una cum ipsis Byzantium mittit. Et ipse quidem exercitum suum urere et oc- cidere liomines vetuit, etsi suos, cum omnium rc- rum essenl egeni, quominus res necessarias si»i compararent, prohibere non potuit. Hinc moveus ad Heracleam Macedonim pervenit. llojus urbis archiepiscopus, cum quamplurima et diversi ge- nerig munera ad eum οἱ ejus exercitum misisset, ownem regionem a direptione illarsam conservavit, neque quidquam moles!ia: exhibens locorum incolis, copias suas ex ie iitu hujus regionis alere operam delit. VARLE LECTIONES. € Στόδους N., τόδους vulg. '*** ὕπαρχον Ν., ἔπαρχον vulg. 3! ἔδεις Val, ἔδει σε B. '! οἵόν] ὡς οἷόν τε conj. Ν,. 3 ὄνων vulg. φόρων conj. N., μερῶν H. » Π 1 τῇ ante πόλεια dd. Β. 3 παραλυπῶν H., παραλιπὼν vul. 35 µόρων] 193 EXCERPTA EX MALCIIO RHETORE . ! Ld 760 Legati autem ab eo missi simul atque Byzantium Α Eig; δὲ τὸ Βυζάντιον ὡς 300v ol παρ᾽ αὑτοῦ στα- aceesserunt, imperatorem monuerunt, oporlere quam celerrime fier? posset, legatum mittere idonea auctoritate instructum. Nec enim in ejus potestate esse, longo tempore tantam militum turbam a dam- nis pro libidine inferendis continere. Quamobrem imperator misit Adamantium, Viviani filium, patri- eium et olim urbi praefectum, quem etiam dignitate consulari auxit, jussitque regionem in Pautalia illi assignare, que lllyricze partis est provincia non $0 longo intervallo distans ab ingressu Thraciz. Quod eo consilio faciebat , ut, si qua Theuderichus, Triarii filius, se commovere susciperet, illum ad- versarium huic oppositum sciret, atque etiam, si alter pacta violare et paeem turbare vellet, cum in- ter duos exercitus, Illyricum et Tbracium, degeret, eum facilius opprimere posset. Quodsi loc anno exercitum suum inopia laborare Theuderichus di- ceret, propterea quod nulium semen terris manda- tum esset, neque ullam spem percipiendorum in Pautalia fructuum haberet, dedit Adamantio profi- eiscenti ducentas auri libras, quas jussit regionis illius przfecto tradere, ut eas ad convehendos in Pautaliam commeatus, qui illis alendis satis essent, impenderet. Cum legatus adhuc esset Byzantii, mi- lites, qui Thessalonicz in prasidiis erant, Joannem λέντες πρέσθεις, ἔλεγον, ὅτι δέοι ταχέως περὶ πάν- των αὐτοχράτορα αὐτῷ πρεσθευτὴν ἀπηστεῖλαε, ὡς οὐχ οἵῳ τε *' πλῆθος ἄπειρον εἴρχειν ἐπὶ πλείονα χρόνον τῆς ἀφ᾽ ὧν ἂν δύναιντο 15 βλάθης. Ὁ δὲ Άδα- μάντιον τὸν Βιθιανοῦ alba, πατρἰχιόν τε ὄντα xat πολιαρχήσαντα, προσθεὶς αὐτῷ xal τιμὴν ὑπατιχὴν, ἔπεμφε παραγγείλας, χώραν μὲν αὐτῷ δοῦναι kv Πανταλίᾳ **, f, τῆς μὲν Ἰλλνριχῆς μοίρας ἐστὶν £xao- χία, οὗ πολὺ δὲ ἀπέχουσα τῶν εἰσθολῶν τῆς θράκης, ὅπως, εἴτε θευδέριχος ὁ Τριαρίου ἐγχειροίη τι χινεῖν ἔφεδρον ἔχοι αὐτὸν ἐγγύθεν κατ ἐχείνου, εἴτε αὐτὸς ταράττειν τὰ συγκείµενα θέλοι, Ev µέσῳ αὐτὸν ἔχων τῶν τε Ἰλλνυρικῶν xat τῶν θραχίων δυνάμεων εὖ- χολώτερον αὐτοῦ περιεῖναι δύναιτο. El δὲ τροφῶν ἀπορεῖν τῷ στρατεύματι λέγοι τὸν παρόντα ἐνιαυτὸν, ἅτε µήτε bv σπόροις 3 µήτε χαρποῦ ἑλπίδα ἔχων Ev Πανταλίᾳ, ἔδωχε λίτρας χρυσίου ἁἀπιόντι δἰαχοσίας, ἃς ἐχέλευε δόντα τῷ ὑπάρχῳ τῷ ἐχεῖ ποιῆσαι τὴν δαπάνην αὑτοῖς εἰς Πανταλίαν χορηγῆσαι τὴν ἕπαρ- κοῦσαν. Ἔτι δὲ τοῦ πρεσθδευτοῦ ὄντος iv Βυζαντίῳ, στρατιῶται συστάντες ἐν τῇ θεσσαλονἰχῃ τὸν Όπαρ- χον Ἰωάννην προϊόντα φυλάξαντες ξιφήρεις ὤρμη- σαν’ χαὶ ὡρίσθη παρὰ τῶν» Ζήνωνος Αδαμάντιος, καὶ ταῦτα χατέἐστησεν. praefectum, qua exiret , observantes gladiis aggressi sunt, Huic negotio finem imposuit Adamantius ex praescripto Zenonis et hzc pacavit. Dum hzc Thessalonicz gerebantur, Theuderichus, Valamiri filius, circa Heracleam commoratus, in Epirum ad Sidimundum mittit. 1s, ex eodem genere Ὁ δὲ Βαλαμήρου Ἡ», iv ᾧ τὰ τῆς θΘεσσαλονίχης ἐγένετο, περὶ Ἡράχλειαν ἔμενεν, xaX ἐπὶ τὴν Ἔπει- pov πέμπει πρὸς Σιδιμοῦνδον, ἐχ μὲν τῆς αὐτῆς et majoribus. ortus, tuac temporis credebatur Ro- ς φυλῆς τὸ ἀνέκαθεν ὄντα, δοχοῦντα δὲ τότε εἵναι Ῥω- manorum amicus esse. Etenim regionem circa Epi- damnum incolebat, quz. illi ex hereditate opulenta obvenerat, οἱ sub imperatore stipendia merebat. Erat hic ZEdoingi patruelis, qui valde familiariter Berina utebatur, et eos, qui domestici vocantur, re- gebat, qu:e dignitas magnam habet in regia aucto» ritatem. Ad hunc igitur misit, antiquam cognatio- nem ja memoriam revocabat, et orabat ut viam re- periret et efficeret, qua Epidamno et reliqua Epiri dominatu potiretur, ubi post tot errores consistere posset, et suis rebus urbe et moenibus firmatis, ca- sus quos fortuna daret, exspectaret. Ut Sidimundus hxc ab illo accepit, Barbarus cum Barbaro con- jungi, quam cum Romanis, satius esse duxit. kta- que Epidamnum venit, et privatim unumquemque civium circumiens, tanquam ipsorum saluti provi- dens, eonsilium dedit, ut omnia, quz quisque ha- beret, exportaret, et se suaque omnia in insulas, aut in aliquam aliam urbem conferret : Barbarum enim quam primum Epidamnum invasurum : sic enim imperatorem decrevisse, qui ad eam rem ex- sequendam Adamantium miserit. Itaque melius esse per otium , dum nondum adesset, rebus suis pro- µαίοις ὑπόσπονδον, xal ἐν τῇ xav Ἐπίδαμνον Ἠπεί- Qu χώραν τε νεµόμενον xal εὐδαίμονα χλῆρον, xal παρὰ βασιλέως δεχόµενον συντάςεις. ᾽Ανεψιὸς δὲ ἣν οὗτος Albotyvou, Βηρίνης 35 τε μάλιστα ὄντος olxsto- πάτου καὶ τὴν τῶν λεγομένων δοµεστίχωγ ἀρχὴν ἄρχοντος, μεγάλην τινὰ οὖσαν τῶν περὶ βασιλέα. Πρὸς τοῦτον οὖν ἔπεμπε, τῆς τε παλαιᾶς αὐτὸν συγ. γενείας ἀναμιμνήσχων, xaX ἀξιῶν ἐξευρεῖν xal συµ- πρᾶξδαι τρόπον, δι’ οὗ τῆς ce? * Ἐπιδάμνου καὶ τῆς ἄλλης Ἠπείρου δυνηθείη xpatfsa; στῆΏναι τῆς πολλης πλάνης, χαὶ ἱδρύσας ἑαυτὸν bv πόλει xal τείχεσιν ἐντεῦθεν ὡς ἂν διδῷ δέχεσθαι τὸ συμδαϊνον. Σιδιμοῦνδος δὲ ταῦτα παρ) αὐτοῦ δεξάµενος , xal Báp6apoc Βαρδάρῳ συνοιχεῖν Ἰ 'Ῥωμαίοις ἠγησά- µενος κρεῖττον, ἐλθὼν εἰς Ἐπίδαμνον xaX ἰδίᾳ µετ- toy τῶν πολιτῶν ἕχαστον ὡς δῆθεν xav! εὔνοιαν συνεδούλευεν abtolc, & τε ἕχαστος ἔχει, θᾶττον ὑπ- εχτίθεσθαι, xal αὐτοὺς f| εἰς νήσους f|, πόλιν ποι σώ: ζεσθαι λέγων, ὣς Βάρθδαρος ἐπὶ ταύτην ὤρμηται, xaX ὅτι τῷ βασιλεῖ ταῦτα δοχοῦντά ἐστι, xal ὡς Αδαμάντιος ἐπὶ ταῦτα πεμφθείη» κρεῖττον οὖν εἶναι αὐτοῖς, ἕως 35 ἔτι ἄπεστιν, χατὰ πλείονα oyo- λὴν τὰ xat' αὐτοὺς διοιχἠσασθαι. Ταῦτα xal τοῖς VARLE LECTIONES. 1 oftp ze Ν., οἷοί τε vulg. ταλία vulg. 3 σπόροις H., σπεἰροις vu 5 Brplvnz Val. Γηρήνης γαρ]. ὃν τε B. τοῦ vulg. 39 δύναιντο] δύναιντο ὠφελεῖσθαι et mox ὁ δὲ βασιλεὺς Αδ. conj. N. 6. ?! τοῦ 2. conj. 8. 55 ἕως Val, e5 vulg. 1» Παν- ** Βαλαμήρου Val. τὸν Βαλαμήρον vulg. 761 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 162 στρατιῶταις τοῖς 94 ἐχεῖ φυλάττουσιν, οὖσιν ὡς δισχι- A spicere. Erant quoque in ea urbe in przsidiis mili- λίοις, οἳ xaX ἀμύνασθαι ἑπιόντα πρός γε τὸ παρα- χρῆμα ῥᾳδίως ἠδύναντο, ἔπεισεν ὁμοῦ πάντας ἑἐκλι- πεῖν Ἐπίδαμνον , xai λέγων xol ταράττων, xal φήμην ἀεὶ χαινὴν πειρώμµενος ἐμθάλλειν, xa ὅτι βασιλεῖ ἀπεχθήσονται μᾶλλον ἀντιστῆναι θέλοντες, xal πρὸς τὸν Βαλαμήρου εὐθέως ἐπέστελλεν, ὡς τά- yos ἐπείγεσθαι. Ὁ δὲ τὸ τοῦ Σιδιμούνδου ἐἑπέμενε δήλωμα, xal τὴν ἀὑτοῦ ἁδελφὴν νόσῳ χατεχοµένην, ἐξ fic ἑτελεύτησε. Φανερὰν μέντοι τῆς χαθέδρας πρό- φατιν ἑἐποιεῖτο τὴν τοῦ πρεσθευτοῦ παρὰ Ζήνωνος ἄφιξιν καὶ τὸ βούλεσθαι μαθεῖν ὅπως πρὸς αὐτὸν ἔχει τὰ £x τοῦ βασιλέως. Ἐπεὶ δὲ τὴν ἁδελφὴν μὲν ἀποθανοῦσαν ἔθαφεν, τὰ δὲ παρὰ Σιδιµούνδου ἀπήν- τησε χαλοῦντα, πρὸς τους Ἡρακλειώτας ἐχλιπόντας μὲν τὴν πήλιν, ἐς φρούριον δὲ ἰσχυρὸν ἀνασκευασαμέ- νους, πέἐµψας ἀπῄτει σῖτον πολύν τινα χαὶ olvoy, ὅπως τῷ στρατῷ ἔχοι ἀπιὼν ἑφόδια. Οἱ δὲ οὐδὲν ἔφασαν αὐτῷ δύνασθαι.... iv. τοσαύταις ἡμέραις λέγοντες, ὅσον εἶχον ἐπὶ φρουρἰῳ ys. μικρῷ δεδαπανῆσθαι. Ὁ δὲ πρὸς ὀργὴν τὰ πλεῖστα τῆς πόλεως ἐμπρήσας, àv- ὁνορῶν οὔσης ἑρήμου, εὐθὺς ἀπανίσταται. Καὶ χατὰ τὴν δύσοδον xal στενην ὁδὸν τὴν ἐπὶ 37 τὴν véay λεγομένην Ἠπειρον ἀπάγουσαν ἀναστήσας ἤλαυνε, xai προπέµπει τοὺς Ἱππεῖς τὰ ἄχρα τῇ στρατιᾷ προχαταληψοµένους, xai ἕως ἀνέλπιστοί εἰσι χατ᾽ ἐχεῖνα 3 χωρήσειν, ἐξ ἐφόδου ἀθρόας ἐχχρούσοντας τὴν φυλαχὴν, fit; ἣν αὐτόθι. Οἱ δὲ ὡς ἀνέθησαν, οἱ ἐπὶ τῷ τειχίῳ 3) φρουροῦντες στρατιῶται τό τε πλῆθος ἰδόντες χαὶ πρὸς τὸ αἰφνίδιον αὐτῶν χατα- πλαγέντες οὔτε ἐς ἀλχὴν 23’ ἔτιτραπέσθαι ὑπέμειναν, οὔτε λογισμὸν ἔσχον ἀποζεῦξαι τὸ τείχισµα, ἀλλ᾽ ὥρμησαν φεύχειν, ὑπὸ τῆς ἐχπλήξεως ἀπερίοπτοι φάντων τῶν εἰς «bv τότε χαιρὸν ὠφελῆσαι δυνα- µένων. Οἱ δὲ χατὰ πολλὴν 9 ἑρημίαν προσιόντες ἐχώρουν, ἐπὶ τοῦ στόματος αὐτὸς ὁ θευδέριχος, Σόας δὲ ὁ μέγιστος τῶν ὑπ' αὐτὸν στρατηγῶν κατὰ τὸ µέσον εἶχε, θευδιμοῦνδος δὲ ὁ ἕτερος τῶν Βαλα- µήρου παίδων ἐπὶ τῆς οὐραγίας. θευδέριχος μὲν οὖν προχαταθὰς xal θαρσῶν, ὡς οὐδεὶς ἣν αὐτοῖς ἑφεπόμενο:, τοῖς ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν xai τοῖς ἄλλοις σχευοφόροις εἶπεν προχωρεῖν» αὐτὸς δὲ Ἱπείγετο φθάσαι προχαταλαδὼν ἣν ἂν δύναιτο πόλιν. Καὶ πρὸς μὲν τὴν Λυχνηδὺν ἐπελθὼν ἀπεκρούσθη, ἐπὶ ὀχυροῦ tum duo millia, qui Barbari primum impetum repel- lere potuissent. &1 His quoque multum dicendo et terrorem injiciendo et quotidie novos rumores spar- gendo persuasit, ut urbem Epidamnum desertam relinquerent. Aiebat enim, eos, si resistere aude- rent, magis impera'!oris voluntati adversaturos. Moy quo celerius Theuderichus accederet, ad eum nisit: is cirea Heracleam consederat, et quid sibi nuniii a Sidimundo veniret, et propter morbum sororis, qu:e paulo post decessit, exspectabat. Suzx autem morz causam palam legatum esse simulavit, quem ad eum Zeno miserat, quia ex eo, quo animo in se essel imperator, intelligere cuperet. Nec multo post, cum sororem suam mortuam efferret, a Sidimundo nuntius occurrit, qui eum arcesseret. Tum ad Hera- cleotas, qui urbem reliquerant et se in arcem mue nitissimam receperant, misit qui peterent magnam frumenti vim et vini, ut discedens viaticum, quod alendo exercitui sufficeret, haberet. llli autem re- sponderunt, nihil sibi restare commeatuum, quos lorgiri possent, etenim quos habuissent tot diebus in parvo castello consumpsisse. Ille ira exarsit, et ur- bis, quz ab hominibus vacua erat, quamplurima loca incendit, et confestim motis castris, via ardua el angusta,quie ad novam Epirum ducebat, perrexit. Tum equites premittil, qui juga montium prius oc- cuparent, ut, cum nemo suspicari posset, eos per ea loca progressuros, przssidia, sl qua easent, Ἱπιρδία derepente facto depellerent. Qui pro meenibus urbig praesidia agebant, υἱ multitudinem hostium con- spexerunt, subito casu perterriti, neque resistere ausi sunt, neque illis tantum animi et prudentis fuit, ut propugnaculum occluderent, sed in fugam conversi prz pavore nihil, quod illis utile esset, at- tenderunt. Hostes autem per loca hominibus vacua el deserta progrediebantur. Theuderichus erat inter primos, Soas a Theudericho secundum in exercitu gradum tenebat, et medium agmen ducebat, Theu- demundus, alter ex Valamiri filiis, extremum. Theuderichus valde oudax et confidens, ut neminem, qui sibi resisteret, obviam fieri vidit, eos, qui apud currus et czetera impedimenta erant, procedere jus- sit. Ipse preibat, ut quamcunque posset urbem prz- κειµένην xai πηγῶν ἔνδον πλήρη, καὶ σίτου προ- D veniendo caperet. Ad Lychnidum accedens est re- ενόντος **. ᾿Αναστὰς δὲ ἐχεῖθεν τὴν τε Σχαμπίαν * αἱρεῖ, τῶν οἱχητόρων αὐτὴν Λάλαι ἐχλελοιπότων, xal ἐξ αὐτῆς ὀρμήσας Ἐπίδαμνον λαμθάνει. Αδαμάντιος δὲ ταῦτα πνθόµενος προπέμπει τῶν Ἱππέων τῶν βασιλείων τινὰ, οὓς μαγιστριανοὺς χα- λοῦσι, µεμφόμενός τε αὐτῷ παρὰ τὴν ὑπόσχεσιν τῆς πβρεσθείας ποιοῦντι, xal χελεύων ἠρεμεῖν xal μήτε πλοία λαθεῖν, μήτ ἄλλο τι τῶν παοόντων πλέον pulsus. Erat enim difficili loco sita et fontium sca- Lurigine plena, et convecto prius frumento abunda- bat. Hinc movens, Scampiam, quam jamdudum in- col:e reliquerant, diruit, et inde progressus impetu facto Epidamnum occupat. $9 Quod ubi cognovit Adamantius, mittit unum ex equitibus. imperatoris, qui cum eo expostularet, quod contra id, quod missa legatione promiserat, faceret, et juberet ab incepto desistere neque naves sumere, aut quidquam aliud novarum rerum tentare, ΥΑΠΙΑ4 LECTIONES. δὲ στρατ. λέγων τοῖς conj. N. vulg. — ??' ἀλκὴν N., ἄλλην vulg. καρπίαν vulg. 9 ἐπὶ Ν., ὑπὸ vulg. 9 Σχεῖνα vel. ἐχείνων N., ἐχείνῳ νυὶβ. *? τοιχίρ ** πολλην Val., πολὺ vulg. 3) παρήντος coni. Ἡ. Σχαμπίαν Ν., 103 EXCERPTA EX MALCHO RHETORE 164 donec adventaret : denique virum ad se mittere, A νεωτερίσαι, ἕως ἂν αὑτὸς ἔλθη’ ἁποστεῖλαι δὲ xol qui sibi tuti post. peractam legationem reditus et reliqu:e securitatis fidem przstaret. IIzgec cum ad eum ÀA:lamantius mandata dedisset, ipse, Thessalo- nica relicta, Edessam venit et una cuin. eo. Philoxe- nus. Erat Edessze Sabinianus, cui litteras imperato- ris reddiderunt, quemque ducem crearunt cz:eleraque omnia ordine adininistrarunt. Sed Barbaros rece- dentes persequi minime tutum visum est. Sabiniano enim pauci milites mercenarii ex ejus doinesticis et familiaribus aderant. Nam qui publice merebant et ordinariis legionibus adscripti stipendia faeiebant, cuui per urbes dispersi, tum Onulfum, ducem suum. seculi, abierant. ltaque visum est edicta, quibus milites undique evocarentur, proponere, ei ducem legatum, qui ea promulgaret, priemittere, Eo ipso tempore eques ab Adamantio missus reversus, una secum adducens Barbarornm sacerdoleim, quem Chri- $liani presbyterum vocant, qui tuto Adamantium ad Barbarum accedere fide su interposita juberet, ad- veneral. Quem Sabinianus et Adamantius secum ducentes protinus discedunt et Lychnidum veniunt. Erat hzc urbs jam olim opulenta et divitiis abun- dans: cujus magistratus et alii cives obviam illis prodierunt , et eos in eam introduxerunt. Ilinc Ada- manus denuo Epidamnum mittit, petiitque ut Theulerichus ad se circa Lychnidum cum paucis veniret, et de rebus, de quibus ad eum missus erat, secum cColloqueretur, aut si illi videretur, ipsum Epidamnuu: accessurum, modo Soam, ipsius ducem, et Dagistlieum obsides Lychnidum mitteret, qui il- lic asscrvarentur, dum salvus ei incolumis remitte- retur. Hos quidem Barbarus mittit, sed Scampis subsistere et hominem ad Sabinianum przmittere jussit, qui Sabinianum jurejurando adigerct, si sal- vus et incolumis Adamantius rediret, se quóque salvos et incolumes obsides dimissurum. Sed Sabi- nianus negavit se juraturum, Nec enim ulla de re antea se jurasse, neque epinionem apud animum suum a tam longo tempore inveteratam depositu- rum. Cum Adamantius diceret, necesse esse tempori cedere aut legationem irritam fore,: nec enim se profecturum, nisi prius aliquod vitz et salutis suze pignus accepisset : Sabinianus tamen nihil move- ἄνδρα, ὅστις τὰ πιστὰ δώσει τῆς μετὰ τὴν πρε- σθείαν αὖθις ἀναχωρήσεως xaY τῆς ὅλης ἀδείας. Ταῦτά «s πρὸς ἐχεζνον ἑπέστελλε, xai αὑτὸς ἄρας ἀπὸ 5 θεσσαλονίχης ἔρχεται εἰς Ἔδεσσαν, ὅπου ἣν Za6i- νιανὸς, auv δὲ αὐτῷ xal Φιλόξενος. Καὶ τὰς τε δέλτους a): παρέχουσι, x3l στρατηγὸν ἁποφαίνουσι, xal περὶ τῶν παρόντων εὖ διεθουλεύοντο. Καὶ τὸ μὲν ἐπιχειρεῖν τοῖς Ἡαρδάροις Tops υοµένοις οὐχ ἀσφαλὲς ἑδόχει, ὀλίγων μὲν συνόντων αὐτῷ Σαθινιανῷ µι- σθοφόρων οἰχείων, τῆς δὲ δηµοσίας στρατιᾶς xal zov κοινῶν ταγμάτων τῶν μὲν διεσπαρµένων χατὰ πό- λεις, τῶν δὲ μετὰ τοῦ ατρατηγοῦ Ονούλφου»" ἆχο- λουθούντων. Εδόχει 5b πέµπειν ἁπανταχοῦ προσ- τάγµατα συγχαλοῦντα τοὺς στρατιώτας, xa τὸν στρατηγὸν δηλοῦντα προπέµπειν τὸν πρεσδευτἠν. "Ἠδη δὲ ὁρμωμένοις ὁ παρὰ τοῦ Αδαμαντίου προ- απεσταλμένος ἰππεὺς ἁπαντᾷ "5, τὸν τῶν Βαρθάρων ἔχων ἱερέα, ὃν οἱ Χριστιανοὶ χαλοῦσι πρεσθύτερον, ὡς πίστιν τῆς ἀδείας αὐτῷ ἐπιθήσοντα. Ἔχοντες νο οὖν αὐτὸν σὺν αὑτοῖς ἡπείγοντο, χαὶ ἀφικνοῦνται εἰς Λυχνηδόν, Τῶν δὲ àx τῆς πόλεως τῶν ἐν ταῖς ἁλίαις (παλαιόπλουτός τε γὰρ αὕτη,χκαὶ εὐδαίμων ἡ πόλι:) καὶ τῶν ἄλλων ἁπαντησάντων, εἰσέρχονται ἐνταῦθα. Καὶ ἁποστέλλει πάλιν Αδαμάντιος εἰς Ἐπίδαμνον, κελεύων f| αὐτὸν τὸν θΘευδέριχον εἴς τι τῶν περὶ Λυχνηδὸν χωρίων ἀπαντῆσαι μετ) ὀλίγων διαλεξό- µενον αὐτῷ περὶ ὧν ἀπέσταλτο, fj εἰ βούλοιτο, αὑτὸν ἐλθεῖν εἰς ᾿Επίδαμνον, πἐμφψαι ὁμήρους εἰς Αυχνι- δὺν Σόαν τε τὸν αὐτοῦ στρατηγὸν xal Δαγίσθεον, φυλαχθησοµένους ἕως ἂν αὐτὸς ἑπανέλθῃ. 'O δὲ πέµπει μὲν τούτους, ἐχέλευσε δὲ αὐτοὺς περιμεῖναι ἐν Σχαμπίᾳ V καὶ προαποστεῖλαι "5 ἄνδρα, ὃς τὸν Σα- δινιανὸν ὀρχώσει, ἡ μὴν ἑπανιόντος σώου τοῦ "Ada- µαντίου xai αὑτὸν τοὺς ὀμήρους ἀπαθεῖς ἀποπέμ- Qe. Ὁ δὲ Σαδινιανὺς οὐχ ἂν ἔφη ὁμοῦσθαι ** * οὐδὲ γὰρ iv τῷ πρόσθεν χρόνῳ ὁμωμοχέναι ἐπ' οὐδενὶ πράγματι, χαὶ τὸ πάλαι αὐτῷ δόξαν οὐκ ἂν νῦν κατα- λύσειν. Καὶ τοῦ Αδαμαντίου λέγοντος, ὡς ἀνάγχη συγ- χωρῆσαι τῷ χαιρῷ f] ἄπρακτον εἶναι τὴν πρεσδείαν (ο) Υὰρ αὐτὸν ἀπελθεῖν µή τι χαὶ ἐνέχνρον τοῦ σώ- pato; λαθόντα), οὐδὲν μᾶλλον ἐπείσθη, ἀλλ ἐκχεῖνον μὲν ἔφη εἰδέναι τὸ ἑαυτῷ πρακτέον, αὐτὸν 54 δὲ οὐδὲν ποιῄσξιν παρὰ xbv. αὑτοῦ νόµον. Ἐνταῦθα ᾿Αδαμίχν- batur, Et illum quidem ait scire, quid sibi 9 facto D τιος χαταστὰς εἰς ἄπορον, λαδὼν στρατιώτας διαχο» opus sit, se quidem nihil quidquam contra legem, quam colat, commissurum. Hic cum Adamantius in dubio hzreret, assumptis ducentis militibus, per ri- pas inaccessas el viam multis incognitam neque an- tea initam, et. quae tunc primum equites admisisse dicitur, sub vesperam profectus circunieundo perve- nit ad castellum Epidamno proximum, in prirupto tumulo situm, cui suberat fossa profunda, in quam altus fluvius influebat. liuc Theudericum arcessivit ; οἱ ille quidem obtemperans venit, et instructo longe σίους, δι ὄχθων τε ἁθάτων xal ὁδοῦ ἀλήλου μὲν τοῖς πολλοϊΐς, στενῆς δὲ xal ἀτριθοῦς xat τότε πρὼ"» τον ἵππους, ὡς ἑλέγετο, δεξαµένης, ἀφ' ἑσπέρας ὀρμήσας καὶ χύχλῳ περιελθὼν ἔρχεται εἰς φροὺριον ἙἘπιδάμνου πλησίον ἐπὶ λόφου ὑψηλοῦ κείµενον xal ᾿ἄλλως ἅμαχον, ᾧ φάραγξ ὑπέχειτο βαθεῖα, χαὶ παρὰ την φάραγγα ποταμὸς βαθὺς ἕῤῥει. Ἐνταυθα µε- ταπέµπεται τὸν θευδέριχον. Καὶ ὁ μὲν ὑπαχούσας ἔρχεται, καὶ τὴν ἄλλην στρατιὰν πὀῤῥω χαταστήσας σὺν ὀλίχοις ἱππεῦσι πρὸς τὸν ποταμὸν ἀφιχνεῖται, VARL/E LECTIONES., 93 ἐπὶ vulg. M., αὐτοῦ vulg. ὃν Ὀνούλφου Val., ὁ Εὐούλφου vulg. Val., λέγοντες vulg." Σχαµπίᾳ Val., χαμπίᾳα vulg. 55 ἁπαντᾷ H., ἅπαντα vulg. ** ἔχοντες B., ἄγοντες ^ προσαποστεῖλαι vulg." ὀμεῖσθαι Β. '* αὐτὸν 165 5. LEGATIONIBUS ROMANORUM ..AD GENTES. 166 Αδαμάντιος δὲ χύκλῳ περὶ 9"! τὸν λόφον τάξας Α a tergo cxicro excercitu, cum paucis equitibus ad στρατιώτας, ὅπως μὴ χύχλωσις map! ἐχείνου vévr- και, ὑποχαταθὰς εἰς πέτραν, ἀφ᾽ fc ἣν ἀκουστὸν, χχὶ χελεύσας κἀχείνῳ τοὺς ἄλλους ἀποπέμφαι, µό- woe διελέγετο µόνῳ. Καὶ καταστὰς ὁ θευδέριχος κατηγόρει Ῥωμαίων, ὡς ἑδόχει, δίχαια, λέγων, ὅτι ε Ἐγὼ μὲν ἔξω τῆς ὅλης θράχης διατρίδειν ἠρού- µην, πόῤῥω πρὲς τὴν Σχυθίαν, ὅπου µένων οὔτε ἐνοχλεῖν ἑνόμιζον οὐδένα, ἑτοίμως δὲ βασιλεῖ ὑπ- αχούσεσθαι ἐντεῦθεν ἐς 6 τι προσιάξειεν. Ὑμεῖς δὲ καλέσαντες ὡς ἐπὶ τὸν πόλεμον τὸν πρὸς θευδέριχον, πρῶτον μὲν ὑπέσχεσθε τὸν τῆς θράχκης στρατηγὸν μετὰ τῆς δυγάµεως εὐθύς pot παρέσεσθαι, ὃς οὖδα- μοῦ ἑφάνη, ἔπειτα xal Κλαύδιον τὸν τοῦ Γοτθ.κοῦ ταµίαν αὖν τῷ ξενικῷ Άξειν, ὃν οὐδὲ αὐτὸν εἶδον, τρίτον xa ἡγεμόνας ὁδῶν µοι δεδώκατε, ot τὰς εὖὑ- πορωτέρας τῶν ὁδῶν ἑάσαντες τὰς εἰς τοὺς πολεµί- ους φερούσας ἀπήγαγον δι ὁρθίας ἀτραποῦ xal χρημνῶν ἀμφιῤῥόπων, kv οἷς παρὰ μικρὸν ἤλθον, οὖν ἱππεῦσί τε ἰὼν 53, ὣς εἰκὸς, χαὶ ἀμάξαις xal στρατοπέδων χατασχευῇ, ἐπιθεμένων ἡμῖν ἄφνω τῶν πολεµμίων ἅμα τῷ ἐμῷ πλήθε, παντὶ ἀπολέσθαι χαθἀάπαξ. Ἐνταῦθα ἀναγχαίαν ἐδιάσθην. σύμδασιν πρὸς αὐτοὺς ποιήσασθαι, οἷς χρῆ πολλὴν χάριν ἔχειν, ὅτι ὑφ᾽ ὑμῶν προδοθέντα δυνάµενοι xaX διαφθεῖραι διέσωσάν Ye ὅμως. ». Αδαμάντιος δὲ τῶν τε τοῦ βα- σιλέως τιμῶν αὐτὸν ἀνεμίμνησχε , xat ὅτι πατρίχιον xai στρατηγὸν ποιήῄσας, ἃ τοῖς πλεῖστα καμοῦσι παρὰ Ῥωμαίοις γἐρα ἐστὶ, xal τῶν ὄλλων δωρεῶν xai πλούτου ἑνέπλησεν, ἀνθ᾽ ὧν ἔδει µηδέποτε πρὸς αὐτὸν ἄλλως "* πως f| πρὸς πατέρα φρονεῖν τε xai διατίθεσθαι. Καὶ τὰ τῶν παρ) αὐτοῦ ἐγχλήσεων (5v γὰρ οἶμαι ἀληθὴ) διαχρούεσθαι ἐπειρᾶτο. Καὶ ὅτι οὐχ ἀνεχτὰ ποιήσειεν bv. πρεσδείας ἑλπίδι χατα- λαθὼν '"* τὰ Ῥωμαίων, o! xoi ἀποχεχλεισμένον ἓν θράχη ἔχοντες ὄρεσι χαὶ ποταμοῖς xal περιδολῇ στρατοπέδων, ὅμως συνεχώρησαν ἑχόντες διεξελθεῖν’ οὗ γὰρ ἂν ph βουλομένων αὐτὸν ἐχεῖθεν χινηθῆναι, οὐδὶ εἰ δεχαπλασίαν εἶχε δύναμιν τῆς παρούστς. Νῦν τε συμθουλεύειν αὐτῷ μετριώτερον ἑαυτὸν τῷ Da- σιλεῖ παρέχειν' oo γὰρ ἂν δυνηθῆναι τὴν 'Ῥωμαίων εἰς τέλος ὑπερδάλλειν χεῖρα πανταχόθεν ἑφεστηχό- των. Δεῖν οὖν, εἰ αὐτῷ πείθοιτο, ἐχλιπεῖν μὲν τὴν πειρον xal τὰς αὐτόθι πόλεις (οὐδενὶ γὰρ εἶναι φορητὸν πόλε,ς οὕτω µεγάλας, τῶν οἰκητόρων ἐκ- θληθέντων "^, ὑπ αὑτοῦ κατέχεσθαι), ἑλθεῖν δὲ εἰς τὴν Δαρδανίαν, àv f| χώραν εἶναι πολλῆν παρὰ τὰ οἰχούμενα, xaXhv μὲν χαὶ εὔγειον, ἑνδςᾶ δὲ οἰχητό- pwv, ἣν δύναται γεωργῶν ἐν πᾶσιν ἀφθόνοις αὑτοῦ τὴν στρατεἰαν διάγειν. 'O δὲ θευδέριχος αὐτὸς μὲν ἐπώμνυε ταῦτα ᾖβούλεσθαι, οὐ μέντοι ἀνέξεσθαι αὐτοῦ τὸ πλῆθος, πολλὰ μὲν προτεταλαιπωρηχὸς, μόλις δὲ ἀναπαύσεως vov ἐπιλαθόμενον ' οὓς οὐ δύνασθαι µήπω ἀναπνεύσαντας ἄγειν μαχκρὰν οὕτω πορείαν. ᾿Αλλά vov μὲν αὐτοὺς ἐᾷν αὐτοῦ ἐπιχειμά- fluvium accessit. Adamantius autem, ne ull insi- die tentarentur, undique in orbem circa collem mi- lites collocavit, et descendens in saxum, unde exau- diri posset, et jubens Barbarum omnes alios dimit- tere, solus cum solo est collocutus. Hic cum Theu- derichus constitisset, Romanos jure, ut videbatur, &ccusat. « Ego quidem, » inquit, « extra Throcize fines Scythiam versus vitam transigere constitue- ram. Hic mihi manenti et imperatori in omnibus obtemperare parato neminem vexare in mentem veniebat. Vos me ad bellum contra 'Theudericum, Triarii filium, evocastis, et primum quidem Thraciwe ducem cum exercitu mihi przesto futurum promisi- stis : is nullibi gentium apparuit : deinde Claudium, procuratorem stipendii Gothici, cum extero milite adventurum, quem quoque nusquam vidi. Tertio mihi viarum duces dedistis, qui, tutis et expeditis . omissis, per eas, quxe ad hostem ferebant, per prz- rupta et przecipitia loca me deduxerunt, in quibus parum abfuit, cum equitibus et curribus et alio cas- trorum apparatu impeditus iter facerem et hostes im me derepente irruerent, quin cum totoexercita meo funditus interirem. Ex quo necessariam cum illis pacttonem facere sum coactus, quibus magnam gra- tiam babere oportet, quod me, a vobis proditum, eum occidere possent, tamen servarunt. » Ad haec Adamantius illi in ?'memoriam revocavit, quibus il- lum imperator honoribus affecisset, ut patricium e& . ducem creasset, quae essent apud Romanos przemia his, qui strenuam reipublicze navaverint operam, eonstituta amplissima, ut eum multis donis οἱ mune- .- ribus cumulasset, pro quibus decuerat imperatorem haud secus, quam patrem, colere et revereri. Cve- terum ea de quibus imperatorem insimulabat, ( et erant opinor vera,) diluere et refutare conatus est. Sane minime toleranda. commisisse, qui per spe- ciem legationis Romani imperii partem invaserit et occupaverit, presertim cum illi, tametsi copia ejus && in Thracia montibus et fluviis inclusz et militum manu sept:e tenerentur, tamen libere exire concesserint. Etenim si noluissent et restitissent, etiamsi ejus copie decies numero superassent eas, quas nunc baberet; nunquam tamen inde pedein p referre potuissent, Nunc igitur se illi suadere, ut se - summissius erga imperatorem gerat. Nec enim tandem in ejus potestate fore Romanorum, qui illi undique imminerent, manus effugere. Oportere igi- tut, si se audiat, Epiro et ejus regionis urbibus ce- dere, Nec enim ullo modo ferendum, tam magnas urbes, expulsis incolis, eum tenere. Abeat igitur in Dardaniam, ubi regio sit, praeter cam qua habita- tur, ampla, am«cna et feriilis, quie incolis indigeat ; quam si colat, omnium rerum abundantia exercitum suum alere et. sustentare possit. Theuderichus jure- VARLE LECTIONES. 51 παρὰ vulg. —5* ἰὼν Val., ἰώνων vulg. 55 ὄλλως πως Val., ἀλλ ὡς πῶς vulg. εν γαταλαθὼν τὰ Val. ταλαθόντα vulg. 55 ἐχδληθέντων B., ἐκλυθέντων vulg. 161 EXCERPTA EX MALCHO RHETORE , 708 - jurando affirmavit, id. quidem sibi cordi esse : sed A σαι, µήτε πρόσω χωροῦντας ὧν ** ἔχουσι πόλεων, exercitum suum reluctaturum esse, qui tot mala µήτε ἐπιφθείροντας 11’ συνθέμενον ** δὲ περὶ πάντων perpessus, vix nunc quiete frueretur. Fieri enim ἐπὶ τούτοις ἅμα τῷ Ἶρι πέμψαι τὸν ἄξοντα ἐπὶ τὴν non posse, ut milites, nondum a laboribus respiran- Δαρδανίαν, ἔμόως ** naxolov0ficovsac *. Ἔλεγε δὲ, tes, tantum itineris ducerentur. Sed oportere ipsos ὡς ἔτοιμος 32" εἴη τὴν αὑτοῦ κατασχευην xol τὸ sinere in his locis hiemare ea conditione, ut non &payov πλῆθος χαταθέµενος ἓν πόλει, ᾗ βούλοιτο ultra iu tentandis urbibus aliis, quam quas labe- βασιλεὺς, καὶ ópfpou; παρασχὼν τῆς ἁπάσης πί- ren!, aut populationibus faciendis progrederentur. στεως τήν τε μητέρα xa ἀδελφὴν, μετὰ ἐξακισχιλίων Quibus ita compositis, ab imperatore petiit, ut in τῶν µάλιστα µαχίµων ἐλθεῖν ὡς τάχιστα ἐς θρῴχην’ eunte vere virum, qui eosin Dardaniam deduceret, — xat ὑπισχνεῖσθαι σὺν τούτοις xat τοῖς Ἰλλυριοῖς στρα- mitteret; ipsos enim eum libenter secuturos esse. «ubcat; xal ἄλλοις, óróaouc ἂν βασιλεὺς ἀποστεί)ῃ, — Addidit, se omnem suum apparatum bellicum et om- τοὺς ἐν τῇ 8páxn Γότθους ἀναλώσειν ἅπαντας, Eg nem imbellem turbam paratum esse ín ea urbe, ds, εἰ τοῦτο ποιῄσοι, αὐτόν τε ἀντὶ Θευδερίχου quam imperator przseripserit, relinquere. Quin, στρατηγὸν γενέσθαι, xa εἰσδεχθῆναι εἰς τὴν πόλιν mstre quoque et sorore ad fidem confirmandam τὸν "Popaixbv πολιτεύσοντα τρόπον’ ἔτοιμος δὲ, ei obsidibus datis,se ipsum Thraciam cum sex homi- B προστάξειε βασιλεὺς, xal εἰς Δαλματίαν ἀπελθεῖν, num fortissimorum millibus quam celerrime peti- ὡς Νέπωτα χατάξων. Αδαμάντιος δὲ οὐκ ἔφη χύριος turum, Cum his et Illyricis militibus et aliis, quos εἶναι οὐδὲν αὐτῷ συνθέσθαι µένοντι Ev τῇ χώρφ., ἀλλὰ imperatori mittere placuerit, setota Thracia Gothos — àelv βασιλέα πρῶτον περὶ τούτων πείθεσθαι **.. Αν: exterminaturum polliceri. Qux si exsecutus fuerit, οἶσειν οὖν ἑχείνῳ, χαὶ αὐτὸς ἀπομενεῖν, ἕως τὴν petere, ut dux loco Theuderichi creetur, et civitate τοῦ χρατοῦντος διαπύθηται γνώμην. Ἐπὶ τούτοις donetur et Romanorum more rempublicam sibi ad- διελύθησαν àn' ἀλλήλων. ministrare liceat, lino si imperator jusaerit, paratura esse οἱ in Dalmatiam ire, ut inde Nepotem expellat. Adamantius respondit, non sibi mandatum quidquam cum illo pacisci, quaudiu in ea regione mane- ret ; imperatori hxc omuia esse probanda. Quare se illi hxc rclaturum οἱ exspectaturum esse, dum ejus sententiam compererit. Post hoc discesserunt. Interea dum hzc gerebat Adamantius, complures Ἐν ὅσῳ δὲ ᾿Αδαμάντιος ἀμφὶ ταῦτα Tiv, σννελη- milites Lychnidum ad edictum ducis convenerant, ^ Aó0st μὲν πολλὰ τῶν ταγμάτων εἰς τὴν Λυχνηδὸν εἰ ad officium redierant. Quo tempore nescio quis κατὰ τὴν τοῦ στρατηγοῦ ἀγγελίαν, λέγει δὲ τις τῷ Sabiniano nuntiavit, Barbaros securos soluto agmine ., Σαθινιανῷ, ὡς οἱ Βάρδαροι χαταφρονῄσαντες σχο- 8 Candavia desceudere, $5 cum his impedimenta C λαίτερον χατίασιν ἀπὸ τῆς Κανδαθείας **, οἵ τε σχευο- et plerosque currus, et extremum exercitus agmen, «Φόροι αὐτῶν χαὶ τῶν ἁμαξῶν αἱ πλείους xat οἱ in quo Theudemundus, Theuderichi frater, et mater ἐπὶ τῆς οὐραγίας, ἓν οἷς xal θευδιμοῦνδος ἣν ὁ τοῦ eorum versaretur. Spem esse horum maxima parte θΘευδερίχου ἁδελφὸς, xat dj µήτηρ ἡ τούτων, xai ὅτι potiundi. -Sabinianus equites, quos habebat, certo — Éatwv ἐλπὶς τῶν πλειόνων χκρατήσειν. 'O δὲ τό τε Ex- loco disposuit, et pedites non paucos per montem πιχὸν μεθ) ἑαυτοῦ συντάξας xal πεζοὺς οὐκ ὀλίγους quem circumeundo superarent, immisit, tum, quan- «χύχλῳ διὰ τῶν ὁρῶν περιπέµψας xaX προειπὼν ὁπότε do et ubi apparere oporteret, przemonuit. Ut ceena-— δεῖ καὶ πόθεν ἐχφανῆναι, δειπνήσας xal ἀναλαθὼν τὸ verai, cum exercitu suo sub vesperam movel, et στράτευμα ἐφ᾽ ἑσπέρας ἑχώρει. Καὶᾶμα τῇ ἡμέρᾳ prima luce hostium agmen invadit. Theudemundus αὐτοῖς ἐπιτίβεται ἤδη πορευλμένοις. Καὶ ὁ μὲν autem et ejus maler, utin se impetum fieri viderunt, θευδιμοῦνδος xa ἡ μήτηρ αὐτοῦ, ὡς εἶδον τὴν ἔφοδον, celeriter in planitiem elapsi elt pontem, cui sub- "«ayb δ.εχπεσόντες ὑπέφυγον εἰς τὸ πεδίον, xai τὴν erat fossa ingenti profunditate, transgressi sunt, quo — y£gupav, xa0' fjv ὑπερέδησαν, εὐθέως ἀνελόντες 05, ἢ dissoluto persecutionem eorum, qui in alteram ri- «φάραγγιβαθείᾳ ἐπέζευχτο **, µέσης οὔσης τῆς ὁδοῦ, paw pervenerant, hostibus intercluserunt ; reliquis Ὦ τὴν δίωξιν ἐκχείνοις ἐπὶ τοὺς χαταθάντας ἐποίησαν aulem suorum a ponte exclusis fugam impeditam ἄπορον, xaX μέντοι xal τοῖς ἑαυτῶν ἀδύνατον τὴν φυ- reddiderunt. At illi prz: desperatione, cum pauci γἣν, ὥστε πρὸς ἀπάνοιαν ἀλίγοι ὄντες ὁμόσε τοῖς ἵπ- essent, in Romanos equites irruerunt, sed ubi Ro- πεῦσιν ἐχώρουν. Ὡς δὲ ὑπὲρ χεφαλῆς οἱ πεζοὶ ἐφάνη- manorum pedites ex composilo proruperunt, ita σαν χατὰ τὸ συγχείµενον, οὕτω διετράποντο, xat οἱ μὲν hostes terga verterunt, ut partim in equites, partim εἰς τοὺς ἰππεῖς, οἱ δὲ εἰς τοὺς ὁπλίτας tunintov- in pedites inciderent εἰ trucidarentur. Sabiuianus τες ἔθνησχον. Καὶ τὰς ἁμάξας αὐτῶν λαδὼν Σαδι- curruum duo, captivorum plus quam quinque millia Ἅµγνιανὸς, οὖσας ὡς δισχιλίας, αἰχμαλώτους τε 00 cepit, et non parum przedz. Cnrribus tamen aliquot ἍἨπλείους | πενταχισχιλίους xal λείαν οὐχ ὀλίγην, quos dillicile fuisset per tot praerupta loca agere, in «wwàc; δὲ τῶν ἁμαξῶν xal χατακαύτας iv τῷ δρει, YARLE LECTIONES. ^" ὧν αὐάἁ. Ν. 3Ἡ μήτε τι φθείρ. Ν. * συνθέµενος vulg. ** p ἔμθως ἐπιεικῶς N. ; cf. 247, ix πυδὸς Schopenus, ** ἐπακολουθήσαντας vulg. 99* ἑτοίμως conj. *! πυθέσθαι εοπ]. Val. *! Κανδαθείας Val., Κανδαμείας vulg. Ὁὸ ἀναλύηντες conj. N. ἐπέζευχτο Ν., ὑπέσενχτο vulg. ** τε add. N. 169 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM ΑΡ GENTES. 10 &; ἣν ἔργον ἑλχύσαι διὰ κρημνῶν τοσούτων, ἐς τὴν A monte incensis, Lychnidum revertitur : hic Ada- Auyvnbby ἀφιχνεῖται. Καὶ εὑρίσχει ᾽Αδαμάντιον ἐχ τῆς πρὸς θενδέριχον συνουσίας ἑπανελθόντα" οὐ γάρ πω ** θευδέριχος ἐπέπυστο οὐδὲν "' τῶν ὑπὸ Σαθινιανοῦ iv τῷ ὄρει πραχθέντων. Τοὺς μὲν οὖν αἰχμαλώτους τοὺς εὖ γεγονότας ἓν φυλαχῇ ποιεῖται, τοὺς δὲ ἄλλους μετὰ τῆς λείας διέδωχε τοῖς στρα- τιώταις . ᾽Αμάξας μέντοι πολλὰς χελεύσας ταῖς πόλεσι πρὸς τὰς τοῦ στρατοπέδου, χατασχευάσαι χρείας, ὡς ἐλήφθησαν αὗται, ἀπεῖπε ταῖς πὀλεσι μηδὲν ἑνοχλεῖσθαι, ὡς τὰς ἀρχούσας ἔχων. Μετὰ δὲ ταῦτα γράφει μὲν ᾽Αδαµάντιος τῷ βασι- Aet, ὡς ὑπέσχετο, τὰ πρὸς θευδέριχον αὐτῷ διειλεγ- μένα. γράφει δὲ χαὶ Σαθινιανὸς χαὶ Ἰωάννης ὁ Ὁπ- αρχος τὰ γεγενηµένα ἐπὶ μεῖζον ὀγχοῦντες xal λέγον- «£c, μὴ χρῆναί τι τῷ Βαρδάρῳ συνθέσθαι, ὡς ἑλ- πίδος οὕσης 7| χατὰ κράτος αὐτὸν ἐξελάσειν τῆς χώ- pac f| αὐτοῦ µένοντα χατατρίψειν. Ταῦτα δεξάµενος βασιλεὺς χαὶ νοµίσας, πόλεμον εἰρήνης αἰσχρᾶς εἶναι βελτίω, πέµφας ἀνεχάλεσε τὸν πρεσθδευτὴν, χελεύσας μηδὲν ἔτι πρὸς ἐχεῖνον συνθέσθαι, ἀλλ' εἰπεῖν Σαθινιανῷ xat Γέντονι, Γότθῳ μὲν ὄντι ἀνδρὶ, γυναῖχα δὲ Ῥωμαίων τῶν περὶ τὴν "Ἠπειρον γεγα- - µηχότι xal δύναμιν ἔχοντι, ἔχεσθαι τοῦ πολέμου πάσῃ χειρὶ, ὡς οὐδὲν βασιλέως πρὸς ἑχείνους συν- θησοµένου. Καὶ συγχαλέσας τοὺς στρατιώτας ὁ Αδαμάντιος ἑπῄνεσε αὐτοὺς τῆς προθυµίας, xal ἐχέλευσε γενναίως, ὥσπερ πάτριον αὐτοῖς, ἔχεσθαι τῶν πραγμάτων, καὶ τὸ ix βασιλέως ἑπανέγνω πρόσταγμα. Tale τ' ἐλπίσιν αὐτοὺς μειεώρους ποιή- σας, ὡς βασιλέως ἀεὶ πᾶσι τὴν προθυµίαν οὑκ ἄχαρ- Toy ἑῶντος, εὐφημίας ἔτυχε xal μετὰ τιµῆς παρ: επέµφθη. Καὶ ὁ μὲν ἁπηλλάγη μηδὲν πλέον ποιῄσας. β’, "Ow ἐπὶ Ζήνωνος τοῦ βασιλέως στάσεως γενομένης παρὰ Μαρχ:ανοῦ xa ἄλλων τινῶν, θευ- δέριχος ὁ Τριαρίου μαθὼν τὰ γεγονότα, καὶ ὑπολα- 6ὼν χαιρὸν νῦν αὐτῷ παρεστάναι τῇ πόλει ἐπιθέσθαι xal τῷ βασιλεῖ αὐτῷ, «xdv εὐθὺς ἀναστήσας τὸ βαρδαρικὸν ἦχε, δηθεν μὲν ὡς βουλόμενος αὐτῷ τε ςῷ βασιλεῖ xal τῇ πόλει ἀμῦναι, πρόδηλος δὲ ὧν πᾶσιν ἱφ) ὅτῳ πείγετο. Βασιλεὺς δὲ ἀχούσας ἱππέα ἐξέπεμψε xal βασίλεια γράµµατα, τῆς μὲν προθυ- μίας αὐτὸν ἐπαινῶν, χελεύων δὲ ἀπελθεῖν, ὡς οὐχέτι οὕσης χρείας, μὴ μόλις χαταστᾶσαν ix τοιούτου ὁάλου τὴν πόλιν αὖθις εἰς ὑπόνοιαν ἐμθαλόντες ἑτέ- pav τὸ θορυθεῖσθαι φιλοῦν εἰς χείρω χαὶ μείζονα ἑχταράξωσι στάσιν 5. Ὁ δὲ αὐτὸς μὲν ἔφη τῷ βα- σιλεί πείθεσθαι, τὸ δὲ πληθος οὐχέτι δύνασθαι àva- στρέφειν, τοσοῦτόν τὲ συλλεγὲν xal µέρος τι οὐ βραχὺ διαναπαύων 0. Ὑπέρτε γὰρ τειχῶν οὐδένα ἑνόμιζεν αὐτῷ ἀντιστήσεσθαι, μήτε End) eene µτδε- μιᾶς µήτε πύργου ἑστῶτος, xal εἰσελθόντι πάντα. τὸν δήμον προσέσεσθαι τῇ τῶν Ἰσαύρων ἀπεχθείᾳ. "A δὴ xal φοθούµενος Ζῆνων ἐχπέμπει Πελάχιον χρήματα ἔχοντα πολλά. τὰ μὲν '* αὐτῷ θευδερίχῳ, τὰ δὲ χαὶ τῷ Γοτθικῷ τῷ παντὶ διδόασι 1, xq mantium reperit, qui a colloquio cum Theuderico redierat. Nondum enim Theudericus, qux in monte a Sabiniano gesta erant, cognoverat. Captivorum autem nobiliores custodiz tradidit, reliquos militi- buscum preda distribuit. EL cum non multo ante per civitates ad usum exercitus currus praparandos imperasset, ut istis est potitus, vetuit civitates am- plius de curribus laborare, quia quod satis erat ha- bebat. His ita gestis, scribit Adamantius imperatori, ut Theudericho promiserat, sermones, quos cum eo ba- buerat. Scribunt et Sabinianus et Joannes prefectus res a se gestas, eL omnia in majus extollentes, sua- debant ut pacem cum Barbaro non faceret, Spem enim esse vi eum regione depcelli, aut si manserit, opprimi posse. Hsec ubi imperator rescivit, béllum turpi pace potius ducens, misit qui legatum redire, neque quidquam rei amplius cum Barbaro contrahere juberet, sed verbis suis Sabiniano diceret et Gentoni, 86 (is erat vir Gothus, et mulieri Romanz in Epi- ro nupserat, οἱ copias duceba!,) ut cum omnibus copiis, quze ipsis adessent, bellum gererent, nec 6- nim sibi ulla in re cum Barbaro convenire. AtAda- mantius, convocatis militibus, eorum fortitudinem laudavit, et ut fortes esse pergerent, ut mos patrius ferret, hortatus est. Tum imperatoris mandatum illis recitavit, el in magnas spes eos erexit, imperatorem fortitudinem et navitatem eorum non sine magnis praemiisesse prztermissurum. Hzc illum magno cum plausu locutum honorifice milites prosecuti sunt. Et sic quiJem, legatione haud feliciter peracta, discessit. 2. ( A. C. 481, Ind. 4, Zenon. 8. ) Zenone impe- rante Marcianus et alii nonuulli seditionem move- runt, Ubi ea resad Theuderichum Triarii fil. est dela- ta, sibi oblatam occasionem urbem et imperatoreiu ipsum adoriendi existimans, inagnam Barbarorum mauum coegit, simulausse ad imperatorem et ur- bem a periculo liberandum accedere ; sed imauife- stum erat omnibus, qua de causa accurreret. Itaque imperator, ubi hoc audivit, ad eum curn litteris re- giis equitem mittit, animum et voluntatem erga se laudat, sed jubet eum recedere, quia illo nou am- p plius sibi opus esset, ne civitatem vix ο tanto aestu liberatam hoinines novarum rerum cupidi in aliam perturbationem et suspicionem conjicerent et longe perniciosiorem et majorem priore excitareni sedi- tionem. Ille vero respondit, se imperatori obsecutu- rum neque tamen posse exercitui reducere tantum et maximam partem dicto suo parum audientem. Sperabat enim, neminem, qui resisteret pro moeni- bus, quzx nullo propuguaculo aut turre munita erant, sibi occursurum, et ad se in urbem ingredientem omnem popularem turbam defecturam propter odium quo Isauros prosequebatur. Idem Zeno veritus mit- VARIE LECTIONES. ** που vulg. *' οὐδενὶ vulg. * ἐχταράξωσι στάσιν H., ἑχταράξω σύστασιν vulg. ** διαναπαύων] λίαν ἀπειθές conj. Ν. '"*xatante. τὰ pivins. Ἡ. ?*!* διδόναι conj. N. T EXCERPTA EX MALCHO RHETORE 112 tit Pelagium cum multis pecuniis, quas partim Theu- A ἄλλας ὑποσχέσεις δωρεῶν οὐκ ὀλίγας. Ἐλθὼν δὲ derico, partim Gothis, in universum divideret, et alia non parva munera se daturum sponderet. 1ta- que ut Pelagius venit, partim minis, partim pro- missis, partim ingentibus pecuniis Barbaros, insi- 4am eoruin avaritiam abortus, ad recedendum com- movit. Ex quo existimatus est non parvo metu civitatem levasse. Nam, Theoderico in civitatem introducto, nihil aliud, quam bellum intestinum et universum incendium, exspectare oportebat. Statutum enim apud animum suum Isaurí habebant, si vi cogerentur, baud placide urbe cedere. ltaque contos pragrandes praeparaverant, quorum in extre- ma parte linum cum sulphure aHigaverant, et si sibi vis inferretur, multorum auxilio, quos sibi consocia- verant, urbem incendio cremare constituerant. Et Ka Theuderichus discessit. 87 Procopium vero et Busalbum szpinus a Thleudericho sibi tradi petebat, ut in lioc suam erga se benevolentiam et obsequium declararet. Sed ille respondit, se quidem in omnibus dicto audientem fore imperatori, tamen nefas esse Gothis, sicut et cseteris inortalibus, supplices et eos Πελάχιας χαὶ τὰ μὲν ἀπειλίσας, τὰ δὲ ὑποσχόμενος, σὰ δὲ xal τοῖς χρήµασιν οὐκ ὀλίγοις [xe 13 ] οὖσι sb φύσει φιλάργυρον τοῦ τρόπου µετελθὼν, διαπέµπει. Καὶ ἔδοξε 6h τοῦτο τοῦ φόθου τοῦ πλείονος ἀναφέρειν «ἣν πόλιν. Οὐδὲν γὰρ ἣν ἑλπίσαι Ἰ3 εἰσιόντος 1| πὀλεμόν τε ἔνδον xoi τοῦ παντὸς ἔμπρησιν. Οὐδὲ γὰρ οἱ "lcavgo! ἁπλῶς ἀναχωρῆσαι βιαζόµενοι ἐπενόρον, ἀλλὰ χοντοὺς ὑψηλοὺς προπαρασχευάσαν- τες, λίνον ἐπ᾽ ἄχροις αὐτοῖς προσδήσαντες xal θεῖον, πολλοὺς εἶχον ἑτοίμους, εἴ ποτε βιασθεῖεν, ἅπασαν ὑφάφαι τὴν πόλιν. Καὶ ὁ μὲν Θευδέριχος οὕτως ἁπ- εχώρησε, τοὺς δὲ περὶ Προχόπιον καὶ Βούσαλδον πολλά, xi ἁποστέλλων παρὰ θευδερίχου ἐξῄτειτ', ἔνδειγμα τῆς εὐνοίας χαὶ εὐπειθείας αὐτὸν τοῦτο ἀξιῶν πα- ρασχέσθαι. Ὁ. δὲ πάντα μὲν ἔλεγε πείθεσθαι νῷ βασιλεῖ, μὴ μέντοι ὅσιον Γότθοις, ὥσπερ οὐ ᾶὰ ἄλλοις ἀνθρώποις, ἱχέτας καὶ σωτηρίας δεοµένους ἀνθρώ- πους τοῖς λαθεῖν βουλοµένοις ἐχδιδόναι προχείρως. *"Edv'* οὖν αὐτοὺς {ξίου, μηδενὶ πλὴν ἡ ὅσα ζδν ὀχληροὺς ἐσομένους. Καὶ οἱ μὲν οὕτω βραχύ τι γή- διον νεµόμµενοι παρὰ θευδερίχῳ διηγον. qui salutem precentur, his, qui eos comprehendere velint, prodere. Eos igitur ut omitteret, orabat, pre:ertim cum nulla re, nisi quod viverent, essent molesti futuri, et illi quidem apud Theuderichum, qood reliquum vit:e fuit, modicum agrum colentes, transegerunt, $9. (A. C. 415, Ind. 45, Zenon. 2.) Cum multi un- dique tumultus exorli essent, Zenoni, homini ad- modum imbelli, venit in mentem ad Vandalum le- gationem Carthaginem mittere, et. Severum ex senatu legatum deligit, virum, qui temperantia et justitia prestare existimabatur : itaque, ut legatio- nis diguitati majus decus adderet, patricium eum creavit. Et ille quidem navigavit. Sed Vandalus, ubi didicit legationem ad se venire, prius cum classe wrajecit, et Nicopolim cepit. Severus autem legatus, solvens a Sicilia, Carthaginem venit, et magnopere questus est cum Vandalo, quod classe transinisisset. llle vero dixit, se hzec ut hostem fecisse. Nunc cum de pace ad se legatus missus sit, conditiones ejus se exci" pere. Severi autem vitam frugi et modestam admi- ratus, ejus consuetudine et. colloquio delectabatur, quippe qui ejus justitiz: quotidie periculum faceret: εχ quo omnia exsequi, qux? proponebat, paratus erat. Maxime illi visus est justus esse in eo, quod, €um οἱ Barbarus pecunias largiretur et munera lc- gato debita daturus esset, omnia rejecit dicens, nullum donum viro legato dignius et convenientius, quam captivos in libertatem vindicare, At Barba- rus, humanitate ejus collaudata : « Omnes, inquit, captivos, qui mihi et filiis meis sorte obtigerunt, übi permitto ; reliquos vero inter exercitum sorte divisos per me tibi licet, ut lubet, ab his, qui eos possident, si imodo consenserint, redimere. Nec enim possem eos, quorum dominio cesserunt, invitos cogere. ltaque Severus eos, quos Vandalus possi- Y. "Oct Ζήνων ἀνὴρ Gv ἁπόλεμος ἄγαν, xoi πολλῆς πανταχόθεν ταραχΏῖς ἑφξεστώσης, ἔγνω πρὺς τὸν Βάνδηλον sl; Καρχηδόνα πρεσθεύσασθαι. K2X Σενηρον ix τῆς βουλῆς πρεσθευτην αἱρεῖ- ται, ἄνδρα xoi σωφροσύνῃ διαφέρει δοχοῦντα χαὶ τῷ 10 ἐθέλειν τὰ δίχαια. Kol πατρἰχιον αὐτὸν ποισας ἀποπέμπει, ὅπως ix τῆς ἀξίας τῆς πρε- σθείας τὸ σχΏμα χατασκευάσοι σεμνύτερον. Καὶ ὁ μὲν ἐξέπλευσεν, ὁ δὲ Βάνδηλος μαθὼν, ὅτι Έξοι πρεσθεία, φθάσας ἔχπλουν ποιεῖται, χαὶ Νιχόπο- Atv εἶλεν. 'O δὲ πρεσθευτὴς Σευἤρος διαξὰς ἀπὺ Σιχελίας εἷς Καρχηδόνα ἀφῖχτο, xai πολλὰ διὰ τὸν ἔχπλουν ἐμέμφετο τὸν Βάνδηλον. Ὁ δὲ τὰ μὲν ἔλε- γεν ὡς πολέμιος πρᾶδαι 11» τὸν δὲ περὶ τῆς εἰρήνης, ἐπειδὴ πρεσθεύοιτο, νῦν ἔφη λόγον '* προσδέχεσθα.. Τοῦ δὲ Σευήρου τό τε σῶφρον τοῦ βίου θαυμάσας χαὶ τῶν λόγων Ἰγάσθη, χαὶ τῆς διχαιοσύνης ἀεὶ πεῖραν λαμδάνων πᾶν ἔτοιμος ἂν τοιεῖν, ὅπερ ἐχεῖ- vos προθάλλοιτο. Μάλιστα δὲ ἕἔδοξεν αὐτῷ δίχαιος D εἶναι, ὅτι, τὰ χρήµατα αὐτῷ τοῦ Βα,δάρου ὃ.δόντο; xai τὰ πρέποντα δῶρα πρεσθευτῇ δωρούµενος, ἁπ- εσείσατο 7 πάντα, εἰπὼν ὡς ἀντὶ τούτων δῶρόν ἐστιν εὔσχημον Τρεσδεύοντι ἀνθρώπῳ τοὺς αἰχμ- αλώτους κοµίσασθαι. Ὁ δὲ τῆς διανοίας ἐπαινέσας τὸν ἄνδρα” « 00; μὲν, » ἔφησε, « σὺν τοῖς ἐμοῖς vlém τῶν αἰχμαλώτων ἀπέλαχον, τούτους σοι πάντας üq- igit fjv δὲ τὸ .πλῆθος αὐτῶν 5 κατενείµατο μοῖ- pav, τούτους col μὲν ἐξέσται παρ᾽ ἑκόντων, εἰ βού- Aet, πρίασθαι τῶν ἑχόντων, αὑτὸς δ᾽ ἂν οὗ δυναίµην οὐχ ἐθέλοντας ταῦτα τοὺς εἰληφότας βιάσασθαι. » VARLE LECTIONES. "* «€ uncis inclusimus. τὸ vulg. '' πράξειν vulg. vulg. προτρέχονσι vulg. 13 ἑλπίσας vulg. 15 λόγους vulg. "^ ἐξῄτει D., ἐζήτει vulg. "7 ἀπεσείσατο H.. ἁπεσώσατο vulg. 15 ἐᾷν Ν., ἐὰν vulg. "5 «p H., " αὐτῶν N., aà:6 113 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. TiÀ 'Evva203 ὁ Σευῆρος ἀπέλυσε μὲν mpoixa οὓς αὐτὸς A debat, sine pretio iu libertatem restituit, et pecunia εἶχεν ὁ Βάνδηλος ΄ ἃ δὲ εἶχε χρήματα, xal ἐσθῆτα xai σχε’η πᾶντα ὑπὸ χ{ρυκι δηµοσίᾳ πωλῄσας, κούτοις ὅσους ἴσχυσς τῶν αἰγμαλώτων ἐπρίατο. 8. Ὅτι Ζήνων ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν ἀρχηγὸν τῶν Γότθων πρεσθευσάµενος περὶ Ἡραχλείου τοῦ στρατ- ηγοῦ τοῦ κρατηθέντος παρὰ τῶν Γότθων, ὑπέσχετο ἐπὶ λύτροις ἀφήσειν, xai τὰ λύτρα ἑχατὺν συνωµο- λόγησε τάλαντα. Ταῦτα τοὺς προασήχοντας Ἡραχκλείῳ Ζήνων ἐχέλευσε παρασχεῖν, ἵνα μὴ δ2χοίη λελυμένος ὑπ ἄλλων ἐν δούλου γενέσθαι σχἡµατι. Πέμπεται cà εἰς θράχην τοῖς Γότθοις τὰ χρήματα. Οἱ δὲ ἐδέξαντο μὲν, xai δῆθεν ἐχ τῆς φρουρᾶς ἀνιᾶσιν Ἡράχλειον * προϊόντι δὲ αὐτῷ ἐν 'Apxablou πόλει προστρέχουσί »! τινες Γότθοι, xaX βαδίζοντι τῷ Ἡραχλείῳ τις &x τῶν Γότθων Bla. τὸν ὤμον ** ἔκαισε,. Τῶν δὲ περὶ τὸν Ἡράκλειύν τις ἐπέπληξε 35 τῷ Γότθῳ, xal πως, εἶπεν «€ Οὔτε σαυτὸν οἶδας, ἄνθρωπε, οὔτε γινώαχεις ὃν ἔπληξας. ») Ὁ δὲ πάνυ γινώσκειν ἔφη τὸν ὑπ αὐτοῦ χάκιστα ἀπολούμενον * xal ἅμα σπασάµενοι ὁ µέντις τὴν εφαλὴν τοῦ Ἡρακλείου, à δὲ τὰς χεῖρας ἀπέτεμε. Kal φασιν, ὅτι χατὰ ἀνταπόδοσιν ἔπαθεν 'Ἡράκλειος ' ἑλέγετο γάρ τινας τῶν ὑφ' αὑτῷ τελούντων στρατιωτῶν, δόξαντάς τι πληµμε- λεῖν οὐχ ἄξιον θανάτου, εἰς βόθρον καταθαλὼν πᾶν τὸ στράτευμα ἀναγχάσαι αὐτοὺς χαταλεῦσαι. "Ex- τοτε οὖν fj τοῦ θεοῦ ἀγανάκτησις εἰς αὐτὸν ἑτη- ρεῖτο. &'. "Oct 9* φεύγειν τε xat πλανᾶσθαι χαὶ μηδαμῶς δύνασθαι τῶν xaxüv ἀναπνεῦσαι, παρ) οἷς µοι τοῦ πταΐσµατος Ἠλπιξον εἶναι παραφυχἠν. ς’. "Οτι τὸν ἄρχοντά Αἰγύπτου ἐπὶ μόλις χρυσίου λίτραις ν ἑχπεμπόμενον, ὥσπερ εὐδαιμονεστέρας γενομένης f| πρόσθεν, ἐπὶ πενταχοσίαις ὁμοῦ λίτραις ἀπέστειλεν. Q. Ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ ὁ Ζήνων αἰσθόμενος, ὡς τὰ μὸν Θευδερίχου τοῦ παιδὸς Βαλαμήρου ἀεὶ ἀσθενέστεαρα xal ἑλάττονα γίγνοιντο, ὁ δὲ τοῦ Τρια- ρίου ἔθνη τε συναθροίζει xal συστρέφει δυνάµει;, ἑνόμισς βέλτιον ἐπὶ µετρίοι αὐτῷ, εἰ συμθῆναι βούλοιτο, Χαταλύσαι τὴν ἔχθραν. Καὶ πρέσδεις ἁποστείλας ἡξίου τόν τε υἱὸν παραδοῦναι ὄμτρον, ὡς πάλαι προὐκαλεῖτο, xai ἰδιώττν ὄντα ἐν τοῖς omni, quam liabebat quamque ex vestibus et supel- lectile publice a przcone venditis solvebat, captivos quoscunque potuit redemit. 4. Zeno imperator per legatos summum Gotho- rum ducem rogavit, ut Heraclium ducem, qui in hostium erat potestate, soluto redemptionis pretio, liberaret, e& pro redeimp!ione pollicitus est se datir- rum centum talenta. Ea Zeno Heraclio propinqui« tate conjunctos persolvere jussit, 88 ne ab aliis redemptus, servi loco haberetur. Misse sunt igitur pecuniz Gothis in Thraciam, quas receperunt, et lleraclium e custodia liberum abire siverunt. ln hune, cum iter Arcadiopolin tenderet, incurrunt nonnulli Gothi, quorum unus Heraclium humero vulneravit. Quamobrem aliquis ex his, qui cum Heraclio erant, in Gothum invectus : « Et quid tibi vis? ait; satin" tute ipsum nosti et eum quem vul- nerasti? » Αι Gothus, probe se nosse eum dixit, quem male perditurus esset. Et. simul Gothi enses gtringentes, unus caput, alter manus Heraclio absci- dit. Et illi quidem aiunt, ea, quie meruisse, re- pensa. Fertur enim quosdam, qui sub eo stipendia faciebant, judicatos, aliquod facinus, non tamen morte dignum, commisisse, in foveam conjectos lapidibus ab omni exercitu obrui jussisse ; ος eo Dci iram in eum commotam fuisse, observatum est. 5. In perpetua fuga fui et erravi, neque unqua:n a malis respirare mihi datum est, ne quidem apud eos, apud quos malorum me consolationem reper- - turum sperabam. 6. Przfecto "Egypti, qui vix quinquaginta auri li- bras conficere solehat, tanquam uberiore facta provincia, quingentas tribuit. 7. (C. A. C. 417, Ind. 15, Zenon. 4.) Eodem tem- pore cum Zeno imperator przsentiret Theuderi- chum, Valamiri filium, opibus et potentia labi et minui, contra Theuderichum Triarii varias gentes sibi conciliare ei copias suas colligere, inimicitias equis conditionibus, si convenire vellet, deponere melius esse, existimavit. Itaque per legatos, quos misit, petiit, ut filium, quod jam pridem poposcerat, ἑαυτοῦ µένειν, μηδὲν ἐνοχλούμενον, ὥσπερ ᾖτησε D obsidem daret, ut privatam vitam agerct, et sine τότε, λαθεῖν τε την οὑσίαν ὁπόσης ἀφᾖβρητο, xal τἆλλα ἠσυχάξειν, οὐδὲν ἔχοντα καχὸν οὐδὲ ἑτέρῳ παρέχοντα. Ὁ δὲ ἀπεχρίνατο, ὅτι οὔτε 35 τὸν υἱὸν ἔτι ὅμηρον δώσοι, οὔτε δύνασθαι ἔτι ἑχ µόνης τῆς οὐσίας ἰδιώτης διάχειν. Ἔως μὲν γὰρ ἣν µόνος, µήπω ἔθνη τοσαῦτα περι αὐτὸν ἔχων, µόνην ἂν τὴν οὐσίαν σφόδρα συστελλομένῳ 98 ἴσως ἂν ἑπαρ- χέσαι ' νῦν δὲ, ἐπείπερ αὐτὸν ἐς ἀνάγχην τοῦ ἔθνη συλλέξαι χατέστησαν, bx τῆς ἀνάγχης εἶναι f| τρέ- φειν τοὺς ἑλθόντας 17) σὺν αὐτοὶ πολεμεῖν, ἕως παθὼν f| δράσας ἓν ἀναμφισθήτητον τῷ παντὶ πἐρας ulla molestia in sua potestate maneret ; ut omnia, quz rapuerat, sibi haberet, cxterum quiesceret, a nemine mala passurus, nemini quoque inferret. At ille, se neque filium obsidem daturum, respondit, "neque privatam vitam agentem, solis suis opibus casus suos sustentare. Cum enim solus neque tanta multitudine circumseptus faerit, bona quidem, qux tunc possidebat, si ea diligenti ratione administras- set, privato fortasse suffecissent, Nune quoniam in ea se necessitate constituerint, ut milites colligeret, necesse esse, ut aut omnes; qui ad se venerint, ale- ΥΛΗΙΑ LECTIONES. 9* &)y. ὤμον ἔπαισε H., τῶν ὤμων ἔπεισε vulg. add. N. ** οὔτε adü. Val. 9$ ἐπέπληξε H., ἔπληξε vulg. ** συστελλομένῳ Ὑαὶ,, συστελλόμενον vulg. ** ὅτι] συµ.λαίνθι pot 11b EXCERPTA EX MALCHO RHETORE 716 ret, aut una cuim ipsis bellum gereret, dum victus A &£oloetev. Ταῦτα ὡς ἀπηγγέλθη, ἔδοξεν εἰς ἀχρ:δῆ eut victor certum denique rei finem imponeret. liec ubi nuntiata sunt, censuit imperator bellum omni cura et diligentia apparandum. Itaque omnes legiones, qux eraut circa Pontum 89 οἱ quas ad Asiam οἱ Orientis partes collocarat, quanta potuit celeritate evocavit, et undique prasto fuit non parva multitudo. Comparabantur currus, qui veherent utensilia, et boves emebantur et frumentum et qua- κατασχευάζεσθαι πὀλεμον. Καὶ váypaxa μὲν πάντα, ὅσα τε πρὸς τῷ Πόντῳ χαὶ χατὰ τὴν Ασίαν, xol ὅσα τοῖς ἑῴοις ἑνίδρυτο µέρεσι, xatà τάχος ἑχάλει. Καὶ «agn» πανταχόθεν οὐκ ὀλίγον τι πλήθος. Νατ- εσχευάζοντο δὲ ἅμαξαι σχευοφόροι, xal βόες ἑω» νοῦντο, xal σἶτός τε xal ὅσα χρήσιμα στρατοπέδῳ πάντα ἑγίνετο ἔτοιμα, ὡς αὐτοῦ γε μέλλοντος Ἵλλου ἐξιέναι. cumque necessaria erant alendo exercitui, ea omnia .preparabantur diligenter, quoniam lllus ipse intra breve tempus copias educturus erat. 8. (A. C. 478, Ind. 4, Zenon. 5.) Cum exercitus, Martiniano duce creato, iu magnam licentiam inci- disset, Zeno ad Theuderichum, Valamiri (ilium, millit, qui dicerent, non jam amplius oportere dif- ferre pugnam, sed tempus esse proelio decertandi et exspectationem, quam excitasset, cum ducis Ro- manorum diguitate decoratus esset, explendi. llis cognitis, Valamiri filius mittit quoque Byzantium legatos, qui dicerent, illum non prius id operis ag- gressurum, quam- imperator et senatus juramento fidem dedissent, nunquam se in gratiam redituros cum Theudericho, Triarii (ilio. Itaque seuatores et duces sacramenta dixerunt, nunquam se in gratiam cum illo, nisi imperator voluerit, redituros. Et iin- perator, se nunquam a fodere recessurum, nisi prius ea ipse essel transgressus. [lis juramentis prastitis, Theuderichum movere cum omuibus co- piis, quas ad Martianopolim in castris habebat, et ulterius progredi jussit : ubi ad portas Hami mon- q. Ὅτι 6 Ζήνων Μαρτινιανὸν προθαλόμενος *T στρατηγὸν, xai τοῦ στρατοῦ ἐς ἀταξίαν ἑλθόντος, ὡς ταῦτα καλῶς ἔχειν ἐδόχει, πέµπει ἄνδρας αὖ- πίχα παρὰ τὸν Βαλαμήρου λέγοντας, ὅτι οὗ δε; τρί- 6ειν ἔτι τὴν µάχην, ἀλλ ἔργου νῦν ἔχεσθαι xal πληροῦν τὰς ἑλπίδας, ἐφ᾽ αἷς τῆς στρατηγίας t διώθη Ῥωμαίων. 'O δὲ ἀχούσας ἀντιπέμπει καὶ αὐτὸς ἐς Βυζάντιον πρέσδεις, λέγων, ὡς οὐ πρότερον byte ρήσοι τῷ ἔργῳ, εἰ μὴ xat ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ σύγκλι- τος αὐτῷ ἑπομόσαιτο πᾶσα, ὡς οὐδέποτε ἐπὶ 5 τῷ Τριαρίου συµθήσονται. Οἱ μὲν οὖν ἀπὸ βουλης xal οἱ ἄρχοντες ὤμοσαν μὴ συµθαίνειν, εἰ μὴ δασ.λεὺς θέλοι αὐτὸς δὲ ὁ βασιλεὺς μηδὲν ἁποστήσεσθαι τῶν ἤδη συγχειµένων, εἰ μὴ πρῶτον ἐχεῖνον παραθαί- νοντα ἴδοι, Τούτων δὲ ὁμοθέντων, αὐτὸν μὲν 6ευ- δέριχον ἔδοξε χινήσαντα τὴν αὑτοῦ δύναμιν, £v Map- χιανοῦ πόλει τὴν πασαν ἱδρυμένην, εἰς τὸ εἴσω ἑλαύνειν ^. ἐπειδὰν δὲ γένηται πρὸς ταῖς πύλαις τοῦ Αἴμου, τότε τὸν τῆς θράχης στρατηγὸν δισχιλίοις tis pervenisset, Thracie przefectum cum duobus ἱππεῦσι xat ὁπλίταις μυρίοις ἁπαντῶντα oup pias equituin millibus et decem millibus gravis armatura se illi conjuncturum esse; ll&mum transgresso alias illi copias ab Hebro flumine et Adrianopoli obviam ituros, peditum viginti, equitum sex njillia. Caeterum Heraclea et in aliis civitatibus et locis muuitis circa Byzantium dicebant esse alias copias, οἱ opus foret, ita ut nulla re, quz ad felicem eventum sperandum faceret, destitueretur. Hzc Zeno promittens legatis, statim eos dimisit, Itaque Theuderichus movens cum $uo exercitu, ut convenerat, ad fauces llzemi montis veuit. Cum illuc accessisset, neque dux Thraciz obvius fuit, neque hi qui ab Hebro venturi dicebantur. lnterea percurrens deserta, qus inu medio erant, ad loca cirea Sondin pervenit. Est autem Sondis mons altus et przruptus, qui ascendi D minime potest, si quis sit, qui ex alto impediat. In eo Theuderichus, Triarii filius, castra posuerat, lbique levibus proeliis inter se, cuim pabulatum lbant, congredientes, armenta, equos et aliam prz. dam mutuo aibi eripiebant. Sed Triarii filius crebro obequitans circa castra alterius exercitus, eum con- tuineliose insectabatur, et mulia convicia ip eum jaciebat, perjurum eum vocans, puerum, deineiutein et sui generis 90) hostem et proditorem, qui Ro- ὑπερθάντι δὲ Αἷμον ἄλλην ἁπαντήσεσθαι **. δύναμιν πρὸς τῷ "E6pu xal ᾿Αδριανοῦ πόλει, πεζοὺς μὲν δισµυρίους, ἑξαχισχιλίους δὲ μετὰ τούτων ἱππέας. 'Anb δὲ Ἡραχλείας καὶ τῶν πρὸς Βυξαντίῳ πόλεων χαὶ φρουρίων ἄλλην ἔλεγον εἶναι δύναμιν, εἰ ὃεῆσοι, ὥστε μηδὲν ἑλλείπειν τῶν ἐς ἐλπίδα χρηστὴν συντε- λούντων τῷ ἔργῳ. Ταῦτα ὑποσχόμενος ὁ Ζήνων τοῖς πρέσθεσι κατὰ τάχος ἐκπέμπει. "Αρας δὲ ὁ θενδέ- ριχος τῷ αὐτοῦ στρατεύµατι fiet ἐπὶ τὰς πύλας, καθάπερ συνἐχειτο. Ἐρχομένῳδὲ αὐτῷ οὔτε ὁ στρατ- 115; τῆς θρῴχης ἀπήντα, οὔτε οἱ πρὸς τῷ "E6pu? ὑπο- χαθῆοθαι λεγόμενοι, ἀλλὰ δι ἑρημίας *! διελ0ὼν τὰ ἐν µέσῳ εἰς τοὺς περὶ Σονδὶν *! παραγίνεται χώρους. Ὄρος δέ ἐστι τοῦτο ὑψηλόν τε xai µέγα xal ἄπορον ἐπελθεῖν, εἴτις ἄνω χωλύει’ Ev ᾧ στρατοπεδεύων ὁ Τριαρίου ** ἐτύγχανε. Κάντεῦθεν προσδάλλοντες ἐξ ἑφόδων ἀλλήλοις ποίµνιά t6 xal ἵππους καλλείαν ἄλλην ἀφήρπαζον. Ὁδὲ τοῦ Τριαρίου συνεχῶς προσιππεύων ἐπὶ τὸ στρατόπεδον τὸ ἐχείνου, ὕδριζε καὶ ὠνείδιξε πλεΐῖστα, Exlopxóy τε xaXov xai παΐδα xa! ἄφρονα xaX τοῦ γένους τοῦ χοινοῦ ἐχθρόν τε χαὶ προδότην, ὅστις οὗ συνίησι τῆς γνώμης τῆς Ῥωμαίων, μηδὲ ὁρᾷ τὴν σχέ- ᾧιν ?*, ὅτι αὐτοὶ βούλονται χαθήµενοι ἡσυχη αὐτοὺς περὶ ἑαυτοὺς χατατρἰφαιτοὺς T'ót9uu z. «Káxtlvo:* μὲν VARLE LECTIONES. 8! προδαλλόµενος vulg, ** ἔτι conj. Β., 35) ἀπαντῆσασθαι vulg. ** "E6po Val., εὕρῳ vulg. Val. 5 * oxéfiy mg. H., ὄψιν vulg. Σοῦχιν Val. ** Τριάρ.ος vulg. "' hpeplas 25 κἀχεῖνο vulg. T1 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 718 »ίχην ἀχονιτὶ ἔχουσιν, ὁπότεροι πἐσοιµεν' ἡμῶν ** A manorum mentem non nosset, neque quo tenderen δὲ ὁπότεροι τοὺς ἑτέρους φθείρουσι, τὴν τοῦ λόγου Καδμείαν *' ἀποφέρονται νίχην, ἑλάττους λειπόµε- «ot πρὺς τὴν Ῥωμαίων ἐπιθουλήν. Νῦν γοῦν σὲ καλέσαντες χαὶ ἐπαγγειλάμενο, παρέσεσθαι xal αὐτοὶ ** xai κοινῇ συστρατεύειν, οὔτε ἐνταῦθα πἀρ- εισιν, οὔτε ἐπὶ τὰς πόλεις ἀπήντησαν, ὡς εἶπον, ΄ µόνον δὲ *9 ἀπέλιπον ἀπολέσθαι χάχιστα χαὶ τῆς γε θρασύτητος δοῦναι δίχην ἀξίαν ᾧ προέδωχας Υἐ- vet, » Ταῦτα ἐπαχούσαντες πολλοὶ τοῦ * αὐτοῦ πλήθους συνῇδον τοῖς λόγοις, xaX τῷ σφετέρῳ αὖὐ- 'πῶν στρατηγῷ προσιόντες ἔλεγον, ὡς εἰχότα ὀνει- δίζοι ἐχεῖνος, xal ὅτι οὐ προσήχει φθείρεσθαι πε- ῥαιτέρω, οὐδὲ τῆς συγγενείας τῆς χοινῆς ἁμελοῦντα τοῖς προδοῦσι προσέχειν. Tfj δὲ ὑστεραίᾳ πάλιν ἀναθὰς θευδἑριχος ἐπί τινα γήλοφον ὑπὲρ τοῦ στρα- τοπέδου τοῦ ἑχείνων ἐδόα * « Τί τοὺς ἐμοὺς συΥγε- νεῖς, ὦ xáxtote, ἀπόλλυς; vl τοσαύτας γυναῖχκας ἑποίησας χηρεύειν; ToU δὲ οἱ τούτων ἄνδρες; ἢ πῶς ἑξαπόλωλε πάντων ἡ εὑπορία, ἣν ἔχοντες οἵ- χοθεν συνεστράτευσάν σοι; xal σύνδυο xal σύντρεις ἕχαστος ἵππους ἔχων, νῦν ἄνιπποι χωροῦσι xal πεζοὶ, xal διὰ θράχης ὥσπερ ἐν ἀνδραπόδων ἐπό- µενοι µερίδι’ ἁλλὰ x' ἑλεύθεροί τε xal γένους οὐ χείρονος, fj µεδίμνῳ χρυσίου ἑλθόντες ἁἀπομετρί- σονται *; » Ταῦτα ὡς ἐπήχουσε τὸ στρατόπεδον ἅπαν, ἄνδρες τε xal γυναῖχες ὁμοῦ πάντες Πεσαν * ἐπὶ τὸν θευδέριχον τὸν αὑτῶν ἠγέμόνα, κχρανγῇ φε xai θορύόῳ ἀξιοῦντες συμθαίνειν εἰ δὲ μὴ, ἆπο- λείψειν αὐτὸν ἔφασαν πάντες, ἐς τὸ συμφέρον χωρή- σαντες. Ἐνταῦθα ἁποστέλλει πρὸς θευδέριχον πρέσδεις, xal αυνέρχονται ἄμφω παρὰ πυταμόν φινα ἐφ᾽ ἑκατέρας ὄχθη-. Μέσον δὲ ποιησάµενοι τὸν ποταμὸν διελέγοντο, xal ποιοῦνται σννθήχας, μὴ πολεμεῖν ἀλλήλοις xal * ὅσα Ίγηντο συμφέροντα: Καὶ ταῦτα ὁμόσαντες πέμπουσιν ἄμφω πρέσδεις ἐπὶ τὸ Βυζάντιον. eorum consilia, videret. « Etenim volunt, inquit, ipsi otiosi efficere, ut Gothi per Gothos deleantur et conficiantur, quo sine ullo labore, utrivis nostrum ceciderint, victores exsistant. Quicumque nostrum adversarios oppresserint, Cadmeam, quam dicunt, victoriam reportabunt, ipsi scilicel, viribus attritis, Romanorum insidiis magis obnoxii. Nunc postquam le advocarunt, ei se ipsos quoque venturos et, ut cum tuo exercitu conjunctos, bellum gesturos esse promiserunt, neque quisquam hic adfuit, neque ad urbes, sicuti dixerant, occurrerunt, teque solum, ut male perires et. poenas temeritalis tux his, quos prodidisti, dares, reliquerunt. » IIxc ubi audierunt, plures ex multitudine, qua cum Theudericho erat, D ea, quz dicla erant, probarunt, et adversus suum ducem insurgeutes dixerunt, merito hunc illi con- vicia dicere, nec oportere diutius in mutuam perni- ciem armatos pergere, et nulla habita cognationis ratione, se ad eorum causam, qui ipsos proderent, adjungere. Postridie ilerum ascendens Theuderi- chus collem hostium castris imminentem, clamabat t « Cur, pessime, meos cognalos perditum isti? cur ιοί mulieres viduas effecisti ? ubinam locorum sunt eorum viri? quomodo consumptie sunt facultates, quas habuerunt, cum domo ad militandum sub ta profecti sunt? Dnusquisque eorum duos aut tres equos habebat, nunc equis destituti pedites ince- dunt, et te per Thraciam mancipiorum instar se» C quuntur, quamvis liberi sint neque deteriore genere, quam tu; et venerint, ut aurum modio admetian- tur. » Hec ubi totus exercitus audivit, tam viri, quam mulieres, Theuderichbum, ducem suum, adie- runt, et cum tumultu et vociferatione oraverunt, ut paci studeret; sin minus, se quod sibi utile erit amplexuros et eum deserturos. Qb eam causam mittit ad Theuderjchum legatos, et ambo convenee guut ad fluvium quemdam, ab utraque ripa. Deinde medio interjecto flumine, collocuti statuunt, non amplius bellum se gesturos, et quidquid utile sibi videbatur. Hac ubi uterque juravit, mittunt. legatos. Byzantium, 9. Ὅτι Ζήνων, Enel διἐέλνσε τὴν στρατιὰν, πέµ- πει πρὺς θενδέριχον, τὴν εἰρήνην συνθέσθαι πρὸς αὐτὸν, ὅπως xal δύναιντο. "Ev δὲ τούτῳ συστρέψας τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ὁ παῖς ὁ Βαλαμήρου ἐπὶ τὰ πρὸς Ῥοδόπην παραγίνεται µέρη, xai χατατεινάµε- 0. (A. C. 479, Ind. 2, Zenon. 6.) Zeno, exercitu misso facto, mittit ad Thbeuderichum, ut pacem in- ter se, quomodo possent, facerent. Inter hzc Vala- miri filius, contractis copiis suis ad Rhodopem montem processit, el fertilissima quaeque Thraciam yoc * τὰ χάλλιστα τῆς χώρας τῶν 8paxov ἅπαντα, D Ιουα vastans, omnia pecora rapuit; agricolas agris xat εἴ τι fjv κτηνιχὸν ἀφαρπάζει. Ἐξέτριψε δὲ ἅπαν 4b αὐτόθι γειυργοῦν, κτείνων τε xai εἰσπράττων ", ὅσα μὴ «φέρειν ἠδύναντο. θευδέριχος δὲ ταῦτα ἀχούσας γινόμενα, Ίδεσθαι μὲν Ἔλεγεν, ὅτι φίλος αὐτῶν xai υἱὸς λεγόμενος ταῦτα αὐτοὺς ὄρφη, ἄχθεσθαι µέντοι, ὅτι τῆς ἑχείνων ἀνοίας &y τοῖς γεωργοῖς βλέπει γινοµένην τὴν δίχην, ὧν οὐδὲ 3 Φθειρομένων Zfjwová ve f| Βηρίναν οὐδ' ὁπωσοῦν suis expulit, occidens et exigens, qus praestare non poterant. Hxc ubi facta 91, Theuderichus audivit, se quidem lztari dixit, eum, qui amicus et filius οὐ iis appellaretur, talia in ipsos perpetrare; tamen moleste ferre, quod videret agricolas ob illorum de- menliam plecii et ponas dare, quos in summaui calamitatem redigi nibil morari Zenonem aut Veris nam. Di! vero legati venerunt, pacem fecerunt : ut VARLE LECTIONES. οοἡμῖν vulg. conj. B. PATROL. Gs. CXIII, *" Καδμείαν Val., xat εἰς µίαν vulg. 1 προέδ. Val., προσέδ. vulg. * «oo B., τῶν vulg. * o μεδίμνῳ χρυσίον ἐλθ. ἀπεμετρήσαντο conj. » fesav Ν., ἴεσαν vulg. * xatante ὅσα add. N. ?*xatacwápevo, conj. Val, " oxapávttv — tójvazo 9 οὐδὲ — γε B. οὐδὲν — δὲ vulg., ὧδ: — xc Val, 55 αὐτοὶ Val., αὐτῷ vulg. ** δὲ D., τε "p 28 119 EXCERPTA EX MALCIHO RHETORE πι tredecim liominum millibus, quos Theuderichus A ἐπ'στρέφεσθαι, Ὡς δὲ ἤλθον ol πρἐσδεις, τίθενται vellet, imperator stipendia et commeatus praeberet; τὴν .ciprvny àp' ᾧτε µυρίοις μὲν xal τρισχιλίοις duabus scholis ipse dux przficeretur : ut omnes ἀνδράσιν, οἷς θέλοι Θευδἐρικος, συντάξεις τε xal facultates, quas prius habuerat, illi restituerentur; τροφὴν χορηγεῖν βασίλέα, δυοῖν δὲ αὐτὸν σχολαϊν et ut alterum ex duobus exercitibus, qui circa im- προθάλλεσθαι ἄρχοντα, ἀπολαδεῖν δὲ αὐτοῦ τὴν peratorem sunt, acciperet, et easdem dignitates, οὐσίαν, ὅσην πρότερον εἶχεν, λαθεῖν δὲ τὴν ἑτέραν - quas sub Basilisco obtinuerat, recuperaret. De affi- τῶν δύο στρατηχγιῶν τῶν περὶ βασιλέα, xat ἔχειν τὰς nibus, si mortui essent, ut Zeno diceret, nihil am- ἀξίας, εἰς ἃς Ίδη προῆκτο ) ὑπὸ τοῦ Βασιλίσκου. plius negotii esse; si superstites, omnia bona, quam Περὶ δὲ τῶν χηδεστῶν, εἰ μὲν ἑτελεύτησαν, ὡς eorum fuissent, eos recuperaturos, et eam civita- — EXeyev ὁ Ζήνων, μηδὲν elvat οἱ πρᾶγμα * el δὲ ζῶσε, tem, quam Zeno arbitratus fuerit, habitaturos esse. * Aa6óvxaq Ίνπερ εἶχον οὐσίαν, οἰχεῖν πόλιν, flv αὖ- Hxc ubi conventa sunt, imperator, abrogato Theu- — «5; δοχιµάσειε Ζήνων, Ταῦτα ὡς συνέδοξε, παύσας dericho, filio Valamiri, magistratu, in ejus locum τὸν Βαλαμήρου τῆς ἀρχῆς ὁ βασιλεὺς octpatnybv suffecit Theuderichum, Triarii füllium. Et pecunias ἀντ ἐχείνου Θευδέριχον ποιεῖται, χαὶ χρήματα ἔπεμ- misit, qua confestiin debebant distribui Gothis. φεν, ὅσα ἔδει αὐτίκα διανεῖμαι τοῖς Γότθοις. YARIZE LECTIONES. * zpocnx:o vulg. EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ MAAXOY ΡΗΤΟΡΟΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΩΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. 9 EX HISTORIA MALCHI RHETORIS PHILADELPHENSIS EXCERPTA DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. ARGUMEXTUM. — Ámorcesus Byzantium vocatus a Leone Arabis parti praeficitur (1). Theuderichus, Arcadiopoli in deditionem accepta, pacem et feedus cum Leone componit (2). Odoacer et Nepos, legationibus eodem tempore Byzantium missis, Zenonis amicitiam ambiunt (5). Legati Tbeuderichi tributum a Romanis petentes cum indigna- tione remittuntur αι Honorichus legatos de pace miltit ad Zenonem (5). Utroque Theudericho [αάθσο inter se conjunctis, Zeno bellum acriter contra eos susceptum brevi omittit (6). 4. (A. C. 473, Ind. 14, Leon. 17.) Septimo de- B α. "Ότι ἐν τῷ ἑπταχαιδεχάτῳ ἔτει τῆς βασι- cimo imperii Leonis Macelli anno, cum ingens un- λείας Λέοντος τοῦ Μαχέλλη, πάντων ΛΆανταχόθεν dique rerum perturbatio esse videretur, advenit τεταράχθαι δοχούντων, ἀφιχνεῖταί τις τῶν σχηνιτῶν quidam Arabum scenitarum, quos vocant Sarace- — 'Apá6uv, οὓς xaÀouct Σαραχηνοὺς, ἱερεὺς τῶν nos, sacerdos eorum, qui sunt apud eos Christiani; παρ ἐχείνοις Χριστιανῶν, ἐξ αἰτίας τοιαύτης» Πέρ- ejus adventus hzc fuit causa. Cum tempore Theo- σαι xai "Pogalot σπονδὰς ἐποιῄσαντο, ὅτε ὁ µέγι» dosii exortum esset inter Persas et lhomanos maxi- — aro; πρὸς αὐτοὺς ἐπὶ Θεοδοσίου σννεῤῥάγη πόλεμος, mum bellum, federe rem transegerunt. Eo federe — ph προσδέχεσθαι τοὺς ὑποσπόνδους Σαραχηνοὺς, si cavebatur, ne alterutri admituerent Saracenos, qui — «i; ἐς ἁπόστασιν νεωτερίσα: προέλοιτο. Ἐν δὲ τοῖς in eorum fide eL ditione essent, si forte quis defl- ἉΠέρσαις ἣν ὁ ᾽Αμόρχεσος τοῦ Νοχαλίου γένους * xat ciens res novas moliri tentaret, Apud Persas erat εἴτε τιμῆς οὗ τυγχάνων Ev τῇ Περσίδι γῇ, ἡ ἄλλως Amorcesus genere Nocalius: is, sive quod nullo τὴν Ῥωμαίων χώραν βελτίω νενομιχὼς, ἐκλιπὼν lionore apud eos haberetur, sive Romanorum regio- τὴν Περσίδα el; «hv γείτονα Πέρσαις ᾿Αραθίαν ἔλαύ- bem incolere potius duceret, Persidem relinquens, νει. Κἀάντεῦθεν ὁρμώμενος προνομὰς ἐποιεῖτο καὶ 181 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS 183 πολέμους Ῥωμαίων μὲν οὐδενὶ, τοῖς δὲ ἀεὶ ἓν πο- A iu vicinam Persis Arabiam migravit. Hinc excur- οἷν εὑρισχομένοις Xapaxmvol;. 'Aq' !* ὧν xai τὴν δύναμιν αὔξων προῄει κατὰ µιχρόν. - Miav. δὲ τῶν Ῥωμαίων παρεσπάσατο νῆσον Ἰωτάξην ὄνομα, xai τοὺς δεχατηλόχους ἐχδαλὼν τῶν Ῥωμαίων αὐτὸς ἔσχε τὴν νῆσον, xat τὰ τέλη ταύτης λαµθάνων χρη- µάτων εὐπόρησεν οὐχ ὀλίγων ἐντεῦθεν. Καὶ ἄλλας δὶ ὁ αὐτὸς Αμόρχεσος τῶν πλησίον ἀφελόμενος χωμῶν, ἐπεθύμει ᾿Ῥωμαίνις ὑπόσπονδος γενέσθαι xai φύλαρχος τῶν χατὰ !! Πετραίαν ὑπὸ ᾿Ῥωμαίοις ὄντων Σαραχκηνῶν. Πέμπει οὖν πρὸς Λέοντα τὸν βα- σιλέα Ῥωμαίων Πέτρον ἐπίσκοπον τῆς φυλῆς τῆς ἑαυτοῦ, εἴ πως δύναιτο ταῦτα πείσας ποτὲ διαπρά- ξασθαι. Ὡς δ' ἀφίχετο χαὶ διελέχθη τῷ βασιλεῖ, δέχεται τοὺς λόγους ὁ βᾳσιλεὺς, xai µετάπεμπτον εὐθὺς ποιεῖται τὸν ᾽Αμόρχεσον ἐλθεῖν πρὸς αὐτὸν, ἁθουλότατα τοῦτο διανοησάµενος xal ποιἠσας. Ei γὰρ bh χαὶ φύλαρχον χειροτονῆσαι προῄρητο, ἔδει πόῤῥωθεν ὄντι τῷ ᾽Αμορκέσῳ τοῦτο προστάξαι, ἕως χαὶ τὰ Ῥωμαίων ἑνόμιζε φοθερὰ, xal τοῖς ἄρχουσιν ἀεὶ τοῖς τυχοῦσι Ῥωμαίων ἔμελλεν ἤχειν ὑποπε: πτηχὼς , xal τὴν Ye προσηγορίαν βασιλέως ἀχούων αὐτὴν. Καὶ γὰρ διὰ '' πολλοῦ κρεϊττόν τι τῶν ἁν- θρώπων εἶναι τῶν ἄλλων ἑνόμιζε. Nov. δὲ πρῶτον μὲν αὐτὸν διὰ πόλεων Ίγεν, ἃς ἔμελλεν ὄγεσθαι τρυφῆς µόνον γεµούσας, ὅπλοις δὲ οὗ χρωμµένας * ἔπειτα δὲ, ὡς ἀνῆλθεν ἐς Βυζάντιον, δέχεται παρὰ τοῦ βασιλέως ἁἀσμένως, χαὶ τραπέζης χοινωνὸν βα- σιλικῆς ἐποιήσατο, xal '5 βουλῆς προχειμένης μετὰ τῆς γερουσίας συμπαρεῖναι ἐποίει. Καὶ τόγερ δὴ αἴσχιστον ὄνειδος τῶν ᾿Ῥωμαίων, ὅτι καθἐδραν αὐτῷ τὴν. πρωτοπατριχίων ἀποδοθῆναι ἐχέλευσε σχηματισάµενος ὁ βασιλεὺς, ὅτι δὴ Χριατιανὸς áv- επείσθη γενέσθαι’ χαὶ τέλος ἀπέπεμψεν αὐτὸν, ἰδίᾳ t* piv παρ᾽ αὑτοῦ εἰχόνα τινὰ γρυσῖν xoi χατάλιθον λαθὼν !*, σφόδρα τε οὖσαν πολυτελῆ, xal τῶν ἅλ- λων χελεύσας ἔχαστον εἰσενεγχεῖν, ὅσοι ἑτέλουν ἐς thv βουλἠν. Τὴν δὲ νῆσον ἐχείνην, ἧς ἐμνήσθημεν πρόσθεν, οὐ μόνον κατέλιπεν αὐτῷ ἔχειν βεθαἰως, ἀλλὰ χαὶ ἄλλας αὐτῷ [χώμας προσέθηχε πλείονας. Ἰαῦτα παρασχὼν ᾽Αμορχέσῳ ὁ Λέων χαὶ τῶν φυ- λῶν ἄρχοντα, (v Ίθελε, ποιῄσας, ἀπέτεμψεν ὑψῃ- Àby, καὶ ὅσος οὐχ ἔμελλε τοῖς ὃξξαμένοις λυσιτελεῖν. β’. "Ότι ὁ αὐτὸς Λέων βασιλεὺς ἀπέστειλε πρὸς τους ἐν τῇ ϐΘ,άχῃ Βαρθάρους πρεσθεντὴν Τελό- Tov !* τὸν σιλεντιάριον. Οἱ δὲ Βάρθαροι τοῦτον ἀσμένως δεξάµενοι ἀντιπέμπονσι πρέσδεις mph; τὸν βασιλέα, φίλο, Ῥωμαίων εἶναι βουλόμενοι, Ἠτή- σαντο δὲ «pla * πρῶτον θευδέριχον !* τὸν χατάρ- χοντα αὐτῶν thv χληρονομίαν ἀπολαθεῖν, fjv ἁγ- Ίχεν αὐτῷ "Aazap, δεύτερον νέµεσθα: τὴν θράχην συγχωρηθῆναι αὐτῷ, τρίτον καὶ στρατηλάτην vt- νέσθαι τῶν ταγμάτων, ὤνπερ χαὶ "Ασπαρ Ἰγήσατο. Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς πρὸς τὰ δὺο παντελῶς ἀπεί- γατο, µόνον δὲ περὶ τῆς στρατηγίας χατένενυσεν, reus, rapinas et czetera hostilia exercebat in Koma- norum 99 quidem nemiuem, sed in Saracenos, quos passim anie pedes suos offendebat. Sic poten- tiam suam augens, paulatim crevit, et unam ex insulis, qus Romanis parebant, sibi subjecit Jota- bem nomine, qua, expulsis decimarum exactoribus, potitus est. Itaque tributa colligens, cum etiam ex proximis vicis multas przdas egisset, non parvam pecuniarum summam sibi paravit. Deinde Romano- rum confederatus et Saracenorum, qui in Arabia Petrxa sub ltomanis degunt, princeps esse magno- pere cupiebat. Quamobrem ad Leonem imperato- rem mittit Petrum, ejus gentis episcopum, qui, εἰ qua raiione posset, ab imperatore hac impetraret. B Ut venit, et cum imperatore verba fecit, sermones ejus imperator excipit, et Amorcesum statim ad se vocat. Quae sane inconsultissime et sensit οἱ fecit. Etenim, si ipsum ejus gentis principem creare con- stiluisset, oportuerat eum e longinquo hoc mandare, ut Romanorum imperium illi semper formidiui cs- sel, et ad solum nomen imperatoris, quibuslibet Romanorum magistratibus ad se accedentibus, tre- meret. Nam remotiora bomines et potentiora ba- bere solent. At illehominem per urbes circumduzit, quas visurus erat armis vacuas et deliciis plenas. Hunc, ut. Byzantium venit, imperator benigne ex- cipit, et regie mensas participem fecit. Senatui quo- que, quem indixit, interesse, et 111, quod foedissi- mum Romanorum probrum fuit, sellam juxta se poni ante omnes patricios jussit, ficta eausa, quod Christianus fleri persuasus esset. Postremo dimisit eum, postquam ipse imaginem auream, magnifice gemmis exornatam, ei donaverat, et in. eum etiam omnes, qui in senatum erant. ascripti, alia munera conferre jussit. Insulam vero, cujus supra mentio» nem fecimus, non solum ejus potestati permisit, ut eam sine controversia possideret : ο et plures alios vicos adjecit. Cum his illum beneficiis ornas- set et phylarchum, ut optaveral, constituisset, ela- tum οἱ superbientem et talem, qui non esset iis, qui benigne eum exceperant, profuturus, dimisit. 9. Leo imperator misit Pelagium silentiarium D iegatum ad. Barbaros, qui in Thracia eraut. At Bar- bari lubenti animo legatum exceperunt, et legatos quoque ad imperatorem, Romanorum amici esse cu- pientes, miserunt, per quos tria ab eo petierunt : primum ut Theuderichus, eorum dux, omni heredi- tate, quam illi reliquerat Aspar, frueretur : secun- dum, ut liceret 93 illi in Thracia habitare : tertium, ut et eorum ordinum, quorum Aspar fuerat, dux esset. Prima duo omnino denegavit imperator. Solum tertium, ut dux fieret, dummodo sine fraude ejus amicus esset, concessit, et fta legatos dimisit. VARLE LECTIONES. ..ἀφ' B. ἐφ᾽ volg. ἓν ἴδίᾳ B., ἰδίαν vulg. Θευδ. vulg. !* κατὰ Β., ἐπὶ Val, ὑπὸ vulg. à 5 λαθόντα conj. N, '!* Τελόχιν] Πελάχιον vel. Εὐλόγιον conj. Ν. Ὁ' πρῶννν ἵνα 1 διὰ] δὴ conj. Val. !* Ante καὶ inser. ὃς Ν. T19 EXCERPTA EX MALCHO RHETORE 1:0 tredecim hominum millibus, quos Theuderichus A ἐπ.στρέφεσθαι,. Ὡς δὲ ἤλθον ol πρέσδεις, τίθενται vellet, imperator stipendia et commeatus praeberet ; — «hv -εἰρήνην ἐρ᾽ ᾧτε µυρίοις μὲν xal τρισχιλίοις duabus scholis ipse dux praflceretur : ut omnes ἀνδράσιν, οἷς θέλοι ΘευδἑριΚος, συντάξεις τε xal facultates, quas prius habuerat, illi restituerentur; —poghv χορηγεῖν βασίλέα, δυοῖν δὲ αὐτὸν σχολαϊν et ut alterum ex duobus exercitibus, qui circa im- προδάλλεσθαι ἄρχοντα, ἀπολαθεῖν δὲ αὐτοῦ «hv peratorem sunt, acciperet, et easdem dignitates, οὐσίαν, ὅσην πρότερον εἶχεν, λαθεῖν δὲ τὴν ἑτέραν quas sub Basilisco obtinuerat, recuperaret. De afli- τῶν δύο στρατηχιῶν τῶν περὶ βασιλέα, xal ἔχειν τὰς nibus, si mortui essent, ut Zeno diceret, nihil am- — á&£/a;, εἰς ἃς Ίδη προΏῆχτο ) ὑπὸ τοῦ Βασιλίσχου. plius negotii esse; si superstites, omnia bona, qux: Περὶ δὲ τῶν χηδεστῶν, el. μὲν ἑτελεύτησαν, ex eorum fuissent, eos recuperaturos, et eam civita- — EAeyev ὁ Ζήνων, μηδὲν εἶναί οἱ πρᾶγμα * el δὲ ζῶσε, tem, quam Zeno arbitratus fuerit, habitaturos esse. λαδόντας ἤνπερ εἶχον οὐσίαν, οἰχεῖν πόλιν, fiv. αὖ- IH:ec ubi conventa sunt, imperator, abrogato Theu- — «5; δοχιµάτσειε Ζήνων, Ταῦτα ὡς συνέδοξε, παύσας dericho, filio Valamiri, magistratu, in ejus locum τὸν Βαλαμήρου τῆς ἀρχῆς ὁ βασιλεὺς στρατηγὸν suffecit Theuderichum, Triarii fllium. Et pecunias Ἅἀντ' ἐχείνου θευδέριχον ποιεῖται, xal χρήματα ἔπεμ- misit, qua confestim debebant distribui Gothis. φεν, ὅσα ἔδει αὐτίκα διανεῖμαι τοῖς Γότθοις. YARLE LECTIONES. * zpoonxto vulg. EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΛΧΟΥ ΡΗΤΟΡΟΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΩΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. 9 EX HISTORIA MALCHI RHETORIS PHILADELPHENSIS EXCERPTA DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. ARGUMEXTUM. — Ámorcesus Byzantium vocatus a Leone Arabis parli prefcitur (1). Theuderichus, Arcadiopoli fa deditionem accepta, pacem et fedus cum Leone componit (2). Odoacer et Nepos, legationibus eodem tempore Byzanüum missis, Zenonis amicitiam ambiunt (5). Legati Theuderichi tributum a lomanis petentes cum indigna- tione remittuntur αι Honorichus legatos de pace miltit ad Zenonem (5). Utroque Theudericho fadere inter se conjunctis, Zeno bellum acriter contra eos susceptum brevi omittit (6). 4. (A. C. 473, Ind. 14, Leon. 17.) Septimo de- B α. "Ότι ἐν τῷ ἑπταχαιδεχάτῳ ἔτει τῆς βασι- cimo imperii Leonis Macelli anno, cum ingens un- λείας Λέυντος τοῦ Μαχέλλη, πάντων Xaviayó0zv dique rerum perturbatio esse videretur, advenit τεταράχθαι δοχούντων, ἀφιχνεῖταί τις τῶν σχηνιτῶν quidam Arabum scenitarum, quos vocant Sarace- Αράδων, οὓς Χχαλοῦσι Σαραχηνοὺς, ἱερεὺς τῶν nos, sacerdos eorum, qui sunt apud eos Christiani; παρ ἐχείνοις Χριστιανῶν, ἐξ αἰτίας τοιαύτη;" Πέρ- ejus adventus hzc fuit causa. Cum tempore Theo- σαι xal Ῥωμαῖοι σπονδὰς ἐποιήσαντο, ὅτε ὁ péqt- dosii exortum esset inter Persas et ltomanos maxi- στος πρὸς αὐτοὺς ἐπὶ Θεοδοσίου συνεῤῥάγη πόλεμος, mum bellum, federe rem transegerunt. Eo foedere μὴ προσδέχεσθαι τοὺς ὑποσπόνδους Σαραχηνοὺς, εξ cavebatur, ne alterutri admitterent Saracenos, qui — «iw; ἐς ἁ πόστασιν νεωτερίσα: προέλοιτο. Ἐν δὲ τοῖς in eorum fide et ditione essent, si forte quis defl- Πέρσαις ἣν ὁ 'Apópxeco; τοῦ Νοχαλίου γένους * xat ciens res novas moliri tentaret, Apud Persas erat — eise τιμῆς οὐ τυγχάνων Ev τῇ Περσίδι γῇ. ἡ ἄλλως Amorcesus genere Nocalius: is, sive quod nullo «hv Ῥωμαίων χώραν βελτίω vevopgtxüg, ἐκλιπὼν lionore apud cos haberetur, sive Romanorum regio- τὴν Περσίδα εἰς τὴν γείτονα Πέρσαις ᾿Αραδίαν ἐλαύ- nem incolere potius duceret, Persidem relinquens, — vi. Κάντεῦθεν ὁρμώμενος προνομὰς ἐποιεῖτο καὶ 181 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS 183 πολέμους Ῥωμαίων μὲν οὐδενὶ, τοῖς δὲ ἀεὶ ἓν πο» A in vicinam Persis Arabiam migravit. Hinc excur- olv εὑρισχομένοις Σαραχηνοῖς. "Ag! ἳ ὧν καὶ τὴν δύναμιν αὔξων προῄει χατὰ µιχρὀν. - Miav δὲ τῶν 'Ῥωμαίων παρεσπάσατο νῆσον ᾿Ιωτάθην ὄνομα, xai τοὺς δεχατηλόγους ἐχθαλὼν τῶν Ῥωμαίων αὑτὸς ἔσχε τὴν νῆσον, xai τὰ τέλη ταύτης λαμθάνων χρη- µάτων εὐπόρησεν οὐκ ὀχίγων ἐντεῦθεν. Καὶ ἄλλας δὲ ὁ αὐτὸς ᾽Αμόρχεσος τῶν πλησίον ἀφελόμενος χωμῶν, ἐπεθύμει Ῥωμαίοις ὑπόσπονδος γενέσθαι xai φύλαρχος τῶν κατὰ !! Πετοαίαν ὑπὸ Ῥωμαίοις ὄντων Σαραχηνῶν. Πέμπει οὖν πρὸς Λέοντα τὸν βα- σιλέα Ῥωμαίων Πέτρον ἐπίσχοπον τῆς φυλῆς τῆς ἑαυτοῦ, EL πως δύναιτο ταῦτα πείσας ποτὲ διαπρά- ξασθαι. Ὡς δ ἀφίχετο καὶ διελέχθη τῷ βασιλεῖ, δέχεται τοὺς λόγους ὁ βασιλεὺς, χαὶ µετάπεμπτον εὐθὺς ποιεῖται τὸν ᾽Αμόρχεσον ἐλθεῖν πρὸς αὐτὸν, B ἀθουλότατα τοῦτο διανοησαάµενος xal ποιῄσας. Ei γὰρ 0h xal φύλαρχον χειροτονῆσαι προῄρητο, ἔδει πόῤῥωθεν ὄντι τῷ 'Apopxéot τοῦτο προστάξαι, ἕως xai τὰ ᾿Ῥωμαίων ἑνόμιξε φοθερὰ, χαὶ τοῖς ἄρχουσιν ἀεὶ τοῖς τυχοῦσι Ῥωμαίων ἔμελλεν χειν ὑποπε- πτηχὼς, χαὶ τὴν Ye προσηγορἰαν βασιλέως ἀχούων αὐτὴν. Καὶ γὰρ διὰ " πολλοῦ κρεΐττόν τι τῶν àv- θρώπων εἶναι τῶν ἄλλων ἑνόμιζε. Nov. δὲ πρῶτον μὲν αὐτὸν διὰ πόλεων Ίγεν, ἃς ἔμελλεν ὄψεσθαι τρυφῆς µόνον γεμούσας, ὅπλοις δὲ οὐ ypopévag * ἔπειτα δὲ, ὡς ἀνηλθεν ἐς Βυζάντιον, δέχεται παρὰ τοῦ βασιλέως ἀσμένως, χαὶ τραπέζης χοινωνὸν βα- σιλικῆς ἐποιῆσατο, xal '5 βουλῆς προχειμένης μετὰ τῆς Ὑερονσίας συμπαρεῖναι ἐποίει. Καὶ τόχερ δῆ αἴσχιστον ὄνειδος τῶν Ῥωμαίων, ὅτι χαθέδραν αὐτῷ τὴν. πρωτοπατριχίων ἀποδοθῆναι ἑἐχέλευσε σχηματισάµενος ὁ βασιλεὺς, ὅτι δὴ Χριστιανὸς àv- επείσθη γενέσθαι’ καὶ τέλος ἀπέπεμψεν αὑτὸν, ἰδίᾳ !* μὲν παρ) αὐτοῦ εἰχόνα τινὰ γρυσῖν καὶ κατάλιθον λαβὼν 15, σφόδρα τε οὖσαν πολυτελῆ, xal τῶν ἅλ- λων χελεύσας ἕχαστον εἰσενεγχεῖν, ὅσοι ἑτέλουν ἐς τὴν βουλήν. Τὴν δὲ νῆσον ἐχείνην, fc. ἐμνήσθημεν πρόσθεν, οὗ µόνον χατέλιπεν αὐτῷ ἔχειν βεδαίως, ἀλλὰ καὶ ἄλλας αὐτῷ [χώμας προσέθηχε πλείονας. Ἱαῦτα παρασχὼν ᾽Αμορχέσῳ ὁ Λέων xal τῶν φυ- λῶν ἄρχοντα, ὧν Ἠθελε, ποιῄσας, ἀπέπεμψεν ὑύψη- λὸν, xaX ὅσος οὐκ ἔμελλε τοῖς ὃτζαμένοις λυσιτελεῖν. β’. "Ότι ὁ αὐτὸς Λέων βασιλεὺς ἀπέστειλε πρὸς τοὺς iv τῇ Opáxn Βαρθάρους πρεσθευτὴν Τελό- γιον 9 τὸν σιλεντιάριον. Οἱ δὲ Βάρδαροι τοῦτον ἀσμένως δεξάµενοι ἀντιπέμπονσι πρέσδεις πρὸς τὸν βασιλέα, φίλοι Ῥωμαίων elvat βουλόμενοι. Ἠτή- σαντο δὲ τρία ’ πρῶτον θευδέριχον 11 τὸν xaxáp- χοντα αὑτῶν thv χληρονομίαν ἀπολαθεῖν, ἣν ἆγ- Yjxev αὐτῷ "Ασπαρ, δεύτερον νἐμεσθαι τὴν θράχην συγχωρηθῆναι αὐτῷ, τρίτον xal στρατηλάτην }γε- νέσθαι τῶν ταγμάτων, ὤνπερ χαὶ "Ασπαρ ἡγήσατο. Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς πρὸς τὰ δὺο παντελῶς ἀπεί- πατο, µόνον δὲ περὶ τῆς στρατηχίας κχατένευσεν, reus, rapinas et extera hostilia exercebat in Koma- norum $9 quidem neminem, scd in Saracenos, quos p»ssim ante pedes suos offendebat. Sic poten- tiam suam augens, paulatim crevit, et unam ex insulis, qux: Romanis parebant, sibi subjecit Jota- bem nomine, qua, expulsis decimarum exactoribus, potitus est. [taque tributa colligeus, cum etiam ex proximis vicis multas praedas egisset, non parvam pecuniarum summam sibi paravit. Deinde Romano- rum confederatus et Saracenorum, qui in Arabia Petra sub Romanis degunt, princeps esse magno- pere cupiebat. Quamobrem ad Leonem imperato- rem mittit Petrum, ejus gentis episcopum, qui, si qua ratione posset, ab imperatore hzc impetraret. Ut venit, et cum imperatore verba fecit, sermones ejus imperator excipit, et Amorcesum statim ad se vocat, Qua sane inconsultissime et sensit οἱ fecit. Etenim, si ipsum ejus gentis principem creare con- stituisset, oportuerat eum e longinquo hoc mandare, ut Romanorum imperium illi semper formidini es- sel, et ad solum nomen imperatoris, quibuslibet Romanorum magistratibus ad se accedentibus, tre- meret. Nam remoltiora homines el potentiora ha- bere solent. At illehominem per urbes circumduzit, quas visurus erat armis vacuas οἱ deliciis plenas. Hune, ut Byzantium venit, imperator benigue ex- cipit, el regiz mensa participem fecit. Senatui quo- que, quem indixit, interesse, et illi, quod foedissi- mum Romanorum probrum fuit, sellam juxta se poni ante omnes patricios jussit, ficta causa, quod Christianus fleri persuasus esset. Postremo dimisit eum, postquam ipse imaginem auream, magnifice geumis exornatam, ei donaverat, et in euin etiam omnes, qui in senatum erant. ascripti, alia munera conferre jussit. Insulam vero, cujus supra mentio- nem fecimus, non solum ejus potestati permisit, ut eam sine controversia possideret : sed et plures alios vicos adjecit. Cum his illum beneficiis ornase set et phylarchum, ut optaverat, constituisset, ela* tum el superbientem et talem, qui non esset iis, qui benigne eum exceperant, profuturus, dimisit. 2. Leo imperator misit Pelagium silentiarium D jegatum ad. Barbaros, qui in Thracia eraut. At Bar- hari lubenti animo legatum exceperunt, οἱ legatos quoque ad imperatorem, Romanorum amici esse cu- pientes, miserunt, per quos tria ab eo petierunt : primum ut Theuderichus, eorum dux, omni heredi- tate, quam illi reliquerat Aspar, frueretur : secun- dum, ut liceret 93 illi in Thracia habitare z tertium, ut el eorum ordinum, quorum Aspar fuerat, dux esset. Prima duo omnino denegavit imperator. Solum tertium, ul dux fieret, dummodo sine fraude ejus amicus esset, concessit, et ita legatos dimisit. YARLE LECTIONES. ' à B. £o' vulg. Θευδ. vulg. !! κατὰ B., ἐπὶ Val, ὑπὸ vulg. ἐν ἰδίᾳ B., ἰδίαν vulg. '* λαθόντα conj. N. '* Τελόγιον] Πελάγιον vel. Εὐλόγιον conj. N. 13 Ante χαὶ inser. ὃς Ν. !* διὰ] δὴ conj. Val. UM ; 1 πρῶτον ἵνα 183 EXCERPTA EX MALCHO RHETORE 784 Sed Theuderichus, Barbarorum princeps, ubi legatos A εἰ φίλος αὑτοῦ Ἰένηται ἁδόλως 1. Καὶ οὕτω τοὺς &uos ab imperatore re infecta reversos excepit, sua - rum copiarum partem Philippos misit : cum altera parte Arcadiopolim omni apparatu oppugnaturus obsedit. Nequo tamen eam armis cepit, sed fame, qua oppidanos adeo premebat, ut equis et aliis ju- mentis et mortuorum corporibus, exspectantes, si qua ex parte auxilium adverniret, vescerentur. Quo non adveniente, in extremam desperationem ad- ducti deditionem fecerunt. Qui vero missi erant Philippos solum ea, qus circa urbem erant, cem- busserunt, neque quidquam preterea atrox aut grave commiserunt. lis ita in Thracia grassantibus, nibilo secius ipsi Barbari fame coacti legatos ad ' jmperatorem iniserunt, qui de pace agerent, qua χιρέσθεις áménepupsv. Ὁ δὲ Geubépryoc 6 τῶν Bao- θάρων ἀρχηγὸς, τοὺς πρέσθεις αὑτοῦ δεξάµενος ἐκ τοῦ βασιλέως ἀπράκτους, τὸ μὲν τῆς δυνάµεως αὐτοῦ ἐς Φιλίππους ἑππέμπει, τῷ δὲ προσεχάθητο τὴν ᾿Αρχαδιούπολιν μηχανῇ πάσῃ πολιορχῶν. Καὶ ταύτην παραλαμδάνει οὐχ ὅπλοις, ἀλλὰ λιμῷ τοὺς ἕνδον τοῦ ἄστεος ἰσχυρῶς στενοχωρῄῆσαντι. Καὶ γὰρ καὶ ἵππων xal ὑποζνυγίων xai νεχρῶν σωµά- των favo, χαρτεροῦντες εἴ πρθεν αὗτοῖς ἕλθοι βοήθεια. Τῆς δὲ μῆ παρούσης, ἀπήλπισαν xal ἓν- έδωχαν !*. Οἱ δὲ ἐχπεμφθέντες ἐπὶ Φιλίππους τὰ πρὺ τοῦ ἄστεως ἑνέπρησαν µόνον, οὐδὲν δὲ ἄλλο δεινὸν εἰργάσαντο. Καὶ τούτων οὕτω λνμαινομένων τὴν 8páxnv, ὅμω: xal αὑτοὶ οἱ Báp6apot ὑπὸ τοῦ liis conditionibus est facta , ut. duo millia librarum D λιμοῦ συνεχόµενοι πρεσθείαν πέµπουσι περὶ εἰρή- auri Gothis singulis annis penderentur : Theuderi- «hus magister equitum et peditum presentis militiae constitueretur, qux dignitas maxima habetur, ipso- rumque rex Gothorum esset, neque quisquam eorum, qui ab eo deficere voluerint, ab imperatore in regionem suam admitteretur ; denique ut contra quemcunque voluerit imperator, exceptis Vandalis, 2 parte imperatoris pugnaret. $. (A. C. 476, Ind. 14, Zenon. 3.) Augustus, Orestis filius, ut audivit, Zenonem iterum Orientis imperium, expulso Basilisco, recuperasse, senatum weteris Rom: legationem ad Zenonem mittere coegit, qua illi siguificaret, proprio imperatore se non indigere. Unum imperatorem suflicere, qui utriusque imperii fines tueretur : Odoacrum se elegisse, qui hanc partem tutam praestaret. Hunc cnim οἱ &cientia reipublice administranda et rei militaris peritia prestare. ltaque orare, ut illum Zeno patriciatus dignitate ornet, οἱ Italiam regen- dam ei committat, Profecti sunt igitur ex senatu fomano viri, qui hos sermones Byzantium defer- rent. lisdem diebus venerunt et a Nepote nuniii, qui Zenoni restitutum imperium gratularentur, et ipsum obtestarentur, ut omni opera et studio illum, qui eodem tempore, eodem quo ipee, casu afflictus esset, in recipiendo imperio adjuvaret, et pecunias et exer- citus eL alia, qua opus forent, suppeditaret, quo illi νης πρὸς τὸν βασιλέα. Καὶ ylvexat ἡ σύμδασις τῶν ὄρχων ἐπὶ τούτοις, τοῖς μὲν Γότθοις δίδοσθαι χατ ἔτος χρυσίου λίτρας δισχιλίας, τὸν δὲ θενδέρι- ya» χαθἰστααθαι στρατηγὸν δύο στρατηγιῶν τῶν ἀμφὶ βασιλέα, αἴπερ εἰσὶ µέγισται εἰς τὴν ἑτέραν γῆν ** * αὐτῶν *! δὲ τῶν Γότθων αὐτοχράτορα slvat, xai µηδένας ἐξ αὐτῶν ἀποστῆναι θέλοντας τὸν βα- σιλέα δέχεσθαι , συμμαχεῖν δὲ τῷ βασιλεῖ εἰς πᾶν, ὅ τι χελεύει, πλὴν ἐπὶ µόνων τῶν Βανδήλων. Υ’. Ότι ὁ Αὔγουστος 33 ὁ τοῦ Ὀρέστου υἱὸς ἀχούς σας Ζήνωνα πάλιν τὴν βασιλείαν ἀνακεχτῆσθαι τῆς "Eo, τὸν Βασιλίσχον ἑλάσαντα, Ἠνάγχασε τὴν βουλὰν ἀποστεῖλαι πρεσθείαν Ζήνωνι σηµαἰνουσαν, ὡς ἰδίας μὲν αὐτοῖς βασιλείας οὗ δέἑοι, Χοινὸς δὲ ἀποχρήσει μόνος ὢν αὑτοκράτωρ ἐπ ἀμφοτέροις τοῖς πέρασις Τὸν μέντοι Ὁδόαχρον ὑπ' αὐτῶν προθεθλῆσθαι ἔχα- νὸν ὄντα σώζειν τὰ παρ) αὐτοῖς πράγματα, πολιτιχἣν ἔχοντα σύνεσιν ὁμοῦ xal µάχιμον 32’ χαὶ δεῖσθαι τοῦ Λήνωνος πατρικίου τε ** αὑτῷ ἀποστεῖλαι ἀξίαν, xal τὴν τῶν Ἰταλῶν τούτῳ ἐφεῖναι διοίκησιν. Ἁφιχνουν- ται δὴ ἄνδρες τῆς βουλῆς τῆς ἐν "Pop τούτους ἐς Βυζάντιον χοµίζοντες τοὺς λόγους, καὶ ταῖς αὑταξς ἡμέραις ἐκ τοῦ Νέπωτος ἄγγελοι, τῶν τε Yeyevnpé- vy συνησθησόµενοι 15 τῷ Ζήνωνι (260), καὶ δεόµενοι ἅμα ταῖς ἴσαις τῷ Νέπωτι σνμφοραῖς χρησαµμένῳ συσπουδάσαι προθύµως βασιλείας ἀνάχτησιν, xpf- µατά τε χαὶ στρατὸν ἐπὶ ταῦτα διδόντα, val τοῖς ἄλλοις, olg δέοι, συνεχπονοῦντα τὴν χάθοδον. Ταῦτά seditum ad pristinam fortunam Θά, pararet. Hac py τε λέξοντας ὁ Νέπως ἀπέστελλεν. Ζήνων δὲ τοῖς «ui dicerent, Nepos misit. Àt Zeno his, qui vene- rant, hzc responsa dedit : senatoribus, illos ex duobus quos ab Oriente accepissent, imperatoribus unum ezpulisse, et Anthemium occidisse. Nunc quid sibi facto opus esset, ipsos dixit perspicere. Imperatore enim superstite non aliato debere valere sententiam, quam ul illom redeuntem exciperent. Ad ea vero, qui Barbarus nuntiarat, recte et juste facturum, si a Nepote imperatore] Odoacer patri- fxoust, τοῖς μὲν ἀπὸ τῆς βουλῆς ἀπεκρίνατο ταύτα, ὡς δύο Ex τῆς Ἔω βασιλέας λαθόντες τὸν μὲν ἑξηλά- χασιν, Δνθέμιον δὲ ἀπέχκτειναν * xal νῦν τὸ ποιητέον αὐτοὺς ἔφη γινώσκειν’ οὐ γὰρ ἂν βασιλέως ἔτι ὄντος ἑτέραν ἠγήσεσθαι ** γνώµην f) κατιόντα ἶ προσδέ- χεσθαι. Tot; δὲ ἐκ τοῦ Βαρθάρου ὅτι καλῶς πράξοι ν παρὰ τοῦ βασιλέως Νέπωτος τὴν ἀξίαν τοῦ πατρι- κίου δεξάµενος Ὁδόαχρος. Ἐχπέμψειν γὰρ αὐτὸν, el μὴ Νέπως ἐπεφθάχει. Ἐπαινεῖν δὲ, ὡς ἀρχὴν ἔτι- VARLE LECTIONES. 15 ἁδόλως B., ἄδολος vulg. γῆν Val., idque post θέλοντας. *! αὐτὸν vulg. ἀχιμον] ὄντα add. N. ** τε B., δὲ vulg. ηγῆσεσθαι conj. D. 2 κατιόντα Val, κατίόντι vulg. ! ἑνέδωχαν N., συνέξωχαν vulg. 385 συν 7 elc «tv. ἑτέραν γῆν] εἰς την σφετἐραν "6 ΑΌΥ. 6 τ. Ὁ. vi. male, culpa eclogarit, pro acro. N. ησθησόμενοι Cantocl. συνθησόµενοι vulg. ?* slg- ποάξοιε vulg. 785 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ΠΟΝΛΝΟΣ. δέδειχται ταύτην τοῦ τὸν χόσμον φυλάττειν τὸν τοῖς A ciatus dignitatem susciperet. Eam se illi missu- Ῥωμαίοις προσήχοντα * καὶ πιστεύειν EvveUOev, ὡς xai τὸν βασιλέα τὸν ταῦτα τιµήσαντα χαταδέξοιτο . θἄττον, εἰ ποιεῖν θέλοι τὰ δίχαια. Καὶ βασίλειον γράμμα περὶ ὧν ἠθδούλετο πέµπων τῷ Ὁδοάκρῳ, πατρἰχιον Ev τούτῳ τῷ γράμµατι ἐπωνόμασε. Ταῦτα δὲ συνεσπούδαζε τῷ Νέπωτι ὁ Ζήνων ix τῶν ἑαυτοῦ xaxov τὰ ἐχείνου οἰκτείρων xal τό ve? χοινὸν τῆς τύχης εἰς ὑπόθεσιν ἔχων τῷ δυστυχοῦντι συνάχθε- σθαι. "Apa δὲ καὶ Βηρίνα συνεπώτρυνε τοῦτον, τῇ Νέπωτος γυναιχὶ συγγενεῖ οὔσῃ συσπεύδονόα. δ. Ὅτι ἐν τῷ ἑξῆς Exec ἐπὶ Ζήνωνος πρέσθεις ἡλθον àx θράχης τῶν ὑποσπόνδων Γότθων, οὓς 6h καὶ φοιδεράτους οἱ ᾿Ῥωμαῖοι καλοῦσιν, ἀξιοῦντες B Ζήνωνα θευδερἰχῳ σπείσασθαι τῷ παιδὶ Τριαρίου 5”, ἤσυχον ἐθέλοντι διεξάγειν 39" τὸν βίον χαὶ µηδένα πόλεμον τοῖς χοινοῖς αἴρεσθαι πράγµασιν. Ἠξίουν 6i χαὶ σχοπεῖν, ὅσα πολέμιος ὢν χατέθλαψε Ῥω- µα[ους, xaX ὅσα Θειυδέριχος ὁ τοῦ Βαλαμήρου παῖς στρατηγὸς ὧν χαὶ φίλος ταῖς πόλεσιν ἑλυμήνατο, xal μὴ νῦν ἀπεχθείας παλαιὰς ὁρᾷν μᾶλλον, Ἡ ὅπως τι τῷ χοινῷ γένοιτο παντελῶς ὠφέλιμον. Εὐθὺς οὖν ὁ βασιλεὺς τὴν βουλὴ» συγχαλέσας γνώμην αὐτοῖς προὔθηχεν, 6 τι δἑοι ποιῆσαι. Οἱ δὲ ἀμφοτέροις μὲν οὐχ ἔφασαν ixavby τὸ δηµόσιον εἶναι συντάξεις τε xal μισθὸν ἑπαρχέσαι προχείρως, ὁπότε γε μηδὲ αὐτοῖς μόνοις τοῖς στρατιώταις ἀμέμπτους ὑποτελεῖν τὰς χορηγίας δυνάµεθα. Ὁπότερον δὲ αὐτῶν δεῖ φίλον προελέσθαι, τούτου χύριον αὐτὸν βασιλέα χαθίστα- C σθαι ?*, Ὁ δὲ ἐπὶ τὴν αὐλὴν τούς τε xavà τὴν πόλιν στρατιώτας κχελεύσας !* χαὶ τὰς σχολὰς ἁπάσας, ἀναθὰς ἐπὶ βῆμα πολλὰ τοῦ Θευδερίχου χατηγόρει, ἐν τούτοις ὅπως τε τοῖς Ῥωμαίοις ἐχθρὸς ἄνωθεν εἴη, χαὶ ὡς ἑλυμήνατο τοῖς τὴν θράχην οἰχοῦσι, χεῖράς τε ἁποτέμνων ἅμα τῷ Αρματίῳ xal τὸ γεωργοῦν ** ἅπαν ποιῄῆσας ἀνάστατον ' ὅπως τε τυ- ῥαννίδα πάλιν ἐπὶ τοῖς κοινοῖς τὴν Βασιλίσχου ἐπ- ἦγειρε, xal ὡς τοὺς στρατιώτας ἐχεῖνον ἀνέπεισεν ἐχ ποδῶν ποιήσασθαι, ὡς τῶν Γότθων ἀρκούντων. Καὶ νῦν δη πρεσθεύεσθαι οὐχ εἰρένης Ye μᾶλλον, 1 στρατηγίας δεόµενον. « "Hy οὖν ἔχετε γνώµην xai ὑμεῖς περὶ τούτων, ταύτην, ἔφη, παρ ὑμῶν ἁἀχοῦσαι βουλόμενος νυνὶ παρεχάλεσα, εἰδὼς τῶν βασιλέων τούτους ἀσφαλῶς πράττειν, οἳ ἂν τὰ βου- λεύµατα τοῖς στρατιώταις χοινώσουσιν.» Οἱ δὲ $c κατέτεινε χατηγορίας ἀχούσαντες xal ix σαύτης διδαχθέντες ὅ χρῆν ἀποχρίνασθαι, πάντες ἀνεθόησαν, ἐχθρὸν εἶναι Ῥωμαίοις Θευδέριχον καὶ πάντας εἴ τις ἐχξίνῳ συνέατηχεν. Οὐ μέντοι τοῖς πρέσθεσι ταύτην εὐθὺς ἔδωχεν ἁπόχρισιν ὁ Ζήνων, ἀλλ᾽ ἐπεῖχεν, ἕως τὸ πλέον ἀχούσει τῶν ἔξωθεν. Ἐν τούτῳ δὲ γράφοντες τὰ ἔνδον γινόμενα τῶν ἐν τῇ πόλει τινὲς τῷ θευδε- pU ἑάλωσαν, "Ανθιμός τε ἰατρὸς xa Μαρκελλίνος xai Στέφανος. Kal οὐ µόνον ἑαυτῶν ἐπιστολὰς rum, nisi Nepos prevenerit. Laudare se eum, quod: jam morem Romanis convenientem servare incepe- rit ideoque confidere, fere, ut imperatorem, qui. illum hoe honore affecerit, si quidem justa facere vellet, quam primum reciperet. Et in litteris regiis, quibus Odoacro voluntatem suam signiflcaret, eum patricium nominavit. Qux Zeno Nepotis causa in- stituit, propter sua Nepetis malorum misertus, et communetin hominum sortem reputana ad aliorum conimiserationem adductus. Eo quoque illum impu- lit Verina, que Nepotis uxori, cujus erat consan- guinea, favebat. 4. (A. C. 477, Ind. 15, Zenon. 4.) lusequenti anno Zenonem legati a Gothis adierunt, qui in Thracia consederant et federe cum Romanis conjuncti erant : hos feederatos Romani vocant. Orabant, ut reconciliari vellet Theudericho, Friarii filio, cui nihil esset optatius, quam trauquillam et-quíetam vitam ducere, neque armis rempublicam verare.. Illud etiam eum considerare jusserunt, quanta mala. ipse, cum hostis exstitisset, Romanorum rebus at- . tulisset, et quot urbes Theuderichus, Balameri fi- lius, qui dux et amicus appellatus esset, evertissel ; neque tam veterem inimicüiam respiciendam esse, quam communem omnium utilitatem. Confestim igitur imperator senatum convocavit, et hzc illis. proposuit, ut sibi consilium darent, quid facto opus. essel. Senatores vero dixerunt, reditus publicos. minime sufficere ad stipendia prompte utrisque sup- peditanda, cum ne tum quidem wilitibus victus commode przstari posset. Cum quo vero ex duobus amicitiam instituere prastaret, id in solius impe- ratoris arbitrio consistere. In aulam quoque con- vocatis militibus et omnibus scholis, ascenso sug- gestu, multa de Theuderielio questus est, maxime quod jampridem Romanorum hostis exstitisset, quod Türacix incolas deprzdatus fuisset, quod" Harmatio manus ampultassel; quod omne agricolarum genua sedibus suis expulisset, quod Basilisci tyrannidem in rempublicam invexisset, deinde ad ejusdem czx- dem milites instigasset, 95 tanquam soli Gothi suf(icerent. Et nunc legatos ad se mittere, non tam ut pacem, quam ut exercitus imperium postularet. « Nunc igitur, inquit, quàm sententiam super his dicturi sitis, audire cupiens, vos liuc convoeavi : scio enim, eos imperalores tuto suas res agere, qui sua consilia cum exercitibus communicant. » At . illi, accusationibus, quas in Theuderichum impera- tor intenderat, auditis, satis ex ipsa accusatione, quid sibi respondendum esset, percipientes, accla- maverunt. omnes, Romanorum hostem csse Thieu- derielium οἱ omnes, qui illi faverent et a. ejus cau- sat se adjungerent. Et hoc quidem responsum Zeito "on e vestigio legatis dedit, sed exspectabat, donec exploratius, quomodo se haberent ea, qua foris νΑΠΙΑ: LECTIONES. . *9 τό χε N., καὶ τὸ Val., τόν τε vulg. H., καθίστασθαι vulg. ?* χαλέσας Val. 1 Τριθρίου vulg. 39’ διεξάγειν B., δ.επάγειν vulg. ?! καθίστασθαν 33 γεωργοῦν Η., γεωργὸν vulg. 740. vea M 181 EXCERPTA EX MALCHO RHETORÉ 188 gerebantur, sciret. Interea comprehensi sunt qui ea, A ἔπεμπον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐν τέλει πλαττόμενοι γράμ- qua in urbe facta erant, ad Theuderichum scripse- rant, Antiliimus medicus, Marcellinus et Stephanus, et non solum $uas ipsorum litteras, sed eliam ma- gistratuum quorumdam supposititias ad eum mise- runt, quibus jubebant illum bono animo esse, tan- quai multos suarum partium fautores intra urbem esset babiturus. Tres ex senatu praesente magistro µατα Σχείνῳ ἑπέστελλον **, θαραύνειν βουλόμενοι, ὡς ἰἱχανοὺς ἔχοντα τοὺς συµπράττοντας Evbov. Καὶ τρεῖς τῶν ἀπὸ βουλῆς, τοῦ μαγίστρούυ παῤόντος, ἑξετάσαντες ταῦτα, xai πληγὰς τὰ σώματα πολλὰς 55 ἐπιθέμενοι, quyhv εἰσάπαξ ἐπέθηχαν. AT0:v γὰρ ἀπέχεσθαι θανάτου xal σφαγῶν δοχεῖν ὁ Ζήνων ἐθούλετο. de his quzstionem hahueront, quos muliis illatis plagis perpetno exsilio condemnarunt. Quippe sup- pliciis Zeno et cx dibus abstinere videri volebat, 5. (Eod. A. C. vel 478, Ind. 1, Zenon. 5.) Eodem quoque anno legati a Cartliagine Byzantium veue- runt, quos Alexander, uxoris Olybrii procurator, ducebat, qui jam olim a Zenone, Placidia consen- tiente, missus fuerat. Dicebant vero legati, Honori- chum velle cum imperatore sine fraude amicitiam . contrahere et Romanorum partes amplecti, Quz antea repeliisset de reditibus et pecuuiis uxoris sux, qua Leo ipsi praripuisset, queque mercato- ribus Corthaginiensibus per bellum, quod nuper fuerat, rapta et ablata essent, οἱ in universum ea, de quibus pater ejus cum Romanis litigasset, remit- D tere et condonare. Firman et stabilem pacem pe- tere, neque quidquam suspicionis Romanis relin- quere statuisse, quominus pax el foedus sine fraude componeretur : multam quoque gratiam habere inperatori, quod Olybrii uxorem honore .affecerit, quod quia intellexerit, adduci, ut omnia, qux» impe- rator voluerit, facere paratus sit. Ista vero ad spe- ciem tantum conficta erant : revera enim quamvis belli occasionem timebant. Etenim post mortem Genserici in omnem mollitiem devenerant; neque pristina fortitudine ad bella gerenda vigebant, ne- que eosdein exercitus alebant, quos Gensericus ad omnes occasiones instructos habcbat, ut. semper celeritate exsequendi 96 aliorum consilia preve- niret et anteverteret. Lezatos Zeno liberaliter ex- cepit et honore debito est prosecutus, et muneribus pro merito ornatos dimisit, et Alexandrum comitein privatarum rerum fecit. 6. (4. C. 479, Ind. 2, Zenon. 6.) Theuderichus, Triarii, εἰ Theuderichus, ,Balameri (lius, Gothi, fredere caveruut, ne inter se bellum gererent, et legatos Byzantium mittunt. Balamceri filius impera- torem accusabat, quod se prodidisset, et quia nihil fidei inesse his, quae promiserat, reperisset, id causx fuisse, ut cum Theudericlho conveniret. Pe- tere autem regionem sibi, in qua commoretur, dari, et frumentum suppeditari, quod alendo exercitui ufque ad messem satis esset. Ut etiam redituum imperii coactores, quos douesticos Romani vocant, quam primum mittat, qui rationem redderent eo- rum, qu: receperint. Ni ea Romani fecerint, in sua potestate non esse tam magnam turbam continere, quin rapinàs et praedas agant, ex quibus suain ino- C &'. "Ott τῷ αὐτῷ ἔτει πρέσθεις ix. Καρχηδόνος Ez Βυζάντιον ἡλθον, οὓς ᾽Αλέξανδρος Ίγεν ὁ τῆς "OXu- θρίου ** γυναιχὸς ἐπίτροπο; ὃς ἐτύγχανε πεμφθεὶς ὑπὸ Ζήνωνος πάλαι, συνθελούσης χαὶ αὐτῆς τοῦτο" τῆς Πλακιδίας. Ἔλεγον δὲ οἱ πρέσδεις, ὅτι ΟὈνώριχος φίλος τε τῷ βασιλεῖ χαθεστήχοι ἁδόλως, χαὶ στέρχοι τὰ Ῥωμαίων, xaX ἀφίησι πάντα, ἃ πρόσθεν ἐνεχάλει περὶ το τῶν προσόδων χαὶ τῶν ἄλλων χρημάτων, & τῆς αὐτοῦ γυναιχὸς προειλήφει ὁ Λέων, χαὶ ὅσα τῶν ἑμπόρων τῶν Ex τῆς Καρχηδόνος ἄρτι καθισταµένου τοῦ πολέμου ἑλήφθη, xai εἴ τι ἄλλο πάλαι ὁ πατὴρ πρὸς Ῥωμαίους ὁπωσοῦν ἔσχεν alclav* τὴν τε sl- ρήνην ἔχειν ἀξιοίη βεδαίαν, xaX μηδὲν εἶναι λο.πὸν τοῖς Ῥωμαίοις ὕποπτος τῷ μὴ οὐχὶ γνησίως τὰς σπονδὰς ἐμπεδώσειν 3, xal ὅσα Ίδη συνέχειτο. El- δέναι γὰρ χάριν, ὅτι τὴν ᾿Ολυδρίου τετιμήχοι γυ- ναῖχα καὶ ταῦτα πυθόµενος πάντα ἔτοιμος ἣν βα- σιλεῖ πράττειν, ἃ 3 βούλοιτο. "Hv δὲ τοῦτο mpó- σχηµα εὑπρετὲς 3 τῷ λόγῳ, Enel τό γε ἀληθὲς πᾶσαν ἐδεδοίκεσαν ὑποψίαν πλλέμου, χαὶ μετὰ τὸν θάνατον Γινζιρίχου πεσόντες ἐς πᾶσαν μαλαχίαν οὔτε τὴν αὐτὴν ῥώμην ἓς πράγματα ἔσχον, οὔτε τὰς αὑτὰς ἔτι συνεῖχον παρασχευὰς, ἃς ἐχεῖνος πρὸς πᾶσαν πρᾶξιν εἶχεν ἐφόρμους, ὡς θᾶττον ἀεὶ πράττειν, 1| ὡς ἂν ἄλλος βουλεύσαιτο)». Δεξάμενος δὲ αὐτοὺς φιλοφρόνως ὁ Ζήνων, τιμῆς μὲν Ἠξίωσε δεούσης τοὺς πρέσθεις, καὶ δώροις ἀπέπεμψε τοῖς πρέπουσι κοσµήσας, ἸΑλέξανλρων δὲ moti τῶν πριθάτων χόµητα. ς’. Ὅτι συνθήχας πρὸς ἀλλήλους ποιησάμενοι θευδἑριχος καὶ ὁ Τριαρίου *! οἱ Γότθοι μὴ Άολεμεῖν ἀλλήλοις, πἐµπουσιν ἄμφω πρέσδεις ἐπὶ τὸ Βυζάν- τιον, ὁ μὲν τοῦ Βαλαμήρου τῷ βασιλεῖ ἐγκαλῶν, ὅτι προδεδοµένος ὑπ' ἐχείνου τυγχάνει, xal ὡς τῶν συν» τεθέντων οὐδὲν εὑρὼν ἀληθὲς θευδερἰχῳ συµθαίη, αἰτῶν δὲ χώραν αὐτῷ, ἐν ᾗ µένοι, δοθῆναι, καὶ αἶτον, ὅστις αὐτῷ xal µέχρι χαρποῦ τὸν στρατὸν ἐξαρχέ- σει διάχειν, xal τοὺς προαγωγέας τῶν ληµμάτων τῆς ἀρχῆς , οὓς δοµεστίχους καλοῦσι Ῥωμαῖοι, ix- πέµπειν ὡς τἀχιστα, λόγον διδόντας ὧν ἕἔλαδον * 1* μὴ ταῦτα πυιουµένων πρὸς αὐτὸν τῶν Ῥωμαίω», οὗ δυνήσερθαι αὐτὸς πολὺν ὄχλον κατέχειν τοῦ"» μὴ ἔθεν δύναιντο δι ἁρπαγῖς ἑαυτοῖς ἐπανορθοῦσθαι VARLE LECTIONES. 9 ἀπέστελλον conj. D. : οἱ πειθόµενος vulg. 3 à ΗΠ.. c vulg. λεύσαιντο Val., ἄλλοις βουλεύσα!ντο vulg. 35 πρλλὰς B., πολλοῖς vulg. 0 Ὀλυβρίου Val., ἁλυαρίου vulg." ἐχπεδώσειν *? εὑπρεπὲς Val., εὐπρεπεῖ vulg. ** ἄλλος βουλεύσα:το B , ἆλλοι Bou- * Τριάριος vuls. ** 3 Val., εἰ vulg. | τοῦ N,, τῷ vulg. 1789 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. T00 τὴν Ecbztav. Taota μὲν ὁ ἕτερος Osub£pryc o ἔλεγεν, A piam possint sublevare. Ilzc quidem alter proposuit : ὁ μέντοι Τριαρίου τά τε ἐπὶ Λέοντος συντεθέντα Ἠξίου abt πάντως γενέσθαι, καὶ τῶν προτέρων χρόνων τὰς συντάξεις λαμθάνειν, τούς τε χηδεστὰς αὐτῷ ζῶντας ἀποδοθῆναι ' εἰ δὲ χαὶ ἄρα τεθνἠχασι, τὸν Ἰλλοῦν περὶ τούτων ἐπομόσαι xal ἄλλους, ol; αὐτὸς ἐπὶ τούτων τῶν Ἱσαύρων πιστεύει, Ζήνων δὲ πνθόµενος, πρὸς μὲν τὸν Βαλαμήρου ἀπεχρίνατο, ὅτι αὐτὸς ei προδότης καὶ πάντα ἑναντία ofc ὑπέσχετο δράσας, ὅστις διαπολεμεῖν ὑποσχόμενος μόνος εἶτα xai βοήθειαν προσχαλέσηται ἄλλην, πάλιν δὲ τὴν δύναμιν τῶν Ῥωμαίων καλέσας χρύφα πρὸς θευδέ- ριχον πράττει περὶ φιλίας οὗ δὴ xal αἱσθόμενον τὸν στρατηγὸν τῆς θράκης καὶ τοὺς ἄλλους, ὁπόσοι τὰ Ῥωμαίων φρονοῦσι, μήτε ἀπηντηχέναι, add" συμθάλλειν αὐτῷ τὰς δυνάμεις θαρσΏσαι, φοδουµέ- B νους ἑνέδραν. NUv τε ei θελήσαι πρὸς αὐτὸν πολεμῆ- σαι, ἐπαγγέλλεσθαι αὐτῷ ταῦτα δώσειν νικῶντι * χρυσίου λίτρας χιλίας, μυριάδας 6 * ápyuplou, πρόσ- οδόν τε πρὸς τούτοις νομισμάτων poplov* xai γά- pov αὐτῷ δώσειν τῆς Ὀλυθρίου παιδὸς ἡ ἄλλης τῶν ἑνδόξων γυναικῶν Ev τῇ πόλει. Ταῦτά τε ἅμα λέγων τῶν τε ἀποσταλέντων παρ) αὐτοῦ τοὺς πλείονας ἀξίαις ἑτίμησε , xal πρέσθεις ἀπέστειλε πρῶτον μὲν Φιλόξενον, εἶτα Ἰουλιανὸν, c πως ἄρα δύναιντο μεταπεῖσαι ξυῤῥαγῆναι ἐκείνῳ. Ὡς δὲ οὐδὲν ἔπειθε, πέμψας τοὺς στρατιώτας ἓς τὸν πὀλεμον ὥρμα, xai παρεχάλει θαρσεῖν ὡς αὐτὸς ἐκστρατεύσων xat κοινῇ σὺν ἐχείνοις ὃ τι ἂν δέοι πεισόµενος. Οἱ δὲ ὡς in- .ex illustrioribus mulieribus civitatis. alter Theuderichus, Triarii, postulabat, ut omnia sibi a Leone promissa przstarentur , et prxterito- rum annorum stipendia solverentur, et af(mes svi supersiites sibi redderentur ; de his autem, qui mor- | tui essent, Hlum et ex Isauris alios, quorum cur: et custodite commissi fuerant, jnrare jussit. ας ubi Zeno audivit, Theudericho Dalamiri responsum dedit, eum esse proditorem, qui omnia contra, quam . promiserat, fecisset; qui cum se solum bellum ge- sturum fidem dedisset, aliunde auxilia sibi accer- sisset : et eum Romanorum copias, 4:59 suppetias fervent, accivisset, clam, et illis iusciis, cum Theu- dericho amicitiam contraxisset ; quad cum dux Thra- ci» el alii, quicunque a Romanorum partibus sta- rent, vidissent, veritos insidias ad illum accedere aut suas copias ejus copiis conjungere ausos nou. esse. Nunc etiam, si velit cum Theudericho belium. facere, se polliceri hac, si victoriam reportarit, illi daturum auri mille, argenti quadraginta millia librarum, et reditum decem millium aureorum et nuptum illi collocaturum Olybrii filiam, aut aliam Quz cum dixisset, plerosque eorum, qui missi erant, digni- talibus ornavit, et ipse legatos misit primum quidem Philoxenum, deinde etiam Julianum, si qua ratione possent eum adducere, ut foedus cum Theudericho solveret. Cum nihil eum moveret; evocatis milili- bus bellum suscepit, quos hortatus εδ, ut bono- Jxousav, ὅτι αὐτὸς βασιλεὺς ἐξάγειν ἐθέλοι, οὕτως ϱ) animo essent. Se euim communiter cum illis belli ἕχαστος αὐτῶν Ἠπείγετο ἑαυτὸν ἐπιδεῖξαι βασιλεῖ πολλοῦ ἄξιον ὄντα, ὥστε xal οἱ πρότερον τοῖς ἠγε- µόσιν αὐτῶν, ἐφ᾽ ᾧ μὴ στρατεύοιντο, ἀργύριον να διδόντες πάλιν εἰς τὸ µετέχειν τῆς ἐξόδου παρεῖχον. Καὶ πάντες ἀνθήπτοντο τοῦ)! πολέμου ὀργῶντες' καὶ τούς τε χατασχόπους τοὺς παρὰ θενδερἰχου πεμφθέντας ἐζώγρησαν, xai τῆς τοῦ Βαλαμήρου φυλαχκῆς -μοῖραν ἑλθοῦσαν ἐπὶ τὸ μαχρὸν τεῖχος οἱ ἐχεῖ φυλάττοντες διαπρεπῶς ἀπεχρούσαντο. Ἐπεὶ δὲ εἰς τὴν αὑτοῦ φερόµενος ὁ Ζήνων ἀνεχώρησε φύ- σιν, xal ὑπὸ τῆς συμφύτου ἀπεσθέσθη δειλίας, ἐν- ταῦθα ὀργίζονται χαὶ χαλεπῶς ἔφερον, κατὰ συστά- σεις τε Υινόμενοι ἐμέμφοντο ἀλλήλους τῆς ὅλης ἀτολμίας, εἰ" χεῖράς τε ἔχοντες xal βαστάζοντες Όπλα µαλακίας τοιαύτης ἀχούειν ἀνέχονται, δι’ ἧς πόλεις ἅπασαι χαὶ ἡ πᾶσα Ῥωμαίων ἰσχὺς ἑξαπό- Aue, πάντων En' ἐξουσίας περικοπτόντων, X βού- λοιντο, Τοῦτον ὁ Μαρτιανὸὺς συνελόμενος τὸν θροῦν, πέμπει Ζήνωνι λέγων, ὅτι δεῖ τὸ στρατόπεδον ὡς τάχιστα διαλύειν, μή τι xa νεώτερον συνεστηκότες ἐργάσωνται. Πέμφας οὖν ἐχέλευεν ἀπιέναι ἑκάστους ἐπὶ τὰ χειµάδ.α, ὡς πρὸς τὸν Θευδέριχον ἑσομένης εἰρήνης. Οἱ δὲ ** τὸν yápaxa ἕλυσαν χαὶ ἁπΏλθον οἱ πλείους τῇ διαλύσει ἀχθόμενοι, xal ὅτι θἄᾶττον αὐτοῖς χωρισθῆναι συνέθη, πρὶν ἄνδρα σχεψαµένους τοῖς pericula, ubi opus fuerit, aditurum. Hzc cum. mi- lites audiissent, imperatorem huic bello inieresse statuisse, iia se ad lioc compararunt, ut 97 talem se unusquisque ostendere studeret, quein impera- tor merito suo plurimi faceret, Et tan) ardentibus animis ad pugnandum profecti sunt, ut qui. antea militia vacationem a ducibus peeunia redemerant, pecunias, ut sibi in hostes exeundi. potestatem fa- cerent, numerarent. Itaque et.exploratores, a Tlieu- dericho przmiissos, vivos ceperunt, οἱ cohortem; qux Balamiri filii custodiam agebat, et. usque ad longos muros progressa erat, opportune depulerunt. Sed nun inulto tempore res steterunt, quin Zeno ad pristinam naturam rediret, δι ad insitam ignaviam D üelaberetur. Ex quo milites indignati, per turbas coeuntes, sese invicem ignavi accusabant, quod manus habentes et arma gestantes tanto mollitiei, qua omnes civitates el omnes Romanorum vires pessumdaret, obsequi sustinerent, neque quisquam omnis generis contumeliis abstinuit. Hunc motum cum Martianus intellexisset, ad Zenonem mittit sua- dens, ut quam citissime fieri posset, exercitum, ne quid novarum rerum anoliretur, dissolveret. Ad quem Zeno remisit, et jussit, ut unusquisque mili- tum, tanquam cum Theudericho pax futura esset, VARLE LECTIONES. "d N., δὲ vulg. N., τοῦτο vulg., τοῦτο Η. "zi N., εἰς villg. v ásiau ἐτίμτσε N, ἀξίας ἠτίμησε xe * B add. Με ἀργύριον IE, ἀργνρίου vulg. *' τοῦ 791 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 152 In hiberna concederet. ltaque castra solverunt, A xotvol; ἐπιστῆσαι, ὃς τῆς παρούσης λὐμής ἀνακτᾶ- quam castrorum solutionem plerique iniquo animo — a0ac** τὴν πολιτείαν ὁπωσοῦν δυνήῄσεται. ferentes abierunt : maxime quod discedere cogerentur, antequam virum summz rerum prafecis- sent, qui rempublicam ab eversione et interitu vindicare posset. YARLE LECTIONES, 50 ἀνακτᾶσθαι vulg. ΕΚ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ MENANAPOY IIPOTIKTOPOX EKAOTAI ΠΕΡΙ IIPEZBEON ΕΘΝΩΝ IIPOZ POMAIOYZ 98 EX HISTORIA MENANDRI PROTECTORIS ο EXCERPTA DE LEGATIONIRUS BARBARORUM AD ROMANOS. — ÁncuuEKTCM. — ÁAvares a Jusliniano sedes petunt infra fines imperii Romani (f). lidem a Justiniano iüstigatl bella getunt cum Hunnicis gentibus (2). Mezamirus, Antarum ad Avares legatus, ab his interimitur (5). Legati frarom ad novas sedes petendas missi Byzantii detinentur (4). Justinus Avarum conditiones superbe respuit (5). ost mortem Zichi, Persarum legati, Mebodes Bysantium mittitur 7 neque ipse nec Saracenorum legati, quorum causam apud imperstorem agit, quz cupiunt, impetrant (6). Turcorum legati a Persis spreti Bysautium profl- Ciscuntur ad commercía cum Romanis petenda (1). Zemarchus a legatione ad Turcos rediens magnis itineris difücultatibus et periculis laborat e 9). Avares et Franci fadus ineunt (10). Longobardorum legati Ávares contra Gepidas et Romanos sollicitant (11). Longobardi nunc ab Avaribus, nunc a Romavuis auxilia petunt. (12). Bajanus, Avarum Chaganus, legitos Romanorum in vincula conjicit (15). Idem post multas disceptationes cum Bono, Roma- horum duce, iratus ab obsidione Sirmii recedit (14). Superba Targitii postulata a Justino cum contemptu repu- diantur (15). Turci Justinum ad bellum cum Persis renovandum incitant (16). Justinus nullas Avarum conditiones admittit (17). Pax componitur riter Romanos et Avares (18). Avatum legati a latronibus expilati res suas a Tiberio repetunt (19). Sebochthes legatuy a Chosroe ad Jusiinum missus ad [ωάυς inter Persas et Romanos instaurandum (20). Jacobus iusolentem Chosrois epistolam Tiberio et Sophi» Auguste tradit (21). Sabirum et Alanortm legati de pace agunt cum Tiberio (ssare (22). Romanorum et l'ersarum legati ih. confiniis utriosque imperii Conveniunt (25), Zacharias et Mebodes de pace inter Romanos et Persas restituenda agunt: Romani Persarmenia et Iberia cedunt, sed Daras oppidum a Persissibi reddi poscunt. Sclavini in Thraciam irrumpunt (21). Tiberius Crsar pecunias ad aliquos e principibus Longobardorum conciliandos mittit (25). Perse ex improviso castellum Romanorum expugnant (26). Tanchosdro in fines imperii incursionem facit (27). Mauricius Chlomaron, lersarum oppidüm, obsidione premit (28). Tiberius, ut Italiam adversus Longobardos iueatur, multos eorum donis in partes suas traducit (29.) Bajanus, rex Avarum, usque ad Sirmium progressus, Savum trajicere conatur, belium contra Sclavihos pretendens ( 0). Idem a Tiberio, ut Sirmium sibi concedat, postulat (51). Theognis, dox Romanorum, [Sirmium fortiter obttnet ^32". 96 |. (p. A. C. 558, Ind. 6, Justin. 52.) Avares B. a. [Περὶ 'A6ápuv.] Ὡς πολλὰ περινοστήσαντες cum diu multumque incerti errassent, tandem ad Alanos accesserunt , et Sarosium, eorum ducem, suppliciter, orarunt, ut per eum in notitiam οἱ amicitiam Romanorum venirent, Is Justino, Ger- mani fllio, qui tuuc temporis militibus, qui in La- zico in praesidiis erant, praerat, eam rem nuntia- vit, et Justinus ad Justinianum retulit, qui illi man- davit, ut ejus gentis legatos ad se Byzantium trans- miueret, Electus vero fuit ab es gente quidam - Candich nomine, qui cum primus legatus ad impe- ἦχον ἐς ᾿Αλανοὺς, xai ἰχέται ἐγένοντο Σαρωσ[ίου τοῦ ᾽Αλανῶν Πγουμένου, ὡς ἂν δι) αὐτοῦ γνώριμοι ἔσοιντο Ῥωμαίοις. Ὁ δὲ ἹἸουστίνρ τῷ Γερμανοῦ, κατ ixelvo χαιροῦ τῶν bv Λαζιχῇ χαταλόγων ἑδ- ἡγουμένψ, τῶν 1.53 ᾿Αδάρων πἑρι ἑδήλωσεν, ὁ δὲ Ίου». G:lvog Ἰουστινιανῷ βασιλεῖ. Καὶ δὴ ἐνεχελεύσατο ὁ θασιλεὺς τῷ στρατηγῷ στέλλειν ἐς Βυζάντιον τὴν πρεσδείαν τοῦ ἔθνους. Καὶ οὖν Κανδὶχ ὄνομά τι Ἱρέθη πρεσθευσόµενος 5) ὑπὲρ ᾿᾽Αθάρων πρῶτος, ὃς ἑσφοιτήσας 5" ἔλεξε τῷ αὑτοκράτορι, ὡς πάρεστι τὸ VARLE LECTIONES. 969 coy Ν. τῷ νι]σ. ** πρεσθενόµενος vulg. ** ὃς ἑσφοιτήσας IE, ἑαφοιτήσας vulg. & 19] ΡΕ LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 191 μέγιστόν τε xal ἀλχιμώτατον τῶν ἑθνῶν, καὶ ὡς «b A ratorem venisset, dixit, adesse gentem omnium φῦλον οἱ ΄Αδαροι ἀκαταμάχητοί τέ εἰσι xat τὸ ἁντι- στατοῦν οἷοί τε ῥᾳδίως ἁπώσασθαί τε xal διαφθε(- petv, χαὶ ὣς προσῆχόν ἐστι τῷ βασιλεῖ ἐς ὁμαιχμίαν σφᾶς ἑταιρίσασθαι, ἀλεξητηράς τε ἔχειν ἀγαθοὺς, χαὶ 3 ὡς οὐχ ἄλλως εὐνούστατοι ἕἔόονται τῇ "Po- μαϊχῇ πολιτείᾳ, f δώροις ἐς τὰ µάλιατα τιµιωτάτοις xat χρήµασιν ἑτησίοις xat γῆς εὐφορωτάτης οἰκήσει. Ταῦτα ti αὑλοχράτορι ἐπειδὴ Ίγγειλεν ὁ Κανδὶχ, αὐτίχα---οὐ 57 γὰρ ἑσφρίγα οἱ τὸ σῶμα, οὐδὲ. ἥχμα- εν fj ἀλχὴ, ὥσπερ ἀμέλει, ἠνίχα Γελἰμερά τε τὸν Βάνδηλον καὶ Οὐἵττιγιν τὸν Γότθου ἄμφω ἔτι νεάζων ἔθετο δορυάλωτον . ἀλλ ἤδη Υηραλέος τε fjv, καὶ τὸ ἀνδρεῖον ἐχεῖνο φρόνηµα καὶ Φφιλοπόλεμον µετ- εθέθλητο iq τὸ ῥᾳθυμότερον ταῦτα ἔγνω ἑτέρῳ τρό- πῳ xal οὐχὶ πολέμῳ τὴν βαρδαριχὴν ἀποχρούσα- σθαι δύναμιν ^ καὶ χατηγωνίσατο ἂν xo ἄρδην Ἡφάνισεν, εἰ χαὶ μὴ πολέμῳ, ἀλλ᾽ οὖν εὐδουλίᾳ, εἴ T* μὴ τῷ ὀφειλομένῳ τέλει πρότερον ἡφανίσθη αὖ- τός * οὗ γὰρ πολλῷ ὕστερον ὤχετο Exclae. Ἐπεὶ οὖν ἥχιστα ἣν οἷός τε περιεῖναι, τὴν ἑτέραν ἑτράπετο. Β. Ὅτι δηµηγορήσας ὁ βασιλεὺς, τοῦ τε ἱεροῦ συλλόγου τὸ ἀγχίνουν τε xal βουλευτιχὸν τοῦ Φασι- Mos ἑπαινέσαντος, παραχρΏμα cá τε δῶρα ἕἔστελλε, δειράς τε χρυσῷ διαπεποιχιλµένας xal χλίνας, ἐσθητάς τε σηριχὰς καὶ ἕτερα πλεῖστα ἐχμαλθακῶσαι οἷά τε ὄντα ἁλαζονείας ἀνάπλεα φρονήματα "5, πρὸς τοῖς xaX πρεσδευσόµενον Βαλεντῖνον (εἷς δη οὗτος maximam et fortissimam, Avares, genus hominum invictum, qui ejus omnes hostes repeilere et fun- ditus : exstinguere possent. lilius rationibus valde conducere cum eis armorum societatem facere et auxiliarios optimos sibi asciscere; qui tamen non alia conditione Romano imperio servirent, quam si donis pretiosis, annuis eliam stipendiis οἱ fertili regione, quam habitarent, donarentur. Hzc Can- dich 100 Imperatori. Erat ea tempestate impera. tor effeto corpore : non eadem illi vis animi, qua florebat, cum juvenis adhuc Gelimerem Vandalum et Vittigem Gothum captivos fecit. Itaque jam se- nex exacia state, cum animi robur et belli amo- rem desidia et otio commultasset, Barbarorum exer- B citum non bello, sed alia ratione a finibus imperii depellere constituit. Et sane vicisset eum et penitus exstinxisset, si minus przliis, at prudentia et con- silio, nisi ipse debito fine prius exstinclus esset. Etenim non multo post ex vita migravit. Cum igitur vi Barbaros superare non possel, aliam viam ingressus est. 9$. De ea re imperator concionem apud sacrum senatum habuit, qui ejus prudentiam et in rebus gerendis consilii vim et acerrimum judicium valde collaudavit. Hoc facto statim imperator dona ad legatos misit, catenas auro variegatas et lectos et sericas vestes et alia quam plurima, quibus leniret οἱ demulceret animos superbis οἱ insolentiz ple- τῶν βασιλικῶν µαχαιροφόρων), καὶ 5 προὐτρέπετο ( nos. Misit quoque legatum Valentinum (is erat τὸ φῦλον ὁμαιχμίαν ἑἐσάγειν Ῥωμαίοις xal χατὰ τῶν ἀντιπάλων ὀπλίζεσθαι, ἐμφρονέστατα, οἶμαι, προμηθευσάµενος ὁ βασιλεὺς, ὡς ἡ νιχῶντες οἱ "A- 6αροι ἢ xai ἡσσώμενοι ἐξ ἀμφοῖν περιθῶσι ** Ῥω- . alot, τὸ συνοῖσον. Τοῦ δὲ Βαλεντίνου ἐχεῖσε ἀφιχο- µένου χαὶ τὰ pa παρασχοµένου, xat ὅσα ἐσήμηνεν 6 βασιλεὺς ἑξειπόντος, πρῶτον μὲν ἐξεπολεμήθησαν Οὐτιγούροις "', εἶτα Ζάλοις, Oüvvixi QUA^ καὶ Σαδείρους δὲ καθεῖλον. Υ. "Occ ἐπεὶ οἱ ἄρχοντες ᾽Αντῶν 53 ἁθλίως διετέ- Όησαν xal περὰ τὴν σφῶν αὐτῶν ἑλπίδα ἐπεπτώχε- σαν, αὐτίχα ol "Αδαροι ἔχειρόν τε τὴν γῆν xat ἑληῖ- unus ex imperatoriis satellitibus), eui praecepit , ut gentem Romanis societate conjungeret el efficeret, ut suos inimicos bello aggrederentur. Sic enim valde prudenter , opinor , imperator sentiebat, sive Avares vincerent, sive vincerentar, in utramque partem, et ut res cecidisset, ea, qua evenirent, suo commodo cessura. Cum igitur Valentinus ad eos profectus esset et munera przbuisset et man- data imperatoris exposuisset, primum quidem Utie guros, tum Salos, Hunnicam gentem, debellarunt, et Sabiros everterunt. ü 9. Cum duces Antarum parum prospere res ges- sissent et spe sua excidissent, confestim Avares hostium terram vastarunt, et regionem sunt depo- ζοντο τὴν χώραν. Πιεζόμενοι δ᾽ οὖν ταῖς τῶν πολε- D pulati. Hi vero. inimicorum excursionibus vexati ad µίων ἐπιδρομαῖς ὡς οἷόν τε *5, ἐπρεσθεύσαντο ὡς αὐτοὺς Μεζάμηρον τὰν Ἱδαριξίου, Κελαγαστοῦ ἁἆδελ- φὸν, ἐπὶ τὴν πρεσδείαν χειροτονῄσαντες * ἑδέοντό τε πρίασθαι τῶν τινας τοῦ οἰχείου φύλου δορναλώτων. Καὶ τοίνυν Μεζάμηρο: ὁ πρεσδευτῆς, στωμύλος τε ὢν xat ὑψαγόρας, ὡς Ἀθάρους ἀφικόμενος ἀπέῤ- ῥιψε ῥήματα ὑπερήφανά τε xal θρασύτερά πως. Ταῦτά τοι ὁ Κοτράγηχος «9 ἐχεῖνος, ὁ τοῖς ᾿Αθάροις ἐπιτίδειος 6 xaz' ᾽Αντῶν οὐ τὰ ἔχθιστα βουλευσάρε- voc. émet ὁ MeQáunpog ὑψηλότερον f| χατὰ πρεσθευτὴν VARLE LECTIONFS. ** xat add. Β. * οὐ Val, ó vulg. "* φρονήματα N., φρονήµατος vul Avares legationem miserunt, ad quam gerendam Mezamiram, ldarisii filium, Celagasti fratrem , sul- fragio elegerunt, et ab eo petierunt, ut captivorum aliquos gentis suz redimeret. Mezamirus igitur legatus, vir vanus et magniloquus, ubi ad Avares pervenit, in verba superbiora et arrogantiora pro- rupit. Cotragegus autem ille, Avarum perquam fa- miliaris et necessaríus, cum Mezamirus insolentius, quam legatum decebat, esset locutus, Chagano dixit: « Vir ille magn: est apud Antas aucetori- .. 9 χαὶ deest vulg. ** περιθῶσι Ν., παραδῶσι H., περὶ δῶσι vulg. *' Οὐϊγούροις vulg. ** ᾽Αντῶν Val, τῶν vulg. ** ὡς οἷόν τε B., οἴονται vulg. ** Κοτρίγχουρος conj. Ν. ** et infra ' ντῶν Val., αὐτῶν vulg. 195 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORÉ 196 tatis, et in quoscunque voluerit inimicos vim parare Α διελέγετο, εἶπεν ὡς τὸν Χάγανον' « Obxoz ὁ àvhp µε- potest. Oportet igitur ipsum de medio tollere, deinde intrepide in regionem inimicam excursiones facere. » Ab illo adducti Avares, spreta ea, que Jegatis debetur, reverentia, nulla habita juris ra- tione, OL Mezamirum necant. Et ab eo tempore latius et liberius depopulari Antarum terram co- perunt, neque captivoa aut praedas agere cessave- runt. 4. (A. C. 569, Ind. 10, Justin. 36.) Justinianus legatos ab Avaribus excepit, qui postulabant, ut illis liceret cireumspicere terram,in qua eorum gens sedes et domicilia poneret. EL imperator quidem, Justino duce suadente, in ea terra, ubi prius habi- tabant. Heruli, qua secunda Paunonia vocatur, eos collocare animum induxit, et, si illis placuisset, ipse non esset adversatus. Sed Avares Scythia sibi exeundum non censuerunt, quasi hujus desiderio valde teuerentur. lloc igitur etsi irritum cecidit, (amen Justinus legatos misit Byzantium et impera- :orem eos aliquandiu custodia retinere jussit. Jus- tinus enim sibi conciliaverat unum ex legatis, OEcu- nimoneim nomine, qui secreto eum monuit, Avares aliud in ore habere et aliud sentire. Eos blanda quam maxime oratione uti el sux fraudi obtendere simulatam erga. Romanos benevolentiam, tantisper dum Istrum irajiciant, sed longe aliter id, quod in B mente gerant, se habere. Etenim simul atque (c Istrum transmiserint, omnibus copiis eos in belluin erupiuros. Qus cum cognovisset Justinus, eorum omniu: imperatorem certiorem fecit, ut legatos . Avarum Dyzantii, quamdiu posset, retineret : nec enim Avares [strum príus trajecturos , quam legati dimissi essent. Ea cum Justinus mandaret, non mi- uus cure et operz impendebat, quo Avares fluvii trajectione prohiberet, Bonum enim, domesticaruin copiarum dacem, fluminis custodi: prafecit. At vero Ávarum legati , ubi niliil profecerunt eoruin, ques ab imperatore petitum venerant, munera, ut consuelum erat, acceperunt, el ea, quie sibi opus erant, compararunt, arma eliam emerunt, et ila dimissi sunt. Verum imperator secreto mandavit Justine, ul quacunque ratione et via possel, in re- ditu arma illis eriperet. ltaque dux cum legatos exciperel, imperatoris mandata est exseculus. Hinc edperuni inter Romanos et Avares inimicitia multis antca ex causis accensa : maxime, quod non stalim legati eorum dimissi ereent. Pracepe- rat enim. Bajanus, ut quamprimuin redirent. Sed imperator cum sciret, quid cogitarent, varia ideu- tidem tentaverat, ut aliquamdiu eos in urbe deti- neret. γίστην ἐσότι περιδέθληται δύναμιν Ev "Ανταις *, οἷός τε πέφυγε χατὰ τῶν ὁπωσοῦν αὐτῷ πολεμίων ἀντι- τάττεσθαι. Act τοιγαροῦν ἁποχτανθηναι τοῦτον, καὶ τὸ λοιπὺν ἁδεῶς ἐπιδραμεῖσθαι τὴν ἁλλοτρίαν. » Τούτῳ πεισθέντες οἱ "Abapor παρωσάµενοι τὴν τῶν πρέσδεων αἰδὼ, Bv οὐδενέ τε λόγῳ θέμενοι τὴν δίχην, ἀναιροῦσι τὸν Μεζάμηρον. Ἐξ ἐχείνου πλέον, ἡ πρότερον 91, ἔτεμνον τὴν γῆν τῶν Αντῶν, xat οὐχ ἀνίεσαν ἀνδραποδιζόμενοι καὶ 5 ἄγοντές vs xal φέροντες. Ἴ δ. Ότι ἑδέξατο Ἰουστινιανὸς παρὰ ᾿Αθάρων πρέσθεις, ἐφ᾽ (p σφᾶς περιαθρῆσαι γῆν, ὅποι τὸ φῦ- λον θήσονται τὰς οἰκήσεις. Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς, Ἰουστίνου τοῦ στρατηγοῦ σημἠναντός οἱ, ἓν βονλῆ ἑποιήσατο ἐς τὴν Ἐρούλων 9? χώραν χατοιχίσαι τὸ ἔθνος, ἔνθα προτοῦ (pxouv οἱ "Ἔρηυλοι * δευτέρα δὲ προσαγορεύεται Παιονία * καὶ εἴ γε θυμῆρες αὗτοῖς ἐγένετο, xal χατένευσεν ἂν '* ὁ βασιλεύς. Αλλ' ἐχεῖ- νοι Σχυθίας oU τι ᾧοντο δεῖν ἔσεσθαι ἑχτός * αὑτης γὰρ δήπουθεν ἐσότι ἐφίεντο. Τοῦτο μὲν οὖν o3 προῦ» 61, ἔστειλε δὲ ὅμως Ἰουστῖνος ὁ στρατηγὸς τοὺς πρέσθεις ἐς τὸ Βυζάντιον, ἑδήλωσέ τε τῷ βασιλεῖ, ὡς ἂν αὐτοῦ ἓγ κατοχῇ ἔσοιντο ἐπὶ πολύ. Ἐφιλοποιὴ- σατο 7! γὰρ τῶν πρέσθεων ἕνα ὄνομα Οἰκουνίμων * ἐν ἀποῤῥήητῳ τέ οἱ ἔλεγεν ὁ Οἰχουνίμων, ὡς ἕτερα διαλεγόµενοι ἕτερα Ὑνωματεύουσι, xal ὡς λόχοις μὲν ἐς τὰ μάλιστα µετρίοις χρῶνται καὶ [ὼς] τὴν ἐπιείχειαν παραπέτασμα προθάλλονται τοῦ δόλου "5, τῷ ἐμπεδῶσαι δῆθεν τὸ εὔνουν ὡς τοὺς Ῥωμαίους, ὡς ἂν ταύτῃ διαπεραιωθεῖεν τὸν Ἴστρον, τὸ δέ γε βουλόμενον αὐτοῖς τῆς γνώμης ἔχει ἑτέρως, χαὶ ὡς, εἴγε δ.έἐλθοιεν τὸν ποταμὸν, βούλονται πανστρα- τεὶ ἐπιθέσθαι. Τούτων οὖν Ἰουστῖνος ἐγνωσμένων, αὐτῷ τῷ βασιλεῖ ἐσήμηνεν, ὡς ἂν οἱ πρέσδεις τῶν Αθάρων ἑἐγκαθειργμένοι ὧσιν ἐν Βυζαντίῳ * ταύτῃ γὰρ οὐχ ἀνέξοιντο διελθεῖν τὸ ῥεῖθρον, πρὶν f) ἀφ- εθῶσιν οἱ πρέσδεις . Ἐν ᾧ δὲ ταῦτα ἔπρασσεν ὁ Ἰου- στῖνος, οὐχ ἧττον παρεσχευάζετο ἅμα φυλάξων τὰς διαθάσεις τοῦ ποταμοῦ . Βῶνον γὰρ τὸν πρωτοστά- την τοῦ θητικοῦ xal οἰχετικοῦ τῇ τοῦ ποταμοὺ ἁπ- ένειµε φυλαχῇ. Οἱ δὲ πρέσδεις τῶν ᾿Αθάρων ἐπεὶ οὐδὲν τι ὤνησαν ὤνπερ αἰτοῦντες πρὸς βασιλέα ἀφίχοντο, δῶρα, ὥσπερ σύνηθες ἣν αὗτοῖς, παρ) αὐτοῦ εἶλη- D φότες, xai μὲν οὖν ὠνησάμενοι τὰ ὅτα γρεὼν, τοῦτο δὲ καὶ ὅπλων 13, ἀφέθησαν μέν * ὅμως δὲ οὖν Ἰου- στίνῳ λάθρα ἐνεκελεύσατο ὁ βασιλεὺς τρόπῳ vu] τὰ ὅπλα ἀφελέσθαι παρὰ σφῶν. Καὶ οὖν ὁ στρατηγὸς ἐπεὶ ἐδέξατό γε αὖθις ἑπαν,όντας τοὺς πρέσθεις, χατὰ ταῦτα ἐποίει. Ἐντεῦθεν ρξατο fj δυσμένεια Ῥωμαίων τε χαὶ ᾽Αθάρων, Ίδη ἐκ πολλοῦ ὑποτυφο- µένη, καὶ μάλιστα τῷ μὴ ὡς θἄττον ἀφεθῆναι τοὺς πρέσθεις. Συνεχέστατα γὰρ ἐσήμηνεν ὁ Βαϊανὸς, ὡς ἂν ἐἑπανέλθοιεν τὸ μελετώμενον δὲ σάφα ἐπιστά- 'svog ὁ βασιλεὺς ἄλλοτε "* ἄλλως διετίθει τὸ παρὺν, ὅπως ἐς thv βασιλίδα πόλιν ἐγχαθειργμένοι elev Ἰδ. VARLE ΙΕΟΤΙΟΝΕς. $6 "Avvai Ύα]., a ταῖς vulg. 9' ἢἡ πρότερον |, τε πρότερον vulg. 5 χα ante ἄγοντές om. vulg. ** Ἐροῦλων οἱ mox Ἔρουλοι N. , 'EXooptov et Ἔλουροι vu T! igi)orothsato Cant. ἐφιλοποιῆσχντο v xat. vulg. "* ἆλλοτε Β., ἄλλο νηὶρ. "" εἷεν Val. εἶναι vulg. ulg. g. "* àv posl. χατένευσεν pos. D., £y. àv x. " δούλου vulg. ?* ὅπλων] πλτθος add. N. 191 DE LEGATIONTBUS GENTIUM AD ROMANOS. 198 e. Ὅτι ἐπὶ Ιουστίνου τοῦ Νέου οἱ τῶν ᾽Αδάρων A — 5. (A. C. 566 ind. 44, Justini 2.) Justino Junioie αρέσδεις παρεγένοντο lv Βυξαντίῳ, τὰ συνήθη Copa ληψόμενοι, ἅπερ τῷ xat' αὐτοὺς ἔθνει Ἰουστινια- νὺς ὁ πρὸ τοῦ βασιλεὺς ἐδίδου * σαν δὲ χαλώδιά τε χρυσῷ διαπεποιχιλµένα, ἐς τὸ εἴργειν τι τῶν ἆποδι- ὁρασχόντων ἐπινενοημένα, καὶ χλῖναι ** ὁμοίως καὶ ἄλλα τινὰ ἐς τὸ ἀδρότερον ἀνειμένα. Τότε 5h οὖν ol πρέσδεις τῶν ᾿Αθάρων Eq πεῖραν Ἰέναι τοῦ βᾳσιλέως ἐδούλοντο, εἴγε οὐκ ἄλλως "' δῶρα λαμ- θάνειν αὐτοῖς, καὶ τῇ Ῥωμαίων ῥᾳθυμίᾳ ἔπεντρυ: φᾷν, xal τὸ ἀἁμελὲς αὑτῶν οἰχεῖον τίθεσθαι κέρδος. Καὶ δη παρὰ βασιλέα φοιτᾷν Ἠξίουν, Καὶ οὖν τοῦτο ἐφειμένον αὐτοῖς, ἔτι γε μὴν χαὶ διὰ τῶν ἑρμηνέων ὅτι βούλονται λέγειν, τοιοῖσδε ἐχρήσαντο Ἀόγοις * ε Χρεὼν, ὦ βασιλεῦ, χληρονομοῦντά σε τῆς πατρῴας ἀρχῆς, xal τοὺς πατρφους φίλους οὐκ ἄλλως, Ίπερ ὁ πατὴρ ὁ abc, εὖ ποιεῖν, xai ταύτῃ φαίνεσθαι μᾶλ- λον διάδοχον εἶναι τετελευτηχότος τῷ μηδὲν ἑναλλάτ- πειν ὧν ἐχεῖνος ἕπραττε περιών. Οὕτω yàp xal ἡμεῖς τῆς αὑτῖς ἀνθεξόμεθα γνώμης, καὶ οὐχ fz- «0v τ]της εὐεργεσίας ὄνομα µεταθήσομεν,εὶ ok 15 χαὶ μετ ἐχεῖνον εὑεργέτην ἀποχαλέσοιμεν * πρὀς ye xal αἰσχυνθησόμεθα τῷ πεπονθέναι χαλῶς μὴ τοῖς ὁμοί- etc ἀμείθεσθαι τὸν δεδρακότα. Καὶ γὰρ πατέἐρα τὸν σὺν δώροις '* ἡμᾶς φιλοφρονούμενον ἀντεδωρούμεθαᾳ «ip, καὶ δυνάµενοι, uid χατατρέχειν τὴν Ῥωμαῖϊχὶν, ἀλλὰ πλέον ἑνδείχνυσθαί τι ' τοὺς yàp ix γειτόνων ὑμῖν Βαρθάρους, «tv θρῴχην ἀεὶ περικόπτοντας, Ἰφανίσαμεν ἀθρόον, χαὶ οὐδεὶς ὁστισοῦν αὐτῶν πέρι- λέλειπται τὰ θρᾳχῶν ὀρίσματα χαταδραμούμενος * α δεδίασι γὰρ τῶν ᾿Αδάρων τὴν δύναμιν φιλίως ἔχου- σαν πρὸς τὶν Ῥωμαίων ἀρχήν. Πεπείσμεθα δὴ οὖν, ὡς ἓν τούτῳ µόνῳ καινοτοµήσεις ἡμᾶς, τῷ πλέον παρέχειν ἡμῖν, 1] ὁ ab; ἑδίδου πατήρ. àv0' ὧν καὶ ἡμεῖς fjzep ἐχείνῳ γενησόµεθά σοι χατὰ τὸ πλέον ὑπεύθυνοι, xat µείζονας ἐποφλήσομέν σοι τὰς χὰρι- τας. Πάρεσμεν οὖν ληφόμενοι τὰ χατὰ τὸ εἰωθός, 1 νῶθι Υὰρ, ὡ; ἄλλως 30 οὐχ ἔστι δυνατὸν τὸν xa6' ἡμᾶς ἠγεμόνα col τε χαὶ τῇ Ῥωμαίων εὐνούς στατον ἔσεσθαι πολιτείᾳ, εἴ γε μὴ ἐγχειρισθείη πρό- τερον αὐτῷ τὰ ἐφ᾽ occ οὐ κινεῖν ὅπλα χατὰ Ῥωμαίων ἔγνω. » Οἱ μὲν τῶν ᾿Αθάρων πρέσδεις τοιαῦτα διεξ- $A0ov ἑπαμφοτερίζοντες τῇ γνώμµῃ τοῦτο μὲν γὰρ ἑδόχουν ἰχετεύειν, τοῦτο δὲ ἀπειλεῖν. "Qovto γὰρ, ὡς ταύτῃ ὃξδίξονταί 9! τε χαὶ ἐκφοθήσουσι τὸν βασι- λέα, xal ὡς ἐκ τούτου ἀναγκασθήσονται Ῥωμαῖοι ὥσπερ ὑπόφοροι εἶναι ᾿Αθάρων. Ὁ δὲ βασιλεὺς οὗ- δὲν ἕτερον ἡ Ψψόφον "* ἡγησάμενος τῶν "A6ápov ῥήματα, ἀντέλεξεν οὕτω" « Προθαλλομένων ὑμῶν *! οὖν ἰκχετείᾳ xtv μεγαληγορίαν, οἱἰομένων τε τῇ συγ- χράσει ταύτῃ τῶν λόγων τὸ σπουδαζόµενον ὑμῖν ἀνύσειν, ἀμφοτέρας, ὡς εἰπεῖν, ἐχπεπτώχατε τῆς ἐλπίδος * οὐδὲ γὰρ ὑποθωπεύοντες ἡμᾶς ἁπατήσετε, οὐδὲ μὴν ἀπειλοῦντες ἐχφοθήσετε. ΠἨλείονα δὲ Suiv ἐγὼ παρέξω τοῦ ἡμετέρου πατρὺς τὸ πέρα τοῦ δέοντος ἐπηρμένους ὑμᾶς τῷ πρέποντι σωφρονίζειν * VARLE LECTIONFES. T ox ἄλλως] οὐδαμῶς ἐξέσται conj. 'N. 14 χλίνας vulg. imperante Avarum legati Byzantium venerunt , ut consueta munera acciperent, qui Justinianus , qui ante eum imperium tenuerat, 109 conferre erst solitus; erant autem catellze auro variegate, quasi ad vinciendos fugientes comparatz, lecti, οἱ alià quxdam ad delicatiorem cultum spectantia. Tunc Ávares voluntatis imperatoris periculum facere siatuerünt, an forie ampliora munera capere et, inertia Romanorum decepta, sua sibi commoda inde comparare possent. Itaque imperatoris adeundi sibi potestatem fieri petierunt, quod illis est per- missum, quin et per iuterpreteni, quidquid libitum esset, proponere. [4ο vero usi sunt oratione: ε Oportet, o imperator, te, qui imperium paternum B hareditate suscepisti, paternos quoque amicos :eque, 3c ille, beneficiis augere, teque in eo maxime pa- tris successorem priebere, si nihil eorum, quae vivus statuit, eo mortuo immutes. lta fiet, ut nos eamdem erga te voluntaiem conservemus , neque minus in te beneficentie nomen transferamu» , te post ipsum auctorem nostrarum fortunarum nun- eupantes, Et sane erubesceremus, si a te commo- dis ornati non eadem tibi retribueremus. Sic enim patrem tuum, qui in nos liberalis et munificus fue- rat, remunerati sumus. Etenim cum ejus regiones vastare possemus, non modo abstinuimus, verum etiam, quo nos propensiores erga ipsum ostende- remus, vicinos Barbaros Thraciam iuvadentes uno impetu delevimus, neque quisquam corum postea est inventus, qui Thracie fines populationibus vexaret. Metuebant enim Avarum potentiam, qui amicitiam colebant cum Romauis. Persuasum igitur habemus, te nulla alia in re ab iis, qux» a patre statuta sunt, discessurum, nisi iu eo, quod nobis majora largiturus sis, quam pater largitus est, Pro quibus et nos multo tibi, quam patri , devinctiores erimus, et tibi multo quoque majores gratias retri- buemus. Adsutnus igitur, qui consueta munera acci- piamus. Sed scito, non aliter fieri posse , ut noster dux tibi et Romanorum reipublice sit amicus, quam si ea acceperit, quibus reeeptis contra Roma- nos arma non movere constituit. » ο Avarum legati disserueruut, et modo se in hane, modo in D aliam partem vertebant : modo precibus agebant, modo minas ingerebant. Existimabant enim, se im- perstorem perterrefacturos, et ex eo coactum iri Romanos illis quasi tributarios esse. Verum impe- rator cum nihil aliud, quam vanos clamores, Ανδ- rum orationem esse existimaret, sic respondit : « Vos quidem humiles preces magna cum arro- gantia in medium profertis et in spem adducimini, hac sermonis 103 commistione facilius quod cu- pitis consequi. Sed ex utraque spe, ul verum aperte dicam, excidistis. Nam neque blandimentis me de- cipietis, neque minis terrebitis. Atque ego multo 1 σὲ Cantocl.. δὲ vulg. 7? ὑμᾶς vulg. *9 ὡς ἄλλους Π., ἐς ἄλλως vulg. *! δεδίξοντα; M., δεδείξονται vulg. 32 gov Β., dóyov. vulg. 3 ἡμῶν vulg. 119 EXCERPTA EX MALCHO RHETORE 110 tredecim hominum millibus, quos Theuderichus A ἐπ.στρέφεσθαι. Ὡς 0: ἢλθον ol πρέσδεις, τίθενται vellet, imperator stipendia et commeatus praberet ; — «hv .eipz,vmv ἑφ ᾧτε µυρίοις μὲν xal τρισχιλίοις duabus scholis ipse dux przeficeretur : ut omnes ἀνδράσιν, οἷς θέλοι ΘευδέριΚος, συντάξεις τε xal facultates, quas prius habuerat, illi restituerentur; — €poqnhv xoprytiv βασέλέα, δυοῖν δὲ αὐτὸν σχολαϊν et ut alterum ex duobus exercitibus, qui circa im- προθάλλεσθαι ἄρχοντα, ἀπολαθεῖν δὲ αὐτοῦ τὴν peratorem sunt, acciperet, et easdem dignitates, οὐσίαν, ὅσην πρότερον εἶχεν, λαθεῖν δὲ τὴν ἑτέραν quas sub Basilisco obtinuerat, recuperaret.: De affi- τῶν δύο στρατηγιῶν τῶν περὶ βασιλέα, xal ἔχειν τὰς nibus, si mortui essent, ut Zeno diceret, nihil am- — &£/a;, εἰς ἃς δη πρρῆκτο ὑπὸ τοῦ ΠΒασιλίσχου. plius negotii esse; si superstites, omnia bona, qux: Tlep! δὲ τῶν χηδεστῶν, εἰ μὲν ἐἑτελεύτησαν, ὡς eorum fuissent, eos recuperaturos, et eam civita- — ÉXeyev ὁ Ζήνων, μηδὲν εἶναί οἱ πρᾶγμα * εἰ δὲ ξῶσι, tem, quam Zeno arbitratus fuerit, habitaturos esse. * Aa6óvzag ἤνπερ εἶχον οὐσίαν, οἰχεῖν móXw, ἣν αὓ- Il::c ubi conventa sunt, imperator, abrogato Theu- — «5; δοχιµάσειε Ζήνων. Ταῦτα ὡς συνέδοξε, παύσας dericho, filio Valamiri, magistratu, in ejus locum τὸν Βαλαμήρου τῆς ἀρχῆς ὁ βασιλεὺς στρατηγὸν suffecit Theuderichum, Triarii filium. Et pecunias ἀντ ἐκείνου θευδέριγον ποιεῖται, καὶ χρήματα ἔπεμ- misit, qua confestim debebant distribui Gothis. φεν, ὅσα ἔδει αὐτίκα διανεῖμαι τοῖς Γότθοις. YARLE LECTIONES. * προσηκτο vulg. EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ MAAXOY ΡΗΤΟΡΟΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΩΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΡΒΕΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. 9 EX HISTORIA MALCHI RHETORIS PHILADELPHENSIS EXCERPTA DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. ARGUMENTUM, — Ámorcesus Byzantium vocatus a Leone Arabis» parti prefcitur (1). Theuderichus, Árcadiopoli in deditionem accepta, pacem et feedus cum Leone componit (2). Odoacer et Nepos, legationibus eodem tempore Byzantium missis, Zenonis amicitiam ambiunt (5). Legau Theuderichi tributum a Homanis petentes cum indigna- tione remittuntur αι Honorichus legatos de pace mittit ad Zenonem (ὅ). Utroque Theudericho fodere inter se conjunctis, Zeno bellum acriter contra eos susceptum brevi omittit (6). 4. (A. C. 475, Ind. 14, Leon. 47.) Septimo de- Β α. "Ox: ἓν τῷ ἑπταχαιδεχάτῳ ἔτει τῆς βασι- cimo imperii Leonis Macelli anno, cum ingens un- λείας Λέυντος τοῦ Μαχέλλη, πάντων ΊΧανταχόθεν dique rerum perturbatio esse videretur, advenit τεταράχθαι δοχούντων, ἀφιχνεῖταί τις τῶν σχηνιτῶν quidam Arabum scenitarum, quos vocant Sarace- — 'Apá6ov, οὓς καλοῦσι Σαραχηνοὺς, ἱερευς τῶν nos, sacerdos eorum, qui sunt apud eos Christiani; παρ) ἐχείνοις Χριστιανῶν, ἐξ αἰτίας τοιαύτης» Πέρ- ejus adventus hxc fuit causa. Cum tempore Theo- σαι xal 'Ῥωμαῖοι σπονδὰς ἐποιήσαντο, ὅτε ὁ µέγι» dosii exortum esset inter Persas et lkomanos maxi- στος πρὸς αὐτοὺς ἐπὶ Ocoboclou συνεῤῥάγη Τόλεμος, . mum bellum, fcedere rem transegerunt. Eo foedere μὴ προσδέχεσθαι τοὺς ὑποσπόνδους Lapaxnvou;, sf cavebatur, ne alterutri admitterent Saracenos, qui — «i ἐς ἆ πόστασιν νεωτερίσα: προέλοιτο. Ἐν δὲ τοῖς in corum fide eL ditione essent, si forte quis defi- Πέρσαις ἣν ὁ ᾽Αμόρχεσος τοῦ Νοχαλίου γένους * καὶ ciens res novas moliri tentaret, Apud Persas erat εἴτε τιμῆς οὗ τυγχάνων ἐν τῇ Περσίδι γῇ, ?) ἄλλως Amorcesus genere Nocalius: is, sive quod nullo τὴν Ῥωμαίων χώραν βελτίω νενομιχὼς, ἐχλιπὼν lionore apud eos haberetur, sive Romanorum regio- τὴν Περσίδα εἰς τὴν γείτονα Πέρσαις 'Apa6iav ἐλαν- Lem incolere potius duceret, Persidem relinquens, — vit. Κάντεῦθεν ὁρμώμενος προνομὰς ἐποιεῖτο καὶ 181 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS 183 πολέμους Ῥωμαίων μὲν οὐδενὶ, τοῖς δὲ ἀεὶ ἓν πο. A in. viciham Persis Arabiam migravit. llinc excur- ely εὑρισχομένοις Σαραχηνοῖς. 'Aq' !* ὧν xal τὴν δύναμιν αὔξων προῄει χατὰ µικρὀν. 'Μίαν δὲ τῶν Ῥωμαίων παρεσπάσατο νῆσον Ἰωτάθην ὄνομα, xat τοὺς δεχατηλόγχους ἐχθαλὼν τῶν Ῥωμαίων αὐτὸς ἔσχε τὴν νῆσον, xai τὰ τέλη ταύτης λαμθάνων yon- µάτων εὐπόρησεν οὐκ ὀλίγων ἑντεῦθεν. Καὶ ἄλλας δὲ ὁ αὐτὸς ᾽Αμόρκεσος τῶν πλησίον ἀφελόμενος χωμῶν, ἐπεθύμει Ῥωμαίοις ὑπόσπονδος γενέαθαι xai φύλαρχος τῶν κατὰ !! Πετραίαν ὑπὸ Ῥωμαίοις ὄντων Σαραχηνῶν. Πέμπει οὖν πρὸς Λέοντα τὸν βα- σιλέα Ῥωμαίων Πέτρον ἐπίσχοπον τῆς φυλῆς τῆς ἑαυτοῦ, εἴ πως δύναιτο ταῦτα πείσας ποτὲ διαπρά- ξασθαι. Ὡς δ' ἀφίχετο xai διελέχθη τῷ βασιλεῖ, δέχεται τοὺς λόγους ὁ βασιλεὺς, xai μετάπεμπτον εὐθὺς ποιεῖται τὸν ᾽Αμόρχεσον ἐλθεῖν πρὸς αὐτὸν, B ἀθουλότατα τοῦτο διανοησάµενος καὶ ποιῄσας. El γὰρ O5 xai φύλαρχον χειροτονῆσαι προἠρητο, ἔδει πόῤῥωθεν ὄντι τῷ ᾽Αμορκέσῳ τοῦτο προστάξαι, ἕως xai τὰ Ῥωμαίων ἑνόμιξε φοθερὰ, καὶ τοῖς ἄρχουσιν ἀεὶ τοῖς τυχοῦσι Ῥωμαίων ἔμελλεν ἢχειν ὑποπε- πτηχὠς , χαὶ τήν γε προσηγορίἰαν βασιλέως ἀχούων αὐτὴν. Καὶ γὰρ διὰ !* πολλοῦ xpelttóv τι τῶν dv- θρώπων εἶναι τῶν ἄλλων ἑνόμιζε. Nov. δὲ πρῶτον μὲν αὐτὸν διὰ πόλεων Ίγεν, ἃς ἔμελλεν ὄψεσθαι τρυφῆς µόνον γεμούσας, ὅπλοις δὲ οὐ χρωµένας * ἔπειτα δὲ, ὡς ἀνῆηλθεν ἐς Βυζάντιον, δέχεται παρὰ τοῦ βασιλέως ἀσμένως, xal τραπέζης κοινωνὸν βα- σιλικῆς ἐποιήσατο, xal '5 βουλῆς προχειμένης μετὰ τῆς Ὑερουσίας συμπαρεῖναι ἐποιίει. Καὶ τόγερ δὴ αἴσχιστον ὄνειδος τῶν Ῥωμαίων, ὅτι καθέδραν αὐτῷ τὴν. πρωτοπατριχίων ἀποδοθῆναι ἐχέλευσε σχηματισάµενος ὁ βασιλεὺς, ὅτι δὴ Χριστιανὸς ἀν- επείσθη γενέσθαι’ χαὶ τέλος ἀπέπεμψεν αὐτὸν, ἰδίᾳ !* μὲν παρ᾽ αὐτοῦ εἰχόνα τινὰ χρυσῖν καὶ χατάλιθον λαβὼν 15, σφόδρα τε οὖσαν πολυτελῆ, xal τῶν ἅλ- λων χελεύσας ἔχαστον εἰσενεγχεῖν, ὅσοι ἑτέλουν ἐς τὴν βῥουλήν. Τὴν δὲ νῆσον ἐχείνην, fc. ἐμνήσθημεν πρόσθεν, οὗ µόνον κατέλιπεν αὐτῷ ἔχειν βεθαίως, ἀλλὰ καὶ ἄλλας αὐτῷ [χώμας Ἱπροσέθηχε πλείονας. Ἱαῦτα παρασχὼν 'Apopxéatp ὁ Λέων xal τῶν φυ- λῶν ἄρχοντα, (v Ἠθελε, ποιῆσας, ἀπέπεμφεν ὑψῃ- Àbv, καὶ ὅσος οὐχ ἔμελλε τοῖς ὃτξαμένοις λυσιτελεῖν. β'. "Ott ὁ αὐτὸς Λέων βασιλεὺς ἀπέστειλε πρὸς τους iv τῇ Θράχῃ Βαρθάρους πρεσθευτὴν Τελό- γιον 1* τὸν σιλεντιάρ.ον. Οἱ δὲ Βάρδαροι τοῦτον ἀσμένως δεξάµενο. ἀντιπέμπονσι πρέσθβεις πρὸς τὸν βασιλέα, φίλοι Ῥωμαίων εἶναι βουλόμενοι. Ἠτή- σαντο δὲ τρία * πρῶτον θευδέριχον !1 τὸν χατάρ- χοντα αὑτῶν τὴν χληρονοµίαν ἀπολαθεῖν, fjv ἀφ- Ίχεν αὑτῷ "Ασπαρ, δεύτερον νέµεσθαι τὴν θράχην συγχωρηθῆναι αὐτῷ, τρίτον xal στρατηλάτην Ίε- νέσθαι τῶν ταγμάτων, ὤνπερ xaX "Ασπαρ ἠγήσατο. Καὶ ὁ μὲν βασιλευς πρὸς τὰ 690 παντελῶς ἀπεί- πατο, µόνον δὲ περὶ τῆς στρατηχίας κατένευσεν, rens, rapiuas οἱ cxtera liostilia exercebat iu. Koma- norum 99 quidem neminem, scd in Saracenos, quos p»ssim ante pedes suos offendebat. Sic poten- tiam suam augeuns, paulatim crevit, et unam ex insulis, quae Romanis parebant, sibi subjecit Jota- bein nomine, qua, expulsis decimarum exactoribus, potitus est. ltaque tributa colligens, cum etiam ex proximis vicis multas przedas egisset, non parvam pecuniarum summan sibi paravit. Deinde Romano- rum confa«deratus et Saracenorum, qui in Arabia Petrxa sub Iormanis degunt, princeps esse magno- pere cupiebat. Quamobrem ad Leouem imperato- rem mittit Petrum, ejus gentis episcopum, qui, si qua ratione posset, ab imperatore baec impetraret. Ut venit, et cum imperatore verba fecit, sermones ejus imperator excipit, et Amorcesum statim ad se vocat. Quz sane inconsultissime et sensit et fecit. Etenim, si ipsum ejus gentis principem creare con- stiluisset, oportuerat eum e longiuquo lioc mandare, ut Romanorum imperium illi semper formidiui es- sel, el ad solum nomen imperatoris, quibuslibet Romanorum magistratibus ad se accedentibus, tre- meret. Nam remoliora bomines el potentiora ba- bere solent. At illehominem per urbes circumduzit, quas visurus erat armis vacuas el deliciis plenas. Hune, ut Byzantium venit, imperator benigue ex- cipit, et regi: mensa participem fecit. Senatui quo- que, quem indixit, interesse, et illi, quod fcedissi- mum Romanorum probrum fuit, sellam juxta se poni ante omnes patricios jussit, ficla causa, quod Christianus fleri persuasus esset. Postremo dimisit eum, postquam ipse imaginem auream, magnifice gemmis exornatam, ei donaverat, et in. eum etiam omnes, qui in senatum erant. ascripti, alia munera conferre jussit. Insulam vero, cujus supra mentioe nem fecimus, non solum ejus potestati permisit, ut eam sine controversia possideret : sed et plures alios vicos adjecit. Cum his illum beneficiis ornas- sel et phylarchum, ut optaverat, constituisset, ela - tum et superbientem et talem, qui non esset iis, qui benigne eum exceperant, profuturus, dimisit. 2. Leo imperator misit Pelagium silentiariumn D legatum ad. Barbaros, qui in Thracia eraut. At Bar- hari lubenti animo legatum exceperunt, et legatos quoque ad imperatorem, Romanorum amici esse cu- pientes, miserunt, per quos tria ab eo petierunt : primum ut Theuderichus, eorum dux, omni heredi- tate, quam illi reliquerat Aspar, frueretur : secun- dum, ut liceret 93 illi in Thracia habitare * tertium, υἱ et eorum ordinum, quorum Aspar fuerat, dux essel. Prima duo omnino denegavit imperator. Solum tertium, ut dux fleret, dummodo sine fraude ejus amicus esset, concessit, et ita legatos dimisit. VARUE LECTIONES. " ἀφ' B. ἐφ᾽ vulg. ἓν ἰδίᾳ B., ἰδίαν vulg. Θ6ενδ. vulg. !! χατὰ B., ἐπὶ Val, ὑπὸ vulg. t inse! 9! λαδόντα conj. N. !* Τελόγιον] IleXáqtov vel. Εὐλόγιον conj. N. πρῶτον ἵνα !* διὰ] δὴ conj. Val. |» Ante xal inser. ὃς N. 183 EXCERPTA EX MALCHO RHETORE 784 Sed Tlheuderichus, Barbarorum princeps, ubi legatos A εἰ φίλος αὑτοῦ {ένηται ἁδόλως '*. Kal οὕτω τοὺς &uos ab imperatore re iufecta reversos excepit, sua- rum copiarum partem Philippos misit : cum altera parte Arcadiopolim omni apparatu oppugnaturus obsedit. Neque tamen eam armis cepit, sed fame, que oppidanos adeo premebat, ut equis et aliis ju- mentis el mortuorum corporibus, exspeclantes, si qua ex parte auxilium adveniret, vescerentur. Quo non adveniente, in extremam desperationem ad- ducti deditionem fecerunt. Qui vero missi erant Philippos solum ea, qus circa urbem erant, cem- busserunt, neque quidquam prsterea atrox aut grave commiserunt. llis ita in Thracia grassantibus, nibilo secius ipsi Barbari fame coacti legatos ad ' jmperatorem miserunt, qui de pace agerent, quz πτρέσθεις ἀπέπεμφεν. Ὁ δὲ θευδἐριχος ὁ τῶν Bao- θάρων ἀρχηγὸς, τοὺς πρέσθεις αὑτοῦ δεξάµενος ἐκ τοῦ βασιλέως ἀπράκτους, τὸ μὲν τῆς δυνάµεως αὐτοῦ ἐς Φιλίππους ἐππέμπει, τῷ δὲ προσεχάθητο τὴν ᾿Αρκαδιούπολιν μηχανῇ πάσῃ πολιαρχῶν. Καὶ ταύτην παραλαμδάνει οὐχ ὅπλοις, ἀλλὰ λιμῷ τοὺς ἕνδον τοῦ ἅἄστεος ἰσχυρῶς στενοχωρήῄσαντι. Καὶ γὰρ καὶ ἵππων καὶ ὑποζυγίων xai νεχρῶν σωµά- των Ἠψφαντο, χαρτεροῦντες el πρθεν αὐτοῖς ἕλθοι βοήθεια. Τῆς δὲ μῆ παρούσης, ἀπήλπισαν xal ἐν- έδωχαν 19. Οἱ δὲ ἐχπεμφθέντες ἐπὶ Φιλίππους τὰ πρὺ τοῦ ἄστεως ἐἑνέπρησαν µόνον, οὐδὲν δὲ ἄλλο δεινὸν εἰργάσαντο. Καὶ τούτων οὕτω λνμαινομένων τὴν θρῴχην, ὅμω: xal αὑτοὶ οἱ Ὠάρδαροι ὑπὸ τοῦ his conditionibus est facta , ut duo millia librarum D λιμοῦ συνεχόµενοι πρεσθείαν πέµπουσι περὶ elpf- auri Gothis singulis annis penderentur : Theuderi- «hus magister equitum et peditum przsentis militiae constitueretur, qux dignitas maxima habetur, ipso- rumque rex Gothorum esset, neque quisquam eorum, qui ab eo deficere voluerint, ab imperatore in regioneio suam admitteretur ; denique ut contra quemcunque voluerit imperator, exceptis Vandalis, 2 parte imperatoris pugnaret. $. (A. C. 476, Ind. 14, Zenon. 3.) Augustus, Orestis filius, ut audivit, Zenonem iterum Orientis imperium, expulso Basilisco, recuperasse, senatum veteris. Ποια legationem ad Zenonem mittere coegit, qua illi siguificaret, proprio imperatore se non indigere. Unum imperatorem suflicere, qui utriusque imperii fines tueretur : Odoacrum se elegisse, qui hanc partem tutam prastaret. Hunc cnim οἱ scientia reipublicae administrandz et rei militaris peritia prastare. liaque orare, ut illum Zeno patriciatus dignitate ornet, el Italiam regen- dam ei committat. Profecti sunt igitur ex senatu Romano viri, qui hos sermones Byzantium defer- rent. lisdem diebus venerunt et a Nepote nuntii, qui Zenoni restitutum imperium gratularentur, et ipsum obtestarentur, ut. omni opera et studio illum, qui eodem tempore, eodem quo ipee, casu afflictus esset, in recipiendo imperio adjuvaret, et pecunias et exer- citus et alia, qua opus forent, suppeditaret, quo illi νης πρὸς τὸν βασιλέα. Καὶ γίνεται ἡ σύμδασις τῶν ὄρχων ἐπὶ τούτοις, τοῖς μὲν Γότθοις δίδοσθαι χατ ἔτος χρυσίου λίτρας δισχιλίας, τὸν δὲ θευδἑρι- χων κχαθίστααθαι στρατηγὸν δύο στρατηγιῶν τῶν ἀμφὶ βασιλέα, αἴπερ εἰσὶ µέγισται εἰς τὴν ἑτέραν γῆν 34» αὐτῶν 3" δὲ τῶν Γότθων αὐτοκράτορα slvat, xai µηδένας ἐξ αὐτῶν ἀποστῆναι θέλοντας τὸν Ba- σιλέα δέχεσθαι , συμμαχεῖν δξ τῷ βασιλεῖ εἰς πᾶν, ὅ τι χελεύει, πλὴν ἐπὶ µάνων τῶν Βανδήλων. Y'- Οτι ὁ Αὔγουστος 33 ὁ τοῦ Ὀρέστου υἱὸς ἀχού- σας Ζήνωνα πάλιν τὴν βασιλείαν ἀναχεχτῆσθαι τῆς "Eo, τὸν Βασιλίσχον ἑλάσαντα, Ἠνάγχασε τὴν βουλὰὴν ἀποστεῖλαι πρεσθείαν Ζήνωνι σηµαίνουσαν, ὡς ἰδίας μὲν αὐτοῖς βασιλείας οὐ δέοι, χοινὸς δὲ ἀποχρήσει μόνος ὢν αὑτοχράτωρ ἐπ᾽ ἀμφοτέροις τοῖς πέρασι, Τὸν μέντοι Ὁδόακρον ὑπ' αὐτῶν προθεθλῆσθαι lxa - νὺν ὄντα σώζειν τὰ παρ) αὐτοῖς πράγματα, πολιτιχὴν ἔχοντα σύνεσιν ὁμοῦ καὶ μάχιμον 32’ χαὶ δεῖσθαι τον Ζήνωνος πατρικίου τε ** αὑτῷ ἀποστεῖλαι ἀξίαν, κα]. τὴν τῶν Ἰταλῶν τούτῳ ἐφεῖναι διοίχησιν. Αφικνοῦν- ται δὴ ἄνδρες τῆς βουλῆς τῆς ἐν Ῥώμῃ τούτους ἐς Bujávttov χοµίζοντες τοὺς λόγους, καὶ ταῖς αὐταῖς ἡμέραις ἐκ τοῦ Νέπωτος ἄγγελοι, τῶν τε γεγενηµέ» νων συνησθησόµενοι 15 τῷ Ζήνωνι (560), καὶ δεόµενοι ἅμα ταῖς ἴσαις τῷ Νέπωτι συμφοραῖς χρησαμένῳ συσπουδάσαι προθύµως βασιλείας ἀνάχτησιν, χρή» µατά τε χαὶ στρατὸν ἐπὶ ταῦτα διδόντα, xal τοῖς ἄλλοις, olg δέοι, συνεχκπονοῦντα τὴν χάθοδον. Ταῦτά sedium ad pristinam fortunam Θζ, pararet. Hzc Ὦ τε λέξοντας ὁ Νέπως ἀπέστελλεν. Ζήνων δὲ τοῖς «ui dicerent, Nepos misit. Àt Zeno his, qui vene- rant, hzc responsa dedil : senatoribus, illos ex duobus quos ab Oriente accepissent, imperatoribus unum ezpulisse, et Ánthemium occidisse. Nunc quid sibi facio opus esset, ipsos dixil perspicere. luiperatore enim superstite nou aliara debere valere sententiam, quam ul illom redeuntem exciperent. Ad ea vero, que Barbarus nuntiarat, recte et juste facturum, si a Nepote imperatore] Odoacer patri- fxouct, τοῖς μὲν ἀπὸ τῆς βουλῆς ἀπεχρίνατο ταύτα, ὡς δύο Ex τῆς "Εω βασιλέας λαθόντες τὸν μὲν ἑξηλά- κασιν, Ἀνθέμιον δὲ ἀπέχτειναν * καὶ voy τὸ ποιητέον αὐτοὺς ἔφη γινώσχειν' οὐ γὰρ ἂν βασιλέως ἔτι ὄντος ἑτέραν ἡγήσεσθαι ' γνώµην f) κατιόντα προσδέ- χεσθαι. Totg δὲ ἐκ τοῦ Βαρθάρου ὅτι χαλῶς πράξοι ** παρὰ τοῦ βασιλέως Νέπωτος τὴν ἀξίαν τοῦ πατρι- xiou δεξάµενος Ὁδόακρος. Ἐχπέμφειν γὰρ αὐτὸν, el μὴ Νέπως ἐπεφθάκει. Ἐπαινεῖν δὲ, ὡς ἀρχὴν ἔπι- VARLE LECTIONES. 15 ἁδόλως Β., ἄδολος vulg. γῆν VYal., idque post θέλοντας. 3! αὐτὸν vulg. 15 μάχιμον] ὄντα add. N. ** τε B., δὲ vulg. ηγήσεσθαι conj. D. !' κατιόντα γα], κατιόν, vulg. !9 ἑνέδωχαν N., συνέξωκαν vulg. 1*6 AbY. 128 συν 7 εἰς την ἑτέραν γῆν] εἰς την σφιτέραν 6 x. Ὁ. vi. male, culpa eclogarii, pro Odoacro. N. ἡσθησόμενοι Cantocl. συνθησόµενοι vulg. 3 εἶσ- ποάξοις vulg. 785 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 186- δέδεικται ταύτην τοῦ τὸν χόσµον φυλάττειν τὸν τοῖς A ciatlus dignitatem susciperet, Eam se illi missu- Ῥωμαίοις προσήχοντα * καὶ πιστεύειν ἐντεῦθεν, ὡς xai τὸν βασιλέα τὸν ταῦτα τιµέσαντα παταδέξοιτο . θἄττον, εἰ ποιεῖν θέλοι τὰ δίκαια. Καὶ βασίλειον γράµµα περὶ ὧν ἠθούλετο πέµπων τῷ Ὁδοάχρῳ, πατρἰχιον ἓν τούτῳ τῷ γράµµατι ἐπωνόμασε. Ταῦτα δὲ συνεσπούδαζε τῷ Νέπωτι ὁ Ζήνων ἐκ τῶν ἑαυτοῦ xaxov τὰ ἐχείνου οἰχτείρων xal τό γεΣ) χοινὸν τῆς τύχης εἰς ὑπόθεσιν ἔχων τῷ δυστυχοῦντι συνάχθε- σθαι. "Apa δὲ χαὶ Βηρίνα συνεπώτρυνε τοῦτον, τῇ Νέπωτος γυναιχὶ συγχενεῖ οὔσῃ συσπεύδουσα. δ. Ὅτι iv τῷ ἑξηῆς ἔτει ἐπὶ Ζήνωνος πρέσθεις Άλθον àx θράχης τῶν ὑποσπόνδων Γότθων, οὓς δὴ καὶ φοιδεράτους οἱ Ῥωμαῖοι χαλοῦσιν, ἀξιοῦντες B Ζήνωνα θευδερίχῳ σπείσασθαι τῷ πα!δὶ Τριαρίου ??, ἤσυχον ἐθέλοντι διεζάγειν 39 τὸν βίον χαὶ µηδένα πόλεµμον τοῖς κχοινοῖς αἴρεσθαι πρἀγµασιν. Ἠξίουν ὃξ xal σχοπεῖν, ὅσα πολέμιος (v χκατέθλαψε Ῥω- µαίους, xaX ὅσα Θευδέριχος ὁ τοῦ Βαλαμήρου mat στρατηγὸς ὧν xai φίλος ταῖς πόλεσιν ἑλυμήνατο, καὶ μὴ νῦν ἀπεχθείας παλαιὰς ὁρᾷν μᾶλλον, ὅπως τι . τῷ χοινῷ Ὑένοιτο παντελῶς ὠφέλιμον. Εὐθὺς οὖν ὁ βασιλεὺς τὴν βουλὴ» συγχαλέσας γνώμην αὐτοῖς προὔθηχε», ὅ τι δέοι ποιῆσαι. Οἱ δὲ ἀμφοτέροις μὲν οὐχ ἔφασαν ixavby τὸ δημόσιον εἶναι συντάξεις τε xal μισθὸν ἑπαρχέσαι προχείρως, ὁπότε Ye μηδὲ αὑτοῖς µόνοις τοῖς στρατιώταις ἀμέμπτους ὑποτελεῖν τὰς χορηγίας δυνάµεθα. ᾿Οπότερον δὲ αὐτῶν δεῖ φίλον προελέσθαι, τούτου χύριον αὑτὸν βασιλέα χαθίστα- C σθαι ?*, Ὁ δὲ ἐπὶ τὴν αὐλὴν τούς τε xavà τὴν πὀλιν στρατιώτας κελεύσας ?! xai τὰς σχολὰς ἁπάσας, ἀναθὰς ἐπὶ βῆμα πολλὰ τοῦ Θευδερἰίχου χατηγόρει, ἐν τούτοις ὅπως τε τοῖς Ῥωμαίοις ἐχθρὺς ἄνωθεν εἴη, καὶ ὡς ἐλυμήνατο τοῖς τὴν θράχην οἰχοῦσι, χεῖράς τε ἁποτέμνων ἅμα τῷ Αρματίῳ xal τὸ γεωργοῦν 3 ἅπαν ποιῄσας ἀνάστατον ' ὅπως τε τυ- ραννίδα πάλιν ἐπὶ τοῖς χοινοῖς τὴν Βασιλίσχου ἐπ- ἦγειρε, χαὶ ὡς τοὺς στρατιώτας ἑἐχεῖνον ἀνέπεισεν &x ποδῶν ποιήσασθαι, ὡς τῶν Γότθων ἀρχούντων. Καὶ vov δη πρεσθεύεσθαι οὐχ εἰρένης Ye μᾶλλον, fi στρατηγίας δεόµενον. « "Hy οὖν ἔχετε γνώµην xal ὑμεῖς περὶ τούτων, ταύτην, ἔφη, παρ) ὑμῶν ἀχοῦσαι βουλόμενος νυν) παρεχάλεσα, εἰδὼς τῶν βασιλέων τούτους ἀσφαλῶς πράττειν, ol ἂν τὰ βου- λεύµατα τοῖς ατρατιώταις χοινώσουσιν.» Οἱ δὲ fc κατέτεινε χατηγορίας ἀχούσαντες xal ix σαύτης διδαχθέντες 0 χρην ἀποχρίνασθαι, πάντες ἀνεθόησαν, ἐχ)ρὸν εἶναι Ῥωμαίοις Θευδέριχον xal πάντας el τις ἐχείνῳ συνέστηχεν. OO μέντοι τοῖς πρέσδεσι ταύτην εὐθὺς ἔδωχεν ἀπόχρισιν ὁ Ζήνων, ἀλλ᾽ ἐπεῖχεν, ἕως τὸ πλέον ἀχούσει τῶν ἔξωθεν. Ἐν τούτῳ δὲ γράφοντες τὰ ἔνδον γινόμενα τῶν ἐν τῇ πόλει τινὲς τῷ 8zube- pU ἑάλωσαν, ᾿Ανθιμός τε ἰατρὸς xax Μαρχελλίνος xai Στέφανος. Καὶ οὗ µόνον ἑαυτῶν ἐπιστολάς rum, nisi Nepos prevenerit, Laudare se eum, quod: jam morem «Romanis eonvenientem servare incepe- rit ideoque confidere, fore, ut imperatorem, qui illum hoc honore affecerit, si qnidem justa facere | vellet, quam primum reciperet. Et in litteris regiis, : quibus Odoacro voluntatem suain signiflcaret, eum patricium nominavit. Qux Zeno Nepotis causa in- stituit, propter sua Nepotis malorum misertus, et communem hominum sortem reputana ad aliorum conimiserationem adductus. Eo quoque illum impu- lit Verina, αι Nepotis uxori, cojus erat consan- guinea, favebat. 4. (4. C. 477, Ind. 15, Zenon. 4.) luscquenti anuo Zenonem legati a Gothis adierunt, qui in Thracia consederant et federe cum Romanis conjuncti erant : hos feederatos Romani vocant. Orabant, ut reconciliari vellet Theudericho, Triarii filio, cui nihil esset optatius, quam tranquillam et-quietam vitam ducere, neque armis rempublicam vexare. Illud etiam eum considerare jusserunt, quanta mala. ipse, cum hostis exstitisset, Romanorum rebus at- tulisset, et quot urbes Theuderichus, Balameri (i- lius, qui dux et amicus appellatus essel, evertissel; neque tam veterem inimicüiam respiciendam csse, quam communem omnium utilitatem. Confestim igitur imperator senatum convocavit, et. hzc illis proposuit, ut sibi consilium darent, quid facto opus esset. Senatores vero dixerunt, reditus publicos. minime sufficere ad stipendia prompte utrisque sup- peditanda, cuin ne tum quidem wilitibus victus commode prvestari posset. Cum quo vero ex duobus amicitiam instituere prastaret, id in solius impe- ratoris arbitrio consistere. In aulam quoque cou- vocatis militibus et omnibus scholis, ascenso sug- gestu, multa de Theuderielió questus est, maxime quod jampridem Romanorum hostis exstitisset, quod Türacie incolas depre datus fuisset, quod Harmatio manus amputasset ; quod omne agricolarum genus sedibus suis expulisset, quod Basilisci tyrannidem in rempublicam invexisset, deinde ad ejusdem c:e- dem milites instigasset, 85 tanquam soli (οἱ sufficerent. Et nunc legatos ad se mittere, non tame ut pacem, quam ut exercitus imperium postularet. « Nunc igitur, inquit, quam sententiam — Super his dicturi sitis, audire cupiens, vos huc convocavi : scio eiim, eos imperatores tuto suas res agere, qui 8ua consilia cum exercitibus communicant. » Αἱ . illi, accusationibus, quas in Theuderichum impera- tor inteuderat, auditis, satis ex ipsa accusatione, quid sibi respondendum esset, percipientes, accla- maverunt omnes, Romanorum hostem esse Theu- derichum et omnes, qui illi faverent et a4 ejus cau- sam se adjungerent. Et hoc quidem responsum Zeno "on e vestigio legatis dedit, sed exspectabat, donec exploratius, quomodo se habereut ea, qua foris VARLUE LECTIONES. . V? τό χε N., καὶ τὸ Val., τόν τε vulg. H., καθίστασθαι vulg. ?* καλέσας Val. 9! Τριθρίου vulg. ?*' διεξάγειν Β., δ.επάγειν vulg. ?* καθίστασθαι 33 γεωργοῦν H., γεωργὸν vulg. 181 EXCERPTA EX MALCHO RITETORÉ 188 gerebantur, sciret. Interea comprehensi sunt qui ea, A ἔπεμπον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐν τέλει πλαττόµενοι γράμ- quz in urbe facta erant, ad Theuderichum scripse- rant, Ánibimus medicus, Marcellinus et Stephanus, et non solum $uas ipsorum litteras, sed etiam ma- gistratuum quorumdam supposititias ad eum mise- runt, quibus jubebant illum bono animo esse, tan- quaia multos suarum partium fautores intro urbem esset habiturus. Tres ex senatu praesente magistro paca ἐχείνῳ ἑἐπέστελλον 5, θαρσύνειν βουλόμενοι, ὡς ἰχανοὺς ἔχοντα τοὺς συμπράττοντας ἕνδον. Καὶ τρεῖς τῶν ἀπὸ βουλῆς, τοῦ μαγίστρου παῤόντος, ἑξετάσαντες ταῦτα, χαὶ πληγὰς τὰ σώματα πολλὰς 5 ἐπιθέμενοι, φυγὴν εἰσάπαξ ἐπέθηχαν. Δ3θεν γὰρ ἀπέχεσθαι θανάτου χαὶ σφαγῶν δοχεῖν ὁ Ζήνων ἐθούλετο. de his quzstionem habuerunt, quos multis. illatis plagis perpetuo exsilio condemnarunt. Quippe sup- pliciis Zeno et cedibus abstinere videri volebat, 5. (Eod. A. C. vel 478, lud. 1, Zenon. 5.) Eodem quoque anno legati a Carthagine Byzantium vene- runt, quos Alexander, uxoris Olybrii procurator, ducebat, qui jam olim a Zenone, Placidia consen- tiente, missus fuerat. Dicebant vero legati, Honori- chum velle cum imperatore sine fraude amicitiam D contrahere et Romanorum partes amplecti, Quae antea repetiisset de reditibus et pecuniis uxoris sux, qua? Leo ipsi preripuisset, quaque mercato- ribus Corthaginiensibus per bellum, quod nuper fuerat, rapta et ablata essent, et in universum ea, de quibus pater ejus cum Romanis litigasset, remit- tere et condonare. Firmam et stabilem paceimn. pe- tere, neque quidquam suspiciouis Romanis relin- quere statuisse, quominus pax et fedus sine fraude componeretur : multam quoque gratiam habere imperatori, quod Olybrii uxorem honore .affecerit, quod quia intellexerit, adduci, ut omnia, quz? impe- rator voluerit, facere paratus sit. [sta vero ad spe- ciem tantum conficta erant : revera enim quamvis belli occasionem timebant. Etenim post mortem Genserici in omnem mollitiem devenerant; neque pristina fortitudine ad bella gerenda vigebant, ne- que eosdein exercitus alebant, quos Gensericus ad omnes occasiones instructos habebat, ut. semper celeritate exsequendi 96 aliorum consilia preve- niret et anteverteret. Le2atos Zeno liberaliter ex- cepit et honore debito est prosecutus, et muneribus pro merito ornatos dimisit, et Alexandrum comitein privatarum rerum fecit. 6. (A. C. 479, lud. 2, Zenon. 6.) Theuderichus, Triari, οἱ Theuderichus, , Balameri (filius, Gothi, federe caveruut, ne inter se bellum gererent, et legatos Byzantium mittunt. Balamceri filius impera- torem accusabat, quod se prodidisset, et quia nihil fidei inesse his, qux promiserat, reperisset, id causa fuisse, ut cum Theudericho conveniret. Pe- tere autem regionem sibi, in qua commnoretur, dari, et frumentum suppeditari, quod alendo exercitui ufque ad messem satis esset. Ut etiam redituum imperii coactores, quos domesticos Romani vocant, quai primum amittat, qui rationem redderent eo- rum, qua receperint. Ni ea Romani fecerint, in sua potestate non esse tam magnam turbam continere, quin rapinás et praedas agant, ex quibus suatn ino- ε’. "Οτι τῷ αὐτῷ ἔτει mo£a6ei; ἐκ Καρχιδόνος ς Βυζάντιον Ίλθον, οὓς ᾿Αλέξανδρος Ίγεν ὁ τῆς "OXu- θρίου ?* γυναιχὸς ἐπίτροπο:’ ὃς ἐτύγχανε πεμφθεὶς ὑπὸ Ζήνωνος πάλαι, συνθελούσης χαὶ αὐτῆς τοῦτο' τῆς Πλαχιδίας. Ἔλεγον δὲ οἱ πρἑσθεις, ὅτι Ὀνώρ).χος φίλος τε τῷ βασιλεῖ καθεστήχοι ἁἀδόλως, xal στέργοι τὰ Ῥωμαίων, καὶ ἀφίτσι πάντα, ἃ πρόσθεν ἓνεχάλει περί τε τῶν προσέδων χαὶ τῶν ἄλλων χρημάτων, ἃ τῆς αὑτοῦ γυναιχὸς προειλήφει ὁ Λέων, καὶ ὅσα τῶν ἑμπόρων τῶν ix τῆς Καρχηδόνος ἄρτι χαθισταµένου τοῦ πολέμου ἑἐλήφθη, xai εἴ τι ἄλλο πάλαι 6 πατὴρ πρὸς Ῥωμαίους ὁπωσοῦν ἔσχεν αἰτίαν' «fjv τε sl- ρήνην ἔχειν ἀξιοίη βεθαίαν, xal μηδὲν εἶναι λοιπὸν τοῖς Ῥωμαίοις ὕποπτος τῷ ph οὐχὶ γνησίως τὰς σπονδὰς ἐμπεδώσειν 3, xal ὅσα Ίδη συνέχειτο. El- δέναι Υὰρ χάριν, ὅτι τὴν ᾿Ολυδρίου τετιµήχοι γυ- valxa* xal ταῦτα πυθόµενος πάντα Έτοιμος ἣν βα- σιλεῖ πράττειν, ἃ 3 βούλοιτο. "Hv δὲ τοῦτο mpó- σχηµα εὑπρεπὲς 3) τῷ λόγῳ, Enel τό γε ἆληθὲς πᾶσαν C. ἐδεδοίκεσαν ὑποψίαν πλλέμου, χαὶ μετὰ τὸν θάνατον Γινζιρίχου πεσόντες ἐς πᾶσαν µαλαχίαν οὔτε τὴν αὐτὴν ῥώμην bo πράγματα ἔσχον, οὔτε τὰς αὐτὰς ἔτι συνεῖχον παρασχευὰς, ἃς ἐχεῖνος πρὸς πᾶσαν πρᾶξιν εἶχεν ἑφόρμους, ὡς θᾶττον ἀεὶ πράττειν, 1 ὡς ἂν ἄλλος βουλεύσαιτο!θ. Δεξάμενος 55 αὐτοὺς φιλοφρόνως ὁ Ζήνων, τιμῆς μὲν loss δεούσης τοὺς πρέσθεις, xal δώροις ἀπέπεμφε τοῖς πρέπουσι χοσµῄσας, Αλέξανλρον δὲ ποιεῖ τῶν πριδάτων χόµητα. c. Ότι συνθήχας πρὸς ἀλλήλους ποιησάμενθοι θευδέριχος χαὶ 6 Τριαρίου ** οἱ Γότθοι μὴ Ίολεμεῖν ἀλλήλοις, πἐµπουσιν ἄμφω πρέσθεις ἐπὶ τὸ Βυζάν- τιον, ὁ μὲν τοῦ Βαλαμήρου τῷ βασιλεῖ ἑγχαλῶν, ὅτι προδεδοµένος ὑπ ἐχείνου τυγχάνει, xaX ὡς τῶν συν» τεθέντων οὐδὲν εὑρὼν ἀληθὲς θΘευδερίχῳ aug aln, αἰτῶν δὲ χώραν αὐτῷ, ἓν fj µένοι, δοθῆναι, καὶ σἶτου, ὅστις αὐτῷ xal μέχρι χαρποῦ τὸν στρατὸν ἐξαρχέ- σει διάχειν, xal τοὺς προαγωγέας τῶν np piov τῆς ἀρχῆς, οὓς δοµεστίχους χαλοῦσι Ῥωμαῖοι, ix- πέµπειν ὡς τάχιστα, λόγον διδόντας ὧν ἔλαθον * 1" μὴ ταῦτα ποιουµένων πρὸς αὐτὸν τῶν ᾿Ῥωμαίω», οὐ δυνῄσερθαι αὐτὸς πολὺν ὄχλον κατέχειν τοῦ" μὴ ἔθεν δύναιντο δι ἁρπαγῖς ἑαυτοῖς ἐπανορθοῦσθαι VARLE LECTIONES. 9 ἀπέστελλον conj. B. ?* πολλἁς Β., πολλοῖς vulg. ?* Ὀλυβρίου Val., ἀλυαρίου vulg. ?' ἐχπεδώσειν et πειθόµενος vulg. 39 & Π.. ᾧ vulj. λεύσαιντο Val., ἄλλο:ς BovX:022:v:0 vulg. * εὐπρετὲς Val., εὐπρεπεῖ vulg. ** ἄλλος Bou2s23a:10 Ὦ , άλλοι Bov- * Τριάριος vule. 9 3 Val, εἰ vulg. ** τοῦ Ν., τῷ vulg. 789 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ΠΟΜΑΝΟΣ. T90 τὴν ἔνδειαν. Ταῦτα μὲν ὁ ἕτερος θευδέριχες ἔλεγεν, A piam possint sublevare. lac quidem alter proposuit : ὁ pívtot Τριαρίου và τε ἐπὶ Λέοντος συντεθέντα Ἠξίου αὐτῷ πάντως γενέσθαι, xal τῶν προτέρων χρόνων τὰς συντάξεις λαμθάνειν, τούς τε χηδεστὰς αὐτῷ ζῶντας ἀποδοθῆναι' εἰ δὲ xal ἄρα τεθνΏκασι, τὸν Ἰλλοῦν περὶ τούτων ἐπομόσαι xal ἄλλους, ol, αὗτὸς ἐπὶ τούτων τῶν Ἰσαύρων πιστεύει. Ζήνων δὲ πνθόµενος, πρὸς μὲν τὲν Βαλαμήρου ἀπεκρίνατο, ὅτι αὖτὸς εἴη προδότης xaX πάντα ἑναντία οἷς ὑπέσχετο ὁράσας, ὅστις διαπολεμεῖν ὑποσχόμενος µόνος εἶτα xal βοήθειαν προσχαλέσηται ἄλλην, πάλιν δὲ τὴν δύναμιν τῶν Ῥωμαίων χκαλέσας Ἀρύφα πρὸς θευδέ- ριχον πράττει περὶ φιλίας. οὗ δη καὶ αἰσθόμενον τὸν στρατηγὸν τῆς θράκης χαὶ τοὺς ἄλλους, ὁπόσοι τὰ Ῥωμαίων φρονοῦσι, μήτε ἀπηντηχέναι, μήτε συμθάλλειν αὐτῷ τὰς δυνάμεις θαρσῃσαι, φοθουµέ- νους ἑνέδραν. NUv τε εἰ θελήσαι πρὸς αὐτὸν πολεμῆ- σαι, ἐπαγγέλλεσθα. αὐτῷ ταῦτα δώσειν νικῶντι * χρνσίου λίτρας χιλίας, μυριάδας δ * ἀργυρίους xpós- οδόν τε πρὸς τούτοις νομισμάτων µυρίων;. xal yá- pov αὐτῷ δώσειν τῆς Ὀλυθρίου παιδὸς 1) ἄλλης τῶν ἑνδύξων γυναικῶν ἐν τῇ πόλει. Ταῦτά τε ἅμα λέγων τῶν τε ἀποσταλέντων παρ) αὐτοῦ τοὺς πλείονας ἀξίαις ἑτίμησε , xal πρέσδεις ἀπέστειλε πρῶτον μὲν Φιλόξενον, εἶτα Ἰουλιανὸν, εἴ πως ἄρα δύναιντο μεταπεῖσαι ξυῤῥαγῆναι ἐκείνῳ. Ὡς δὲ οὐδὲν ἔπειθε, πέμψας τοὺς στρατιώτας ἐς τὸν πόλεµον Opa, xol παρεχάλει θαρσεῖν ὡς αὐτὸς ἐκστρατεύτων xal xoti) σὺν ἐχείνοις ὃ τι ἂν δέοι πεισόµενος. Οἱ δὲ ὡς ἐπ- Ίχουσαν, ὅτι αὐτὸς βασιλεὺς ἐξάχειν ἐθέλοι, οὕτως ἔχαστος αὐτῶν Ἠπείγετο ἑαυτὸν ἐπιδεῖξαι βασιλεῖ πολλοῦ ἄξιον ὄντα, ὥστε xal οἱ πρότερον τοῖς ἠγε- µόσιν αὐτῶν, ἐφ᾽ ip μὴ στρατεύοιντο, ἀργύριον ** διδόντες πάλιν εἰς τὸ µετέχειν τῆς ἐξόδου παρεῖχον. Καὶ πάντες ἀνθήπτοντο τοῦ ! πολέμου ὀργῶντες: καὶ τούς τε χατασχόπους τοὺς παρὰ θευδερίχου πεμφθέντας ἐζώγρησαν, xal τῆς τοῦ Βαλαμήρου φυλαχῆς -μοῖραν ἑλθοῦσαν ἐπὶ τὸ μακρὸν τεῖχος οἱ ἐχεῖ φυλάττοντες διαπρεπῶς ἀπεχρούσαντο. Ἐπεὶ δὶ εἰς τὴν αὑτοῦ φερόµενος ὁ Ζήνων ἀνεχώρησε φύ-- σιν, χαὶ ὑπὺ τῆς συμφύτου ἀπεσθέσθη δειλίας, Ev- ταῦθα ὀργίζονται χαὶ χαλεπῶς ἔφερον, κατὰ συστά- σεις τε Υινόμενοι ἐμέμφοντο ἀλλήλους τῆς ὅλης ἀτολμίας, el 5. χεῖράς τε ἔχοντες xal βαστάζοντες ὅπλα µαλαχίας τοιαύτης ἀχούειν ἀνέχονται, δι ἧς πόλεις ἅπασαι xal dj πᾶσα Ῥωμαίων ἰσχὺς ἑξαπό- λωλε, πάντων ἐπ᾽ ἑξουσίας περιχοπτόντων, ἃ βού- λοιντο, Τοῦτον ὁ Μαρτιανὸς συνελόµενος τὸν θροῦν, πέµπει Ζήνωνι λέγων, ὅτι δεῖ τὸ στρατόπεδον ὡς τάχ:στα διαλύειν, µή τι xal νεώτερον συνεστηκότες ἐργάσωνται. Πέμφας οὖν ἐχέλευεν ἀπιέναι ἑχάστους ἐπὶ τὰ χειµάδ.α, ὡς πρὸς τὸν θευδέριχον ἑσομένης εἰρήνης. Οἱ δὲ *9 τὸν χάραχα ἕἔλυσαν καὶ ἁπῆλθον οἱ πλείους τῇ διαλύσει ἀχθόμενοι, καὶ ὅτι θἄᾶττον αὐτοῖς χωρισθῆναι συνέδη, πρὶν ἄνδρα σχεφαµένους τοῖς alter Theuderichus, Triarii, postulabat, ut omnia sibi a Leone promissa prastarentur , et przeterito- rum annorum atipendia solverentur, el afímes si superstites sibi redderentur ; de his autem, qui mor- , tui essent, Illum et ex Isauris alios, quorum cure el custodie commissi fuerant, jnrare jussit. ἔας ubi Zeno audivit, Theudericho Balàmiri responsum dedit, eum esse proditorem, qui omnia contra, quam — promiserat, fecisset; qui cum se solum bellum ge- sturum fidem dedisset, aliunde auxilia sibi accer- sisset : etl eum Romanorum copias, qux: suppetias fervent, accivisset, clam, et illis insciis, cum Theu- dericho amicitiam contraxisset ; αυ cum dux Thra- ciz et alii, quicunque a Romanorum partibus sla- rent, vidissent, veritos insidias ad illum accedere aut suas copias ejus copiis conjungere ausos nom. esse. Nunc etiam, si velit cum Theudericho bellum facere, se polliceri hzc, si victoriam reportarit, illi daturum auri mille, argenti quadraginta millia librarum, et reditum decem millium aureorum εἰ nuptum illi collocaturum Olybrii filiam, aut aliam .ex illustrioribus iulieribus civitatis. Quz cum dixisset, plerosque eorum, qui missi erant, digni- tatibus ornavit, et ipse legatos misit primum quidem Philoxenum, deinde etiam Julianum, si qua ratione possent eum adducere, ut feedus cum Theudericho solveret. Cum nihil eum moveret; evocatis militi-. bus bellum süscepit, quos hortatus est, ut bono. C animo essent. Se enim communiter cum illis belli pericula, ubi opus fuerit, aditurum. Hzc cum. mi- lites audiissent, imperatorem huic bello inieresse statuisse, iia se ad lioc compararunt, ut 97 talem se unusquisque ostendere siuderel, quem impera- tor merito suo plurimi faceret, Et tam) ardentibus animis ad pvgnandum profecti sunt, ut qui antea militie vacationem a ducibus pecunia redemerant, pecunias, ut sibi in hostes exeuudi. potestatem fa- cerent, numerarent. Itaque et.exploratores, a Theu- dericho pramissos, vivos ceperunt, et. cohorten; qu: Balamiri fllii custodiam agebat, et usque ad longos muros progresea erat, opportune depulerunt. Sed nen mulio tempore res steterunt, quin Zeno. aid pristinam naturam rediret, ét ad insitam ignaviam D delaberetur. Ex quo milites. indignati, per turbas coeuntes, sese invicem ignavis accusabaot, quod manus habentes et arma gestantes tanto. mollitiei, qua omnes civitates et omnes Romanorum vircs pessumdaret, obsequi sustinerent, neque quisquam omnis generis contumcliis abstinuit. Hunc motum cum Martianus intellexisset, ad Zenonem inittit sua- dens, ut quam citissime fleri posset, exercitum, ne quid novarum rerum u1noliretur, dissolveret. Ad quem Zeno remisit, et jussit, ut unusquisque mili- tum, tanquam cum Theudericho pax futura essel, VARLE LECTIONES. v b N., δὲ vulg. Ν., τοῦτο vulg., τοῦτο H. ""ei Ν., εἰς vulg. V asia ἐτίμτσε Ν΄, ἀξίας tjl 49 δὲ µησε vulg. ' ἀργύριον IL, ἀργνρίου vulg. *" τοῦ add. N. s d s 791 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 169 In hiberna concederet. ltaque castra solverunt, A χοινοῖς ἐπιστῆσαι, ὃς τῆς παρούσης λύμής ἀνακτᾶ- quain castrorum solutionem plerique iniquo animo — a0ac** τὴν πολιτείαν ὁπωσοῦν δυνῄσεται. ferentes abierunt : maxime quod discedere cogerentur, antequam virum summz rerum prafecis- sent, qui rempublicam ab eversione et interitu vindicare posset. VARLE LECTIONES, 9 ἀνακτᾶσθαι vulg. EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ MENANAPOY IIPOTIKTOPOZ EKAOTAI ΠΕΡΙ IIPEZBEON ΕΘΝΩΝ IIPOZ POMAIOYZ 98 EX HISTORIA MENANDRI PROTECTORIS e EXCERPTA DE LEGATIONIRUS BARBARORUM AD ROMANOS. —— ÁncuEKTOM. — Avares a Jusliniano sedes petant infra fines imperiti Romani (1). lidem a Justiniano instigatt bella getunt cum Hunnicis gentibus (2). Mezamirus, Antarum ad Avares legatus, ab his interimitur (5). Legati fyarum ad novas sedes petendas miss! Byzantii detinentur (4). Justinus Avarum conditiones superbe respuit (5). ost mortem Zichi, Persarum legati, Mebodes Bysantium mittitur ; neque ipse nec Saracenorum legati, quorum causam apud imperstorem agit, qua cupiant, impetrant (6). Turcorum legati a Persis spreti Bysautium profi- Ciscuntut ad commercia cum Romants petenda (1j. Zemarchus a legalione ad Turcos rediens magnis itineris difcultatibus et periculis laborat e 9). Avares et Franci fedus ineunt (10). Longobardorum legati Ávares contra Gepidas et Romanos sollicitant (11). Longobardi nunc ab Avaribus, nunc a Romanis auxilia petunt (12). Bajanus, Avarum Chaganus, legitos Romanorum in vincula conjicit (15). Idem post multas disceptationes cum Bono, Roma- horum duce, iratus ab obsidione BSirmii recedit (14). Superba Targitii postulata a Justino cum contemptu repu- diantur (15). Turci Justiuum ad bellum cum Persis renovandum incitant (16). Justinus nullas Avarum conditiones admittit (17). Pax componitur inter Romanos et Avares (18). Avatum legat a latronibus expilati res suas a iberio repetunt (19). Sebochthes legatus a Chosroe ad Jusiinum missus ad fcdus inter Persas et Romanos instaurandum (20). Jacobus iusolentem Chostois epistolam Tiberio et Sophix Augustue tradit (21). Sabirum' et Alanorttm legati de pace agunt cum Tiberio Cmsare (22). Romanorum et l'ersar.m legati ih. confiniis utriosque imperii Convenlunt (25), Zacharias et Mebodes de pace inter Romanos et Persas restituenda agunt: Romani Persarmenia et Iberia cedunt, sed Daras oppidum a Persissibi reddi poscunt. Sclavini in Thraciam irrumpunt (21). Tiberius Cresar pecunias ad aliquos e principibus Longobardorum conciliandos mittit (25). Perse ex improviso eastellum Romanorum expugnant (26). Tanchosdro in fines imperii incursionem facit (27). Mauricius Chlomaron, l'ersarum oppidüm, obsidione Jem (28). Tiberius, ut Italiam adversus Longobardos tueatur, multos eorum donis in partes suas traducit (29.) Bajanus, rex Avarum, usque ad Sirmium progressus, Savum trajicere conatur, belium contra Sclavihos prsstendens (50). Idem a Tiberio, αἱ Sirmium sibi concedat, postulat (51). Theognis, dux Romanorum, [Sirmium fortiter obttnet /52*. 96 !. (p. A. C. 558, Ind. 6, Justin. 32.) Avares p cum diu multumque incerti errassent, tandem ad Alanos accesserunt , et Sarosium, eorum ducem, a. [Περὶ ᾽Αδάρων.] Ὡς πολλὰ περινοστήσαντες ἦχον ἐς ᾿Αλανοὺς, χαὶ ἰχέται ἐγένοντο Σαρωσίου τοῦ ᾽Αλανῶν ἠγουμένου, ὡς ἂν δι αὐτοῦ γνώριμοι suppliciter, orarunt, ut per eum in notitiam et amicitiam Romanorum venirent. [s Justino, Ger- mani &lio, qui tunc temporis militibus, qui in La- 2ico in praesidiis erant, praeerat, eam rem nuntia- vit, et Justinus ad Justinianum retulit, qui illi man- davit, ut ejus gentis legatos ad se Byzantium trans- paiueret, Electus vero fuit ab es gente quidam Candich nomine, qui cum primus legatus ad impe- ἔσοιντο Ῥωμαίοις. Ὁ δὲ Ἱουστίνρ τῷ Γερμανοῦ, κατ) ixelvo χαιροῦ τῶν bv Λαζιχῇ χαταλόγων ἑξ- ἡγουμένῳ, τῶν 51355 ᾿Αδάρων πἑρι ἑδήλωσεν, ὁ δὲ "Iov- α.ἴνος Ἰουστινιανῷ βασιλεῖ. Καὶ δὴ ἐνεχελεύσατο ὁ Δασιλεὺς τῷ στρατηγῷ στέλλειν Ec Βυζάντιον τὴν πρεσδείαν τοῦ ἔθνους. Καὶ οὖν Κανδὶχ ὄνομά τι ".ἠρέθη πρεσθευσόµενος 3 ὑπὲρ ᾿Αθάρων πρῶτος, 94 ἑσφοιτήσας 55 ἔλεξε τῷ αὐτοκράτορι, ὡς πάρεστι τὸ VARLE LECTIONES, 609 τῶν N, τῷ vulg. ** πρεσθενόµενος vulg. "* ὅς ἑσφοιτήσας 1L, ἑσφοιτῆσας vulg. é 19] DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 191 μέγιστόν τε xal ἀλκιμώτατον τῶν ἐθνῶν, xal ὡς τὸ A ratorem venisset, dixit, adesse gentem omnium φῦλον οἱ "Á6apot ἀχαταμάχητοί τέ slot xal τὸ ávet- στατοῦν οἷοί τε ῥᾳδίως ἁπώσασθαί τα χαὶ διαφθεί- pstv, xat ὡς προσῆχόν ἐστι τῷ βασιλεῖ ἐς ὁμαιχμίαν σφᾶς ἑταιρίσασθαι, ἀλεςητηράς τε ἔχειν ἀγαθοὺς, χαὶ δὲ ὡς οὐκ ἄλλως εὐνούστατοι ἕἔαονται τῇ Ῥω- μαϊχῇ πολιτείᾳ, 3 δώροις ἐς τὰ μάλιστα τιµιωτάτοις xaY χρήµασιν ἑτησίοις xal γῆς εὐφορωτάτης οἰκήσει, Ταῦτα τῷ αὑτοχράτορι ἐπειδὴ Έγγειλεν ὁ Κανδὶχ, αὐτίχα---οὑ 57 γὰρ ἑσφρίγα οἱ τὸ σῶμα, οὐδὲ Ίχμα- εν dj ἀλχὴ, ὥσπερ ἀμέλει, ἠνίχα Γελίµερά τε τὸν Βάνδηλον xal Οὐΐττιγιν τὸν Γότθο: ἄμφω ἔτι νεάζων ἔθετο δορυάλωτον ’ ἀλλ ἤδη γΥηραλέος τε fjv, xal τὸ ἀνδρεῖον ἐχεῖνο φρόνηµα χαὶ φιλοπόλεμον µετ- εθέθλητο ἐς τὸ ῥᾳθυμότερον ταῦτα ἔγνω ἑτέρῳ τρό- Tt xal οὐχὶ πολέμῳ τὴν βαρδαριχὴν ἀποχρούσα- 5 σθαι δύναμιν * καὶ κατηγωνίσατο ἂν xal ἄρδην Ἡφάνισεν, εἰ καὶ ph πολέμῳ, ἁλλ' οὖν εὐδουλίᾳ, et γε wh τῷ ὀφειλομένῳ τέλει πρότερον Ἠφανίσθη ab- τός ' οὐ γὰρ πολλῷ ὕστερον ὤχετο ἑἐχεῖσε. Ἐπεὶ οὖν fxtov& fjv οἷός τε περιεῖναι, τὴν ἑτέραν ἑτράπετοι Β, Ὅτι δηµηγορῄσας ὁ βασιλεὺς, τοῦ τε ἱεροῦ συλλόγου τὸ ἀγχίνουν τε xal βουλευτιχὺν τοῦ Φασι- Mog ἐπαινέσαντος, παραχρΏμα vá τε δῶρα ἔστελλε, σειράς τε χρυσῷ διαπεποιχιλµένας xol χλίνας, ἑσθητάς τε σηριχὰς καὶ ἕτερα πλεῖστα ἐχμαλθαχῶσαι οἷά τε ὄντα ἁλαζονείας ἀνάπλεα φρονήματα 5, πρὸς τοῖς xaX πρεσδευσόµενον Βαλεντῖνον (cf; 6h οὗτος τῶν βασιλικῶν µαχαιροφόρων), καὶ 5 προὐτρέπετο ϱ εὸ φῦλον ὁμαιχμίαν ἑἐσάγειν Ῥωμαίοις καὶ χατὰ τῶν ἀντιπάλων ὀπλίξεσθαι, ἐμφρονέστατα, οἶμαι, προμηθευσάµενος ὁ βασιλεὺς, ὡς f] νιχῶντες οἱ "A- 6αροι f) xal ἡσσώμενοι ἐξ ἀμφοῖν περιθῶσι 69 Ῥω- µαίοις τὸ συνοῖσον. Τοῦ δὲ Βαλεντίνου ἐχεῖσε ἀφικο- µένου χαὶ τὰ δῶρα παρασχοµένου, xai ὅσα ἐσήμηνεν ὁ βασιλεὺς ἐξειπόντος, πρῶτον μὲν ἐξεπολεμήθησαν Οὐτιγούροις 3", esa. Άάλοις, Οὐννιχῷ φύλῳ"' καὶ Σαδείρους δὲ χαθεῖλον., Y'- "Oct ἐπεὶ οἱ ἄρχοντες ᾽Αντῶν 6: ἀθλίως διετέ- θησαν xal παρὰ τὴν σφῶν αὐτῶν ἑλπίδα ἐπεπτώκε- σαν, αὐτίχα ol "Αδαροι ἔχειρόν τε τὴν γῆν καὶ ἑληϊ- maximam et fortissimam, Avares, genus hominum invictum, qui ejus omnes hostes repellere οἱ fun- ditus exstinguere possent. lllius rationibus valde conducere cum eis armorum societatem facere et auxiliarios optimos sibi asciscere; qui tamen non alia conditione Romano imperio servirent, quam si donis pretiosis, annuis etiam stipendiis et fertili regione, quam habitarent, donarentur. lec Can- dich 100 Imperatori. Erat ea tempestate impera: tor effueto corpore : non eadem illi vis animi, qua florebat, cum juvenis adhuc Gelimerem Vandalum et Vittigem Gothum captivos fecit. Itaque jam se- nex exacia ztate, cum animi robur et belli amo- rem desidia et otio commulasset, Barbarorum exer- citum non bello, sed aiia ratione a finibus imperii depellere constituit. EL sane vicisset eum et penitus exstinxisset, si minus preliis, at prudentia ét con- silio, nisi ipse debito fine prius exstinctus esset. Etenim non multo post ex vita migravit. Cum igitur vi Barbaros superare non possel, aliam viam ingressus est. Φ. De ea re imperator concionem apud sacrum senatum habuit, qui ejus prudentiam εἰ in rebus gerendis consilii vim et acerrimum judicium valde collaudavit. Hoc facto statim imperator dona ad legatos misit, catenas auro variegatas et lectos et sericas vestes et alia quam plurima, quibus leniret et demulceret animos superbis οἱ insolentize ple- nos. Misit quoque legatum Valentinum (is erat unus ex imperatoriis satellitibus), eui przcepit , ut gentem Romanis societate conjungeret et efficeret, ut suos inimicos bello aggrederentur. Sic enim valde prudenter , opinor , imperator sentiebat, sive Avares vincerent, sive vincerentur, in utramque partem, et ut res cecidisset, ea, qua evenirent, suo commodo cessura. Cum igitur Valentinus ad eos profectus esset et munera praebuissel et man- data imperatoris exposuisset, primum quidem Utie guros, tum Salos, Hunnicam gentem, debellarunt, et Sabiros everterunt. | 5. Cum duces Antarum parum prospere res ges- sissent et spe sua excidissent, confestim Avares hostium terram vastarunt, et regionem sunt depo- ζοντο τὴν χώραν. Πιεζόμενοι δ' οὖν ταῖς τῶν πολε- D pulati. Hi vero inimicorum excursionibus vexati ad µίων ἐπιδρομαῖς ὡς οἷόν τε **, ἐπρεσθεύσαντο ὡς αὐτοὺς Μεζάμηρον τὰν Ἱδαριξίου, Κελαγαστοῦ ἁἆδελ- φὸν, ἐπὶ τὴν πρεσδείαν χειροτονήσαντες * ἑδέοντό τε πρίασθαι τῶν τινας τοῦ οἰχείου φύλου δορναλώτων. Καὶ τοίνυν Μεζάμηρος ὁ πρεσδευτῆς, στωμύλος τε Gv xal ὑψαγόρα-, ὡς Αθάρους ἀφιχόμενος ἀπέῤ- ῥιψε ῥήματα ὑπερήφανά τε xal θρασύτερά πως. Ταῦτά τοι ὁ Κοτράγηχος ** ἐχεῖνος, ὁ τοῖς ᾿Αθάροις ἐπιτήδειος ὁ κατ ᾽Αντῶν € τὰ ἔχθιστα βουλευσάµε- voc. ἐπεὶ ὁ Μεζάμηρος ὑψηλότερον f| κατὰ πρεσδευτὴν VARUE LECTIONFS. 9* φρονήματα N., φρονήµατος vulg. 50 xat add. Β. " ob Val., ὁ vulg. Avares legationem miserunt, ad quam gerendam Mezamirum, Idarisii filium, Celagasti fratrem , suf- fragio elegerunt, et ab eo petierant, ut captivorum aliquos gentis su: redimeret. Mezamirus igitur legatus, vir vanus et magniloquus, ubi ad Avares pervenit, in verba superbiora et arrogantiora pro- rupit. Cotragegus autem ille, Avarum perquam fa- miliaris et necessarius, cum Mezamirus insolentius, quam legatum decebat, esset locutus, Chagano dixit: « Vir ille magnz est apud Antas auctori- δὲ va deest vulg. 6 περιθῶσι Ν., παραδῶσι H., περὶ δῶσι vulg. *' Οὐϊγούροις vulg. *' ᾽Αντῶν Val, τῶν vulg. ** ὡς οἷόν τε B., θ'ονται vulg. ** Κοτρίγουρος conj. Ν. 55 οἱ infra ᾽Αντῶν Val., αὐτῶν vulg. 195 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 196 tatis, el in quoscunque voluerit inimicos vim parare A ÓtsAéyzzo, εἶπεν ὡς τὸν Xáyavov « Οὗτος 6 àvhp µε- potest. Oportet igitur ipsum de medio tollere, deinde intrepide in regionein inimicam excursiones facere. » Ab illo adducti Avares, spreta ea, que legatis debelur, reverentia, nulla habita juris ra- tione, EO Mezamirum necant. Et ab co. tempore latius et liberius depopulari Antarum terrai coe- perunt, neque captivos aut praedas agere cessave- runt. 4. (A. C. 562, Ind. 10, Justin, 56.) Justinianus legatos ab Avaribus excepit, qui postulabant, ut illis liceret cireumspicere terram,iu qua eorum gens sedes et domicilia poneret. Et imperator quidem, Justino duce suadente, in ea terra, ubi prius habi - tabant Heruli, qua secunda Pannonia vocatur, eos collocare animum induxit, et, si illis placuisset, ipse non essel adversalus. Sed Avares Scythia sibi exeundum nou censuerunt, quasi hujus desiderio valde tenerentur. lloc igitur etsi irritum cecidit, tamen Justinus legatos misit Byzantium et impera - orein eos aliquandiu custodia retinere jussit. Jus- tinus enim sibi conciliaverat unum ex legatis, OEcu- nimonem nomine, qui secreto eum monuit, Ávares aliud in ore habere et aliud sentire. Eos blanda quam maxime oratione uti et sux fraudi obtendere simulatam erga Romanos benevolentiam, tantisper dum lstrum trajiciant, sed longe aliter id, quod in mente gerant, se babere. Etenim simul atque lstrum transmiserint, omnibus copiis eos in bellum erupiuros. Qux cum cognovissel Justinus, eorum C omniu: imperatorem certiorem fecit, ut legatos | Avarum Byzantii, quamdiu posset, retinerel : nec enim Avares lstrum prius trajecturos , quam legati dimissi essent. Ea cum Justinus mandaret, non mi- uus cure et opere impendebat , quo Avares fluvii trajeciione prohiberet, Bonum enim, domesiicaruin copiarum dacem, fluminis custodie praefecit. At vero Avarum legati, ubi nihil profecerunt eorum, qua ab imperatore petitum venerant, munera, ut consuetum erat, acceperunt, et ea, qui sibi opus eranl, compararunt, arma etiam emerunt, et ita dimissi sunt, Verum imperator secreto mandavit Justine, ut quacunque ratione et via possel, in re- ditu arma illis eriperet. Itaque dux cum legatos exciperet, iinperatoris mandata est exsecutus. Hinc egperuni inter Romanos et Avares inimicitiae multis antca ex causis accensa : maxime, quod non statim legati eorum dünissi ersent. Pracepe- rat enim Bajanus, ut quamprimum redirent. Sed imperator cum sciret, quid cogitarent, varia ideu- tidem tentaverat, ut aliquamdiu eos in urbe detii- neret. γίστην ἐσότι περιθέθληται δύναμιν Bv "Ανταις "6, οἷός τε πέφυνε xatà τῶν ὁπωσοῦν αὐτῷ πολεμίων ἀντι- τάττεσθαι. Act τοιγαροῦν ἀποχτανθῆναι τοῦτον, χαὶ τὸ λοιπὺν ἀδεῶς ἐπιδραμεῖσθαι τὴν ἀλλοτρίαν. » Τούτῳ πεισθέντες οἱ "ΑΘαροι παρωσάμενοι τὴν τῶν πρέσθεων αἰδὼ, àv οὐδενί τε λόγῳ θέμενοι τὴν δίχην, ἀναιροῦσι τὸν Μεζάμηρον. Ἐξ ἐχείνου πλέον, f| πρότερον 93, ἔτεμνον τὴν γῆν τῶν ᾿Αντῶν, xat οὐκ ἀνίεσαν ἀνδραποδιζόμενοι καὶ *5 ἄγοντές vz xal φέροντες. ! $8. Ὅτι ἐἑδέξατο Ἰουστινιανὸς παρὰ ᾿Αθάρων πρέσδεις, ἐφ᾽ i σφᾶς περιαθρῆσαι γῆν, ὅποι τὸ φῦ- λον θήσονται τὰς οἰχήσεις. Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς, Ἱουστίνου τοῦ στρατηγοῦ σηµἠναντός οἱ, &v βουλῇ ἐποιήσατο ἐς τὴν Ἐρούλων *? χώραν κχατοιχίσαι τὸ ἕθνος, ἔνθα προτοῦ (pxouv οἱ "Ἔρλυλοι * δευτέρα δὲ προσαγορεύεται Παιονία * xa eU γε θυμῆρες αὐτοῖς ἐγένετο, xal χατένευσεν ἂν 9 ὁ βασιλεύς. ᾿Αλλ᾽ ἐχεῖ- vot Σχυθίας oU τι ᾧοντο δεῖν ἔσεσθαι ἑκτός ^ αὗτης γὰρ δήπουθεν ἐσότι ἑἐφίεντο. Τοῦτο μὲν οὖν οὗ προῦς 6η, ἕστειλε δὲ ὅμως Ἰουστῖνος ὁ στρατηγὸς τοὺς πρέσθεις ἐς τὸ Βυζάντιον, ἑδήλωσέ τε τῷ βασιλεῖ, ὡς Qu αὐτοῦ ἓν χατοχῇ ἔσοιντο ἐπὶ πολύ. Ἐφιλοποιή- σατο Τ! yàp τῶν πρέσθεων ἕνα ὄνομα Οἰχοννίμων * ἐν ἀποῤῥήτῳ τέ οἱ ἔλεγεν ὁ Οἰχουνίμων, ὡς ἕτερα διαλεγόµενοι ἕτερα Ὑνωματεύουσι, xal ὡς λόγχοις μὲν ἐς τὰ μάλιστα µετρίοις χρῶνται καὶ [0;] «fv ἐπιείχειαν παραπέτασμα προθάλλονται τοῦ δόλου 3, τῷ ἐμπεδῶσαι δῆθεν τὸ εὔνουν ὡς τοὺς Ῥωμαίους, ὡς ἂν ταύτῃ διαπεραιωθεῖεν τὸν Ἴστρον, τὸ δὲ χε βουλόμενον αὐτοῖς τῆς γνώμης ἔχει ἑτέρως, χαὶ ὡς, εἴγε διέλθοιεν τὸν ποταμὸν, βούλονται πανστρα- τεὶ ἐπιθέσθαι. Τούτων οὖν Ἰουστῖνος ἑγνωσμένων, αὑτῷ τῷ βασιλεῖ ἐσήμηνεν, ὡς ἂν οἱ πρέσθεις τῶν ᾿Αθάρων ἐγχαθειργμένοι ὧσιν &v Βυζαντίῳ * ταύτῃ γὰρ οὑκ ἀνέξοιντο διελθεῖν τὸ ῥεῖθρον, πρὶν f) ἀφ- εθῶσιν οἱ πρέσθεις. Ἐν ᾧ δὲ ταῦτα ἔπρασσεν ὁ Ἴου- στῖνος, οὐχ ἧττον παρεσχευάζετο ἅμα φυλάξων τὰς διαθάσεις τοῦ ποταμοῦ . Bovov γὰρ τὸν πρωτοστά- την τοῦ θητιχοῦ χαὶ οἰχετικοῦ τῇ τοῦ ποταμοῦ ἁπ- ένειµε φυλαχῇ. Οἱ δὲ πρέσθεις τῶν ᾿Αθάρων ἐπεὶ οὖδέν τι ὤνησαν ὤνπερ αἱτοῦντες πρὸς βασιλέα ἀφίχκοντον δῶρα, ὥσπερ σύνηθες ἦν αὐτοῖς, παρ) αὐτοῦ εἶλη- D φότες, xai μὲν οὖν ὠνησάμενοι τὰ 05a γρεὼν, τοῦτο δὲ καὶ ὅπλων 73, ἀφέθησαν μέν * ὅμως δὲ οὖν Ἱου- στίνῳ λάθρα ἐνεχελκύσατο ὁ βασιλεὺς τρόπῳ tq] τὰ ὅπλα ἀφελέσθαι παρὰ αφῶν. Καὶ οὖν ὁ στρατηγὸς ἐπεὶ ἑδέξατό γε αὖθις ἑπανιόντας τοὺς πρέσθεις, χατὰ ταῦτα ἐποίει. Ἐντεῦθεν ἤρξατο ἡ δυσμένεια Ῥωμαίωντε χαὶ ᾿Αδάρων, ἤδη Ex πολλοῦ ὑποτυφο- µένη, xat μάλιστα τῷ μὴ ὡς θἄττον ἀφεθῆναι τοὺς πρέσθεις. Συνεχέστατα γὰρ ἐσήμηνεν ὁ Βαϊανὸς, ὡς ἂν ἐπανέλθοιεν * τὸ μελετώμενον δὲ σάφα ἐπιστά- p'svoo ὁ Ρασιλεὺς ἄλλοτε 7" ἄλλως διετίθει τὸ παρὸὺν, ὅπως ἐς τὴν βασιλίδα πόλιν ἐγκαθειργμένοι etev 15. VARIA LECTIONES. 56 "Άνταις Val. a ταῖς vulg. 9 f| πρότερον Π., τε π ** ἘΕρούλων οἱ mox σαν Ν. xat. vulg. T ἄλλοτε B., ἄλλο vulg. '* cYev Υπ]., εἶναι vulg. τερον vulg. ** καὶ anie &yovcéc om. vulg. 1". ^ "wes ^ , a Ne, Ελούρων οἱ Ἔλουροι vulg. ᾖ ἂν post. κατένευσεν pos. D., iy. ἂν x. ἐφιλοποιῆῄσατο Cant. ἐφιλοποιήσαντο vulg, "* 252195 vulg. 7? ὅπλων] πλῖθος add. N. 191 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 198 ε’. "Ost ἐπὶ Ἱουστίνου τοῦ Νέου οἱ τῶν ᾿Αθάρων A — 5. (A. C. 566 ind. 14, Justini 9.) Justino Junioie πρέσδεις παρεγέἐνοντο ἓν Βυζαντίῳ, τὰ συνήθη δξῶρα ληψόμενοι, ἅπερ τῷ κατ αὐτοὺς ἔθνει Ἱουστινια- νὸς ὁ πρὸ τοῦ βασιλεὺς ἐδίδου * σαν δὲ χαλώδιά τε χρυσῷ διαπεποιχιλµένα, ἐς τὸ εἴρχειν τι τῶν ἀποδι- ὁρασχόντων ἐπινενοημένα, xai κλῖναι "* ὁμοίως καὶ ἄλλα τινὰ ἐς τὸ ἁδρότερον ἀνειμένα. Τότε δὴ οὖν οἳ πρέσδεις τῶν ᾿Αθάρων ἐς πεῖραν lévat τοῦ βᾳσιλέως ἐδούλοντο, εἴγε οὐκ ἄλλως Ἱ δῶρα λαμ- θάνειν αὐτοῖς, καὶ «fj Ῥωμαίων ῥᾳθυμίᾳ ἔπεντρυ: φᾷν, xal τὸ ἀμελὲς αὐτῶν οἰχεῖον τίθεσθχι κέρδος. Καὶ δῃ παρὰ βασιλέα φοιτᾷν Ἠξίουν. Καὶ οὖν τοῦτο ἐφειμένον αὐτοῖς, ἔτι γε μὴν καὶ διὰ τῶν ἑρμηνέων ὅτι βούλονται λέγειν, τοιοῖσδε ἐχρήσαντο Ἀόχοις ’ « Χρεὼν, ὦ βασιλεῦ, χληρονομοῦντά σε τῆς πατρῴας ἀρχῆς, Χαὶ τοὺς πατρφους φίλους οὐχ ἄλλως, Ώπερ ὁ πατ]ρ ὁ σὺς, εὖ ποιεῖν, καὶ ταύτῃ φαίνεσθαι μᾶλ- λον διάδοχον εἶναι τετελευτηχότος τῷ μηδὲν ἑναλλάτ- τειν ὧν ἐχεῖνος ἕπραττε περιών. Οὕτω γὸρ xol ἡμεῖς τῆς αὐτῖς ἀνθεξόμεθα γνώμης, xa οὐχ ἧτ- τον τὸ[τῆς εὐεργεσίας ὄνομα µεταθήσοµεν,εἰ σὲ 18 καὶ μετ ἐκεῖνον εὐεργέτην ἀποχαλέσοιμεν * πρός ye xal αἰσχυνθησόμεθα τῷ πεπονθέναι χαλῶς μὴ τοῖς ὁμοί- etc ἀμείδεσθαι τὸν δεδραχότα. Καὶ γὰρ πατέρα τὸν σὺν δώροις "* ἡμᾶς φιλοφρονούμενον ἀντεδωρούμεθα τῷ, xal δυνάµενοι, μὴ χατατρέχειν τὴν Ῥωμαῖϊχὶν. ἀλλὰ πλέον ἑνδείχνυσθαί τι ' τοὺς Υὰρ ix γειτόνων ὑμῖν Bap6ápou;, «hv θράκην ἀεὶ περικόπτοντας, ἠφανίσαμεν ἀθρόον, χαὶ οὐδεὶς ὁστισοῦν αὐτῶν πέρι- λέλειπται τὰ θρᾳχῶν ὁρίσματα χαταδραμούμµενος * δεδίασι γὰρ τῶν ᾿Αθάρων τὴν δύναμιν φιλίως ἔχου- σαν πρὸς τὶν ᾿Ῥωμαίων ἀρχήν. Πεπείσμεθα δὴ οὖν, ὡς ἓν τούτῳ µόνῳ καινοτοµῄσεις ἡμᾶς, τῷ πλέον παρέχειν ἡμῖν, ἡ ὁ ab; ἑἐδίδου πατήρ" ἀνθ᾽ ὧν καὶ ἡμεῖς Ίπερ ἐχείνῳ γενησόµεθά σοι χατὰ τὸ πλέον ὑπεύθυνοι, καὶ µείζονας ἐποφλήσομέν σοι τὰς χάρι- τος. Πάρεσμεν οὖν ληψόμενοι τὰ κατὰ τὸ εἰωθός. 1 ῶθι γὰρ, 6; ἄλλως 9* οὖκ ἔστι δυνατὸν «by xab' ἡμᾶς Ἰγεμόνα col τὲ καὶ τῇ Ῥωμαίων εὐνού- στατον ἔσεσθαι πολιτείᾳ, eU ve uh ἐγχειρισΏείη πρό- τερον αὐτῷ τὰ ἐφ᾽ οἷς οὐ χινεῖν ὅπλα xazà 'Ῥωμαίων ἔγνω. » Οἱ μὲν τῶν ᾿Αδάρων πρέσθεις τοιαῦτα διεξ- ηλθον ἑπαμφοτερίζοντες τῇ γνώμῃ * τοῦτο μὲν γὰρ ἑλόχουν ἰχετεύειν, τοῦτο δὲ ἀπειλεῖν. "Qovto γὰρ, ὡς ταύτῃ δεδίξονταί *! τε xal ἐχφοθήσουσι τὸν βατι- 4a, χαὶ ὡς ἐκ τούτου ἀναγκασθήσονται ᾿Ῥωμαῖοι ὥσπερ ὑπόφοροι εἶναι ᾿Αθάρων. 0 δὲ βασιλεὺς οὐ- ἓν ἕτερον f| φόφον '* ἡγησάμενος τῶν ᾿Αθάρων ῥήματα, ἀντέλεξεν οὕτω" « Προθαλλομένων ὑμῶν * σὺν ἰκετείᾳ xr,» µεγαληγορίαν, οἰομένων τε τῇ συγ- χράσει ταύτῃ τῶν λόγων τὸ σπουδαζόµενον ὑμῖν ἀνύσειν, ἀμφοτέρας, ὡς εἰπεῖν, ἐχπεπτώχατε τῆς ἑλπίδος * οὐδὲ γὰρ ὑποθωπεύοντες ἡμᾶς ἁπατήσετε, οὐδὲ μὴν ἀπειλοῦντες ἐχφοθήῆσετε. Πλείονα δὲ θμῖν ἐγὼ παρέξω τοῦ Ἡμετέρου πατρὸς τὸ πἐρα τοῦ έοντος ἐπηρμένους ὑμᾶς τῷ πρέποντι σωφρονίζειν’ VARLE LECTIONFES. 7 οὐκ ἄλλως] οὐδαμῶς ἑἐξέσται conj. N. 7$ χλίνας vulg. imperante Avarum legati Byzantium venerunt , ut consuela munera acciperent, qux:e Justinianus , qui ante eum imperium tenuerat, 109 conferre erst solitus; erant autem catellze auro variegata, quasi ad vinciendos fugientes comparat, lecti, et alia quxdam ad delicatiorem cultum spectantia. Tunc AÁvares voluntatis imperatoris periculum facere siatuerunt, an forte ampliora. munera capere et, inerlia Romanorum decepta, sua sibi commoda . inde comparare possent. Itaque imperatoris adeundi sibi potestatem fieri petierunt, quod illis est per- missum, quin et per interpretem, quidquid libitum esset, proponere. (lac vero usi sunt oratione: « Oportet, ο imperator, te, qui imperium paternum B h:reditate suscepisti, paternos quoque amicos :eque, ac ille, bencficiis augere, teque in eo maxime pa- tris successorem pr:xbere, si nihil eorum, qus vivus statuit, eo mortuo immutes. lta fiet, ut nos eamdem erga te voluntaiem conservemus , neque minus in te beneficentie nomen transferamus, te post ipsum auctorem nostrarum fortunarum nun- cupantes, Et sane erubesceremus, si a te commo- dis ornati non eadem tibi retribueremus. Sic enim patrem tuum, qui in nos liberalis οἱ munificus fue- rat, remurnerati sumus, Etenim cum ejus regiones vastare possemus, non modo abstinuimus, verum eliam, quo nos propensiores erga ipsum ostende- remus, vicinos Barbaros Thraciam iuvadentes uno impetu delevimus, neque quisquam eorum postea est inventus, qui Tliracie fines populationibus vexaret. Metuebant euim Avarum potentiam, qui amicitiam colebant cum Romanis. Persuasum igitur babemus, te nulla alia in re ab iis, qux a patre statuta sunt, discessurum, nisi in eo, quod nobis niajora largiturus sis, quam pater largitus est, Pro quibus et nos multo tibi, quam patri , devinctiores erimus, οἱ tibi multo quoque majores gratias retri- buemus. Ausumus igitur, qui consueta munera acci- piamus. Sed scito, non aliter fieri posse , ut noster dux tibi et Romanorum reipublice sit amicus, quam si ea acceperit, quibus reeeptis contra Roma- nos arma non movere constituit. » IIxzec Avarum legati disserueruut, et modo se in hanc, modo in D aliam parlem vertebant : modo precibus agebant, modo minas ingerebant. Existimabant enim, se im- peratorem perterrefacturos, et ex eo coactum iri Romanos illis quasi tributarios esse. Verum impe- rator cum nihil aliud, quam vanos clamores, ΑνΔ- rum orationem esse existimaret, sic respondit : « Vos quidem liumiles preces magna cum arro- gantia in medium profertis et in spem adducimini, hae sermonis 103 commistione fecilius quod cu- pitis consequi. Sed ex utraque spe, ut verum aperte dicam, excidistis. Nam neque blandimentis me de- cipietis, neque minis terrebitis. Atque ego multo 1ο σὲ Cantocl., δὲ vulg. 7? ὑμᾶς vulg. 99 ὡς ἄλλους HM., ἐς ἄλλως vulg. —*!' δεδίδωνται ΠΙ., δεδείξοντα, vulg. 33 ήφον B., dóyov. vulg. *" ἡμῶν vulg. 739 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 600 plura vobis tribuam, quam pater meus : etenim vos A ὁ γὰρ µεταῤῥυθμίζων τοὺς áváxcoog τῶν λογισμῶν. ad majores, quam par est, spiritus sublatos ad se- quitatem et saniora consilia reducam. Qui enim bominum in exitium voluntarium ruentium turba« tos affectus cohibet et obedientes ratloni facit, be- neficentior est eo , qui sumptus in delicias przbet, et amare videtur, sed mínima captata occasione, eum, quem beneflcio affecit, statim perdit et tollit. Abite igitur, qui magni pretii rem a nobis obtinetis, quod vobis salvis licet vitam persgere, et pecunia- rum loco, quas a Romanis accipere vultis , nostri timorem ad salutem vestram reportate. Neque euim nos vestro egebimus auxilio, neque quidquain a nobis accipietis.[nisi quantum nobis vlsurm fuerit, idque tanquam merceden servíilutis, non ptotributo, καὶ ὥσπερ παιδεύων τε xal ἀνακόπτων τῆν ἐπ' ὁλέ- θρῳ τῶν ἀὐθαδιζομένων ὁρμῆς, ὀφθήσεται χατὰ τὸ μᾶλλον εὐεργέτης Ώπερ 6 yopnybg τῆς τρυφῆς, ὃς φιλεῖν μὲν δοχεῖ, προφάσεως δὲ μικρᾶς ἐπιλαδό- µενος τὸν δήθεν εὑεργετούμενον ἡφάνισεν εὐθέως. ΄Απιτς τοιγαροῦν πλεῖστον πριάµενοι mag! ἡμῶν xàv γοῦν tv ζῶσι τελεῖν, καὶ ἀντὶ τῶν Ῥωμαϊκῶν χρημάτων τὸν xa0' ἡμᾶς φόθον cl; σωτηρίαν εἶλη- φότες. Οὔτε γὰρ δεηθείην ποτὲ τῆς καθ ὑμᾶς '" συμμαχίας, οὔτς τι λήψεσθε παρ ἡμῶν f) χαθόσον ἡμῖν δοχεῖ, ὥσπερ δυυλείας ἔρανον, χαὶ οὐχ ὡς οἴεσθε, φορολογίαν τινἀ. » Τοιοῦτον ἐπισείσαντος φόδον τοῦ βασιλέως τοῖς πρέσθεσι τῶν Αδάρων, χατεγνωχότες Ex τῶν εἱρημένων ot Βάρθαροι, ὡς οὐκ ut vos falso existimatis. » Postquam imperator tau» B ἀνέξεται σφῶν τῆς πλεονεξίας, xal ὡς οὐδὲν αὐτοῖς tum sui terrorem legatis Avarum incussit, etl co- gnoverunt ex his, qui dixerat, minime euin su- perbiam ipsorum toleraturum, neque quidquam eo- rum, que prius accipere consueverant, daturum, nec vero ipsos impune posthac incursiones in fines Romanos facturos, in niagnam animi anxietaiem inciderunt, et secum cogitarunt , quo tandem res casürs essent, et quis futurus esset earum exitus. Nee enim Byzantii, quandoquidem uihil proficere poterant, manendum diutius statuebant,, neque re ἔτι δοθήσεται 59 ὧν ἑκομίζοντο προτοῦ, xal ὡς τὸ λοιπὸν ἁδεῶς οὐκ ἑἐπιδραμοῦνται τὴν ᾿ΡῬωμαϊκὴν, ἐν δυσθνµίᾳ τὲ ἐτύγχανον πολλῇ, xal ἀναλογιζόμενοι Ίόαν ὅποι τὰ παρόντα ἐχθήσεται xal ὅποι τύχης αὖὐ- τοῖς ytopfjoot τὰ πράγµατα * οὐδὲ γὰρ µένειν ἓν Βυ- ζαντίῳ ἀνόνητα Ἰθελον, οὔτε μὴν ἄπραχτοι ἀπιέναι ἐθούλοντο. Ὅμως δοὖν τῶν xaxov αὐτοῖς αἱρετώ- περον ὑπῆρχεν ἀπονοστῆσαι ὡς τοὺς ὁμοφύλους, xai τούτοις ἑνωθέντες Eq τὴν τῶν Φράγγων χώραν ἀφίχοντο., τοῦ βασιλέως τὴν ἀπολογίαν θανµμάσαντες. infecta discedere volebant. Tutius tamen visum illis est a Komanis discedere et ad suos se recipere. Sic illi imperatoris responsum admirati conjuncti cum suix iit Francorum regionem abierunm. 6. Justino nuntiatum est a Persarum inperio, Zichum legatum ad se missum esse, qui de Suanis ageret, Peersarumque erga imperatorem benevoleu- tíam testificaretur, el ea, de quibus Romani quere- rentur, amice componeret., Justiuus νότο, aut nini- ine legationem admittere, aut, si admitteret, Zicho siguificare constituit, nequaquam rem optatum eai- tum habituram. Et accedente senatus. aucteritate censuit, ut Joannes per litteras Zicho adhuc iter peragenii palam faceret, iinperatorem in. nullo eo- Fum, quà speraret, assensurum, Quo facto Timo- theo, ex numero eorum, qui jam antea cum Joaune in Perside fuerant, litter tradit sunt. Jusserat imperator Timotbeo, ut. regi 104$ Persarum ob siguificationem | in se benevolentize gratias ageret, litteras vero Joaunis legato, quem obvium in itinere, sicut itineris ratio ferebat, habiturus esset, trade- rei, ut Zichus exploratam perspectamque impera- teris voluntatem haberet. Hec ubi Timotheo sunt imperata, ad liwites contendit. Πίο cum cogno- visset nondum advenisse Persarum legatum, con- festim ad Chosroem est profectus. Forte enim con- dgerat, ut Zichus alia via Nisibim diverteret , ibique valetudinis causa detinerctur. Interea Timo- theus a Persarum rege dimissus rediens, Nisibi Zi- cbum adhuc zgroiantem assecutus , ei Joannis litteras wadidit. ls. cum intellexisset, iter suum baud prospere cedere, neque ex volo legatione ς’. Ὅτι ἠγγέλθη Ἰουστίνῳ, ὡς ix τῆς Περσῶὼν ἐπιχρατείας ἑξώρμησεν ὁ Ζὶχ πρεσθευσόµενός τε καὶ C διαλεχθησόµενος περὶ Σονάνων 55 Ev ταυτῷ xal φιλο- φροσύνης ῥήματα ἀποκομίσων βασιλεῖ, ἔτι τε χαὶ τὰ ἑἐφ᾽ οἷς ᾿Ῥωμαῖοι προσεγχκαλοῦσιν εὖ διαθησό- µενος. 'O δὲ Ἰουστῖνος ἐν βουλῇ ἐποιεῖτο ἡ µῆ προα- δέξᾶσθαι τὴν πρεσθείαν, ἡ προσδεχόμενον εἰδέναι τὸν Ζὶχ, ὡς τὰ χατὰ vouv αὐτῷ ἀνυσθήσεται οὗ- δαμῶς. Καὶ δη ξυγκροτηθείσης αὐτῷ ἐχχλησίας, δοχεῖ χατάδηλυν Υενέόθαι ἔτι ὁδοιποροῦντι τῷ Ζιχ διὰ σνυλλαθῶν Ἰωάννου, ὡς τὸ παράπαν οὐδὲν τῶν δοχηθέντων προσεδέξατο ὁ βασιλεύς. Τούτου γενοµε- νου 97, τὸ γράμμα ἐνεχειρίσθη Τιμοθέῳ τῶν ἅμα Ἰωάννῃ γενοµένων ἑνὶ κατὰ δὴ thv Περσῶν πρ.- κοὺ. Καὶ o)» Τιμοθέῳ ἐνεκελεύσατο βασιλεὺς ῥή- µατα μὲν δηθεν τῆς ἐς Ῥωμαίους φιλίας ἀποχομί- D σαι βασιλεῖ τῶν Περσῶν, ὑπαντιάνοντι δὲ, ὥσπερ εἰχὸς, τῷ πρεσθευτῇ ἐπιδεῖξαι τὴν Ἰωάννου ἐπιστο- Ahv, ὡς ἂν ἔσοιτο ἐξεπιστάμενος ὁ Ziy χαὶ σαφέἑ- στατα προγινώσχων τὴν βασιλέως βουλήν. ἘΤιμό- «θεος οὖν, νοῦτο ἐπιτετραμμένον αὐτῷ παρεγένετο ἓν τοῖς ὁρίοις. l'vou; δὲ, ὡς οὕπω πάρεστιν ὁ ΙΠερσῶν πρεσθευτὴς, ἑπορεύετο Oye αὐτίχα πρὸς Χοσρόην. Ἀυμόθὰν δὲ οὕτω 5, τοῦ Z'y δι &- τέρας ἀτραποῦ ἐς τὴν Νίσιδιν ἀφικομένου, ἐχεῖ τε διαφρίφαντος τῷ διατεθῆναι τὸ σῶμα ἁῤῥώστως, tv τοδούτῳ Τιμόθεος πρὸς τῶν Περσὼν βασιλέως ἀφ- εθεὶς, ἐπεὶ χατέλαθε τὸν Ζὶχ ἑπανερχόμενος κατὰ δὴ VARLE LECTIONES. v "ἡμᾶς vulg. 3: ἔτι δοθήσεται B.: ἐχδοθήσεται vulg al., τῷ — γενομένῳ évíxa τάδε τὴν vulg., £v κατά 15 τὴν 6M. OU Σράνων vulg. 57 τῶν---γενοµένων EY κατὰ bf τν " οὕτω D., αὐτῷ vulg. τῷ Ζ. vulg. 401 DE LEGATIONIDUS GENTIUM AD ROMANOS. S09 τὴν Νίσιθιν ἔτι νοσώδη **-** τά τε Ὑραφέντα οἱ πρὸς A peractum iri, animo cecidit, eL ex morbo, quo de- Ἰωάννου ἐνεχείρισεν. 'O δὲ χαταμαθὼν, ὡς ἐς τού- ναντίον αὐτῷ τῶν ἐλπισθέντων dj ὁδὸς γίνεται καὶ ὡς οὐκ αἰσίως οἱ πρροθήσεται τὰ τῆς πρεσθείας, δυσθυµἰᾳ περιπεσὼν καὶ τῇ νόσῳ χάτοχος ὢν xat- . ἑστρεψε «bv βίον. Καὶ μὲν 6h xa: Ἰωάννην αὐτίχα συνέδη τεθνάναι. Μετὰ ταῦτα ὀγγέλλεται ἐν Βν- ζαντίῳ, ὡς ἕτερος Ίξει πρεσθευτῆς ὁ προσαγορενό- µενος Μεθώδης. Οὗτος ἐς τὴν βασιλίδα ἑπορεύετο ἐξογχούμενος *! xal µάλα βρενθνυόµενος, καὶ Elba ἔχων, ὡς περὶ Σουανίας αὐτῷ κινηθήσονται λόγοι, xat ὅτι Πέραας ἀρέσχονσαι γενῄσονται ξυνθῆκαι. Τοιαύτῃ ** διανοίᾳ ἐπηρμένος iv Βνζαντίῳ fiet, αὐθαξέστερον 7| κατὰ πρεσθευτὴν θέµενος τοῖς κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν. Παραγενομένου δὲ (βασιλεὺς γὰρ ἤδη ἐπέπυστο Μεθώδου τῆς ἁλαζονείας πέρι, χαὶ D ὁποῖα ἅττα ἑλπίζων τὴν ἄφιξ.ν ἐποιῄσατο), τὰς μὲν ἐκ βασιλέως Περσῶν ἔδοξε δέχεσθαι προσρήῄσεις κατὰ τὸν εἰωθότα θεσμὸν, περιεφρόνησε δὲ ὅμως τὸν Με- ἑώδη xal ἀπεφλαύριζε μιδὲ τὴν οἰανοῦν συνουσίαν ὡς αὐτὸν ποιούµενος. Ὡς δὲ ἐς τοὐναντίον, Ίπερ ἐθούλετο, τὰ τῆς πρεσθεἰας οἱ ἑχώρει, xal τὸ παρά- παν οὐδὲν αὐτῷ ἔλεξε περὶ Σονυανίας ὁ βασιλεὺς, ἔπειτα ἐξελιπάρει ὁ Μεθώδης τοὺς ἅμα οἱ Σαραχη- vou; ἐς λόγους ἱέναι τῷ αὐτοκράτορι. Εἴποντο γὰρ ἀμφὶ τοὺς τεσσαράχοντα οἰχείῳ τινὶ πρεσθευτῇ τατ- τόμενοι. 'O γὰρ τῶν Σαρακηνῶν Φφύλαρχος ΄Αμθρος ἐχπέμψας ὑπῆρχε xal ὅ γε ξὺν τῷ Μεθώξῃ πρε- σθείαν διαλεχθησοµένους περὶ ὧν χρημάτων πρὸς Ἱουστινιανοῦ ἐχομίζοντο. Μεδώδης οὖν τοῦ σχοποῦ τοῦ περὶ Σουανίας ἁμαρτὼν, ὡς ἂν μὴ πάντη ἄπρα- xto; ἀναχωρήσοι, ἐπιμελέστατά πως ἠντιθόλει τῆς . &; βασιλέα τνχεῖν εἰαόδου τοὺς Σαραχηνούς. Καὶ τοίνυν ὑπολαθὼν ὁ αὐτοκράτωρ, « Τί γὰρ δῆτα, ἔφη, βούλονται οἱ χαθ᾽ ὑμᾶς ** Σαρακηνοί» » Ὡς δὲ ἐγχεί- µενον ἑώρα, χατένευσε µόνιῳ εἰσιέναι τῷ ἑχείνων πρεσθευτῇ. Ἡπίστατο yàp, ὡς ἁπαυθαδιαζόμενος οὐκ ἂν ἕλοιτο ἄνευ τῶν ἑπομένων ὡς βασιλέα φοι- «oat, ἀλλ ὥσπερ ἠνίκα παρὰ Ἱουστινιανὸν ξὺν ἅπασι τοῖς ἅμα αὐτοῖς τῶν Σαρακηνῶν οἱ πρέσθεις ἐγίνοντο, xal τὸν ** οὕτω βούλεσθαι τὸ σύνηθες δια- σώζοντα ποιῄσειν. Ἐντεῦθέν τε εὑπρόσωπον (peto ἔξειν αἰτίαν, ὡς αὐτὸς μὲν τὰ ἁρμόδια βασιλεῖ δι- επράξατο, 6 δὲ Σαραχηνὸς ἥχιστα ἔγνω τὰ δέοντα * tinebatur, vitam morte commutavit. Nec multo post Joannes quoque mortuus est. Post hze DByzan- tium nuntiatur advenire alium legatum, Mebodem nomiue. ls vana confidentia inflatus in regiam pervenit, magnam spem habens, sermonem motum iride Suania, seque fadus ex Persarum sententia facturum. Hac cogitatione elatus, dum Byzantium iter habet, arrogantius, quam legatum decebat, erga omnes, quibuscüm convenit, se gessit. Ut venit, imperator, qui hominis arrogantiam et importu- nitatem, el quorum obtinendorum spe iter ipsti- tuisset, jam didicerat, gratulationes a Persarum rege benigne, ut moserat,excepit. Sed Mebodem Imperator contemptui habuit, neque illi ullum fa- miliaritatis signum exhibuiL. Sic illi preter spem legatio cessit, neque ullum omnino verbum impe- rator de Suania fecit. Deinde Mebodes magnopere petiit, ut Saracenis, qui cum eo erant, imperato- rem adeundi potestas 'esset. Erant enim in ejus comitatu circiter quadraginta proprio legato pa- rentes. Miserat autem cum Mebode Ambrus, Sara« cenorum phylarchus, et ipse legatos, qui de pecu- niis, quas a Justiniano impetraverant, agerent. Itaque cum Mebodes, quantum ad Suaniam altíne- bat,spe sua exc'disset, ne nnlla re obtenta disce- deret, cura omni contendit, ui Saracenorum legati aditum ad imperatorem nanciscerentur. De ea re cum Mebodis orationem imperator excepissel , « Quid nobis volunt, inquit, Saraceni ? » Ut instan- tem vidit, concessit eorum legato, ut solus ad se accederet, Neque enim legatum, qui superbior erat, toleraturum existimabat, ut remotis comitibus in imperatoris 105 conspectum veniret : sed quem- admodum quondam imperatorem Jusiinianuim eo- rum legaticum omnibus comitibus suis adiisseut, hunc quoque pertinacius in eo perstilurum esse, ut mos solitus observaretur. Qua in re imperator $e optimi juris speciem prx se laturum esse speravit, quod ipse quze imperatorem decerent, fecisset, Sa- racenus autem minime, quz fieri oportuissel, intel- lexisset : se igilur omnem culpam in Barbarum conjecturum. Neque aliter res cecidit, quam suspi catus fuerat imperator. Etenim Saracenus haud εἶτα κατὰ 6h τοῦ Βαρθάρου ἀντιστραφήσεται τὸ ἐπί- p) decorum sibi esse existimans, solum sine ullo co- Χλημα. Καὶ οὐκ [Av] ἄλλως ἀπέδη, 1| *" βασιλεὺς ἑστοχάσατο. Ὁ γὰρ δη Σαραχηνὸς ἀπρεπὲς εἶναι τὸ παρεῖναι οἱ µόνῳ ὡς βασιλέα ὑποτοπήῆσας, xai τὸ 54 χρατῆσαν rev χκαταλύειν οὐχ αἱρετέον αὑτῷ, ἁπ- πηνήνατο τὴν ἓς βασιλέα πάροδον. Τότε ὁ βασιλεὺς τὸν μὲν Σαραχηνὸν τελεώτατα περιεφρόνησεν, ὁ δὲ ἐς τὸν Μεθώδη παρήγαγε τὰς αἰτίας. 'O δὲ τῶν Περ- σῶν πρεσθευτὴς, « Ὢ δέσποτα, ἔλεξεν, οὐ πάρειµι συνεπαμύνων, εἴγε ὁ Σαραχηνὸς ἑπλημμέλησέ τι, ἄλλως δὲ ἁχουσόμενος, ὅπως, εἰ μὲν ἁρμόδια τῷ à:xa!tp λέγοι, μὴ περιόφοµαι, εἰ δέ γε Eq τοὐναντίον mitatu ad imperatorem accedere, neque ἃ more, qui jamdudum obtinuerat, sibi recedendum esse ratus, imperatoris aditum renuit. Tunc imperator valde despexit Saracenum , de qua re cum apud Mebodem questus esset, Persarum legatus impee ratori dixit: « Ego quidem, domine, adsum, haud defensionem suscepturus Saraceni, si in aliquo de» liquerit, sed rem cogniturus, ut, si verum ad me detulerit, causam ejus non deseram , sin injuria accusasse apparebit, ego ipsum condemnem. » Cni imperator mordens: « Venisti igitur non legatio« VARLE LECTIONES. 90-20 γοσώδης vulg. ** εξογκώμενος vulg. 3" τοιαύτῃ B., ταύτῃ vulg. ** ἡμᾶς vulg. —** καὶ τόνδε H. 58 5» Ν., τι vulg., $6 τι ΗΠ. ?* τὸ H., τῷ vulg. 803 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 04 nis munus obiturus, sed judicis officio functurus. » A ὀφθήσεται ἀδίκως ἐπεγχαλῶν, αὐτὸς ἐγὼ xazaSun- At Mebodes acerba εἰ mordaci imperatoris respon- sione confusus erubuit vultu, atque confestim im- peratore, sicut fas erat, salutato, recessit. Paucis post diebus iterum Mebodes imperatorem adiit, et suppliciter postulavit, Saracenum ad eum intro- duci, et imperatore abnuente, minime justum esse, dixit Mebodes , sibi non eadem perficere licere , qui€ Zichus ante se legatus perfecisset. « Nam nostra memoria, inquit, Saraceni* ad imperatorein una cum ipso accesserunt. ltaque oporlet me iisdem frui, quibus ille, ne in aliquo inter Roma- nos et Persas induciz sint quodammodo violat:e. » Ad qua imperator iracundia percitus : « Si igitur Zichus in adulterio, aut aliquo alio gravi crimine deprehensus esset, tu illius vestigiis tibi insisten- dum pulares ? Annon sentis, te cum Romanorum imperatore et Justino sermonem babere ? » Tum consternatus Mebodes pra pavore pronus iu ter- ram $e ad ejus pedes prostravit el ad mendacia confugiens negavit, a se talia prolata fuisse. Qua excusatione cum uteretur, imperator fidem habere videbatur, et dixit: « Videtur igitur interpres nobis alia pro aliis suggessisse. ltaque si nihil a te dictum est oflicio et decoro alienum, scito te críi- men purgasse. » Ád hunc modum: imperator sponte ea, qua dicta fuerant, cum eorum ignorationem simularet, dissiinulatione transegit, et ad animi &&quitalem est delapsus, ne forte Mebodes 106 in posterum fieret audacior, aut verbis elaiior, cum recordaretur imperatorem sermonis ejus impudentiam animadvertisse. ltaque cum sic im- perator quod. sensit, repressisset, Mebodes excla- mavit : « Abeant in malam rem et Saracenicze gentes omnes el Ambrus ipse et legatio eorum : mihi vero de ipsis silentium sit neque quidquam in posterum dicani, » Quz cum dixisset, imperator quoque maledicta in Saracenum conjecit, eumque institorem et cauponem appellavit. Ad hzc dixit, se silentio pr:eterire non posse, qua de causaimpe- ratoris congressum tantopere concupisset. « Scili- cet dicit, se a nobis solitas pecunias accipere velle, pro quibus calamitates, opinor, scelestus et impro- bus feret. Ridiculum enim esset, si nos Romani tributum Saracenicis gentibus iisque nomadibus penderemus. » Tuin Mebodes, « Esto, inquit, o do- mine ; at tu illum, licet re infecta, dimitte, » Et imperator : « Quamvis melius non venisset, quan- tum in me est, abeat tamen. » — « Et me quoque jube, inquit Mebodes, cum ipso abire. » In his fi- nivit legatio. ltaque Persarum legatum et Sara- cenos ad sua redituros imperator dimisit. Atque ita lmperatoris prudentia pacata sunl ei emendata omnia que Joaunes in sua lega- tione perperam egerat. Ut vero Saraceni domuin τήσω τοῦ Σαραχηνοῦ. 'O βασιλεὺς ἐπιτωβάζων, ε Ἠχεις 31, ὡς Eotxev, οὐχὶ πρεσθευσόµενος , ἀλλὰ δι- χάσων.) 'O Μεθώδης αὑτίχα Ó γε τῷ πληχτικῷ τοῦ λόγου ουγχέας τὸ πρόσωπον ἑἐφοιν[τακτο. Τοιγαροῦν παραχρΏμα τὸν αὐτοχράτυρα προσειπὼν ᾗπερθέμις, οὕτως ἀνεχώρησεν. Ὀλίγαις δὲ ὕστερον ἡμέραις αἵ- θις ἐς τὰ βασίλεια παρελθὼν παρῄῃτεῖτο λιπαρῶς περὶ τῆς τῶν Σαραχηνῶν εἰσόδου. Tou δὲ βασιλέως ἀνανεύοντος , οὐχ ὅσιον ἔφασχεν εἶναι μὴ τὰ ** ὅσα ἐπετέλει πρὺ τοῦ παρὰ Ῥωμαίους πρεσθευόµενος ὁ ZW, καὶ ἐμὲ αὖθις ἐπιτελεῖν. Οἱ γὰρ xa0' ἡμᾶς Σαραχηνοὶ ἅμα αὑτῷ παρὰ βασιλέα ἐγίνοντοι Ast οὖν καὶ ἐμὲ τῶν ἴσων ἑχείνῳ ἀπολαύειν, ὡς ἂν μὴ ὥσπερ λελωθηµέναι ὧσιν αἱ μεταξὺ Ῥωμαίων τε B καὶ Περσῶν συνθΏχαι. ὍὉ βασιλεὺς πρὸς ταῦτα ὁρ- γίλως ἔχων * ε Τί oov, εἰ καὶ πεφώραται ὁ Ζὶχ ἐπὶ µοιχείᾳ καὶ ἑτέρῳ ὅτῳ πλημμελήματι τῶν ἀνηχέ- στων ἁλοὺς, xal col xav ἴχνος ἑχείνῳ ἱτέα. f) οὗ ξυναισθάνῃ βασιλεῖ Ῥωμαίων xai Ἰουστίνῳ δ.α” Aeyópevo; ; » Τότε χατοῤῥωλήσας ὁ ἠλεβύδης, περ:» ὃςής τε γενόμενος, πρηνῆς ἔχειτο ἐπ᾽ ἑδάφους, πρς ἄρνησίν τε χαταφεύγων xal ἀναινόμενος εἱρῆσθ-ί οἱ τὰ τοιάδε. Τοιαύτῃ ** ἀπολογία ypopévou, ὁ αὖ- τοχράτωρ ἔἕδοξεν ὑπάγεσθαι τῇ πειθοῖ, ἔλεξέ τε᾽ « Ἔοικεν 00v. ὁ ἑρμηνεὺς ἡμῖν ἕτερα ἀνθ᾽ ἑτέρων φράσαι. El τοίνυν οὐδὲν λέλεχταί σοι παρὰ τὸ προσ- ἤχον, ἴσθι τὸ ἐπίχλημα ἁπον.ψάµενος. » θὕτως 9 βασι- λεὺς ἑχοντὶ ἁἀποπροσποιησάμενος τὰ λεχθέντα πρὸς αὐτοῦ εἰδέναι, τῶν εἰρημένων τὴν ἄγνοιαν ὑπεχρίνετο, καὶ 65 ἐς τὸ ἠπιώτερον µετηνέχθη, ὡς ἂν μὴ θρα- σύτερός τε χαὶ χατὰ τὸ μᾶλλον ὑψαγόρας ἔσοιτο ὁ Μεθώδης τῷ ἐς ἔννοιαν ἔχειν συνειδέναι τὸν αὗτο- χράτορα τῇ ῥημάτων τραχύτητι. Οὕτω δὴ οὖν τοῦ βασιλέως παρακρουσαµένου τὴν ὑπόνοιαν, « Οἰμω- ζέτω, Ἡ δὲ ' ὁ Μεθώδης, xal τὰ Σαραχηνικὰ φῦλα ἅπαντα xal "Άμθρος αὑτὺς xai dj πρεσθεία ἡ κατ’ αὐτούς * ἐμοὶ γὰρ otv ἔσοιτο ἔχατί τε αὐτῶν, οὐδ' εἴποιμί τι λοιπόν. » Τούτων οὕτω κχεχινηµένων, πλεῖστα μὲν xal ἅλλα ὁ βασιλεὺς τὸν Σαρακηνὸν εἶπε καχῶς, χαὶ ὡς μεταθολεύς τε xal παλιγχά- πηλος fxot. Πρὸς τοῖς δ ἔφασχεν, ὡσούχ οἷός τε πέφυχε λήσειν, ὅτου ἕνεχα βασιλεῖ ἐντευξζόμενος ἀφίκετο. «Φησὶ γὰρ, ὡς ἐθέλοι τὰ συνήθη χρήματα χοµίσασθαι πρὸς ἡ μῶν, ἀνθ ὧν, οἶμαι, κομιεῖται ξυµ- φορὰς ὁ κατάρατός τε καὶ ἀπολούμενος *. Γελοιῶδες γὰρ, εἰ Σαρακηνῶν ἔθνει, xal ταῦτα νομάδων *, Ῥω- μαῖοί γε ὄντες τεταξόµεθα ἐς φόρων ἁπαγωγῆν. » Ὁ Μεόώδης, « Εἶεν, ἔφη, à δέσποτα’ εἰ χαὶ ἄπρακτον, ὅμως ἀπόπεμφον * αὐτόν.» 'O βασιλεύς « Καὶ εἰ μὴ παρεγένετο, ὅσον τό γε ἐφ᾽ ἡμῖν, ἀλλ οὖν ἀπίτω. » Καὶ ἐμὲ ξὺν αὐτῷ χέλευσον, ἡ δὲ * ὁ Μεθώδης. — « Els τέλος ἑλθούσης τῆς πρεσθείας ἐν τούτοις, τόν τε Πε(ρσῶν πρεσθευτὴν καὶ τοὺς Σαραχηνοὺς ὁ βασι- λεὺς ἅμα ἀφῆχεν ἐς τὰ πάτρια Ἰθη ἀπονοστίήσον- VARIAE LECTIONES. 97 χεις N., fxev vulg. ?* pij τὰ Val, μετὰ vulg. * ἄπραχτον el ἀπόπεμφον B., ἄπραχτοι et ἀποπέμψειν vulg. * ἀπολλύμενος vulg. ὁδτούτῳ xa v. vulg. vulg. * f$ δὲ N., ᾗδε vulg. 9 τοιαύτῃ Β., ταύτῃ vulg. !' Ἡ δὲ B., ££» 0ο ΡΕ LEGATIONIBUS GENTIUM ΑΡ ROMANOS. 806 τας. Οὕτω δὲ ἀπεσιγήθη ἅπαντα τῇ τοῦ αὑτοχρᾶτο- À reverlerunt , consilium imperatoris de Sarace- poc νουνεχείᾳ τὰ ὅσα Ἰωάννης ἐπὶ τῇ πρεσθείᾳ διεπράξατο οὗ χατὰ τὸ προσΏχον. Ὡς δὲ οἱ Σαραχη- νοὶ ἕνδον τῆς ἑαυτῶν ἐγένοντο, ἀπήγγειλάν τε τῷ "Ap6ptp τὴν τοῦ βασιλέως βουλὴν περὶ τοὺς μηξδί- ζοντας τῶν Σαραχηνῶν, τότε ὁ "Αμθρος Καμθώσῃ * τῷ ἁδελφῷ, ὃς ᾽Αλαμουνδάρῳ τῷ τῶν ὑπὸ 'Po- nis, qui Medorum partibus adhxrebant, Anibro rewlerunt. Tunc Ambrus Camboso fratri, qui Ala- manduro, Saracenorum partes Romauas foventium duci, erat oppositus, mandavit, ut Alamanduri ter- ram, quz Arabiz contermina erat, excursionibus vexaret. µαίους Σαραχηνῶν Ἡγουμένῳ ἀντικαθιστάμενος Tv, σηµαίνει καταδραμεῖν τὴν Αλαμουνδάρου γῆν. δε δὲ ἡ γη ὑπὸ ᾿Αραθίαν τελεῖ. ὅ'. Ὅτι ἀρχομένου τοῦ τετάρτου ἔτους τῆς Ἰου- στίνου βασιλείας πρεσθεία τῶν Τούρχων ἀφίχετο Ev Βυζαντίῳ. Ὡς γὰρ τὰ τῶν Τούρχων ἐπὶ μέγα Ίρθη, οἱ Σογδαῖται οἱ προτοῦ μὲν Ἐφθαλιτῶν, τηνικαῦτα δὲ Τούρχων κατήχοοι, τοῦ σφῶν βασιλέως ἑδέοντο πρεσθείαν στεῖλαι ὡς Πέρσας, ὡς ἂν ἐχεῖσε ἀπιόν- τες οἱ Σοδαῖται ὤνιον παράσχοιντο τὴν µέταξαν τοῖς Μήδοις. Καὶ οὖν πείθεται ὁ Διζάδουλος, ἀφίηαί τε πρεαθευσοµένους Σογδαῖτας. Ἐξηγεῖται δὲ τῆς πρεσθείας Μανιάχ. ᾿Αφιχόμενοι δῇ οὖν παρὰ βασι- λέα Περαῶν ἑδέοντο τῆς µετάξης πτέρι, ὅπως ἄνεν τινὸς κωλύµης αὐτρῖς προέλθοι ἐπ᾽ abt?) τὰ τῆς ἐμ- πορίας. 'O δὲ Περσῶν βασιλεὺς (ουδαμῶς γὰρ αὐτῷ ἤρεσχε τὰ τοιάδε, ὡς ἂν μὴ ἐνθένδε ἄδεια ἔσοιτο Τούρχοις ' τοῖς Περσῶν ἐμθατεύειν ὁρίοις) ἀνεδά- λετο ἐς τὸ αὔριον. Καὶ μὲν οὖν αὖθις ἀναδολῇ ἐχρῆτο πάλιν ἑτέρᾳ. Ὡς δὲ ἄλλοτε ἄλλως τὸ * παρὸν ἁπ- εχρρύετο, τῶν Σογδαϊτῶν ἐχλιπαρούντων τε xol ἐγχειμένων, τότε Χοσρόης ἐχχλησιάσας * ἀνελογί- ζετο. Καὶ οὖν ὁ Κάτουλφος ἐκεῖνος ὁ Ἐφθαλίτης, ὃς διὰ τὴν Ex τοῦ κατ᾽ αὐτὸν βασιλέω; γεγενηµένην C βιαίαν µίξιν τῇ γυναιχὶ προὔδωχε τὸ ὁμόφυλον τοῖς Τούρχοις, οὗτος !* γοῦν (μετανάστης γὰρ i» τῷ µε- ταξὺ ἐγεγόνει τοῦ χρόνου xal ἐμήδιζεν fin) παρ» Ίνεσε βασιλεῖ τῶν Περσῶν τὴν µέταξαν οὐδαμῶς ἀποπέμφασθα:, ἀλλὰ γὰρ καὶ ὠνῄσασθαι xol τὰ ὑπὲρ αὐτῆς μὲν χαταθέσθαι τιµήµατα, θεωµένων δὲ αὐτῶν !! τῶν πρέσδεων ταύτην ἀφανίσαι πυρὶ, ὡς ἂν µήτε ἀδιχεῖν 33 δόξῃ, µήτε μὴν βούλεσθαι χρῆσθαι τῇ Ex Τούρχων µετάξῃ. Καὶ ἡ μὲν µέταξα ἐπυρπολήθη * αὐτοὶ δὲ ἐς τὰ πάτρια ἤθη ἀνεχώρη- σαν, τῷ γεγενηµένῳ ἠχιστα χαίροντες. Ἐπειδὴ δὲ τῷ Διξαδούλῳ τὰ ξυγχυρήῄσαντα ἔφρασαν, αὐτίχα ó Υε xai ἑτέρᾳ πρεσθείᾳ ἐχρῆτο ὡς Πέρσας, φιλο- ποιησασθαι τὴν χατὰ σφᾶς νολιτείαν βουλόμενος. (ΑΔ. C. 568, Ind. i, Justioi 4.) Initio quarti anni imperii Justini legatio Turcorum Byzantium acces- sit. Ut enim Turci opibus et potentia creverunt, Sogdaitz, qui prius quidem Ephthalitarum, tunc vero Turcorum subditi erant, a rege suo precibus B contenderunt, ut legationem ad Persas mitteret, quo Sogdaitis 6ο proficiscentibus sericum venum exponere apud Medos liceret. Disabulus eorum precibus obtemperans permisit Sogdaitis legatio- nem mittere, cujus princeps fuit Mauiach. Profecti . igitur ad Persarum regem precati sunt, ut liberum illis esset sine ullo impedimento apud ipsos serici commercium. ΑΙ Persarum rex, cui minime hoc gratum erat, ne impune illis esset Persarum fincs ingredi, responsum distulit in crastinum, deince 3lia atque alia dilatione iteruin usus est. Cum. diem ex die traxisset, eL obnixe Sogdaitze peterent 107 el urgerent , Chosroes , consilio convocato , deliberavit. Catulfus autem ille Ephthalites , qui propter stuprum, 3 rege uxori sus per viin | illa- tum, gentem Turcis prodiderat et deinde ad Medo- rum partes transierat, hortatus est Persarum re- gem, ut sericum minime pra:termitteret, sed emplo ευ, pretium traderet ; tum autem ante oculos lega- torum illud in ignem injiteret, ne injuste agere, neve Tercorum serico uti velle videretur. Et se. ricum quidem igni crematum est, legati vero haud leti ad proprias sedes remearunt, Dejnde cum Disabulo, qu: decreta fuerant, renuntiassent, ig confestim alia legatione ad Persas usus 661, qua reipublice sux eos conciliore studebat. Uti vero: iterum legatio a Turcis advenit, Persaruin rex una cum primoribus Persarum et Catulfo censuit, mi- nime e re Persarum esse, amicitiam jungere cum Turcis. Omne enim Scytliicum genus perfidum et Ἐπεὶ δὲ ἡ Toópxov πρεσθεία αὖθις ἀφῖκτο, ὁ βα- Ὁ mutabile. Quin etiam jussit , veneficio tolli non- σιλεὺς ἅμα τοῖς ἓν τέλει Περσῶν καὶ τῷ Κατούλρῳ ἐγνωμάτευε, πάντη ἀξύμφορον εἶναι Πέρσαις φιλίαν θέσθαι ὡς Τούρκους * τὸ γὰρ Σχυθικὸν εἶναι παλἰμ- €olov. Ταύτῃ τοι xal παρενεγγύησε δηλητηρίῳ Φαρμάκῳ ἑνίους διαφθαρΏναι τῶν πρέσδεων, ὅπως ἀπείποιεν τῆς ἐχεῖσε μετέπειτα παρουσίας. Καὶ δὴ οἱ πλεῖστοι τῶν πρεσθευσαµένων Τούρκων τῇ περὶ την ἐδωδὴν µίξει τῶν ἀναιρετικῶν !! φαρμάκων αὐ- τοῦ που τὸν βίον χατέλυσαν, πλὴν τριῶν f] τεσσάρων. θροὺς δὲ ἐφοίτησε Πέρσαις, ὡς διώλοντο τῷ πνι- nullos legatorum, ut in posterum aversarentur ad suas regiones accessum. Sic evenit, ut fere oinnes legati , exceptis tribus aut quatuor ,' misto cibis lethali veneno, sint. perempti. Rumor ex eo iuter Persas dissipatus est. Turcorum legatos nimis ca- lidoet sicco terre Persidis situ periisse : quia, cum Turcorum regio crebris nivibus contecta sit, nonnisi in frigida aeris temperie vivere possent. Quin et illi, qui insidias evaserant, quamvis aliter suspicarentur, eamdem, qu: per Persidem percre- VARIA LECTIONES. 8 Καδώσῃ mg. MH. ? Τούρχοις vulg. '* οὕτο: Η., οὕτως vulg. Val., αἱρετικῶν vulg. B., τούτοις vulg. !! αὐτῶν N., ἄλλων vulg. 8 ἄλλοι τε vulg. * ἐχχλησιάσας Β., ἐχχλησιάσαι 1 ἁδιχεῖν Ἡ., ἀδικὴ ἐν vulg. !* ἀναιρετιχῶν 807 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE &(8 buerat, famam quoque apud suos divulgarunt. Sed A γηρῷ τῶν Περσῶν αὐχμῷ τῶν Τούρχων οἱ πρέσδει;, Disabulus, homo callidus et versutus, quz patrata erant, non ignorabat. Credebat enim, sicut erat, le- gatos dolo necatos esse. Hinc inimiciti:se Turcorum et Persarum originem ceperunt. Et hanc occasio- nem Maniach, qui Sogdaitis przerat, arripiens, Di- sabulo persuasit, utilius esse Turcis Romanos co- lere, et eorum amicitiam amplecti, et ad illos serici commercium transferre, qui illud in frequentiori usu baberent, quam reliqui homines, seque ;para- tissimum esse dicebat Maniach, una cum legatis Turcorum ad eam legationem proficisci, ut Romani et Turci hac 'conditione fierent amici. His verbis Disabulus assensus mittit ipsum et quosdam alios, qui legationem obirent apud imperatorem Roma- num, eique gratulationes et dona serici non parvi preüi una cum litteris deferrent. 108 Hanc epi- stolam ferens Maniach in viam se dedit. Cum lon- gum itineris spatium confecisset multasque regiones peragrasset, montes praruptos et undique nivibus coopertos, loca plana et silvosa, paludes et flumi- na, deinde CaWtasum superasset, Byzantium per- venil, et in regiam introductus ad imperatorem accessit. Hic omnia exsecutus est, quae inter socias gentes observari solent, et litteras et dona in inanus tradidit corum, quorum hoc officium erat, et pre- catus est, ne sibi irrili flerent tam longi itineris sudores. Imperator autem, ubi legit per interpre- tem litteras Scytbice scriptas, legationem lubenti ἅτε τῆς αὐτῶν χώρας θαμὰ νιφετῷ παλυνοµένης, xai ἀδύνατον ὃν αὐτοῖς ἄνευ χρυµώδους χαταστη- µατας βιοτεύειν !*. Ταύτῃ τοι xal ἄλλως ὑποτοπή- σαντες, ot γε τὴν ἐπιθουλὴν διέφυγον, οὕτω ξυμθὰν, εἰς τὴν πατρφαν ἑπανελθόντες τὰ ἅπερ ot. Πέρσαι καὶ ot διεψφιθύρισαν ταῦτα. Ὅμως ὁ Διζάδουλος (ἀγχίνους Y&p τις xaX δεινὸς) οὐκ Ἠγνόησε τὸ πρα» χθὲν, ᾠήθη δὲ, ὅπερ καὶ fjv, ὡς ἑδολοφονήθησαν οἱ πρέσδεις. Ἔνθεν τοιγαροῦν ἡ δυσμένεια ἤρξατο Περ- σῶν τε xal Τούρχων. Καὶ λαθόμενος ὁ Μανιὰχ, ὃς «πῶν Σογδαϊτῶν προεστήχει, τοιοῦδε !5 χαιροῦ συµ- θουλεύει τῷ Διζαθούλῳ, ἄμεινον εἶναι Τούρχοις ἁσπάσασθαι τὰ Ῥωμαίων, xal παρ) αὐτοὺς (vtov ἀποχομίζειν τὴν µέταξαν, ὥς Ye !* καὶ χατὰ τὸ πλέον τῶν ἄλλων ἀνθρώπων χρωμµένους, ἑτοιμότατα 0b!" ἔχειν ἔφη ὁ Μανιὰχ xal αὐτὸς συναπαίρειν !* τοῖς πρέσθεσιν τῶν Τούρχων ' χαὶ ὡς ταύτῃ φῖλοι ἔσονται ᾿Ῥωμαῖοί τε xai Τοῦρχοι. Τούτοις δήπου χατανεύσας τοῖς ῥήμασιν ὁ Διζάθονλος ἐχπέμπει αὑτόν τε xal ἑτέρους τινὰς ὡς φασιλέα Ῥωμαίων πρεσθευσοµένους !*, προσρήσεις τε ἀποχομιοῦντας xai δῶρα µετάξης, οὐχ ὀλίγον τν χρῆμα, xal συλλα- θάς τινας.. Τοιάσδε τινὰς ἐπιστολὰς ἐπιφερόμενος ὁ Μανιὰχ ἁπήρξατο τῆς ὁδοιπορίας. Καὶ 6h ἐς τὰ μάλιστα πολλὴν διανύσας ἀτραπὸν, χώρους τε διελ- θὼν ἐσότι πλείστους, ὄρη τε μέγιστα χαὶ ἀγχινεφῃ xai πεδία xoi νάπας, λίμνας τε xal ποταμοὺς, εἶτα τὸν Καύκασον αὐτὸν 19 τὸ ὄρος ὑπερελθὼν, τὸ τε- animo adinisit. Itaque legatos percunctatus est de (? λενταῖον ἀφίχετο ἐς Βυζάντιον. Καὶ τοίνυν εἰς τὰ Turcorum principatu el τοβίοιθ : illi vero respon- derunt, quatuor apud eos prefecturas, sed summum totius gentis imperium penes solum Disabulum esse. Ad hac dixerunt subegisse Ephthalitag eosque tri- butum pendere coegisse. « Omnis igitur; inquit imperator, a vobis est eversa Ephtihalitarum po- tentia ? » Annuentibus legatis, imperator rogavit : « Utrum in urbibus, an vicatim habitabant Ephtha- lig? » — « Gens, o ὁοιμίηθ, urbes colit. » — « Erge, Bubjecit imperator, manifestum est, Yos omnium urbium, quz illorum fuerunt, factos esse dominos. » — «Sic est, imperator, » dixerunt. « Sed nos docete, quanta sit Avarum multitudo, qua vestri imperii frenum excussit, οἱ nugg pars etiamnum vobis sub- jecto sit. » — « Sunt qui nostro imperio adhuc pa- D reaut, Qui vero a nobis defecerunt, arbitror esse circiter viginti millia. » Postreino imperatori dinu- merarunt gentes Turcis subditas. Deinde ab eo, ut pax et armorum societas Romanis et Turcis esset, petierunt, Addiderunt, se paratissimos esse, pu- gnare contra omnes, qui Romanz dominationi in- festi, eos prope ipsorum fines bello appeterent. Hzc simul atque pronuntiarunt, Maniach, manibus jn ccelum sublatis, et qui cum ipso erant, jureju- βασίλεια παρελθὼν xal παρὰ βασιλέα γενόμενος ἅπαντα ἔπραξε τὰ ὅσα ἔπεται τῷ τῆς φιλίας θεσμῷ, τό τε γράμμα xai τὰ δῶρα ἑνεχείρισε τοῖς ἐς τοῦτο ἀνειμένοις, καὶ ἐδεῖτο μὴ ἀνονήτους αὐτῷ γενέσθαι τοὺς τῆς ὁδοιπορίας ἱδρῶτας. ᾽Ατὰρ ὁ βασιλεὺς àva- λεξάμενος διὰ τῶν ἑρμηνέων τὸ γράµµα τὸ Σχυθι- xbv ἀσμενέστατα προσήχατο τὴν πρεσθείαν. Τοιγα- ροῦν Ίρετο τοὺς πρέσθεις περὶ τῆς τῶν Τούρχων ἡγεμονίας τε xat χώρας. Οἱ 66 γε ἔφασαν τέτταρας αὐτοῖς εἶναι ἡγεμονίας * τὸ δέ γε χράτος τοῦ ξὐμ- παντος ἔθνους ἀνεῖσθαι µόνῳ τῷ Διζαθού)ῳ. Πρός γε ἔλεξαν, ὡς παρεστήσαντο xal Ἐφθαλίτας μέχρι χαὶ ἐς φόρου ἀπαγωγήν. « Πᾶσαν οὖν, ἔφη ὁ αὗτο- κράτωρ, τὴν τῶν Ἐφθαλιτῶν ἐχποιῄσασθαι *!* δύὺ. ναµιν.}---ε Πάνυ μὲν οὖν,» ἔλεξαν οἱ πρέσδεις. Αὖθις ὁ βασιλεύς * εΚατὰ πόλεις f| που ἄρα κατὰ χώµας ** (pxovv οἱ Ἐφθαλῖται ; » Οἱ πρέσδεις:ε Αστιχοὶ, ὦ δέ- σποτα, τὸ φῦλον, »---ε Εὔδηλον οὖν, Ἡ δὲ 33 6 βασι- λεὺς, ὡς ἐχείνων δήπον τῶν πόλεων χύριοι χαθεστή- χατε..---εΚαὶ μάλα, » ἔφασαν. Ὁ βασιλεύς" « "Apa ἡμᾶς ἀναδιδάξατε ὅση ** τῶν ᾿Αθάρων πληθὺς τῆς τῶν Τούρχων ἀφηνίασεν ἐπιχρατείας *9, καὶ eU τινες ἔτι παρ ὑμῖν ;» ---εΕἱοὶ μὲν, ὦ βασιλεῦ, οἵ γετὰ ἡμέ- τερα στέργουσιν ἔτι * τοὺς δὲ δήπουθεν ἀποδράσαντας VARLE LECTIONES. ** βιοτεύειν H., βιοτεῦον vulg. '" τοιοῦδε B., τοῦδε vulg. αὐτὸς συναπαίρειν Β., αὐτὸν οὖν ἀπαίρειν vulg. *! ἰδιοποιήσασθε aut ὠχειώσασθε conj. B. οὐ Ἡ δὲ B., ἤδη vulg. ** ὅση B., ὡς ἡ vulg. 15 πρεσθευσαµένους ed. Par. * χατὰ χώµας Val, κατὰ χώµης vulg., xai τὰ x. mg. 1” ἀφηνίας iv ἐπιχρατείᾳ vulg., Val, em. ὑμῶν vul ', δὲ ὥς γε B., ὥστε vulg. 11δὲ B., xol vulg. 3? αὐτὸν Β., αὐτὸ vuly. 500 ΡΕ LEGATIONIBUS GENTIUM ΑΡ ROMANOS. 810 οἶμαι ἀμφὶ τὰς εἶχοσιν εἶναι χιλιάδας.ν Elsa àáxapt- A rando. maximo, sese ex animi sui sententia bona θµησάµενοι οἱ πρέσδεις ἔθνη xacfjxoa Τούρκων, τὸ λοιπὸν ἠντιθόλουν αὐτοχράτορα εἰρήνην τε ξυνεστά- ναι xal ὁμαιχμίαν Ῥωμαίοις τε καὶ Τούρχοις, Προσετίθεσαν 65, ὡς καὶ ἑτοιμότατα ἔχουσι χατα- πολεμῆσαι τῆς Ῥωμαίων ἐπικρατείας τὸ δυσμενὲς, ἠάθ hzc omuia dicere et promittere. afürimarunt ; — ni ea vera essent, aul si scientea fallerent, neque 61 observarent, sibi ipsis et ipsi Disabulo totique genti diras suut imprecati. Ad bund modum gens Turcica Romanis amica est facta. ὁπόσον ἐς τὴν κατ΄ αὐτοὺς ** ἀγελάζονται Ἠπειρον. Ἐπὶ τούτοις ἅμα τῷ λέξαι τὼ χεῖρε ὑφοῦ ἀνατείνας ὁ Μανιάχ ol τε ?' ζὺν αὐτῷ ὄρχῳ ἐπιστώσαντο µεγίστῳ, Ἡ μὴν ὀρθογνώμονι διανοἰᾳ ταῦτα εἰρῆσθαι, Πρός γε καὶ xa:éyeov ἀρὰς σφἰσιν αὐτοῖς, ἔτι Ύε μὴν xal τῷ Διζαδούλῳ, ἀλλὰ γὰρ χαὶ παντὶ τῷ ἔθνει, εἴ γε οὐχὶ τὰ ἐπηγγελμένα ἀληθῃ τε εἴη xat πρακτέα. Οὕτω μὲν οὖν τὸ φῦλον οἱ Τοῦρχοι Φφίλοί | ἐγένοντο Ῥωμαίοις, xaX τῇ xaÜ' ἡμᾶς οὐχὶ ἄλλως ἐφοίσησαν πολιτείᾳ. ο ης Ὅτι διαθρυλληθὲν κατὰ τὴν Τουρχίαν, ὅσοι ἀγχίθυροι σαν, ὡς Ῥωμαίων ἑνδημοῦσι 35 πρέ- σδεις, xal ὡς πορεύονται τὴν ἐπὶ τὸ Βυζάντιον ἃμα πρεσδείᾳ Τούρχων, ὁ τῶν ἐχείνῃ ** ἐθνῶν ἡγεμὼν ἑδήλωσε τῷ Διζαδούλῳ ξὺν ἐκετείᾳ, ὡς ἂν xal αὐτὸς ix τοῦ σφετέρου τινὰς ἁποστείλαι ἔθνους ἐπὶ θέαν τῆς Ῥωμαϊκῆς πολιτείας. Καὶ τοίνυν ὁ Διζάθουλος ἐφίετο **. Καὶ ἕτεροι 3’ δὲ προεστῶτες ἐθνῶν ταῦτα ἐδήτουν ὁ δὲ οὐδενὶ ξυνεχώρησε τῶν πάντων, f| μόνον τῷ τῶν Χλιατῶν ἡγεμόνι, Καὶ οὖν καὶ τοῦτσν παρειληφότες ol Ῥωμαῖοι διὰ τοῦ λεγομένου ποτα- μοῦ "Dhy, χαὶ ἀτραπὺν διανύσαντες οὐδαμῶς ὁλί- Tv, ἑγένοντο χατὰ δὴ τὴν λίμνην τὴν ἄπλετον ἑχεί- νην xal εὑρεῖαν **. Ἐνταῦθα ὁ Ζήμαρχος 3» ἐνδια- τρίψας ἡμέρας τρεῖς, στέλλει Γεώργιον, ὃς ἀνεῖτο ἐς τὴν τῶν ἐπιτομωτέρων συλλαδῶν ἀπαγγελίαν, προ- δηλώσοντα τῷ βασιλεῖ τὴν σφῶν αὐτῶν ἐκ Τούρχων 8. (A. C. 569 Ind. 2 Justini 5.) Postquam fama ad finitimas Turciz gentes pervenerat, legatos Ro- manorum advenisse, eosque una cum "Turcorum legatis Byzantium redire, ejus regionis dux Disabu- lu.n 109 supplex oravít, ut reipublicte Romans visendz gratia sibi quoque legatos mittere liceret. Quod Disabulus ncn recusayit. Sed cum aliarum quoque gentium duces idem peterent, nulli alii, quam soli Chliatium duci, concessit. Itaque hunc etiam Romani: assumentes, trajecto flumine Oich, baud breve vix spatium emensi, ad illam ingentem et latam paludem pervenerunt. Hic Zemarchus tres dies commoratus, mittit Georgium, eui munus bre- viores epistolas perferendi delatum erat, ut impe- ratori legatorum a Turcis reditum siguificaret. Georgius igitur cum duodecim Turcis desertara quidem et inaquosam, sed breviorem viam Byzan- ἐπάνοδον. Καὶ οὖν 6 Γεώργιος ἅμα Τούρχοις δέχα (, tium versus ingressus est. Zemarchus autem per πρὸς τοῖς δύο ἀπήρξατο τῆς ἐπὶ τὸ Βυζάντιον 6600, ἀνύδρου τε µάλα οὔσης xal πάντη ἐρήμου, ὅμως δ᾽ οὖν ἐπιτομωτέρας. 'O δὲ Ζήμαρχος κατὰ δὴ τὸ φα- μαθῶδες τῆς λίμνης παροδεύων ἐπὶ ἡμέρας δέχα καὶ δύο, ὁνσθάτους t£ Χινας χώρους παραμειψφάµε- νος, ἐγένετο χατὰ τὰ ῥεῖθρα τοῦ "ly, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸν Aoty?**, xal διὰ 55 λιμνῶν ἑτέρων αὖ- θις ἐς τὸν] Αττίλαν" πάλιν ὡς Οὐγούρους 55, ot δὴ xal σφισιν ἀπήγγειλαν, ὡς εἰς τὰ περὶ τὸν Κωφη- να ποταμὸν ἐς τὰ λάσια τέσσαρες χιλιάδες Περσῶν ἐπιτηροῦσι προλελοχισμένοι, ὡς ἂν χειρώσωνται παριόντας 27 αὐτούς. Ταύτῃη τοι ὁ 5) τῶν Οὐχούρων ἡγούμενος, ὃς διέσωσεν ἐχεῖσε τοῦ Διζαδούλου τὸ χράτος, πληρώσας ὕδατος ἀσχοὺς παρέσχετο τοῖς περὶ Ζήμαρχον, ὡς ἂν ἔχοιεν ὅθεν ὑδρεύσοιντο διὰ τῆς ἀνύδρου ἰόντες. Εὗρον δὲ xal λίµνην, xal παρ- αμειγάµενοι τ) μέγα τοῦτο ὑδροστάσιον ἀφίχοντο ἐς ἐχείνας τὰς λίµνας, ἐν at; ἐπιμιγνύμενος ἀπύλλυται ὁ Κωφῆν ποταμός. Ἑξ ἐχείνου δῆ τοῦ χώρου πἐμ- πουσι διοπτηρας προδιασχεφοµένους, εἴγε ὡς ἆλη- arenosa paludis iter faciens pet duodecim dies, loca praerupta przliergressus, attígit ripas non so- lum fluminis Hichi, sed etiam Daichi, et rursus per alías paludes ad Attilam pervenit, inde ad Uguros, qui Romanos monuerunt, in densis et arboribus consitis locis circa Cophenem flumen latere in in- sidiis collocata Persarum quatuor millia, qui pre- tereuntes eos captivos facerent. Ugurorum dux, qui illic ex auctoritate Disabuli imperium habebat, utres aqua implevit οἱ prebuit Zeinarcho οι ejus comitibus, ut, cum per deserta irent, baberent un- de aquarentur. Invenerunt et paludem, et magnum illud stagnum pratergressi , pervenerunt ad eas paludes, in quas immistus Coplen amnis sese effundit. Ex eo loco mittunt qui explorarent, an verum esset, Persas in insidiis esse. Hi iisdem to- tam regionem perscrutali renuntiarunt, se nemi- nem vidisse. Nihilo secius in Alaniam magua cum wepldatione , propterea quod metuebant gentem Üromoschorum, properarunt. θῶς οἱ Πέρσαι ἑνεδρεύουσιν: οἳ δη ἀνιχνεύσαντες ἀπήγγειλαν µηδένα ἰδεῖν "Όμως Gov. µεγίστῳ φόθῳ ἀφίκοντο ἐς ᾽Αλανίαν, κατὰ τὸ μᾶλλον δεδιότες τὸ φῦλον τῶν Ὀρομοσχῶν. 0'. "Ότι γενόµενοι £v. ᾽Αλανίᾳ παρὰ Σαρώδιον τὸν ἐχείνων ἡγεμόνα, xaX ἅμα τοῖς ἐπομένοις Τούρχοις 9, Cum in Alaniam pervenissent, et Sarodium, Alanorum ducem, una cum Turcis adire vellent, ΤΑΠΙΑ LECTIONES. 3* αὐτὰς vulg. N., ἑφίχετο vuly. — ?! ἑτέροις vulg. Jaik, Volga (Ethel), Kuma, fluvii. N. γοῦρων conj. N. PATROL. Gn. CXIII. 1. τε Ν., γε vulg. 1 ἐνδημοὺσι N., ἐνδήμους vulg. 3’ ἐχείνῃ Ν., ἐχείνης vulg. εὑροίαν vulg. à 38 διὰ λιμνῶν H., διάλιµνον vulg. ?! παριόντας Cantocl. παρήντας vulg. ** ὁ om. vulg. 50 ἐφίετο lacus Aral. Ν. ** Jemba, οἱ infra Οὗτι- 35 Jaxartes fluvius, ! 6 Οὐτιγούρους 20 δι] EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 813 Sarodius quidem Zematchom et qui cum eo erant A ἑσφοιτῆσαι βουλόμενοι, ὁ Σαρώδως tbv μὲν Ζήμαρ- benigne et comiter excepit, sed Turcorum legatos pries, quam arma deposuissent, in suum conspe- ctam venire noluit, Maximo igitur inter ipsos super hac re orto et' continuato per tres dies certamine, dissidentium arbiter fuit Zemarclus. Tandem, ar- mis depositis, ut Sarodio placuerat, euin adierunt. 'Sarodius autem monuit Zemarchum, ne per Min- dimianos iter faceret, propterea quod Perse circa Suaniam in insidiis essent : consultius faceret, si per Darinem iret. His cognitis, Zemarchus 1310 per Mindimianam decem equos misil, serico onustos, qui Persas fallerent, quasi sericum premissum esset, et ipsi prxirent, unde conjicerent, Zemarchum crastino die secuturum. Et hi quidem profecti sunt. Zemarchus vero per Darinem in Apsiliam venit, Mindimiana ad laevam relicta (hac enim parte su- spicio erat Persas insidias struere), et Rogatoriuim accessit, deinde ad Pontum Euxinum, et navibus usus usque ad Phasin, lum Trapezuntem pervenit, ende equo publico Byzantium ad imperatorem de- latus, illi omnia narravit. Hic igitur profectio et re- ditus Zemarchi finem accepit. yov χαὶ «τοὺς ἐπομέάνους ἐδέξατο ἀσμένως, τοὺς δὲ 6h πρέσδεις τῶν Τούρχων ἔφασχε μῇ πρότερον «fic ὡς αὐτὸν εἰσόδου ευχεῖν, f) χαταθεµένους τὰ ὅπλα. Τοιγάρτοι καὶ ἅμιλλα αὐτοῖς ἐγένετο περὶ τούτου ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς, χαὶ Ζήμαρχος ἣν τῶν φιλονειχου- µένων διαιτητής. Τέλος ἀποθέμενοι τὰ ὅπλα οἱ Τοῦρχοι, ὡς Σαρωδίῳ ἑἐδόχει, ὡς αὐτὸν ἐσεφοίτησαν. Ὅ δὲ δὴ Σαρώδιος παρενεγγύησε τοῖς περὶ Ζήμαρ- yov διὰ τῆς τῶν Μινδιμιανῶν 3 ἀτραποῦ fjxita Mvat, τῷ κατὰ τὴν Σουανίαν τοὺς Πέρσας ἑνεδρεύειν' ἄμεινον δὲ εἶναι διὰ τῆς λεγομένης Δαρεινῆς ἆτρα- ποῦ οἴχοι ἀποχωρεῖν. Ταῦτα ἐπεὶ ἔγνω ὁ Ζήμαρχος, διὰ τῆς Μινδιμιανῆς ἔστειλεν ἀχθοφόρους δέχα µέτα» ξαν ἐπιφερομένους 3, ἁπατήσοντας Πέρσας «p προεχπεμφθῆναι τὴν µέταξαν καὶ προτερῆσαι. τῇ ὁδῷ, ἐκ τούτου τε ὑποτοπῆσαι ὡς ἐς τὸ αὗριον παρ- έσται χαὶ Ἀήμαρχος. Καὶ οἱ μὲν ἀχθοφόροι ὥχοντο ἁπιόντες, ὁ Ζἡμαρχος δὲ διὰ τῆς Δαρεινῆς παρεγέ- veto ἐς ᾽Αφιλίαν, τῇ Μινδιμιανῇ χαίΐρειν εἰπὼν, ἐς «à εὐώνυμά τε ἑάσας αὐτὴν, fj ἑπίδοξοι ἦσαν ἐπιθή- σεσθαι οἱ Πέρσαι. Καὶ ἦχεν ἐς τὸ 'Ῥογατόριον, εἴτα χατὰ δὴ τὸν Εὔξεινον Πόντον, εἶτα *! ναυτιλίᾳ χρη- σάµενος ** ἐς Φᾶσιν ποταµόν ' πάλιν ἐς Τραπεζοῦντα. Οὕτω τε δηµοσίῳ ἵππῳ ἐς Βυζάντιον παρὰ βασι- λέα εἰσελθὼν ἔφρασε τὸ πᾶν. Ζημάρχῳ μὲν οὖν ἓν τοιοῖσδε ἔληξεν f) πορεία xoi ἀποπορείας ** ἐπὶ Τούρ- χους. 10. (c. A. C. 565 Ind. 15 Justini 1.) Cum Avares θἱ Franci federa invicem sanxissent, et pax firma iuter eos esset, Dajanus, Avarum dux, signi(lcavit Sigisberto, Francorum duci, suum exercitum com- meatus inopia laborare : decere eum, qui rex esset et inter suos, minime negligere exercitum sibi fue- dere conjunctum. Promittebat autem, si exercitum AÁvaruim necessariis rebus recrceasset, se tertio die castra moturum, neque diutius in his locis commo- raturum. Hxc ubi Sigisberto sunt nuntiata, statim farinam, legumina, oves et boves ad Avares misit. 14. (A. C. 566 Ind. 14 Justini 3.) Alboinus, Lon- gobardorum rex, qui inimicitias, quas cum Cuni- mundo, Gepidarum rege, exercebat, minime depo- nebat, sed quacunque ratione Gepidarum opes sibi evertendas ducebat. Itaque legatos ad Dajanum mi- V. "Oct ᾿Αδάρων xal Φράγχων απεισαµένων πρὺς ἀλλήλους, καὶ τῆς εἰρήνης ἐμπὶδώτατα ἐχούσης, c ἐσήμηνεν ὁ Βαϊανὸς Σιγισδέρτῳ, τῷ τῶν Φράγκων ἡγεμόνι, ola λιμῷ πιεζοµένης αὐτῷ τῆς στρατιᾶς, χαὶ ὡς χρεὼν εἴη βασιλέα καθεστῶτα, xal πρᾶξ γε αὑτόχθονα, μὴ περιιδεῖν στράτευµα ἔνσπονδον. Ἔφα- σχε δὲ, ὡς, εἴγε ἐπιῤῥώσει τῶν ᾿Αθάρων τὸ στρά- τευµα τοῖς ἀναγχαίοις, οὗ πλέον f| τρεῖς ἡμέρας αὐτοῦ ἑνδιατρίψφει, εἶτα ἁπαλλαγήσεται. Ταὔτα ἐπειδὴ ἀπήγγελτο τῷ Σιγισθέρτῳ, παραχρῆΏμα 5 γε ἄλευρά τς ἔστειλε τοῖς ᾿Αθάροις xal ὅσπρια xal δῖς xaX βόας. ια’. "Οτι ᾽Αλθούϊος ὁ τῶν Λογγιδάρδων µόναρχας, οὗ γὰρ αὑτῷ ἀπέληγεν ἡ πρὸς Κονιμοῦνδον '* ἀπέχθεια, &))' ix παντὸς τρόπου ᾧετο δεῖν χατα- στρέψασθαι τὴν τῶν Γηπαίδων ἐπιχράτειαν, ταύτῃ τοι πρέσδεις ἐξέπεμψεν ὡς τὸν Βαϊανὸν, ἐς όμαι- sit, quibus eum adarmorum societatem adbortabatur. f) χµίαν παρακαλῶν. Παραγενοµένων δὲ τῶν πρέσδεων, Legati cum advenissent, precibus cum Bajano age- bant, ne se contemneret, qui nefanda omnia a Ge- pidis passi essent, praesertim cum etiam Romani, Ava- rum genti quam infestissimi, Gepidas bello juvassent. Neque tam in Gepidas bello ferri dicebant, quam contra Justinum pugnare cuperent, regem Avarum genti inimicissimum, qui federa cum Justiniano, ejus avunculo, jam pridem transacta pro nihilo ha- bers Avares consuelis muneribus privaret. Adjecit, si cum Longobardis se conjungerent, fore ut invicti essent, el, Gepidis exterininatis, eorum opibus et ἠντιδόλουν ph περιιδεῖν σφᾶς ὑπὸ Γηπαίδων τὰ ἀνήχαστα πεπονθότας, μάλιστα xal Ῥωμαίων τῶν ἄγαν ἐχθίστων ᾿Αδάροις συμμαχούντων τοῖς Γήπαι- ctv. Ἐδίδασχον δὲ, ὡς οὗ κατὰ τοσοῦτον πρὸς Tf- παιδας τὸν πόλεμον ἀναῤῥίφωσι, χαθόσον Ἰουστίνῳ µαχήσονται, βασιλεῖ τῷ τῶν ᾿Αθάρων ἔθνει ἐς τὰ μάλιστα δυσµενεστάτῳ γε ὄντι, ὃς παρωσάµενος τὰς Ἱουστινιανοῦ τοῦ µητραδέλφου σπονδὰς πρὸς 'A6á. pous Ex πολλοῦ γεγενηµένας τῶν εἰωθότων ἑστέρησε. Προσετίθεσαν δὲ, ὡς, εἴ γε ἔσοιντο ἅμα Λογγοδάρ- δοις, ἁκαταμάχητοι γενῄσονταί πως, χαὶ ὡς χατα- VARLE LECTIONES. * Misimiani Agathie. N. * esa. del. Ν. *! χρησάµενος mg. . bz ^e ἐπιρερομένους, ἁπατήσοντας B., ἀποφερομένους, - χρησάµενοι vulg. ἁπαντήσοντας vulg. * ἀποπορεία conj. B. —** Κονιμοῦντον vulg. 613 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 814 στρεφόµενοι Γήπαιδας τοῦ τε πλούτου σφῶν, ἔτι γε A regione communiter potirentur. Tum pacatis et con - μὴν xal τῆς ἐχείνων κοινῇ χρατήσουσι χώρας, xol ὡς dj Σχυθία τὸ λοιπὸν αὑὐτοῖς εὐημεροῦσί ** γε ἐς ἀεὶ, καὶ μὲν οὖν fj θράχη αὑτὴ ἔσται εὐεπίδατος, καὶ ἁπλῶς ξὺν οὐδενὶ πόνῳ ix. γειτόνων ὁρμώμενοι τὴν Ῥωμαίων καταδραμοῦνται, καὶ ὡς ἄχρις αὑτοῦ γε δή που εοῦ Βυζαντίου ἑλάσουσιν'". Ἔφασκον δὲ οἱ τῶν Λογγιδάρδων ! πρέσδεις, ὡς xal συνοίσει τοῖς ᾿Αδάροις τὴν πρὸς Ῥωμαίους ἀσπάσασθαι µά- junctis ipsis, facile fore Scythlam et ipsam Thraciam occupare, et ex vicinis locis moventes minimo ne- gotio Romanorum regiones armis percurrere et Byzantium usque ferri. Dixerunt quoque Longobar- dorum legati, 1311 Avaribus expedire Ronianos ultro bello petere : alioquin enim illos przventuros, et quoquo terrarum Ávares constilerint, eos persc- cuturos et quacunque ratione deleturos. ynv^ f] γὰρ ἂν ἐχεῖνοι προτερήσουσι, καὶ ἐκ παντὸς τρόπου χαθελοῦσι τὴν ᾿Αδάρων δύναμιν, ὅπου xol γῆς τυγχάνουσιν ὄντες. (β. Ότι 6 Βαϊανὸς τοὺς τῶν Λογγιδάρδων πρέ- σθεις δεξάµενος ἑδόκει τούτους περιφρονεῖν, τῷ βού- λεσθαί γε αὐτὸς € χερδαλεώτερον θέσθαι ὡς αὐτοὺς!ὸ τὴν συµµαχίαν, καὶ πῆ μὲν τὸ μὴ δύνασθαι, πῆ δὲ *b δύνασθαι μὲν προῖσχετο, μὴ βούλεσθαι δέ. Euv- ελόντα δὲ εἰπεῖν, ἅπαντα τρόπον ἁπάτης τοῖς δεοµέ- νοις ἐπισείσας ἔδοξε μὲν πείθεσθαι μόλις, οὐκ ἄλλως δὲ 9j εἰ 50 «b δεχατηµόριον τῶν τετραπόδων &x&v- «wv, ὅσα παρὰ Λογγιδάρδοις ὑπῆρχεν, αὐτίχα χοµί- σαιντο, xal ὡς, εἰ γένοιντο χαθυπέρτεροι, Άμισυ μὲν τῆς λείας ἔξουσιν αὐτοὶ, τὴν δὲ τῶν Γηπαίδων χώραν εἰς τἐλεον. "A δὴ καὶ ἐγένετο. Καὶ ἐχώρουν Γήπαισι πολεμήσοντες. Ἐπειδὴ δὲ ἐπύθετο »! Κονι- μοῦνέος, λέγεται δείσας, ὡς χαὶ αὖθις παρὰ βασιλέα Ἱουστῖνον ἔπεμύνε πρέσδεις, xal ὡς οὐδὲν ἧττον, ἢ πρότερον, ξυνεπιλαδέσθαι οἱ τοῦ χινδύνου ἱκέτευε, xai πάλιν τὺ Σίρµιον χαὶ τὴν εἴσω Δράου ποταμοῦ χώραν ἐπηγγέλλετο δώσειν, αἰδώς τε αὐτὺν οὐκ εἶχεν 13. Bajanus legatos quidem Longobardorum ex- cepit, scd eos parvi facere decrevit, ut ea ratione conditionibus, quz suis rationibus utiles essent, ad armorum societatem secum contrahendanm pelliceret. B Et medo se non posse, modo posse, jactabat, sed nolle. Cumque se precantes omni fraudis genere, ut breviter dicam, concussisset, tandem eorum peti- tioni assentiri videbatur, sed non alia conditione, quam οἱ decimam partem quadrupedum, qua tunc temporis afud Longobardos essent, confestim acci- peret; si superiores evaderent, dimidium manubia- rum et tota Gepidarum regio ejus juri cederet. Atque hzc cum ita conventa essent, bellum inferre Gepiuis deinceps instituerunt. Quz ubi Conimundus intellexit, dicitur timore perculsus legatos quoque misisse ad Justinum imperatorem, et eum ease obtestatus, ut non minus, quam antes, in partem pericuti veniret. Tum rursus, se illi Sirmium et omnem regionem, qua Ίδη περὶ τῶν ἀὐτῶν ὁμωμοκότα ἅπαξ xal τοῖς ὅρ- c Intra Dravum fluvium est, concessurum esse polli- . χοις οὐχὶ ἐγκαρτερήσαντα. Διὸ δὴ xat βασιλεὺς Ἰου- στῖνος εὖ εἰδώς τε xal τεχµαιρόµενος τοῖς φθάσα- αιν, ὡς Κονιμούνδῳ ἕνεστι πίστεως οὐδὲν ὁτιοῦν, ἀνήνασθαι μὲν o0 τι ὤετο χρῆναι τὴν ξυμμαχίαν, ἀναδολῇῃ δὲ ὅμως παρεχρούσατο τοῦ Βαρδάρου τὴν αἴτησιν ΄ ἔφη yàp, ὡς διεσχεδασµένα τὰ 'Ῥωμαϊχὰ ὑπάρχει στρατεύματα, ξὺν σπουδῇ δὲ ὡς olóv «6 ἁστιν ἀθροίσας αὐτίχα ἐχπέμψοι. ΑἈχήχοα δὲ περὶ Κονιμούνδου xal τοιάδε, &pot 65 οὗ πιστά * λίαν γὰρ ἀναιδὲς ὑπῆρχε τὸν πορασπονδἠσαντα περὶ τῶν αὐτῶν δεῖσθαι xaX πάλιν. Λέγεται δὲ, ὡς καὶ 5 Λογ- γίθαρδοι τηνικαῦτα ἑπρεσθεύσαντο παρὰ "loucsi- vov** καὶ ὅτι Γήπαιδας 5 τῆς ὡς ᾿Ῥωμαίους &yvo- μοσύνης πλεῖστα ὅσα χατηγορήσαντες, τὴν ἐχ Ῥω- µαίΐων μὲν θηρώµενοι συμμµαχίαν Ίννυσαν οὐδὲν, χατεπράξαντο δὲ ὅμως πρὸς τοῦ βασιλέως μηδὲ ἑτέ- ous τῆς Ῥωμαίων ἀπολαῦσαι ἐπικουρίας. Ww. Ὅτι Βαϊανὸς ὁ τῶν ᾿Αδάρων ἠγούμενος, ἓν ᾧ χρόνῳ τὸ Σίρµιον ἠθούλετο πολιορκἠσειν, Βιτα- λιανόν τε τὸν ἑρμηνέα xa Κομιτᾶν εἶχεν ἐν δε- σμοῖς. ΄Αμϕω γὰρ tà ἄνδρε τούτω Ἱουστῖνος ὁ βα- σιλεὺς Ίδη στείλας ὑπῆρχεν ὡς αὐτὸν, αἰτήσοντας 55 citus est. Nequé pudore afficiebatur, quod idem jam semel jurasset, neque jurejurando stetisset. Ex quo cum imperator perspiceret et conjiceret ex his, quar evenerant, nihil inesse Conimundo fldel, mini- me quidem illi denegandum auxilium, sed dilutione et procrastinatione petitionem ejus ducendam existi- mavit. Respondit enim, per varias provincias di- spersos esse Romanorum exerciius : cum celeritate et studio illos coacturum et. quam citissime suppe- tias missurum. H»c quoque mihi de Conimundo audita : sed minime veriaimilia videntur. Mihi enim satis impudens videtur js, qui cum fcedera ruperit, eadem rursus petit. Dicitur vero, non aolum tunc temporis Longobardos legatos ad Justinum misisse, D sed quavis rationc eos Gepidas apud Romanos in- grati erga illos aniwmi lnsimulatos esse, quo magis ipsi auxilio digni viderentur, sed nihil profecerunt. Hoc tamen ab imperatore consecuti sunt, ui neutra gens a Romanis auxiliis juvaretur. 45. (f. A. C. 568 Ind. 1 Justini 4.) Bajsnus quo tempore de obsidendo Sirmio cogitabat, Vitallianum interpretem et Coinitan in vincula conjecit. Hos au- tem duos viros Jusiinus imperator dudum ad illum miserat, ut aditum ad ecollequendum cum illo de ΥΑΠΙΑ LECTIONES. *5 εὐημεροῦσί H., εὐημεριοῦσί vulg. "* ἑλάσουσι H., ἐἑχλάδουσι vulg. ’Ἱ Λογγοδάρδων σας, *5 αὐτοὺς j. Β., αὐτὸν vulg. *"* αὐτοὺς N., αὐτῇ vulg. 85 Ιουστίνου " εἰ add. N. ., lowstivou vulg. 5) Γήπαιδες vulg. 3" αἰτήσαντες vulg. 9 ἐποίθετο vulg. — ** καὶ B., μὴ vulg. $15 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE - 816 quibusdam rebus peterent. ls autem .onira fas et A αὑτοῦ, ὡς ἂν ἅττα διαλεχθείη 5" γε αὑὐτοῖς. 0 δὲ commune jus gentium eos in vinculis habuit. 44. (f. A. C. 569 Ind. 2 Justini 5.) Bajanus post murorum oppugnationem misil, qui de pace age- rent, 119 Nonnulli ex his, qui Sirmii erant, ad summum fastigium balnei, quod populi usui erat destinatum, ad speculandos hostes, uti moris est, ascenderunt. Hi ex specula circunispicientes, si qua barbari eruptionem facerent, adverterunt Avarum nuntios, qui jam se in viam dederant, e longinquo per iter vagantes. Hos cum certo dignoscere non possent, suspicali sunt, esse ex,bostium exercitu. Itaque illico signo dato adventum eorum nuntiave- runt, At Bonus, cum illi in dubio hzreret animus, re diligentius explorata, cognovit barbaros esse par- B vo numero, et pacis conditiones esse laturos. Itaque et ipse misit, qui extra muros cum illis colloquia sererent. Decumbebat enim ex vulnere, neque illi per Theodorum :edicum licebat hostibus obviam ire, Neque vero hostes eum vulneratum esse scire suspicabatur. Nam si id rescissent, tum non am- .plius illi latendum esee dixit, ne suspicionem inji- ceret, ducem e vivis excessisse. Sed hostes ubi vi- derunt alios, qui de pace disceptarent, venire, sus- . picati sunt, ducem periisse. Itaque colloquium coram eo fieri velle dixerunt. Tunc Theodorus, qui quod uide foret, pri:cipue spectabat, dixit non jam tem- .pua3 postulare, ut dux domi in occulto se contineret, sed potius, ut extra civitatem prodiret, et in cons- pectum barbarorum veniret. ltaque vulnere unguento illito, Bonus a medico dimissus cum barbaris con- *venit. Tunc legati mutuo sermone, hujusmodi verbis sunt usi : « Avarum.dominus, o Romani, apud vos bxc proponere jussit : Ne illi succenseretis, si contra vos bellum suscepit, Etenim priores bello causam dedistis. Multis exhaustis laboribus et non minori- Aus itinerum fatigationibus toleratis vix istam, in- quit, regionem ceperam, cum mihi illam vi eripui- .stis. Preterea Usdebatuin, qui jure captivorum do- minio meo cesserat, mili ereptum retinetis. Multas quoque alias acerbas contumelias in me efludit im- .perator vester, neque id semel atque iterum, sed sapius, neque quidquam eorum, qua justa erant et παρὰ τὸν χοινὸν τῶν πρέσθεων θεσμὸν εἴχεν Ev δε- σμοῖς. ιδ’. "Oc: ὁ Βαϊανὸς μετὰ τὴν τειχομαχίαν στέλλει τινὰς ἀμφὶ τῆς εἰρήνης διαλεχθησοµένους. Ἔνιοι δὲ τῶν ἓν Σιρµίῳ ἀνὰ τὸ ἡλίδατον τοῦ βαλανείου, ὃ δητα τῷ δήµῳ ἐτύγχανεν ἀνειμένον, ἐπὶ χατασχοπῄῃ τῶν πολεμίων κατὰ τὸ σύνηθες ἑνιζάνοντες, xai iv ἁπόπτῳ χαραδοχοῦντές τε xal θεώµενοι eU που ἑπή- Ἄνσις 7 ἔσται βαρδαρικὴἡ, ὡς χατενόησαν τοὺς τῶν 'A6ápov ἀγγελιαφόρους ἤδη πρὀσιόντας, τῷ µήχει τῆς ἀτραποῦ ἁποπλανηθέντες xal οὕπω Χατεγνω- Χότες tb ἀχριθὲς ὑπετόπῃσαν εἶναι πληθὺν ᾿Αδαρι- χὴἣν, ἑδήλωσάν τε αὐτίκα, καὶ τὸ σημεῖον καθεῖλον. Ὁ δὲ Βῶνος πρὸς τοῦτο δυσχεράνας ααφέστερον ἔσπευσε χαταμαθεῖν τἀληθές. Γνοὺς δὲ ὀλίγους εἶναι τοὺς ᾿Αθάρους xal βούλεσθαί οἱ ἐπιχηρυχεύσασθαι, ἐξέπεμφε xal αὐτὸς τοὺς ποιησοµένους τὰς χαταλ- λαγὰς ἐς τὰ ἔξω τοῦ τείχους. "Ext γὰρ ix τοῦ ἕλ- xou; περιώδυνος ἣν, xal ὁ Θθεόξωρος ὁ ἰατρὸς οὐχ εἶα τὸν στρατίαρχον ἓν φανερῷ γίνεσθαι τοῖς ἑναν- τίοις. Εἰχὸς yàp μηδὲ ἔφασχε "* τοὺς πολεµίους ὡς ἐθλήθη. EL δὲ τοῦτο χατάδηλον ἔσται αὐτοῖς, τότε ἀνάγχη μὴ ὑποκρύπτειν, ὡς ἂν μὴ ὑπόνοια γένηταί σφ.σι τοῦ ἀποθεθιωχέναι αὑτόν. Οἱ δὲ, ἐπεὶ ἕτεροι περὶ τῆς εἰρήνης $3009 διαλεχθησόµενοι, xat οὐχὶ αὐτὸς, ὑπενόησαν, ὡς διώλετο ὁ στρατηγὸς, xal αὑτῷ ἐθέλειν ἔφασχον ἓν συνουσίᾳ γενέσθαι. Τότε ὁ θεόδωρος, τοῦ συνοίσοντος εὖ μάλιστα στοχασάµε- C voc, ἔλεξεν, ὡς τὸ λοιπὸν οὐ χρεὼν ἀποχρύπτεσθαι τὸν στρατηγὸν, μᾶλλον μὲν οὖν ἐς τὰ ἔξω ἱέναι τῆς | πόλεως xaX ἐς ὄψιν γίνεσθαι τῶν βαρδάρων. Καὶ φαρμάχῳ τινὶ τὸ ἕλχος περιστείλας ἀφίησιν αὐτόν. Καὶ δὴ πρυελθὼν ὁ Βῶνος, ἀγχοῦ τε τῶν βαρθάρων γενόμενος, ἑφάνη σφίσι. Τότε οἱ πρέσδεις «θιάδε ἁμοιθαίῳ τῷ λόγῳ ἔφασαν' «Ταῦτα ἡμῖν, à "Pw- μαῖοι, διαλεχθΏναι πρὸς ὁμᾶς ὁ τῶν ᾿Αδάρων ἐχέ- λευσε δεσπότης Μή µοι μέμψιν τινὰ ποιῄσασθαι πόλεµον ἁραμένῳ ὑμεῖς γὰρ πρῶτοι τὴν αἰτίαν τοῦ πολέμων δεδώκατε. Πολλοῖς γὰρ πόνοις ὁμιλή- σας, χαὶ ἀποδημίας οὐχ Ίχιστα ποιησάµενας, μόλις ἐχειρωσάμην ταύτην τὴν χώραν, χαὶ ὑμεῖς ἀφείλεσθέ pot βιαίως αὐτὴν. Πρὸς τοῖς καὶ τὸν Οὐσδήθαδον τῷ τῶν δορυαλώτων ἀνήκοντά µοι νόμῳ ἔχετε λαθόν- aequitati consentanea, facere voluit. Itaque si tot D τες, Αλλὰ γὰρ xai ὕδρεις ἐς τὰ μάλιστα πιχκρὰς ὁ tantisque injuriis et damnis a vobis αΠθοίυβ et laces- situs, armis sum usus, in nullo sum reprehenden- dus. Quod si vultis nunc etiam de federe et pace nobiscum verba facere, prompto animo id faciemus. Vestri igitur arbitrii est, quod expedit, praeoptare, et pacem bello preponere. » Ad qua Bonus respon- dit : « Priores quidein nos minime bellum occepimus, aut in vos grassati sumus : e contrario tu prior in Romanos irruisti. A13 Quin euam imperator dona libi mittere animum induxit, idque legatis ad te xa0' ὑμᾶς '* xaxtysé pov** βασιλεὺς, οὗ µόνον ἅπαξ $ 0, ἀλλά xal πολλάχις, τῶν δεόντων τε οὐδὲν Ἠθουλήθη διαπράξασθαι. El τοίνυν τοιαῦτα πρὸς ὑμῶν ἡδ.χημένος τοῖς ὅπλοις ἐχρησάμην, οὐδαμῶς ὑπάρχω µεμπτέος!'. Καὶ νῦν οὖν εἴ γε βούλεσθε περὶ σπονδῶν τε χαὶ εἰρήνης ἡμῖν θέσθαι λόγους, ἑτοιμότατα ἔχομεν ᾿ ἐν ὑμῖν τε χείσθω προτιμΏααι τὸ συνοῖσον xai τὰ εἰρηναῖα πρὸ τοῦ πολέμου ἑλέ- σθαι.» Πρὸς ταῦτα ἀπεχρίνατο ὁ Βῶνος ' ε«Πρότερον μὲν ἡμεῖς οὐκ Ἱρξδάμεθα πολέμου’ οὐδὲ γὰρ καθ) VARLE LECTIONES. ** &vsa. ἐγχαλοίη διαλ. conj. Ν. *! ἐπήλυσις H., ἐπίλυσις vulg. (sic) Hl. 9 μηδὲ] μηδὲ εἰδέναι B. τοῖς πολέμοις * ἡμᾶς vulg. ϱὉ µοι]μου Β. 5 µεμπτέος Η., πεµπτέος vulg. 817 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. SIS ὑμῶν tasapev. 'E; τοὐναντίον μὲν οὖν σὺ κατὰ τῆς A missis mandavit. Sed cem (e audaciorem factum Ῥωμαίων ἤλασας * λοιπὸν δὲ, ὅτι xal ὁ βασιλεὺς ἐν βου)ῇ ἐποιήσατο χρἡµατά σοι ἐπιδοῦναι * τοιγαροῦν xai παρέσχε τοῖς χατὰ σὲ πρέσθεσιν. Ἐτεὶ δὲ χατ- εγόησεν αὐὑθαδιαζόμενον xal ὑπὲρ αὑτὶν δῄήπου τὴν βαρδαρικὴν ἁλαζονείαν ἐξογχαύμενον **, ῥήματά τε ὑπερήφανα σημαίνοντα καὶ τῆς σῆς δυνάµεως καθυπέρτερα, τηνιχαῦτα xal αὐτὸς ἅτε ἀγχίνους ἐπετέλεσε τὰ οἰχεῖα. Καὶ τὸ νῦν δὲ ἔχον, ἡμέτερόν ἐστιν ὡς βασιλέα στεῖλαι οὓς ἂν σὺ βουληθείης πρέ- σδεις τοὺς βεδαιώσοντας 35 τὰ περὶ τῆς εἰρήνης. Μηδὲ γὰρ £v ἡμϊν εἶναι νόμιζε κἂν γοῦν φθέγξα- σθαί τι, µήτι γε χαὶ ἑτέρως ἢ δν χαθὰ βασιλεῖ τῷ ἡμετέρῳ δοχεῖ διαπράξασθαι. » Ταῦτα Βώνου εἰρη- κότος, εὖ ἔχειν ἔδοξε τῷ Βαϊανῷ τὰ ῥήματα. Ἐσιή- eermeret, et ultra barbaricam insolentiam vana gloria elatum οἱ tumentem, [ία ut illi verba arro- gantiora, longe tuas vires excedentia, denuntiares : nimirum prudens et cautus rebus suis prospexit. Et ut nunc sunt res, nostrum est ad imperatorem legatos, quos tibi videbitur, mittere, qui de pace conveniant, Nec euim existimes velim, in nostra potestate esse quicquam aliter, quam imperator przscripserit, di- cere aut facere. » IIzc ubi Donus dixit, recta qui- dem eum et justa dixisse Bajanus censuit : sed hac subjecit : « Sane ego propter gentes, qua me ad bellum secutz sunt, verecundia ducor, si nulla re effecta recedere, neque quicquam opera pretii fe- cisse videar. Ne igitur videar fitistra tantum laboris. pave δὲ αὖθις * « 'Encióh τὰ ἐς ὁμαιχμίαν ἑπόμενά B pertulisseet sine ullo emolumento expeditionem sus- poc ἔθνη αἰσχύνομαι, αἰδώς τέ µε ἔχει, εἴ γε πάντη ἄπραχτος ἑνθένδε ἀναχωρήσω, μηδἑν τι ὀνήσας ἆἔμαυ- τόν’ ὡς ἂν μὴ οὖν δόξω µάτην πεποιηκέναι xat &xep- 67, τὴν ἐπιχείρησιν, βραχέα pol τινα πέµφατε δῶρα. Καὶ γὰρ ἐν τῇ Σχυθίᾳ περαϊωθεὶς οὐδὲν ὁτιοῦν ἐχο- µισάµην, καὶ τῶν ἀδυνάτων ἐστὶ χἀντεῦθεν Ίχιστα ὠφεληθέν-α µε ἀπελεύσεσθαι.» Βώνῳ δὲ τῷ στρατηγῷ καὶ τοῖς ὅσοι γε ἀμφ' αὐτὸν (ἣν δὲ ὁ τῆς πόλεως μέγιστος ἱερεὺς) ἔδοξεν εὔλογον μὲν εἶναι τὸ προ- τεινόµενον ' οὐδὲ γὰρ πλεῖστα ἐθούλετο χοµίσασθαι, ἁλλ ἄχρι δίσχου ἑνὸς ἁργυροποιήτου xal ὀλίγου χρυσίον, ἔτι γε μὴν χαὶ ἀμπεχονίου Σχυθίου 55, Πλὴν ἐδεδίεσαν "' οἱ περὶ .Βῶνον ἰδιοδουλῆσαι καὶ οὐχὶ YvOpp τοῦ αὑτοκράτορος ἅπαντα διαπράξασθαι. Αντεσήμαναν τοιγαροῦν αὐτῷ, ὡς «Νῦν ἔχομεν βασιλέα φοθερόν τε xai ἐμθριθέστατον, xal οὐκ ἀνεξόμεθα, οὐδὲ ὅσα οἷόν τέ ἐστι διαλαθεῖν αὐτὸν ἑπιτελέσαι αὐθαιρέτως, ἄλλως «s xal ἡμεῖς, ἅτε ἐν στρατεύµατι τυγχάνοντες *', οὐχ ἐπιφερόμεῦα χρη- µάτων περιουσίαν f], µόνον στρατιωτικὴν ἐφεστρίδα, ἣν vs δἠπου xal περιθεθλήµεθα, ἔτι τε τὰ ὅπλα. Δωροφορῆσαι δὴ οὖν τῷ τῶν 'A6ápuv ἠἡγουμένῳ ἐξ ὧν ἐνταῦθα ἤχομεν ἔχοντες εὐτελῶν, ἄθρει, à Xá- Ύανε, ph xai Όδρις πέφυχέ τις!ὸ, ᾽Αξιότιμον δὲ, χαθὰ ἔφην, ὡδὶ οὐχ ἔχομεν ΄ τὰ γὰρ τιµαλφέστερα τῶν ἐφοδίων ἡμῖν ἐν ἑτέροις ὑπάρχουσι τόποις xal ὡς ποῤῥωτάτω ἡμῶν. El οὖν ὁ καθ’ ἡμᾶς αὐτοχρά- τωρ Φιλοφρονήσεταί σοι δώροις, οὐκ ὀχνήσομεν δἠ- cepisse, parva munuscula ad me mittite, Etenim e Scythia huc transmittens, nihil quicequam mecum extuli, neque mihi, si nihil rei, quod me juvet; per- cepero, hinc excedere licet. » Bono quidem duci ei c&terís, qui cum eo erant,inter quos erat supremns. urbis sacerdos, visum est, Dajanum justa et ratioui. consentanea proponere. Nec enim immoderata mu- nera Bojanus sibi dari petebat, solum unain pateram ex argento factam, nec multum auri, preter bac togulam Scythicam. Verum Bonus et qui ei adstabant aliquid proprio consilio inconsulto imperatore facere timebant. Itaque. Bajano contra respondit : « Ha- bemus nunc izuperatorem, qui. facile ail iracundiam adducitur; quare ne ea quidem, quz fortasse eum laterent, nostra sponte et proprio animi judicio fa cere sustinebimus. Praeterea cum in castris dega- mus, pecunias in numerato ininime habemus, neque quicquam nobiscum feriinus nisi castreusein suppel- leetilem, et ea, quibus induimur. Denique Avarum duci ex iis, quibus modice instructi huc venimus, dona offerre vide, o Cliagane, ne injuria et igaomi- nia aliqua sit : nam niliil tanto honore digni habe- mus. Pretiosiora enim viaticorum nostrorum sunt in aliis locis et longe a nobis remotis posita. Quod- si vos imperator noster muneribus demereri volue- rit, non cunctabimur, tibi et nobis gratulantes, et imperatoris jussa facere, et omne, quoad ejus fieri poterit, quod tibi conducet, *»xsequi tanquam amici που xal ἡμεῖς γεγηθότες τε xal τῷ βασιλεῖ ἑπόμε- D et ejus, qui una nobiscumuni dornino paret, utilitati yot ταῦτα διαπράξασθαι, χαθόσον οἷοί τέ &opev, ὥσπερ φίλῳ προσφερόµενοι xat ὁμοδούλῳ.» Πρὸς ταῦτα ἀγαναχτήσας ὁ Βαϊανὸς σὺν ὄρχῳ Ἠπείλησεν, Ἡ μὴν στράτευμα ἐκπέμψειν τὴν Ῥωμαίων ἔπιδρα- μούμενον. Καὶ δὴ τοῦ στρατηγοῦ κατάδηλον αὐτῷ πεποιηχότος, ὡς ἐξέσται µέν οἱ ποιεῖν ὅσα ἂν δυνή- σοιτο, εἰδέναι δὲ, ὡς οὐ πάντως ἐπ ἀγαθῷ τῶν στελλοµένων ἔσται ἡ ἐπιδρομὴ, αὐτὸς ἔφη, ὅτι. « Τοιούτους ** ἐἑπαφήσω τῇ Ῥωμαῖϊχῇ, ὡς, εἰ καὶ συµθαίη Υὲ σφισι θανάτῳ ἀἁλῶναι, ἀλλ ἔμοιχε μὴ bus inservientes. » Ob hzc indignatus Bajanus jurans. minatus est, se immissurum exercitum 114 in Ro- manorum ditionis regiones qui populationes faceret, Ad quas cum dux palam praedicaret, illi quidem li- cere omnia, qua possel, aggredi et tentare, sed persuasum liabere, fore, ut ἱσίω excursiones his, qui in eas mitterentur, non bene verterent, respondit, se tales missurum, qui si perierint, damnum nullum ex eorum exitio ad ejus sensum esset perventurum. Itaque jussit dena millia Hunuorum, qui Contriguri VARLE LECTIONES. *! àfoyxogevoy vulg. «2 ῥεθαιώσαντας vulg. ** fj add. B. «5 Xxu6íou] σηρικοῦ conj. D. δὲ ἐδεδία- σιν (sic) vulg. *7 τυγχάνουν villg..— 9*5 πέφυχέ τις IL, πεφυχότες vulg. οὐ 70302102, ll. 819 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 820 dicebantur trajicere Saum et vastare Dalmatiam. A γενέσθαι συναἰσθησιν. » Καὶ δη παρεχελεύσατο δέχα Ipse vero cum omni suo exercitu, transmisso Istro, in finibus Gepidarum substitit. χιλιάδας τῶν Kovtptyoípov!* λεγομένων Οὕννων διαθῆναι τὸν Σ4ον ποταμὸν καὶ δῃῶσαι τὸ ἐπὶ Δαλμα- τίαν, αὐτὸς δὲ ξὺν πάσῃ τῇ κατ αὐτὸν πληθύῖ διελθὼν τὸν "Ίστρον ἐς τὰ τῶν Γηπαίδων διέτριδεν Cpu. 45.ἱγοπ]ι denuo Targitius, ut legatione fungeretor apud imperatorem. Eadem vero dixit imperatori, et audivit ab imperatore, que et antea, Petebat enim 4 Romanis sibi tradi Sirmium oppidum, tanquam quod esset sua privata et domestica possessio, quia ab ipso Gepidarum res essent everse; tum etiam pecunias, quas Justinus Hunnis quotannis pendebat, postulabat, et quasi superioribus annis nihil aece- pissent, omnes simul Targitius sibi persolvi volebat, et ita in posterum annua cum Romanis foedera se rata habiturum dixil. Usdibatum quoque poscebat, tanquam qui suus captivitatis jure et lege esset. Plurima alia etiam in medium proferebat Targitius, insolentiz et superbie plena, quoram omnium ím- perator nullam rationem habuit, sed elusit αἱ con- tempsit, et verbis Imperatoriam majestatem decea- tibus est usus. Denique cum per diversas et multas legationes super his commeantes nihil quicquam ef- feetum esset, Targitium dimisit imperator, et illi dixit, se illuc missurum Tiberium, qui semmum in exercitu habebat imperium, qui de omnibus rebus egeret, et singula pacaret et firmaret. 16. (f. A. C. 570, Ind. 5, Justini 6.) Multe quidem alise belli caus: inter Romanos et Persas exsüilerunt; maxime vero Turcorum gens im- εε’. Ὅτι αὖθις ἦλθε Ταρ]ίτιος βουλόµενος πρε- σθεύσασθαι ὡς βασιλέα, ἐχεῖνά τε ἔφη τῷ βασιλεῖ καὶ Ίχουσε πρὸς αὐτοῦ ἅπερ xal ἄλλοτε. Tfjv τε γὰρ πόλιν τὸ Σίρµιον ἐθούλετο πρὸς Ῥωμαίων χοµίσα- σθαι, ἅτε οἰχεῖον ὃν αὐτῷ χτῆµα Live"! τὰ τῶν Γηπαίδων ὑπ αὐτοῦ διέφθαρτο πράγματα» ἔτι τε xai χρήματα, ἅπερ Ἰουστῖνος τοῖς 0ὔννοις ἐφ᾽ ἑχά- ctt ἐνιαυτῷ ἑδίδου * xal, ofa. μηδὲν εἰληφότων αὖ- τῶν ἐχ τῶν παροιχοµένων ἑτῶν, ἅπαντα ὁμοῦ Ταρ- γίτιος εἱἰσπράττειν tElou, οὕτω τε λοιπὸν τὰς ἔνιαυ- σιαίας αυντάξεις ἑῤῥωμένας χατατιθέναι Ῥωμαίοις. Πρός ye xoi τὸν Οὐσδήδαδον ἑξῄτειϊ, ofa προσ- 1xovca '* τῷ τῶν δορυλήπτων αὑτφῷθεσμῷ. Καὶ ἕτερα δὲ τινα προεθάλλετο ὁ Ταργίτιος ὑπερηφανίας ἀνά- πλεα, ὧν οὐδένα λόγον ἐποιεῖτο ὁ βασιλεύς ἀλλὰ γὰρ τά τε λεγόμενα πρὸς αὐτοῦ ἀπεφλαύριζε, καὶ μὲν οὖν βασιλικῶς ἐχρῆτο τοῖς ῥήμασιν. Ἐπὶ τούτοις οὖν διάφοροι πρεσθεῖαι φοιτῄσασαι, ὡς διηνύσθη " πλέον οὐδὲν, διαφῆχε τὸν Ταργίτιον 6 βασιλεὺς, el- ρηκὼς αὐτῷ στέλλειν ἐχεῖσε Τιδέριον αὐτοχράτορα στρατηγὺν, περὶ τοῦ παντὸς διαλεχθησόµενον καὶ βεθαιώσοντα τὰ Exacta. ις’. "Orc ἄλλα τε πολλὰ αἴτια ἐγένοντο τοῦ πολέ- µου Ῥωμαίων τε xal Περσῶν, τὸ δὲ μᾶλλον ἄναπτε- ρῶσαν Ἰου2τῖνον ὃ χινῆσαι !* κατὰ Περσῶν τὸ ἔθνος οἱ pulit imperatorem, ut contra Persas arma moveret. C Τοῦρχοι ἐγένοντο. Οἴδε γὰρ ἑσδάλλοντες ἐς Μηδιχὴν Etenim "Turci. Mediam iuvaserant et depopulati µτῆς τε γῆς ἔτεμον, ἔστειλαν δὲ xal ὡς Ἰουσατῖνον erant. Itaque. Jusilnum, missa legatione, ut bellum µπρεσδείαν ἐφ᾽ ᾧ συνεχπολεμῶσαί γε αὐτὸν Πέρσαις, Persis secum (inferrent, quo commuuibus hosti- bus exitio essent, sollicitabant. Etenim ex una parte Romanis, ex altera Tureis ingruentibus, Persss, qui in medio constituti erant, facile opprimi posse. Harum rerum fidueia elatus éjustinus, facile fore existimabat, ut Persarum poteutíam everteret, et ad interitum adduceret. Παφυθ quameum in illo erat, omnis curabat, quo sibi Turcorum amicitjam fidam et tutam con- servaret. 17. Avares legationem de lisdem rebus, de quibus sepius autea, ad,BRonianos miserunt, cui legationi cam Romani minime aures praeberent 115 (nondum enim Justino placuerat), tandem Apsicho legationem obeunte, Tiberius et Apsich lu ea sententia constiterunt, ut Avaribus Romani terram in qua habitarent, darent, sí obside, filios eorum, qui apud ipsos imperia gerebant, acciperent. Qua Tiberius imperatori significavit. Quod tamen minime rationibus Romanorum conducere Impera- tor censuit, neque aliter se pacem facturum dixit, nisi aliquos ex liberis ipsius ducis Avarum obsides sumeret, Tiberio vero non ista probantur. xotwf] €e χαθελεῖν ἑξαιτοῦντες ἀμφοτέρων τοὺς δυσ- μενεῖς, xal τῶν '* Τούρχων μᾶλλον ἁσπάσασθαι' οὕτω γὰρ ἂν τῇ μὲν Ῥωμαίων, τῇ 66 Τούρχων ἔπι- θεµένων kv µέσῳ τὰ Περσῶν διαφθαρῆναι. Ταύταις ταῖς ἑλπίσιν ἐπηρμένος Ἰουστῖνος ῥᾳδίως ᾧετο sky Περσῶν χαταστρέψεσθαι δύναμιν καὶ ὃς τὸ μὴ εἶναι ξΕυνελάσειν. Καὶ οὖν, ὡς οἷόν τε ἦν, ἓν βεδαίῳ ἕξειν αὑτοῦ τὴν πρὸς Τούρχους φιλίαν ἅπαντα παρεσχευ» άζετο. ul. "Ότι αὖθις οἱ "A6apor πρεσδεἰαν ἔστειλαν ὡς Ῥωμαῖους, καὶ περὶ ὧν πολλάκις, περὶ τῶν αὐτῶν ἑπρεσδεύοντο. Ὡς δὲ οὐδὲν ὑπήχουον oj. Ῥωμαῖοι, (οὐ γὰρ Ἰουστῖνον '* τὸν αὐτοχράτορα Άρεσκε), τὸ κελευταῖον τοῦ "Ad!y ἐς πρεσθείαν ἑληλυθότος, ξυν- ήρεσε Τιδερίῳ καὶ τοῖς περὶ τὸν ᾽ΑψΙχ παρασχε- θῆναι γῆν τοὺς Ῥωμαίους, ἵνα χατοικίζεσθαι μέλ- λοιεν ol. "Λδαροι, εἴ γε τῶν παρὰ σφίσιν ἀρχόντων λήφονται τοὺς παῖδας ὁμηρεύσοντας. Καὶ οὖν τὰ τοιάδε Τιδέριος ἑσήμηνε facet, ᾽Αλλὰ γὰρ τῷ αὑτοχράτορι οὔ τι ἐδόχει τοῖς πράγµασι τῶν Ῥω- µαίων εἶναι λυσιτελές' οὐκ ἄλλως δὲ εἰρηνεύσειν ἔφασχεν, εἴ γε μὴ αὐτοῦ δῆτα τοῦ 'Αθάρων 15 ἦγου- ΥΛΗΙΑ: LECTIONES. 19 Cotriguri Agathir. — "! ἐξότε Β., xal ὅτι M d efxov vulg. ᾖ’ διηνύσθαι γυὶρ. "* xat χινῆσαν N. έων N., Γωμαίων vulg. 13 ἐξήτει B., ἑξδήτει vulg. 16 xai τὰ τῶν conj. Ν. '" Ἰουστῖνον vulg. "* 'A 73 προσήχοντα D., ne a- 821 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 823 µένου λάδοι τῶν παίδων τινὰς ἐς ὀμήρους, Τιθερίῳ Α Sie enim judicabat, si aliquos liberos eorum, qui δὲ οὐ ταυτὰ '* ἑδόχει' ἐγνωμάτευε γὰρ, ὡς, οἵ γε τῶν παρὰ Σχύθαις ἀρχόντων λήψονται τοὺς albas, ofa εἰχὸς, βουλευομένου τοῦ Χαγάνου τὰ ξυντεθει- μένα παρώσασθαι, οὗ συγχωρήσειν τῶν ὁμηρευόν- των τοὺς πατέρας. Τιθέριος μὲν τοιᾶσδε ὑπῆρχε γνώμης, βασιλεῖ δὲ οὐχ οὕτως ἑδόχει. ᾽Αλλά γὰρ δή- που xai ἑνεμέσιξε τοῖς ᾿Ῥωμαίων στρατιάρχαις τὸν πόλεμον ἀναδαλλομένοις, συλλαθαϊῖς τε ἐχρῆτο ὡς αὐτοὺς διαγορευούσαις **, ὡς δέοι τοῖς Βαρδάροις ἑνδείχνυσθαι, ὅτι γε δῆπου Ῥωμαίοις οὐχὶ ἐς τὸ ἀθροδίαιτον ὁ βίος 8' .. ., ἄλλως δὲ ὡς φιλοπόλεμοί τέ slot xal φερέπονοι. Ἐπεὶ δὲ «à τῆς ἔριδος ἑνίχα χαὶ ὁ πόλεμος Ἠπειλεῖτο, Τιθέριος ἐσήμηνε Βώνψ kv γράµµασι φυλάξασθαι τὰς διαθάσεις coU ποτα- poU. εη’. "Ost μετὰ τὴν νίχην τῶν ᾿Αδάρων, ἠττηθέντος Ἐιθερίου τοῦ στρατηχοῦ, μετὰ τὰς ξυνθήχας συν- fjpsce πρεσθεύσασθαι ὡς τὸν Ῥωμαίων]ύὐτοχράτορα. Καὶ δὴ Τιδέριος ξυναπέστειλε τῇ πρεσδείᾳ Δαμια- νὸν ταξίαρχον, ἑσήμηνέ τε τῷ βασιλεῖ ἅπαντα τὰ ξυνενεχθέντα 3, xal περὶ (v βούλεται τὸ Ἄδα- ρἰκόν. Καὶ ἑσπείσαντο «τελέως Ῥωμαῖοί τε xal "Ἀδαροι. . v. Ὅτι τῶν ᾿Αδάρων απεισαµένων καὶ ἐς τὰ οἰχεῖα ἀπερχομένων, οἱ Σχαµάρεις ἐγχωρίως ὀνο- µαζόμενοι ἑνεδρεύσαντες ἀφείλοντο ἵππους τε xal ἄργυρον χαὶ ἑτέραν ἁποσχευήν, Τούτων ἕνεχα πρε- σδεἰαν ἔστειλαν αὖθις ὡς Τιδέριον, τῶν χεχλοφότων πέρι ἐπιμεμφόμενοι, ἔτι χαὶ τὰ ἀφαιρεθέντα &vaxo- µίσασθαι βουλόμενοι. Καὶ 6h ἀνερευνηθέντες οἱ τὴν κλοπὴν εἰργασμένοι kv φανερῷ τε γενόμενοι, μοῖράν τινα ἀπεχατέστησε ** τοῖς ᾿Αθάροις. X'. Ὅτι τοῦ δεκάτου ἔτους ἀνυσθέντος τῶν πεντη- χοντουτίδων σπονδῶν, μετὰ τὴν σφαγὴν Σουρήνα, iv τούτῳ ὁ Περσῶν βασιλεὺς στέλλει Σεθόχθην, ἄνδρα ἁρσην, ig πρεσθείαν ὡς Ἰουστῖνον τὸν βασιλέα, τῶν iv Περσαρμενίᾳ μὲν ξυνενεχθέντων ἄγνοιαν δῆθεν ὑποκρινόμενος, ἄλλως δὲ τὸ συντεταγμένον Ῥωμαίους κατατιθέναι χρυσίον βουλόμενος, ofa δὴ τῆς δεκαετίας περαιωθείσης, fic τὰ χρήµατα ὑφ' ἓν ἑχομίσατο, εἶτα ἐμπεδώτατα ξυνεστάναι τὴν εἰρή- «νην, Χαθά που ἐνεγέγχραπτο iv ταῖς ξυνθήκαις, Σφόδρα γὰρ ἐν ἀρχαῖς ἑτάραξε Χοσρόην αἰσθόμενον, apud Scythas imperitabant, obsides haberet, fore ut, οἱ Claganus a pace recedere vellet, patres. haud dubie eorum, qui apud Romanes obeides. essent, non permilterent. Tiberii igilur hec erat sententia. Sed imperatori pacem omnino minime faciendam videbatur. Quinimo ipsis exercituum ducibus sueeensuit, quod bellum gerere cuncta- remtur, liueris quoque eos admonuit, oportere, ut barbaris ostenderent, Romanoram mores non in mollitiem et inertiam degenerasse, sed se la- borum patientes et belli cupidos esse. Ut discor- dia przvaluit et bellicum cani co»ptum est, Tibe- rius litteris Bonum admonuit, ut diligentem fluvii B custodiam faceret. 48. Tiberio victo, et victoria potitis Avaribus, convenium est, legationem per inducias [sd impera- torem mitti. Ad quam Tiberius Damianum, ordiois ductorem,' misit, qui illum eorum, qus» contigerant et qux: Avares vellent, certiorem faceret. Taudein (adus inter Romanos et Avares est factum. 49. Foedere inito, cum Avares ad sua redirent, Scamares patrio nomine dicti, ex insidiis illis vip fecerunt, et equos, argentum οἱ reliquam suppel- lectilem eripuerunt. Quapropter legationem ad Tiberium miserunt, quz de rebus ablatis quere- retur et rapta repeteret. Αι deprehensis, qui la- trocinium fecerant, et in apertum adductis, par- tem aliquam Avaribus restituit. 90 (A. C. 571, Ind. di, Justini 7.) Exacto decimo quinquaginta annorum induciarum anno, post Surine czdem, Persarum rex Sebochtem, virum Persam, legatum ad Justiuum imperatorem mittit. ο quidem ignorationem eorum, quas in Persar- menia gesta erant, fingebat, et cum decem anni proteriissent, quoram (1ributa in unum collata, fuerant soluta, deinceps Romanos aurum de quo convenerant, solvere, ut foederibus scriptum erat, αἱ pacem constare pelebat. Nam cum initio 116 Chosroes suspicaretur, Romanorum imperatorem a ὡς βασιλεὺς Ῥωμαίων «pb; πόλεµον ὤρμα ** τὰ D conditionibus pacis recedentem ad bellum ferri, εἴρηναῖα παρωσάµενος. Ἐδεδοίχει τε, µή πως ix μεγάλης παρασχευῆς ἐπιθοῖτό τε αὐτῷ. Καὶ ἄλλως οὐχ Ἠχιστα φροντίδα ἑτίθετο, εἰς ἔσχατον γῆρας "Σληλαχὼς καὶ Ίδη ἐχλελυμένος ταῖς ὁρμαῖς τοῦ πολέμου, ὥστε ἑῤῥῥῶσθαι τὰ εἰρηναῖα, xai ὥσπερ ἀμέλει πατρῷον χτημα τοῖς γε αὐτοῦ παιοὶ ἀσά- λευτά τε xal ἄτρωτα καταλιπεῖν. Σεδόχθην μὲν οὖν Ἱουστῖνος φοιτήσαντα ἐς τὸν βασιλέα ob τι µάλα προσ[ετο, ἐπεὶ χαὶ ἄλλως, ἠνίχα εἰσῆλθε χατὰ δὴ τὸ εἰωθὸς τὸν αὐτοχράτορα προσχυνήσων, χαμαὶ ἐίφαντος ἑαυτὸν, οὕτω ξυμδθὰν, ὁ πῖλος ὃς ἐπὶ τῇ valde perturbatus fuerat, Verebatur enim, ne ex improviso imperator cum magno apparatu se bello aggrederetur. Et omnino illi maxime curz erat, cum jam ad extremam senectutem perve- nisset, et bellorum consilia omisisget, pacem in- violatam servare, et nullis bellis iuterturbatam et impeditam regni paterni possessionem liberis suis relinquere. Imperator autem Sebochthem ad se venientem non magni faciebat, praesertim cum accidisset, simul atque ingressus est imperatorem, ut moris erat, venerans, et ad pedes ejus humi VARLE LECTIONES. Ἡ ταῦτα vulg. — **évayoputoUcau B., διαγορεύσας ὀβίονος vulg. ** ξυνεχθέντα vulg. *? ἀπεχατέστησαν malc). 33 ὤρμα. N, ὥστε vulg. var. *! ἀθροδίαιτον ὁ βίος ἐστίν H., mg. ἀθροδίας τὸν 8:3 EXCERPTA EX ΜΕΝΑΝΡΗΟ PROTECTORE 82 procubuit, ut pileus, quem in capite, ut Persarum A χεφαλῇ χατὰ τὸ vevoptapévoy Πέρσαις ἔπέχειτο ἓς leges ferunt, gestabat, in terram caderet. Hoc omine principes viri et cztera turba, tanquam di- vinitus immisso, uti, et feeda adulatione impera- torem extollere, et dicere, fore, ut Persis brevi ei submitteretur. Hac cogitatione mente elstus Justinus, in spem addueebatur, omnis, que snimo volvebat, ad optatum exitum perventura. Itaque cum Sebochthes ea, quorum causa venerat, resun- tiaret, imperator eum eontempsit, et nullo numero habuit, dixitque, aniicitiam pecuniis contractam haud probari : turpem enim et servilem esse, quippe qu: pretio empta esset ; amicitiam autem, cujus ratio constans et natura bene fundata esset, zqualem, non quistu comparatam definiri. Deinde ex ipso quzsivit, nunquid vellet de his, quee in Armenia, qus eorum juris erat, contigerant, dis- serere. Et ille quidem regem suum accepisse, vespondit, exortum quemdam in iHa provincia tumultum, levem et exigaum; ad eum sedandum misisse, qui eomprimeret et res pristino statui restitueret, Justinus vero palam dixit, se Persar- menios, qui a Persis defecissent, in fídem tute- lamque suam recepisse, neque si quis eos inju- ria afficeret, neglecturum, quippe qui eadem, qui ipse, de religione sentirent. Sebochthes au- tem, quí apud Persas prudentia excellebat, cum eamdem, quam Christiani, de religione opinionem haberet, etiam atque etiam vehémenter Justinum τοὔδαφος ἔπεσε. Τούτῳ aisi τινὶ συμδόλῳ χρησά- µενοι οἱ ἓν τέλει χαὶ 6 δῆμος ταῖς χολαχείαις τὸν Baca ἑπτέρωσαν, ὡς ὅσον οὕπω ὑποπεσεῖται αὐτῷ 1j Περσίς. Ti τοι ἄρα Ἰουστῖνος ἐπηρμένος ἣν ταῖς ἐλπίσι χαὶ µετεωρίζετο τῇ διανοίᾳ, τὰ χατὰ vouy ῥᾷστα ἐχθήσεσθαι οἱόμενος. Σεθόχθην 65 οὖν ἀγγεί- νλαντα Eo' οἷς παρεγένετο, ὁ βασιλεὺς περιεφρόνηοέ ys αὑτὸν, xal ἓν οὐδενὶ λόγῳ ἐποιεῖτο τὸν ἄγδρα. "Econ τοιγαροῦν ὣς αὐτὸν, ὡς dj φιλότης χρήµασι βεθαιουµένη οὐκ ἀγαθὴ' αἰσχρὰ γὰρ χαὶ ἀνδραπυ- δώδης ὠνητή τε f) τοιάδε * φιλίαν δὲ τὴν ἱσόῤῥοπόν τε xaX οὐχὶ κερδαλέαν ὀρίζεσθαι, ἓν ᾗ xal τὸ βέδαιον πέπηγε 87 φύσει τιν[. Πρὸς τοῖσδε ἀνεπυνθάἀνετό γι πρὸς αὐτοῦ, μὴ τι xal περὶ τῆς κατὰ σφᾶς Αρμενίας βούλοιτο διαλἐγεσθαι. Σεθόχθης δη οὖν ἀπεχρίναν, ἀχηχοέναι μὲν τὸν αὐτοῦ βασιλέα, ὡς ἀνὰ τὰ Σχείνῃ βραχεῖάτις ἐγένετο ταραχἣ, στεῖλαι δὲ ὅμως τινὰ τὸν δυνάµενον ἓν χόσμῳ θέσθαι τὰ γεγενηµένα xal sbv θόρυδον καταπαύσοντα. Ἰουστῖνος δὲ Περσαρμενίως προφανέστατα ἔφη. εἰσδέξασθαι Περσῶν ἀποχωρί» σαντας, xai οὗ περιόψεσθαι σφᾶς ἁδιχουμένους, ola δὴ ὁμογνώμονας τὰ slc Θεόν. Σεδόχθης bh οὖν ἓν Πέρσαις ἀγχίνους τε ἅμα xai νοµίζων τὰ περὶ & θεῖον 02x ἄλλως f| xa0& νοµίζουσι Χριστιανοὶ, ἐπί- μελέστατά πως ἐδεῖτο τοῦ βασιλέως Ιουστίνου μὴ χινῆσαί τι τῶν Ev xócpup, ἓν vip τε 34 βαλέσθαι siv πόλεμον, οὕτως ἄδηλον πρᾶγμα καὶ οὔτε ἐπὶ fec εἰωθότα χωρεῖν. Καὶ ὅτι δὴ, εἴγε οὕτω τύχοι, καὶ orabat, ne ea, qua se bene haberent, moveret, C χρατούντων Ῥωμαίων, ἐς τοὐναντίον αὐτοῖς περ et ut animum induceret, bellum esse rem valde iucertam neque certis legibus fluere. Quod si forte fortuna contingeret, ut Romani victoria potiren- tur, ipsam victoriam forf&sse in contrarium ca- auram. Etenim qui Persarum regionem vel bre- vissimo itinere cognoverint, eos compertum ha- bere, omnes non alio ritu religionem, quam ipse colat, colere et amplecti. Hos si occidere susce- perint, nihilominus postea 117 longe ipsis in- feriores fore. Proinde injuste eos contra homines eadem cum Christianis religione utentes enses esse siricturos. His tam aquis et lenibus sermoni- bus Justinus minime sibi acquiescendum existima- vit, sed dixit, etiamsi unum digitum apponeret, σταίη τὰ τῆς νἰχης. Ἐσιόντες γὰρ ἐς τὴν Περοῶν καὶ ἐπὶ µιχρότατον 9Ί ὁδοιπορίας ἐλαύνοντες sip: σουσιν ἅπαντάς ve δήπου περὶ τὺ θεῖον oüx ἄλλως, ῄπερ αὐτὸν, ἑσπουδαχότας ΄ ὡς, slye ἕλοιντο τοὺς τοιούσδε ἀποχτιννύναι, οὐδὲν ἧττον αὐτοὶ πάλιν ἠττηθήσονται. Οὐ δῆτα οὖν χρεὼν κατὰ Χριατισῶν τοὺς ὁμοδόξους θήΥειν τὰ ξίφη. ᾽Αλλὰ γὰρ τοῖς ora λίαν ὁμαλοῖς τε xal ἐπιειχέσι λόγοις Ἱουστῖνος οὐχ ὥετο χρῆναι ἔσεσθαι πειθήνιος. Ἔφη δὲ, ὡς, dr παραθείη δάκτυλον ἕνα, χινηθήσεται, καὶ ὡς ἐς οὖν Ἡερσῶν ἑλάσοι θαῤῥεῖν τε, ὡς, εἰ πρὸς πόλεμου ὀρμήσοι, χαθελεῖ τε Χοσρόην xai αὐτὸς βασιλία χειροτονήσοι Πέρσαις. Οὕτω τοίνυν ὑπερόρια εἰπὼν ἀπέπεμφε Σεδόχθην **. se expeditionem suscepturum et Persidem invasurum. Confdere, se, si?in bellum eruperit, (90- sroem de medio sublaturum, ei regem Persis daturum. Ad bunc modum insolenter locutus, Sebe- chtbem missum fecit. 118 21. (A. C. 575. Ind. 8. Justini 14.) Cum fusti- D καὶ. "Oz: ἐπεὶ Ἰουστῖνος τὰς φρένας παρεχόκη nus mentis imbecillitate laboraret, et Tiberium rei- publicae administrandv prafecisset, Tiberius et regina incerti erant, quid de rebus. bellicis sta- αμογοπί; sed dubitationem exeuit Persarum rex, qui Jacobum legatum ad Romanorum imperatorem inisit. 18 Persica verba Grxce exprimere noverat. xa Τιδέριον 5 ἀνεδέξατο ** διοιχεῖν τῆς πολιτείας τὰ πράγματα, b» ἀἁπόρῷ σαν αὐτός τε Τιδέρις καὶ jj βασιλις Σοφία ὅπως διάθοιντο τὰ τῶν πολ» µων. Αλλὰ γὰρ ἕλυσε τὸ ἄπορον σφῶν βασιλεὺς ὁ Περσῶν ὡς τὸν Ῥωμαίων αὐτοχράτορα στείκας Ἰάκωθδον, ὃς τὰ Περσικὰ ῥήματα τῇ Ἑλληνίδι φωνῇ ΥΛΠΙΑ LECTIONES. 8 πέπηγε H., πέπειγε vulg. **:s add. Ν. 9! duo ex : ** ἀνελείξατο conj. N. µαχρότατον conj. N. imocata petita, et lemma. &x τῆς β βίδλον, quod ad eumdem pertinet. ** Post fragm. sequuntur in vulg. ** Τιθέριος conj. B. 825 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 826 διασαφηνίξειν Ἡπίστατο, ΣῬυννοήσας Ὑὰρ, ὡς εἰς A Nam Persarum rex, Romanorum res in ultimum ἔσχατον νῦν *! ἑλπίδος οἱ 'Ῥωμαῖοι κατολισθήσαντες ἤδιστον μὲν ἂν ἔχοιεν ἐπὶ ταῖς οἰαισοῦν ξυνθήχαις διαλῦσαι τὸν πόλεµον, οὐ μὴν θαῤῥησαι ** πρεσθείαν τινὰ στεῖλαι διὰ τὸ οὐκ εὐπρόσωπον εἶναι τὸν ἀρξά- µενον πολέμου ἁπάρξασθαι xal ἱκετείας ' προτερή- σας οὖν ὁ Περσῶν βασιλεὺς τὴν αἰσχύνην προανεῖλε, καὶ τῷ χατεπτηχότι τῆς γνώμης αὐτῶν ἐπενέησε πρόφασιν, ὡς ἂν ἕλθοιεν ἐς λόγους αἰτησόμενοι μεθ) ἱχετηρίας εἰρήνην. Στέλλει τοίνυν Ἰάχωδον, ἅμει- νόν.πως βουλευσάμµενος, ὡς οὗ πώποτε ἂν εὐχλεέστε- pov Πέρσαι τὸν πρὸς Ῥωμαίους χατάθοιντο πόλεμον' τοσαῦτα γὰρ ἑνδώσειν "Popalou;, ὅσα ἂν ἐθελήσωσι Πέρσαι αὗτοί. 'H 0i σταλεῖσα πρὺς αὐτοῦ 93 ὡς Ἱουστῖνον ** ἐπιστολὴ οὔτε τῆς. ἡλιχίας ἦν τοῦ Περσῶν βασιλέως, µειραχιώδης οὖσα παντοίως, οὔτε -. δὲ ἄλλου τινὸς, οἶμαι, ἑμφρονεστάτου. " Ec pov γὰρ τὸν ὀντιναοῦν ἀπανθαδίζεσθαι οὐκ ἀπὸ τρόπου ἓν' ἐχεῖ- vov μέντοι οὐ βρενθύεσθαι ἴσως ἑἐχρῆν, οὐδὲ ὑψα- Yópav τινὰ εἶναι xal ἀπειρόκαλον. Ἡ γὰρ ἐπι- στολὴ Ὀδρεώς ** τε μεστὴ xal ὀνειδισμοῦ xal µεμε- θυσµένων ῥημάτων ὑπῆρχε. Καὶ ἡ μὲν ἐπιστολὴ ὑπερηφανίας τε ἣν χαὶ ἁλαξονείας πλήρης, εἰσ- άγεται 5 οὖν Ἰάκωθδος, οὗ μὴν ὡς Ἰονατῖνον, ἅτε νοσώδη τυγχάνοντα, ἀλλὰ γὰρ ὡς τὴν βασιλίδα, ἑπεὶ αὐτὴ ξὺν Τιδερίῳ ἅπαντα ἕπραττεν. ᾽Αναλεξαμένη τοίνυν τὰ γράμματα ἐπηγγείλατο καὶ αὐτὴ στἐλ- λειν ** τὸν πρεσθευσόµενον ὡς βασιλέα Περσῶν xai ἀμφὶ τῶν ὁπωσοῦν κεχινηµένων διαλεχθησόµενον. discrimen adductas esse ratus, et nihil jucundius et opportunius illis contingere posse, quam qui- busvis conditionibus bellum pace (finire, cujns rei gratia (amen eos puderet legationem mittere, quod indecorum existimarent, eum, qui bellum suscepisset, initium supplicandi facere, hunc pu- dorem preveniendo sustulit. Et quoniam con- sternali animo erant, rationem et occasionem - excogitavit, ut per speciem colloquii pacem sup- plices orarent. ltaque mittit Jacobum, Persas nunquam gloriosius bellum contra Romanos depo- nere posse existimans, quia Romani omnia, quie Perse voluerint, essent concessuri. Atque hec missa per Jacobum ad Justinum epistola neque $lali regis Persarum accommodata erat (nam puerilem in modum conscripta eratj, neque alte- rius, opinor, viri prudentia prediti fuit. Alium enim quempiam insolentem esse, non alienum fuisset, sed illum minime superbire aut audacius loqui decebat. Àt epistola contumelie et probri et verborum insolentium plena fuit. Itaque etiamsi epistola 119 arrogantie et contemptus plena esset, tamen introductus est Jacobus, non qui- dem ad Justiuum, qui gravi morbo aíflictus erat, sed ad regipam, qux: omnia imperii negotia cum Tiberio curabat. Lecta epistola, regina respondit, se quoque missuram legatum ad regem Persarum, qui de omnibus, de quibus inter ipsos controversia Στέλλεται δ᾽ οὖν Ζαχαρίας, àv τοῖς βασιλείοις χατα- (; mota erat, ageret. ltaque' mittitur Zacharias iu- ταττόµενος ἰατροῖς, ἐπιφερόμενος γράµµα ix τῆς βασιλίδος. χβ’. "Oc: ἐπὶ Τιδερίου Καίσαρος οἱ τῶν Ῥωμαίων στρατηγοὶ εἰσθολὴν ἐς ᾿Αλθόανίαν ποιησάµενοι, xal ἐμήρους λαθόντες Σαδείρων xai ἄλλων ἑθνῶν, ἦχον &c Βυξάντιον. ᾿Αφιχομένους δὲ ἐν Βυζαντίῳ τοὺς πρέσδεις τῶν ἑνδεδωχότων ἑαυτοὺς ᾽Αλανῶν τε xal Σαθείρων ὁ Καΐσαρ δέχεται ἐπιεικῶς xai πάνυ φιλανθρώπως * πυθόµενός τε παρ) αὐτῶν ὁπόσα χρήματα αὐτοῖς ἑδίδου ὁ Περσῶν βασιλεὺς, δεδωχώς τε ἑξουσίαν *! σφίσιν ἐς ὅσον ἠθούλοντο ἑξᾶραι τῇ Φευδολογίᾷ τὸ χρῆμα xaX τῷ χόμπῳ τἀληθὲς ἔπιχα- Ἀύψαι, « Διπλάσια τούτων ἔγωγε παρέξω, » ἔφη, τοῖς τε ἐν τέλει ὑμῶν, πρὺς δὲ δὴ xal ὑμῖν αὐτοῖς.» "Evi τούτοις ἠσθησάν τε οἱ Βάρθαροι, xai ἑδόχουν χάριν εἰδέναι τῷ Κρείττονι ἀνθ) ὧν ὑπήχοοι Ῥω- µαΐων ἑἐγένοντο. γγελον δὲ, ὡς ὁ ᾿Αθεὶρ 35 ἀπέστη o0x ἐς μαχρὰν, ὀλίγα τε φροντίσας τῶν ὁμήρων Πέρσαις προσετέθη. Τοῖς μὲν οὖν πρέσθεσιν αὖθις ἐν συνουσίᾳ γενόμενος ὁ Καΐσαρ τὰ ὅσα ἁρμόδια διελέχθη, xal ἔφη τοὺς τε προσχωροῦντας αὑτῷ ἑχοντὶ µάλα εὐεργετήσειν, τοὺς δέ Ys οὐ βουλοµένους χαὶ ἄχοντας ἔξειν ὑπὸ τὴν αὑτοῦ χεῖρα βίᾳ xa δυνάμει. xy'. "Ότι τῶν στρατηγῶν δῃούντων τὴν Περσών ter imperatoris medicos ascriptus, qui tulit litteras reginse. | 22, (A. C. 576 Ind. 9 Justini 12.) Sub Tiberio Cssare Romanopgum duces, impetu in Albaniam facto, obsidibus a Sabiris et aliis gentibus acceptis, - Byzantium venerunt. Eo cum legati Alanorum εἰ Sabirorum venissent, qui se Romanis dederant, Casar eos benigné et humaniter excepit. Cum autem ex eorum verbis audissel, quantas pecu- nias illis Persarum rex largitus fuisset, facta potestate, quantum vellent oratione rem ex- aggerare, ei verum dicendo obscurare, « Duplo majora premia vobis largiar, inquit, non solum viris in dignitate constitutis, sed etiam unicui- D que vestrum. » [lac Barbaris lxtitiam attulerunt, et visi sunt Deo gratiam habere, quod subjecu facii essent. Romanis. Retulerunt autem Abirem paulo ante defecisse et, nulla obsidum habita ratione, cum Persis se conjunxisse. Deinde Cesar cum legatis congressus, qua apta videbantur, disseruit et dixit, erga eos, qui sponte in ejus po. testatem venirent, se liberalem futurum, et eos, qui se sus potestati submittere recusarent vi et armis suo imperio parere coacturum. 95. Dum Romanorum duces Persarum ΑΓ- VARIJE LECTIONES. ὡς εἰς ἔσχατον vov N. ὡς ἔσχατον ὡς νῦν vulg. *! βαῤῥήσειαν conj. D. — ** αὐτοῦ N., αὑτὸν vulg. ** Ἰουστῖνον Il. mg., Ἰουστινιανὺν vulg. 3» ὕθρεως N., 26peovy vulg. ** στέλλειν Π., στέλλει vulg. 7 ἑξουσίαν B., ἐξονσίας vulg. ** Σαθεὶρ Val. hj "principes, qui eas regiones incolebant. 821 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 823 meniam populationibus vexarent, advenit Madees Α ᾽Αρμενίαν, ἓν τούτῳ παρεγένετο Ναδώης, ες τὶν electus, eL a Chosroe missus ad minorem, quam vocant, legationem obeundem. Hune respomsum ferre ad legationem Theodori Bacchi jussit Chosroes, et nominatim nuntiare Remaois, sese paratam esse miltere primarios viros ad fines Orientis, ut cum his, quos Romani mitterent, prospicerent et viderent, qua ratione arma deponerent. Cum ill& primum quzreret, quaenam causa et ratio fuerit quinquaginta annorum ἱπάυοίαό violandi, prudenter Casar respondit, se quidem regem Persarum, qui senior esset, quippe qui, se adhuc paero, in flore zetatis suze constitutus foret, sect- turum, et sive arma, sive pacem vellet, utrum elegisset, gratum acceptumque Babiturum. His dictis Cesar Nadoem dimisit, nec multo post delegavit ad partes Orientis, qui controversias ponerent et cum 190 Persarum principibus con- venirent. Fuerunt vero qui missi sunt a Roma- uis Theodorus, Petri filius, ante dux numerario- rom, iuuc temporis thesaurorum comes, quos largitiones Romana lingua vocant (largos enim eos, qui liberalius sua profundunt, Latini voeant;, Joannes et Peirus ambo consulatus — dignitate ornati; preterea, Zacharias in regiorum medi- corum numerum relatus. Hi vero ubi Censtantinam urbem in Mesopotamia sitam advenerunt, Mebo- dem Sannachoerigam, qui a Chosroe ín loca circa Nisibin et Daras tissus erat, exspectarunt. Huic enim plenam pacis confirmando Chosroes commiserat, Eodem fere tempore Cho- sroes Asterium (is erat unus ex imperatoris Judi- cibus, quos contraseribas —vocaveris) occidit, quia deprehensus est, dum eaptivus esset, clam litteras scripsisse ad imperatorem Bomanorum, αἱ, dum res Persarum afflicti» essent, 606 adori- retur. Mebodes cum ad limites — accessisset , certamen íili cum Theodoro et Zacharia imprimis fuit, quo ín loco convenirent. Romani petebant, conventum αρὶ in finitimis Daras locis, quippe qua sua essent. Conira Perse dicebant, quando- quidem ea urbs jure belli Romanis subjecta esset, non a verisimilitudine alienum esse, omnem regionem eirea illam eorum partibus adherere, neque illic ad colloquium convenire — oportere, quia minime regio illa esset inter limitaneas cen- eenda. Post "hac, (sic enim utrisque visum), ad colloquendum convenerunt in loco, qui dicitur Atraelon, et cum illis quoque reipublice uiriusque lilic in medium proposuerunt,| quas ultro citroque existi- mabant liabere se mutuo accusondi causas, quae alter "populus alteri damna intulisset, aut bellum facere prooccupasset. ltaque cum utrique plures sermo- λεγομένην σμικρὰν χειροτονηθεὶς πρεσθδείαν, πρὸς Χοσρόου ἐχπεμφθείς ὃς ** τῆς διὰ θεοδώρου «cO Báxyou πρεσδείας ἔδοξεν ἁμοιδαίαν ἀἁποχομίζειν ἐχ τοῦ Χοσρόου ἀγγελίαν, χυρίως δὲ ὡς ἑτοιμότατα ἔχοι καὶ αὐτὸς στεῖλαι τοὺς ἄρχοντας κατὰ δὴ τὰ ὅρια τῆς Ἔω, ὣς ἂν ἐν τῷ αὐτῷ γενόµενοι τοῖς ix Ῥωμαίων ἐχπεμφθησομένοις σχοπἠσοιέν «c xal διασχέφοιντο ὅπως χρὴ τὰ ὅπλα καταθέσθαι. "Ava- Χρινομένου τούτου πρώτου τίς ἄρα πολιτεία * τῆς λύσεως τῶν πεντηχοντουτίδων σπονδῶν αἰτία Evé- νετο, ᾧ τινί γε δήπου ἐμφρονέοτατά πως ἀπεχρί- νατο ὁ Καΐσαρ, ὡς πρεσθυτέρῳ τυγχάνοντι βασιλεῖ Περσῶν αὐτὸς 3 ἔτι νέος ὢν, xoi ὅσον ἐπὶ «ᾗ ἀχμῇ τῆς ἡλιχίας Χοσρόου παῖς χαθεστὼς, ἔτοιμος B εἴη kq' ὅπερ ἂν ἐχεῖνος ἡγήσοιτο ἔπεσθαί ol, xat, εἴτε τὰ ξίφη βούλοιτο εἴτε τὴν ἠσυχίαν, ἀχολουθή- σειν. ᾽Αποπέμφας οὖν ἐπὶ τοιοῖσδε τὸν Ναδώην ὁ Καΐσαρ οὐκ ἐς μαχρὰν χαὶ αὐτὸς ἔστειλε χατὰ τὴν Ἔψφαν τοὺς εὖ διαθήσοντας τὰ ἀμφίδολα, ἐς ταυτὺν συνελευσοµένους τοῖς Περσῶν ἡγεμόσιν. "Hoav & ol σταλέντες Θεόδωρος ὁ Πέτρου, ὃς τῶν ἐν «fj αὐλὴ καταλόγων πρὸ τούτου γενόμενος ἡγεμὼν τηνικαῦτα τῶν βασιλεῖ ἀνειμένων πρθειστήκει θη- σαυρῶν, oi Ὑε &zb τῆς δαψιλείας τῇ Ῥωμαίων προσαγορεύονται φωνῇ (λαργοὺς γὰρ οἱ Λατῖνοι οὺ δαφιλὲς * ὀνομάξουσιν), Ἰωάννης τε xat Πέτρος, ἄμφω τῇ τῶν ὑπάτων τετιµηµένοι ἀξίᾳ, πρός vt xai Ζαχαρίας ἓν τοῖς βασιλείοις χαταταττόµενος auctoritatem ϱ ἰατροῖς. Ot 65 γενόµενοι ἐς Κωνστάντίναν πόλιν *, τὴν μεταξὺ τῶν ποταμῶν, ἀνέμενον ἑλευσόμενον ἐχ τοῦ Χοσρόου ἐς τὰ περὶ Νίσιδιν καὶ τὸ Δάρας Μεθώδην τὸν Σανναθοερύγαν, ᾧ δὴ τὸ χῦρος τῶν περὶ τὴν εἱρήνην ἐπέθηχε Χοσρόης. Κατ) αὐτὸν δὲ τὸν χρόνον xai ᾿Αστέριος, etc τῶν βασιλείων διαιτη- τῶν, οὓς δη ἀντιγραφέας ἀποχαλέσοις, δορυάλωτος ὢν ἀνῃρέθη ὑπὸ Χοσρόου, φωραθεὶς ὡς κρύδδην ἐγεγράφει βασιλεῖ τῶν "Ῥωμαίων ἐπιθέσθαι κεχᾶ- χωμένοις νῦν Πέρσαις, Μεθώδον δὲ ἀφιχομένου ἐν τοῖς óplotg ἅμιλλα μέν τις γέγονε πρότερον αὐτῷ σε xal τοῖς ἁμφὶ θεοδώρῳ χαὶ Ζαχαρίᾳ περὶ τοῦ ὅποι δέον ποιήσασθαι τὴν ξυνέλευσιν. Ῥωμαῖοι μὲν γὰρ Ἠξίουν kv τοῖς τελοῦσιν ἐπὶ * τὸ Δάρας χωρίοις, ola δὴ οἰκείοις χαθεστῶσι, ξυγχροτεῖσθαι τὴν bxxir- D σἰαν. ἁτὰρ οἱ Πέρσαι ἔφασκον, ἐπεὶ ἡ πόλις αὐτοῖς τῷ θεσμῷ τοῦ πολέμου ὑπεχλίθη, οὐχ ἀπὸ τρόπου, χαὶ τὰ ὅσα γε ὑπὸ τὴν πόλιν ἁρμόζειν αὐτοῖς, xal * οὐ δέον ἐχεῖσε ξυνιέναε, ola. μὴ χαθεατώτων όροθε- σίων ". Μετὰ γοῦν ταῦτα, οὕτω δοκοῦν ἀμφοτέροις τοῖς µέρεσι, θυνῆλθον kv τῷ δὴ λεγομένῳ ᾿Αθραή- λων, πρὸς τοῖς καὶ οἱ ἐπιχώριοι ἄρχοντες πολιτείας ἀμφοτέρας. Καὶ τοίνυν προὐτίθεσαν ác * γε δήπου- θεν ᾧοντο κατ) ἀλλήλων τὰς πολιτείας * ἔχειν αἰτίας, ὡς τῆς ἑτέρας την ἑτέραν ἅδιχά τε xal οὐχ ὅσια VARLE LECTIONES. ὃς της H., ὅστις vulg. δ τοὺς δαφιλεῖς conj. Ν. * τίς ἄρα πολιτεία H., τῆς ἄρα πολιτείας vule. * αὐτὸς Il., αὐτοῖς ac Κωνσταντίνου πόλιν τὴν H. (male). 3 ὑπὺ Β., ἐπὶ . vulg. καὶ ou. Par. ᾖἸ ὁροθέσιον vulg. * à; D., ὥς vulg. Ὁ τῆς πολ. vulg. 829 DE LEGATIONTBUS GENTIUM AD ROMANOS. 830 εἰργασμένης , παρασπονδησάσης τε xal πόλεμον À nes super hac re jactassent, et unusquisque abunde, ἄδιχον ἑλομένης. Πλείστων δὰ ὅσων ῥημάτων ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν, ὥς 7| ἔτυχεν, ἑῥῥιμμένων, χύδην τε περιουσῶν τῶν δικαιολογχιῶν τῷ ἔχαστον ἐθέλειν τῇ κατ αὐτὸν πολιτείᾳ, ofa εἰχὸς, εὐνού- στατον ἑαυτὸν ἀποφῆναι, τέλος ἐς δημηγορίαν πρῶτοι Ῥωμαῖοι χατέστησαν. κδ’. "Oct οἱ πρέσδεις ξυνελθόντες τε xal εἰς ἓν γενό- µενοι κατὰ 63 τὰ ὅρια τῆς Εω ἓξ ἀμφοτέρας πολιτείας, thv εἰρήνην ὅπως βεθαιωθῆναι δἑον διασχεφόµενοι, γλαφυρά τε xaX ποιχίλα ῥήματα ἕκαστοι ἀποῤῥίφαν- τες, εἰπόντες τε xal ἀχηχοότες τὰ ὅσα χρεὼν, τυχὸν καὶ τὰ ὅσα μὴ χρεώὠν, τέλος ξυνῆχαν οἱ πρέσδεις περὶ μὲν τοῦ διαῤῥαγῆναι τὰς σπονδὰς τίς αἴτιος χαὶ c0, τὸ τοιόνδε σιγηθΏναι, διερευνῆσαι δὲ τρόπον, ὅτῳ !* quo se sue patrie, ut decebat, amantem et stu- diosum ostenderet, justas rationes, quibus eam tueretur et defeaderet, attulisset, tandem primi BNomani concionem apud conventum habuerunt. 24. (A. C. 577. Ind. 10, Justini 15.) Legati convenientes et in unum congressi ad fines Orientis ab utroquc reguo, ut dispicerent, quo- modo pacem (íirmam facerent, lubrica et am- bigua verba utrinque emiserunt, et qua dici opor- tuit, dixerunt et audierunt, et forte qua minime dici debuerunt. Tandem illud disquirere superse- derunt, utri populo foederis; violatio attribuenda ἐμπεδωθήσεται τὰ elpnvala τοῦ λοιποῦ xat αἱ &p- B egset, ot rationem investigare conati sunt, quomodo φήριστοι πολιτεῖαι χατάθοιντο τὰ ὅπλα. Εὐθὺς οὖν Μεδώδου χατὰ τὰς πρώην ξυνθήκας, al ξυνέστησαν ἐπὶ τοῦ αὐτοχράτορος Ἰουστινιανοῦ, τὰς τριάχοντα Χχιλιάδας τῶν νομισμάτων φῄσαντος χρῆναι τοὺς Ῥωμαίους τῇ πολιτείᾳ Περσῶν κατατιθέναι &v' ἔτος, ἔτι Υε μὴν ἀποχωρῆσαι Περσαρμενίας !! τε xal Ἰδηρίας, πρὸς δέ γε χαὶ αὐτοὺς τοὺς ὅσοι γε αἴτιοι τῆς ἀποστασίας ἀποδοθῆναι βασιλεῖ τῶν Περσῶν χρησομένῳ σφίσι ταῖς προσηκούσαις φωναῖς !*. Το- σαῦτα τοῦ MeÓ6obou χατατείναντος, ol τῶν "Pu- µαΐων πρἑσθδεις, τὸ τοιόνδε Ex τοῦ Καΐσαρος παρ- εγγυηθὲν αὐτοῖς, αὗτίχα of γε τοῦτο αὐτὸ οὐδὲ τοῦ- νοµα προσίεσθαι ἔφασαν τῆς εἰρήνης, εἴπερ ἐπὶ συν- ελείᾳ vA xal ἅτε ἐς φόρου ἁπαγωγὴν Πέρσαι ἐλπίξοιεν 'Ῥωμαίους ἕξειν τοῦ λοιποῦ ’ μηδὲ γὰρ ἀνέξεσθαι τοῦ τοιοῦδε τὸν Καΐσαρά τι παρασχέσθαι, µήτε μὴν ὥσπερ ἀμέλει ὤνιόν τι χρΏμα πρἰασθαι hy εἰρήνην οὕτω 5h γὰρ εἰ ἔσοιτο, οὔ τι εἶναι pó- νεµον οὐδὲ βεθαίαν. Χρῆναι τοίνυν Ῥωμαίων ἔλεγον el πρέσοδεις πρότερον τοῦ τοιοῦδε ἀπειπεῖν, οὕτω τε ἐφ᾽ ofc δέοι τὰ «fic εἰρήνης προϊέναι διασχέψασθαι. Καὶ αὖθις ἔχατι τοῦ τοιοῦδε τερθρείας λόγων ἀπεῤ- ῥιμμένης πολλῆς ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν, xai οὐχ ὑποχαλώντων Ey ἀρχῇ τῶν Περσῶν, ἀλλ' $ τὰς ἀνέ- Χαθεν τριάχοντα χιλιάδας τοῦ χρυσοῦ νομίσματος ἃ αροσάπαξ ὡς χρὴ μέγα τι καταθέσθαι διχαιολογου- µένων, τὸ τελευταῖον ἔδοξεν ὁ Μεδώδης ἐπιδειχνύναι δῃθεν αὐτοῖς ἐχ τοῦ κατ αὐτὸν βασιλέως γράµµα in posterum pax firmis 191 coriventionibus stabi- liretur, et iuimice gentes ab armis discederent. Statim Mebodes suggessit, Φᾳυσ esse, Romanos pendere Persarum reipublicae quotannis triginta milia aureorum. Sic enim conventionibus cautum 6006, qua lempore Justiniani imperatoris facie erant. Preterea Persarmenia et Iberia cederent, et omnes defectionis auctores regi Persarum red- derent, quos merita morte afficeret. Haec ei alia hujusmodi Mebode proponente, Romanorum legati secundum Caesaris mandata contra disseruorunt, et confestim respenderunt, se hoc ne pro nomine quidem pacis admiLtere, si cum tributi pensitatione Pers: sperarent in posterum Romanos sibi obnoxios constituere. Nec enim Cesarem quidquam pendere, neque pacem, tanquam rem venalem, emere velle; quz, si ita contingeret, non diu permaneret, neque (irma foret. Oportere igitur imprimis totum hunc sermonem omittere, tum demum, quibus conditio- nibus pax vincienda sit, advertere. fiursus super his cum utraeque partes in multas altercationes erupissent, et Perse minime cederent, sed obnixe contendercnt, justum esse, Romanos aut constitu- tum triginta millium aureorum tributum quotannis pendere, »ut semel magnam aliquam pecunie sum. mam, tandem Mebodi Romanis litteras Persarum regis nuper ad se scriptas ostendere placuit, qui- bus se propter Cesaris amicitiam etiam nulla pecu- ἄρτι σταλὲν, ἐν ᾧ περιείχετο, ὡς χάριν τῆς πρὺς D niarum habita ratione zquis conditionibus pacem Καΐσαρα φιλίας ἀνέξοιτο xai χρημάτων ἑκτὸς ἐξ ἰσοτιμίας ἀναῤῥῶσαι ** τὴν εἰρήνην. Τοῦτο ἐπεί [οἱ !*] χατὰ τὴν βασιλίδα διεθρυλλήθη πόλιν, ἅπαντες àv- επτερώθησάντε, καὶ ἑδόκουν ot τε Ly τέλει χαὶ ὅσος !* ἕτερος ὅμιλος Ίδη ἀργήσειν τὰ ξίφη xat ἐμπεδώ- τατα 35 χαθέξειν τὴν εἰρήνην, ἐπεὶ ὁ Καΐσαρ Περ- cappevlag τε χαὶ δὴ Ἰδηρίας αὐτῆς ἑτοιμότατα εἶχε παραχωρῆσαι !! Πέρσαις, σαφέστατα ἐξεπιστάμενος ὣς οὗ πώποτς ἐνδώσοιεν τοσαύτης ἑστερημένοι χώ- µας, οὐδέ γε εἰ !* τελέως χατολισθήσοι xal ἑξίτηλα facturum csse indicavit. Hujus rei fama simulat- que ad regiam urbem perlata est, omnes letali. sunt et senatus et. plebs, eamque animo opinionem. proceperunt, tempus advenisse, quo ensibus quie- tem indicerent, et firmiter pacem colerent : maxime cum Czsar Persarmeniam et lberiam Persis cedere paratus esset. Sic enim statuebat, Persas, etiamsi. eorum res perdita :forent et ad nihilum redacte,. nunquam quieturos, quamdiu his tantis regionibus privarentur. Principes tamen Persarmeniorutm, ct VARIJE LECTIONES. !? ὅτου vulg. ἀναθαῤῥῶώσαι vulg. | ol uncis inclusit B. '! Περσαρμενίας Β., περὶ Αρμενίας vulg. ! ὅσος Β., ὅσοι vulg. ** φωναῖς]| ποιναῖς conj. B. | ἀναῤῥῶσαι Ν. 15 ἐμπεδώτατα Η., ἐμπεδῶ ταντα vulg; αποραχωρῆσαι Cantocl. παραῤῥῆσαι vulg., παραρῦσαι ΙἹέρσας mg. ΠΠ. !* εἰ Val., ἃ vulg. 831 EXCERPTA EX MENANDRO ΡΒΟΤΕΟΤΟΒΕ 8:2 qui illis genere conjuncti erant, et omnes, qui a A ἔσοιτο τὰ πράγµατα Περσῶν. Τοὺς p£vtot γενεάρ- Persis ad Romanos confugissent, nullo modo tra- dendos esse statuit : imo non alia conditione pacem servandam, nisi liberum sit Persormeniis et Iberis, qui suam patriam reliquerint, ad Romanorum par- tes transire, Etenim (δα multum in eo sermone versalus est, a Justiniano imperatore jurejurando fidem datam 199 esse Persarmeniis et his, qui ex Iberia migraverant ; atque adeo ipsum impera- torem jurasse, quantum in se esset, omni ope an- nisurum, quo terram, qua ipsos aluerat, sibi sub- jectam efficeret. Neque tamen si bellum ad flnem usque perducere non posset, defectionis auctores, aut qui ex eorum genere et consanguinitate essent, aut alium quemquam, et ut. omnia verbo comple- eteretur, qui particeps reipublice Romans fleri vel- B let, unquam deditum iri. Grata et jucunda res Persarum regi contigit, Romanos Armenia et Ibe- ria cedere, modo tiarum regionum incolis, quo vel- lent ire habitatum, potestatem faceret. Nec sine ratione, meo quidem judicio. Satis enim noverat, paucis exceptis ex jprincipibus, qni defectionis ad Romesnos auctores fuerant, fore, ut reliqui amore et desiderio terrse altrieis capti (hoc enim natura omnibus hominibus innatum est,) minime ad exte- ros demigrarent. [n spem etiam adducebatur, bello posito in commodiorem statum res Persarme- ni et Πε redactum iri. Nam hz regiones erant fecunda et omnium, qua ad vitam neces- saria sunt, feraces, unde ampla tributa el vectigalia colligi poterant. Itaque Persarum regi placuit his conditionibus a bello discedere. Ad hzc, ne qua in posterum restaret belli causa, Caesari venit in men- tem cogitare, ut pro Persarmenia et Iberia oppidum Daras a Persis vicissim acciperet : non quod ín eo oppido quzstum faceret : nam nihil aliud utilitatis hoc oppidum przbet, quam quod munitissimum est et propugnaculi loco Orientali Romani imperii parti: sed hoc adversis Romanorum rebus solatio esse ' voluit, quod sua recuperarent, simul et nullam belli scintillam relinquere cupiebat. Ea de causa Daras recipere aut pecuniis aut alio quovis modo studebat. Pacem igitur facere sequis conditionibus, antequam bello iu Armenia decertaretur, lubebat, et assentie- yas Περσαρμενίων, ἀλλά γὰρ καὶ τοὺς τῷ γένει σφῶν ἠνωμένους, χαὶ ἁπλῶς τὸν ὀντιναοῦν ot γε αὐτομο- λήσαντες σαν ὡς Ῥωμαίους, οὔτε ἑχδώσειν * ἀλλ' οὐδὲ ἑτέρως ἐμπεδώσειν ἔφασχε τὴν εἰρήνην, et γε μὴ ἄδεια ἔσοιτο τοῖς βουλομένοις Περσαρμενίων τε xai Ἰθήρων, τὴν σφετέραν ἑχλιπόντας, ἀνασχευά- σασθαι ἐς τὴν Ῥωμαίων. Λόγον γὰρ οὐχ ἤχιστα ἐποιεῖτο πολὺν ὁ Καΐσαρ τῶν ὁμωμοσμένων ὑπὸ "Iov- στινιανοῦ τοῦ βασιλέως τοῖς Περσαρμενίοις xai τοῖς µεταχωρῄήσασιν Ἰδήρων, Ὁμωμόχει γὰρ ὁ βασιλεὺς, ὡς καθόσον οἷόν τέ ἐστιν αὐτῷ, ἅπαντα ἀναχινῆσειν τρόπον, ὡς ἂν καὶ αὐτὴν γε δήπου τὴν θρεψαµένην σφᾶς ποιῄσεται ὑποχείριον * εἰ δέ γε ἄχρι τέλους ob τι ἔσοιτο δυνἀτὸς πρὸς τὸν πόλεµον ἀνθέξειν, ἀλλὰ τοὺς αἱἰτίους τῆς ἁποστάσεως xaY τοὺς τῷ αἵματι σφίσι προσῄχοντας, Εννελόντα !* δὲ εἰπεῖν τοὺς ὅσοι βούλονται Ῥωμαϊχῆς μετασχεῖν πολιτείας, οὗ πώ- ποτε ποιῄσεσθαι ἑχδότους. Εδόχει δὲ xal βασιλεὺς ὁ Περσῶν Ίδεσθαι ἐπὶ τοῖσδε, ὡς ἂν '᾿Ῥωμαῖοι plv ἑχστήσοιντο τῆς Περσαρμενίας *! & xai ἸἹδηρίας, ἑξουσίαν δὲ αὐτὸς προσνέµοι, ὅποι ἐθέλουσιν οἱ τῇδε οἰχήτορες ἰέναι, oU τι ἀπὸ τρόπου γε οἶμαι. ἩἨπί- στατο γὰρ, πλὴν ὁλιγίστων τῶν iv τέλει, ol τῆς ἁποστάσεως Ίρξαν, ὡς οὐδεὶς Περσαρμενίων xal Ἰθήρων, πόθῳ τῆς θρεφαµένης ὃς φύσει τοῖς ἀνθρώ- ποις ἐνιζάνει τε xal προσπέπηχεν, ἀἁνασχενά- σοιτο 1" ἐς τὴν ὀθνείαν. "Άλλως τε χαὶ ἅμα ftot, τοῦ πολέμου λωφήσαντος ἐν δέοντι θἐσθαι τὰ Ἡερ- σαρµενίας τε χαὶ Ἰθηρίας * αἴδε γὰρ αὐτῷ al χῶραι πἆμφο;οί τε ὑπῆρχον, xal πλεΐστα ἐσότι ἐδασμοφό- povv. Τοιγαροῦν διὰ ταῦτα Ἱρέσκετο 33 βασιλεὺς Περσῶν ἐπὶ τοῖσδε τὸν πόλεμον χαταθέσθαι. Προσ- ῆλθε δὲ τῷ Καίσαρ. διανοεῖσθαι, ὡς ἂν τὸ λοιπὸν µηδεµία ὑπολείποιτο τοῦ πολέμου αἱτία, τῆς Περ- σαρµενίας τε xal Ἰθηρίας ἕχατι τὴν πόλιν xb Δάρας παρὰ σφῶν ἀντιλήφεσθαι, Ίχιστα μὲν τοῦ χερδα- λέου χάριν * οὗ γὰρ δἠ τι τὸ Δάρας f) πόλις Eq ἔτε- ϱόν τι ὀνησιφόρος f) τῷ ἀσφαλέστατα ἔχειν xal τῆς ὑπὸ Ῥωμαίους ἑῴας ὥσπερ τι ἔρυμα προθεθλῆσθαι, "Apa οὖν «b ἀτύχημα ἀχέσασθαι βουλόμενος τῷ ἀπειληφέναι Ῥωμαίους τὰ οἰχεῖα, ἅμα δὲ xai µη: δένα σπινθῆρα τοῦ πολέμου χαταλιπεῖν ἐθέλων, ἔγνω ἀνασώσασθαι τὸ Δάρας f| χρήµασιν 1| γοῦν ἑτέρῳ bantur Pers». Sed cum Perse jam in eo essent, ut [) τρόπῳ τινἰ, Περὶ μὲν οὖν τοῦ χρῆναι ἐξ ἰἱσοτιμίας Romanis oppidum Daras cederent, aut nulla, out quantulacunque accepta pecunie summa, simul ac constaret, Romanos Armenia et Iberia excessisse, et quum hzc legati inter se disceptarent, pugna- tum est in Ármenia, in qua pugna multum sua spe exciderunt Romani : nam victi ezesique sunt. Itaque cum Persae ex secundis suís rebus spiritus sum- psissent, rex eorum dixit, se nunquam passuruu, ullam. mentionem de oppido Daras Romanis dedendo τὴν εἰρήνην προελθεῖν, πρὶν ἡ διακρ.θῆναι τὸν tv Αρμενίᾳ πόλεμον ἡἐἑδόχει καὶ ξυνέθεντο Πέρσαι. Μελλόντων δὲ ὅσον οὕπω παραχωρῆσαι Ῥωμαίοις καὶ τοῦ Δάρας f] οὐδενὸς T] γοῦν ὁλιγίστης χρυσίου ποσότητος, εὔδηλον 33 ὃν πρότερον ἀφισταμένων Ῥωμαίων Περσαρµενίας xa Ἱθηρίας, àv d τὰ τοιάδε οἱ ἐξ ἑχατέρων διαλεγόµενοι ** πρέσδεις, yé- γονε τὰ κατὰ τὴ» ᾽Αρμενίαν ξυμπλοχὴν, ἐν f] προσ- πταίσαντες οἱ 'Ῥωμαῖοι µεγάλως παρὰ πολὺ τῆς ΥΛΗΙΑ LECTIONES. 19 ξυνελόντα δὲ Ν., ξύνολον τάδε vulg. άτοιντο vulg. 19 Περσαρμενίας Val., Περσῶν ᾽Αρμενίας vul * Πρέσχετο βασιλευς D., focox: τοῦ βασιλέως vulg. j^ !! ávagx£u— 13 «Ὁδηλον ὃν] δηλονότι conj. B. 9 διαλέγονται conj. D. ἢ κατὰ v. "A. συμπλοχὴ conj. D. 833 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS, 834 ἑλπίδος ἐς τὸ ἧττον ὠλίσθησαν. Ad δὴ τῶν Περσῶν A fleri, quod vi et virtute ex communi belli lege ce- ταῖς εὐπραγίαις ἑἐπηρμένων, ὁ σφῶν βασιλεὺς ἔφασχεν ὕλως περὶ τὸ τὴν πόλιν τὸ Δάρας ἐνδοῦναι Ῥωμαίοις μὴ ἑνδέξασθαι λόγον τινά. Αὐτὸς μὲν γὰρ κατὰ tbv χοινὸν τοῦ πολέμου θεσμὸν 35 Bla χαὶ ὃν- νάµει ἐξελεῖν χαὶ προσχτήσασθαι τὸ Δάρας ἐπισχυ- ρἰζετο” τοὺς δέ γε Ῥωμαίους Περσαρμενἰίαν τε xal Ἰδηρίαν ἀποστῆσαι 3 παρασπονδῄσαντας, πρὸς δέ γε xaX ἀφηνιάσαντας τοὺς ταύτῃ οἰκοῦντας ἀπὸ "ερ- σῶν ὑποδέξασθα:. Kai τοίνυν αὖθις 6 Βάρδαρος θρασύς τε xal ὑψαύχην Tv, xai μὲν οὖν ἐπὶ τοῖς ξυνενεχθεῖσιν ἑθρενθύετο μέγα. Ἠπείλει τε 37 xal πρὸ τοῦ πέρατος τῶν τριῶν ἑτῶν τῆς ἤδη δυνεστώ- σης ἐχεχειρίας, $c ** ἐντὸς ἐδόχει τὴν εἰρήνην ἀνὰ τὴν "Eo ?** ἐῤῥῶσθαι, τὰ ὅπλα χινῄήαειν, καὶ χατ᾽ ab- τήν γε δήπου τὴν πρὸς fiov ἀνίσχοντα χώραν Suy- κροτῄσειν τὸν πόλεμον, πρότερον κατατιθέµενον Ῥωμαίοις τὸ ὑπὲρ τῆς τοιαύτης ἀναχωχῆς δεδοµέ- vov χρυσίον, ἠνίχα Ζαχαρίας ὁ ἰατρὸς χαὶ τόδε ἐμ- πεδώσας ὑπῆρχεν, "Eqaoxe δὲ τὰ χρήματα ἀποδώ- σειν χατὰ τοσοῦτον, καθόσον ἑνέλιπε τῇ τριετίᾳ * εἶτα οὕτως πολέμου ἀπάρξεσθαι 3 αὖθις. Ταύτην οὖν Μεδώδον oia δὴ ix βασιλέως Περσῶν ἀπαγγείλαντος τὴν γνώµην, οἱ τῶν Ῥωμαίων ἄρχοντες παραδή- σεσθαι ?! μὲν οἵδε τὰς ξυνθήχας ἥχιστα ἔλεγον ’ οὐδὲ γὰρ ξυντετάχθαι ἐν ταῖς ἐξεῖναι θατέρῳ βου- λομένῳ τῶν μερῶν f] 3: τοῦ χρυσίου παντὸς 7) Youv μοίρας τινὸς ὡς τὴν παρασιόµενον ἀναδραμούσης 3» διαῤῥηγνύναι τὰς σπονδάς. "Όμως δ᾽ οὖν περὶ τού- piseet οἱ obtinuisset. Romanos 149 vero contra federa Persarmeniam et lheriam ad defectionem excitasse, et earum regionum incolas, qui a Persis deflciebant, tueri et suscipere. Itaque barbarum se- cunde res, quz illi evenerant, superbiorem et fero- ciorem reddebant. Minabatur eliam, antequam tres auni elaberentur, quibus induciz tunc temporis du- rabant, intra quos pacem fieri per Orientem) placue- rat, fore, ut arma moveret, imo et bellum in Oc- cidentales regiones inferret : sed prius aurum, quod Romani pro induciis impetrandis, quas Zacharias pepigerat, pependerant, ad rationem ejus temporis, quod de triennio superesset, restituturum, et ita se bellum renovaturum. Hanc cum regis Persarum sententiam esse Mebodes renuntiaret, Romanorum principes, se quidem minime inducias et foedera transgressuros esse, dixerunt: nec pactum esse, ut liceret alteri partium, restituto omni auro aut aliqua ejus parte, foedera rumpere. De hacre ta- men secreto Mebodes et Zacharias ibidem conve- n'entes collocuti disseruerunt. Deinde bi duo viri, commsnicato consilio, inter se proposuerunt, qua ad eam rem pertinere existimaverunt, Tum etiam alter alterum percunetaius est, quibus conditionibus inter utramque gentem pax et eoncordia esset. Et Mebodes asseveranter affirmavit, sibi in animo esse, que maxime Casari expedirent proponere, et illi quam maxime morem gerere. Zacharias autem ro- των αὖθις £v ἁποῤῥήτῳ ἀλλήλοις Μεδώδης τε xat (C gavit, an fieri posset, ut aurum, si quod esset con- Ζαχαρίας àv τῷ αὐτῷ ξυνερχοµένω διελεγέσθην **, «. ἐχοινολοχοῦντό τε xai προὐτίθεσαν τὰ ὅσα ἄμφω τὸ ἄνδρε ᾧοντο χρῆναι εἰρῃσθαι ' ἐπειρῶντό τε ἕτερος ἑτέρου, ὅπως ξυνέλθοιεν ἐς χαταλλαγὰς αἱ πολιτεῖαι. Καὶ Μεδώδης μὲν ἰσχυρότατά πως ἀπομνύμενος ** qv, ὡς βούλεται τῷ Καΐσαρι χρησιμώτατα ἐξειπεῖν αἰτήσασθαι, χαὶ μὲν δὴ ἐπιτηδειότατος εἶναί οἱ 35. Ζαχαρίας δὲ *', el οἷόν τε εἴη λαθραιότατα xal Ἡχι- στα ἐξεπισταμένου τινὸς ὑπὲρ τῆς πόλεως τοῦ Δά- pac ῥητόν τι παρασχέσθαι χρυσίον. Ζαχαρίας δὲ ἔφασχε τὰ τοιάδε, ἐπιτετραμμένον αὐτῷ πρὸς τοῦ Καΐσαρος, οὐχ ἐς τὸ ἐμφανὲς, οὐδὲ μὴν 33 ἑτέρου ἐξεπισταμένου τινὸς, ἡ Μαυρικίου τοῦ Παύλου, τὰ μάλιστα εὐνούστατα ὡς 3) τὸν Καΐσαρα ἔχοντος, ὃς ventum pro civitate Daras, clam omnibus et ne- mine id resciente solveretur, Zacharias dixit hoc, quia a Caesare hoc mandatum occultissime sibi cre- ditum erat, neque ullo alio conscio, quam Mauricio, Pauli filio, qui Caesari bene ex animo cupiebat, et tunc temporis principis rationes curabat, ut ne ul- lus quidem imperatoris scribarum quidquam de ea re scriptum baberet, quo Caesaris consilia secre-— tiora essent. Itaque scripsit ad Zachariam, si ipsi Mebodes polliceretur, regem Persarum accepturum pecunias pro redemptione urbis Daras, Cesarem nulla mora interposiia pecuniam numeraturum esse. Hzc cum non aperte quidem, sed obscuriori- bus verbis Zacharias Mebodi indicaret, respondit ἐν τῷ τότε τὸν βασἰίλειον ἰθύνειν ἐκληρώσατο λόγον * D Mebodes, nibil sibi a rege Persarum de ea re man- ὥστε ἀμέλει μηδὲ πρὸς τῶν βασιλείων γραφέων τὰ περὶ τοῦ τοιοῦδε γεγράφθαι, τῷ μάλα Ey παραθύστῳ εἶναι τὰ βεθουλευμένα τῷ Καΐσαρι. Γράφει δ᾽ οὖν Ζαχαρίας **, ὡς εἶποις σὺ Μεθώδης λύτρα δηθεν τοῦ Δάρας τὸν βασιλέα χοµίσασθαι Περσῶν, αὐτῷ πει- σθῄσεται ὁ Καΐσαρ τὰ χρήματα χαταθήσειν, καὶ 5h οὐχ ἐς ἀναθολήν. Ταῦτα τοίνυν Ζαχαρίου, el καὶ μὴ ἀναφανδὸν, ὑπαινιττομένου δὲ ὅμως τῷ Μεθώδῃ, datum, neque omnino regem Daras pro pecuniis restitui passurum esse. Nihilominus tamen conventa res est et quibusdam juramentis fides prestita : 194, si conventiones, ut tunc se habebant, manerent, regem deinceps Czsari petenti Daras tanquam pe- culiare donum traditurum. Qua in re satis appare- bat, euin minime salutaria Romano imperio sentire, et quz a vero abborrebant, dicere, Nam eo tende. YARIJE LECTIONES., ** θεσμὸν Cantocl. θερμὸν vulg. .Eo vulg. ** ἀπάρξασθαι vulg. μούσης vulg. ' post δὲ ins. pee Ν, εἴη ., εἰ vulg. εἰ λένοι σοι Μεθ. N. ** ἐπιστῆναι vulg. 3! παραθήἠσασθαι vul ** διελεγέσθην B., διελέσ ην vulg. N 5 μὴν Val. μεῖναι vulg. ?' cc Β., δέ τε vulg. 35 ἧς S., oJ: vulg. 9 τῆς E **$ B. tx vulg. 33 ἀναδραμούσης Val., ἄνδρα u λέχθησαν M. ** ἐπομν. Υοἱ. ?* οἱ εἵναι Il. mg. ** Ζαχαρί1, ὡς, υ ^ ?? ὡς vulg. pro ὃς. 835 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 536 bat, ut R mani sine ulla pugna Persarmenia et A οὐδὲν ὄγε ἔφασχε περὶ τούτου Σπιτετράφθαι πρὸς )heria excederent : deinde sibi Daras tradi pete- rent. quod minime obtinerent, nimirum quia qu» in posteriori colloquio constituta essent, tritissima ji:aà excusandi formula, nullam vim haberent : sicut et prius de Suania Petrus deceptus fuerat a Zicho. Jdem quoque Mebodes volebat facere. Ubi vero vi- dit Zachariam cautiorem esse, neque se posse ho- minem quo volebat pertrahere, alia aggressus est via, ut aliquo modo fraude Romanos cireumveniret. Jtaque paulo post Zachariam convenit et spem ei subdidit, pacem futuram, et regem Persarum con- sensurum Daras reddere, eo consilio, ut Czssris alecritas et belli cupiditas languesceret. Dum in istis sermonibus legati mtriusque gentis occupati τοῦ βασιλέως Περσῶν, οὐδὲ μὴν ἀνέξεσθαι ὅλως ἐπὶ χρήµασι μεταθεῖναι τὸ Δάρας. Διεθεθαιοῦτο ἔμπης *", καὶ ὄρχοις τισῖν ἑπετίθει τὸ πιστὸν, ὡς νῦν εἰ προέλθοιεν αἱ ξυνθῆχαι, ὕστερον αἱτοῦντι τῷ Καΐσαρι δώσειν ὥσπερ ἑξαίρετόν τι δῶρον «lv βασιλέα Περσῶν τὴν πόλιν. Πρόδηλος οὖν ἣν ἐντεῦ- θεν μὴ ἑῤῥωμένα φρονῶν τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ, ἀλλὰ πόῤῥω τῆς ἀληθείας φθεγγόµενος, βουλόμενός τε Ῥωμαίους μὲν ἁμαχητὶ ὑπαναχωρῆσαι τῆς Περσαρ- µενίας χαὶ Ἰδηρίας" τελευταῖον δὲ ἁμφὶ τοῦ Δάρας αἰτεῖν xal τῶν ἐπηγγελμένων Ίχιστα τυγχάνειν, εἶτα τὴν kv ὑστέρῳ βουλὴν, χαθὰ δήπου τὸ περιφε- póuevov ἐχεῖνό ona, μὴ ἔχειν loyov, ὥσπερ xai Σουανίας πέρι ἓν τῷ πρώτφ Ἱπατήθη Πέτρος ὑπὸ sempus terunt, intereaque bellom in Oriente in B τοῦ Ζίχ. Ὁμοίως οὖν xat ὁ Μεδώδης ἡδούλετο bpá- suspenso fuit, circa quartam imperii Tiberii Con- Siantiui annum centum [fere millia Selavorum in Thraciam irruperunt et Thraciam mukasque alias regiones preedati sunt. σειν. Ἐπεὶ δὲ ἑώρα Ζαχαρίαν isótc ἐμφρονέστατον xai οὐχ οἷόν τε ὃν αὐτῷ παραχρούσασθαι τὸν ἄνδρα, 6 δὲ τὴν ἑτέραν ἑτράπετο, ὡς ἂν τρόπῳ τῇ '"ἁπάτῃ περιέλθοι τοὺς "Ῥωμαίους. Ἐπὶ χρόνον γάρ τής ὄννῄει ἐς ταυτὸ τοῖς ἀμφὶ Ζαχαρίαν, ἁλπίαι 3 ὑποστρωννὺς, ὡς ἔσοιτο εἰρήνη καὶ ὣς ἐπινεύσοι ὁ Περ- σῶν βασιλεὺς ἐνδοῦναι ἜῬωμαίοις τὸ Δάρας, ταύτῃ οἱόμενος ἐχλύσειν τὴν εἷς τὸν πόλεµον προθυμίαν «ob Καΐσαρος. Καὶ οὖν kv τοιοῖσδε * τριδοµένου τοῦ χρόνου, xol τῶν ἐξ ἑχατέρας πολιτείας πρέ- σδθεων περὶ ταῦτα ἑνησχολημένων, οὕτω τε φερομένου τοῦ ἐφου πολέμου ἐπ ἁδήλοις, κατὰ δὲ τὸ τέταρτον ἔτος Τιθερίου Κωνσταντίνου Καΐσαρος βασιλείας ἓν τῇ θράχῃ ξυνηνέχθη τὸ Σχλαδηνῶν ἔθνος µέχρι Ίου χιλιάδων ἐχκατὸν Θράχην xol ἄλλα πολλά ληΐσασθαι. 95. Cesar misit in Italiam magnam auri vim ad triginta centenaria , que Pamphronius nomine, dignitate patricius, a vetere Roma ad imperatorem attulerat. is tunc ad regiam venerat, ut precibus a Cesare impetraret, ut Italiam a Longobardorum excursionibus oppressam in libertatem vindicaret. C:esar vero, cui omnia pre bello Persico nullius momenti erant, quippe qui totus in illud incum- beret, exercitum mittere non potuit, neque bellum in Oriente et Occidente simul sibi gerendum sta- twit. Sed pecunias dedit Pamphronio, quibus, si qua posset, aliquos Longobardorum commoveret, ut ad Ronanos transirent una cum eorom exercitu, et Italiam miuime turbarent. Quod efficerent, si in Orientem arma vertere vellent et Romanis auxilium ferre. Si Longobardi renuerent, ut verisitnile erat, aliam viam eum ingredi Jussit, Francorum ducum aliquos mercede sibi socios adjungere, et hac ra- x£'. Ὅτι ὁ Καΐσαρ ἔστειλε χατὰ τὴν Ἱταλίαν χρυ- σίον συχνὸν, ἄχρι χεντηναρίων τριάκοντα, ἅτινά γε δήπου Παμφρόνιος ὄνομα, ἀξίωμα βασιλέως πατήρ, ἑχομίσατο ix τῆς πρεσθυτέρας Ῥώμης, κατὰ δη τὴν βασιλίδα τηνικαῦτα ἀφιγμένος ἐπὶ τούτῳ, ἐφ᾽ ᾧ δεἠήσεις τῷ Καΐσαρι προσαγαγεῖν τῇ Ἰταλίᾳ ἐκ- τετρυχωµένῃ ταῖς τῶν Λογγιδάρδων ἐπιδρομαῖς ἐκαμῦναι. Ὁ δὲ Καΐσαρ, ἐπεὶ αὐτῷ ὃ πόλεμος ὁ Περσιχὸς ἅπαντα ἣν xai ἑνέχειτό γε ὅλος, ἐχεῖσε στρατιὰν οὐχ οἷός τε ἣν ἑκπέμπειν. Οὐδὲ μὲν ἅμα τῇ "Ep xai χατὰ «àv. Ἑσπέραν πολεμητέα γε αὐτῷ εἶναι ἐδόχει. Χρήματα δὲ ἄλλως ἐπέδωχε Παμφροο vip, ἐφ᾽ ᾧ τινας τῶν Ἠγεμόνων τοῦ ΛΟΥΥ:δάρδων ἔθνους, εἴ πώς γε ἔσται αὐτῷ δυνατὰ, πείσοι τοῦ χέρδους ἱἐμείραντας ** µεταθαλέσθαι ὣς ᾿Ῥωμαίους ξὺν τῇ κατ αὐτοὺς δυνάµει, xol τοῦτο μὲν "* τῇ Ἰταλίᾳ μὴ ἐνοχλεῖν, τοῦτο δὲ xal χατὰ τὴν Ἔω πο- λεμησείοντας xai τῇ Ῥωμαίων ἐπικρατείᾳ ἔπιχου- tione Longobardorum potentiam labefaetare et in- p ρῆσαι. ᾽Απειθούντων δὲ τῶν Λογγιδάρδων, ofa εἰχὸς, fringere. τὴν ἑτέραν l£vat, xat τινας τῶν Φραγγιχῶν fjrspó- νων διὰ τῆς τῶν χρημάτων ἐπιδόσεως ἑταιρίσασθαι, καὶ ταύτῃ σελειηναί ce xal ἐχτρίψαι τῶν Λογγι- θάρδων τὴν δύναμιν. 96. (A. C. 578 Ind. 14 Justini 14.) Ῥεγο veriti, 195 ne Romani in fines suos irrumperent, Thau- narium castellum, nudatum presidio Romanorum, invadentes, oecuparunt et domum reverterunt, cum nihil dignum tam turpi feederis violatione lucrati es- sent, οἱ minime tanta damna, quauta initio sibi proposueruut, Romauis intulissent. xc'. Ὅτι οἱ Μῆδοι δεδιότες τὴν τῶν "Popatew εἰσθολὴν 9" χατὰ τῆς Περσῶν ὅσον οὕπω ἑσομένην, χαὶ ἑπανιόντες τὸ λεγόμενον Θαυνάριος φρούριον, χηρεῦον Ῥωμαϊχῆς ἐπιχουρίας, ἓν χατοχῇ ἑποιή- σαντο * xat Em" οἴχου ἀνεχώρησαν, μηδὲν τὸ παρᾶ- παν τῆς ἀναισχύντου τῶν σπονδῶν)) Εξυγχύσεως ἃξιόν τι πορισάµενοι, μήτε μὴν µέγα τι Ῥωμαίους βλάψαντες, ὡς ὑπωπτεύθησαν τὴν &pyfv. ΥΑΒΙΑ LECTIONES. ^ ók ante. ἔμπης ins. Ν. "* τῇ] τῷ ἐ., ἱμεῖραν τοῦ vulg., ἱμείροντας "M ἐχθολὴν vulg. toni. B. 05 ἐλπίδα conj. B. ULM om. vulg. 9 σπονδὼν — όροι Περσῶν — πρρρ:σάµενοι vulg. * τοῖσδε H. mg. 5 (usfpavta; 37 δὲ λε]ναί H., σαλεύειν Ν. . εἰσθολὴν N., 831 ΡΕ LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 0 838 xQ."Oct Tayosbpo"* σαφῶς ἐξεπιστάμενος xal A — 27. (A. C. 578 Ind. 11. Justini 44.) Cum Ta- αὐτὸς tiv Χοσρόου βουλῆν, ὡς Μεθώδης ἀναπτερώ- σας αὐτὸν εἴη μὴ μεῖναι 5! τὸ πέρας τῶν τριετηρί- δων σπονδῶν, al ye ἀμφὶ τῆς "Eo ἑἐμπεδωθεῖσαι ἐτύγχανον, καὶ ὅτι οὕτω δοχοῦν αὐτῷ ἀναμφιθόλως ἐμθαλεῖν absby τε Μεδώδην καὶ Σαπώρην τὸν Μαιρά- νου κατὰ τῆς πρὸς thv "Ew τῶν Ῥωμαίων &rixpa- τείας , εἴτε προστεταγµένον οἱ τοιάδε Ex Χοσρό.υ, εἴτε xal αὐτομάτως τοῦτο σχοπῶν ἐφ᾽ ἑαυτοῦ 5, ὥσπερ ἀμέλει δευτέραν ἀφεὶς ἄγχνραν, ἑχτραπεὶς ἀπὸ τοῦ Κιθαρίζων 33 ὥρμησε xal αὐτὸς χατὰ τῆς , Ῥωμαίων àv ἀνατολῇ χώρας ἀπὸ τῶν Αρμενίας ἐμθολῶν, διπλῆν ἐχεῖσε τὴν ταραχὴν ποιησόµενος. χη. "Ott πολιορχούντων Ῥωμαίων τὸ Χλωμάρων, xal προσθολὰς ἐν χύχλῳ ποιουµένων, τάς τε ἐλεπό- λεις μηχανὰς περιστησάντων, πρὸς δέ γε xal ὑπο- νόμους ἔνερθεν ὑπορυττόντῶν ἐς τὸ ἀφανὲς, στέλλει Βιγγάνης ὡς Μαυρίχιον τόν [τε] τοῦ φρουρίου ἁρ- ᾿χιερέα΄ Χριστιανοὶ γὰρ σαν οἱ τῆς ᾽Αρζανηνῆς "0 ἅπαντες. Ταύτῃ τοι, ὡς αἰδοῦς ἀξιωθησόμενον πρὸς Ῥωμαίων Χριστιανῶν ὄντων τὸν προεστῶτα τῶν ἱερῶν τοῦ Χριστοῦ, ἰχετεύειν - ἑπέτρεφε τῷ µυστ- αγωγῷ, εἱληφότας ὁπόσος ἣν αὐτοῖς χρυσός τε xal ἄργυρος ἀπαναστῆναι xal μὴ πέρα πονεῖν. 0ὔτε γὰρ ἑνδώσειν och, Βιγγάνου τὸν ἥλιον ὁρῶντος, τοὺς ὅσοι γε ἐς τὸ Χλωμάρων εἰσὶ Ῥωμαίοις ἑαυτούς; προσµενόντων τε τῇ πολιορκίᾳ Χριστιανῶν ἔσεσθαι «b διαφθειρόμενον πλήθος, xal ἀσεθήσειν Ῥωμαίους πρὸς θεὸν περιορῶντας ἀναιτίως τοὺς ἔνδον ἀπολλυ- µένους. Ταῦτα Βιγγάνης ἑδήλου. Μαυρίχιος δὲ πολλά τε xai ἐπαγωγὰ 55 τῷ ἱερεῖ διαλεχθεὶς καὶ τοῖς ἅμα αὐτῷ πρὸς ἰχετείαν ἀφιχομένοις, πίστεις τε εὐνοίας πρὸς τοῦ ἱερέως εἰληφὼς, ἁπαγγέλλειν ἑἐχέλευσε ΒιγχάνηΏ, ὡς, εἴπερ ἑαυτὸν ἑνδώσει Ῥωμαίοις, ἀξιώ- µατός τε μείζονος περ ἐφ᾽ οὗ νῦν ἐστι παρὰ Πέρ- 4αις ἀξιωθήσεται πρὸς Ῥωμαίων, χτῆσεώς τε δι- φλασίας χαὶ ἄλλης sümoplac** γενῄήσεται Κύριος. Καὶ ἕτερα δὲ, ὁπόσα fjv ἐφολχὰ, εἰπὼν ἀφίησιν αὖ- θις ἕνδον τοῦ φρουρίου γενέσθαι τὸν ἱερέα xai τοὺς ξὺν αὐτῷ. ᾽Αλλὰ γὰρ ὁ Βιγγάνης εὐνούστατα ἔχων ὡς βασιλέα Περσῶν xai ἐς τὴν χατ᾽ αὐτὸν πολιτείαν͵, ἔτι γε» μὴν τῷ χώρῳ πίσυνος, Ἠχιστα ταῖς µεγί- σταις ὑποσχέσεσι Μαυριχίου τὰ Gta ὑπέσχε, xal ταῦτα Ῥάρδαρος ὢν οὐχ ἀφηνίασε τοῦ πρέποντος, chosdro quoque Chosrois consilia rescivisset, Me- bodem Chogroem in eam mentem impulisse, ut non exspectaret diem, qua finiebant tricennales induci: qua in Oriente conventa fuerant, et illum impe- rasse Mebodi et Sapori, Merani filio, invadere Romanorum ditionem in Oriente, ipse, sive hoc mandatum fuerat a. Closroe, sive sua sponte apud se eamdem rem animo volvisset, tanquam scilicet secundam anchoram injiciens, a Citharizon castello egressus, in Romanorum ditionis regiones, quz ai Orientem erant, impetum fecit, circa Armenie ad- jtus duplicem tumultum et terrorem oblaturus. 28. (A. C. 579 Ind. 12 Tiber. 2.) Cum Romani Chlomaron oppidum obsiderent et armatis homini- B bus cingerent, et machinas, quibus urbes capiuntur, admoverent, cuniculi quoque subterranei in occulto subter terram ducerentur, Biganes misit urbis epi- scopum (erant enim Christiani omnes incolz Ar- zaneng), quem Romanos, quia Christiani erant, mejore reverentia et honore excepturos, tanquam sacrorum antistitem, existimavit, ad Mauricium, eumque orare jussit, ut accepto quidquid apud ob- sessos erat auri et argenti, Romani obsidionem sol - verent, neque ultra in vanum laborarent. Neque enim unquam, qnamdiu Bigani solem intueri lice- ret, Christianos, qui in oppido essent, Romanis sese (radituros. Quodsi obsidionem continuarent, fore, ut Christianorum multitudo periret. Ex quo fieret, ut Romani impii erga Deum essent, qui Chri- $tianos, qui intra oppidum essent, sine ulla sua culpa misere perire paterentur. Hxc Biganes prz- dicavit. At Mauricius, cum comiter multa cuiu episcopo esset collocutus, et cum his, qui una a4 exorandos Romanos venerant, bona fide utrinque jurejurando firmata, eum renuntiare jussit Bigani, si se Romanis traderet, in majore honore eum apud Romanos futurum, quam nunc apud P'ersas sit, et possessionem duplo ampliorem et omnium rerum afflgentiam nacturum ; pluraque alia, quibus illum alliceret, dictitans, dimisit sacerdotem et eos, qui cum eo erant, ut in urbem reverterentur. Sed Bi- ganis summa erat erga regem et rempublicam Per- sarum voluntas, et magna loci fiducia. Itaque quam- τὴν δὲ ἐξ ἀρχῆς δουλείαν τιµιωτέραν ἠγήσατο πλού- D vis barbarus esset, maximis Mauricii 1326 pollici- «ου. Στέλλει δὲ αὖθις τὰ ἐς ἁγιστείαν τοῦ θεοῦ ἀνει- μένα, περιῤῥαντήριά τε xat ἐχπώματα καὶ ἄλλα ὅσα τιµαλφέστατα σχεύη, ὡς Μανυρίχιον, καθάπερ ἀμέλει λύτρα τούτου τοῦ φρουρίου ταῦτα ὑποδέχεσθαι ἀντιδολῶν, τὴν πολιορχίαν χαταλύσοντα. Ατὰρ ὁ στρατηγὸς ἐπειδὴ ταῦτα ἐθεάσατο, οὗ προσῄκατο, χαίτοι ἑρίτιμα 5 τυγχάνοντα * Ίξειν γὰρ ἔφασχεν οὐ τὰ ἱερὰ σχυλεύσων οὔτε μὴν Χριστῷ µαχησέµενος, ἀλλὰ σὺν Χριστῷ πολεμήσων, xaX μᾶλλον ἐξαιρησό- Βενος τοὺς ὁμοδόξους πρὸς τῶν οὐχ ὀρθὰ φρονούν- tationibus minime aures pr»buit, neque ab honesto recessit. justam enim et legitimam servitutem erga «eum, qui regno preerat, longe divitiis honori(l- centiorem duxit. Quamobrem iterum aquiwinaría et pocula et alia pretiosiora vasa, quz Dei cultui inserviebant, ad Mauricium misit, orans, ut ea pro oppidi redemptione sumeret et ab obsidione desi- steret. Sed dux ubi haec vidit, quamvis magni pretii essent, tamen contempsit. llluc enim dixit se venisse, pon ut sacra expilaret, aut Christo bel- VARIA; LECTIONES. 5 Ταχοσδρὼ Val., τὰ Χοσδρὼ vulg. *' μεῖναι N. vulg. χιθαρίζειν vulg. 3" 'Ap£avnvns vulg. * ἀπαγωγὰ M. 30 ἐρίτιμα H., ἐἑρύτημα vulg. s PT , μείνας vulg. 5 àg' ἑαυτοῦ Η. "ὸ Κιβαρίζων Val, [| "5 iuroplag vulg. 2 Στοιμοί (c vulg., ἔτι ys μὴ - , 50 EXCERPTA EX .MENANDRO PROTECTORE - 840 lum faceret, sed potius ut Christo opitulante et A των Περσῶν. Εἶτα tv ἀποῤῥήτῳ ἔλεξε τῷ ἑερουργῷ favente bellum gereret, et recta de flde sentientes contra Persas, qui a vera Dei coghitione aberra- bant, tueretur. Deinde quaedam secreto cum sacer- dote, quz ad negotium, quod inter eos tractabatur, pertinebat, collocutus, concessit, uL rursus in op- pidum rediret. Postremo ut rursus sacerdos exiit nihil quidquam, quod ex re esset, afferens, sed ὅσα ἐχρῆν, συνεχώρησέ τε αὖθις εἴσω γενέσθαι τοῦ φρουρίου. Ὡς δὲ ἐπανῆχε τὸ τελευταῖον ὁ ἱερεὺς ὁ βάρθαρος, χαὶ οὐδὲν ὁτιοῦν ἐς τὸ 10b τῆς γνώμης ἐφθέγξατο, ἐς τοὐναντίον μὲν οὖν τὰ Περσῶν ἑπεφώ- pato ἀσπαζόμενος, ξυλλαμθάνεται μὲν Oye xal οἱ ξὺν αὑτῷ, αὖθις δὲ "* ἐγχελευσαμένου τοῦ στρατ- ηγοῦ, εἴχοντο τῆς πελιορχίας ol. Ῥωμαῖοι. . . * ο» . 9 . aperte Persarum rebus faveret, ipse et qui cum eo erant Jussu ducis in vincula conjeeti sunt. Romani vero obsidionem coniinuarunt. 99, [talia tota fere a Longobardis est eversa et diruta. Itaque nonnulli ex senatu veteris Roma cum quibusdam sacerdotibus, quos qui summa sacrorum praeerat delegaverat, ad imperatorem legati vene- runt orantes, ut his partibus subveniret. Sed Per- situm bellum hoc tempore in Armenia et in Oriente erat, quod. non modo non intermittebat , imo in ardentiorem contentionem ingravescebat. Eo factum est, ut iunperator nullas idoneas copias, quz illarum partium rebus sublevandis sufficerent, mitteret. Verwmtamen delectu, ut res tulit, habito, exere citum, quem potuit, misit, atque etiam omne stu- dium et diligentiam adhibuit, quo Longobardorum duces donis demereretar, quos magna illis premia retributurus, ad suas partes traduceret. [taque ple- rique ex Longobardorum principibus , largitione imperatoris accepta, ad Romanos defecerunt. 50. Bajanus, Avarum chaganus, eodem anno Targitium ad imperatorem, qui przstari solita sii- pendia exigeret, misit (erant autem octoginta mil- lia nummorum, qus quotannis pendebantur), et ubi cam reliquis mercibus, fquas emerat, et cum auro ad illum redierat, barbarus, nulla occasione aul causa conficta, ne falsam quidem accusationem in Romanos comminisci dignatus, impudentissime, qui barbaris 197 mos est, foedera, que cum Tibe- rio initio ejus imperii fecerat, rupit, et cum omni exercitu. movens ad Savum [fluvium ínter Sir- mium oppidum (hoc ex insidiis capere cogita- bat) et Singedonem castra ponit, et fluvium ponte jungere suscipit. Cum autem timeret, ne a Romanis x0'. "Οτι Ἰταλία ἐπὶ ** τῶν Λογγιδάρδων σχεδὸν ἅπασα ἐπεπόρθητο, Διὸ δὴ xal ix τῆς συγχλήτου βουλῆς τῆς πρεσθντέρας Ῥώμης ἅμα ἱερεῦσιν Ex τοῦ προεστῶτος [τῆς] ἓν Ῥώμῃ τῶν ἱερῶν πεµφθέν- των τινῶν, παρεγένοντο πρεσδευόµενοι ὡς τὸν abto- κράτορα, τοῖς ἐχεῖσε µέρεσιν ἁπαρχέσαι, Αλλ' ὁ Περσιχὸς πόλεμος £v ᾽Αρμενίαᾳα τε χατὰ ταντὸν xal ἐς τὰ περὶ τὴν ἑῴαν ξυνεστηχώς τε xal οὐχ ἀπολή- 10v, μᾶλλον μὲν οὖν ἐπὶ τὰ μείζονα δυσχερῆ ἕκτει- νόµενος, οὐδεμίαν ἀξιόλογον σννεχώρησε στρατιάν τε τὸν αὐτοχράτορα, οὐδὲ μὴν ἀποχρῶσαν τοῖς ἐχεῖσε πράγµασι δύναμιν στεῖλαι. Όμως δὲ xal Ex τῶν παρόντων τε xat ἑνδεχομένων στράτευµα ξυναχείρας ἔστελλεν ὁ βασιλεύς ΄ xal τὴν ἄλλην ἑτίθετο ἐπιμέ- λειάν τε xal σπουδὴν, e πώς τινας τῶν ἡγουμένων τοῦ Λογγιθάρδων ἔθνους δεξιώσηται δώροις ὑποπεί- θων xal µεγίστας ἑπαγγελλόμενος χάριτας. "Ηδη τε πλεῖστοι τῶν δυνατῶν µετετίθεντο ὡς Ῥωμαίους, C τὴν ix τοῦ αὑτυχράτορος ὠφέλειαν προσδεχόµενοι. X. "Οτι Βαϊανὸς ὁ τῶν ᾿Αθάρων *! χαγάνος, obbe- μιᾶς ἀφορμῆς f| σχήψεως λαδόµενος, οὐδὲ dubi γοῦν κατὰ Ῥωμαίων αἰτίαν ἀξιώσας τινὰ συνθεῖναι, ἁλλά γὰρ χαὶ χατὰ τόδε ὁμοίως τὸ ἔτος Ταργίτιον πρὺς βασιλέα στείλας, ὡς τὰ συνταχθέντα χοµίσαιτο τῶν χρημάτων (ὀγδοήχοντα δὲ χιλιάδες ὑπῆρχον εἰς ἔτος ἕχαστον νομισμάτων), ἐπειδῆ τὀν τε ἄλλον φόρτον, ὃν Ex τῶν χρημάτων ἐνεπορεύσατο, xal τὸ χρυσίον ἔχων ἑπανῆχεν ὡς αὐτὸν, ἐχεῖνος ἀναισχυν- τότατα καὶ βαρθαρώτατα ἄφνω παραλύσας τὰς συν- θήχας, ἃς πρὸς Τιθέριον τῆς Καΐσαρος ἐπιθάντα τύχης εὐθὺς iv ἀρχαῖς ἐποιῄσατο, χαὶ πανστρατιᾷ χινῆσας, ἀφικνεῖται κατὰ 0$ τὸν Σάον ποταμὸν, μεταξὺ Σιρµίου πόλεως καὶ Σιγγηδόνος. Καὶ γεφυ- impediretur qui Singedone in przsidiis erant, D ροῦν ἐπεχείρει τὸν ῥοῦν, ἐπιδουλεύων μὲν Σιρµίῳ maxime quol multum usum et scientiam naviuin fluminis habebant, consilium suum, antequam in vul- gus ionotesceret, exsecuturus, inulta vectoria gra- viaque navigia in lstro per superiorem Pannonianm coegit, ex quibus, quaecunque nancisci potuit, non quidem ad artis navium a»difleandarum rationem, tamen mnaves ea megnitudine, ut ad bellum apis essent, exstruxit, et eas hominibus armatis et re- migibus instruzit, qui barbarum in morem incon. ditis ictibus aquam verberabant. lta. simul classe niagno motu flumine devecta, cum omnibus Avarum τῇ πόλει xal παραστῄσασθαι ταύτην BouXÓópsvog* δείσας δὲ, μὴ διαχωλυθείη πρὺς τῶν Ῥωμαίων τῶν ἐπιφυλαττόντων ἐν Σιγγηδόνι 3 xal τὴν ἐχ πολλοῦ τοῦ χρόνου πεῖράν τε xol ἐπιστήμην bv ταῖς τοῦ ποταμοῦ ναυσὶν ὑπειδόμενος , βουλόμενός τε πρὸ τοῦ 65 τὴν βουλὴν ἐς τὸ φανερὸν ἐχπεσεῖν τὸ ἐγχεί - Ρῆμα τελεώσασθαι, πλοῖα συναγείρας xazà τὴν ἄνω Παννωνίαν εἰς τὸν Ἴστρον πολλὰ βαρέα, xat οὗ κατὰ λόγον τῆς ναυπηγικῆς τέχνης, ὅμως kx τῶν ἑνόντων μαχρὰς συμπηξάµενος»ν στρατώτιδας ναῦς, xal πολλοὺς bv αὐταῖς ἐπιθιθάσας ὁπλίτας ἐρέτας τε, ob VARUE LECTIONES. 6b om. vulg. ** ὑπὸ Ν. ο) "A6ápov Il., Ἀράδων vulg. ** συμπηξάµενος Η., ἀμπηξάμ. vulg. πρὸς vulg., πρὶν Val. * Σιγγηδῶνι passim vulg. ** πρὸ τοῦ N., 841 DE LEGATIONiDUS GENTIUM AD ROMANOS. 813 χατὰ xócpov, ἀλλὰ βαρθαρικῶς τε xoi ἀνωμάλως A pedestribus copiis per Sirinianam iusulam cursum ταῖς χώπαις τύπτοντας τὸ ὕδωρ, xwfca; ἁθρόον, ταῖς τε ᾿ἑπαχτρίσι τὸν ποταμὸν, xal αὐτὸς μετὰ πάσης τῆς Ἀθάρων στρατιᾶς πεςῇ διὰ τῆς Σ'ρµια- νης πορευόµενος νήσου, παραγίνετα, χατὰ τὸν Σάον ποταµόν. Διαταραχθέντων δὲ τῶν by ταῖς πόλεσι ταύταις Ῥωμαίων καὶ τὸ ἑγχείρημα συννοησάντων, τοῦ τε ἓν Σιγγηδόνι «5 στρατηγοῦ, Σήθου τοὔνομα, στείλαντος πρὸς τὸν Xavávov, καὶ ἑπερωτῶντος ὅ τι ' 6 9. χαὶ βουλόμενος, εἰρήνης Bsbaiag τε καὶ φιλίας συνεδτώσης αὐτῷ τε xal ᾿Ῥωμαίοις , δρὺὸς τὸν Záov ἀφίχετο ποταµόν; "Άμα δὲ λέγόντος, ὡς οὗ περ:όψε- ται Ὑεφυροῦν ἐπιχειροῦντος αὐτοῦ τὸν ποταμὸν, οὐχ ἐπιτρέποντος ὅλως τοῦ αὐτοχράτορος ' οὐ χατὰ Ῥωμαίων τι μηχανώμενος ἔφη βούλεσθαι πηγνύναιὶ tenuit, et a4 Saum fluvium pervenit. IHoc conspecto apparato, Romani, qui in urbibus in ea parte sitis habitant, vehemernter sunt perturbati, Erat Sethus Singedone przefectus. ls ad Chaganum misit, qui ex ipso quiereret, quoniam pax et amicitia illi eum Ro- manis esset, quid sibi vellet, quod ad Saum venisset, quem si ponte Jungere iuconsulto imperatore ten- taret, non passurus esset, llle, non ut quidquam mali Romanis machinaretur, pontem se struere ait, sed ut contro. Selavinos expelitionem | susciperet. Se transmisso Sao, οἱ finibus Romanorum percursis: rursus [strum trajecturum, multis ad trajectionem ab imperatore Romanorum impetratis navibus. Ideni se jam antea in. gratiam lRomanorum imperatoris τὴν χέφυραν, ἄλλως δὲ χατὰ Σχ)αθηνῶν χωρεῖν, xal D fecisse, et multa Romanorum millia , qui in servi- διαπεραιούμενος ** τὸν Záov ἑπ.δαίνων τε ἐς τὴν Ῥώμην αὖθις τὸν Ἵστρον διαδήτεσθαι χατ᾽ αὐτῶν, πλοίων αὐτῷ πολλῶν παρὰ τῶν 3 Ῥωμαίων a3z0- χράτορος ἐς τὴν δ.ἀδασιν παρασκευανοµένων. Τοῦτο γὰρ δὴ χαὶ πρότερον πρὸς χάριν τοῦ Ῥωμαίων βα- διλέως πρᾶξαι, χαὶ πολλὰς αἰχμαλώτων µυριάδας kx fc Ῥωμαίων γῆς Σκλαθηνοῖ; δελουλωµένων ἔλευ- θέρας αὖθις ᾿Ρωμαίοις ἁπηδοῦνχι. NOv δὲ ὑθρίσθαι μὲν ἔλεγε πρὸς αὐτῶν 6 οὗ βὀυλομένων τὸ συντα». χθὲν τηνιλαῦτα τέλος πᾶρὰ 0207 xa0' ἔχαστον ἔτος &*' αὐτὸν κατατιθέναι' καὶ πρέοδεις δὲ ᾽Αβάρων εταλέντας πρὸς αὑτῶν ἀνηῃρῖσθαι. Διὰ ταῦτᾶ τε Ίχειν ἐς τὸν Σάον, καὶ ἐπὶ τούτῳ πρέσόεις ἐχέλευσε δἐξασθαι παρ αὐτοῦ τὸν Σ:0ον '* σταλησοµένους δι αὑτοῦ ὡς τὸν αὐτοχράτορα, χαὶ αἱτῆσουτας παρα- σχευάσαι χατὰ τὸν Ἵστρον αὐτῷ τὰ Tola δια:ε- ῥαιοῦσθαι μέλλοντι χατὰ Σχλιαθηνῶν. Ὀμνύειν τε Έλεγεν ἔχειν ἑτοίμως τοὺς νομ.ζωµένους μξγίστους παρά τε ᾿Λδάροις χαὶ Ῥωμαίοις ὄρχους, ὡς οὖδε- μίαν τινὰ χατὰ Ῥωμαίων f) χατὰ τῆς Σιρµίου πὀ- λχεως μηχανώμενος βλάδην, ἁλλ' ἐπὶ τῇ τοῦ ἔθνους τῶν Σχλαθηνῶν ἐφόδῳ τὴν vépupzv ῥούλοιτο πἠξα- σθαι. Ταῦτα οὗ πιστὰ μὲν οὔτε Σΐθῳ αὐτῷ οὔτε τοῖς ἓν Σιγγηδόνι ἐδόχει Ῥωμαίοις. "Όμως δὲ οὔτι - παβασχενὴν ἱχανὴν ἔχειν οἱόμενοι, στρατιωτῶν τε ὁλίγων αὐτοῖς παρόντων xai δροµάδων νεῶν πολ- λῶν o) παρουσῶν, ola τῆς χινήσεως ταύτης ἑξαί- Φνης τε Τ! καὶ ἁπροσδοχίτως γενομένης ᾿ ἃμα τε τοῦ Χαγάνου διαπειλεῖν ἁρξαμένου χαὶ διαμµαρτύρασθαι, ὡς αὑτὸς μὲν ταῖς πρὺς Ῥωμαίους συντεθειµέναις αὐτῷ περὶ τῆς εἰρήνης ἐμμένοι συνθῄχαις, χατὰ δὲ τῶν ἑαυτοῦ τε καὶ Ῥωμαίων πολεμίων Σχλαδηνῶν χωρῶν οὐκ ἀφέξεται τοῦ ἔργου τῆς γεφυρώσεως' εἰ δέ τις θαῤῥήησνι ᾿Ῥωμαίων ἓν γοῦν ἀφεῖναι βέλος Χατὰ τῶν ἐπιχειρούντων πηγνύναι τὴν γέφυραν, γινώσχειν αὐτοὺς, ὡς αὐτοὶ τῆς αἰτίας τῆς τῶν σπονδὼν Ἡοξαντο χαταλύσέως , χαὶ τὸ ἐντςῦθεν, ἅτε ἐχπολεμώσαντας αὐτοὺς τὸ ᾿Αθάρων ἔθνος, μὴ µέμφεσθαι, 6 τι ἂν παρ᾽ αὑτῶν ἡ Ρωμαίων ἠγεμο- vla πἀθῃ. Ταῦτα δείσαντες οἱ ἓν Σιγγηδόνι τοὺς ὅρ- tutem a Sclavinis redacti fuisseut , libertate donata, Romanis restituisse. Nunc vero dicebat, se a Scla- vinis injuria. alTectum, quia nollent tributum quo- taunis illo tempore indictum sibi solvere, tum etiam Quia Avarum legatos a se missos sustulissent, et eam esse causam, eur ad Saum accessisset. ltaque Sethum excipere jussit legatos, quos ad imperato- rem mittebat , qui peterent, ut sibi in Sclavinos trajecturo naves per Istrum prazpararet. A djecit, se per ea, quz& et apud RVomanos, et Avares sanctis- sima habentur, paratum jurare, se nullum dam- num cogitare 198 aut Romanis, aut oppido Sirmio inferre, sed tantuin, quo sibi aditum ad Sclavinos patefaciat, pontem facere institnisse, His quidem ^ Sethus οἱ Romani, qui Singedone erant, minime (idebant. Sed se idoneo exercitu instructos, aut mi- litibus (psucos enim liabebaut) ουἱ navibus velo- cibus minime satis paratos esse cogitabant, Ilie enim motus de improviso ct pr:eter spem acciderat. Praeterea Chaganus minitari cayit οἱ testificari, sesolum convenitis inter se et Romanos pacis con ditionibus stare, et quoniam in communes suos et Romanorum hostes pergat, minime se opus portis censtruendi intermissurum. Quod si quis Romano- rum audeat vel unum telum conjicere in cos, qui pouti z:dificando manum admoverent, ab ipsis (- derum violandorum initium factum esse, meminisse eos jussit, et quum ipsi Avares in bellum impulis - D sent, si quid inde Romanorum res publica detii- menti ceperit, de eo queri vetuit. lloc veriti Ro- mani, qui Singedone eran!, Cliaganum ad jusju- randum provocarunt. Itaque confestim Avarico ritu jusjurandum ad hunc modum praestitit. Ense edu- eto, sibi et Avarum genti dira est imprecatus, si quid mali comminisceretur Romanis in eo quod poutem super Sao flumine facere susceperit, ut ipse el universa gens ad internecionem usque ferro pe- riret, celum ex alto super ipsis, et Deus, qui in celo est, ignem immitteret, silvze et inontes casu et ruina illes obtererent, et Saus | fluvius inundatione VARIAE ΙΕΟΤΙΟΝΕΡ. es Xeryytóv H. mg., Σιγγιδόνι vulg. ** δη H. δεῖ να]ρ. *' διαπερανούµενος vulg. ** τῶν] τοῦ conj. B, *9 αὐτῶν PATROL. Gs. CXIII. αἰ., αὐτὸν vulg. '* X50oy H., δῇδον vulg., δηθεν mg. H. "'«s N., τῷ vulg. ?1 8.3 EXCERPTA EX MENANDRO ΡΠΟΤΕΟΤΟΒΕ 811 eos sabmergerct. Hec ubi barbare Chaganus emisit: A χους Υοῦν αὐτὸν ὀμνύναι προεχαλοῦντο. Kat ὃς « Nu:cego, inquit, jusiurandum Romanorum jurare παραυτίκα τούς ve Αδαριχοὺς ὤμνυεν ὄρχους, ξίφος volo.» Tui quaesivit ex ipsis, quid esset, quod san- σπασάµενος xal ἑπαρασάμενος ξαυτῷ τε xal τῷ ctum et religiosum ducerent, per quod jurantes, δἳἱ ᾿Αθάρων E0v:t παντὶ, ὡς "*, el χατὰ Ῥωμαίων τι [allerent, Dei iram minime cvitaturos crederent. μηχανώμενος γεφυροῦν βαυλεύοιτο τὸν Σ4ον, ὑπὸ 13 Tui qui in Singedone urbe summam sacrorum ᾖΚξίφους μὲν αὐτός τε xol τὸ ΑἈθάρων ἅπαν ἆναλω- potestatem habebat, statim sancta Biblia per inter- zi «ὔλον, τὸν δὲ οὐρανὸν ἄνωθεν αὑτοῖς καὶ τὸν muntios tradi jussit, Et ille quidem occultans ca, ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ θεὺν πῦρ ἐπαφέσειν, καὶ «à qui meute volvebat, multo cum tremore et maga τέρις ὕρη xal τὰς ὕλας abzoiq"* ἐπιτεσείσθαι, xai cum reverentia se ea. suscipere simulaus, procedit τὸν Σάον ποταμὸν ὑπερθλύσαντα συγκαλύγειν αὖ- e cathedra, et alacri auimo in genua provolutus, τούς. Τοιαῦτα βαρθαρικῶς ἁπομοσάμενος ὁ Χαγά- juravit per Deum, qui sacrorum Librorum verba — voz: « Nov, ἔφη, xal τοὺς "Popgaíou; ὄρχους misisset, se in nullo eorum, qu:e dixisse!, mentiri — ópvovat βούλομαι. » Καὶ ἅμα τει παρ) αὐτῶν, τί et fallere. Itaque Sethus aduisit legatos ab eo mis- — 55 πιστόν τε xal σεθάᾳµιον ἔχειν νοµίζοιεν, χαθ᾽ sos, οἱ ad imperatorem Tiberium iu. regiam urbein οὗ 150475 ὀμνύντας thv τοῦ θεοῦ μῆνιν, ἦν "* Eme transmisit. Dum legati iter peragunt, et imperator D ορκοῖεν, οὐκ ἐχφεύξεσθαι, Ilapaypra οὖν ὁ τῆς eos admittere. parat, Claganus interea opus. noa ἍΣΙΥγηδόνος πόλεως τὴν ἀρχιερωσύνην διέπων τὰς 1929 internisit, sed omni cura, studio et diligentia, θεσπεσἰας Βίδλους αὐτῷ διὰ τῶν ἐν µέσῳ τὰς ἀγγε- toto Àvarum exercitu in eam reum inzumbhenle, pon- — ^la; διαχοµιζόντων ἐνεχείρισε "7, Καὶ ὃς, δολερώτατά tem super Sao flumine absolvit, Eteniin perficere — zug ἐπιχρυψάμενος τδὺ νοῦν, ἀνίσταταί τε Ex τῆς opus statuerat, antequam ea res 3d inperaloris — xa0£5pac, xal σὺν φόδῳ δῆθεν πολλῷ καὶ σεθάσµατι cogniüonew veniret, ne, si. resciret, zdificationem ταῦτα προσποιησάµενος δέχεσθαι, καὶ προσκυνῄσας disturbare tentaret. τρ,θυµότατα 7^, ὄμνυσι τὸ χατὰ τοῦ λαλήσαντος τὰ ἐν ταῖς ἁγίαις Διφθέραις ῥήματα θεοῦ. μηδὲν τῶν 9* εἱρημένων παρ) αὐτοῦ διαφεύσεσθαι. Δέχεται τοι- γαροῦν ὁ Σῆθος τοὺς παρ) αὐτοῦ πρέσθεις, καὶ ἁἀποστέλλει εἰς τὴν βασιλίδα Τιθερίῳ τῷ αὐτοκράτορι, "Eu; δὲ οἵ τε πρέσθεις τὴν εἰς vh"! βασιλεύουσαν πόλιν 6057 δ.ἤννον 53, xal ὁ αὑτοχράτωρ ἔμελιε ταῦτα ἀχούσεσθαι, ὁ Χαγάνος tv. µέσῳ διαµελλήσα; οὐδὲν, πἀάζῃ σπουδῇ χαὶ π»λωχειρίᾳ, σοµπάσης αὑτῷ τῆς ᾽Αθάρων, ὡς εἰπεῖν, στρατιᾶς συμπονούσης, ἐγεφύρου τὸν ποταμὸν, θεῖναι 935 βουλόμενος πρὶν f| ὁ αὐτοκράτωρ αὐτοῦ συννοῄσας τὸ βούλευμα διαχωλύειν αὐτὸν Ex τῶν ἑνόντων ἐπ'χειρήσοι. 31. Itaque profecti Avarum legati in regiam ur- C. λα. Ότι ἀφιχομένων τῶν πρέσδεων τῶν ᾿Αδάρων bem, οὐ imperatore petierunt, ut naves praepararet— εἰς τὴν βασιλίδα, xal αἰτούντων τὸν αὐτοκράτορα Cliagano et Avarum exercitui, quibus Istro trajecto παρασχενάσαι τὰς vaog τῷ Xayávo xol τῇ στρατιᾷ ii Sclavinos moverent. Etenim Chaganuin fident^m — «Qv. Αθάρων ἐς τὸν Ιστρον ὃ-αθησομένῃ κατὰ amicitia, quz illi cum Romanis erat, jai pogteim Σχλαθηνῶν (θαῤῥοῦντα γὰρ Ίδη τὸν Χαγάνον ἐς struere super Sao flumine propositumque habere, — «hv φιλίαν τὴν αὐτοῦ τὴν γἐφυράν τε ἐς τὸν Σάον «ommuues suos hostes et Romanorum conterere et ἑργάζεσθαι ποταμὸν, xai βούλεσθαι τοὺς χοινοὺς labefactare. Hxc legatis nuntiantibus, statim aperle ἐχθροὺς αὐτοῦ τε xal 'Popalov Σχλαθηνοὺς ἑχτρί- imperator cognovit conatum et mentem Chagani. qat) — ταῦτα ἁπαγγειλάντων εὐθὺς μὲν τὸ ἐπι- Cum enim oppido Sirmio potiri cupéret, pontem µχείρηµα xat τὴν ἔννοιαν τοῦ Χαγάνου ξιέγνω σαφῶς fecerat, uL oppidi incolas omnium rerum eommeata — ó αὐτοχράτωρ, ὡς τὴν πόλιν τὸ Σίρµιον ἐξελεῖν intercluderet et fame ad deditionem compelleret. µβουλόμενος ἐργάζοιτοδν τὴν γέφυραν, ἁποχωλῦσαι Nam cum imperator minime paci cum Avaribus — foulóuevog thv τῶν ἀναγχαίω» εἰσχομιδὴν, ὅπως compositz diffideret, in urbem commeatus ad obsi- λιμῷ παραστήσοιτο τὴν πόλιν. 02. yàp ἣν ἀπογρώ- dionem tolerandam idoneos invehi non curaverat. D σας δαπάνας ἐς αὐτὴν προαποθέµενος, τῇ συν- Praeterea copias, mon dico quie satis essent ad re-— εστώσῃ πρὸς ᾿Αθάρους εἰρήνῃ θαῤῥῶν, 'Anopty? sistenduin Avaribus, sed ne minimas quidem om- δὲ στρατιᾶς, o0 τι λέγω πρὺς τὴν ᾽Αβάρων δύναμιν uino habebat. Etenim omnes exercitus, quos con- ῥἀντιταξομένης, àAX' οὐδὸ ὁλιγίστης ὅλως ὑπαρχού- scripserat, Persico bello in Armenia et Mesopo- σης αὐτῷ, πάντων τῶν στρατιωτικῶν καταλόγων ἐς (aiia occupati eraut. Quz tamen omnia dissimu- — «bv πρὸς Πέρσας πόλεμον iv ᾽Αρμενίᾳ τε xal τῇ labat, lanqua:» non intelligeret, quo Chaganus ten-. Ἅµμµέσῃ τῶν ποταμῶν ἑνησχολημένων, ἀπεπροαποιειτο deret. liaque imperator respondit, se quoque velle δῆθεν ὡς οὐ συννοῄσας τὸ βουλευθὲν τῷ Χαγάνῳ. Sclavinos, quoniam plerasque Homanorum regiones Ἔφασχε δη βούλεσθαι μὲν xa αὐτὸς κατὰ Σκλαθτ- predat fuerant οἱ latrociniis vexaverant, bello νῶν αὐτοὺς χωρῆσαι, πολλὰ τῆς Ῥωμαίων ἔπικρα- persequi. Sed tune temporis non opportunum esse — «sag δῃούντων οὐκ εἶναι δὲ δὲ τῆς ἐπιχειρήσεως N VARLE LECTIONES. * παντοίως, εἰ Ἡ. πιρ. ᾖἵ ὑπὸ om. ed. Par. "*aücotz H., αὐτῆς vulg. ᾖ οὗ τοὺς B., αὑτοὺς vulg. MV, ἂν fj, hv Η. 7 ἐνεχείρισε add. Η. 7* προθυμώτατα vulg. ** ὄμνυμι vulg. ** τῶν ad. N. M εἰς την add. Ν. 3 διήνυον H., διδώνου vulg., διώδευον N. 3* θεῖναι] πέρας ἐπιθεῖναι Ν. **épyáso:ro B., ἐἑργάτοι vulg. 05 ἀπορῶν H. mg., ἀποῤῥῶν vulg. 94 οὐκ εἶναι N., οὐ μεῖναι vulg. 845 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 816 τὸν χαιρὸν Αθάροις συμφέροντα, Τούρκων Ἠδη περὶ Α Avaribus eam expeditionem suscipzre, quia Turci Χερσῶνα ἑστρατοπεδευμένων xal ταχεῖαν αἴσθησιν αὐτῶν, ἣν τὸν Ἴστρον διαπεραιωθῶσι, δεξοµένων. Αλιὰ. ἐπισχεῖν γὰρ νῦν εἴναι καλὸν αὐτοὺς, xal περθ»λέσθαι 55v ἐπιχείρησιν. Αὐτὸς ὃξ οὗ πολλοῦ την διάνοιαν γνωσεσθαι Τούρκων , ὅποι δῆ καὶ της ἐφόδου τῆν ἔννοιαν ἔχο:εν, γαὶ ταύτην δήλην ποιη- σειν τῷ Χαγάνῳ. Ταῦτα οὐχ ἔλαθε τὸν "A6ácov πρεσρευτῃ» ἐξεπίτιδες πρὸς τοῦ βασιλέως συµπτε- πλασμένα, xai ὡς τὸν ἀπὸ Τούρχων αὐτοῖς προ- θα)λόµμενο; «φόδον ἑφέκειν fimus τῆς ἑτ'νοίας αὐ- τούς. Εδηοξε 05'*' οὖν πείθεσθαι, xal συνετίθετο πάντως ἐπισχήσειν τὸν Καγάνον. "Hy δὲ οὗτος ὁ μάλιστα ἑνάγων αὑτὸν ἀεὶ χαὶ παροτρύνων ἐς τὸν Χχτὰ Ῥωμαίων πόλεµον, Καὶ οὗτος μὲν δῶραφ.ἐφ᾽ of, ὑπέσχετο, πολλὰ χομισάµενος ἐξώρμησε τῆς βασιλίδος χαὶ συνέθη χατὰ ttv Ἰλλυριῶν αὐτὸν δυδεύοντα ** μετὰ τῶν προπεµπόντων ὀλίγων "Po- ψαίων πρὸς τῶν χἀ:ατρεχόντων τὴν χώραν Σχλα- δτνῶν ἀναιρεθΏναι. Οὐ πολλαὶ 8) δὲ διέδραµον fjué- pai, xal παραυτίχα ἕτερος ἦκεν ix τοῦ Χαγάνου σταλεὶς ἐς τὴν βασιλίδα πρεσθευτὴῆς, Σόλαχος τεῦ- voua, ὃς εἰσόδου πρὸς βασιλέα τυχὼν φανερώτατα ἕδη xai μετὰ γυμνῆς τῆς ἀναιδείας E, η ὧδε' « Ὡς 6 Σάος μὲν Ίδη διαπέφραχται ποταμὸς γεφυρωθεὶς, λλίθιόν τι νοµίνω διαθεθαιοῦσθκι’ τὸ γὰρ προδηλό- τατον iv εἶδόσι λέγειν ψόγος τῷ λέγοντι ΄ xal οὖδε- pia** μεχανη ᾿Ῥωμαίους ἑπαρχέσαι, Σ:ρµ/ῳ τῇ πό- Àet, μήτε τροφῆς pss μὴν ἑτέρας tw. βοπθείας διὰ τοῦ ποταμοῦ τὸ λοιπὸν ἐς αὐτὴν ἐσπλευσομένης, πλὴν εἰ uh τοσαύτη ᾿Ῥωμαίων ἀφίχοιτο πληθὺς, ὡς δυνάμει xal Bla τήν τε τῶν ᾿Αθάρων ἀπελάσαι στρα- τ:ὰν xal διαλῦσαι την γέφυραν. » Χρῆναι γοῦν τὸν αὑτοχράτορα μηδαμῶς ἐκπολεμῶσαι μιᾶς ἕνεχα πύλεω, εὐτελοῦς, μᾶλλον δὲ χύτρας (ταύτῃ γὰρ αὐτῇ δήπουθεν ἐχρήσατο τῇ λέξει), ᾿Αθάρους τε xal τὸν τῶν ᾽Αθάρων Χαγάνον ' ἁλλ᾽ ἐξαγαγόντα σώους ἅπαντας τοὺς ἐν αὐτῇ στρατ.ώτας τε xai οἰκήτορας, δὺ piv ἀλλὰ καὶ ὅσα ἐστὶν αὐτοῖς τῶν φέρεσθαι ὃν- ναµένων χτηµάτων , παραχωρῖσαι τῷ Xayávo τῆς πόλεως, γυμνῆς τε xai ἐρήμου τὸ λοιπὸν καθεστώ- σης. Δεδοικένχι γὰρ αὐτὸν, pi vov μὲν ταῖς τῆς εἰρήνης ἐμμένειν προσποιοῖντο ᾿Ῥωμαῖοι πυνθίχαις, µέχρι τὸν χατὰ Περσῶν διαθεῖντο πόλεμον, διαθέ- μενοι) δὲ μετέπειτα πανστρατιᾷ κατὰ ᾿Αθάρων χωρῆσοιεν, ἑτοιμότατον ἐπιτείχισμα ταύτην τε δγ- που την π΄λιν ἔχοντὲς κατ) αὐτῶν, καὶ οὔτε ποτ; μῷ δεταξὺ μεγίστῳ οὔτε μὴν ἑτέρᾳ τινὶ δυσχωρίᾳ παν- τελῶὼς διξιργύµενοι. Σαρές τε εἶναι xoY φανερώτα- νο), ὡς οὐκ ἐπὶ καλῷ τῷ ᾿Αθάρων, εἰρῆνης τῷ αὖ- τοκράτορι πρὸς αὐτοὺς σταθερᾶς συνεστώσης, τηλι- Χαῦτα περὶ τὴν πόλιν τὸ Σίρµιον ᾠκοδομήσατο τείχη. Χαΐρειν μὲν γὰρ ἔφασκε τὸν Χαγάνου xal ἐπὶ τοῖς καθ) ἕχαστον ἔτος στελλοµένοις αὐτῷ παρὰ βασιλέως δώροις, Καλὸν 3" γὰρ ὑπάρχειν κτῆμα, xal jam cirea Chersonem agerent, οἱ si illi Istrum tra. Jicerent, celeriter ejus rei nuntios accepturi essent. ltaque commodius illis esse sup:rsedere et differre expeditionem in. aliud. tempus. Quid velint Turci et qua parte progressuri siut, se brevi cogniturum, de quibus omnilius Chaganum certiorein facturum. H:ec non latebat Avarum legatum, e re nata ab im- peratore conficta, qui objecto. Turcorum. οἱ Chaganum abducere ab ἱπεσρίο opere sperabat. Sed idem se sentire simulavit et promisit, se cffe- cturum, ut ab ea mente Claganus desisteret. ltaque legatus, qui prxcipue Chaganum ad belluin Roma- nis inferendum iwpulerat, amplssimis donis ace cepti:, quie pro inercége postulaverat, e regia urhe B proficiscitur. Sed cum per lllyrium iter faceret cum páucis Rouanis ad eum tutandum praemissis, a Sclavinis, excursiones in eas partes facientibus, occisus est. Non multis interjectis diebus, ecce alter legatus venit a 190 Chagano. iu regiam urbem, Solachus nomine, qui apertissima et nuda. impu- dentia i!a locutus est : Ponte. junctum. fluvium Saum, supervacuum existimo affirmare. Mauifesta enim is, qui probe scienti narrat, vituperatione dignus est. Neque vero ulla arte Romani Sirmium oppidum a^ obsidione liberare, neque commeatgin, aut aliam ullam rem, qua obsessis levamento $i, flumine in urbem inveliere possunt, nisi tantam multitudinem illuc mittant, qua vi et fortitudine possit. Avarum | exercitum ab obsidione depellere et pontem dejicere. ltaque imperatorem consultius facturu:n, si pro una minime opul: nta urbe, magis pro una olla (ea enim dictione usus fuerat), non bellum in Avares et Avarum Chaganum susciperet, sed si contentus educere salvos et incolumes omnes milites Romanos et urbis incolas una cum suis rebus, quidquid earum efferre potueriut, urbem nudam. et desertam Cliagano cederet, Hunc enim veritum essc, ne Romani. stare pacis conditionibus in animo ha- berent tantisper dum bel uin, qug eum Persis cc rerent, confeceriut, eoque confecto, omnibus viii- bus iu Avares fmpetuni facere, quum hane urbem promptissimum adversus ipsos propugnaculum ha- berent, neque iuterj: eio fluvio maximo aut alia loci D difficultate impedirentur. Caeterum perspicuum et apertum esse, imperatorem commodi Ávarum nul- Jain. habuisse rationem, qui, etiam pace constitu!a, oppidum Sirmium validioribus moenibus cinxerit. , Frui quidem Chaganum donis, quai singulis annis accipiat ab imperatore; nam magni pretii Lora esse aurum, argentum οἱ sericam vestem, sed cha- rissimum et pretiosissimum omnium benorum ese vilam, cui quum timeret, et. animo repeteret, lo. manos multas gentes in. his locis donis et muue- ribus ad se accivisse et periraxisse, quas deinde VARLE LECTIONES. * δ' add. B. *? οὐδομιᾶ μηχανῇ vulg. ^5 διοδεύοντα Val., διοδεύειν τὰ vnlg. 9? πολλαὶ — ἡμέραι D., πολλὰς — ἡμέρας vulg. 9! δ.αθέµενοι D., 01az:0£pevot vulg. 93! καλὸν Ν., κἂν vulg. δα] EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTCRE δε tempoje procedente subegerint et funditus everte- A χρυσὸν xal ἄργυρον xaX μὲν οὖν ἑσλῆτα σηριχἠν᾿ rint, neque donis, neque promissis, neque ulla alia re illum moveri posse, ut desistat ab incepto, ne- que quieturum donec urbem ceperit, εἰ omuem Sirmianam insulam propriam sibi fecerit. Seque jure id facere, quia Gepidarum prius h»c insula fuerit, quorum res et urbes justius Avares sibi vin- dicare possen!, qui eos devicerint, quam Romani. Alec iniperatorem valde perturbarunt, et. graviter 'ejus mentem 131 ira et dolore perculerunt, tamen fdonea et ipse, quantum potuit, oratione usus ita *Yespondit : Meque copiis, neque fortitudine manus, heque prudentia nos Chaganus circumvenit, sed 'eum pacem et Deum, per quem juravit, delusisse, "omnibus marifestum est. Nihilominus illi perfidiam parum profuturam esse spero. Sed potius unam ex Tiliabus, quas duas fiabeo, illi desponderem, quam "Sirmium oppidum volens traderem. Quod si vi ex- "pugnarit, ego Deum ultorem exspectans, cujus nu- "men violavit, imperio Romano me non defuisse existimabo. Tum dimisso legato, urbi suppetias ferre quoad potuit, paravit. Etenim, ut superius 'dixi, nullas habebat copías, itaque exercituum prze- fectos, daees'et turmarum ductores, hos per Ἠ]γ- riutn, alios per Dalmatiam mittit, ut urbem, quoad fleri posset, cuüstodfrenit, ἁπάντων ὃ οὖν ἀξιοχτητότερον εἶναι τούτων xat τι- µιώτερον τὴν φυχὴν, περὶ fic φοδούμενον αὐτὸν xal ἀναλογιζόμενον ὡς τὰ πολλὰ τῶν εἰς τὸν φθάσαντα χρόνον xaz' ἐχείνην δἠπου τὴν χώραν ἐπελθόντων ἐθνῶν τοιούτοις δώροις "Ρωμαῖοι προχαλέσαντες. τέλος ἐς χαιρὸν ἐπιθέμενοι πανωλεθρίᾳ διέφθειραν, οὖκ ἀποστήσεσθαι τῆς ἐπιχειρήσεως, οὗ δώροις, οὗκ ἐπαγγελίαις, οὐχ ἑτέρῳ τιν) τῶν πάντων, πρὶν ἂν τὴν πόλιν τὸ Σίρµιον χειρωσάμενος τὴν Σιρµ!α- vhv** ἅπασαν οἰχειώσηται νῆσον, fjv δικαιόταταὸ xal προσήχειν αὐτῷ Γηπαίδων πρότερον χτῆμα }Υε- νοµένην, αὐτῶν δὲ ὑπὸ 'A6ápuv πολεμηθέντων "5, ὡς ἐντεῦθεν xal τὰ χτήῆµατα χατὰ τὸ εἰχὸς αὐτῷ μᾶλλον καὶ οὐ '᾿Ῥυμαίοις ἁρμόζειν. Ταῦτα ἑτάραξε μὲν, χαὶ τὴν διά»οιαν δεινῶς ὑπό τε ὀργῆς xaX λὺ- πης συνέχεε τοῦ αὑτοχράτορος * τοῖς εἰχόσι δὲ, ὡς yv, λόγοις καὶ αὐτὸς χρησάµενος ἀντέλεξεν ὥδε, € Ὡς οὔτε δυνάµει χαὶ ἀνδρείά χειρὺς οὔτε σοφἰᾳ περιῆλθεν ἡμᾶς 5) ὁ Χαγάνος, ἀλλὰ εἰρήνας τε xal συνθήχας xa θεὸν «bv ὁμοθέντα καθυδρίσας, παντί που δηλον. Πλέον δὲ ὅμως οὐδὲ αὐτῷ τὴν ἀπιστίαν οἶμαι παρέξειν " θᾶττον γὰρ ἂν αὐτῷ plav τῶν ϐν- γατέρων χατεγγνῄσω, δυοῖν ὑπαρχουσῶν, ?] τὸ Σίρ- µιον τὴν πόλιν ἑκὼν παραδώδω. Ei δὲ γε ὄννάμει xai βίᾳ ταύτην ἑξέλοι, xal οὕτω τὸν ὑδρισμένον παρ) αὑτοῦ θεὸν ἔχδικὸν ἀναμένων αὐτὸς Ἠχιστά τι χαταπροέσθαι τῆς Ῥωμαίων πολιτείας ἑννοηθείτν ποτέ. » Ἐπὶ τούτοις τὸν πρεσθευτὴν ἀποπεμφάμενος, παρεσχευάζετο kx τῶν ἑνόντων ^ij πόλει ἁμόύ- νειν, στρατιὰν μὲν, ὡς ἔφθην εἰρηχὼς, 608b βραχεῖάν τινα ἔχων, στρατηγοὺς δὲ xa ἡγεμόνας xal λοχαγοὺς στέλλων, τοὺς μὲν διὰ τῆς Ἱλλυριῶν, τοὺς δὲ διὰ Δαλματίας, ὡς ἂν τῆν πόλιν διὰ φρουρᾶς ἔχοιεν. 32. (A. C. 580, ind. 15, Tiber. 3.) Tlieognis ubi ὅ ἍΆλβ’. Ὅτι θεόγνις 97 ἐπεὶ à» Κασίᾳ χαὶ KapGova- $n Casiam et Carbonariam insulas pervenit, sermo- nes ad se, ut feedera fierent, delatos excepit : itaque Bajenus advenit, et de equo descendens, in sella aurea cousedit, quz stragulis gemmis ornatis in formam tentorii comparata erat. Ante pectus illius et vultum propuguaculi modo erat objectum scutum, ne 4 Romanis forte in eum tela jaculantibus appe- teretur. Etenim qui cum Theogni erant, non longo intervallo distabant a loco, ubi Dajanus sedebat : itaque Hunni interpretes clara voce fidem datam de riduciis pronuntiarunt. Tum Bajanus dixit, 'opor- tere Romanos. illi sine pugna Sirmium cedere, quia nihil illis opis jam reliqui erat, quominus op- pidum caperetur. Nam praeterquam. quod urbem res Recessaris deficerent, impedita ab utraque par- P te frumenti invectione, etiatn Ávarum multitudinem nullis laboribus defatigatum iri, usque dum urbem sus potestati subjiciant. Proposuit etiam aliquam verisimilem causam, cur desideraret urbis domi- vium adipisci, ne transfuge ex Avarico exercitu, quia urbs esset ilis contermiua, ad Romanos rece- pla ταῖς νῆσοις ἐγένετο, λόγων αὐτῷ χινηθέντων περὶ σπονδῶν, προσεδἐξατο. Παραγενομένου τε τοῦ Βαϊανοῦ χαὶ τοῦ ἵππου ἁποδεθηχότος, τεθείσης οἱ χαθέδρας χρυσῆς ἑνιζάνει αὐτοῦ, Ex διαλίθων ** óga- σμµάτὠν σχευασθείσης αὐτῷ ὥσπερ χαλύδης τινός. Αλλὰ γὰρ χαὶ ὥσπερ ἀντ ἐρύματος πρὸ τῶν στἑρ- νων αὐτῷ xai τοῦ προσώπου προὐθάλλοντο Ουρεοὺς, διὰ τὸ μὴ ἐχτοξεῦσαι Ῥωμαίους τοχὸν οὕτω δὴ ἀθρόον ἐς αὐτόν. ᾽Ατὰρ ot γε ἀμφὶ θεόγνιν παραγενόµενοι, βραχύ τι!’ ἀφὲστῶτες τοῦ χωρίου, ἵνα-ὁ Βαϊανὸς ἓφ- εζόμενος ἣν, διελέγετο1 ἑρμηνέων» Οὕννων τὰς πίατεις διεσαφηνίζοντο περὶ σπονδῶν. Καὶ ὁ μὲν Βαἴϊανὺς ἔφασκε δεῖν ὑπείχειν ol Ῥωμαίους ἁμαχητὶ τοῦ Σιρ- µίου, ofa. δ τὸ λοιπὸν μηδεμιᾶς ὑπολελειμμένης µτ- χανῆς ἐς 15 * μὴ ἁλῶναι τὸ ἄστν. Πρὸς τῷ καὶ ὃ τῶν ἀναγχαίων θᾶττον ὑποθληθήσεσθαι!", τοῦτο μὲν ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν χεχωλυµένης αὐτῇ τῆς σιτοποµ- πίας, τΌυτο δὲ val τῆς τῶν 'A6ápuv δυνάµεως τῷ πο- λέμῳ μὴ ὑποχαλώσης, ἄχρις οὗ ὑποχείριον π,ιῆσοιν-ο τὴν πόλιν. Προὐδάλλετο δὲ xai τινα εὐπρόσωπον al- "lav τοῦ {μείρειν δεσπόσαι τοῦ ἄστεως, δ.ὰ τὸ μὴ VARLE ΙΕΟΤΙΟΝΕΘ, 55 Σιρμιανὴν H., Σιρμισιανὴν vulg. των ου]. Y ** ὑμᾶς "1 tare nolui, antiqua in B. pro ὑποθληθ, δ ἣν διχαιότατα Val., ἣν δικαιώµατα vulg. vulg. 3) θεόγνις, sic, παροξυτόνως ; quod in scriptore VI saeculi exeuntis mu- em nomine rationis non nescius, N. * τι Β., τε vulg. * διελέγετο] 6 B., διελέγοντο Η. * τὸ vulg. 55 χαταπολεμγθέν- 55 διαλίθων Η. πηβ., δύο λίθων vulg. 5 xa] xal σπάνει Ν. * ἀποχλεισθήσεσθαι 849 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES: 850 αὑτομόλους ix τῆς ᾿Αβαρικῆς στρατιᾶς, ἀγχιθύρου A ptum haberent. Cum hzc ad hpnc, modum locuti οὔσης τῆς πόλεως, ἑαυτοὺς ἑνδιδόναι Ῥωμαίοι;. Τού- των οἱ διαλεγοµένων, ἀντεῖπε Osóyvi;, ὡς πρῶτον μὲν οὐδὲ αὐτὸς * ἑνδώσει τῷ πολέμῳ πρότερον, ἢ τὸ "A62pixby ἑνδοῦναι' ἄλλως τε μὴ ἑλπίζειν τὸν Bata- vbv τοιούτους εὑρήσειν Ῥωμαίους, ὁποίους καὶ βού- λεται. Ταῦτα αὐτῶν χαὶ τὰ τοιαῆτα ἀποφηναμένων, καὶ ξυμφωνησάντων οὐδαμῶς πρὸς εἰρήνην, διαῤόῇ- δην θεόγνις ἀπειρηχὼς τῶν σπονδῶν ἔφη ὡς τὸν Βαϊανὸν ἀγαχωρεῖν τε αὐτὸν xal πρὸς πολέμου πα- essent, conira respondit Tbeognis, se non prius a bello recessurum, quam Avaricus exercitus cesse- rit, neque alia conditione Bajanum sperare debere, se faciles Romanos ad ea, quz velit, reperturum, Hzc inter se altercantibus et concertantibus, aperte fedus Theognis icere recusavit et dixit Bajano, ut se ab oculis Bomanorum subduceret, οἱ arma A139 ad pugnam capessendam caperet, tanquam crastina die sine ulla dilatione manus illi secum ράταδιν ἐξοπλίξεσθαι, ἅτε αὕριον χαὶ οὐκ ἐς ἆναδα; congerendi, potestatem facturus. His dictis abierunt. àhv ἀναῤῥήξοντος ᾽αὐτοῦ τὴν µάχην. Ἐπὶ τούτοιά ' ἀππλλάγησαγ. XARUR LECTIONES. * avus N., αὐτῷ vulg. EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. MENANAPOY. IIPOTIKTOPOX: .EKAOTAL ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΟΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΗ.. EX HISTORIA MENANDRI PROTECTORIS. . EXCERPTA, DE LEGATIQNIBUS ROMANORUM AD GENTES. ÀncuMENTUM. — Justinianus Hunnos Utiguros eontra Cotriguros excitat (1); Ammigus, dux Francorum, Romanis.. bellum minatur (2). Petrus Patricius, Justiniani legatus, et Zichus, a Chosroe missus, in continiis utriusque imperii congressi de, pace ipjer Romanos et Persas firmiter componenda agunt. Quum Suaniam provinciam poscenti Romano nequaquam concederet legatus Persarum, Petrus ad Chosroem ipsum proficiscitur, ut ab eo s&quiores conditiones impetret (3). Petrus de Suania nihil amplius precibus consecutus pacem componit : Byzantium reversus morítur (4). Justinus imperator Joannem legaium ad Chosroem,mittit, qui de cedenda Suania ageret : verum is infecta re Byzan- tium redit (5). Joannes ob rem male gestam omnibus honoribus exuitur (6). Zemarchi legatío ad Turcos (7). Descrip- tio itinerís ejus el congressus cum Disabulo, Turcorum duce (8). Targitius, Ávarum legatus, Sirmium oppidum et pecunias sibi tradi petens, superbe a Justino dimittjtur (9). Zacharias medicus 4 Sophia Imperatrice ad Chosroem missus annuas. inducias cum Persis componit (10). Trajanus post Zachariam missus quinque annorum iuducias paci- . scitur (11). Quasquum Tiberius accipere detrectel, Persae in fines Romanerum incursiones faciunt (19). Legatio Theodori, Bacchi filii, ad Chostoem, quem ín Armenia belligegintem comitatue (5). Valentinus, Romanorum ad Turcos legatus, a Turxatho, duce eorum, contumeliis afficitur (14). Turci bellum Romanis inferunt (15). Dajanus, Avarum dux, a Tiberio Cesare insLigatus cum magno.exercitu in sedes Sclavinorum irrumpit (16). Chosroes inter Jpsas.pacis actiones bellum cum Romanís renovat (17). Eodem tempore Zacharias ad Chosruem et Pheragdathes ad Tiberium de pace legati mittuntur (18). Zacharias et Theodorus cum xquis pacis conditionibus ad Persas missi, ab Hormisda, post Chosroem Persarum rege, indigne excepti, infectis rebus domum revertuntur (19). Zacharias iterum a Tiberio ad pacem componendam in Persiam missus in confiniis cum Ándigan legato Persarum, convenit, sed longis disceptationibus nihil efücitur (20). Romani Sirinium urbem Bajano, Avarum duci, dedere coguntur (21). ν a'. "Οτι ἐπειδὴ Μήδοι τῇ περιμαχήτῳ τῶν Κόλχων B. 1. (P, A. €, 558 ind. 6, Jusün, 32.) Medi in.Cul- χώρᾳ προσκαθεξόμενοι, ὡς ἂν ποιῄσωνταί γε αὐτὴν κατ/κοον, μετὰ πολλοὺς ὅσους ἀγῶνας, χρόνου τε συχνοῦ τριθέντος αὐτοῖς, οὐδὲν τι περαιτέρω ἔἕδρα- δαν ΄ ἀλλὰ γὰρ cá τε πλείονα τῆς Λαξιχῆς χαὶ ὁ Φᾷ- σις f) πύλις, ἔνθα λέγεται εἶναι τὰ τοῦ Αἱήτου βασί- λεια, οὐδὲν ττον ὑπὸ Ῥωμαίους ἐτύγχανον ὄντα * chorum regionem, de qua certabatur, irruerunt, ut ipsam sibi subjicerent, et post multa et varia certa- mina multumque temporis consumptum nihil quid- quain profecerugt. Etenim maxima pars Lazicz re- gionis, maxime vero l'hasis utbs, ubi quondam, ut aiunt, etis regia fuit, nihilominus semper rcman- &5l EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE $29 erant in fl te et potestate Romanorum. Itaque Ro- À τέλος δὲ ἔδοξε ᾿Ῥωμαίοις τε καὶ Πέρσαις, Qv μὲν ἐν mnis et l'ersis a possessione sive oppidorum mu- uitorum, sive aliarum rerum, que. quisque bello oecupaverat, discedere minime placuit, sed ut omnia ju codem statu manerent, donec controversia pror- sus dijudicaretu:, Quod. quuin. utrinque decretum esset, luducia faciie sunt, quie spem. prvbebant, fore, ut brevi perfecta pax componeretur : quo facto maxima illa duo imperia quicscebant. I.:c. quum νὰ gesta essent, et Hunni, qui Zabergani parebant, longe ab imperii ltomani finibus fuissent repulsi , Justinianus suspicanus, Cotriguros iterum Τη οἱ Λη] populationibus vexatimn. venturos, totus in. Sand l- celum, Utigurorum ducem, incubuit, quem fi equemn- tibus legationibus hortari non destitit, et omui ra- tione ad bellum contra Zaberganem excitare conatus est. Prieter alias conditiones imperator Sandilcho pollicitus est, si Cotriguros debellasset , al ipsum annuas pccuniarum pensiones, qua quotannis Za- bergani peudcbantur, redituras esse. ltaqu» Saudii- clius, tainetsi necessitudinem sibi cum Romanis esse cuperet, imperatori significavit, minime sibi pium aut deceis fore omnes suos contribules ad interne- cionem usque delere. « Nam non solum, inquit, illi eadei nobiscuti lingua et vivendi ratione utun- tur, sed etium E933 sunt nostri consauguinei , quamvis aliis ducibus pareaut,, Nihilominus (Justi- nanus enim est, qui lioc nobis imperet,) omnes Co- irigurorum equos illis ademptos nostros faciemus, re haheant, quo. vecti et insidentes Romanis amplis ( noceant. » 2. (F. A. C. 561, ind. 9, Justin. 55). AmmigusFran- cus castra locavit ex adverso fluminis Athesis, quod lomani transire constituerant. Hoc cognito Narses Pamphlironium, qui unus ex patriciis erat, et Donum, contem rei privat» imperatoris, legatos ad Áuini- gum mittit, Per bos denuntiavit Λιπιμίρο, ut dece- deret, ueque iterum bellum coutra Romanos gereret, Induciz enim per id tempus iuter Francos et Πο. vanos facte eant. Amuiigus vero respondit, se non cessurum, quamdiu manus teluin jaculari posset. 9. (4. C. 562, ind. 10, Justin, 26.) Per Orientem et Armeniam perfecta pax. esse videbatur, AL per Lazicam Romaui inducias cum Persis pepigerant. liaque. quum ad. perfectam. pacis constitutionem non multum desiderarctar, et utriusque populi το-- ges quietem penitus restituere cuperent, Justinianus Petrum, magistrum officiorum, ad Chosroen mittit, qui. de pace in universum ageret. Is ad finea circa Paras oppidum accedens significavit orientaliumn Barharorum regi, se illic adesse, ut de armís οὐ utr:que parte ponendis federe conveniret. Illuc xazoy? ὑπῆριον, εἴτε φρούρια εἴτε ἔτερα ἄλλα, οὔτι μετα)εῖναι, εἶναι δὲ ἐν τῷ αὐτῷ µέχρις οὗ ἀσφαλέ- στερον διξυχρ'νηθείη τὰ τῆς * διαρορᾶς. Καὶ τοίνυν ἑδόχει οὗ κ Ote, ἐχεχειρία tí τις ἐγεγόνει ὅσον οὕπω τελεωτάτης εἰρήνης ἔχονσα ἑλπίδα, τά τε μέ- ΥιστΣ τῶν πολιτευµάτων ἡσυχίαν Ίγον. Ἐπεὶ οὖν ταῦτα 155: Eg:w0:t καὶ of γε ἁμοὶ τὸν Ζαθεογὰν ) Οὗννοι πὀῤῥω που τῆς ᾿Ῥωμαίων ἐπικραᾳτείας ἁπ- εληλαμένοι ἐτύγχανον, ττνικαῦτα Ἱουστινιανὸς (iv vio * γὰρ εἶχεν, i; ἐλεύσονται xal αὖλις οἱ Κοτρί- γουροι 5 δηώσοντες τὰ ἐπὶ θράχης), ἑγγείμενός τε fv» τῷ Σαν δίλχῳ τῷ τῶν Οὗὐτιγούρων !? ἡγεμόνι, ἀνίει 02!! οὐδαμῶς παραινῶν, πρεσθείας τε συχνὰς ἐχ- τέαπων χαὶ ἄλλο;ε ἄλλω τρύπῳ ἀνερεθίσων, ὡς ἂν ἁμωσγέπως ἐκτολεμώσῃ Ye αὐτὸν ὡς τὸν Ζαθεργάν. Προσετίθει 13 δὲ ταῖς ὡς τὸν Σάνδιλχον ἀγγελίαις ὁ αὑτοχράτωρ, ὡς, εἴ γε χαταγωνίσοιτο τοὺς Κοτρι- γούρους, καὶ τὰ ὅσα ἑτήτια χρήματα ἐχ τῆς Ῥω- µαίων ἐπικρατείας ἀπονεμη]έντα ἦταν τῷ Ζαθέργᾳ, μεταθῆσειν ὡς αὐτόν. Καὶ τοίνυν ὁ Σάνδιλχος ( Ῥω- µαΐοις vào ἐπιτήδειος ἐδούλετο εἶναι) βασιλεῖ ἐσή- μηνΣν 19, ὡς 1 Πέφυγεν οὐχ ὅσιον μὲν οὐδὲ ἄλλως εὐτρεπὲς τοὺς ὁμογφύλους ἁφανίσα: ἄρδην, pf; τοτε!) ὁμόγλωσσοί xí &l3t καὶ ὁμόσχενοι !* ἡμῖν, καὶ όμοια χρῶνται στολῇ xat διαίτῃ. ἀλλ ὅτι καὶ cuv Yevsiq xol ἑτέροις !* τισὶ τετάχατα! ἡγεμόσιν. Ὅμως ὃ οὖν (Ίου- στινιανὸς μὲν Υὸρ ὁ τὰ τοιάδε ἐγχελευσάμενο;) xa: αὐτίγα τὴν ἵππον τοὺς Κοτριγούρους ἀφελύμενος οἱ- χεῖον ποιἠσομαι xzfju4, ὡς ἂν μὴ ἔχοιεν ὅτῳ Cq2- µενοι clvotyto τοὺς Ῥωμαίους.) B. "Occ ἼΑμμιγος ὁ Φράγγος ἑστρατοπεδεύσατο 5v- τικρυ τοῦ ποταμοῦ Αττίσου, ᾗ 17 προσδόκεµοι ἧσαν ol Ῥωμαῖοι διαθήσεσθαι. Ὁ δὲ ΝαρσΏς τοῦτο ἐγνω- xs Παμφρόνιον, ὃς ἓν τοῖς βασιλέως πατράσιν ἑτέ- λει, καὶ Βοῦνον 13, προεστῶτα τῆς αὑτοῦ βασιλέως περιουσίας, ἑχπέμπει πρεσθευσοµένω !* ἅμσω ὡς ”Αμμιγον, ἑδήλωσέ τε αὐτῷ Ex ποδῶν γενέσθαι xai μηδαμῶς πόλεμον αὖθις χ.νῆσαι χατὰ Ῥωμαίων ' ἐκεχειρία γάρ τις ἐγεγόνει μεταξὺ τοῦ χρό,ου Φράγγοις vz xoY Ῥωμαίοις. Ὁ δὲ ΄λμμιγος διὰ τῶν πρέσθεων ἀπεκρίνατο, ὡς οὐκ ἑνδώσοι ποτὲ ἔστ᾽ ἂν αὑτῷ τὸ ἀχόντιον ofa τέ ἐστι χραδαίνειν f) χείρ. Υ. Ότι ἀνὰ τῆν "Eo τὲ καὶ Ἁρμενίαν τελεωτάτη D τις εἶναι εἰρήνη ἐδόχει, πατὰ δὲ τὴν Λαζικὴν Exsyzt- pla $5 Ῥωμαίοις τε xal Πέρσαις. Ἐπεὶ οὖν ὥσπερ ἡμιτελῆ τὰ τς εἰρὲντς ὑπῆρχεν, ἐδέδοκτο δὲ Ῥω- µαίων τὲ καὶ Περσῶν τοῖς βασιλεῦσι πληρεστάτην ἡσυχίαν ἄχειν, τούὐτ΄υ ἕνεκα Ἰουστινιανὸς στέλλει Πέτρον, ὃς τῶν χατὰ τὴν αὐλην ταγμάτων ἡγεῖτο, διαλεχθησόµενον ΧἈοσρόῃ περὶ τῶν καθόλου σπονδῶν. Καὶ τοίνυν ἀφιχομένου &v τοῖς ὁρίοις τοῦ Δάρας, xa- τόδηλὀν τε πριήσαντος τῷ τῶν ἑῴων Βαρθάρων βασι- Jet, ὡς πάρεστιν ἐπ'ικηρυχέυσόµενος 3) ἀμφὶ τοῦ χα- ΥΛΗΙΑ LECTIONES. ὅ τὰ τῆς Ἡ., τε τῆς vulg. ᾖἵ Ζαθέργαν vulg. paz. 901, Κοτράγηροι vulg. hic et infra. «poGzí^e, vulg. !* ἐσ !* xiv ἑτέροις Ν. |] jj .; ὃ vulg. 1 ἐπιχηρυχευσόμενος 5 ἐν yp H., ἐν ᾧ vu'g. 19 Οὗτη (ούρων vulg. | τε Cc ἦμηνεν Η., σεσέµηνεν vulg. !* ποτε] ὅτι conj. B. 15 ὁμόσχενοι H., ἐμόσχενοι vulg. !5 Btyvoy conj. N. S, ἐπιχρυχενσάμενος vulg., ἐπιχπρυχκευσάμενος Val, * Kozotvoo(o: N., v. Agath. 1. δὲ] τε conj. B. προσετίθει 11, P? πρεσθευσαµένω vug. " τις, τι νυν. 853 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 85i ταθέσθαι τὰ ὅπλα ixasvayóct, ἐχπέμπεται αὐτόθι A quoque inissus a Persis legatus diguitate Zichus, καὶ Π:ρσῶν πρεσθευτῆς, ᾧ 851a ὑπῆρχε μὲν ἀξίωμα — qus maximo est apud Persas aucto!itatis, nomine τὸ "3 ZUy , µέγιστόν τι τοῦτο παρὰ τοῖς Πέρσαις Υέ- — Jesdegusuaph, qui erat etiam regis cubicularius, pas, προσηγορία δὲ αὐτοῦ Ἰεσδεγουσνάφ. Οὗτος ὃδ — advenit. Legati igitur conveneruat, εἰ unà quoque παρευναστὴρ τοῦ χατ αὐτὸν 33 βασιλέως ὑπῆρχε. Καὶ — cum ills ipsarum regionum viri primarii, ut de his τοἰνυν ἐν ταυτῷ "* γενόµενοι οἱ πρέσθεις, xat τῶν — rebus deliberareut, sunt. congregati. Apud quos Pe- χατ αὐτῶν ἐπιχωρίων ἀρχόντων εἰς ἓν ξυναθροισθέν- — trus, Romanorum legatus, cum omnibus discipliuis των, xatíotnoay ἐς ἐχχλησίαν. Καὶ Πέτρος ὁ τῶν — valde excultus, tum pr:ecipue iu jure versalus, « Ac- Ῥωμαίων πρεσθευτῆς, ἀποχρώντως ἔχων τῆς τε ἅλ- — sumus, o viri Persae, iuquit, a Romanorum impera- ^ne παιδείας xal τῆς τῶν νόμων, ἔλεξεν ὧδε' « Háp- — tore missi. Quis vero et qualis sit noster imperator, εσμεν, ὦ ἄνδρες Πέρσαι, πρὸς xo) ᾿Ῥωμαίων βασι- — Supervacuum est dicere. Etenim ejus opera vob s λέως σταλέντες. 'Omolo; δὲ ὁ xa0' ἡμᾶς βασιλεὺς, virum demonstrant et indicant. Adsum igitur ut jam περιττὸν ἂν εἴη λέγειν, πραγμάτων τὸν ἄνδρα Ór-— inilas eL factas conventiones ad. perfecti et abso- Πγουμέ.ων ὑμῖν. Πάρειμι μὸν οὖν ἐφ᾽ ᾧ τὰ τῆς fjón.— lutam pacem traducam. Ego vero primum quali et γεγενηµένης ἐς τελεωτάτην εἰρήνην µδτασχευάσαι. — quam potenti cum populo amicitiam contracturi 'AvatibáS at δὲ βούλομαι πρότερον πρὸς οἴαν 15 ὑμῖν D sitis, vobis ostendere volo. Quod si multus in dicen- πολιτείαν xat ὅσην αἱ σπονδαὶ βεδαιωθήσονται. Αλλ) — do esse videbor, tamen quod Romanis et Persis con- εἰ xal τις µεγαλοῤῥήμων εἶναι δόξω, τὸ συνοῖσον — "lucat respicientes, quaeso ne orationis longitudine ἀμφοτέραις ταῖς πολιτείαις θηρώμενοι μὴ ἀχθεσθῆτε — offendamini. Nam brevi, bac opportuno dicta esse, τῇ περιττολογίᾳ. Οὐκ ἐς μαχρὰν γὰρ iv δέοντι δ-- — apparebit, etz laudem a vobis consequar, cum res &et'* τὰ τοιαῦτα λελέχθαι, ἐπαινεθήσομαί τε πρὸς — ips:e 194, vos docuerint eam quam ex oratione mea ὑμῶν, τῶν πραγμάτων ὑμᾶς ἀναδιδασχόντων τὴν ἐκ — capietis utilitatem. Vos igitur feedus et ainicitiaum τῶν λόγων ὠφέλειαν. Γενήσονται τοίνυν ὑμῖν αἱ ξυν- — contralietis cum Romanis; snfficit vero dicere Ro- 07,xat πρὸς Ῥωμαίους. Αρχέσει δὲ Ῥωμαίους εἰπεῖν. ΠΙΔΠΟΘ. Etenim hac sola denominatione reliqua fa- δηλοῖ yàp ἡ προσηγορία τὰ Xewnópsva. Χρεὼν οὖν — ele intelliguntur. Oportet igitur, quandoquidem vos ὑμᾶς, ὡς πρὸς τοσαύτην πολιτείαν σπειαοµένους xai — cum tam potenti gente feedus initis, neque de rebus οὗ περὶ βραχέων βουλευομµένους, τὰ χἀλλιστά τε xal — parvi momenti consilium habetis, honestissima εἰ αυνοίσοντα μᾶλλον ἑλέσθαι, xal ἀντὶ τῶν ἁδήλων τοῦ υἱβδίιπα quzeque capessere et pro incertis belli πολέμου τὸ προδηλότατον πᾶσιν ἀνθρώποις, τὴν εἰ- certissimum omnibus mortalibus bonum, pacem, ρήνην, ἀγαθὸν ἀσπάζεσθαι. Καὶ pfj τις ὑμᾶς ἆπα- ο, amplecti et servare. At ne qua blanda cogitatio vos . τάτω λογισμὸς, ὡς νενιχήχατε Ῥωμαίους, ἐπηρμέ- ^ deludat, tanquam Romanos viceritis, elati, quod vot τῷ τὴν ᾽Αντιόχειαν ἁλῶνα: πρὺς ὑμῶν xal ázza.— Antiochiam et alia quxdam ignobilia loca, qux Ro- Ῥωμαϊχὰ χωρία. Τὸ γὰρ ὑπερθάλλον τῆς Ῥωμαϊκῆς manorum erant, cepistis, in hoc Deus felicitatem εὐτυχίας ὁ θεὺς ἑχόλασεν ἓν τούτῳ, τῷ ph voulgew — Romanorum, qua nimia erat, punivit, neque howi- ἄνθρωπον ἀνθρώπου διαφέἑρειν πολύ. Καὶ εἰ μὲν τὸ nem homine multum praestare debere indicavit. φύσει δίκαιον ἐκράτει, οὔτε ῥητόρων οὔτε νόµων — Quod si quod natura justum est dominaretur, nibil ἀχκριθείας οὔτε μὴν ἐχχλησίας xal τῆς περὶ ταῦτα — Opus esset neque rhetorum, neque legum cultu et, ποιχιλίας τῶν λόγων ἔδει ' αὐθαίρετα γὰρ τοῖς βιω- — diligentia, nec concionibus, aut orationum ubertate, Φελέσι τῶν πραγμάτων προτετέθηµεν 3. Ἐπειδὴ δὲ qua in bis usurpatur. Sponte enim rerum utilitatem πάντες ἄνθρωποι δίχαια χκαθεστάναι νοµίζομεν 3, — sequeremur. Sed quum omnes mortales, qus sibi . προσδεῖ * καὶ τῆς ix τῶν λόγων τερθρείας ἡμῖν. — placeut, justa esse velint : etiam orationis illecebris Τοιγαροῦν καὶ ἐς ἐχχλησίαν ξωνεληλύθαμεν, ὡς ἂν nobis opus est. Hanc ob causam convenimus, ut πείσο:µεν 3) ἕκαστοι τοὺς ?! δεινότητι λόγων bmwt-— unusquisque nostrum evincat orationis vi οἱ gravi- κεῖς εἶναι. "Oct μὲν οὖν ἀγαθὸν εἰρήνη xal to)vav- — tale, se justum esse. Pacem vero bonam esse, bel- tiov πονηρὸν ὁ πόλεμος, οὐδεὶς ἀντερεῖ. El γὰρ xa p lum autem rem malam, nemo dubitat, etiamsi, παρὰ τὴν χοινην τῶν ἀνθρώπων δόξαν βέθαιον ἡγη- — Contra id, quod vulgo homines opinantur, certum σόμεθα τὸ νιχᾶν, οἶμαι τὸν νενιχηχότα χκάκιστα ST v exploratumque haberemus nos victoriam adepturos, ἐξ ὧν δαχρύουσιν ἕτεροι. Οὕτω Of, xou xal τὸ κρατεῖν — Opinor tamen, eum, qui vicit, infeliciter agere, quod λυπηρὸν, µή vl γε τὸ κρατεῖσθαι λυπηρότερον. Διὸ — alterum graviter afflictum videt. Sic igitur viucere τοίνυν ὁ καθ) ἡαᾶς βασιλεὺς &mícvalxe σπεισοµέ- — quoque molestum est, elsi vinci est molestius. Ita- νους ἡμᾶς καὶ προτέρους ἱκετεύσοντας χαταθέσθαι — que noster imperator misit nos, ut favdera vobiscum - τὸν πόλεµον, οὐχ ὡς δεδιὼς μὲν τὰ πολέμια, φοίοῦ- — iuiremus, et priores deprecaremur, ut bellum Jepo- µενος δὲ, μὴ προφθάσοιτε διαλεγόµενοι πρότεροι — matis : non quod timeat adversam belli forumam, περὶ τῆς εἰρήνης τῆς φιλτάτης ἡμῖν. Mij δῆτα οὖν, — sed ne eum pravenialis in pace, quze nobis tam cara . VAULE LECTIONES 1’ ἀξίωμα τὸ Η., ἀξιώματι vulg. 1? absóv Η.. αὐτῷ vulg. 3 ἐν ταὺτῷ D., ἐν αὐτῷ νι]ρ. ?* οἵαν M., οἵκ vulg. δδόξει Cl. δείξει vulg. 3 προσετέθη μὲν vulg. —!* νομίζομεν] τὰ xeyaptopéva acd. N. 33 προσδεῖ N., πρὸς δη vulg. 3 πείσαµεν ed. Par. 5 ἔκαστοι τοὺς] ἡμᾶς αὑτοὺς conj. B., ἄλλους. add. N. 855 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 856 est, petenda, ltaque non amplius foveamus inim:ci- A ὡς πρὸς τῆς τῶν θορύδθων ἁπαλλαγῆς, τὰς χατ' ἆλ- tias nostras, ul tandem aliquando belli curis et mo- testiis liberemur. Alienum est eniin ab onini re pu» bliea bene constituta, uon providere casus, qui in bello accidere possunt. Unusquisque vestrum quirso ante oculos ponat, et apud aniwum suum contem- pletur, tanquam priesentes, eos, qui cum acerbo dolore cadunt ; recordetur eorum, qui lethalia vul- nera ostendentes lamentantur, et dominantes ineu- (ant, quasi pravo eorum cousilio suhditi percant : deinde etiam superstites consideremus, qui a nobis repetunt eos, quos ii bello amiserunt, forte paren- tes, forte liberos, ut plurimum 135 certe amicis- simos quosque, aut alium quemvis hominem. Deni- que animo lustremus viduatas viris domos et infir- imissiniam xtatem, patribus et matribus orbatan, el passim diffusum per omne coghationis nomen luc- ium. Nam etsi dederiimus, lionesuum esse mori pro patria, tamen summ: dementis est, quum poss:mus sine periculo terrze altrici gratiam referre, id recu- sare, quia nobis non idem cum adversariis conse- cuti esse videmur. Opinor Persidem terram et Ro- manam, si possint vocem enilttere, hoc a nobis po- siulaturas fuisse, Quare neminem nostrum pudeat deponere belli onus. Nam prudenter omnia insti- tuendo melius fama nostr& cousulemus, quam bel- ca virtute. Ne vero quisquam hanc nobis belli non omittendi causam objiciat, quod pulcherrimum illud pacis beneficium haud facile inveniri et comparari λήλων ἐπεκτείνωμεν δυσµενείας. Ἡολιτείας γὰρ εὖ πολιτευοµένης ἁλλότριον. πἐφυχέ πως τὸ μὴ στοχἀ- ζεσθχι τῶν συµθησοµένων Ex τοῦ πολέμου. Διαγρα- φέτω τις ὑμῶν ἐν ταῖς ψυχικαῖς θεωρίαις ὥσπερ παρήντας τοὺς πεπτωκότας χατολοφυροµένους * ἄνα- λογικέσθω χαὶ τὰς χαιρίας τῶν πληγῶν ἐπιδειχνύν- τας ἀποικτιζομένους τε xal ἐπεγχαλοῦντας ὡς τῇ χρατούντων ἁδουλίᾳ διέφθαρται τὸ ὑπήχοον : εἶτα ^ob; πθριόντας εἱσπράττοντας ἡμᾶς τοὺς ἁπολωλό- τας τυχόν μὲν γονεῖν, τυχὸν δὲ παῖδας, ξυμδὰν δὲ τοὺς φιλτάτους, ἡ τὸν ὀντιναοῦν xal ἁπλῶς ἄνθρω- mov. Ἔ νθυμηθῶμεν χηρωθείσας τὰς οἰχίας ἀνδρῶν, χαὶ τὴν νεωτάτην ἡλιχίαν ὀρφανισθεῖΐσαν, xai παν- ταχοῦ µεριζόμενον τὸν θρῆνον, ἓρ ἑκάστῳ συγγενείας D ὀνόματι. El γὰρ xat δοίηµεν τὸ πίπτειν ὑπὲρ πατρί- δος εἶναι χαλὸν, πάσης ἀφροσύνης ἐστὶν ἂν άπλεων δύνασθαι μὲν ἄνευ κινδύνων χάριν ἑκτίνειν τῇ Ops- qa pévg, τῷ δὲ δοχεῖν μειονεχτεῖσθαι τῶν ἀντιπάλων μὴ βούλεσθαι. Οἶμαι καὶ τὴν Περσίδα γῆν καὶ τὴν Ῥώμην αὐτὴν, εἴπερ ἠδύναντο φωνὰς ἀφιέναι, ταῦτα δήπουθεν ἡμᾶς ἀντιθολεῖν. Mi οὖν αἰσχυνθῶμεν 200 πολέμου χαταθέσθαι τὸ cop:lov. Τὸ γὰρ ἐπιχαίρως ἅπαντα πράσσειν μᾶλλον ἡμῖν προσοίΐσει 33 τῆς ἀν- δρείας τὴν εὔχλειαν. Μτδέ τις ἡμῖν 3, ἐς προχά- λυμμα τοῦ μὴ ἐθέλειν χατατιθέναι τὰ ὅπ]α, τοῦτο δῆ τ) Χάλλιστον τὴν εἰρένην δυσεύρετον εἶναί τι χρημα xai δυσπόρ.στον εἴποι. O9 vàp, ὡς οἵἴονται molo, τὰ χάχιστα μὲν πρ)χειρότατα xal αὐθαίρετα προσ- possit, Non enim, ut multi existimant, pessima C. ἵπταται τοῖς ἀνθρώποις, τὰ δὲ αὖ βέλτιστα τῶν πρά- quieque prompte et ultro in sinum homiuum advo: lant, opiima diffugiunt, et sese 4 nobis subtrahunt, tanquam natura ita comparata sint, ut vix appre- hendi et teneri. possint. Pax enim ex omui parte bonum censetur..... Ego quidem vestris verborum przstigiis moverer, nisi vos ftomani, et nos Persa essemus ltaque ne existimetis vestras orationis am- l,ages nos celaturas, vos vestra utilitatis causa hac venisse. Quemadmodum autem per pacem, quam proponitis, colorem timiditati vestrae quarratis, et ita vestrum dedecus, quod satis undique patet et mani- festum est, tegi posse putetis, paucis ostendam. Ete- uim viro Perse insolens est, superfluis verborum nmbagibus extra propositum egredi et. excurrere. ξεων διαδ.δράσχει τε χαὶ διολισθαίνει xal δυσάλωτα πἐφυχέ πως. Πᾶν γὰρ ἀγαθὸν εἰρένη δοκεῖ δν... Ἐχὼ 6b χατεπλάγην ἂν ταῖς χομφολογίαις, εἰ μὴ Ῥωμαῖοι μὲν ὀμεῖς, ἡμεῖς δὲ Πέρσαι ἐτυγχάνομεν 3" ὄντες. M οὖν οἵεσθε περιόδῳ ῥημάτων λήτειν ἡμᾶς, ὁποῖοί τινες χαθεστῶτες Έχετε τευξόµενο, ** τοῦ συνοίσον- τος. Ἐπειδὴ 05 προθάλλεσθε τὴν εἰρή»ην ὥσπερ z- ραπέτασµα τῆς δειλίας, χαὶ ταύτῃ τὸ φανερώτατον τῆς ἀτιμίας ἐπισχιάζειν οἵεσθε, ῥραχέα δ.αλεχθείην. 0) γὰρ σύνηθες ἀνδρὶ Πέρσῃ πεβιττολογίᾳ δισξιέναι τῶν πραγμάτων τὰ χαίρια. Χοσρίης ὁ πάντων ἀν- θρώπων, εἴπερ βούλεται, βασιλεὺς, οὔτε τὴν 'Avito- χείας ἅλωσιν ἐγκαλλώπισμά τι καὶ Σγχώμιον ἑαυτῷ περιτίθησιν. Ei γὰρ xal φοθερὸν ὑμῖν καὶ ἐργωδέ- Chosrocs omnium hominum, si illi lubet, rex, quod [) στατον εἶναι δοχεῖ τὸ παρ ἡμῶν πραχθὲν, ὅμως Autiochiam ceperit, aud id sibi ornamento et laudi tecibuit. Vos quidem quod gessimus, magnum aliquid, εἰ quod nostri terrorem pariat, existimalis, nos vero 1 on itew. Non. enim rem operz pretii ducin'us, si cnalemcunque liostem devicerimus. Etcuim eximie vincere didicimus, cum reliquum huminum genus a nobis vinci didicerit. Neque alterius ος Romanis urbibus expugnalio nos unquam ad altiores spiritus tollet. Hoc enim in nobis minime mirum, quippe iod usitatum et in promptu est. Atque. hoc sulli. ἡμεῖς πάρεργον d yoóps0a τὺν ὀντινχοῦν τῶν πολε- µίων νικᾶν. Πεπαιδεύμεθα γὰρ ἀχριβῶς τὸ κρατεῖν, καθόσον τὰ λοιπὰ τῶν ἀνθρώπων γένη χρατεῖσθαι μεμαθ/κασιν ὑφ) ἡμῶν. Οὔτε μὴν ἑτέρας Ῥωμαῖχῖς πόλεως χαταστροφὴ πρὸς ὄγχον ἡμᾶς ἑξαίρει ποτέ» τὸ γὰρ πρ)χειρύτατον ἡμῖν οὗ θαυμαστόν. Καὶ ταῦτα μὲν ἀρχέσει πρὸς ἔλεγχον τῆς Σ’ µάτην ἀπεῤῥιμμέ- vr. παρ ὑμῶν ἁδολεσχίας. Ῥωμαῖοι δὲ τὸ σύνηθες πράττουσι, περὶ σπονδῶν πρότεροι διαλεγόµενοι Πέρ- cats, Ἡσστθῆναι 5” πρὸς fuv νενικήχατε τῷ xáyst, VARIAE LECTIONES. *! προσοίσει H., πρόσεισι vulg. 5 τυγχάνοµεν vulg. t 7 "cu ὑμῖν vulg. 5. κευξόμενο. Η., εὐξόμενοι vulg. * Deest initium orationis legati Persarum. ? τῆς] τοῦ vulg. ** ἠσσηθέντες N. $51 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 858 προτερῄσαντες τὴν εἰρήνην αἱτεῖν. Καὶ ταύτῃ τὴν ἓν A ciat ad reprehensionem nugarum, quas frustra cffu- τοῖς πολέμοις ἁδοπίαν ἐπικαλύπτετε, τῷ δῆθεν μὴ ἐφιέμενοι μάχης ἐπιειχεῖς εἶναι δοχεῖν. Ὅπερ ἂν ἡμεῖς, εἴπερ ἐμελλήσατε, xal χρατοῦντες ἐπράξα- μεν. Ὅμως δεχόµεθα τοὺς λόγους, τὴν εἰρήνην περὶ πλείστου ποιούμεθα. φρόνημα γὰρ εὐγενὲς τῷ πρέ- ποντι ξυμμεταρυθμἰζειν τὰ πράγματα. » distis. ftomani vero, quod consueverunt, faciunt , qui primi cum Persis de pace colloquium instituunt. Vos alioqui victi in eo vincitis, quod pacis peteni:e celeritate pravenitis, et acceptum ex bellis dedecus hac ratione tegitis, et in eo humanitatis laudem affectatis, quod a pngnando abhorretis. I quidem et nes, δί quando tardius mentionem pacis fecissetis, 196 etiam vincentes fecissemus. ltaque et pacem w agni zstimamus et sermones pacis admittinius. Nam generosi animi est, honestatis leges in o:nibus rebus sequi. » ὑὕτω δὲ xal τοῦ Ziy εἰπόντος, οἱ ἁμφοτέρων ἑρμηνεῖς διασαφηνίσαντες ἐφ᾽ ἑχάτερα µέρη τὰ ῥήματα διδάσκαλοι τῶν νοημάτων ἐγίγνοντο, πλεί- στων xai ἑτέρων ἀπεῤῥιμμένων λόγων, νῦν μὲν αὐτοῦ τοῦ χρειώδους κάριν, νῦν δὲ xal χόµπου Évexa καὶ τοῦ μὴ δοχεῖν ἧττον ἔχοντας τῆς εἰρήνης ἑφίε- B σθαι. Πέρσαι μὲν διηνεχεῖς ἠξίουν ἔσεσθαι τὰς σπονδὰς, πρὸς 6$ ve καὶ γρυσίον ῥητὺὸν ἐφ᾽ ἑχάστῳ ἐνιαυτῷ ὑπὲρ τοῦ μὴ χεχρῆσθαι τοῖς ὅπλοι; χοµί- ζεσθαι ἀπὸ '᾿Ῥωμαίων, xai τεσσαράχοντα μὲν ἑτῶν, τὸ γοῦν ἑλάχιστον τριάχοντα, προειληφότας ἑχτὸς 59 συντελεσθησοµένων ἐν ἑνὶ ξυναθροισμῷ, οὕτω βού- λεσΏα. χατατιθέναι τὰ ὅπλα. ᾿Ῥωμαῖοι δὲ τοὐναντίον ὁλιγοχρονίους τὰς δυνθήχας εἶναι ἐδούλοντο, πρὸς τοῖς µήτε μὲν "* χατατιθέναι τι ὑπὲρ τῆς εἰρήνης. ἸΑμίλλης δὲ περὶ τούτου ἐπὶ μέγα χινηθείσης xol λόγων προελθόντων '! ἤχιστα ὀλίγων», τέλος ἔδοξεν ὥστε ἐπὶ πεντήχοντα μὲν ἔτη ξυνεστάναι τὴν εἱρή- νην, Ῥωμαίοις δὲ ἐπιδοθῖναι τὴν Λαζιχήν ' στεῤῥάς τε εἶναι χαὶ ἑῤῥωμένας τὰς συνθήκας, καὶ κρατεῖν Hzc Zichus et amborum legatorum Ἰπίδτρτοίθς, ab utrisque prolata explicantes ea, qux unaquaeque pars sentiebat, exposuerunt, cum in multos quoque alios sermones erupissent, quum utilitatis, tum or- nalis causa, et ne pacis desiderio minus teneri vi- derentur. Perse awten pacein continuam esse οἱ certam auri quantitatem, ne armis uterentur, sin- gulis annis accipere volebant. Praeterea quadraginta aut ad minus triginta annorum auri przstationem uno cuniulo coacervatam sibi dari, ut ab armis dis- cederent, postulabant. Romani contra ad breve tempus foedera fleri equum censebant, et quidquam pro pace solvere recusabant. Magno super hoc cer- tamine exorto,-cum pluribus verbis iuter se dis - seruissent , tandem decreto sancitum est, ut per quinquaginta annos pax esset, Romanis Lazicam Pers: redderent : ut pacis eonditiones valerent et ubique observarentur, et per Orientem, et per Ar- meniam et per ipsam quoque Lazicam : sic tamen ut triginta aureorum niillia singulis aunis pro pace ἑκασταχόσε, τοῦτο μὲν κατὰ τῆν ἕω, τοῦτο δὲ καὶ C Romani Persis prastarent : de eo quoque convene- [χατὰ τὴν | àv ᾽Αρμενία, ἀλλὰ γὰρ καὶ ἓν αὑτῇ δίπου τῇ Λαζικῇ, οὕτω μέντοι ὡς τριάχοντα χιλιά- δας ἑτησίας χρυσίου νομίσματος ἀποφέρεσθαι Πέρ- σας * τῆς εἰρήνης ἕνεχα ἀπὸ Ῥωμαίων. Ἐθεδαιώθη δὲ τοῦτο, ὥστε ᾿ΡῬωμαίους ἓν ὁμάδι ** δεχαετίας ποσότητα προπαρασχεῖν οὕτω, παραχρΏμα μὲν ἑνι- auti), 9" ἑπτὰ, xal μετὰ xt; τῶν i ἑτῶν παραδρο- μὴν, οὐκ ἐς ἀναθολῆν, χατατιθέναι τῶν λοιπῶν αριῶν ἑτῶν τὴν συντέλειαν’ εἶθ᾽ οὕτω χαθ᾽ ἕκαστον ἔτος πηρίζεσθαι ** Πέρσας " τὸ ὡρισμένον ἔνιαυ- σιαῖον. Ἔδοξε δὲ xol περὶ τοῦ κατασχκαφῆναι τὸν µοναστήριον οἶχον τὸν λεγόµενον Σεθανὸν καὶ ἱδρυ- μένον ἓν τοῖς µεθορίοις, xaX ἀπολήφεσθαι Ῥωμαίους τὸν τόπον, Ῥωμαίων μὲν καθεστῶτα ἀπ ἀρχῆὴς, Περσῶν δὲ παρασπονδησάντων καὶ ἓν χατοχῇῃ τούτου ἤδη Ὑενομένων, τείχει τε χατησφαλισµένω» τὸ ἔλα- στἠριον. Οἱ δὲ ἁλλὰ γὰρ οὔτε ἐς τέλεον χατέσκαφαν, οὔτε μὴν ἐνεχείρισαν ^ Ῥωμαίοις. Ταῦτά τοι οὐδὲ ἐν ταῖ: σπονδαῖς ἑμφέρεται. Ἑστέρχθη δὲ ὥστε τὰς λεγομένας τῇ Λατίνων δ-αλέχτῳ odxpa; ἐξ ἀμφοῖν τοῖν βασιλέοιν αὐτοῦ ἐπικομισθῆναι, ἐπιθεθαιούσας ἅπαντα, σα πρὸς τῶν πρέσβεων ἐμπεδωθέντα ἐτύγχανε, Καὶ τοίνυν τὰ τοιάδε ἑστάλη αὐτόθι. Eov- runt, ut decem annorum tributum una prius solve- retur, ita ut septem anuoruin summa prasenti pecu- nia, trium reliquorum annorum, qui restabant ex decein, statim post peractum septennium pendere- tur; deinde per reliquos siugulos annos ex conven- tione solutio fieret. Actum quoque est de diruenda monastica domo, quz Sebanus vocatur, zificata in confinibus, cujus arcam Romani acciperent. Etenim ab initio Romanorum fuerat ; sed exu Perse, cui pacem rupissent, occupaverant, et cum in ejus pos- sessione diu fuissent, hanc dem moenibus sepse - rant. Non tamen illi eam funditus demolili sunt, neque Romanis tradiderunt. Feedera euim de ea re D niliil quidquam continebaut. Conventum etiam fuit, ut litterz, quas sacras Latina lingua vocan!, ab utrisque, ct ab imperatore, et a rege, afferreutur, quibus raías habereut et confirmarent pacis condi- tiones, de quibus legati consenserant. Et ha: con- festim illuc sunt inissze. Conditionibus quoque ascri- ptuin erat, ut separatim sacra sauctio ab impera- tore Romano emitteretur, qua pecunias pensionis trium reliquorum annorum, qui restabant ex de- cem, se statim exeunte septimo anuo Persis nu- VARLE LECTIONES. 99 ἐχτὸς συντ.] πᾶν τὸ συντειεσθησόµενον Ν. ** πρὸς τῷ μήτε * ἐν ὁμάδι Val., V Πέρσαις conj. N. 5 ἐνεχείρισαν H., &veysipnos vulg. «ἣν uncis inclusit B. ** Πέρσας 1L, Πέρα:ς vulg. ἔνια τῶν vulg. ** πορίζεσθαι] χοµίζεσθα: conj. B. ἣν B. "' προσελθόντων vulg. ** κατὰ ἑνομάδι vulg. *5 ἐνιαυτῶν Val., B.9 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 8ε0- imeraturum caveret, 197 Pactum quoque est, ut A ἔθησαν δὲ xal ἐς τοῦτο, ὥστε χατὰ μίαν μεῖραν Persarum rex cautionem interponeret, ae, simulat- que aurum, quod stipulatus erat, pro tribus annis racepissel, securitatis litteras imperatori Romano traditurum. Et Romani imperatoris pacis ratihabitio solitam prz se ferebat inscriptionem, quz satis nota est. Persarum vero regis Persica lingua script:e verba Graece hxc sonant : « Divinus, bonus, pacili- cus, sumimus princeps, Cliosroes, rex regum, felix, pius, beueficus, eui Dii magnum imperium cum maguis opibus indulserunt, gigas gigantum, ad deo- ruin exemplar compositus, Justiniano Caesari, fratri nostro. » Atque inscriptio erat hujusmodi. Vis au- tem corum, qux comprehensa sunt litteris, lalis fwi. HReferam ego ipsam verborum structuram οἱ dispositionem, Necessarium enim esse duxi nou ali- ter facere, ne quis suspicaretur, ex veritate aliquid a me immutatum. Ilzxc sic se habent : « Gratias agi- mus Cesaris frateruitati pro pace inter ista duo re- gna coustituta. Nos quidem Jesdegusnapho, divino cubiculario nostro, jussimus et potestatem dedimus, id negotii conficere. Fraternitas autem Caesaris ejus procurationem Petro, Romanorum magistro, ei Eu- sebio commisit, ut de pace colloquium baberent εἰ tractarent, Et quidem Ziclius, et qui a Romanis n;a- gister dicitur, et Eusebius, re inter se deliberata et perpensa, tractavecunt οἱ ii scripüs redegeruut pa- cem in quinquaginta annos Persis εἰ Romznis esse, ' et que scripta suut, suis sigillis impressis appruba- verunt, ltaque nos omnia, qua Ziclius ct magister Romanorum et Eusebius de pace convenerunt, rata firma valere volumus, et. conditionibus dictis sta- mus, » Et ista quidem ad verbum ita scripta se ha- lebant. Eodem sensu Romanorum imperatoris ταί- habitio scripta fuit, sed siue inscriptione ill», quam literz regis Persarum habebant. Super his solutum est inter legatos colloquium. προελθεῖν *" τὴν χαλουμένην σάκραν ἐκ τοῦ l'- µαίων βασιλέως, ἐπιψηφιξομένην περὶ τῶν προδο- θησοµένων χρημάτων τῆς τριετίας μετὰ τὸν ἔ6δο- pov ἐνιαυτὸν, ὡς καταθήσουσι ταῦτα ᾿Ῥωμαῖοι Πέρσαις, Ἐκυρώθη **, ὥστε xat £x τοῦ βασιλέως Ηερσῶν ὁμολογίαν ἓν γράµµασι προελθεῖν, ὡς, ἠνίχα πορίσαιντο 5' Πέρσαι τῶν τριῶν ἑτῶν τὸ ὀφειλόμε- voy χρυσίον , βασιλε Ῥωμαίων τὸ περὶ τοιοῦδε βεθαιωτιχὸν ἁναδοθήσεται γράμμα. Ἡ μὲν τοῦ Ῥωμαίου αὐτοχράτορος περὶ τῆς εἰρήνης ὁμολοχί:, τὴν συνήθη φέρουσα προγραφὴν, Υνώριμος ἡρῖν ἐς τὰ μάλιστα τυγχάνει. Ἡ δὲ τοῦ Περσῶν βασιλέως γράμµασι μὲν ἐγράφη Περσικοῖς, τῇ δὲ Ἑλληνίδι φωνῇ xatà ταῦτα δἠπουθεν ἰσχύει τὰ ῥήματα: εθεῖος, ἀγαθὸς, εἱρηνοπάτριος, ἀρχαῖος Χοσρόης, βασιλεὺς βασιλέων, εὐτυχῆς, εὐσεθῆς, ἀγαθοποιὸς, ᾧτωι θεοὶ μεγάλην τύχην 5" xài μεγάλην βασιλείαν δεδώκασι, γίγας γιγάντων, ὃς ἐκ θεῶν χαρακττερίζε- ται, Ἰουστινιανῷ Καΐσαρι, ἀδελφῷ ἡμετέρῳ.» Ἡ μὲ» οὖν προγραφὴ οὕτω πη ἐδήλον, ἀτὰρ ἡ δύναµις τῶν λεχθέντων τοιάδε ὑπῆρχεν. Εἴποιμι δὲ αὐτήν γε δήπου τῶν λόγων τὴν συνθήκην ἀναγχκαῖον γὰρ ἔγωγε φήθην χρῆσθαι οὐκ ἄλλως, ὡς ἂν p ύποτο- πῄσοι τις ἑτέρᾳ φράσει παρατετράφθαι τι τῶν V ἀληθῶς ** .. , εἶχεν οὕτω» « Χάριν ἀπονέμομεν τῇ ἀδελφότητι τοῦ Καίσαρος περὶ τῆς χρξίας τῆς εἰρή- νης τῆς μεταξὺ τούτων τῶν δύο πολιτειῶν, Ἡμεῖς μὲν Ἱεσδεγουσνὰφ, θείᾳῳ κουθικουλαρίῳ, ἐχελεύσα- μεν xaX ἐδουσίαν δεδώχαμεν' ἡ ἁδελφότης τοῦ Kal- 61056 Πέτρῳ µαγ!στρῳ τῶν Ῥωμαίων καὶ Εὐσεθίῳ, ἑχέλευσε xai ἐπέτρεφςε καὶ ἐξουσίαν δέδωχε λαλῆσαι καὶ τρακταῖσαι. Καὶ ὁ, Ζ)χ xai ὁ λεγόμενος παρὰ Ῥωμαίοις μάγιστρος xal Εὐσέδιος τὰ περὶ τῆς εἰρήνης χκοινῶς ἑλάλτσαν xal ἑτραχτάῖσαν, xat ἑτύ- πωσαν thv εἱἰρήνην πεντήχοντα ἐν.αυτῶν , xal ἔγγραγα πάντνς ἑσφράγισαν. Ἡμεῖς οὖν καθ) 55 ἃ à Ζὶχ καὶ ὁ µάγ.στρος τῶν Ῥωμαίων καὶ Εὐσέθιος ἐποίησαν, βέδαίως ἔχομεν τὴν εἰρήνην, xat ἑμμέ- νοµεν αὐτοῖς. » Οὕτω μὲν ἐπὶ λέξεως εἶχεν. Ὁμοιοτρόπως δὲ χαὶ ἡ τοῦ Ῥωμαίων βασιλέως ἐτύγχανεν οὖσα ὁμολογία, ἄνευ τῆς προγραφἢς Tic εἶχε τὸ .βααίλειον γράµµα τὸ Ἱερσικόν. Καὶ Ev τοιοῖσδε ὁ ξύλλο- Ίος διελύθησαν. Cum denuo ad colloquium venissent et Zicbus ma- D gnificis verbis jactaret, et attolleret Chosroen, et di- ceret, illum invictum esse et multas victorias retu- lisse, et ab eo tempore, quo cidari redimitus fuis- sel, decem gentes, cum quibus dimicasset, tributum pendere coegisse, et Ephthalitarum potentiam ever- tisse, et multos reges subegisse, ei omnes illarum terrarum Barbaros ipsum colere et venerari, unde jure et merito regis reguin appellationem sibi sume- ret: cum hiec et hujusmodi Zichus de Chosroe praedi- caret, et magnifice loqueretur, Petrus pauluma.pro- posito digrediens, hane historiam recitavit. 148 Erat, inquit, olim priscis temporibus quidam /Egy- piierum rex, nomine Sesostris. ls, cum illi fortuux Ἑν δὲ. δὴ ἑτέρᾳ ξυνελεύσει μεγαλαυχοῦντος τοῦ Ziy xai ἐπὶ Χοσρόῃ βασιλεῖ χομπολοχίᾳ χρωµένο», φάσχοντός τε, ὡς ἁμαχώτατός ví ἐστι xal νίχας περιεθάλρτο πολλὰς, xal ὡς ἐξ οὗ χρόνου τὴν χίδαριν ἀνεδήσατο, ἀμφὶ τὰ δέχα ἔθνη χαταγωνισάμενος χατέστησεν ἐς φόρου ἀπαγωγὴν, xai ὅτι τὴν τῶν Ἐφθαλιτῶν χατεστρέφατο δύναμιν, xoi μὲν olv βασιλεῖς ἐχειρώσατο πλείστους, xat ὡς ἄγανταί τε αὑτὸν xal τεθήπασιν οἱ ἐκείνῃ 54 Βάρθαροι, καὶ ὧν χατὰ τὸ προσῆχον xal οὐχ ἀπειχὸς αὐτῷ ἡ ἐἑπωνυμία χεχόµψφδυται τὸ βασιλέα προσαγορεύεσθαι βααιλέων, ταῦτα xal τὰ τοιάδε τοῦ Ziy περὶ Χοσρόου µεγαλη- Yopla χρησαμένου ἐν διηγηµατι ἐξηλθεν ὁ Πέτρος τοιάνδε ἱστορίαν τινὰ, ὡς "Eyévesó τις £v τοῖς πάλαι VARLE LECTIONES. * eL infra πρρελθεῖν B., προσελθεῖν vulg. 9 ἐχυρώθη δὲ ὥστε conj. N. '! κομίσαιντο conj. B. 9 μεγάλην τύχ. N..pgetà τύὠχ. vulg. 3 τῶν] ὧν H. "^ dxn0nv. $ ὁδ' ἄρ᾽ εἶχεν Ν. 3" καθ add. Ν. 9$ ἐχείνῃ Val., ἐχεῖνοι vulg. .61 ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 862 τε καὶ ἀνιτάτω χρόνοις βασιλεὺς Αἱγύπτιος, ὄνομα A aura affllaret, magnos spiritus sumpsit, et potentes Σέσωστρις, γα) οὖν γε 3u[iRv60207]; αὑτῷ τῆς τύχης μεγάλα ἐφύσα xal ἔθνη µέχιστα καθεῖλεν, ὡς δουλ- ανωγῆσαι xaY ῥᾳσιλεῖς, καὶ ἐπὶ τοσοῦτον ἀρθῆναι ἁλαζονεία-, ὡς xaX ὄχημα χρυσοχόλλητον συµπ{ξα- αθαι, xaX ἀνθ᾽ ὧν ἵππους δέον f| ἕτερα ἑλχυστήρ.α ζῶα, τοὺς ξοριαλώτους ἐχείνους βασιλεῖς ὑπαγαγεῖν τῷ quy, οὕτω τε διφρευόµενον διὰ τῶν λεωφόρων ἐπ.φέρεσθαι 9 τοῖς ὑπηχόοις. Τοῦτο ἐπεὶ ὁσημέραι ἐπετέλει, τῶν τις βασιλέων τὸ ὄχημα ἑλχόντων χατὰ τὸ ἄκρον ἐζευγμένος, συνεχἑἐστατά πως χαὶ λεληθό- tt; 5 εἰς τοὐπίσω τὸ βλέμμα ἐπιστρέφων, ἐθεᾶτο τὸν τροχὸν χυλινδούμενόν τε xaY τῇ τῆς χινίσεως συνεχεία iv. ἑαυτῷ περιελιττόµενον. ᾿Ἐποχούμενος δὴ οὖν à Σέσωστρις (ἐπέσχηψε γὰρ), «Τί δητα, Een, τοῦτο ποεῖς, ὦ οὗτος;» Ὁ δὲ ἀμοιδαδὸν ἔφη" ε Ὦ Σέσποτα, ὁρῶν τὸν τρογδ», ὡς θαμὰ περιδινού- µενος οὐκ ἐπὶ τῆς αὐτῆς βάσεως μένει ὅδε, ἀλλά Υὰρ ἄνω χάτω φερόμενος thv ἁρματοτροχίαν ἑργά- ζεται.» Τοῦτο ἀχηνοὼς ὁ Αἰγύπτιος, xal μὲν οὖν τεκμηράµενος , ὡς ὑπαινίττεται τὸ ἀστάθμητόν τε καὶ παλἰμδολον τῆς τύχης χαὶ ὡς τροχῷ χυλιομένῳ ἔειχε τὰ ἀνθρώπεια, ξυνηχε, uh Ἆρα καὶ αὐτὸς χοόνῳ ποτὲ τοιούτῳ προσπταἰσῃ δυστυχηµατι, τοῦ λοιποῦ τε ἑπαύσατο κατὰ τὸν προλεχθέντα τρόπον ἁρματηλατεῖν. Πρὺς τοῖς *"* δεδουλωµένους οἱ ῥασι- Ast; ἀφῆχε xal ταῖς σφῶν αὐτῶν ἡγεμονίαις ἑνεθί- 623ev αὖθις. Ἐνταῦθα Πέτρῳ ἑπαύσατο τῆς ἱστορίας 6 λόγος, ἐγχαλινώσαντι τὴν τοῦ Zly περὶ Χοσρόου μεγαληγορίαν,. Εΐτα διελέγοντο αὖθις περὶ τῶν (Qc πρακτέων. "Άπαντα μὲν γὰρ, ὡς ἑνῆν, ἀμφίθολα ἓν πάξειχαὶ χόσμῳ καθειστήκει. Τὰ οὖν περὶ Σονανίαν ἔτι ἐν µετεώρῳ ὑπῆρχε, καὶ ὑπελέλειπτό σφισι μόνα ** ἐπ᾽ ἀμοιθόλφ. TQ τοι ἔλεξεν ὧδε Πέτρος" c Πλείστων ἑπαίνων Age ἐστιν &vhp, ὃς τέλεια βουλευόμενος τέλειον ἐπιθήσοι ταῖς πράξεσι τὸ πέ- ρας. El γὰρ ἑλλείπει τι τῶν δεόντων, ἑλλιπὲς οἷμαι καὶ τῷ βουλευομένῳ φρόνημα. Οὐκ six5 δὲ xai µάτην εἴρηται νῦν ἡμῖν ὁ λόγος" πρὺς σὲ 65 φερό- µενος, ὦ Ziy, Ῥωμαίοις τε xal Πέρσαις φανῄσεται λνσιτελέστερος. Εἴποιμι δὲ πως φανερώτέρον. Σου- γία Ῥωμαίοις ὑπδρχε, καὶ 'Ρωμαῖοι Σονάνηις ἐχέ- λευον. ᾽Αμέλει Τζαθίου Σουάνων ἐξηγουμένου Δεί- καςός δὲ τις 'Ῥωμαῖος ἀνὶρ τῶν ἐχεῖσε '᾿Ῥωμαῖχῶν καταλόγων ἐτύγχανε προξστώς * ἀλλὰ xal ἕτεροί D «.νες "Poaalovy ἐν Σουάνοις ἐποιοῦντο τὰς διατρ.- €5;. Δυσμενείας δὲ τινος 9! ,. .. μεταξὺ τοῦ Λοζῶν βασιλέως xa: Μαρτίνου τοῦ Ῥωμαίου τηνι- χκχῦτα ἐχεῖσε στραττγοῦντος, τούτου ἕνεχα ὁ Κόλχος οὐκ ἀπέστειλε Ῥουάνοις τὸ σύνηθες σ,τηρέσιον * ἔθος γὰρ πέµπεσθαι cizov ἐκ τοῦ Κόλχων βασιλέως, Διὸ δυσανασχετοῦντες οἱ Σουάνοι 9! τῷ τῶν νενοµ.!- σµένων στερηθῆναι δν, χατάδηλον ἐποιῄσαντο Πέρ- σαις, ὡς, εἰ γενῆσοιντο αὐτοῦ, Σονανίαν "3 ἐγχειρί- g ntes domuit, et earum reges captivos fecit, eoque devenit arrogantiz, ut currum deauratum fibrica- ret, et equorum et aliorum animalium vecturz ap- torum Ioco reges illos captivos jngo aptaret. Et. ita vectus per vias publicas sese subditis exhibebat. Quz cuin. quotidie factitasset, accidit, αἱ quodam die unus ex illis regibus, qui erat summo jugo ap- latus, intente et defixe vultum retorquens, spectaret rotim se circumvolventem et continuatione motus in se ipsam revertentem. Cui id Sesostris, qui ve- hebatur, animadvertisset, eum | increpans, « Qui! rerum agis? » inquit, « Contemptor, respondit ille, domine, hanc rotam, qux se alternis frequenter in orbem circumagit, qux» nunquam eodem loco manet, sed fertur modo superius, modo inferius, et ita cur- rus agitationem facit et operatur. » Il:c quum au- disset rex /Egyptius, et sentiret, illum indicare for- tun:e. inconstantiam et. volubilitatem, quz semper volvitur, neque eodem loco permanet, et τοῖς sem- per volventi res liumanas similes esse : veritus, ne ipse posthac in aliquam calamitatem incideret, ab- stinuit deinceps eo modo, quo diximus, vehi, et re- ges apud se servitulem servientes in sua regna, ut illie, qnemadinodum antea, regnarent, dimisit. » Hic flnem accepit Petri sermo historiam recitantis, quo Zicli magniloquentiam repressit. Deinde disse- ruerunt de his, qu: agenda restabaut. Caetera enim omnia, quad ejus fieri potuerat, qua in controver- sia fuerat, composita transactaque erant, exceptis quie ad Suaniam pertinebant, quas sola in suspenso adhuc et incerta manebant. [taque Petrus Zicho di- xit : « Multis laudibus vir ille dignus est, qui per- fecte utilia suadet, eademque perfecte ad exitum perducit. Etenim, si quid iu his deest, imbecillitati opinor judicii ejus, qui negotium suscepit, attribui- tur. Non immerito neque temere hzc a me labe- tr oratio, qux: ad te directa, ο Ziche, tandem in magnam "Romanorum et Persarum utilitatem est redundatura,. Dicam ego paulo apertius. Suania ditio- nis Romanorum fuit, et Suanis Romani imperaruut. Quo tempore autem Tzatheus eorum dux erat, Di. (atus quidam, Romanus, przerat Romanis militibus. qui illic in prisidiis agebant : tum quoque multi Romani inter Suanos domicilium habebant et com- morabantur. Orta quadam inter Lazorum regem et Martinum Romanorum 139 tunc temporis in his partibus ducem, discordia, Colchus mittere Suanis przestari solitum frumentum recusavit. Mosenim erat mitti a rege Colchornm frumentum. Suani graviter et iniqno animo tulerunt, se privatos esse his, qux sibi ex conventione debebantur. Quam ob rem signifi- carunt Persis, se, si illuc accederent, eorum manibus , Suaniam tradituros, Eodem tempore Exisato et re- VARLE LECTIONES. P bcaiv:s;av conj. B. οὐ ρόνα M. , póvr vulg. cipium, οὔσης, quod M. supplet, vel γενομένης. 0772: vulg. 95 Σονανίαν ll., Σουανιών vusg. 55 πεπγἹότως conj. D. δι Δείτατος * idem, col. 865, ]. 1, Ἐξίσατος nominatur. 55 To;avo: 1]., Xauvo! vulg. ** στερηθῆναι B., ὑστερη- $ πρός γε τοὺς conj. B., πρὸς τοῖς τοὺς 6. conj. N. *! τινος] excidit. parti- 803 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 864 liquis Romanis ordinum ducibus dixerunt, magnam Α σουσιν αὐτοῖς. Ἐν τοσούτῳ Ἐξισάτῳ xat τοῖς Persarum manum Suanis bellum iuferre nuntiari. Quamobrem cum non idoneas ad resistendum ha- bereut copias, petere, ut ipsorum salutis causa cum Romanorum copiis exercitui Persarum obviain irent. Hoc. dolo Siani usi, et donis demeriti legionum no- strarum duces, omanoruin praesidium ejecerunt. Pers:? auteu celeriter accedentes, Suaniam suz po- testalis fecerunt. Minc facile est intelligere, olim Bomanorum juris fuisse Suaniam, hodieque jure il- lis competere. Nam si optimo jure constituti sumus dowini Lazic:e (sic enim et vos jampridem xquum ceusuistis ), non absque ratione Suania, quz infia Lazicam sita est, in nostrum jus dominiumque ce- deredebet. » Cui Surenas respondit : « Eo. iniquiori animo et gravius isla fertis, o Romaui, quod. ea gens sua sponte et ultro sese nostra potestali permisit 5 Zichus ejus verba suscipiens : « Suaui suis legibus suut usi, inquit, neque unquam Colchorum impe- rio paruerunt.» Tum Pétrus : « Si tu, o Ziche, Sua- ui$ nomen in conventione pacis omitti mavis, loq lamen commemora, te milii Lazicam reddere cum gentibus, qux» huic regioni subjectze sunt. » — « Sic hoc facio, inquit Ziehus, aditus tibi aperietur de - lberia quoque oontroversiam movere. Nam in tuo arbitrio erit dicere, ipsam quoque subjectam fuisse Lazis. » — « Manifestum est igitur, o Ziche, te.nolle nobis integram Lazican restituere, sed ejus partem. x —. Multa etiam alia ultro citroque Perse et Romani ἑτέροις ἡγεμόσιν τῶν 'Popatxov ταγμάτων ἔφησαν, ὅτι « Πολυπληθία Περσῶν ἀγγέλλεται **. χωροῦσα χατὰ Σονάνων, πρὸς fiv ἀξιόμαχον oóx ἔχομεν δύναμιν. ᾽λλλὰ τὸ συνοῖσον βουλεύσασθε *', ξὺν τοῖς ἐνταῦθα Ῥωμαίων καταλόχοις ὑποχωροῦντες τῇ Μηδιχῇ στρατιᾷ.» Τοσούτῳ χρησάµενοι Σουάνοι '* δόλῳ, xaX δώροις ἀναπείσαντες τοὺς τῶν, χαταλὀγῳν 6 ἑπιστάτας, ἀπεθάλοντο 19 παρὰ σφῶν xtv "Po- palov φυλαχήν. Οἱ δὲ Πέρσαι ξὺν τάχει παραγε- νάµενοι Σουανίαν ἔλαθον. Ληπτέον οὖν ἐντεῦθεν, ὡς xaX Ῥωμαίων ἀνέκαθεν ὑπτρχεν "!, καὶ ᾿Ῥωμαῖοις ἁρμόζει τήµερον. El γὰρ διχαιόατα ΛαζιχκΏς χύριοι χαθεστ/{χαµεν, χαθὰ δἠπουθεν ὑμεῖς ἑφτφί- σασθε, Σοιανίας τῆς ὑπὸ Λαζικὴν οὐχ ἀπὸ τρόπου δεσπόσοµεν.» 'O δὲ Σουρήνας ἔφη ' « "Ay0cofc μᾶλλον, Ῥωμαῖοι, ὅτι ἔθνος αὐθαίρετα xa ἐχουσίως προσεπέλασεν ἡμῖν » 'O Zliy ὑπολαθὼν ἔφη ᾽ « Αὐτόνομοι γεγόνᾶσι Xouávot, xai οὐ πώποτε τὸ Κόλχων ὑπεχλίθησαν ἀρχῇῃ. » Αὖθις ὡς τὸν Zü ἔλεξεν ὁ Πέτρος * « Elye μὴ βούλει, ὦ Ζ'χ. ἓν vol; τῆς εἰρήνης συµόθουλαίοις ὄνομα "* τὸ Σονανία; ἐγχαράξαι, σήµανον, ὡς ἀποδίδως pot Λαζιχὴν Gov τοῖς ὑποτεταγμένοις ἔθνεσιν αὐτῃ.» Ὁ Ζὶχ, « EL τοῦτο, ἔφη, ποιῄσω, ἄδειά σοι δοθήσεται xal περὶ Ἰθηρίας ἀμφισθητεῖν, κατ ἐξουσίαν τε εἶτοις ἂν, ὡς xai αὐτῷ χατήχοος ἐγεγόνε. Λαζῶν. » — « Ἑν δηλώσει δὲ, » ὁ Πέτρος, « γεγένησαι, ὦ Ziy, ὡς οὐ βούλει πᾶσαν ἡμῖν ἀποδοῦναι Λαζικῆν, ἀλλά τινα et dixerunt et audierunt de Suania, neque tamen C μοῖραν αὐτῆς. » Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἕτερα Ῥωμαῖί convenire potuerunt, Sed totam rem adregis Per- sarum arbitrium rejecerunt, apud quein Zichus se l'etro neque studio ueque gratia defuturum, quum primum ad Clhosroem rediisset, jurejurando, quod apud Persas sacrosanctum liabetur, fidem suam ob- strinxit. Deinde Zichus sermonem movit de Anilizo, Alamundari filio, [Saracenorum duce, dixitque illi debere centum) auri libras et czquum esse, ut.eas acciperet, sicut et is, qui ante Saracenorum dux fuerat. Contra dixit Petrus : « Saracenorum ducem, qui ante Ambrum fuerat, imperator noster libero auri dono nullis litteris obstricto, quando ipsi pla- cebat, 1444) ornare solebat. Mittebatur igitur ad Sa- lacenum nuntius, qui vectus celeritate equorum publicorum, redderet quod illi imperator do;atum D voiebat. Sed ante Saracenus per legatum, quem mit- lebat, imperatorem nostrum donis sibi couciliabat. Tunc iterum imperator vicissim aliqua liberalitate Saracenium sibi devincire studebat. Si Amnbrus igi- tur ita facere decreverit, et imperatori nostro idem placuerit, bene est ; sin minus, frustra contendit, et demens est, neque. quidquam impetrabit. » δοκεῖ xal τῷ xa0' ἡμᾶς βασιλεῖ” εἰ δὲ γε οὐ βούλεται, Αποίσεται γὰρ οὐδὲν ὁτιοῦν. » Hzc et alia multa cum inter se agitassent, faede- τε xal Πέρσαι εἰπόντες τε xai ἀχηχοότες Σουανίας πέρι, ὅμως οὐ ξυνέθησαν. Δοχεῖ τοιγαρρῦν αὐτοῖς περὶ τοῦ τοιοῦδε τὸν βασιλέα ἐπισχυπῆσαι Περσῶν. Καὶ ὄρχῳ ἐπιστώσατο ὁ Ζ]χ, T 15. νενόµισται Πέρσαις ὀμνύειν , ξυνεπιλαθέσθαι Πέτρῳ ὡς Χοσρόην àg- ιχνουµένῳ ἕνεχα Σουανίας. Elsa τοῦ Ζὶχ τοὺς περὶ "μθρου. τοῦ ᾽Αλαμουνδάρου ἵν τοῦ τῶν Σαραχηνῶν ἡγουμένου χινήσαντος λόγους, Φφάσχοντός τε, ὅτι γε δῄπου xal αὐτὸν, ὥσπερ καὶ τὸν πρὸ αὑτου ἡγεμόνα τοῦ Σαραχηνικοῦ '5, χοµίζεσθαι χρεὼν τὰς ἑκατὸν χρυσίου λίτρας, ἀντεῖπεν ὁ Πέτρος, ὥστε « Τὸν πρὸ "Άμθρου ἡγεμόνα δωρεᾷ τινι ἀγράφῳ, ὅσῳ ἂν ἠδούλετο χρυσίῳ xat ὀπηνίχα, ὁ καθ) dà; ἐφιλοφρονεῖτο. ξσπότης. Τοιγαροῦν ἑστέλλετο τῇ ταχυτῆτι τῶν δηµοσίων ἵππων ὀχούμενος ἀνλρ ἀγγελιαφόρος ὡς τὸν Σαραχηνὺν, ἀποχαταστήσων οἱ τὸ ὅπερ ἐτύγχανεν αὐτῷ πεμφθὲν πρὸς τοῦ "Po- µαίου βασιλέως. Οὕτω τε ἐς τοὔμπαλιν dx τοῦ Σαρακηνοῦ ὡς Λβασιλέα τὸν ἡμεδαπὺν ἑπέμπετο δωροφορῶν πρεσδευτής. Εἶτα ἀντιδώρῳ αὖθις ἑφι- λοφρονεῖτο τὸν Σαρακηνὸν ὁ καθ) ἡμᾶς αὑτοχράτωρ. Ei βούλεται οὖν xal "Ap6poc κατὰ ταῦτα πο,εῖν, εἰ χινεῖ τηνάλλως, πρός Υε καὶ ἠλιθιώτατα φρονεῖ. Τούτων διαμφισθητηθέντων xal ἑτέρων, ἐγράφη- VARLE 1. ΕΟΤΙΟΝΕΡ. ?* ἀγγέλλεται N., ἀγάλλεται vulg. 5" βουλεύσασθαι vulg. 7" ἀπεθάλλαντο vulg. * ᾽Αλαμουνδάρον N., 'AXapávbpou vulg. — !* Σαραχηνοῦ ed. l'ar. yov N., λόγων vulg., λόχων Cantocl. vulg. 7? fj Hl., ἡ vulg. ** Youávo: H.. Σουάνιοι vulg. ** καταλό- " ὑπτρχον vulg. ᾖἵ ὄνομα τὸ N., ὀνόματι 865 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 866 σαν al πεντηκοντούτιδες σπονδαὶ Περσιστὶ xal Ἁ rum in. quinquaginta annos conditiones sunt τα. Ἑλληνιστὶ, µετεθλήθη τε τὸ Ἑλληνικὸν εἰς Περσίδα φωνὴν χαὶ τὸ Περσιχὸν εἰς "Ελληνίδα. Οἱ δὲ τὰς ξυνθήχας βεθαιοῦντες Ῥωμαίων μὲν Πέτρος ὁ τῶν περὶ βασιλέα χαταλόγων ἡγεμὼν καὶ Εὐσέδιος xal ἕτεροι, Περσῶν δὲ ὁ Ἰεσδεγουσνὰφ xai Σουρήνας xai ἕτεροι. Τῶν οὖν ἐξ ἑχατέρου µέρους ὁμολογιῶν ἐν συλλαθαῖς ἀναληφθεισῶν , ἀντιπαρεθλήθησαν ἀλλήλαις τῷ Ισοδυνάμῳ τῶν ἐνθυμημάτων τε xal Φημάτων. "Osa δὲ ἑσήμηνε τὰ τῆς εἰρήνης γραμµα- Sela, λολέξεται. Καὶ δὴ δόγµα ἑγράφη πρῶτον, ὡς διὰ τῆς στενοπορίας τῆς εἰσόδου τοῦ λεγομένου Χορουτζὸν καὶ τῶν Κασπίων πυλῶν pf ἑἐφεῖναι Πέρσας ἤ Οὔννους f) ᾽Αλανοὺς f| ἑτέρους Βαρθάρους mápoboy ποιεῖσθαι κατὰ τῆς Ῥωμαίων ἐπικρατείας' μήτε δὲ Ῥωμαίους ἐν αὐτῷ δήπου τῷ χώρῳ, μήτε B μὴν ἐν ἄλλοις Μηδιχοῖς ὁρίοις στράτευµα στέλλειν χατὰ Περσῶν. Δεύτερον, ὡς ἂν οἱ σύμμαχοι Σαρα- «ηνοὶ ἑκατέρας πολιτείας ἐμμένοιεν xal ol τοῖς βεδαιωθεῖσι, xal μήτε τοὺς Περσῶν κατὰ Ῥωμαίων, μήτε τοὺς Ῥωμαίων ὀπλίζεσθαι κατὰ Περσῶν. Κατὰ τρίτην τάξιν, ὥστε τοὺς ἑμπόρους Ῥωμαίων «& xal Περσῶν τῶν ὁποιωνοῦν φορτίων, τούτους δὲ xai τοὺς τοιούσδε ποριστὰς χατὰ τὸ ἐξ ἀρχῆς xpa- τῆσαν ἔθος ἐμπορεύεσθα: διὰ τῶν εἰρημένων ὄσχα- τευτηρίωών. Δ’, ὡς ἂν οἱ πρέσθει; xal οἱ τῇ ταχυτῆτι χρώµενοι τῶν δηµοσίων ἵππων πρὸς τὰς ἁπαγγελίας, ὁ μὲν ἐς τὰ Ῥωμαίων, ὁ δ᾽ ἐς 7* τὰ Περσῶν Ἡθη ἀφιχνούμενοι, χατὰ ταύτην ἀξίαν xal τὸ προσΏχον ἕχαστοι τιμηθεῖεν, xal τῆς δεούσης τεύξονται ἔπιμε- σ λείας, ἁπαλλάττεσθαί τε σφᾶς μὴ χρονοτριθοῦντας "7. Αλλὰ γὰρ xai τὰς ἐμπορίας, ἃς ἐπιφέρονται, ἆμοι- θάζειν ἀχωλύτως τε χαὶ ἄνευ συντελείας τινός. Ε’ διετυπώθη, ὥστε τοὺς Σαραχηνοὺς xal τοὺς ὁποιου- σοῦν Βαρθάρους ἑμπόρους ἑχατέρας πολιτείας μὴ διὰ ξένων ἀτραπῶν ποιεῖσθαι τὰς πορείας, μᾶλλον μὲν οὖν διὰ τῆς Νισίδεως xol τοῦ Δάρας, µήτε μὴν ἄνευ χελεύσεως ἀρχικῆς ἰέναι κατὰ τὴν ἀλλοδαπήν. El μέντοι παρὰ τὸ δοχοὺν τολμήσωσί τι, Ἠγουν, τὸ λεγόμενον, χλεπτοτελωνήσουσιν, ἀνιχνευομένους ὑπὸ 15 τῶν ἐν τοῖς ὁρίοις ἀρχόντων, ξὺν vol; ὅσα ἐπιφὲ- povtat, εἴτε ᾿Ασσύρια φορτία εἶεν εἴτε Ῥωμαῖα, παραδίδοσθαι εὐθύνας ὑὐφέδοντας. Q', ὡς eC τινες, àv ᾧ χρόνῳ ὁ πόλεμος ξυνειστήχει, ηὐτομόλησαν, script Grzece et Persice. Deinde Grzca in serino- nem Persicum, et Persica in Grzcum sunt trauslaia. Foederibus autem scribendis οἱ faciendis affuerunt e Romanis Peirus, dux militum, qui circa imperatorem militabant, Euscbius et alii; ex Persís lesdegusnaph, Surenas et alii, Quum igitur conventioues ab utra- que parte litteris. mandate. essent, utramque inter se cormpararunt, uti verba et sententie idem valerent. Quz autem pacis libelli continercent, dicentur, Primum igitur decretum fuit : ne per an- gustias ejus introitus, qui Cliorutson appellatur, et portas Csspias Persis, aut. llunnis, aut Alanis, aut aliis Barbaris in Romanorum fines transire liceret, neve Romani in ea loca aut. in aliam quamcunque partem finium Medicorum exercitum contra Persas mitterent; sccundum, ut Saraceni, utriusque civitatis socii, eadem pacta servarent, neque hi qui Roma- norum partium essent, contra Persas, neque qui Persarum, contra Romanos arma ferrent : ter- tio capite cavetur, ut. ['omani et Pers, quarum. cunque mercium mercatores eL negotiatores, secun- dum veterem morem neque jn aliis locis, quam in quibus decimarum solutie est indicta, mercaturas faciant ; quarto ut legati ct reliqui, qui, cum quid nuntii perferant, equis publicis utantur, .tum qui per Romanorum, tum qui per Persarum regioncs iter ha- beant, pro cujusque gradu et dignitate lionore. affi- ciautur, et debita cura cxcipiantur, neque cuncten- tur, et. merces si quas. afferunt, permutent sine ullo impedimento aut tributi exactione : sancitum quinto est, ne mercatores Saraceni aut alii qui- cunque Barbari in amborum regum regionibus per incognitas et minime tritas vias incedant, sed Nisi- bim aut Daras petant, neque sine jussu principum alienam. regionem adeant. Si quid tamen preter quod statutum est audeant, aut, ut. dicitur, 141 vectigalia fraudaverint, si deprehendantur ab his, qui limitibus przsunt, una. cum mercibus, quas vehunt, sive sint merces Assyriz, sive Romanae, penas et multas a legibus statutas luant:sexto ut lis, qui dum bellum erat, sive a Romanis ad Persas, sive a Per- sis ad Romanos transierunt, si regredi et ad sua redire voluerint, nullum impedimentum 23ut mole- τοῦτο μὲν ὡς Πέραας ἀπὸ ἵ) Ῥωμαίων, τοῦτο δὲ D stia fiat; sed qui per pacem deiuceps aufugient et ἀπὸ Περσῶν ὡς Ῥωμαίους, e(ye βούλοιτο οἱ προσ- χεχωρηκότες '* ἐς τὰ οἴχκοι ἑπχναστρέφειν, μὴ yivea0al σφισιν ἐμποδὼν µήτε μὴν χωλύμῃ χρήσα- σθαί τινι. Τοὺς μέντοι ἓν καιρῷ εἰρήνης αὐτομόλους Ίγουν χαταφεύγοντας ἐξ ἑτέρων εἰς ἑτέρους μὴ ὑποδέχεσθαι, ἀλλ᾽ ix παντὸς τρόπου xal ἄχοντας ἐγχειρίξεσθαι τοῖς ἐξ *! ὧν xal ἀπέδρασαν. Z' µέρος τῶν σπονδῶν, ὥστε τοὺς ἐπεγχαλοῦντας περὶ τοῦ σίνεσθαί τι σφᾶς τοὺς ἀντιπολιτευομένους δίχῃ τέµνεσθαι τὸ φιλονειχούμενον, ἢ δι ἑαυτῶν τῶν τὴν migralunt ex alterius ditionis terris, in alterius re- gionem minime admittantur, sed owni modo etiam inviti reddantur his, a quorum dominatu effuge- runt ; pars septima feederum fuit, ut si qui quere- rentur, sibi quid damni illatum esse a contrarie partis civibus, indicio dirimatur controversia sive per eos ipsos , qui injuriam passi sint, sive per cer- tos homines, qui in confiniis apud utriusque partis praefectos conveniant, et ita, qui peccaverit, damno medeatur; octava, utin posterum Persa Romauis non YARLE LECTIONES, 766 5 ἐς H., ὁ δὲ vulg. "! χρονοτριθοῦντες vulg. ?* ὑπὸ H., ἀπὸ vulg. "* ἀπὸ ante Περσῶν ex conj. ad- . didisse videtur H. — ** προχεχωρηχότες vulg. δι τοῖς ἐξ H., τοὺς ἐξ vylg. 861 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE δί8 succenseant, quod Daraa muniant, placuit, utramque A βλάθην πεπονθότων 3, δι) οἰχείων ἀνθρώπων ἓν tcl; rem publicam a muniendis locis prope fines sitis porro abstinere, neque ea muris οἱ propugnaculis circumdare, ne iude turbarum occasio nascatttr, et fee- dera dissolvantur ; nona, neminem invadere aut bello laces-ere gentem aut regionem, qnx sub alterius imperio sit, sed potius omnes nulla injuria lacessitos eo:em statu manere, ut illis quoque pace frui licea!; decima, ne magna militum manus Daras ultra quam eustodiendo oppido satis Sit, conveniat, neque dux Orientis circa ea loca commoretur, ne fiant inde excursiones in Persas, et damna illis inferantur. Quod si quid tale contigerit, statutum est, ut prafe- ctus Daras oppidi damnum rependat. Ündeciima fwe- deris conditio lise est : Si una civitas alteri detrimen- to fuerit, et qnocunque modo; non legitimo bello, neque exercitus vi, sed dolü et clandestina invasione damnum intulerit (sunt enim multi homines ad hu- jusmodi facinora perpetrauda admodum proclives, quo belli inde occasio oriatur), statutum est, ut in ejusmodi injurias diligenter inquiratur, et judices, qui in utriusque regni confiniis juri dicundo sunt praepositi, in eos animadvertant. Qui si coercendis finitoruin dissidiis non sufficiant, sancitur, ut disce- ptatio ad. pravfectum Orientis. trausmittatur, qui si intra sex menses concertationes illas non resecue- rit, et damuio affectus non receperit, quod perdidit, euin, 149 qui injuriam intulit, obnoxium fore al- leri in duplum. Si ne sic quidem res finem accepe- ril, pars qua oppressa fuerit, legationem mittat ad regem ejus, qui vim fecerit, a quo rege damnum si C non rependatur, neque duplicem injurix restitutio- nem lesus intra proscriptum anni tempus accipiat, fuedus lioc quidem capite violatum erit. In duojeci- ma foederum parte videbis ad Deuin preces, et exse- crationes quoque, scilicet ut Deus pacem colenti sit propitius εἰ perpetuus adjutor : contra. decipienti et aliquid in conditionibus novare cupienti hostis et inimicus. Tertio et deciino capite additur, quinqua- genarias esse. pactiones, et in quinquaginta annos durare pacem : annum numerandum esse, secundum morem antiquum, qui terminatur trecentesimo sexagesimo quinto die. lllud quoque obtinere, ut utrimque, sicuti. dictum erat, afferrentur. litterz, qua declararent, utrumque regem approbare ea, µεθορίοις παρὰ τοῖς ἄρχουσιν ἑκατέρας πολιτείας ξυνιόντων * οὕτω 65 τὸν ζημιώσαντα ἀχέσασθαι τὸ σκἀζον. H', ὥστε τοῦ λοιποῦ μὴ ἐγχαλεῖν Πέρσας Ῥωμαίοις ἕνεχα τοῦ ἐπιχτίζεσθαι τὸ Δάρας, ἔζοςε καὶ ἁμ.ροτέραν πολιτείαν τοῦ λοιποῦ μηδαμώς ἔτι- πειχίζειν, ἤγουν περιοχῃ τινι κατασραλίζειν τι τῶν ἐν τοῖς ὁροθεσίοις χωρίων, ἵνα pd πρόφασις ἐντεῦθεν ἔσοιτο ταραχῖς, xal Ex τούτου διαλυθῄσονται αἱ σπονδαί. 6', μὴ ἐπιέναι f) πολεμεῖν ὑπηκόῳ ἔθνει 1 χώρα τινὶ ἅλλῃ τοὺς ἑτέρας πολιτείας μᾶλλον μὲν οὖν ἄνευ βλάθης xaX χατ᾽ οὐδὲν ὁτιοῦν πηµαι.οµέ- νους 5" ἐν τῷ αὐτῷ µένειν, ὡς ἂν χαὶ οἵδε ἀπολαῦ» οιεν τῆς εἰρήνης. T', ὥστε μὴ πολυπληθίαν στρατοῦ ἐς τὸ Δάρας ἐνιζάνειν, πλὴν ὅση ve ἀρχέσει πρὸς , φυλαχὴν τοῦ ἄστεος. Μήτε δὲ τὸν τῆς "Ew στρατηγὺν χατὰ ταύτην ἐνιδρῦσθαι, τοῦ ph Ex τοῦ τει͵ὖδε ἐπιδρομὰς f) βλάθας γίνεσθαι κατὰ Περσῶν. Ei δέ tt ἄρα τι τοιοῦτον ξυνενεχθείη, ἑπαγιώθη τὸν ἄρχονιε τοῦ Δάρας διατιθέναι τὸ πλημμελτθέν. Μία πρὸς τὴ δεκἀτῃ τῶν σπονδῶν βεθαίωσις, ὥστε, εἰ πόλις ἑτέραν *! δημιώσει πόλιν fj, ὁπωσοῦν διαφθείρει τι τῶν αὐτῆς, ph τῷ νόμῳ τοῦ πολέμου μήτε μὴν δυνάµει στρατ:ωτιχῇ, ἄλλως δὲ δόλῳ τινὶ xal xs (sio γὰρ τοιοίδε τινὲς ἆ οσιουργοὶ οἱ ταῦτα πρά:- σοντες, ὡς ἂν πολέμου ἔσυιτο πρόφασις), ἑθεδαιώθη τοιγαροῦν τὰ τοιουτότροπα ἀναζητεῖν ke τὸ ἀχριθὲς, xai ἐπανορθοῦσθαι τοὺς διχαστὰς τοὺς Ev τοῖς πέρα» σιν ἑχατέρας πολιτείας ἱδρυμένους. El δὲ γε αὐτὰ οὐχ ἔσονται ἰχανοὶ ἀναστέλλειν τὰς πρὸς ἀλλήλους τῶν ἁστυγειτόνων φθορὰς, ἑστέρχθη, ὥστε τὶν διαδιχασίαν ** ἀναπέμπεσθαι ὡς τὸν τῆς "Eo στρατ- 1 (5v, ὡς , eU vs εἴσω μηνῶν ἓξ ph τµηθείη τὰ τῖς ἀμίλλης χαὶ ὁ ζημιωθεὶς ph λήψεται τὸ ἆ πολωλὸς, τὸν ἁδικήταντα λοιπὸν ἐπὶ ποινῇ ἐς τὸ διπλάσιον τῷ ἑδικτμένῳ εἶναι ὑπεύθυνον. Ὡς, εἴ γε μηἃ οὕτω πἐρας ἔξοι, διετυπώθη τὸ ποιοῦν µέρος πρε- σθείαν στέλλειν ὡς τὸν βασιλέα τοῦ Ἰδικηχότος, Εἶτα εἰ μηδὲ ὑπὸ τοῦ βασιλέως γενήἠσεταί οἱ τὸ ἀποχρῶν xal διπλοῦν τὸ ὀφληθὲν ἀναλήψεται χατὰ τὸ ὡρισμένον ἑντὸς ἐνιαντοῦ, ὅσον ἐπ᾽ ἑχείνω τῷ δόγµατι δ.αλελύσθω τὰ τῶν σπονδῶν. Δευτέραν spl; τῇ δεχάτῃ μοῖραν τῶν σπονδῶν χκατανοῄσεις τὰς πρὸς θεὸν ἱχετείας, ἔτι τε καὶ τὰς ἀρὰς , οἵον τῷ μὲν στέργοντι τὴν εἰρήνην εἶναι τὸν θεὸν ἴλεών τς qua a legatis gesta transaetaque erant, Constitutis [) καὶ ξ”μμαχον διὰ παντὸς, τῷ δὲ ἁπατιλῷ τῶν τε igilur pacis conditionibus, mutuo sunt tradite, que vocantur sacra. ἐμπεδωθέντων νεοχμῶσαί τι βουλομένῳ τὸν θεὶν ἔσεσθαι ἀντίπαλόν τε xol πολέμιον. Τρίτη πρὲς τῇ δεχάτῃ τῶν νοµισθέντων ἰσχὺς, πεντηχοντούτιδας εἶναι τὰς σπονδὰς, ἐῤῥῶσθαί τε τὰ τῆς εἰρήνης ἐπὶ πεντήχοντα ἐνιαυτοὺς, ἀριθμουμένου τοῦ ἐνιαυτοῦ γατὰ τὸ ἀργαῖον ἔθος, ἑχάστου ἔτους τῇ τρ.ακοσιοστῇ καὶ ἑξηχοστῇ καὶ πέμπτῃ ἡμέρᾳ περατουμένου. Ἰσχῦσαι δὲ xai τοῦτο, χαθὰ ἔφην, ὥστε ἐξ ἀμφοῖν ἁτο- χομισθῆνα. συλλαθὰς ἐχεῖσε, δηλούσας ὡς καὶ, ἄμφω στέρξαι ταῦτα 35 ἐφ᾽ of, ἐθεθαίωσαν οἱ πρέσδεις. Πέρας τε δεξαµένων τῶν συνθηχῶν, ἀντεδόθησα αἱ λεγόμεναι cáxpat. lis ita decretis et confirmatis, separatim pacta Τούτων δὲ δοξάντων καὶ ἰσχυροποιηθέντων ἑχτὸὲς sunt interposita de Christianis, qui in Perside vi- ἐνομίσθη τὰ περὶ τῶν ἐν Περσίδι Χριστιανῶν, ὥστε VARI LECTIONES. *8* πηµαινοµένους N., πη µενομένους vulg. 53 ἑτέραν Β.,' ἐτέ lg, * ; BU : vulg. *5 ταῦτα 1]., τὸν τὰ vulg. P , ἕτερα vulg διαδικασίαν H., διὰ διχχίαν 862 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 610 xa vx οἰχοδομεῖν xaX ἐπιθειάζειν σφᾶς ἁδεῶς, χαὶ A vunt, ut illis liceret templa construere, et sine ullo τοὺς χαριστηρίους ὕμνους, χαθὰ νενόµισται ἡμῖν, ἀχωλύτως ἐπιτελεῖν, ἀλλὰ γὰρ µήτε χαταναγχάζε- σθαι μαγιχὴν ** µετιέναι θρησχείαν, μήτε μὴν θεο- χλυτεῖν ἀχουσίως τοὺς παρὰ Μήδοις νενοµισµένους θεούς. Καὶ οἱ Χριστιανοὶ δὲ, ὥστε Ίχιστα xal οἵδε πολμῷεν µετατιθέναι μάγους ἐς τὴν χαθ) ἡμᾶς δό- ξαν. Ἐχκράτησε δὲ ὥστε xal τοὺς θνῄσχοντας τοῖς Χριστιανοῖς ἐπ᾽ ἑξουσίας εἶναι θάπτειν ἐν τάφοις, T νενόµισται παρ) ἡμῖν. Τούτων οὕτω προελθόντων xa kv χόσμῳ xal τάξει γενοµένων, ἐπεὶ ἀνεδέξαντο οἵ γε ἐς τοῦτο τεταγµένοι τὰς συλλαθὰς τοῖν δυοῖν βιθλίοιν, χαὶ ἀπηχρίδωσαν ἰσοῤῥόπῳ τῷ xal ἰσο- δυνάμῳψ τῶν ῥημάτων τὰ ἑνθυμήματα, αὑτίχα οἴγε ἰσόγραφα ἕτερα ἑἐπετέλουν. Καὶ τὰ μὲν χυριώ- τερα ξυνειληθέντα τε xal χατασφαλισθέντα ixpa- B γείοις τε χηρίνοις, ἑτέροις τε ol; εἰώθασι Πέρσαι χρβσθαι, xol ὀἐχτυπώμασι δακτυλίων ὑπὸ τῶν πρέ- σδεων, ἔτι μὴν xai ἑρμηνέων δέχα πρὸς τοῖς δύο, ἕξ μὲν Ῥωμαίων, οὐχ ἧττον δὲ Περσῶν, ἁμοιθαίᾳ τῇ δόσει τὰ τῆς εἰρῆνη; βιθλία παρέσχοντο ἀλλήλοιςο Τὸ μὲν τῇ Περσῶν φωνῇ γεγρα αμένον ἐνεχείρισε Πέ- ερῷ ὁ Ziy, xat Πέτρος δὲ τῷ Zty τὸ τῇ Ἑλληνίδι * καὶ αὖθις τοῦ Ziy τὸ ἰσιῤῥοποῦν τῇ Ἑλληνίδι βιθλίον γράµµασι Περαἰκοῖς διασεσηµασμένον, ἄνευ τῆς τῶν ἑχτυπωμάτων ἀσφαλείας, εἰληφότος, τὸ ** σωθἠσε- σθαί οἱ τὰς µνήµας, χαὶ Πέτρο; οὐχ ἄλλως ἐπετέ- λεσεν ἁμοιδαίως. Εἶτα ἐπὶ τούτοις διελύθησαν, τῶν τε ὁρίων ἅπο ἐγένοντο, καὶ ὁ Ζὶχ εἰς τὰ πάτρια Ἠθη ἑπορεύετο. ᾿Ατὰρ ὁ Πέτρος ἔμεινεν αὐτοῦ, ἐπιθειάσων τῇ Ύενε- θλίᾳ ἑορτῇ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ: fów γὰρ προσεπέ- λαζε τῆς ἡμέρας τὸ σέδας, "Esc δὲ χαὶ τῇ τοῦ θεοῦ ἐπιφανείᾳ τὰ νόμιμα ἁγιστεύσας, μετὰ ταῦτα ἐπέδη ες Περσῶν. Καὶ ἓν τοῖσδε πέρας εἱλήφει τὰ τῶν ξυνθηχῶν. Πρὸ δὲ 6h τῆς ἀναχωρήσεως τῶν πρὲ- «δεων, παραγενοµένων τινῶν Περσῶν εἰς τὸ Δάρας, οἷς τὸ τοιόνδε ἐν φροντίσιν ὑπῆρχεν, ἅμα ἑνίοις τῶν ἑρμηνέων xal τοῖς τὸν πλαστίγγων ἐπιστάταις, ἁπ- εχατέστη τοῖς περὶ τὸν Ζὶχ τὰ ὀφειλόμενα χρέµατα τῶν ὅ ἐνιαυτῶν, ἐφ᾽ ol; αἱ ξυνθῆχαι "3 προῆλ- θον. '0; δὶ Ι]έτρος ἀφίχετο πρὺς βασιλέα Περσῶν ἓν τῷ προσαγορευομένῳ Βιθαρμαῖς, δ.αλεχθησόµε- νός οἱ περὶ Σουανίας ** i; τὰ βασίλεια προελθώὼν ἔλε- limore sacra peragere, et grotiarum actiones per hymnos Deo, sieut apud nos fleri solet, cauere, neve cogerentur magicis cerimoniis interesse, autze invitos colere el venerari, qui apud Medos deorum numero habentur. Neque tamen ideo Christiani au- derent conari magica sectantes in nostram religio- nem pertrahere. Obtinuit quoque, ut Christianis potestas esset mortuos sepulcris condere, et illis 211 nostrum morem justa persolvere, II»c cum ita rite et ordine gesta adininistrataque fuissent, litteras hi, quibus ejus rei cura demandata erat, duobus l:bel- lis exaratas susceperunt, el carum vim et sensum accurate inter se contulerunt, quarum statim altera exempla coufecerunt. Et quidem ex tabula, quibus plenior fides haberetur, diligeuter involuta, et se- euritatis causa cera iterum expressa, et aliis relus, quie apud Persas sunt in. usu, firmatze &unt : tum etiam legatorum sigilla annulis impressa, et duode- cim interpretum , sex Romanorum, οἱ totidem Persarum. Sic mutua traditione inter se sibi pacis tabulas Zicliug Petro Persarum lingua scriptas, et Greca Petrus Zicho tradiderunt. Rursus cum Zi- ehus accepisset a Petro aliud illius pactionis exem- plum Grzca lingua, sed litteris Persicis exaratum, sine ulla sigillorum impre-sione, quod 149 ad so- lam rei geste memoriam valeret, eadem itidem Petrus 4 Zicho pari forma accepit. His transactis seorsim alter ab altero procul a confiniis abierunt, et Zichus quidem ad sedes pa- trias remeavit : sed Petrus illic remansit, ut festum Nativitatis Christi Dei (instabat enim veneranda diea,) sancte et religiose coleret. Nec multo post illic adhuc Epiphaniz festum solenni more celebra- vit : deinde ad Persas profeetus est. Et sic quidem pacis tra33actio ad (inem perducta est. Ante perfe- etíionem legatorum, cum ex Persis hi, quibus ea res cure erat, ad Daras accessissent una. eum in- terpretibus et iis, qui trutinas afferebant, reprz- sentatz? sunt quax Ziclio pro septem annorum pen- sionibus prounissz fuerant pecunia. Petrus vero ad regem Persarum accessil in loco, qui Bitharmais appellatur, ut de Suania cum il'o ageret, et in re- giam introductus sic locutus est : « Venimus, o ξεν ds *« "Hxopsv, ὦ βασιλεῦ, παρὰ σὲ, τὸ μὲγ ἓν βε- Ὦ rex, ad te, cum magra ex. parte pacis beneficium - θαίῳ τὴν εἰρήνην ἔχειν εὐτυχῆσαντες ἤδη, τὸ δὲ xal ὀψὲ γοῦν τευξόμενοι τῶν διχαιοτέρων παρὰ aou μὴ ἀχθπησόμενοι, 'O γὰρ τὸ παρὸν εὖ διαθεὶς xay σχε- διάσας, ὡς εἰπεῖν, τὸ συνοῖσον, πῶς οὐχὶ τῶν µελ- λόντων προμηθεύεται πολλῷ τῷ διαφόρῳ, χοθόσον xa: χρόνῳ τῷ πλείονι. Μεγίστου΄ τοίνυν πέφυχξ βα- σιλέως τὸ δύνασθαι μὲν πλέον ἔχειν, ph βούλεσθαι δέ * τὸ γὰρ ὑπερθάλλον τῆς ἰσχύος £v σώφρονι χολάἀ- ζεται λογισμῷ. Ἐπεὶ οὖν τὸ ζέον τοῦ πολέμου χατ- έσδεσται vov ἡμῖν καὶ ὥσπερ ἀνεπνεύσαμεν, εἷς δὲ jam adepii simus, ut in reliquis quoque quamvis sero justitiam a te impetremus ; nec nos deceptum iri speramus. Nam qui prasentem rerum statum recte composuit, eL instantia commoda respexit , quanto magis is futuris providebit, quia et diutur- niora sunt ? Magni regis est posse quidem plus la- bere, sed nolle. Quidquid enim potentia superat, cohibetur, et compritiitur prudenti moderatione. ltaque eum fervens belli iuter nos ardor jam de- ferbuerit et quodammodo respiremus, una scintilla VARUE LECTIONES. 5* Ante xat H., ἐξυνθῆ χαὶ vulg. γιχὴν vulgo εἰς inseritur, sed uncis inclusum. 5" ᾗ H., ἡ vulg. **«5] ἐς τὸ Ν. '*al ξυνρῆ- ** Σονανίας et προελθὼν l., Σονάνας et προελθεῖν vulg. 811 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 872 relicta est : Suaniam dico scintillam malorum, qux A μόνος ὑπολείπεται σπινθζρ (φημὶ δὶ σπινθῆρα χαχῶν minatur nobis maximum inimicitiarum incendiuin. S:sigitur obstaculo et impedimento gravissimis qui impendent casibus, et restingue malorum imminen- tiam exspectationem. Nos enim dubia et contro- versa, qnaz secare non potuimus, ad te rejecimus, ul qus convenirent statueres. Unica enim et sola belli prorsus finiendi ratio est, si quidem domiui Lazics sumus, ut Suaniam quoque nobis restituas. Qui enim dominium assequitur ejas , quod imperat, qui fieri potest, ut non quoque dominus sit ejus, quod alteri paret ? Atqui Lazi, sed ne quidem ipsi Suani, minime in dubium revocaverint, Suaniam olim subje- ctam fuisse Lazicz, et regi Lazorum jus. fuisse arbi- trio suo, qui Suaniam regeret, constituere.» Quz cum diceret Petrus, ex tabulis Ghosroem docuit, L^zorum reges antiquiores esse, et reges Suanoruin ab iis subinde esse creatos : deiude sic dicere pergit : « Cum igitur ipsa justitia, o rex, Suaniam 14$ nobis attribuat, nonne tu magni facies, prius concedendo utrumque assequi, ut et. nemini inju- riam intul:sse, et omnibus, qi debes, largitus esse videaris? Sic enim rex noster minime se lz- sum esse existimavit, si quod suum est, tanquam dono acceperit, cum et Lazicam non alio modo suam effectam putaverit, Cum euim — asseveranter eonteuderemus, quod etiam aperte ostendebanus, Lazicam alongo tempore a Romanis possessam fuisse, tu contra eam tibi belli jure propriam effe- ctam dixisti, nihilominus ill:esam justitiam) esse vo- iuisti, et temperatam babere cogitationem, quain manum potenten potius duxisti. Quare, quae nulla erat necessitas, eam sponte tibi necessitatem impo- suisti, et generoso Judicio contra te ipsum pronuu- tiasti : ab honestate te victum esse confessus, plane nobis Lazicam restituisti, et tanquam nostrum pro- prium patrimonium eam tradens ejus possidend:e potestatem in nos transtulisti; quod et idem de τὴν Zevxvlav, ἀπειλοῦσαν ἡμῖν pe iavrv ἔσεσθαι δυσ- µενείας ἁμπύρωσιν), γενοῦ χώλυµα τῶν δεινῶν, καὶ προκατάπανσον ἡμῖν ἑλπίδα τῶν χακχῶν. 'Ev cot γὰρ τῶν ἀμπχάνων τὸ ἄπορον *! ἀνεθέμεθα, µηχανησᾳ- pis ** τὰ δέοντα. Μία γάρ τὶς ἐστι τελεωτάτη τοῦ πολέμου γατάλυσις, τὸ προστεθῆναι χαὶ Σουανίαν ἡμῖν, εἴπερ Λαζιχῆς κύριι καθεστήχαµεν. 'O γὰρ δεσπόσας τοῦ ἡγεμονικοῦ πῶς οὐχ ἕξει τὸ ὑποθεθτ- χός * οὔτε γὰρ Λαζὸὶ οὔτε μὴν αὐτοὶ Σουάνοι πρὺς ἀμφισθήτησιν ἴοιεν 9* ὡς οὐχ ὑπίχους ἡ Σονανία Λλαζῶν ἀνέχαθεν Ἡ», χαὶ ὅτι φήφῳ τοῦ Λαξῶν βασι- λέως ὁ Σονανίας ἄρξων τὸ χῦρος ** ἐδέχετο. » Ταῦτ' εἰπὼν Πέτρος iv γράμμασιν ἐπεδείχνυ Χοσρόῃ παλαιτέρους Λαζῶν βασιλεῖς, χαὶ ἄλλους ὑπὸ ἄλλων B χειροτονηθέντας Σρυάνων βασιλέας **. Εἶτα καὶ αὖθις ἕλεξς « To) δικαίου τοίνυν ἡμῖν, ὢ βασιλεῦ, καὶ ** Σουανίἰαν παρέχοντος, οὐχὶ σὺ προτηρήσας iv κέρδει σχέσεις ἀμφότερα, xal τὸ δόξαι μὴ ἀδιχεῖν χαὶ τὸ δοχεῖν δωρεῖσθαι τὸ προσΏχον πᾶσιν ' οὕτω] γὰρ ἂν χαὶ ὁ καθ ἡμᾶς ῥασιλεὺς οἴοιτο ** ἁδιχεῖσθα:, εἴγε τὸ οἰχεῖον ὥσπερ δῶρον λήψεται παρ ὑμῶν, ἐπεὶ xai Λαζιχὴν οἴεται οὐχ ἄλλως ἔχειν. Διαθεθαιουμέ γων γὰρ ἡμῶν xal ἑναργέστατα δειχνύντων ὡς "Pur µχᾳίων £x πλείστου χρύνου κτῆμα, ἀντεῖπας αὑτὺς τῷ τοῦ πολέμου νόµῳ Λασιχὴν σἰχειώσασθαι, καὶ ὅμως, τῷ βούλεσθαι τὴν δίχην ἄτρωτον εἶναι, προὐργιαίτε τερον ἔθου σώφρονα γεκτῆσθαι λογισμὸν 7| χεῖρα δυνατήν. Τοιγαροῦν ἑποιήσω τὴν οὐχ ἀνάγχην, xal τῷ γενναίω τῆς μεγαλοφροσύνης ἑφηφίσω κατὰ aav. C τοῦ, καὶ νικᾷν ἡδίωσας Ἱττημένος τοῦ πρέποντος, xai ἁπλῶς ἀπεκατέστησας ἡμῖν Λαζιχην Gone olxsióv vt x vf iua. μεταθεὶς xal viv ἐξουσίαν μεταγαγὼν ἐφ᾽ ἡμᾶς. Οὐχ ἄλλως δὲ xal περὶ Σουαμίας ἀντιθού- λοῦμεν, τὸ οἰχεῖον mpolxa λαθεῖν * xai χάριν ἃ ὁμολογήσειν ** ἡμᾶς ὑμῖν, τῷ μὴ ἐζημιῶσθαι *$ οἰχεῖον * ὑμᾶς δὲ τῷ χρείττονι, τῷ δύνασθαι τοσοῦτον ὥστε δωρεῖσθαι δοχεῖν καὶ τὸ μὴ ὑμέτερον ! . » Suania supplices petimus ut gratis quod nobis proprium est, [recipiamus, et ut nosvobis gratias ba- beamus$, quod eo, quod nostrum est, minime nos multaveritis : vos autem summo Numini, quod tantum potestis, ut eliam quz vestra non sunt, dono dare videamini. » Rex autem ita respondit : « Equidem sapientiae vis si offenderit animum ratione destitutum et per- suadendi facultate erbatum, quod infirmum et im- becillum est, prosternit et conterit, quemadmodum medicamentum ulceri adhibitum depascitur, id quod dolorem facit, et sauitatem restituit. zegro- tanti. Quamvis enim minime justa sit ea, qua apud hujusmodi hominum genus habetur oratio, si tamen apte et concinne quis dicat, dicendo evincit. Ea de causa sapientia longe arinorum vim superat, quod bellica virtus non possit aliquod egregium facinus edere, nisi seipsam quoque consumat , prudentia autem et suum ipsius prasidium constitutum est, Καὶ ὁ βασιλεὺς ἔλεξεν ὧδι * « θὕτω δῆτα qduyli λόγων χηρεύουσαν xai τοῦ πείθειν ἔρημον εὑροῦσα ἡ τῆς σοφίας δύναμις, περιφρονοῦσα τὸ ἀσθενὲς xat- αγωνίζεται, ὥσπερ φάρµακον ἓν ἕλχει προσπλαττόµε- voy χαταδιθρώσχει μὲν τὸ νοσοῦν, συναναζωπυρεῖ Gk τὴν ὑγείαν τῷ κάµνοντι. El γὰρ τὸ δίχαιον οὐχ εἶπέ τισιν, £f πη * δὲ τὸ ἁρμόδιον, οὐδὲν ἧττον χαὶ οὕτω κινήσει. Τοιγαροῦν ἡ σοφία τούτου ἕνεχα τῆς ἰσχύος τῶν ὅπλων χρατεῖ, ὅτι πολέμου μὲν δύναμις οὐχ οἵα τε πέφυχε τοῦ πραχτέου γενέσθαι *, εἰ µή πω xal ἑαυτὴν αὑτὴ * διαχρήσεται, τὸ δὲ τῆς σοφίας ἀσώ- µατον χαὶ φρούριον καθέστηχεν ἑαυτῆς * πρός Τε καὶ φρουρεῖ τὸν κεχτηµένον αὐτὴν, Ἐντεῦθεν οὖν VARLE LECTIONES. *! τὸν πόρον H., τὸ εὔπορον DB. *' οὔτε pro οὕτω con 99 t pyxavncauévo HI. mg., χανησαµένων vulg. 93 ἴοιεν N., cf: Il. , ἴδοιεν vulg. ** χυρος H., χύριος vulg" ου ασιλέας] hen όνας . mg. . λείας € Dn τὴν. ) N. Ὁ οἵοιτο] οὐχ add. Val. ** δὲ ὁμολογήσειν Η., σε ὁμολ. vulg. Ν., ὕστερον vulg. εἴπη] εἴποι οοπ/.Ν. 5 περιχενέσθαι Ν. * αὐτὴ Ν., αὐτῇ vulg. ασιλείας ed, Par. ** χαὶ] τὴν Ν. ! ὑμέτερον 873 ΡΕ LEGATIONIDUS ROMANORUM AD GENTES. 874 ^ οὐδὲ αὑτός σε δ, ὦ Ῥωμαίων πρεσθευτὰ, ὥσπερ A et eum qui. ipsam possidet, salvum et incolumem εἰχὸς £v τοσαύτῃ φιλοσοφίᾳ τεθραμμένον * f| περιεῖ- ναι 7 τοῖς ῥῆμασι .μεμάθηκας, µεμφθείην πρός τινος ἔγωγε μὴ πείθειν µαθών * πλὴν ὡς ἂν οἵόστε ὦ, xàv εἰ μὴ τοῖς * ῥήμασι τηλαυγῶς, ἀλλ᾽ ὅμως τῷ βωυ- λομένῳτῆς γνώμης, ὡς ἕνεστιν, Ev φανερῷ προθείην τὸ δίχαιον * δοίηµεν, ὡς ἑἐδιχαιολογήσω περὶ Σουα- νίας, τὴν ἀλῆθειαν οὕτως ἔχειν. Λαζικὴν μὲν ἔχει- posápmv, Xouávot; δὲ οὐδὲ προσέθαλον, 3) µόνῃ ἀχοῇ τῷ τὸν Μερμερόην ἡμῖν σημῆναι, ὡς οὐκ ἔστιν ἀξιόλογος οὐδὲ μὴν πεοιµάχητος ἡ χώρα, οὐδὲ βασι- λιχῆς ἔργον ἐχστρατείας, ἆλλ᾽ ἓν ὑπάρχει τῶν ἐθνῶν τῶν περὶ τὸν Καύκασον, xal ὡς ἔχουσι βασιλίσκον, xai i4 ὁ χῶρός ἐστι Σχυθῶν πάροδος. Απεθίω M:p- µερόης, εἶτα ὁ Ναχόεργαν * ὑπῖλθε τῇ στρατηγ/ᾳ. Γέγραφε τοίνυν ἡμῖν χαὶ αὐτὸς οὐκ ἄλλως περὶ αὐτῶν, ὅτι τοῦ Καυκάσου τὰς ἀχρωρείας οἰκοῦσε, xai ὅτι !* δῆτα χλῶπές τε xal λαφυραγωγο) χαὶ χαλεπῶν !! ἔργων χαὶ ἀνοσ[ων καθεστ/χασιν ἐργάται. Ἡδονλόμην οὖν κατὰ σφῶν ἑλάσαι στρατείαν, οἱ δὲ χατοῤῥωδήσαντες ἀντὶ Σουάνων ἐγένοντο Πέρσαι. Ὡς εἶναι δῆλον ἐντεῦθεν ἀνήχειν got τὴν χώρα», xal B ἔχειν οὐχ ἀρνοῦμαι. Καὶ τοἰνυν δηλοῦσιν ὑπαχούον- | τες ἡμῖν ἀσμενέστατα τῷ xa τοῖς δούλοις ἄρχεσθαι΄ τοῖς ἡμῶν. ᾽Αμέλει καὶ τοῦ Ζ)χ tv γράµµατι δηλώ- σαντος, ὡς '᾿Ρωμαῖοι Σονανίαν ἐπιζητοῦσ., λαθεῖν, τοσοῦτον πόῤῥωθεν ᾠήθην ὑμᾶς τοῦ διχαἰου φῆσαι, Χαθόσον οὗ πλησίον ἐγενόμην τοῦ πείθεσθαι τῷ παραλόγῳ τῆς ἀχοῆς. Πλὴν ἠττηθήσομαι τοῦ δυνατοῦ, χαθόσον οἰηθείην !* περιέσεσθα., μὴ οὐχὶ ταὐτὰ !» φρονεῖν τῷ καθ ᾽ ὑμᾶς βασιλεῖ. servat οἱ praestat. Quamobrem nolim hoc mibi vi- tuperio dari, o Romanorum legate, si ego, qui a ue- mine didici, tibi non persuadeam, qui philosophicis disciplinis adeo innutritus et imbutus fueris, ut oratione superiorem esse didiceris : tamen quantu:n in me erit, etsi non luculento verborum artificio, ex animi mei sententia quod justum est proman. Demus, de Suania te vera dixisse, etita se rem habere : at Lazicam bello subegi ; Suanos nunquam bello appetii. Solo auditu a Mermeroe acceyi, qui significavit, regionem non esse dignam nostra cura, neque pro qua certaremus, neque regem decere huie terre bellum inferre, 14485 Sitam esse inter cas gentes, qux circa Caucasum habitant, habere regulum, et esse iranaitum Scytharum. Decessit Mermeroes, administrationem exercitus suscepit Nachoergan. Scripsit ille nobis ealem : Suauos juga Caucasi habitare, csse latrones, przdarum abactores et quorunicunque gravium et immanium scelerum pairatores. Coustituhinus adversus illos exercitum mittere, sed subito mctu compulsi ex Sua- nis Pers: facti sunt : unde satis apertum est, hanc regionem in nostra potestate esse, et eam me tenere minime iuficior. Necobscurum est, illos nobis lubenti animo parere, et a nostris servis regi. Postremo Zi- chus nos per litteras certiores fecit, Romanos repetere Suaniam, in quo tam longe vos ab eo, quod justum erat, discedere existimavi, quantum abfui a fide αι]- C hibenda his, que ad me contra rationem defere- hamtur. Sed cedam, quantum fieri potest, rerum necessitati, quauquam me victurum esse speraveram quominus a rege vestro dissentiam. » Ταύτας δήπουθεν αὑτὰς ἀπεχύησε τῷ νῷ τὰς &vvola; ὁ Περσῶν βασιλεὺς, xai v τούτοις ὁ λόγος ἑπέπαυτο πρὸς βραχὺ περὶ Σουανίας σὺτῷ. Καὶ αὖθις, ὥσπερ £v µεταξυλογίᾳ τινὶ, περὶ ΄Αμθρου τοῦ "AXa- µουνδάρου τοῦ Σαρακηνοῦ διελεγέσθην Gam, τοῦ βασιλέως οὕτω πως ἀρξαμένου . » ὁ χαθ᾽ ἡμᾶς "Apópo; ὁ Σαραχηνὺς οὐχ ἦκιστα ἐπιμέμφεται τῷ Ztiy, χαὶ χαταθοὴν !'* πεποἰηται τἀνδρὺς οὐκ ἐλαχίστην, ἅτε οὐδέν τι ὀνήσαντός γε αὐτὸν, ἠνίχα ἑσπενδόμεθα ὡς ὑμᾶς. » Καὶ ὁ Πέτρος, « Ἐν οὐδενὶ χρόνῳ πώ- ποτε, ἔφη, ῥητόν τι χρυσἰον ἐχομίσαντο ἓχ Ῥω- µαίων οἱ καθ ὑμᾶς ! Σαρακηνοὶ, οὔτε μὴν ἀνάγχη τινὶ, οὔτε χαθ᾽ ὁμολογίαν τινά ' ἀλλὰ δήτα ὁ πατὶρ ΄Αμθρου ᾽Αλαμούνδαρος ἔστελλε δῶρα τῷ ᾿Ῥωμαίων αὑτοχράτορι, xal Ó ye δεχόμενος ἀντεδωρεῖτό Ye αὑτόν. "Όπερ ἐφ᾽ ἑχάστῳ ἐνιαυτῷ τὸ τοιόνδε ἐγίγνετο οὐδαμῶς, ἁλλ᾽ ἔστιν ὅτε xal πέντε παρῳφχημµένων ἑτῶν. Τοῦτο γοῦν διεσώθη τε xal διεφυλάχθη 'AXa- μουνδάρῳ τε χαὶ ἡμῖν ἐπὶ χρόνον ἠχιστα ὀλίγον. Ἐξεπίσταται δὲ τὸ κρεΐττον, ὃτι οὐχὶ δῆτα ἑῤῥωμένα φρονῶν ἐς Πέρσας τὰ τοιάδε ἔπρασσεν ᾽Αλαμούν- δαρος. Τοιγαροῦν δ.εθεδαιοῦτο, ὡς, εἰ καὶ ὑμεῖς Has igitur cogitationes e mente sua effudit rex Persarum : et tum paulum quievit disceptatio de Suania. Mox autem, veluti medio quodam colloquio rursus de Ambro Saraceno inter eos exortus est sermo, Rex sic incepit : « Qui apud nos est Ambrus, Alamundari filius, Saracenus, nonu parum Zicho succenset, neque parvam querelam de eo iustituit, quod illius rationibus consulere, cum inter nos . pacem fecit, prieterinisit. » Et Petrus, « Nullo un- quam tempore, inquit, Saraceni, qui apud vos sunt, certain auri summam a [Vomanis abstulerunt. Nec enim id nostrarum rerum necessitas unquain postulavit, neque nobis cum his quidquam conve- nerat. Sed pater Aubri, Alamundarus, misit dona D ad Roinanorum imperatorem : is cum ea accepisset, vicissim eum donis est remuneratus, quod tamen unoquoque anno nequaquam factum est, sed ali- quando interpositum est spatium quinquennii. ος igitur inter Alamundarum et nos usurpatum et ol:- servatum est non brevi teinpore. Deus autein novit Alamundarum hoc fecisse, cum rebus Persicis wi- nime studeret. Conventum enim fuit, si bellu VARLE LECTIONES. * σὺ add. Ν. * τεθραμμένον N. τεθραμµένος vulg. " ᾗ περιεῖναι N., εἴπερ εἶναι vulg., ἧπερ εἶναι H. * εἰ μὴ τοῖς Η. εἰ μὶ τοῖς vulg. θείην vulg. ^? ταῦτα vulg. PaTROL. Gn. CXIIIL. * Nayopayáàv Agathiz., 19 7| óc: ΙΙ. ὃν καταθοὴν B., xaza6o^tv vulg. 1! χαλεπῶν ll., χαλεπῶς vulg. |" ᾧτ- 5 ἡμᾶς vulg. ' 28 v5 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 876 contra nos noveritis, ot Alamundari ensis adversus A πόλεμον χινήσοιτε καθ ἡμῶν, ᾽Αλαμουνδάρῳ τε rempublicain. Romanam quiesceret et ab omni lellico opere immunis esset. ILec igitur aliquo tempore durarunt. Nunc vero frater (tuus, meus dominus, o rex, prudenter, opinor, in animum in- duxit suum, et ait : Si pacein ista duo regna ob- servent, quid mihi porro proderit, subditos et servos Persarum sollicitare, ut dominossuos prodaut, 146 et quidquam illis largiri, aut ab illis accipere? » « Si ante pacem, respondil rex, muluo miss» suut legationes, et vos invicem donis amice coluistis, existimo inviolala et illesa permanere debere, quae inter vos sunt prius constituta. » Ilis igitur quo suam quisque causam de Ambro (ueretur, argu- mentis usi sunt : deinde rursus inter se de Suania contenderunt, et rex dixit : « Cum oceupavi Scen- des , Serapa οἱ Lazicam , tum ipsi negatis nos Suaniam quoque sub nostra ditione habuisse. Ex quo apparet, eam nunquam subjectam fuisse Lazis. Si enim ita se res habuisset, una cum Lazis, quippe qui imperium ejus tenerent, in nosiraun potestatem venissel. » Peirus contra respondit : * Hoc factum non est, quia Suani a nobis non de- fecerunt, quemadmodum Lazi, quibus subjecti erant. Hoc igitur affirino, servos servorum wnostro- rum nunquam a nobis deicivisse. » Αἱ rex : « llodie preeterierunt decem anni, ex quo Suaniam occupa- vimus. Legatos ssepius a vobis excepimus, et ad vos misimus. Cur tandem nullam uuquam mentio- nem de Suania fecistis ? » — « Quia, Petrus ait, La- zices dominium eras adeptus. Etenim si te adiis- sem, ut milii Suaniam cederes, causam, cur id fa- ceres , interrogasses ; quam si reddidissen : quia Lazis est subdita : Λη nescis me Lazice dominum effectum esse? respondisses, neque nobis quid- quam reliqui fuisset, quod ultra eloqui potuisse- imus. » - « Ain tun, inquit rex, Suaniam Lazis fuisse subjectam ? Hoc si tu tabulis scriptis propare poteris, impetrabis quod justum est. » Et Petrus : « Haud cunctabor. Docebo te verum. Vetus mos, o domine, obtinuit, apud Lazos hicce : cum Suanize dux sub- esset Lazo, inter hos, qui illi tributa pendebant, ascriptus erat. Quamobrem Lazus accipiebat ab ipso fructus, mella, pelles et alia quadam. Quando autem Suaniz princeps vita excedebat, suffragio ejus, qui Lazis praerat, eligebatur , qui in locum defun- cli regionis administrationem | susciperet. Tunc Lazorum prefectus litteris imperatorem certiorem faciebat de his qu:e evenerant. Et imperator La- zice praefecto per epistolam jubebat ipsum mittere insignia prefecturz Suanisx cui vellet, modo Sua- nus esset. Quod jam a tempore ['heodosii, imp. nostri, usque ad Peroseiu, avum vestrum, et Leo- nem, qui apud nos imperavit, invaluit. » Deinde e cllamyde Petrus in. iedium protulit libel'um, in ἄπρακτός τε xai ἀνενέργητος ἔσται ἡ µάχαιρα τῆς Ῥωμαίων ἔχατι πολιτείας Ταῦτα μὲν οὖν ἐπί τινα "6 διέμενε χρόνον. Νῦν δὲ ὁ ob; μὲν ἁδελφὸς, δεσπότης 6: ἐμὸς, ἔθετο ἐν vip ἐμφρονέστατα οἶμαι, ὦ βασιλεῦ, ἔφη τε , ὡς, &l. βεξαίως ἔχει τὰ πολιτεύματα iy εἰρῆνην, τί δήποτε ἄρα λυσιτελῄσει pot τοῦ λοιποῦ ὑπηχόοις τε xal δούλοις προσφθέγγεσθαι Περσῶν, ὡς ἂν χαταπρόοιντο !! τῶν χεκτηµένων τὰ πράγματα, ἤγουν πορίζειν τι αὐτοῖς ἡ πορίζεσθαι παρὰ σφρῶν, » « El πρὸ τῆς εἰρήνης, » ἔλεξεν ὁ βασιλεὺς, ».ἑχατέ- ρωθεν ἑστέλλοντο πρεσθεῖαι xal ἁμοιθαίοις ioo φρονεῖσθε δώροις ἀλλήλους, χρῆναι οἶμιι ἄτρωια εἶναι τὰ ὅσα ἑστέρχθη πρὸ τοῦ. » Ταύταις μὲν div αὐταῖς xal περὶ "Άμθρου ταῖς δικαιολοχίαις ἔχρη- σάσθην, καὶ αὖθις ἀντελογίζοντη περὶ Σουανίας. Ὁ 0i βασιλεὺς εἶπεν. « "Ornvíxa ἔγωγε παρεστησάμην Σχένδεις τε καὶ Σάρα” τα xaX Λαζιχὴν, ὑμεῖς οὗ at: ὅτι 18 τηνιχαντα Σουανίαν ἓν ὑπηχόων εἴχετε µοίρᾳ. Εὔδγλον οὖν ἐντεῦθεν, ὡς οὐχ ἐτύγχανον ὄντες ὑπὶ Λαζοὺς. "H γὰρ ἂν !* καὶ αὐτοὶ ξὺν τοῖς χρατοῦση ἡμῖν προεχώρησαν.» 'O Πέτρος ἔφη ἁμοιθαδόν' ε τοῦτο οὗ γέγονεν, ἐπεὶ ὁ Σουάνος οὖχ ἀπέστι χαθὰ Δήπουθεν οὗ 3 δοῦλος fjv ὁ Λαζός, dra, ὡς τοῦ χαθ᾽ ἡμᾶς δυύλου 6 δοῦλος ἀφηνίασεν oJla- μῶς. «Τήμερον, » εἶπεν 3! ὁ βασιλεὺς, « δέχα [δη παρῳχέχασιν ἐνιαυτοὶ, ἐξ οὗ Σουανίαν ἐν κατχ] ἐποιήσαμεν * πρέσδεις πολλάχις ἑδεξάμεθά τε χὰ ἐξεπέμφαμεν ὡς 'Ῥωμαίους * χαὶ τί 651a ἐξ ἐχείνν τὸν ὀντιναοῦν οὐ χεχινήχατε λόγον ἕνεχα Σονανίας; ? --« Ἐπειδὴ τηνικαῦτα, ἔλεξεν ὁ Πέτρος, καὶ Λαζιχῆς Κύριος ἐγεγόνεις. Καὶ εἴπερ ἔφην ' ὡς δεῖ *! παρε; χωρῆσαί pot Zovaviag, ἀντέλεξας ἄν * τίνος χἀρυ χαὶ εἴπερ αὖθις ἔφην * ἐπεὶ Λαζιχῆς ἐστι xatijmo ἀπεχρίνω * «iva γὰρ σε Ὑνωρίζοµεν Λαζικῆς; x8) λοιπὸν ἀντερεῖν εἴχομεν τὸ παράπαν οὐδέν.ε--εΤώτε ene, εἶπεν ὁ βασιλεὺς, ὅτι Σουανία Λαζῶν ύπο yslpes Ἶν.Είπερ ἓν γράµµασιν οἶόστε εἶτεχμηριῶσαι τὸ τοιό» δε, ἤχιστα ἀποτεύξῃ τοῦ δέοντοςο » Καὶ ὁ Πέτρο: « Οὔ τι µελλήσω, ἁναδιδάξω δὲ σε τἀληθές. Αρ” χαῖον ἔθος, ὦ δέσποτα, τότε ἐχράτησε παρὰ Λανοῖς. Ὁ Zovavia; ἡγεμὼν ὑπήχουε τῷ Λαζῷ, xal ἀνά» γραπτός οἱ ἐπεφύχει ἐς δασµοφορίαν. Καὶ τοίνυν ἐχομίετο παρ᾽ αὑτοῦ ὁ λαξὸς καρπούς τε μελιττῶν D xoi δέῤῥεις καὶ ἕτερα ἅττα. Οπηνίχα δὲ οὖν ὁ ΣουΔ» voc ἄρχων ἀπεδίω, ἐχειροτόνει ὁ τοῖς Λαζοῖς lg- εστὼς ** τὸν διαφυλάξοντα τοῦ ἀποιχομένου τὴν &p- fjv. Ἐν τούτῳ γράµµασιν ἐχρῆτο ὡς τῶν Ῥωμαίω) αὐτοχράτορα τῶν ξυµθεθηχότων πέρι' xal αὐτὸς ἀντιγράφῳ ἐπιστολῇ ἐνεχελεύετό οἱ ἐχπέμψαι τὰ συµόδολα τῆς τῶν Σουάνων ἡγεμονίας ὅτῳ μὲν βού- λοιτο, Σουάνῳ δ᾽ ὅμως ἀνδρἰ. Τοῦτο τὴν ἰσχὺν ἔλαδιν ἐχ τῶν ΔΒεοδοσίου τοῦ καθ ἡμᾶς βασιλέως χρόνων µέχρι Περόνου τοῦ ὑμετέρου πάππου xai Λέοντος τοῦ xa0' ἡμᾶς. » Εἶτα £x τῆς χλαμύδος ὁ Πέτρος tv hj VARLE LECTIONES, 1! swa H., τινε vuig..— " χαταπρόοιντο Η., κατὰ πρόην τῷ vulg. '! ὅτι deest vulg. 1» Ἡ γὰρ ἂν N. ἡ τρ fv vulg., τοιγαροὺν Η. 39 οὗ Ν., ὁ vulg. 3! εἶπεν Η., εἶδεν vulg. ?* δεῖ Ν., ἕ. vulg. LE ὑφεστὼ, ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 818 ép προχοµίζει βιθλίδιόν τι, ἓν ᾧ στοιχτδόν τε A quo. numerabantur ordine et distincte Laozorum Πρημένως ἑδηλοῦντο Λαζῶν βασιλεῖς, o? Xová- ἐχειροτόνησαν Ἡγεμόνας. Ἐΐχε δὲ οὕτω τοῦ µατείου ἡ δύναµις, εἰ χαὶ ph οὕτω τὰ ῥή- * « ole Λαζῶν βασιλεῖς, ot γε βασιλίσχους ησαν Σουάνοις, ἐξ οὗ χρήνου Θεοδόσιος τὸ Ῥω- / διῄνυσε χράτος xai Οὑαράνης τὸ Περσῶν Λέοντος αὐτοχράτορος xa Περόζου. » Καὶ δι- ὧν 6 Πέτρος Eon: « ἄχρι τούτων ἴσμεν ἓν uas: Λαζῶν τε βασιλεῖς xal τοὺς ὅσοι ὑπὸ Aa- ἰρχοντες ἑγένοντο Σουάνων. » Καὶ ὁ βασιλεύς υγχωρήσοµέν σοι τὸ παρὰ σοῦ προχομισθὲν μα ξυναιρόμενον τῇ κατὰ σὲ πολιτείᾳ ἔχειν τὸ v, ἅρα χαὶ τὰ ἡμέτερα συµθόλαια πιστευθήσον- χαιότατα»» - colgat. 0 — € πλὴν. » ἡ δὲ 3ν ιλεὺς, « ὅπερ ἔφης, ἔχεται πειθοῦς, ὅτι δὗτα ol βασιλεῖς οἱ μὲν οὕτως, οἱ δὲ ἄλλως ἐγένοντο. δὴ δὲ νῦν περὶ ἀμφηρίστου διαλεγόµεθα δού- | μὲν ἑναργέσταιτά πως δυνηθείης ἀποφῆναι, ἵφυκε οὓς, λὴφῃ vs αὐτόν * εἰ δὲ τὸ τοιόνδε οὐχ p95.e πιστώσασθαι, xal ἄλλως βούλεται ὁ ος ὑποτετάχθαι τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ, Ίχιστα u ἐμποδών. Τούτου περαιτέρω οὐδὲν ὁτιοῦν μαι ποιεῖν. » Ὁ δὲ Πέτρος’ «οὐχὶ πεύσῃ, ὦ τα, πρὸς τοῦ Σουάνου, ὅποι ** βούλεται εἶναι» ιάδει γὰρ᾽αὑτὸς, ὅσον ἐπὶ ταύτῃ ve δήπου τῇ µοι- ---ε”λθρει δὲ, ὁ βασιλεὺς, ὡς οὐ βούλομα! περὶ Μας τῆς χώρας τι πυθέσθαι πρὸς τῶν Σουάνων, νὑδὲ ὅσιον οὔτε μὴν ἄλλως δίχαιον [τὴν "1] περὶ [ῆς αὐτῆς ἐν δούλου κινδυνεύεσθαι χρίσει. » μὲν οὖν οἱ λόγοι προῆλθον ἐξ ἀμφοῖν 15. "Ott οὐδὲν προέθη περὶ τῆς Σουανίας, ἀλλ ὁ € ἄπραχτος ἀνεχώρησὲ τῶν Μηδιχῶν ὁρων. κ ὃ οὖν ἑσπείσατο ** Πέρσαις, καὶ χατέθεντο όλεμον ἀἁμφότεραι πολιτεῖαι. Καὶ οἱ μὲν Mio: € τῶν Κόλχων γῆς ἐπ᾽ olxov ἀνεχώρησαν * ἀτὰρ Βυζάντιον ἀφιχόμενος ὁ Πέτρος οὐ πολλῷ ον χατέλυσε τὸν βίον. "Ὅτι Ἰουστῖνος ὁ ἀνεγιὸς Ἰουστινιανοῦ κατ) 2 Χαιροῦ Ἰωάννην τὸν Κομεντίολον 39 ἐς τὰ ὧν ἤθη ἔστειλε πρεσθευσόµενον. Παρενεγγύησε "dx μὲν τοῦ ἐμφανοὺς ἀναχήρυξιν ποιῄσασ- le αὐτοῦ ἐπὶ τῖν βασιλείαν ἀναγορεύσεως χατὰ ab; "Popolo; τε xo* Ι]έρσαις, ἐν ταὺὐτῷ δὲ, Καλέσοι xatpb;, xat ἀμφὶ Σουανίας κινῆσα; λό- Ἰαύτην γὰρ οὕπω Χοσρόης ἀπεκατέστησε 33 ale, καίτοι τῆς Λαζιχῆς παραχωρήσας 35, [ήχους οὔὖσα 1j Σουανία ἐτύγχανεν. 'AXX αἱ μὲν Ικοντούτιδες σπονδαὶ σαν, ἃς ἔθετο Πέτρος ὁ api βασιλέα καταλόγων ** ἡ᾽γεμών * τὰ δὲ περὶ lac ἐπ᾿ ἀμφιδόλῳ Tv. Ἰουστῖνος δὲ ὁ βασιλεὺς λεύσατο !* Ἰωάννην, ὡς, εἴγε βούλοιντο Πέρ- di ὤνιον ἀποδίδοσθαι τὴν χώραν, ἑτοιμότατα ἔχειν. Ἡ γὰρ Σουανία ἀξιόλογος μὲν οὑὐδαμῶς, reges, qui. 147 Suanis duces elegerant. Hxc autem erat hujus tabule vís : verba enim non id expresse continebant : « Hi erant Lazorum reges, qui regulos Suanis constitueru»t a tempore quo Theodosius TVomanum rexit imperium, et Varanes Persarum , ad Leouei imperatorem et Perosem usque. » Hos postquam Petrus recitaverat, dixit : « Ad hos usque habemus in scriptis Lazorum reges, et omnes, qui ab eis Suanix prafecti con- . stituti fuerunt. » EL rex : « Si concesserimus, li- bellum a te.exhibitum, qui vestra reipublice cau- sam tuelur, fidem facere, nonne nostris quoque fidem haberi :equissimum est? » — « Opinor. » — « Quare, sicut dicis, inquit rex, hac res in fide Β posita est, utrum sic, an aliter illi reges creati sint. Sed quoniam de servo inter nos contentio est, qui cujus sit, dubium est : si claris et maui- festis argumentis probare potes tuum esse, acci- pies: sin minus id potes, et Suanus tamen velit Romanorum imperio subesse, non intercedam. Nec est ultra id quidquam, quod facere possim. » Tum Petrus : « Noi percontaberis e Suano, 0 do- mine, cujus velit esse? hac enim conditione delata se in libertatem assereret.»—«Noli hoc rogare, re- spondit rex ; non enim in animo habeo, quantum ad regionem: Suauiam, quidquam Suanorum voluntati credere. Etenim neque fas neque Justum est de terra ipsa servi judieii periculum subire. » Atque C hi inter utrosque habiti sunt sermones. 4. 148 Nihil vero quidquam Petrus de Suania obtinuit, sed infecto negotio a flnibus Medorum recessil; pacem tamen cum Persis composuit, et ulraque regna bellum deposuerunt, et Medi quidem a Colchorum finibus domum reverterunt. Nec multo post Petrus cum Byzantium rediisset, mo: - tuus est. b. Justinus minor, Justiniani nepos, illo tem - pore inisit Joannem Comentiolum in Persian, ut legatione fungeretur. Mandavit el, ut ad speciei quidem pro more inter Romanos et Persas recepto nuntiaret, Justino imperium delatum : simul autein, αἱ se offerret occasio, in sermonem de Suania inci- deret. Nondum eniin eam juri Romanorum Cliosroes cesserat, quanivis Suania ditioni Lazice subjecta esset, quae ipsa Rowanis tradita erat. Feedera qui—- dem, qua in quinquagesimum: annum Petrus, magi- ster officiorum, pepigerat, observabantur : sed quoad Suaniam res adhuc in suspenso remanserant. Ju- stinus vero imperator Joanni in mandatis dede:at, si Persz illam regionem vendere vellent, ut àe paia- tum esse diceret. Erat Soania non ipsa quidem magni momenti aut pretii, sed situ valde commodo ct : VATUJE LECTIONES, | δὲ Ν.. ᾖδεν vulg., ε.πεν Ἡ. ** οἵόστε H., οἵόντε vulg. ** ὅποι ὅτου Cantocl, 3 τὴν uncis exclusi- 5 Sequebantur quz exstant in ecl. it. de. sent. p. 498 , 17. ** ἑσπείσατο Val. ἑπίστατο vulg. εεγεντιόλου vulg , Κομεντίολον Labb. ad Theoph. ap. Photium cod. 61, ?*«i Vol., µοι vulg. ! ἀπ.- τησε B., ἀπεχράτησε vulg. vulg. ** ἐνεκελεύσατο Β., ἐνεχαλέσχτο vulg. 9 παραχωρήσας ἃς N., παραχωρησάτης vulg. 9 χατα)όγων H., χατὰ $19 EXCERPTA EX MENANDRO PORTECTORE 880 apto, ut rhagnum adjumentum afferret ad arcendos Α ὅμως δὲ ἐπιτηδείως ἔχουσα θέσεως ἓς τὰ μάλιστα Persas 3b invadendis Colchoram finibus. ltaque Joannes, Byzantio profectus, cum urbium, per quas iler illi erat, ut ab imperatore prescriptum fuerat, multa cura 149 et diligentia rebus subvenisset, ad Daras pervenit. llic aqux ductum reficiendum eu - ravit, et aqu:e receptacula condidit, et alia quaedam opera necessaria exstruxit. Ibi per decem dies est commoratus, tantisper dum Nisibi festum celebra- retur et. perageretur. Hc causa erat cur legatio admitti non poterat. Festo peracto, quod apud eos Furdigan dicitur, feralia diceres, exceptus Joannes a primoribus Nisibis cum solenni honore ad exse- quendam legationem in regiam Persarum est dimis- sus. Is eo accessit, eL omnibus, quorum causa mis- sus fuit, rite peractis, responsum manebat. Chosroes autem quadam die sermonem movit de Saracenis. Gentes enim Saracenice innumerae sunt, quarum maxima pars per deserta pascentes et sine domino vagantur, alie Romanorum, alie Persarum iinpe- rio parent, lta divise cum essent, Justinianus, magni judicii vir, et qui magnum usum regizx ad- miuistrationis habebat, Saracenos, qui in Medorum partibus erant, per pacem donis prosecutus fuerat. Sed Justinus, vir gravis el constans, neque quid- quam Barbarorum stperbiz cedens, Saracenos, qui Persis favebant, contemptui habuit, et nibili feclt. At illi (est enim gens avidissima) cum tanquam quod suum esset, sibi eripi existimarent, Persarum regem, ne se ad sua genua prostratos contemne- re, supplices orarunt. Itaque Closroes, cum Pe- uus apud eum legatum ageret, Romanos Saracenis debitum solvere equum censebat. Deiude cum Joannes ad eum accessisset, iisdem verbis est usus. Saraceni enim asseverabant, se ob eam causam, ut quietem agerent, neque Romanorum terris infesti essent, eas pecunias accipere, et hac ratione in causa defendenda maxime nitebantur. Itaque Joan- nes, ut vidit Saracenos, preterquam quod fas erat, criminari et accusare Romanos, dixit : « Si quis alius, quam Chosroes, Saracenorum causam, qui Romanos injuste criminantur, tueretur, minus id -quidein grave et molestum esset. Persarum vero tantum regem, qui qux» rerum nature consentanea sunt, plurimi facit, addam etiam, qui bene de Ro- ^ ansnis rebus sentit, consentire his, qui volunt in- justa facere, simul et admirarer et quererer : sed animum non socordia dabo : Romanus enim sum : et docebo omnia : tametsi regem doceri minime necesse est, sed ad haud inscios narratio mea con- vertitur. Qui enim semel ea, quz justitiae et φαυ- tati sunt consentanea, cognovit, si eadeni iterum docetur, immutata 1 5Q) veritate perspecta conscien- tian. suam flrmabit. Petro quidem, qui ante me legatus fuit, et pacem stabilivit, facile fuit, cum B ὀνίνησι τὴν Ῥωμάίων ἀρχὴν τῷ p δι αὐτῆς ** En τιθεµένους Πέρσας τὰ τῶν Κόλχων ὅρια λυµαίνεσθαι. Ἰωάννης οὖν ἐκ Βυζαντίου ἄρας, xol ὡς τάχιστα την πορείαν ἀνύσας, ἐν ταῖς χατὰ τὴν πάροδον πό- λεσι τῶν ἀναγκαίων φροντίδα θέµενος πολλὴν, τοῦτο προειρημένον αὐτῷ ix βασιλέως, ἀφίχετο εἰς τὸ Δάρας. Ἐνταῦθα τὸν κατὰ πόλιν ὀλχὸν τοῦ ὕδατος ἐπεσκεύασε xai ὑδροχοεῖα ἐπενόησε, xal pk) οὖν ἄλλα ἅττα τῶν Ey. ἄστει ἀναγχκαῖα 37 εἰργάσατο. Δι- Ίγαγε δὲ αὐτοῦ ημέρας δέχα τῷ τὴν 35 ἐν «fj. Nut. θει 9? τῇ πόλει πανηγυρίζειν τε xal ἄχειν ἑορ-ὴ», xàx τούτου τὴν πρεσθείαν pi ὑποδέξασθαι. Ὁϱ ὃὶ Ἰωάννης δεχθεὶς μετὰ τὴν ἑορτὴν τὴν Φουρδίγαν προσαγορενοµένην, ó ἐστιν Ἑλληνιστὶ νεχυία, ix τῶν Ev τῇ Νισίθει ἁἀρχόντων ἐξεπέμφθη σὺν τῇ w- µιζοµένῃ τιμῇ πρεσθεύειν ἐς τὰ βασίλεια Περαῶν" xal ἅπαντα **, ὧν ἕνεχα ἕσταλτο, ἐν δέοντι κατ» στησάµενος, ἐν τούτοις ὑπῆρχεν. Ὁ δὲ Χοσρόης bv μιᾷ τῶν ἡμερῶν τῶν Σαραχκηνῶν πέρι αὐτῷ ἐχίνησε λόγους. Τὰ γὰρ Σαρακηνικὰ φῦλα μυριάδες ** ταῦτα, xai τὸ πλεῖστον αὑτῶν ἑρημονόμοι εἰσὶ xaX ἀδέσπο- τοι’ καὶ μὲν "' οὖν τῆς Ῥωμαίων, ἐστὶν ἃ καὶ τῆς Περσῶν ὑπήχοα πολιτείας. Οὕτω δὲ διαχεχρ'µένων αὐτῶν, Ἰουστινιανὸς, µεγαλόφρων &vhp καὶ Bacui- χώτατος, τοὺς µτδίνοντας Σαρακηνῶν δώροις i ξιούτο χρατούσης εἱρήνης. Ὁ 6i Ἰουστῖνος "5, ἐμ- θριθἠς τε΄ ὧν xal Βαρθάρων φρον]μµατι Ίχιστα one- χαλῶν, £v οὐδενὶ λόγῳ ἔποιέσατο τοὺς ὅσοι ἐμίδινον τῶν Σαραγχηνῶν. Οἱ δξ (πλεονεχτικώτατον γὰρ ὃ φῦλον) ἀποχοπὴν τοῦτο ἡγησάμενοι τῷ βασιλεῖ bv- ἐχειντο ** Περσῶν μὴ περιιδεῖν αὐτοὺς αὑτῷ v χειµένους. Ti τοι ἄρα xal Πέτρου ἐχεῖσε πρεσθεν” σαµένου, ὥσπερ τοῖς Zapaxrvol; ὑπευθύνους ὄνται Ῥωμαίους ἔλεγε δεῖν ὁ Χοσρόης ἁἀποδίδοσθαί σφιδι τὸ χρέος. Εἶτα χαὶ Ἰωάννου αὐτόσε ἀφιχομένου td; αὑτοῖς ἐχρήσατο ῥήμασι. Διισχυρίζοντο Υάρ πως d Σαραχηνοὶ, ὡς ὑπὲρ τοῦ εἰρήνην ἄγειν xal μὴ χα:2- θέειν την ᾿Ῥωμαίων τὰ τοιαῦτα ἑκομίνοντο χρή- para, ἐντευθέν τε ἐθιάξοντο τὴν τοῦ πράγµατο, φύσιν. 'O δὲ Ἰωάννης, ὡς ἑώρα σφᾶς οὐ κατὰ tb 6£oy τὸ ἐπίχλημα ποιουµένους, εἶπεν * « Ei μὲν ἕτερός τις, xal οὐχὶ Χοσρόης ὁ πάνυ, ξυνεπελαμ» ' θάνετο τοῖς ἀδίχως ἑπεγχαλοῦσι Σαραχηνοῖς, fiw D ἂν ὑπῖρχε δεινὀν. Τοσοῦτον δὲ βασιλέα Περσῶν, περὶ πλείστου ποιούμενον τὰ μὴ ἑναντία τῆς τῶν πραί- µάτων φύσεως, προσθησω δὲ καὶ τὰ Ῥωμαίω ἁσπαζόμενον, συνηγοροῦντα τοῖς ἐθέλουσιν ἀδιχεῖν θαυμάσα:μι λίαν καὶ ὑπερεχπλαχείην. Ὅμως δὲ ῥᾳθυμίᾳ τὸν νοῦν ox ἐπιτρέφω, Ῥωμαῖος πεφν- χὼς, ἀναδιδάςσω δὲ τὸ πᾶν, χαίτοι τοῦ βασιλέως οὗ δεοµένου διδασκαλία», ἁλλ᾽ ἓν εἰδόσι τῆς διηγἠσεως προϊούσης. 'O γὰρ προεγνωχὼς Ίδη τὰ ἔσα τῷ: δι- χαίῳ ξυνάδει **, ταῦτα πάλιν ἀναδιδαχθεὶς ἐπιῤῥώ- σει τῷ ἀδεχάστῳ τὸ συνειδός. Πέτρος μὲν γὰρ ὁ πρ) VARLE 1 ΕΟΤΙΟΝΕΡ. 356. αὐτῆς Val., διὰ τοὺς vulg. 9 ἅπαντα, ὧν D., ἃ πάντων vulg. Ἱουστινιανὸς vulg. 3) ἀνέχειντο vulg. * ἀναγχαίων conj. B. *! µυρία δὲ c. Val. * μὲν Cl., μὴ vulg. 9 shy] τοὺς Ν. ?* et infra Νισίδη «vulg. μὲν] τὰ piv conj. B. "5 Ἱουστῖνες Yal., 6 δυνάδει Ἡ., ξὺν αἰδεῖ vulg. . καὶ ERI DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 882 ἡμῶν πρεσθευτῆς, ὃς Évayyoz παραγενόµενος ἐθε- Α eloquentia et perswadendi vi polleret, ea, qux nunc 62" toos τὰ τῆς εἰρήνης, ἐμπειρίᾳ λόγων xal δεινότητι πειθοῦς καὶ τὰ περὶ τῶν νῦν ἐπεγχαλούντων Xapa- χηνῶν, xai ἕτερα ὅσα διημφισθητήθη, οἷος ἐγένετο παρακρούσασθαι. Ἐγὼ δὲ ῥητορεύειν τε καὶ πεί- θειν Ἱσκημένος οὐδαμῶς, ὅμως τῷ περιεῖναι " τῇ δίκῃ τῶν Σαραχηνῶν ἔξω πρὸς ὑμῶν, τῷ μὴ στἑρ- Ύειν ὑμᾶς ἀντὶ Ῥωμαίων Σαραχηνοὺς, xal ταῦτα τοὺς ἁδικωτάτους, χαὶ ἀντὶ τοῦ συνοίσοντος τοῖς xa0' ἡμᾶς ** πολιτεύµασι τὸ ἀξύμφορον, Οἱ καθ) ὑμᾶς γὰρ Σαραχηνοὶ (ὅταν δὲ λέγω Σαρακηνοὺς, ἀναλογίνεσθε, ὦ Mibot, τὸ ἀλλόκοτόν τα xal παλίµ- 6ολον τοῦ ἔθνους,) οὗτοι δῆτα οὖν πρὸς βασιλέως Ἰουστινιανοῦ δῶρα μὲν λαμθάνειν εἰώθεισαν, τὸ δὲ ἔθος '* αὐτοῖς τῷ τοῦ παρέχοντος ἐδεδαιοῦντο βου- λἡματι, Ὑπερηδόμενος 5" γὰρ τῇ εἰρήνῃ, καὶ οἷς ox ἐχρῆν τὸ µεγαλόδωρον ἐπεδείχνυτο. Καὶ μᾶλλον ἐχαίνιζεν ἐκουσίως φιλανθρωπίας ὑπερθολῇ πρὸς τὸ ph ἀναγχαῖον τὰ πράγµατα, Ίπερ 5: ἀκουσίως, εἰ θέµις εἰπεῖν, ἐποιεῖτο τῶν ἀναγγχαίων τὴν σὐστασιν. Μαρτύριον δέ µοι σαφέστατον τοῦ δῶρα τοὺς Σαρα- χηνοὺς, xal οὐχ ὡς ὑπὲρ σπονδῶν, ὥς φασι, χοµί- ζεσθαι τὰ τοιαῦτα χρήματα, χαὶ αὐτοὺς ἀντιδωροφο- ρεῖν τὸν xa0' ἡμᾶς βασιλέα. Καὶ πρὸς ταῦτα μὲν οἶμαι μηδ᾽ ὀντιναοῦν ἀντερεῖν. Ei δὲ 53 χαὶ δοίηµεν, ὡς Ἱουστινιανὸς αὐτοὺς χατὰ ξυνθήχας ἔφιλοφρο- νεῖτο τοῖς χρήµασι, συνεµετρήθη τῷ βίῳ τοῦ δωρου- µένου βασιλέως χαὶ συνανεπαύσατο τούτου τῇ τῖ- λευτῇ τὸ δωρούμενον, Οὐ γὰρ ἑνὸς ἀνδρὸς ἔθει, φημὶ δὲ (35 πλέον) xal νόμῳ Uh λυσιτελοῦντι, xal εἰ πέ- quxe βασιλεὺς ὁ τὸ ἔθος ἰσχυροποιήσας fjyouv νοµο- θετήσας, πολιτεία χαταδικασθήσεταἰ ποτε. Ἡμεὶῖς δὲ τοσοῦτον ἀπέχομεν τοῦ διδόναι τι τὸ λοιπὸν Σαρα- Χηνοῖς, καθόσον Ἰ]ουστινιανὸς μὲν καὶ πρὸς τοὺς Βαο- 6ápou; ἠπιώτατος, ὁ δὲ νῦν Ῥωμαίων αὐτοχράτωρ πρὸς πάντας εἶναι βούλεται φοθερώτατος. O0 χρεὼν οὖν ταῦτα τοὺς Σαραχηνοὺς ὀνειροπολεῖν * Ub γάρ τι τοιουτον ὁ xaO" ἡμᾶς βασιλεὺς ἕλοιτο ποιεῖν. Εὺ- x*by δὲ ὑμῖν "» γενήσεται τὸ την εἰρήνην αὑτὸν &0£- Ast ἐῤῥῶσθαι, καὶ μὴ οἴεσθαί γε αὐτὸν ἔλαττον ἔχειν Ῥωμαίους ἐν ταῖς Ίδη Ὑεγενηµέναις σπον- δαῖς. Ταύτῃ γὰρ ἀνέξεται μὴ ὅπλα χινεῖν. » Οὗτος μὲν οὖν οὕτως ἔλεξε. Καὶ περὶ μὲν τῶν Σαραχηνῶν τὸ λοιπὸν οὐδεμία τις ἐφέρετο μνήμη. Ἐπιτηρίσας Ü τῷ 3" δοχεῖν οὐχ ἐργωδῶς ἀμφὶ Σουανίας ἀπέὸ- ῥιψε λόγους, ὡς δέον ὑπὸ Ῥωμαίους αὐτὴν χαθεστά- vat, εἴ ye καὶ λαζικῆς ἐπελάδοντο ἐννομώτατα αὐ- τοί. Ὁ δὲ Περσῶν βασιλεὺς τοὺς περὶ Σουανίας μὲν λόγους ἔδοξε παραδέχεσθαι, χρῆναι δὲ αὐτὸν ἔφη περὶ ταύτης ἅμα τοῖς ἓν τέλει τῶν Μήδων βουλεύ- σασθαι. Μετὰ ταῦτα 6 Ἰωάννης λόγους προσήγαγε τῷ Ziy τῷ xaY Ἰεσδεγουσνὰφ, καὶ μὲν οὖν ἑτέροις τισ) τῶν παρὰ Πέρσαις ἡγεμόνων. Οἱ δὲ ἔλεξαν, ὡς ἑτοιμότατα ἔχοιεν Σονανίας παραχωρῆσαι Ῥω- µαΐοις, οὕτω μέντοι ἐφ᾽ ᾧ χρήµατα λήψεσθαι καὶ objiciuntur de Saracenis, et reliqua, quacunque adhuc controversa erant, diluere et refutare. Ego vero, qui nunquam eloquentiz et persuadendi arti operam dedi, tamen et caus: nostrae zequitate Sa- racenos vincam, el hoc saltem a vobis impetrabo, ut ne Romanis Saracenos, omnium mortalium injustis- : simos, neque vestre utilitati manifesta inoommoda przferatis. Qui enim apud vos sunt Saraceni (cum Saracenos dieo, animo perpendite, o Medi, gentis perfidiam et inconstantiam), dona quidem ab imp. Justiniano accipere consueverant; sed. hec con- suetudo liberalitate ejus, qui dabat, igvaluit. Cum enim pace magnopere letaretur, se queque libera- lem erga eos, quos non oporteba!, exhibebat, et eo tempore liberalitatis modum sponte sua, cum mi- nime opus erat, excedere maluit, quam ut invitus, Si dicere fas est, necessitati rerum cederet. Sed manifestissimum argumentum ejus rei, quod pecu- nias non ex conventione, ut dicunt, sed dono acce- perunt, illud est, quod illi vieissim imperatorem nostrum muneribus coluerunt. Neque quemquam istis contradicturum puto. Quodsi concederemus, linperatorem Justinianum ex conventione illis pe- cunias largitum, hzc conventio spatio vita ejus, qni pecunias solveret, esset terminata el.circum- scripta, et morte ejus donatio finem accepisset. Neque unius hominis consuetudine, aut lege ininime utili (dico autem ut plurimum), licet rex ipse sit, C qui hanc consuetudinem aut legem constituerit, tota gens aut. respublica teneri debet. Nos vero eo ma- gis abest, ut quidquam dono dare Saracenis velimus, quod quantum imperator Justinianus erga Barbaros benignus et beneficus fuit, is, qui nunc Romanis imperat, tanto magis constituit se cunctis praebere formidandum. ltaque non oportet Saracenos hzc sibi somnia fingere. Nunquam enim imperator hzc facere sustinebit. Vobis autem optandum est, ut pacem servare in animum suum inducat, nequc existimat feederum conventiones in aliqua re Ro- manorum majestatem ledere et minuere. Si enim id existimaret, ab armis inferendis non abstineret. » Atque bic ad hunc modum est locutus, neque dein- ceps ulla mentio de Saracenis est facta : sed mox D devenit in. sermonem de Suania.: cum magnopere cavisset, ne id de Industria facere videretur, quan- doquidem Lazica optimo jure illis restituta esset, oportere quoque ipsam Suaniam Romanorum 151 potestati permitti. Visus est autem Persarum rex sermones de Suania excipere, et sibi amplius de ea re cum principibus Medorum deliberandum dixi!. Nec multo post Joannes gollequium. habuit cuim Zicho, qui etiam lesdegusnaph. nominabatur, et reli juis Persarum primoribus. lili quidem dixerunt, paratos se esse Romanis cedere Saaniam hac con- VARLE LECTIONES. *' τὸ περ. τ. 0. τ. E. ἔξω conj. H., πρὸς τῷ περ. οἱ τὸ p στέργειν Ν. ^ ὑμᾶς conj. B. 9! ὑπερτδ, Val, Όπερειδ, vulg. π 9 £0o; Ν., ἔθνος vulg. "fuv vulg. '5 τὸ conj. N. 9 ἡμᾶς vulc. 9? fuco Val, eizep vulg. 5 δὲ 15, ve vulg. 883 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE δ8ἱ ditione, ut pretium ejus acciperent et ejus cessio- A Gvtóv θἐσθαι τὴν ἁπαλλαγην. Καὶ πρός Υε συνθί- nem venderent, multasque alias conventiones it medium proponebant turpes et indignas Romani imperii majestste, εἰ qux» minime existimationi, quam Justinus adeptus erat, consentiebant. Gravis enim et elati animi vir, et qui omnia diligenter " perpenderet, habebatur. Qus» cum Joannes audisset, neque satis ad ea, qu» imperator illi pr::ceperat, advertisset, imprudenter fecit, et ad Suanos misit, qui regem eorum salutarent ejusque gratiam con- ciliarent, Eo absurditatis eum pellexerat Chosroes. Qui callide boc commentus ita instituit, ut baberet, quod quasi jure suo diceret, Suanos ipsos quamvis rogatos Rkomanis parere recusasse. Noverat enim, quantum qui 8 Joanne missi fuerant, efficerent. Nec multo post Chosroes pollicitus est, se legatum κ Romanorum imperatorem | missurum esse, qui liec omnia componeret, et reversus est Joannes By- 2antium. 6. (A. C. 566 Ind. 14 Justini 2.) Justinus impera- tor ubi accepit Joannem legatos in Suaniam mi- sisse, Suanos autem se non imperio Romanorum subjecisse, graviter molesteque tulit et Joannem legationis non ex utilitate rei publice gestze con- demnavit. Nec euim se inscio, aut non jubente, de- buisse mittere et ex hoc occasionem Persis prz- bere, qua suam injustitiam tegerent, et palam prz- dicarent, Suanos ipsos Romanorum imperium detrectasse. Nec enim hanc ab imperio suscepisse χας ἄλλας τινὰς δεῖν ἔφασχον γενέσθαι, αἰσχράς τε xai ἀναξίας τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς, χαὶ βεδαιούσας οὐδαμῶς τὴν περὶ βασιλέως Ἰουστίνου χρατῄσαᾶσαν δόξαν, ὣς ἔστι µάλα ἑμθριθής τε xol χατηχριδω» μένος. Ἰωάννης δὲ τὰ τοιάδε ἀχηχοὼς, χαὶ οὐ σφό- 6pa τῆς τοῦ αὑτοχράτορος στοχαζόμενος γνώμης, ἀθουλότατα διεπράξατο * ἔστειλε γὰρ παρὰ Σονά- νους, τὸν σφῶν βασιλέα βουλόμενος δεξιώσασθαι, δε» λεάσαντος οὖν αὐτὸν ἐς τοῦτο ἁτοπίας ἑἐλθεῖν adeo Χοπρόου, ἑσχήπτετο δὲ τὸ τοιόνδε καὶ ἑμηχανᾶτο, ὅπως ἔσοιτό 54 γε αὐτῷ ἐς διχαιολογίαν τινὰ, ὡς αὖ- τοὶ Σουάνοι, xaítot προτραπέντες, οὐκ ἀνάσχετα ποιοῦνται Ῥωμαίοις ὑπακούειν. Ἑξηπίστατο yàp ὅτι οὖν ὤνησαν οἱ πρὸς Ἰωάννου σταλέντες. Μετὰ B ταῦτα ἐπηγγείλατο Χοσρόης στέλλειν πρετθεντῇν ὡς βασιλέα Ῥωμαίων, τὸν ταῦτα ἅπαντα ἐν δέον- τι 57 χαταστγσόµενον ^ καὶ ἀνέρευξεν Ἰωάννης & zb Βυσάντιον ς’. Ὅτι Ἰουστῖνος ὁ βασιλεὺς ἐπεὶ ἐπύθετο, ex ἐν Σουανἰᾳ εἴη πἆµψας, xa ὅτι τοῖς Ῥωμαίων 0) προσέθεντο Σουάνοι, ἐχαλέπαινεν, ola εἰχός. Καὶ παραπρεσθείας ἐχρίνετο Ἰωάννης, ἅτε οὐ mpi; tb συνοῖσον τῇ πολιτείᾳ διαπραξάµενος. Οὐδὲ γὰρ χρῖ ναι αὐτὶν ἔφασνε στεῖλαι, εἴγε μὴ τοῦτο ἐνεχελεύ- σατο ὁ βασιλεύς ' x&x τούτου δοῦναι πρόφασιν πι- σαις τὸ ἀδίχημα ξυσχιάζειν, καὶ προφέρειν λόγους, ὡς αὐτοὶ Σουάνοι ἀπηνήναντο τὰ Ῥωμαίων. Αλ οὐδὲ ἓν ἀρχῇ τὴν τοιαύτην προσδέξασθαι πρόκλησι, provinciam, ut aut Suanis suaderet, ut se Romanis C ἤ Σουάνους προτρέφασθαι εἶναι ὑπὸ Ῥωμαίος, 1 subderent, aut hujus rei gratia Byzantium legatus veniret, Neutrum enim imperio Romano dignum esse existimabat. Itaque Joannem imperator a se abalienatum dimisit et eorum numero habuit, qui minime commodi suis rebus essent : tum excogita- vit, qua ratione ineonsu[te facta in melius corri - geret. 7. (A. C. 568 Ind. 9 Justini 4.) Justinus, cum Turci, qui Sacs antiquitus vocabantur, legatos ad eum de pace misissent, consilium cepit legationem quoque ad eos mittere. Itaqne Zemarcho Cilici, qui tunc temporis erat prefectus urbium Orientis, jus- sit, ut ad eam se przepararet. Is cum necessaria ad tàm longum iter comparasset, circa finem quarti anni imperii Justini, exacto secundo quindecenna- lis 252 periodi anno, initio mensis, qui Latinis vocatur ÁAngustus, profectus Byzantio,viam ingressus est una eum Maniacho et suis comitibus. 8. Multorum diernm itinere peragrato, Zemar- chus et qui Cum eo erant, cum in regionem Sogdai- tarum pervenissent, ut ex equis descenderunt, ob- vios babuerunt ex Turcis nonnullos, ad id missos, q^i ferrum vendendum offerrent, opinor, ut indica- τούτου γε ἕνεχα πρεσθευτὲν 5" ἐν Βυζαντίφ γεν» σθαι. Οὐδέτερον γὰρ ἐξ ἀμφοῖν εὐπρεπὶς εἶναι τῇ πολιτείᾳ ἠγῆσατο. Ἰωάννην οὖν περιφρονῄσαί ὁ αὐτοχράτωρ ἐν τῇ τῶν ἀνεπιτηδείων ἔταξε μοίρᾷ, ἐγνωμάτευσε δὲ ὅπως τὰ ἡμαρτημένα εὖ διαθε[η. C. "Οτι τῶν Τούρχων, τῶν Σαχῶν καλουµένων 5 πάλαι, πρεσθείας ποιησαµένων πρὸς Ἰουστῖνον sip εἰρήνης, ἐν βουλῇ ἑποιήσατο ὁ βασιλεὺς ἐκπέμήαι πρεσδείαν ὡς Τούρχους, Καὶ δὴ Ζηµμάρχῳ τῷ Kim ἔλεγε παρασκευάζεσθαι ἐπὶ τούτῳ, ὃς τῶν πρὺς iv πόλεων τηνικαῦτα ὑπῆρχε στρατηγός. Ἐπεὶ ὧν ἅπαντα αὐτῷ τὰ ὅσα πρὸς μακρὰν ὁδὸν ἑξηρτυμένα ' D ἣν, ἠνίχα πρὸς τὸ πἐρας ἠνύετο τῆς Ἰουστίνου Bz- σιλείας τὸ τέταρτον ἔτος, τῷ δευτέρῳ ἐνιαυτῷ τῆς πεντεχαιδεχαετηρίδος περιφορᾶς, περὶ τὰ τπροοίµια τοῦ παρὰ Λατίνοις Αὐγούστου μηνὸς, ὁ μὲν Ζήµαρχο: ἀπῆρεν ix Βυζαντίου ξὺν αὐτῷ '* Μανιάχῳ *!. xol τοῖς ἁμφ αὐτόν. η. Ὅτι πολλῶν ἡμερῶν ὁδὸν διανύσαντες οἱ περὶ Ἀήμαρχον, ἐπειδῃ παρῆσαν ἓν τοῖς 5 τῶν Σογδαῖ- τῶν τόποις, ὀπηνίχα τῶν ἵππων ἀπίδησαν, τῶν Τούρχων ἔνιοι (ὡς ἔοιχεν, ἐς τοῦτο ἀνειμένοι], ὤνιόν σφισι προῖσχοντο σίδηρον, οἶμαι τῷ ποιῄσα- VARLE LECTIONES. M ἔσοιτο Val.. ὅσοι τὸ vulg. 7 ἐν δέοντι Η., ἑνδέον vulg. Ν 5 ἐν τοῖς Ν., αὐτοῖς vulg. t αὐτῷ] a6 τῷ Il. *' Μανιάχῳ Η., Μαν:άχον vulg. ^ πρεσθευτῆς vulg. 3 Ξςπρτηµενα vulg. 885 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 886- σύαι ἔνδειξίν τινα ὡς pé£za))a αὐτοῖς ὑπάρχει A rent, apud eos reperiri ferri fodinas. Ferebatur enim σιδρου. Λέγεται γὰρ, ὡς παρ) αὐτοῖς οὐχ εὐπό- Ρριστόν τι χρημα ὁ σίδηρος. ταύτῃ ἕνεστι τεχ- μτριῶσαι, ὡς ὑπαινιττόμενοι ἔχειν γῆν σιδηρο- Φόρον τῷ τοιῷδε ἐχρήσαντο χόμπῳ “4. Ἔτεροι δέ τινες τοῦ φύλου τὸ χατὰ σφᾶς αὐτοὺς ἀναφανέν- τες, οὓς εἶναι ἔλεγον τῶν ἀπαισίων Ὁ ἑλατΏρας, ἀγχοῦ ᾖλθον τῶν περὶ Ίήμαρχον. Καὶ τοίνυν ἅπαντα ὅσα ἐπεφέροντο ** φορτία ἀράμενοι, ἔθεσαν kv µέσῳ. E'ka τοῖς τοῦ λιθάνου κχλάδοις πῦρ ἀνάψαντες, τῇ Σχυθικῇ φωνῇ βάρθαρα ἅττα ** ῥήματα ὑπεψιθύρι- ov, ἐπιπαταγοῦντες δὲ χώδωνί τινι xal τυμπάνῳ Ὀπερθεν τοῦ φόρτου περιέφερον τὸ φυλλῶδες τοῦ λιδάνου τῇ φλογὶ λαχιζόμενον, xai ἅμα γινόµενοι Μανιώδεις χαὶ ἐμθριμούμενο: τὰ πονηρὰ ἀπελαύνειν ἑδόχουν᾽ οὕτω γὰρ ἀποτρόπαιοί τινες εἶναι xal ἆλε- ξίχακοι ἑδόχουν. ᾿Αποδιοπομπησάμενοι δὴ οὖν, ὡς ᾧοντο, τὰ δυσχερῇ, Ζἡμαρχόν τε αὐτὸν δι᾽ αὐτῆς παρῄγαγον τῆς φλογός' ὧδέ τε ἔδοξαν xal αφᾶς ἀφαγνίξειν. Τούτων δὲ ταύτῃ Υεγενηµένων, ἔπειτα ἐπορεύοντο ξὺν τοῖς ἐς τὸ τοιόνδε τεταγµένοις, ἵνα ὁ Χαγάνος αὐτὸς ἦν, &v ὄρει viv λεγοµένῳ Ἐκτὰγ, ὡς ἂν εἴποι χρυαοῦν ὄρος Ἕλλην ἀνήρ. Καὶ τοίνυν αὐτοῦ ἀφιχόμενοι, ὅπη τεηνικαῦτα τῷ Διζαδούλῳ Ἆσαν αἱ διατριδαὶ, κατὰ 6h κοιλάδα τινὰ τοῦ προσ- αγορενοµένου χρυσοῦ bpou;- ἐπεὶ οὖν οἱ περὶ ζἠ- µάρχον ἐχεῖσε ἐφοίτησαν, µετάχλητοι γενόμενοι πα- ῥαχρῆμα τοῦ ἀιζαδούλου ἦλθον ἐς ὄψιν. "Hy δὲ ἄρα ἔνδον σκηνῆς, χαθῆστο δὲ ἐπὶ διτρόχου χαθέδρας χρνσῆς , ἑλχομένης, ὀπηνίκα ἕδει, ὑφ᾽ ἵππου ἑνός. Προσειπόντες δὲ τὸν Βάρδαρον, ὡς ἔθος αὐτοῖς, τὰ ὅῶρα προΐσχοντο. Καὶ τοίνυν ol; ΥΕ τοῦτο ἐν φρον- τἰσιν ἦν ὑπεδέξαντο. ᾿Ατὰρ ὁ ήμαρχος, « aol δῆ- γα, ἔφη. ὦ τοσούτων ἐθνῶν ἡγεμὼν, ὁ χα οἱ ἡμᾶς βασιλεὺς ὁ μέγας, ἀγγελοφόρῳ χρησάµενος ἐμοὶ, ἐσήμηνεν εἶναι ἐσαεὶ τὴν τύχην αἰσίαν τε xal ἀγαθὴν, iv ἡδονῇ ποιουµένῳ σοι τὰ Ῥωμαίων, xal πρός γε φιλοφρονουµένῳ ἡμᾶς. Ἔστω δέ σοι κρατεῖν ἀεὶ τῶν δυσμενῶν xal λαφυραγωγεῖν τὸ πολέμιον. Απέστω δὲ βασχανία τις ὡς ποῤῥωτάτω ἡμῶν, ofa τε οὖσα διαῤῥηγνύναι τοὺς της φιλίας θεσμούς. Ἐπιτίδεια ἔμοιγε τῶν Τούρχων τὰ φῦλα, xal ὅσα κατῄχοα Τούρκων, ἕξετε δὲ τὴν xa0' ἡμᾶς ** xai ὑμεῖς οὐκ ἄλλως. » Τοιαῦτα ἅττα ἔλεξεν ὁ Ζἡήμαρ- ferrum apud eos esse rem minime paratu facilein. Ea de causa hoc commenio usi sunt, ut ostend. - rent, in sua regione ferri fodinas essc. Alii quoque homines ex eadem gente se ipsos sponte exhibue-- runt, quos dicebant esse averruncos. lli cum ad Ze- marchum accessissent, sarcinis depositis, ihuris folia incenderunt, Scythicaque lingua nescio qua verba susurrarunt, et tintinnabulis atque tympanis regonantes, solium tliuris igne cum strepitu lacera- tum circumferebant, et furore perciti frementes- que, Jd:xmones depellere videri volebant. Adversa. igitur, ut existimabant, alio aversuri, Zemarchum ipsum per flammam duxerunt, quo ritu se ipsos quoque lustrasse sibi videbantur. His ita confectis, B deducentibus quibus hoc munus iucumbebot, ad locum, ubi erat Cliaganus, in monte, qui vocatur. ipsos Ectlag, montem aureum diceres, profecti sunt. In hujus convalle tum temporis erat Disabuli doumi- cilium. Mluc cum venissent, vocati statim ad Cha- ganum accesserunt. Is vero intra tentorium suum sedebat in sella duabus rotis suffulta, qua, si opus esset, uno equo traliebatur. Quem cum salutassent, munera, ut mos est, protulerunt, que hi, quibus hoc mandatum erat, susceperunt. Tum Zemarchus : ε Tibi, inquil,.o0 tot gentium dux, quia Romanos diligis, et eorum te secundze res deleciant, nostcr inaguus imperator, me internuntio, precatur, ut in perpetuum felix sis, faustaque fortuna utaris. Detuz tibi inimicos semper superare, et przdas agere ex hostibus. Invidia autem quam longissime a nobis absit, qua amicitias dissolvere potest. Equidem Turcos et gentes illis subditas necessariorum loco habeo : et vos eodem erga nos animo eritis. » Cum Zemarchus hujusmodi orationem habuisset, Disabu- lus ad eamdem sententiam respondit.Inde se ad convi- vium converterunt, et quod reliquum 153 fuit diei in eodem tentorio genio indulgentes transegerunt Erat autem illud tentorium instructum sericis tape- tibus, affabre per colores variegatis. Vinum prabi- tum quidem illis est, non autem id genus, quod ex uvis exprimitur : neque enim eorum regio vitium ferax est, neque hujus generis potu uii assueii sunt ; sed aiio barbaricz potionis genere, ad musti Xos* ὁ δὲ δὴ Διζάδουλος καὶ αὐτὸς προσρήσεσιν D similitudinem facts satiati ad hospitium, quo di- ἐχρήσατο ὁμοίαις. Εἶτα τὸ λοιπὸν ἑτράπησαν ἐς θοί- νην, xal πανηµερίᾳ ** εὐωχούμενοι διετέλουν ἐν αὑτῇ δήπου τῇ σχηνῃ. Κατεσχεύαστο δὲ αὑτῷ ἐξ ὑφασμάτων σηρικῶν τε xai διαπεποιχιλµένων τοῖς χρώμασιν ἀτέχνως 7*. Olvp μὲν οὖν ἐχρήσατο, οὐχ ὁμρίφ δὲ ?* τῷ παρ’ ἡμῖν ἐχθλιδομένῳ &x τῆς ἁμ- πέλου. οὗ γὰρ δὴ ἀμπελοφόρος αὐτοῖς ἡ γἢ, οὐδὲ μὴν '"* ἐγχωριάζει παρ) αὐτοῖς τὸ τοιόνδε γένος" - kágou δέ τινας βαρδαρικοῦ ἑνεφορήθησαν γλεύχους. verterant, redierunt. Postridie etiam in alio tugurio convenerunt, quod erat simili tapetum sericorum genere adornatum, et in quo effigies varia forma , cernebautur. Sedebat autem ipse Disabulus iu lecto, qui totus erat ex auro confectus, et in medio cou - clavis erant urna, aquiminaria et dolia aurea. Postquam iterum convivati erant, et jnter potandum quz convivio conveniebant dixerant et audierant, discesserunt. Postridie in alio tentorio convenerunt, VARLA) LECTIONES | 55 χόμπῳ ll, χόπῳ vulg. 9 ἀπαιαίων N., ἀπουσίων vulg. ** Verba. ἐπεφέροντο — βάρθαρα, qua :a Ecl. exciderunt, ex Suida s. v. φορτία restituit Toupius 1. p. 552. (ed. L.) Ν. ** ἑάττα vulg. εἰἄᾶτο ll. Becte Val. *'xa0' Β., παρ) vulg. ** τὰ x. ἡ. conj. N. * πανηµέριοι conj. B... "* εὐτέχνως el mox typz- σαντο conj. N, '' δὲ vulg. ponitur post οἵνῳ, deest post ὁμοίῳ, 7" μὴν Β., μὲν vulg. 8687 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE - 838 ia quo erant columus liguez, auro involutze : au- A Καὶ ἀνεχώρησαν, ὅποι αὑτοῖς fj χατάλυσις ἣν. Εἶτα ratum etiam cuhile, quatuor pavonibus aureis ful- tum. Ad vestibulum ejus loci, ubi commorabatur, disposita erant plaustra, quibus inerat multa ar- gentea supellex, disci et lances, et. plurimi: statuae animalium argento elaborate, qua venustate et clegantia non concedebant nostris. Eo usque opu- lentia ducis Turcorum processit. Cum Zemarchus et qui cum eo erant. illic moram traherent, placuit Disabulo, ut se profieiscentem contra Persas Ze- marchus sequeretur cum viginti ex suis, qui illi ministrarent : interea reliqui Romanorum ejus re- ditum in Chliatarum regione opperirentur. Atque is eos in discessu muneribus donatoa a se dimisit. Zemarchum quoque honoravit captiva concubina ex his, que Cerchis dicuntur. Ita Zemarchus cum Disabulo bellum cum Persis gesturo profectus est. [ter emensi in loco, qui dicitur Talas, consederunt. Ilic obviam venit Disabulo Persarutm legatus, quem wna cum Romanorum legato ad. cenam invitavit. Ad e»m cum accessissent, multo plus honoris de- tulit Disabulus Romanis, quam Persicis legatis, et Romanorum legatum honeratiore loco accumbere jussit. Quin etiam multum de f'ersis est questus, ianquaimn ab his multa injusta passus egset, quz ut hello et armis vindicaret, venerat. Cum Disabulus acerbius invehoretur, Persarum legatus legem si- lentii apud ipsos in conviviis observari solitam Iransgressus, suunmalim cepit disserere et magno animo Disabut criminationes refutavit, 194 ut C qui aderant mirarentur, eum in tam violentam iram exardescere, ut, nulla habita legis ratione, multis intemperantibus verbis uteretur. Post h:ec cum'dis- cessissent, Disabulus in Persas contendit. Et Ze- marcho et ejus comitibus ad se vocatis, ubi amici- tiam. cum Romanis coufirmasset, eos, ut ad sua redirent, missos fecit. Cum his quoque alium a se ad ltomanos legatum misit, quia Maniach, de quo supra diximus, vita excesserat. Huic legato nomen erat Tagma, dignitas vero Tarchan. Hic igitur ut legationem apud Romanos obiret, a Disabulo missus est : una cum co Maniach ejus, qui nuper mortuus erat, filius admodum adolescens. Is patri in magi- stratu successerat, et dignitate proxime ad Tagma 'Tarehan accessit. Ideo, puto, hic honor puero ob- D tigit, quia pater ejus Disabulo charissimue et fide- lissimus fuerat. Dimíissus a Disabulo Zemarchus, assumptis his ex Romanis, quos certo loco consi- stere jusserat, cum primum conjuncti erant, viz se commiserunt, et Chliatarum primaria urbe relicta, per castella iter direxerunt. ἐς τὸ αὕριον ἐν ἑτέρᾳ τινὶ χαλύδη ξυνηλύον, tu- φιεσµένῃ δὲ xol χαταπεποικιλµένῃ οὐχ ἄλλως ἐξ ἱματίων σηρικῶν' ἕνθα xal ἀγάλματα διάφορα τῇ μορφῇ εἱστήχει. 'ὁ δὲ Διζάδουλος ἑνίζανεν ἐπὶ Χλίνης τινὸς, ὅλης Ex χρυσοῦ. Κατὰ δὲ 6h τὸ μέσον «09 ἑνδιαιτήματος χάλπεις τε χρυσαϊῖ καὶ περιραν- τῄρια, ἔτι τε πίθοι χρυσοϊ. θοινησάµενοι δ᾽ οὖν xal αὖθις, xal τὰ ὅσα ἐχρην ἓν πότῳ εἰπόντες τε xal ἀχηχοότες, ἀνεχώρησαν. Tfj ἑξης ἓν ἑτέρα ἐγένοντο διαίτη, ἕνθα ξύλινοι χίονες Ἠσάν τινες, ἑνδεδυμένοι χρυσῷ, χρυσᾖλατός τε χλίνη ὁμοίως, Ἠντινά γε δήπου xai τάωνες χρυσοῖ τέτταρες Ἰώρουν. Κατά δὲ δὴ 3 ἑμπρόσθιον τῆς διαίτης ἐπὶ πολὺ παρετέταντο ἅμα- Gat, ἓν αἷς πολύ τι χρημα ἀργύρου ἐπῆν, δίσχοι τε χαὶ xavd: οὐ μὴν ἀλλὰ xol τετραπόδων ἱνδάλματα πλῖ- στα, καὶ αὐτά γε δἠπουθεν ἀργυροποίητα, οὐδέν τι ἁποδέοντα τῶν παρ᾽ ἡμῖν. Τοῦτο 13 μὲν οὖν τῷ τῶν Τούρχων Ἰγεμόνι ἕνεστι Τὸ χλιδῆς, Τῶν δὲ «p Ζήμαρχον ἔτι ἀχεῖσε ἑνδιατριβόντων, ἔδοξε τῷ Δι- ζαθούλῳ, ὥστε αὐτὸν μὲν Ζήμαρχον ἅμα exon &t- ραπευταῖς τε xal ὁπαδοῖς ἔπεσθαί ol ἔχστρατων” µένῳ χατὰ Περσῶν, τοὺς δὲ ἄλλους 'Ῥωμαίους ἔπ- αναστρέφοντας κατὰ 5h τὴν χώραν τῶν Χολιατῶν ἀναμένειν τὴν Ζημάρχου ἐπάνοδον. Καὶ δὴ ὃς [τῷ] προῦδη, δώροις τε φιλοφρονησάµενος αὐτοὺς àgtxt τὸν δὲ ζήμαργον xai θεραπαίνῃ ἑτίμηαε .δοριαλώτψ, ij δὲ ἦν ἐκ τῶν λεγομένων Χερχίς. Καὶ ὁ Zípapys σὺν τῷ Διζαθούλῳ ἑπορεύετο μαχησομένῳ Πέρααι. Ἐν ταύτῃ δήπου τῇ πορείᾳ γενόμενοι, bv χώρῳ v" χαταλυσάντων αὐτῶν ἐπιχαλουμένῳ ἸΤάλας ὑπαν' τιάζει τῷ Διζαθούλῳ Περσῶν πρεσδευτής. Καὶ το- νυν ξννεχάλεσε παρ) αὑτῷ ἑστιασομένους τούς €i Ῥωμαίων xaX Περσῶν πρέσθεις. Καὶ 65h παραγεν” µένων αὑτῶν, τοὺς Ῥωμαίους ὁ Διζάθουλος ἐν τιμᾶ πλείονι ἐποιίσατο, ὡς xal κατὰ τὴν ἐπικυδεστέρω ἀναχλῖναι στιδάδα. Πρός γε xoi πλεῖστα ἐπιμεμεύ” µενος ἣν τοὺς Πέρσας, ἅτε δὴ πρὸς αὑτῶν ἄδια πεπονθὼς, xal ὡς τούτου Évexa ἔρχεται πολεμᾖσων. 'O δὲ Περσῶν πρεσθευτῆς, τοῦ Αιζαθούλου συντο- νώτερον ἐπεγχαλοῦντος, περιφρονἠσας τὸν vópov τῆς σιωπῆς τὸν ἰσχύοντα παρ) αὐτοῖς ἓν ταῖς ἑστιάσε” σιν, ἑπιτροχάδην Ίρξατο διαλέγεσθαι, τοῦ Διζαδού- λου γενναίως τὰ ἐπικλήματα ἁπωθούμενος, tue xa Üaupácat τοὺς παρόντας τὸ ὑπερθάλλον τῆς αὗτῳ ὀργῆς, ὡς παρ᾽ οὐδὲν θέµενος τὸν νόµον πολλοῖς τε καὶ ἀχολάστοις ἐχρήσατο. Ἐν τούτοις ἁπαλλαγέν- των, 6 μὲν Διζάδουλος παρεσχευάζετο τὴν ἐπὶ Πέρ- αας. TQ τοι ἄρα τοὺς ἀμφὶ Ζήμαρχον µεταχαλεσά- μενας, xai ὡς ἑνῆν, πρὸς τοὺς ᾿Ῥωμαίους φιλία» ? ἐμπεδώαας, ἀφΏχεν αὖθις ἀπονοστήσοντας ἵ", ἕτε- pov πρεσδευτὴν αὑτοῖς σνναποστείλας τῷ τὸν πρότερον λεγόμενον Μανιὰχ τεθνάναι. "Hy. δὲ ἐπίκλησις τῷ µετ ἐχεῖνον 79 πρεσθευτῇ 3 Ταγμὰ αὐτῷ, ἀξίωμα δὲ Ταρχάν. Οὗτος δη οὖν ἑστάλη ὑπὸ Δινα- θούλου ὡς Ῥωμαίους πρεσθευσόµενος. Καὶ μὲν οὖν σὺν αὑτῷ ὁ τοῦ 5' ἤδη ἀποιχομένου παῖς, φημὶ δὴ VARLE LECTIONES. 13 τοῦτο Il., οὕτω vulg. — "* µέτεστι conj. ΟΙ. '* Χολιατῶν] Χοαλιτῶν HB. lidem supra pag. 300., 12. Χλιάται dicebantur. — ?* τῷ uncis inelusit H. ᾖ7 πρὸς εἰ φιλίαν N., περὶ et φιλίας vulg. '* ἀπονοστήσον- τας Β., ἁπονοστήσαντας vulg. "5 ἐχείνων vulg. —** ποεσθευτῇ Η., πρεσθευτὴν vulg. *! ὁ τοῦ Η., ὅτου vulg. 889 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 890 τοῦ Μανιὰχ, χομιδῇ µειράχιον, ὅμως δὲ τὸ πατρῷον διαδεξάµενος Ὑέρας 9*, ἔτι μὴν xal τὴν μετὰ «bv Ταγμὰ Ταρχὰν χληρωσάμενος ἀξίαν. Οἶμαι δὲ τῷ ἐπ'τεδειότατόν " τε καὶ εὐνούστατον γενέσθαι τῷ Διζαδούλῳ τὸν Μανιάχ τοῦ πατρῴου τὸν παῖδα τυχεῖν ἀξιώματος. Ἐπεὶ οὖν ὁ Διζάδουλος διαφῆχε τοὺς περὶ Ζήμαρχον, ἐπιχαταλαμθάνουσι τοὺς πρότερον ἀφεθέντας Ῥωμαίων, οὗ ἂν ξυντεθειµένον αὐτοῖς, xa τοίνυν àv τῷ αὐτῷ γενόµενοι τῆς ἐς τὰ οἰχεῖα ὁδοιπορίας ἀπήρξαντο. Καὶ δὴ καταλελοιπό- τες τὴν πρωτεύουσαν πόλιν τῶν Χοαλιτῶν , διὰ φρουρίων ἑπορεύοντοιῷ θ’. Ὅτι ὁ Βαϊανὸς ὁ τῶν ᾽Αδάρων ἡγεμὼν iv βου-Α 9. (A. C. 568 Ind. 1, Justini 4). Baianum, Ajj ἑἐποιήσατο πρεσθεύσασθαι xol περὶ σπονδῶν — Avarum ducem, voluntas coegit legatos ad Roma- λόγους προσαγαχεῖν. Τὸν δὲ Βιταλιανὸν ἐξήτει ypo- — nos mittere, qui de feederibus verba facerent. A Vi- σίον οἱ παρασχεῖν, ὡς ἂν pt λεηλασίᾳ χρῄήσοιτο κατὰ — taliano etiam sibi aurum dari petiit, ut a. predis δη τὸν τῆς ἐχεχειρίας xatpóv. 'O δὲ Ἰοθουλήδας, agendis per inducias abstlneret. At Jubolides, ac- χχὶ εἰληφὼς Ex τοῦ τῆς Ἰλλυρίδος ὑπάρχου νοµί- — ceptis a przfecto lilyrici nummis non minus octin- ' Guata οὗ μεῖον 1) ὀχταχόσια, παρέσχετο τῷ Batav. — gentis, ea Baiano tradidit. Quamobrem Avarum dux Ταύτῃ 5) τοι xai ἔστειλε «bv Ταργίτιον ὁ τῶν 'A6á- — misit Targitium, qui una cum Vitaliano interprete pov ἡγούμενος, ξὺν τῷ xal Βιταλιανὸν τὸν Épum- — imperatori denuutiarent, ut. Sirmium et pecunias, νέα, τῷ Ρασιλεῖ λέξοντας ὥστε τὸ Xippióv οἱ ἐνδο- — quas Cotriguri et Utiguri a Justiniano accipere soliti θῆναι, xal τὰ συνήθη χρήµατα, & '* Κουτρίγχουροι — erant, quia utramque gentem subegerat, illi tra- xal Οὐτίγουροι πρὸς Ἰουστινιανοῦ ἑχομίζοντο βασι- deret, el prxterea. Usdibadum etiam Gepidam. Di- λέως, ofa δὴ αὐτοῦ ἄμφω τὼ φύλω τούτω χαθελόντος — cebat enim, et omnes Cepidas in suum jus domi- πρὺς τοῖς καὶ Οὐσδίθαδον τὸν Γήπαιδα. Ἔφασχε γὰρ — niumque venisse, quia eos devicerat. Jtaque legati τοὺς Γήπαιδας ἅπαντας αὐτῷ ἀνήχειν, ἅτε δὴ καὶ pj ubi in regiam "urbem ad imperatorem venerunt, αὐτοὺς ** πρὸς αὐτοῦ καταπολεµηθέντας 57". Αφιχο- — Targites sic eum est affatus : « O imperator, adsum µένων δὴ οὖν τῶν πρέσδεων κατὰ 6h τὴν βασιλίδα — aluo filio missus. Tu enim vere pater es Baiani, πόλιν, παρελθόντων τε ὡς τὸν αὐτοχράτορα , ἔφη ejus, qui apud nos dominatur. Confíido igitur, te 6 Ταργίτης᾽ « "Q βασιλεῦ, πάρειµι σταλεὶς ὑπὸ τοῦ affectum. paternum. exhibiturum esse filio in eo, σοῦ παιδός' πατὴρ γὰρ αὐτὸς ἀληθῶς Βαϊανοῦ τοῦ — quod reddes ea, quz filii sunt. Cum igitur nos hoc καθ) ἡμᾶς δεσπότον. Π]έποιθα δη οὖν, ὡς ἐπιδείξα- — animo simus, et fortasse tu seque ac nos, nonne tu σθαι προθυµηθείης τὴν περὶ τὸν παῖδα στοργὴν τῷ — illi sua przimia przbebis? Quod si feceris, ea non in διδόναι τὰ τοῦ παιδός. Οὕτω τοίνυν ἑχόντων ἡμῶν, — extraneum, neque in hostem eontuieris, neque ea- τάχα δὲ σοῦ xal ἡμῶν, ρα οὐχὶ παραχωρήσεις αὐτῷ — rum rerum mutabitur dominium. Etenim rursus ad τῶν γερῶν; οὗ γὰρ ἐς ἀλλότριον οὔτε μὴν πολέμιόν — teredibit per filium, si ca indulseris, quze a te 1555 τινα tà δ:δόµενα µεταθήσοις ayebóv: οὐδὲ µεταθή- — petitum venio. Scilicet Sirmium et pecunias, quot- σεται τῶν παρεχοµένων ἡ χνριότης, f| πάλιν εἰς σὲ — annis quas dabat imperator Justinianus Utiguris et ἀναδραμεῖται διὰ τοῦ παιδὸς, εἴγε παράσχοις αὑτῷ — Cotriguris, cum Baianus bodie dominium sit adeptus τὰ ἐφ᾽ ol; fixo, τὴν τε πόλιν τὸ Σίρµιον xal τὰ — harum omnium gentium; deinde Usdibadum et ejus χρήματα κατ’ ἔτος, ὅσα βασιλεὺς ἸΙουστινιανὺς τοῖς C comites sibi tradi poscit. Nec enim Usdibadum quis- Κουτριγούροις 5" xai Οὐτιγούροις ἀδίδου [οἱ 5], quam negarit factum esse Baiani mancipium. » Hzc Batavos τήµερον δεσπόζοντος τούτων γε δήπου τῶν Targites; cui imperator : « Tu quidem, ut videtur, ἐθνῶν. "Exc xal Οὑὐαδίθαδον τὸν Γήπαιδα καὶ τοὺς — minime, ut legationem faceres, venisti, sed magis ut περὶ αὑτόν' οὐδὲ γὰρ περὶ τούτων ἀντερεῖ τις, ὡς — mores Avarum, antea nobis penitus ignotos, cognitos οὐχὶ πεφύχασιν ἀνδράποδα Βαἴϊανοῦ. » Ταῦτα ὁ Ταρ- — perspectosque efficeres. Si enim, ut dicitis, conces- γίτης ἔλεξεν. ᾿Ατὰρ ὁ βασιλεύς) « Ob πρεσθευσόµε- — serimus vobis ea, quxe nuper Justinianus, commise- vog ἥχεις, ὡς ἔοιχεν, ὦ Ταργῖτα, μᾶλλον μὲν οὖν ratione potius quam terrore adductus, quia ab effun- πρὸς ἁγνοοῦντας ἡμᾶς τεκμηριώσασθαι βουλόµενος — dendo sanguine abstinere volebat, Hunnis largitus τῶν ᾿Αδάρων τοὺς τρόπους. El γὰρ, ὥς φατε, δοίηµεν — est, ridicula res saneerit, si etiam liberalitatem et ὑμῖν τὰ ὅσα τοῖς πρώην Οὔννοις, οἴκτῳ μᾶλλον xal — humanitatem in eos exercere oporteat, contra quos ob φόθῳ, τῷ gh ἐθέλειν αἷμα ἐχχεῖν, Ἰουστινιανὸς — in acie stare, nemo est, qui nos non viderit, quando ἐδίδου, Ὑελοῖόν γε ἂν εἴη, xai olg τὸ φιλάνθρωπον — miseri Cotriguri et Utiguri, quos affirmatisa nobis ἀπονέμειν δεῖ, xal οἷς ἀντιτάττεσθαι φανῶμεν ol — accepisse pecunias, modo fugientes, modo czsi, aüto[* ὁπότε οἱ δείλαιοι Κουτρἰγουροί 59 τε xal Οὐ- |. a nostro exercitu suut ad internecionem usque de- τίγουροι, οὓς διαθεθαιοῦσθε πρὸς ἡμῶν κοµίζεσθαι ^ leti. Cur igitur vobis largiemur bona eorum, quos χρήματα, τοῦτο μὲν φυγόντες ἡμᾶς, τοῦτο δὲ πεπτω- — vicimus? Hoc enim abhorret a. communi sensu, - πότες ὑφ᾽ ἡμῶν τυγχάνουσιν ἄρδην Ἰφανισμένοι. Tí.— simul et vincere, et eorum, quos viceris, bona aliis οὖν παράαχοιµεν ὑμῖν τὰ τῶν ἡσσωμένων; ἀλλ᾽ o) — tribuere. Nonne satis est, sj semel visi sumus pru- τῇ φύσει ξυνάδει τῶν πραγμάτων xol κρατεῖν ἅμα, — dentia destituti ? An censetis, imprudentiam nobis VARLE LECTIONES. 5’ γῆρας vulg. 5: τῷ bmw. Val, τὸ imi. vulg. — 5 ταύτη Ἡ., ταύτην vulg. 3 ἃ Ν., οἱ vulg; VR Ύοροι vulg. — *5 αὐτοὺς Cl., αὑτοῦ vulg. 5! χαταπολεμηθέντος vulg. ^^ Κουτραγούροις vulg. * ol iuclusimus. — ** Kortpáounot vulg. 891 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 892 etiam ad consuetudinem trahendam esse? Quid igilur A xaX ὑπὲρ τῶν χεχρατηµένων ἑτέροις χρήματα xa- de Usdibado faciemus? vobisne eum reddemust non sumus adeo dementes et stolidi, ut nostra pro- fundamus, maxime in Barbaros, et eos, qui nostra reipublice gravia damna intulerunt. Qui enim im- peratoriam | majestatem *ante nos administravit, Gepidas vagantes excepit, et illis regionem cirea Sirmium, quam incolerent, distribuit, Deinde exorto inter ipsos et Longobardos bello, sociis nostris, ut par erat, opem tulimus, et Romanorum auxilio Gepidz vicissent, nisi servilem animum prodidiseent. Nam mala mente benefactoribus suis infesti fuerunt, et pro beneflciis in eos collatis insidias, in quo nulla venia digni sunt, nobis struxerunt ; Romanis tamen minime visum est homines ingratos persequi, qui nunquam dignas poenas pro peccatis dare pos- suni; sed potius pati, ut ab aliis fanditus everte- rentur. Cum igitur non aliter 96 res habeant, si robis jure de vobis conqueri licet, quod eos qui no- stri optimojure fuerunt 'possideatis, nunc a vobis ea- dem in nos retorquentur. Vos enim Usdibadum, nos Gepidas, qui reliqui sunt, a vobis repetimus. Etenim, nos Romani ab initio et ab omni 196 hommum memoria imprudentes coercere officium nostrum duximus, non ipsi imprudentes labebamur. Nonne Sirmium Barbaris trademus ? Non igitur satis vobis superesse videtur, quousque Romanis nondum arma ferre placuit? Sed ais, o Targita, Chaganum Istrum wrajecturum. et Hebrum quoque, et Thraciz urbes primo impetu occupaturum. At pravenient et occur» rent Romanorum copie, et cum spe depellent sua, καθεῖναι. O0. γὰρ ἀποχρῶν, εἰ φανείηµεν ἅπαξ τοῦ τὰ δέοντα φρονεῖν ἑστερημένοι, ἀλλὰ γὰρ xal εἰς συνῄθειαν ἕλχειν τὴν ἁρροσύνην οἵεσθε 5! δεῖνς τί οὖν ποιοῦμεν τὸν Οὐσδίθαδον; ὑμῖν ἀποδοίημεν; οὐχ οὕτω πεφύχαμεν Πλίθιοι, ὥστε τὰ ἡμέτερα χατα- προέσθαι, xal ταῦτα βαρθάροις χαὶ λυµαινομένοις τῇ xa0' ἡμᾶς πολιτείᾳ. 'O γὰρ πρὸ ἡμῶν τὸ βασίἰ. λειον ἀναδεδεγμένος χράτος Γήπαιδας ἐπήλυδας " ὄντας εἰσεποιῄσατο, xal χώραν αὐτοῖς ἀπένειμε kv περὶ τὸ Σίρµιον, εἶτα χαὶ πολέμου χινηθέντος αὐτοῖς ὡς Λογγοθάρδους, ὥσπερ εἰχὸς ξυνεπελαθόμµεθα τοῦ κινδύνου τοῖς οἰκείοις. Καὶ ἂν ἐχράτουν οἱ Γήπαιδες τῇ Ῥωμαίων χειρὶ, εἴγε μὴ ἀνδραποδώδεις ὤφθῃ- σαν xai τῷ τῆς γνώμης δολερῷ τοὺς εὀεργέτας ἑλί- . πησαν. 'Av0' ὧν ἐπιθουλεύσαντας ἡμῖν ἁσύγγνωστα οὐ Ῥωμαίοις ἔδοξε μετελθεῖν τοὺς ἀγνωμονίήσαντας, οἷς ἕνεστι μὴ ἀντιτιθέναι τὰς τιμωρίας ἱσοῤῥόπους τοῖς πλημμελήμασι, μᾶλλον μὲν οὖν περιιδεῖν, ὡς ἂν 0g' ἑτέρων ἐς τὸ παντελὲς διαφθαρῄἠσοιντο; Ei τοίνυν ἄλλως o2x ἔχει ταῦτα, ἐπείπερ ἡμεῖς ἔπεγχ:» λεῖν ἄξιοι καθεστήχαµεν, ὅτι τοὺς ἡμῖν ἀνήχοντας. ἔχετε Γήπαιδας , ἀντέστραπται χαθ᾽ ἡμῶν τὰ τῶν ἐγχλημάτων. Ὑμεῖς μὲν γὰρ τὸν Οὐσδίδαδον, ἡμεῖ; δὲ xal τοὺς Γήπαιδας ὑμᾶς τοὺς λοιποὺς εἰσκρά- ξοιμεν. Ῥωμαῖοι γὰρ ἄνωθέν τε xol ἐξ ἀρχῆς ow Φρονίζειν ἐτάχθημεν τὸ ἀνόητον, οὐ μὴν ἀνόητί τινες εἶναι νοµίζεσθαι. ᾽Αλλὰ τὸ Σίρµιον ἐγχειρίοω- μεν Βαρθάροις; οὐχ ἀρχέσει γὰρ ὑμῖν τὸ περιεῖναι μέχρις ὅπλα κινεῖν ob βούλοιντο ᾿Ῥωμαῖοι. Αλλ' ἐρεῖς, ὦ Ταργῖτα, ὅτι διαδῄσεται "Ίστρον ὁ Χαγάνος, imo agent et rapient que Avarum erunt. Neque C ἔτι Ye μὴν καὶ τὸν Ἔδρον 5ἱ. xay ὅτι τὰς ἐπὶ θρᾷ” grassari et przedas agere cessabimus, dum Barbari superbient; et certe longe Romanis utilius bellum quam pax. Etenim cum Avaribus et Nomadibus et advenis amicitíam tenere gravius et acerbius esl, quam eos hostium numero habere. Nam subdola est est eorum ainicitia, et prostat vulnera corpore, quam animo, gerere. Quamobrem, o Targita, et arcus et equi et infinite. copi: armatorum in appa- ratu erunt. Nec enim quies utilitate potior. » Hzc cun imperator alto spiritu dixisset, AYarum legatos dimisit. Prius tamen Bonum ducem per litteras ma- gnopere increpavit, quod ad se illos legatos, qui talia proponerent, Byzantium misisset. Ad hec illum monuit, qui certus erat, quamprimum bellum contra Avares erupturum esse, ut omni opera et £tudio bellicas machinas przpararet. Et Bonus, lectis imperatoris litteris, omnia, qua ad bellum pertinebant, diligenter curavit. κης αὑτοθοεὶ παραστῄσεται πόλεις. ᾽Αλλὰ προφθά- σουσιν αἱ Ῥωμαϊκαὶ δυνάµεις, xal τῆς ἑλπίδος αὐτὸν ἀφαιρήῆσονται, χαὶ μᾶλλον αὐτοὶ σχεναγωγή- σουσι τὰ ᾿Αθάρων. Καὶ οὐ παυσόµεθα χαταθ ἁλλοντές τε χαὶ χειρούµενοι, ἕως ἂν ἑἐφυθρίσῃ τὸ Báp6ape. Λυσιτελήσει δὲ Ῥωμαίοις ἀντὶ τῆς εἰρήνης ὁ πόν; µος. ᾽Αθάρων γὰρ τῶν νομάδων τε xal ** ἐπηλύδων καθεστάναι φἰλους τῆς ὡς αὐτοὺς δυσµενείας fa» ρύτερον, ἄλλως τε xaY φιλίας ὑπούλου καθεστώσης. Κρεῖσσον ἐν τοῖς σώμασι χαὶ οὐχὶ ταῖς φυχαῖς φέ- ρειν τὰ τραύματα. Πρὸς ταῦτα, ὦ Ταργῖτα, χαὶ τόξα xai ἵπτοι χαὶ µυρίαι δυνάµεις ὁτλιτῶν ἕστω- σαν ἓν παρασχευῇ οὗ γὰρ ἡσυχία τοῦ συνοίσοντος αἱρετώτερον. » Τοσαῦτα εἰπὼν ὁ αὐτοχράτωρ, µε” γαληγορίᾳ τε χρησάµενος πολλῇ, τῶν ᾿Αθάρων ἀφῃ- χε τοὺς πρέσδεις, πρότερον Βώνῳ τῷ στρατηγῷ ἐν γράµµασι πλεΐστα ἐπιμεμψάμενος, ὅτι Ye ὅλως ὡς αὑτὸν 35 τοιάδε προϊσχομένους ἔστειλεν ἐς Βυνάντιον᾽ πρός vt xal σηµήνας ἔργου 5. ἔχεσθαι xal πάντα τὰ πολεμιστήρια ὄργανα ἐπισχευάζειν, σαφῶς imt- στάµενον, ὡς ξυγχροτηθήσεται ὁ πρὸς ᾿Αδάρους πόλεμος xai µάλα αὐτίχα. Καὶ δὴ ὁ Βῶνος, ἐπεὶ v, βασίλειον ἀνελέξατο γράμμα, τὰ πρὸς τὸν πόλεµαν ἑξηρτύετα. EX LIBRO SEXTO. 10. (A. C. 574, Ind. 7, Justinini 10.) Imperatrix € opliia Justini (Zacliariam) legatum misit ad Chos- EK TOY G' AOTOY. v. Ὅτι ἡ βασιλς Σοφία Ἰουστίνου πρέσδυν *' στέλλει ὡς τῶν Περσῶν βασιλέα Χοσρόην, &v col; VARIJE LECTIONES. " οἵεσθε N.. οἴεσθαι vulg. 9* ἐπήλυδας Ἡ., ἑπελύδα- vulg. 5» Ἔμθρον νι]. ** χαὶ om. Par. 5... ὡς αὐτὸν Η., αὐτὸν vulg. 3 ἔργου Η., ἔρνον vulg. *" πρἐαδυν] Ζαχαρίαν πρὲσδων N. 895 ΡΕ LEGATIÓNIBUS ROMANORUM AD GENTES. 894 βασιλείοις ἰατροῖς xatavastópevov. Kal οὗτος μὲν A roem, Persarum regem, ex medicis imperatoris. Ig αὐτοῦ áQixopivog , τεσσαραχονταπέντε χιλιάδας χρυσοῦ νομίσματος παρασχὼν, τίθεται τὰς ξυνθήχας ἀνὰ τὴν "Eo ἑνιαυσιαίας, ὡς ἂν ἔσοιτο ἐχεχειρία. Ἐν τοσούτῳ γὰρ ἔφασχε σταλήσεσθαι πρὸς τῆς βασιλ(- bog μέγιστον πρεσθευτὴν τὸν τελεώτερά πως περὶ ἁπάντων διαλεχθησόµενον, ἔτι py καὶ τὸν πόλεμον διαλύσοντα, τυχὸν ἓν µέσῳ xal τοῦ 'Ῥωμαίων βασι- λέως µεταθαλόντος ἐς τὸ ἑῤῥωμένον. Οὕτω μὲν τὰς ἐπ᾽ ἐνιαυτὸν ποιησάµενος 3 σπονδὰς περὶ τῆς χατὰ τὴν "Eo Ῥωμαίων ἐπικρατείας, οὐ μὴν χαὶ περὶ τῆς iv ᾽Αρμενίᾳ, χαταθέµενος δήπονυθεν αὐτοῦ xal μόνου ἕνεκα µε χιλιάδας χρυσῶν νοµισµάτων, ἑπανηχεν. Ἑμπεδωθέντων δὲ ἄρα τῶν τοιούτων Εὐσέδιος ὁ στρατηγὸς ἐς Bujávttov µεταστέλλεται. ια’. "Οτι δὴ στέλλεται χατὰ τὴν Περσῶν χώραν πρεσθευτὴς Τραϊάνὺς, iv τοῖς βασιλείοις πατράσι τελῶν xaX τὴν λεγομένην τοῦ Κοιαἰστορος διέπων ἀρχὴν , fjv οἶμαι ix. τοῦ ἀναζητεῖν ὧδε λελέχθαι Ῥωμαίοις. Ξυναπεστάλη δὲ xal Ζαχαρίας, οὗ ἑναγ- y^; ἀμνήσθην, ἐφ᾽ ᾧ, εἰ μὲν οἵοίτ᾽ ** ἔσονται, ἅμα ἑμπεδῶσι χατὰ τήν τε Ἔφαν χαὶ τὴν ᾽Αρμενίαν &v- «5; τριῶν ἐνιαυτῶν ἐχεχειρίαν. Ἐν ' τοσούτῳ ξυν- ἐλθοιεν ἐξ ἑκατέρας πυλιτείας ἐν τοῖς ὁρίοις, ot 3 διαλύσουσι τὰ ἀμφίδολα, βουλεύσαιντό τε xal τρότκρ τῷ καταθήσουσι τὰ ὅπλα ἐς τέλεον' εἰ δέ γε μὴ οὕτω προχωροίη, τοῖς γοῦν πρὸς Πλιον οἰχοῦσιν τὴν ποιάνδε ἐχεχειρίαν παντὶ τρόπῳ ποιῄσασθαι, Παρα- Ὑενόμενοι τοίνυν οἱ πρέσδεις πρὸς βασιλέα Περσῶν, ἐς ἐχχληοίαν τε Χχαταστάντες, ἑλεξάτην το,άδεδ».--- 1]ολλῶν δὲ χεχινηµένων λόγων, xal τῶν μὲν Περσῶν μαχροτέραν ποιεῖσθαι τὴν εἰρήνην ἱεμένων, ἄχρι δὲ πέντε ἐνιαυτῶν βεθαιοῦν τὴν ἐχεχειρίαν, τῶν δὲ "Ρωμαίων τριετηρίδας εἶναι βουλομένων τὰς σπον- 63e, τέλος οὔτ') ἴσχυσαν ol πρέσθεις, χαθὰ ἑἐπετέ- «ραπτο, σφᾶς ποιῄσασθαι τὰς συνθήχας' ἐπὶ πέντε 5 ἐνιαυτοὺς εἶναι ἑῤῥωμένας συνἠρεσεν ἀμφοτέρᾳ πολιτείᾳ, χατὰ δη τὴν "Eco µόνον, τριάκοντἁ τε χι- λιάδας νομισμάτων χρυσῶν κατατιθέναι Ῥωμαίους ἔτει ἑχάστῳ. Ἐννήρεσε δὲ τὰ τοιάδε, εἰ βασιλεὺς ὁ Ῥωμαίων ἐπιφηφίσοιτο. ιβ. "Occ ἐπειδὴ Τιδερίῳ Ίδη τὰ τῆς πολιτείας περιεχέχυτο πράγματα, Τραϊανός τε χαὶ Ζαχαρίας τῷ πρέοδει ὡς αὐτὸν ἐγεγράφεσαν * μὴ βούλεσθαι Ἡέρσας ἄχρι τριῶν ἑτῶν ποιῄσασθαι τὰς ξυνθήκας, πενταετηρίδας δὲ εἶναι μᾶλλον. Καὶ οὐχ ἐπινεύσας (οὐ γὰρ αὑτὸν ἤρεσχε μαχροτἐραν ποιεῖσθαι τὴν ἐχεχειρίαν), ἐσήμαινεν ὡς αὐτοὺς μάλιστα μὲν ἄχρι δύο ἐνιαυτῶν τὰς τοιάσδε βεθαιῶσαι σπονδάς * εἰ δέ Υε ἀδύνατα ἔχοιεν, περαιτέρω μὴ ἀνέξεσθαι f] τριε- τίας. Σταλείσης δὲ οὖν [ὼς 7] τοῖς πρέσθεσι τῆς τοιᾶσδς ἐπιστολῆς, χαὶ δὴ ἀναλεξαμένων ὅτι ἐδή- λου τὸ γράµµα, Μεθώδου ἐπὶ τούτῳ ἀφιχομένου àv τοῖς ἀμφὶ τὸ Δάρας ὁρίοις, αἰἱσθανομένου * τε ὡς «ilg Ίδη ὑπὸ Τραϊανοῦ xai Ζαχαρίου δοχιµασθείσαις ubi ad Persas accessit, quadraginta quinque millia aureorum dedit et inducias annaas per Orientem fecit, tantisper, ut dicebat, dum ab imperatrice maximus legatus mitteretur, qui de omnibus rebus accuratius ageret et bello finem imponeret, si forte eliam interea accideret, ut Justinus convalesceret. ltaque in Oriente, qua Romanis parebat, excepta tamen Ármenia, per annum, ut ab armis cessaretur, est statutum. Cum igitur hujus rei tantummo:o consequenda gratia quadraginta quinque aureorum millia numerasset, rediit. Et his transactis Eusebius dux Byzantium arcessitur, 1. Mittitur deinde in Persarum regionem 157 legatus Trajanus, imter patricios 3scriptus, qui quastoris magistratu fungebatur, quem a quaerendo a Romanis sic diclum esse puto. Missus est una quoque Zacharias, cujus antea meminimus, ut, si possent, trium, annorum indicias per Orientem et Armeniam facerent, tantisper dum alii ex utroque regno in finibus convenirent, qui controversias di- rimerent et consiliuia haberent, qua ratione in per- petuum arma deponerent : si hoc minime succede- ret, induciz saltem tanti temporis pro his, qui ad Orientem incolunt, omni ratione obtinerent. Legati . ubi ad regem Persarum accesserunt, in concionem vocati hzc dixerunt. — Multis ultro citroque motis sermonibus Persz in quinquennium inducias,Romani per triennium tantum valere volebant. Postremo legati Romanorum, sicut ipsis mandatum erat, in eo non perstiterunt, ut trium annorum in- ducie flerent; sed in quinquennium inducias essc placuit utrique civitati tantummodo per Orientem, ob quas quotannis Romani triginta millia aureorum penderet; qu:e pacta tamen non alia conditione, nisi ea imperator suffragio suo comprobasset, rata forent. 49. (A. C. 575, Ind. 5, Justini 1L.) Ut Tiberius negotiorum administrMlonem suscepit, Trajanus οἱ Zacharias legati ad eum rescripserunt, Persas nolle D ad tres annos, sed ad quinque inducias pacisci. Quz cum non approbasset, (nec enim ei in tam longum tempus inducias facere placebat,) mandavit, ut in duos annos paciscerentur ; si non obtinere possent, nihil ad tres annos adjicereut. Missa est igitur haec ad legatos epistola, et cum ea, qua continebat . legissent, Mebodes, qui ad responsum accipiendum ad fines Daras venerat, satis intellexit, Romanos in- ducias, quas Trajanus et Zacharias fecerant, non approbare. ltaque Tachosdronem immisit, qui terras ditionis Romanorum subito invasit, et propinqua VARI LECTIONES. 15 ποιησάµενον vulg. * ἐγεγραφείτην Par..." ὡς uncis inclusimus. 5» ο οίτ Π., ofov (sic) vulg. margine codicis adscriptum est : Ζήτει ἐν τῷ περὶ δημηγοριῶν. * αἱἰσθανομένους vulg. * ot Ν., ὃ vulg. *Ia ! iy] ὡς ἂν iv conj. B. 5 ἐπὶ ἃλ πέντε Ν π * οὐκ conj. N. 895 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 896 loca Daras igne vastavit. Sed flJe Mebodi data, illi A σπονδαῖς οὐ στεργουσι Ῥωμαῖοι, ἑπαφίησι τὸν Ta- u"umeratum iri quotannis per tres annos triginta millia aureorum pro induciis, statutum est, ut in- terea principes viri utriusque regni in unum con- venirent, et aliqua ratione flrmaim pacem consti- tuerent, ld. utile suis rationibus fore Cxsar existi- mabat, et providentia quadam faciebat : confidebat enim, se intra tres annos idoneas copias coacturum, quibus se $alis munitum et instructum ad Persis resistendum ostenderet, ut etiam ex :zequo cum eis 1568 pugnare posset. Przsenserant et Pers hanc imperatoris providentiam, quod nulla alia ratione tantopere de hac dilatione impetranda laboraret, quam ut per id temporis spatium idoneas copias prepararet. Contemnebant tamen Perse I omanos, tanquam qui adversum se in acie stare et pugnando pares esse non possent, etiamsi longius tempus iis indulsissent. Quamobrem postquam belli cessatio ad tempus rata per Orientem fuit, omnis motus in Arme- niam est translatus, οἱ cum alius aliud munus in illa regione obiret, ineunte vere, bellum est exor- tum. » 15. (a. U. 576, Ind. 9, Justini 19.) Tiberius Theo- dorum, Bacchi filium, legatum ad regem Persarum mittit, specie quidem gratias agendi causa, quod Trajanum, nobilissimum Romanorum legatum, summo honore affecisset, cum paulo ante legatio- nem ejus accepisset. Jam diu enim in more erat apud utrumque principem, post magnos legatos mittere alios minores, qui gratiam agerent ob priores legatos benigne receptos, et amicitiam teatifi- carentur. Huic autem simul preceperat, υἱ regi exponeret, se esse paratum, (jam enim id con- venerat ,) mittere in [Ines utriusque ditionis viros nobiles, qui de pace cum his, quos ipse eo ad id mitteret, agerent et controversias di- rimerent. Cum Theodorus ad Daras accessisset, Persarum rex ibi reliquerat, qui eum eo deducerent, ubi regem commorari comperissent, ne, ulla re, qua legato praestari solebat, omissa, moram illi fa- ceret. Volebat enim simul bellum gerere et legatio- em excipere : sic enim se Romanis terrorem inje- celurum esse sperabat. Qua de causa cum iter per regionem, qu: Arestorum et Marepticorum dicitur, χόσδρω χατὰ τῆς "Ρωμαίων ἐπιχρατείας. Καὶ ἔς ἀθρόον ἐπιδραμὼν ἐνέπρησε τὰ ὅσα πλησιόχωρα τοῦ Δάρας, ἕως ἐπείσθη Μεθώδης δέξασθαι τὰς τρ!ά- Χοντα χιλιάδας τῶν χρυσῶν νομισμάτων &v' ἔτος τῆς τριετηρίδος ἕνεχα εἰρήνης, ἐφ ᾧ Ev τοσούτῳ τοὺς ἄρχοντας ἑχατέρας πολιτείας εἰς ἓν ξυνιόντας βου- λεύσασθαι ὅπως 6h τὰ ὅπλα χαταθέσθαι τελέως. Προνοίᾳ δὲ δή τινι στοχαξόµενος τοῦ συνοίσοντος, τὰ τοιάδε ἑπετέλει ὁ Καΐσαρ ' Ἡπίστατο γὰρ, ὡς ἄχρι ἐν αυτῶν τριῶν ἀποχρῶσα αὑτῷ ἔσται ἡ παρασχευὴ Πέρσαις τε ἀξιόμαχος ἀναφανήσεται. Ξυνῃσθάνοντο ' 65 χαὶ Πέρσαι τῆς τοιᾶσδε προµηθείας τοῦ Καΐσαρος, ὡς οὐδενὸς ἑτέρου ἕνεχα Ὑίνεται αὑτῷ ἀναθολὴ ἡ προορωμένῳ τοῦ μέλλοντος, ὅπως ἓς τὸ δέον αὑτῷ προπαρασκευασθήσοιντο αἱ δυνάµεις. Κατεφρόνων δὲ ὅμως τῶν Ῥωμαίων, ἅτε ἀναμαχήσασθαι οὐ ὃν- ναµένων, cel χαὶ πλείων αὐτοῖς ἑνδοθείη χρόνος. Ἐπεὶ οὖν &vaxoyh ἐγεγόνει ἀνὰ τὴν "Ec, µετενήνεχτο i ἅπας ἐπὶ την ᾽Αρμενίαν ὁ θόρυθος, ἄλλονυ ἄλλα αὐτῆς δ.αχληρωσαµένων, too; ἀρχομένου συγέστη πόλεμος. ΜΥ. "Οτι ὁ Τιθέριος ὁ Καΐσαρ στἐλλει Θεόδωρο τὸν Βάκχου πρεασθευσόµενον ὡς βασιλέα Πεοσῶν, τῷ δοχεῖν μὲν ὁμολογήσοντα χάριτας ἀνθ᾽ ὧν τὸν µέ- γιστον Ῥωμαίων πρεσθευτὴν Eq τὰ μάλιστα ἑτίμησε Τραϊανὺν, fjvixa Ἐναγχός γε δήπου τὴν δι αὐτοῦ ἑδέξατο πρεσθτίαν, ἔχπαλαι τὸ τοιόνδε νομισθὲν ὁ, ἀμφοτέρας πολιτείας, ὥστε μετὰ τοὺς μεγάλους πρέσθεις στἆλλεσθαι ἑτέρους ὥσσονας sr τῶν pt- γίστων πρέσθεων ὁποδοχῆς τε ἕχατι καὶ quiozpo- ούνης. "Apa δὲ ἐνετείλατό οἱ διαλεχθῆναι, ὡς Ex µότατα ἔχοι, κατὰ τὸ fbr ἐμπεδωθὲν, ἐν τοῖς ὁρίας τῆς "Ew στεῖλαι τοὺς 'Ῥωμαίων ἄρχοντας γνωματῦ- σοντας ξὺν τοῖς ὑπ) αὐτοῦ ἐχπεμφθησομένοις γε” póst Περσῶν ἀμφὶ τῆς εἰρήνης xal τὰ ἀμφίδολα διευχρινήσοντας. θεόδωρον μὲν αὐτοῦ ἀφιχόμενο, βασιλεὺς ὁ ΠἩερσῶν χαταλέλοιπεν bv τῷ Δάρας «j| πόλει τούς τε τὸν ἄνδρα ἄξοντας, ἐγχελευσάμενος "5 ἔνθα ἂν µάθοιεν τὸν βασιλέα εἶναι, ἐπιχαταλαθεὶν, ὡς ἂν μὴ τὰ εἰθισμένα ἐπὶ πρεσθευτῇ πράσσων ἆνα- βολῇ χρῄσο,τό τινι. "Αμα γὰρ ἠθούλετο χαὶ πολέμοις ὁμιλεῖν xal δέχεσθαι τὴν πρεσθείαν * ταύτῃ Ὑὰρ ἐχφοθήσειν ᾧετο ἐς τὰ μάλιστα Ῥωμαίους. To τοι fecisset, in Persarmeniam pervenit, inopinantibus D ἄρα τὴν ὁδοιπορίαν διανύσας διὰ τοῦ λεγοµένου ᾽Αῤ- ltomanis, qui tam cito eo illum perventurum nun- quam credidissent. Solebant enim Persa antea circa finem mensis qui Latinis vocatur Augustus, in Persarmenia apparere, et inde ab bellum accingi : nunc autem Chosroes prius illuc accessit. Accidit autem, ut Romani semel przventi, cum tardius re- bus suis prospexissent, nihil toto illius anni spatio fzliciter et opportune gererent. Nec enim exercitus Romanorum collectus erat ; sed militibus, qui sub Curso et Theodoro merebant, nuntiatum erat, im- peratorem iratum esse propterea quod in Aibaniam ῥεστῶν χλίματος xal τοῦ Μαρεπτικῶν ἀφίκετο Ev Περσαρμµενίᾳ, οὐκ οἰομένων τῶν Ῥωμαίων οὕτω t£ δήπου θᾶττον Ίδειν αὐτόν. Εἰωθότων γὰρ τῶν Περ: σῶν Ev τοῖς ἔμπροσθεν χρόνοις ἀμφὶ τὸ πέρας τοῦ τὴν ἐπωνυμίαν Αὐγούστου χληρωσαμένου μηνὸς ἀναφαίνεσθαι χατὰ 65 τῆς Περσῶν Αρμενίας xa* ττνιχαῦτα τὸν πόλεμον συγκροτεῖν, προτερῄσα: αὑτὸς εἰσήῤῥησεν αὑτόθι. Ξυνηνέχθη τοιγαροῦν & xa; προχατειληµµένους xat ἐφυστερῄσαντας !! τοὺς "Po- µαίους δι’ ὅλου τοῦ ἔτους οὐδὲν ὁτιοῦν σφᾶς διαπρᾶ- ξασθαι ἓν χαιρῷφ. Οὖτε γὰρ τὸ στράτευμα ξυνήθροι: VARLE LECTIONES. vulg. . Ευνῃσθάνοντο Ν., ξυνιστάνοντο vulg. —^'* ἐγκελευσάμενος D., ἐγκαλεσάµενος vulg. ' ὑφυστερῆσαντας 831 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 833 στο τὸ Ῥωμαῖϊχ»ν, &AA' οἱ μὲν περὶ '* Κοῦρσον xai A irruestes, Sabiros et Albanos non penitus sustulis- θεόξωρον τοὺς στρατιώτας !*, ἐπειδῃ αὐτοῖς ἀπέὲγ- γελτο 133, ὡς νεμεσᾷ τε xal ἀγανακτεῖ ὁ Katsap, δτι δὴ ἐσθαλύντες Ev ᾿Αλθανίᾳ μὴ ἀνέστησαν ἅπαν- {χς Σαθείρους τε χαὶ ᾿Αλθανοὺς, ἀλλ ὅτι ὁμήρους πεποιθότες ἐξεχώρησαν * χατεγνωχότες τε ἐξ αὐτῆς τῆς πείρας, τῷ ἀφηνιάσαι αὐτίκα ἀπὸ ᾿Ῥωμαίων τὸν Σαθεῖρα, ὡς οὗ χατὰ τὸ δἑον ἑπεπράχησαν, παρ- ώφθη τε ὑπὸ σφῶν τὸ συνοῖσον, ὥσπερ ἀμέλει ix µεταµελείας αὖθις ἑλάσαντες ἓν ᾽Αλθανίὰ πρεσθείας ἦγον τοὺς Σαθείρους τε xai ᾿Αλθανοὺς, πανοιχίᾳ σρᾶς µετοιχίζοντες ἓς τὰ τῖδε τοῦ Κύρου ποταμοῦ, ὡς λοιπὸν iv τῇ Ῥωμαϊκῇ διαιτᾶσθαι χώρα. Ἔτι οὖν θεόδωρός τε xal Κοῦρσος iv τούτοις ἐνησχο- λημένοι ἐτύγχανον. Εἶτα ἐγχαλεσαμένου τοῦ Καὶ- σαρος Ἴουστ.νιανὸν τὸν τῆς Ἔω στρατηγὸν µεταφοι- τῆσαι χαὶ ἐν ᾽Αρμενίᾳ Υενέσθαι αὐτὸν ἡγησόμενον τοῦ πολέμου, οὐδὲν ττον xa Ἰουστινιανὸς οὕπω παρῆν, τῷ σημῆῖναι τοῦτο αὐτῷ τὸν Καΐσαρα ὁὀψὲ xaX οὐχ iv χαιρῷ τοῖς πράγµασι χρίσασθαι, πρός Τε xaX τῆς συνῄᾖθους διανομῆς τοῦ χρυσίου τοῖς ἑῴ- oi; χαταλόχοις γεγενηµένης οὐχ ἐπιχαίρως, ἁλλὰ δήτα ἐφυστερησάσης. Ἐπ' ἀδείας οὖν οὕτω πως xal ἀχονιτὶ ἑλάσαντος Ev Περσαρμενίᾳ Χοσρόου, µτδενός οἱ ἀντιχαθισταμένον, ol μὲν δασµο-όροι τῆς Ίττονος Αρμενίας οὔτε ἐχρίσαντο quy?, ἐκλελο.πότες τοὺς ἀγροὺς οἴἵγε, ἀλλὰ γὰρ xaX τὰ ὅσα ἐπ.τίδεια Euvexó- piov τῷ στρατῷ. Προθαίνοντι δὲ Χοσρόῃ ἀνὰ τὰ πρόσω οἱ ἐν τῷ κλίµατι Μαχραθανδῶν καὶ Ταραννῶν Ίχιστα ἔμενον, ὡς µηδένα πάμπαν, µήτε ἄνθρωπον μήτε μὴν ὑποζύγιόν τι !* ὀφθῆναι. "Ave γὰρ πολε- µίου βασιλέως ἑπελθόντος ἀπέδρασε πᾶν τὸ γεηπο- νοῦν, xaX πάντῃ τὰ ἐχείνῃ ἐχήρευσεν ἀνθρώπων. Αλλὰ χαὶ Ὑηράσαι !* βουλόμενον unóév τι τῶν πάντων ζώων !* ἐντυχεῖν. Ἐν τούτῳ χαὶ Θεόδωρος ὁ Βάχχου ἐφοίτησεν ὡς αὐτὸν, ἑδέξατό τε τὸν ἄνδρα xaY ξυνόμιλος οἱ ἐγένετό [πως] ἡμερώτατά πως, τὸν μὲν Καΐσαρα δι εὐφημίας ἄγων, φάσχων τε ἁσπάξεσθαι τὴν ὡς αὑτὸν εἰρήνην τε xal φιλοφροσύ- νην μηδὲ γὰρ γεγονέναι τῆς ἔχθρας 1. τῶν σπον- ἑῶν αἴτιον *. Ἰουστῖνον δὲ !* τὸν βασιλέα ἐς τοὺναν- είον λέγων χαχῶς. Εἶτα ἐς τὰ πρόσω Ίλαυνε διὰ τῆς καλουµένης Βαδιανῆς, ἑπομένου οἱ χαὶ θεοδώρου * ἑσθάλλει τε εἰς τὴν Ῥωμαίων ᾿Αρμενίαν χατὰ θεο- δοσιοὐπολιν, λήγοντος ἤδη τοῦ ἔαρος ^ ὥστε χατὰ ταὐτὸν !9* ξυνενεχθῆναι τούς τε ἀγγελιαφόρους ἀφι- χέσθαι ἓν Βνζαντίῳ τοὺς δηλώσοντας, ὡς ἀπροσδό- χητα ἐπέστη τῇ Ῥωμαίων ᾿Αρμενίᾳ βασιλεὺς ὁ Περσῶν χαὶ ὅσον οὕπω προσενεχθήσεται θεοδοσιου- πόλει, xal αὐτὸν ἐχεῖσε παρεῖναι. Ἐπεὶ οὖν ἐγένετο αὐτοῦ, ἑστρατοπεδεύσατο ἐς τὸ ᾿Αραθησσῶν ἔπικχε- χλημένον χωρίον, ἀμφὶ τὸ μεσημθρινὸν χλίµα τοῦ ἄστεος, τὸ δὲ δὴ 'Ῥωμαίων στράτευµα, αὑτό γε δήπου τὸ συναθροισθὲν, ὡς πρὸς ἄρχτον περὶ τὸ κλίμα τὸ χαλούμενον συναγόµενον, ἐς ὑπώρειάν τινα ὅρους. sent et exterminassent, sed obsidiLus confisi disces- sisseut : quod quam imprudenur fecerint, ipsos ex eventu cognitum liabere : etenim confestim Sabiri 159 a Romauis defecerant, Itaque rebus tam male gestis, poenitentia commoti, rursus in Albaniam Iinpetum fecerunt, et legationibus Sabiros et Alba- nos suis sedibus excitos citra ripas Cyri aunis col- locarant, ut in [posterum in Romanorum ditionis regionibus habitarent. Quibus rebus peragendis Cursus et Theodorus adbuc occupati erant. ltaque Casar Justinianum ducem per Orientem proficisci, et in Armenia bello gerendo praesse jussit. Nilhilo- minus neque Justinianus venit, quia hoc illi serius C»sar siguificarat, neque rei in. tempore gerendae DB opportunitate usus fuerat. Ad hzc auri distributio, quod orientalibus exercitibus debebatur, non suo tempore, sed tardius facta fuerat. Itaque Chosroes Armeniam liber ab omni metu sine ulla dilficultate occupavit, cum neino inventus esset, qui illi resiste- ret. Neque vero etiain minoris Armeniz incolz, qui Romanis vectigales erant, fugam ceperunt, neqve agros dereliquerunt, sed commeatus exercitui sub- ninistrarunt. Sed cuim Chosroes ulterius progrede - retur,qui in regione Macrabandorum et Tarannorum habitabant minime masuebant, ut nemo mortalium» neque veto etiam ullum animal vecture aptum in his locis conspiceretur. Cum enim rex hostiliter ir - rumperet, omnes agricole aufugerunt et omnia late hominibus vacua erant, neque usquam aliquid vivi conspiciebatur. Interea Theodorus, Bacchi filius, venit ad eum; is hominem benigne excepit, et eum eo familiariter conversatus de Caesare bene locutus est, seque cum, illo et pacem et amicitiam cupere dixit : nec enim eum inimicitiarum, quz ex violato federe οἱ erant, auctorem esse; Justinum autem imperatorem sermonibus male habebat. Deinde ul- terius per Vadianam progressus est, et éum seque- batur Theodorus. Vere jam exacto. Armeniam, qua Romanis parebat et Theodosiopoli proxima erat, invasit : quo factum est, ut codem tempore nun'ii Byzantium pervenirent Persarum regem Armeniam, qua Romani domipabantur, ex improviso adortum, Theodosiopolim usque penetrasse nuntiarent; et D ipse in his locis esset. Eo cum advenisset, e regione oppidi ad merid:eui sita quxe Abaressorum vocatur, castra posuit : Romanorum vero exercitus. quan- tum militum cogi potuit, septentrionali parte in regione vocata, in radice cujusdam montis consti- tutus est, Caeterum Chosroes in conspectu Theodori . equitatum in aciem eduxit, quem in turmas et plia- langas 160 divisit, et ipse, equo conscerso, quasi id inopinato et casu, non de industria faceret, quam valido et vigenti corpore esset, ostentabat. Sperabat autem, Theodosiopolin se aliquo modo ος” VARLE LECTIONES. !* περὶ om. ed. Par. |) στρατηγοὺς conj. D. 15 Qr od32t conj. Cantocl. 15 κατὰ ταὺτὸν B., κατ αὐτὸν vulg. U* ἀπήγγελτο B., ἀπέγγελλον vulg. 1 Foxy Ἡ., ζώεν vulg. ἔτυχεν 6l. ντε pro tt vu!g. 5 ἔχθρας] λύσεως N. | δὲ add. D- «09 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 990 pugnare posse : hzc cnim cogitatio illius animo A ᾿Ατὰρ 6 Χοσρόης αὐτοῦ περὶ Θεοδοσιούπολιν, iz occurrebat, se non alia ratione Persarmeniam el Iberiam posse sibi subjicere, quam si unam ex Ro- manis urbibus eamque munitissimam caperet, imn qua belli sedem constituens, quod Persarmeni: et Iberie post tergum esset, tueretur. Nec enim illi dubium erat, se Theodosiopolim expugnaturum. ldque indicans et jactans, se illam omni modo capturum, Theodorum interrogavit, qu illi urbs expugnatu difficilior videretur ? Daras, an Theodo- siopolis ? Quibus verbis signiflcare volebat, cum Daras, oppidum munitissimum, cepisset, quanto n agis Theodcsiopolim, qua non ceque imunita erat, caperet, Theodorus autem valde prudenter respon- dit. eam demum urbem esse inexpugnabilem, quam D.us in suam custodiam tutelamque in perpetuum recepisset. At Persarum rex, priusquam Theodorum a se dimitteret, satis perspexit, urbem iis rebus omnibus, quie ad resistendum hostibus necessari erant, egregie paratam esse. Cum autem multa in- terea contigissent, Theodorum Persarum rex Byzau- tium rediturum dimisit, Litteris Caesari sigoilicavit, se quoque pace delectari, el si antequam exercitum comparasset, Theodorus advenisset, neque ipsum in aciem descensurum fuisse, peque copias eductu- rum. Nnnc quoniam cum exercitu moverit, sibi de- decori fore, si exercitum solvat et nissum faciat. Omnia enim mortales facere aut qu:estus gratia, aut quo sibi gloriam quxrant. Promisit autem, simul aique domum revertisset, se inissurum jn fines Orientis ex principibus sibi necessitudine conjunctis qui cum primariis viris [ες Romanis, quos Cesar ejus rei gratia delegaret, de his, quze ad pacem fa- cerent, inter se disceptarent et statuerent. Hzc igitur ad Cassarem misit. Cum vero Theodorus eum sup- pliciter oraret, ut ab incursionibus abstineret, id quidem coucedendum censuit, si iutra quadraginta dies nuntius ad se a Czesare veniret, qui illum, quid sue voluntatis esset, certiorem faceret. Dimisso Theodoro, ut cognovit in sua potestate minime situm esse, improvisa invasione Theodosiopolim capere, neque οἱ obsidione aut machinis muros tentaret, quidquam profecturum esse, (Romanorum eniin co- pias inter id temporis spatium couveuluros,) ab vl/aidione Theodosiopolis discessit. ὄψεσι θεοδώρου, ἐξέταττε τὰς ἰππικὰς δυνάμεις, ἐς λόγους 3 τε xal φάλαγγας διαχρίνων τε xol µετα- χοσμῶν. Καὶ αὐτὸς τὸν ἵππον διελαύνων ἑνδειχνύ- µενος Y», ofa δη οὐκ ix προνοίας τινὸς, ὡς ἔτι ἔρ- ῥωται αὑτῷ xal σφριγᾷ τὸ σῶμα. Διενοεῖτο δέ πως Θεοδοσιούπολιν ἐχπολιορχῖισαι' ἔννοια γάρ οἱ ἔσε- φοίτησε μὴ olóv τε ἔσεσθαι ἂν ἄλλως τὴν Περσῶν ᾽Αρμενίαν ἀναχτήσασθαι καὶ Ἰθηρίαν, εἰ pfj τω ὀχυρωτάτην ἑἐσότι ᾿Ῥωμαίων χειρὠσοιτο πόλι», ἐχεῖσέ τε χαθεδούµενος ἀνασώσεται 3! τὴν ἐς τοὐπίσω λοι- Tbv ἐγχαταλελειμμένην Περσαρμενίαν τε χαὶ Ἰδη- plav. Τοιγαροῦν ἀναμφιθόλως εἶχε Θεοδοσιούπολι’ αἱρήσειν. Ὥστε ὑποφαίνων τε καὶ αἰνιττόμενος, ὡς ἁλώσεταί ye αὐτῷ πάντως ἡ πόλις, fipexo θεόδωρον D ὁποίᾳ 05 κατὰ τὸ μᾶλλον ἀνάλωτος εἶναι δοχεῖ πόλις, τὸ Δάρας f δῄτα ἡ θεοδοσιούπολις ; Ὡς, eC ve οὕτως ἀσραλξεστάτην 3", ἑδήλου δὲ τὸ 35 Δάρας. ἐξεῖλε, πὀσῳ μᾶλλον τὴν οὐχ οὕτως ἰσχυρὰν παραστήσοιτο Θεοδοσιοὐπολιν. θεόδωρος μὲν οὖν ἀπεχκρίνατο ἓμ- φρονέστατά πως, ἀνάλωτον εἶναι ἑχείνην φῆσας τη πόλιν τὴν ἐσαεὶ φρουρουμένην ὑπὸ Θεοῦ. 'O ὃ βασιλεὺς ὁ Περσῶν, πρὶν Ἡ θεόδωρον πρὸς αὐτοῦ ἀφεθῆναι, ὡς ἐγένετο ἀγχοῦ θεοδοσιουπόλεῳς, χατ- ενόησε τὴν πόλιν εὖ µάλα χαὶ ὡς ἀληθῶς ἐς τὰ πο- λέμια παρεσχευασμένην. Kal τινων μµεταςὺ γενοµέ- vuv ἀφίησι βασιλεὺς ὁ Περσῶν θεόδωρον ἐς Βυζάν- τιον ἑλευσόμενον, ἐν Ὑράµµασι μὲν κχατάδηλον ποιησας τῷ Καΐσαρι, ὡς ἔδεται xal αὐτὸς τῇ εἰ- ρήνη 3), καὶ ὡς, εἰ πρὶν ἑχστρατεύοι ἀφίχετο θεύ- δωρος, οὐδὲ ἑξετάξατο ἂν αὐτὸς οὐδέ γε ἐχίνησὲ τὰς δυνἆάμεις. Nov δὲ ἀχλεὲς αὐτῷ εἶναι δοχεῖ ἑχστρατευσάμένῳ 35 Ίδη διαλῦσαι τὸ στράτευµα᾽ τοὺς γὰρ ἀνθρώπους 7) τοῦ κχερδαλέου γε] ἔχατι ἡ δόξης ὀρεγομένους ἅπαντα πράσσειν. Ἐπηγγἑλλετο δὲ, ὡς ἀπονοστήσας ἐς τὰ οἰχεῖα ἐκπέμψφοι τοὺς ἐπιτηδείους αὐτῷ ἄρχοντας ἐν sol; ὁρίοις τῆς "Eu, διαλεχθησοµένους ve xal διαθῄσοντας τὰ περὶ τῆς εἰρήνης ἅμα τοῖς ἐχπεμφθησομένοις 'Ῥωμαίων ἡγς- µόσιν. Ταῦτα μὲν οὖν ἐσήμηνε τῷ Καΐσαρι. "Exi παροῦντος δὲ αὑτὸν Θεοδώρου ὥστε ἐπισχεῖν τὴν εἰσθολὴν, ἔδοξεν ἐπινεύειν, εἴ γε ἄχρι X ἡμερὼν ἀγγελία φοιτήσοι ὡς αὐτὸν σταλεῖσα Ex τοῦ Καίσαρος τὰ δέοντα βουλευσαμένου. Ἐπειδὴ δὲ θεόδωρον ἀφῆ- D xcv, ὡς ἔγνω µήτε ἐξ ἐφόδου τὴν θεοδοσιηύπολιν οἷόν τε ὃν ** αὐτῷ ἐξελεῖν, pie γε μὴν πολιορχίᾳ τε xal μηχανηµασιν ἔσεσθαί οἱ ἐς τὸ λυσιτελὲς ἀπο- πειραθΏναι τοῦ τείχους (ξυνελεύσεσθαι 37 γὰρ Ev τοσούτῳ τὰς Ῥωμαϊκὰς δυνάμεις), xai δη ἀφῖῆκε "ἣν θεοδοσιούπολιν. 161 EX LIBRO OCTAVO. 14. (A. C. 515. Ind, 8. Justini 14.) Secundo Tiberii Casaris imperii anno, paulo ante, quam ea, quz de Cbosroe narravimua, gererentur, legatio denuo wíissa est a Romanis ad Turcos. Valentinus (is erat EK TOY H' ΛΟΓΟΥ... t, "Ότι περὶ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς Τιδερίου Καΐσαρος ἡγεμονίας, μικρῷ πρότερον 1) τἀὸς &us ενεχθῆναι τὰ περὶ Χοαρόην, πρεαθεία ἑστάλη αὖθις ἀπὸ Ῥωμαίων ὡς Τούρκους, Οὑαλεντίνου ἓς τοῦτο VARLE LECTIONES. 3 λόχους N., λόγους vulg., λοχαγοὺς H. ἀσφαλεστάτη vulg. 1 ἐχστρατευσαμένῳ N., ἑνστρατευσαμένῳ vulg. *! ἀνασώσεται B., ἀναδώσει τε vulg. 15 Εἴγε ὄντως et ἐδήλου δ' εἰ τὸ M. ** ὃν N., ὄντα vulg. *! ἀσφαλεστάττν No- "5 Ye. τῇ εἰρήνη mg. Η., την εἰρήνην vul ΣΤ ξυνειεύσεσθαι Cantocl. ξυνε σθαι vulg. ** Errorem.in numero libri csse apparet, siquidem legatio ad. Turcas anno secundo Tiberii Cesaris, superstite Justino, missa est. N 90. DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. - 9)2 χειροτονηθέντος * εἷς δὲ οὗτος τῶν βασιλείων ξιφη- Α unus ex imperatoris satellitibus) ad id muueris esc φόρων. Καὶ οὖν ἐπεὶ αὐτῷ ἐπετέθη ἡ πρᾶξις, ἄρας ᾧχετο σὺν τοῖς xav' αὐτὸν ὁπαδοῖς, ἔτι γε μὴν xai Τυύρχοις ἑχατὺν πρὸς τοῖς EZ. Ἐνεδήμουν γὰρ τη- νιχαῦτα Τοῦρχοι κατὰ τὸ Βυζάντιον Ίδη Ex πολλοῦ ὑπὸ τοῦ σφετέρου ἄλλοτε ἄλλοι ἐχπεμφθέντες ἔθνους. Ἐνίους μὲν γὰρ αὐτῶν ᾿Αναγχάστης ἐνταῦθα ἐπε- χόμισεν, ἐς πρέσθείαν ἐχεῖσς ἀφιχόμενος * τινὲς δὲ ἅμα Εὐτυχίῳ τὴν ἄφιξιν ἐποιῄσαντο κατὰ τὴν βασι- Σίδα πόλιν. "Άλλοι δὲ ἐτύγχανον χατὰ τὸ Βυζάντιον διατρίδοντες μετ) αὐτοῦ δῆτα Οὐαλεντίνου πρότερον ἀφιγμένοι, (δις γὰρ Οὐαλεντῖνος ἐπρεσθεύσατο ὡς Τούρχους), ἄλλοι δὲ σὺν ᾿Ἡρωδιανῷ, ὁμοίως δὲ καὶ &ua Παύλῳ τῷ Κίλιχκι, ὡς ἐξ ἁπάντων τούτων Euv- αθροισθῆναι Σχύθας ἄνδρας ix τοῦ φύλου τῶν ἐπιλε- Ὑομένων Τούρχων ἓξ πρὸς τοῖς p'. Οὓς δὴ ἅπαντας ἀναλαθὼν Οὐαλεντῖνος ἀ πῆρε ** τοῦ βασιλείου ἄστεος. Χρησάμενος δὲ ταῖς ταχυπλόοις τῶν ὀλκάδων, διά τε Σινώπης καὶ Χερσῶνος 3», fj ἐστιν ἄντικρυ ή ἰὸν ** τοῦ ἡλίου ἀνατολῶν πέφυχεν ἱδρυμένη * οὗ μὴν ἀλλὰ καὶ Απατούρας, ἔτι τε καὶ διᾷ φύλων. Κατὰ δὴ τῆς Φαμαθῶδες 9 τῆς . , . « « « παρέθει τὰ ὄρη τῆς Ταυρικῆς τὰ νεύοντα ἐπὶ µεσημθρἰαν. Ἐκεῖνα δὴ οὖν τὰ ix τῶν λιμναίων ὑδάτων περιθεόµενα πεδία oi γε ἀμφὶ Οὐαλεντῖνον 33 ἱππασάμενοι, χαὶ ἑτέρους δὲ πλείστους δοναχώδεις τε xal λρχμώδεις, ἔτι τε καὶ ὑδατώδεις διεληλυθότες χώρους, οὐ μὴν ἀλλά xai διὰ τῆς λεγοµένης ᾿Ακχάγας, (ὄνομα δὲ vuvat- xb; ἀρχούσης τῶν ἀνὰ τὰ 3" ἐχείνῃ Σχυθῶν, χειρο- τονηθείσης τηνικαῦτα ἐς τοῦτο ὑπὸ ᾿Αναγαίου, ὃς ϱ Σχράτει τοῦ φύλου τῶν Οὐτιγούρων 35), ὡς δὲ ξύμ- παν εἰπεῖν, πολλαῖς ἀτραποῖς ὁμιλήσαντες xai δυσ- χωρίαις, παρεγένοντο ἔνθα τὰ πολεμιχὰ σύμδολα τοῦ Τουρξάνθου 34 ἐτύγχανεν ὄντα : οὗτος δὲ εἷς τῶν παρὰ Τούρχοις ἡγεμόνων. Ἐν ὀχτὼ γὰρ µοίραις διεδάσαντο 3 τὰ ἐχείνῃ ἅπαντα, οἷς γε τοῦ φύλου τῶν Τούρχων ἔλαχε προεστάναι. ᾿Αρσίλας δὲ ὄνομα τῷ παλαιτέρῳ μονάρχῳ Τούρχων. Ὁ γοῦν Οὐαλεν- *ivog παρὰ τὸν Τούρξανθον ** ἀφιχόμενος, ὃς πρὸ τῶν ἄλλων ἡγεμόνων ὑπαντιάζων ἐτύγχανε τοῖς ἐχεῖσε παραγενοµένοις, εἶτα συνησθΏναι φράσας τῷ Καΐσαρι Ῥωμαίων. Ἑς τοῦτο γὰρ ἀφῖχτο ἐχεῖσε, προσφθεγξόµενος τοὺς προεστῶτας τοῦ φύλου τῶν Ἰούρχων, Τιδερίου Ίδη ἐς τὸ τῶν Καισάρων áva6s- θηχότος χράτος * πρὸς τοῖς χαὶ ὡς ἂν f) φιλοφροσύνη οὐχ ἧττον ἐν βεδαίῳ ἔσοιτο xal αἱ μεταξὺ Ῥωμαίων τε xai Τούρχων προελθοῦσαι σπονδαὶ, X; ἔθετο 53 Διλζίδουλός ** τε xal Ἱουστῖνος ὁ βασιλεὺς, Ζηµμ- άρχου πρώτου ἐχεῖσε φοιτῄήσαντος, ἠνίχα ἐσήμανεν ὁ Διλζίδουλος, ὡς Ῥωμαίων φίλος οὐχ Ώττον καὶ αὐτῷ ἐπιτήδειος xal δυσμενὴς ὁμοίως, καὶ ὅπως delecius, quod ubi illi demandatum fuit, cum lis qui eum comitabantur, profectus est. Una quoque centum sex Turcos assumpsit. Turci enim Byzantii jamdudum consederant, a sua gente alii alia de causa missi. Nonnullos Anancastes, cum illuc ad legationem profectus esset, secum adduxerat. Alii cum Eutychio ad imperatoriam urbem accesserant ; alii circa Byzantium commorabantur qui cum ipso Valentino prius venerant. Dis enim Valentinus legatus ad Turcos est profectus. Erant et alii, qui cum llerodiano et cum Paulo Cilice illuc devenerant. Ex his omnibus igitur collegit centum sex Turcos, et a regia urbe citis navibus profectus. .. . . Tauric:e montes, qui ad meridiem vergunt, pretervecius B est. inde Valentinus campos, circa quos stagnantes aqua decurrebant, equis perequitavit, et alios plures arundinosos, fructicosos et palustres locos supera- vit. Regionem quoque, qua dicilur Accagas per- agravit, (est autem nomen mulieris quz illius partia Scythis imperabat, suffragio Anagaii, qui Utguris praeerat, regnum adepia,) e& ut breviter dicam, multa et difficilia itinera emensi, ad ea loca perve- Dneruut, ubi Turxanthi bellicae etationes erant. Erat bic unus ex Turcorum ducibus : etenim in octo partes regnum diviserant qui Turcorum principatum tenebant; seniori autem Turcorum duci nomen erat Arcesilas. Itaque Valentinus ad Turxauthum accessit, qui primus Turcorum ducum obvius factus crat venientibus, eumque gaudere jussit novo Ro- manorum Caesare creato : idcirco enim venerat, ut Turcorum duces salutaret, Tiberio ad Caesarum po- tentiam evecto; ad hsec, ut non minor inter eos benevolentia esset, et foedera eadem valerent, 1269 qua inter Disabulum et Justinum per Zemarchun, qui primus ad eos venerat, pacta conventaque fue- rani. Disabulus eniin. Romanornm amicos sibi quoqne amicos fore, et hostes itidem, idque immu- tatum et firmum esse pronuntiaverat. Quare cum Romani eo ipso tempore bellum cum Persis gerc- rent, Valentinus oratione sua ostendit, oportere il- lum quoque, cum tempus opportunum venerit, Persus bel o aggredi. Hzc legato dicente, confestim Tur- xanthus, « Num, inquit, vos estis illi Romani, qui D decem quidem linguis, sed una fraude utimini? » Hiec simul ut dixit, decem digitos in os suum cou- jecit, deinde rursus sic est locutus ? « Ut meo ori decem meos digitos nunc admoveo, ita et vos Ro- mani pluribus et variis utimini linguis, quibus modo me, modo eos, qui mea mancipia sunt, decipiiis. Et sane omnino omnes gentes verborum illecebris et VARLE LECTIONES. $9 &ánr,pe H., ἀπεῖρε vulg. 3 Locum fractum et feedissime depravatum, ita ut ab Hesclielio editus est, relinquere cogor : nibil enim de Apatura et Phylis, locisve, quorum nomina in haa formas mutari p3tuis- sent, equidem invenio. De Chersone tamen suspicor scriptum fuisse : fj ἐστιν ἀντιχρὺ Σινώπης [καὶ των τοῦ "lotpou στοµάτων πρὸς τῶν ἰσημερινῶν] τοῦ H. 5 0ἑαλεντινιανὸν slg. ** cà oin. ed. Par. N., διεδαίσατο vulg. ?* Τούρξαθον vulg. 6ουλος dicebatur. - λίου x. t. λ. N. * Οὐϊττιγού e^ vulg. 39 ἔθεντο N. ιλό * 'Ἠτόνος pro ἡ ióv Π. ?* τὸ φαμαθ. ** Τουρξάθου vulg. ' διεδάσαντο ** Λιλζίθουλος idem est, qui supra cap. 8. Au á- 95). EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 954 ingenii versutia demulcetis et deluditis, deinde eas, A τὰ τοιάδε ἄτρωτά τε xal ἀπερίσπαστα pivot. Tq «ot ubi damnis afflicti sunt, negligitis, et ipsi partis eorum labore commodis fruimini; et vos quoque legati undique fraudeet dolo succincti ad me venitis, et nihilo secius is, qui vos ad me mittit, fraudulen- ter et insidiose mecum agit. Ego vero vos statim interficiam, neque cuactabor: inusitatum enim et a gente nostra alienum, ut liomo Turcus mentiatur et fallat. Qui autem apud vos regnat, mihi debitas persolvat poenas. Dum enim mecum amica verba loquitur, foedera iniit cum "Varchonitis, servis nostris, (indicabat autem Avares,) qui a dominis suis aufugerunt. Ei Varchonitze quidem, tanquam Turcorum subditi, cum voluero, ad me redibunt, et si llagellum meum, quo eques impello, conspexerint, aufugient, et in linteriora terra: se abdent : 8i con- sistere ausi fuerint, cxdentur, ut par est, non gla- diis, sed formicarum instar conterentur unguibus equitatus nostri ; de Varchonitis igitur res sunt in tuto. Vos autem, Romani, quid est quod legatos meos per Causasuim iter Byzantium instituere jube- tis, et dicitis aliam viam non esse? ld vero facitis, ut propter itineris difficultatem ab invadendis Πο - mánorum finibus absistam. Sed ego probe scio, qua Danapris fluvius, qua Ister, qua flebrus fluat, «qua transierint in Romanorum ditionem Varchonit:z, servi nostri, ut ipsam invaderent. Neque ego sum nescius vestrarum virium. Omnis enim 4erra inde a primis solis radiis usque ad ultimos Occidentis 165 terminos mihi paret : vobis, o miseri, ob oculos ponite Alanorum gentem atque Utigorum. Hi, insigni fortitudine et audacia praediti et domesti- cis copiis freti, contra invictam Turcorum gentem acie congressi, niliil quidquam eorum, qux spera- verant, conseculi sunt, sed nobis parent, nostro- rumque servorum numero liabentur. » μὴ εἶναι ἑτέραν ἀτραπὸν, δι Tf; αὐτοῖς ἔσται ἡ ἄρα ἐπειδὴ τηνιχαῦτα ᾿Ῥωμαῖοι Πέρσας ἑἐπολέμου», ἐπὶ τῇ προσρήσει ἔφη Οὐαλεντῖνος, δἑον εἶναι tv χα.ρῷ xai αὑτὸν ἐπιθέσθαι Πέρσαις. Ταύῦτα Άπρεσ- θεύοντος αὐτίχα ὁ Τούρξανθος, « "Αρα οὖν οὐχὶ ὑμεῖς, » ἔφη, « Οὗτοι ἐκεῖνοί ἔστε Ῥωμαῖοι, δέχα μὲν γλώσσαις, μιᾷ δὲ χρώμµενοι ἁπάτῃ; » Καὶ ἅμα λέγων ἐπέθυσε τοῖς δέχα δαχκτύλοις τὸ στόμα 9) ἑαυτοῦ. Εἶτα ἔλεξεν αὖθις « ΄Ὥσπερ vov ἐπὶ τῷ κατ’ ἐμὲ στόµατι δἀχτνλοί clot δέχα, ὡσαύτως δὲ xat ὑμεῖς οἱ Ῥωμαῖοι πλείοσι χέχρησθε *! γλὠώσσαις * xoi ταύτη μὲν ἐμὲ ἁπατᾶτε, τῇ δὲ ἄλλη τὰ χατ' buk ἀνδράποδα τοὺς Οὐαρχωνίτας "*. Καὶ ἁπλὼς ἅπαντα τὰ ἔθνη, ῥημάτων τε ποικιλίᾳ xa τῷ δολερο τῆς διανοίας, εἱρονευόμενοί τε xat ὑποθωπεύοντις αὐτὰ μὲν ὥσπερ ἐπὶ κεφαλὴν ὠσθέντα 9: τῇ βλάίῃ περιφρονεῖτε, ὑμῖν δὲ αὐτοῖς τὸ λυσιτελὲς ἐκπορίνετε. Αλλὰ γὰρ xal ὑμεῖς οἱ πρέσδεις Ἰμφιεσμένοι τὸ Φεῦδος Έχετε ὡς ἐμὲ, xal ὁ στείλας ὑμᾶς οὐχ ὄχιστα πέφυχεν ἁπατεών. Καὶ ὑμᾶς μὲν διαχε:ρίσοµαι παρα. χρημα καὶ οὐκ ἐς ἀναδολήν : ὀθνεῖον áp τι xal ἔχφυλον ψεύδεσθαι Τούρχῳ &vópl. Ὅ δὲ χαθ' ὑμᾶ; βατιλεὺς ἐκτίσει µοι δίχας Ev δέοντι, ἐμοὶ μὲν gre Maz ἐγόμενα δ-αλεγόµενος, τοῖς δὲ 6h Οὐαρχωνίταις τοῖς ἡμετέροις δούλοις, » (ἐδήλου δὲ τοὺς ᾿Αδάρους). « ᾽Αποζράσασι τοὺς δεαπότας γενόμενος ἔνσπονδος. Οἱ μὲν Οὐαρχωνῖται, ἅτε xatíxoot Τούρχων, δνίχα βούλομαι, ὡς ἐμὲ ἤξουσι * καὶ εἴγε τὴν κατ igi ἱππείαν ἑσαθρήσουσι ** μάστιγα ὡς αὐτοὺς ἔχτιμ- C φθεῖσαν, b; τὰ κατώτατα φεύξονται τῆς γῆς * àv θλέποντες δὲ ἡμῖν, ὡς εἰκὸς, οὐ φονευθήσονται δί- φεσι, μᾶλλον μὲν οὖν ταῖς ὁπλαῖς χαταπατηθᾖσονται τῶν ἡμετέρων ἵππων, xaX δίχην ἀπολοῦνται pup- µέκων. Καὶ περὶ μὲν τῶν Οὐαρχωνιτῶν ταῦτα ὑμῖν ἐν βεδαίῳ. Ὑμεῖς δὲ, ὦ Ῥωμαῖοι, tb δῆτα ἄρα τοὺς xaz' ἐμὲ πρέσθεις διὰ τοῦ Κανχάσου ὁδοιπορ» οὔντες ἐπὶ «b Βυζάντιον ἄγετε, ὡς ἐμὲ φάσκοντες πορεία; Ταῦτα δὲ ἐπιτελεῖτε, ὡς ἀπείποιμι 9 διὰ τὰς δυσχωρίας ἐπιθέσθαι τῇ 'Ῥωμαίων ἐπικρατείᾳ. Πλὴν ἔγωγε ἐξεπίσταμαι µάλα ἀκριθῶς ὅποι τε ὃ Δάναπρις ποταμὸς, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ "στρος ἔνθα χαταῤῥεῖ, καὶ ἵνα ὁ "E6poc, ὁπόθεν τε ἑπεραιώῦτ- σαν ἓς τὴν Ῥωμαϊχὴν τὸ ἡμέτερον δουλικὸν οἱ Οὐαρχωνῖται. Οὐκ ἀγνοῶ τὴν καθ’ ὑμᾶς δύναμιν. ᾿ ἘἜμοὶ γὰρ ὑποχέκλιται πᾶσα d γη, ἀρχομένη μὲν ἐκ τῶν τοῦ ἡλίου πρώτων ἀχτίνων, καταλήγουσα δὲ is τὰ πἐρατα thc ἑσπέρας. Ἐσαθρήσατε, ὦ δείλαιοι, τὰ" ᾽Αλανιχὰ Éüvm, ἔτι γε μὴν xoi τὰ guia τῶν Οὐὑτιγούρων 9, ol γε ἐπὶ πολὺ θαῤῥαλέοι τέ τινες ὄντες καὶ τῇ οἰχείᾳ πίσυνοι δυνάµει ἀντετάξαντο μὲν τῷ ἀχαμαχήτῳ τῶν Τούρχων, oüx ἁπώναντο δὲ τῶν ἐλπίδων. Ταύτῃ τοι xat ὑπαχούουσιν ἡμῖν ", καὶ ἓν µοίρᾳ χαθεστήχασι δούλου. Hzc Turxanthus cum magno fastu jactavit et ἍΤοσαῦτα μὲν οὖν τῷ Τουρξάνθῳ ἐχεχόμπαατο' effudit; erat enim liomo van: glorix cupidus : cui Valentinus ita respondit : « Nisi gravissimum foret et maxime nefandum, o Turcorum dux, et qualibet morte perniciosus, nos a te occidi, cx quo nun- quam interitura apud omnes homines te maneret infamia, et quo facto tu facinus nunquam antea commissum ausus, si legatos necares, re ipsa om- nibus notum testatumque relinqueres, quod auditu ὑψαγόρας Y&p τις &vhp xaX ἁλαζονείᾳ yalpuv. Ὁ ὃς Οὐαλεντῖνος ἀκηχοὼς ἔλεξεν ὧδε' « El μὴ χαλεπώτα- τόν πως xal &vuapby ὑπΏρχεν, à Τούρχων ἡγεμὼν"', καὶ παντὸς ὀλεθριώτερον θανάτου τὸ τεθνάναι ἡμᾶς ὑπὸ σοῦ, ζῶσαν 65 παρὰ πᾶσι; ἀνθρώποις τὴν xa- κηγορίαν περινηστεῖν' xal τοῦτο δὴ μὴ πώποτε πραχθὲν, χαινοτομούμµενον ** ὑπὸ σοῦ, τῇ πράξει. τὴν μαρτυρίαν διασαφηνίζειν ἔμελλεν, ὡς ἀπέχτει- VARLE LECTIONES. M xiypr.ote H., κεχρῖσθαι vulg. ** £ga0po!3003t vulg. * Οὐαρχωνίτας N., ὄντας vulg. ng. *5 ἀπείπλιαι Val., ἂν εἶποιμι vulg. jiYep^v couj. B. | χαινοτομούμενεν IH., x2tvoto;oóusvovy vulg. 43 ὠσθέντα H., ὣς θέντα 6 Οὐνιγούρων vulg. "* ὑμῖν vulg. [] 905 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 906 vas ἄνδρας τρέσθεις, καὶ τὸ τῇ ἀχοῃ xoX uóvn A ipso horrendum, facto longe borribilius et detesta- φοθερὸ» ἔργῳ δειχθήσεται φοθερώτερον * εὐξαίμτν ἂν τῷ κατὰ σὲ ξίφει τήμερον τὴν τελευταίαν ἰδεῖν, τοῦτο μὲν ψευδολογίᾳ yalps:v ἀκηχοὼς «bv xav' ἐμὲ βασιλέα, τοῦτο δὲ φψευδοµένους αὐτῷ τοὺς πρέσθεις. Διὸ $5 ἐχλιπαροῦμε» πραότερον ἡμῖν προσθλέφαι, καὶ ὑποχαλᾷν τῆς ὀργῆς, xat τὸ λίαν ὀξύθυμον φιλ- ανθρώπῳ καταμαλάττειν, ἔτι ye μὴν τῷ χοινῷ τῶν πρἐσθεων πείθεσθαι νόμῳφ. Εἱἰρήνης áp ἔσμεν ἐργάται, καὶ πραγμάτων ὁσίων sapiat 3 χαθεστή- χαµεν. "Αλλλως τε δεῖ σε xa τῆς πατρῴας χληρο- νομοῦντα γῆς τε χα. τύχης xal τοὺς πατρφους δια- δέχεσθαι φίλους, xai ὥσπερ ἡγεῖσθαι χαὶ αὐτοὺς χτῆμα πατρῷον εἶναι, ὁπότε καὶ Διλξίδουλος ὁ πα- *hp ὁ σὺς, αὐθαίρετα προσδραμὼν τῇ καθ’ ἡμᾶς πολιτεία, τὸ φιλορώμαιος μᾶλλον ἢ φιλοπέρσης Ἱσπάσατοδ'. Μεμένηχε τοιγαροῦν ὑμῖν 53 τὰ cou? χαθ᾽ ἡμᾶς ἄχρι xai νῦν ἄφθαρτά τε χαὶ ἀσάλεντα, χαὶ δὴ τῆς αὐτῆς ἐχόμενοι φιλοφροσύνης διατελοὺ- μεν ἡμεῖς. Οὐχκ ἄλλως δὲ καὶ τὰ καθ ὑμᾶς, cO ὀΐδα, τῷ βεθαίῳ στήσεται' ὀρθότατα "* γὰρ διά- νοια προσφεροµένη πρὸς tbv πέλας, καὶ uf] éxvpa- πεῖσα τοῦ πρέποντος, οὖκ ἀγνωμονηθήῆσεται τῷ ὁδήλῳ 55 τῆς φυχῆς 56 ἀνταλλάγματι. » Οὕτω δὲ Οὐαλεντίνου εἱρηχότος, ὁ Τούρξανθος ἔφη, ὡς « Δέον ὑμᾶς ἑνταῦθα ἀφιγμένους, (b Ῥωμαῖοι, ἓν µεγίστῳ τε πένθει εὐρόντας ἐμὲ (ἀρτιθανῆς γάρ pot Διλζίδουλος ὁ πατῇρ), καταχαρᾶάττειν τὰ mpós- ωπχ al; µαχαίραις, ἑἐπομένους τῷ παρ ἡμῖν ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσιν ἰσχύόντι νόμῳ. » Καὶ 6h αὐτίχα ϱ perare. » Tum.confestim Οὐαλεντῖνος, xaX ὅσοι γε αὑτῷ ἐπηχολούθησαν, τοῖς ἀὑτῶν ξιφειδίοις διεχαράξαντο 9" &X; σφᾶς αὐτῶν «αρειάς. Τότε δὲ ἓν pud τῶν πενθίµων ἡμέραᾳ cét- tapas δορυαλώτους Όδὔννους δεσμώτὰς ἆγαν ὼν Ἀατοιχομένῳ fór, τῷ πατρὶ ([δόχια δὲ τῇ οἰχείᾳ γλώτ- tf προσαγορεύουσι τὰ ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσι νόμιμα ), , Λούὐτους δη οὖν τοὺς δειλαίους ἐς μέσον ἀγαγὼν ἅμα τοῖς πατρῴοις ἴἵπποις, τῇ βαρθάρφῳ ἔἕνεχε- λεύετο φωνῇ ἐχεῖσε ἀπιοῦσιν ἀναγγεῖλα, Διλζιδούλῳ τῷ πατρὶ, ὁπόσην αὐτῷ ὅδ..,.. Ἐπειδὴ δὲ τὰ τῖς πατρφας ταφῆς ἐπετέλεσεν ὁ Τούρξανθος, ἕτερα πλεῖστα ὅσα διαλεχθεὶς Οὐαλεντίνῳ, εἶτα ἀφῆκεν ἐς τοὺς ἑνδοτέρω ἠγεμόνας Τούρκων, ἔτι τε xal ὡς τὸν αὑτοῦ ὅμαιμον, τὸν λεγόμενον Τάρδου, ποιούµενον τὰς διαΐτας κατὰ δὴ τὸ Ἐκτὶλ 59o;* δύναται δὲ τὸ Ἐκτδλ χρυσοῦν. Ἐχεῖσε τοΐνυν xac τὸ Ἐκτὲλ ὄρος ἀπιόντος Οὐαλεντίνου, ἠπείλτσεν 6 Τοῦρξανθος Tj, μὴν αὑτίκα ἐχπολιορχήσειν τὸν hilius appareret ; ego hic ense tuo trajectus ορία- rem extremum diem videre, cum audio a te dici, iim imperatorem nostrum mendacio delectari, tum nos legatos ejus. Itaque te supplices oramus atque obtestamur, ut nos benignis oculis intuearis, et tux» ir: modum faciens, acerbiorem auimi tui mo- tum :equitate οἱ humanitate mitiges οἱ places, et legi, que sacrosanctos legatos esse constituit, pa- reas. Sumus enim pacis ministri οἱ sanctis rebus dispensandis preesumus. Atque etiam cum tui patris morte ejus regni et omnium fortunarum hereditas ad té pervenerit, paternos quoque amicos, tanquam paternam possessionem, libi ex ejus successione obvenisse existimes oportet. Etenim pater tuus sponte sua ad nostre reipublice amicitiam accur- rens, magis Romanorum amicus, quam Persarum esse cupiebat. [taque et vobis federa nobiscum ad hoc usque tempus inviolata manebant, et nos in eadem benevolentiz voluntate perstamus. Vos quo- que in nas eodem animo perseveraturos esse confi- dimus. Nam vera animi probitas, quz: nunquam ab honesto aberravit, non propter incertam aliquam judicii mutationem fldem fallet. » Πας Valentinus ; et Turxanthus, « Quandoquidem, o Romani, inquit, liuc venientes me in maximo luctu constitutum of- fendistis (nuper enim patet meus est mortuus), oportet vos facies vestras gladiis deradere, ei legi, qua apud nos in justis prm invaluit, obteni- alentinus οἱ omnes. qui cum eo erant gladiolis genas suas lacerarunt. Uno etiam ex luctus diebus quatuor captivos Hunros vinctos 144 adducens, patri mortuo (dochia eorum lingua vocant, qux» in justis mortuorum observari apud eos solent), illos, inquam, miseros in medium proferens una cum paternis equis, barbara voce ju:sit binc abeuntes patri suo renuntiare, quantam ipsi. .. . Funere patris curato, Turxanthus multos alios sermones habuit cum Valentino, et cum di- inisit iu. interiota dominatus Turcorum, ct ad Tar- du, consanguineum suum. [s sedes suas habeat in monte Ectel ; Ectel autem signilicat aureus. Eo cum Valentinus proficisceretu?, ei minatus est. Turxan- thus, se quam primum Dosporum expuguaturtuim, Et revera Bochanuimn statim cum valida Turcorum manu miserat, qui Bosporum caperet. Priterea Anagzeus jamdudum cum alio Turcorum exercitu castra in his locis habebat. Πόσπορον ἁρξαμένων. Τοιγαροῦν παραχρΏμα ó 7e σὺν πλεΐστη δυνάµει Τούρχων ἑξέπεμψε τὸν Bz- χανον καθαιρῄσοντα Ἡόσπορον, Τούρχων. , εε’. "Oct ἐν ᾧ ἡ πόλις [xa | ὁ Βόσπορος f», οἱ πρέσθεις ἔτυχον παρὰ Τούρχοις 3 οἱ τῶν Ῥω- Ἀναγαίου ἤδη περὶ τὰ ἐκεῖσε στρατοπεδευοµένου σὺν ἑτέρᾳ δυνάµει 15. Dum Bosporus oppidum caperetur , erant Romanorum legati 3pud Turcos; ex eo inde tem- ΥΑΠΙΑ LECTIONES., 5 ταµίαι Val., ταμεῖα vule. post ἡμᾶς inser. βασιλέως N. ed. lom. leguntur : 5! Γσπάστατο] εἶναι Ἱσπάσατο N. 1 5’ [Lec verba : ὀρθότατα — ἀνταλλάγματι in. Έχεο. de sententiis p. 561. quo loco in nosira editione pritermissa sunt. 51 ἡμῖν vulg. ** τοῦ del. B. Verum 55 ἁδήλῳ M. et ed. Roin., ἀδείλω valg. 5 duync| τύχης conj. B. Non var. 6. Rom. — " διεχαράξαντο N., διεχἀραξἀν τε vulg. "9 ὅπως ὃν καὶ uncis. inclusit. N. PATROL. GR. ΧΕΙ. T.» αὐτῶ Cantocl. ** Τούρχοις Ν., Τούρκους vulg. | 29 907 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 008 pore Turci adversum Romanos aperte bellum gere- À µαίων, x&x τούτου yfyov: ὅπλον, ὡς Τοῦρχοι ἑξ- bant. Eos igitur, qui inissi fuerant, inter quos erat et Valentinus, Turxanthus retinuit, neque prius dimisit, quam omni ludibrij genere eos | illuserat et exagilaverat. 46. (A. C 516, ind. 9, Justini 12.) Cum a Scla- vinis Grecia vastaretur, et undique alia ex aliis pericula imminerent, neque Tiberius satis copia- rum haberet, quibus ne unam quidem partem ho- sium, nedum conjunctas eorum vires sustineret, neque ullo modo hostibus obviam ire posset, pro- pterea quod Romanorum vires ad Orientis bellum conversa erant, legatum misit ad Bajanum, Avarum ducem. 1s tunc. temporis non erat erga: Romanos male animatus, imo quo tempore primum Tiberius imperium suscepit, jure reipublicz:e nostrie frui ewpiebat. Huic igitur persuasit, ut. cum Sclavinis bellum susciperet, quo illi, qui Romanorum terras invaserant, ad sua defendenda propriis malis revo- carentur, et cum patrie sux opitulari potius duce- rent, rapinas agere ex Roinauz ditionis terris desi- nerent. Hac igitur legatione ad Bajanum a Cxsare decreta, ei. nequaquam non obtemperavit. Ad ea procuranda Joannes mittitur. Huic tunc insularum, quz in eo tractu erant, prafectura et lllyricorum urbium administratio erat demandata. Is cum Paeo- uiam accessisset, Bajanum et Avarum copias, longis navigiis flumine trajecto, in Romanorum fines tra- duxit, Sexaginta fere equitum armatorum millia C trarsisse dicuntur : qua ubi huc perduxerat, ea rursus per Illyricum 165 Scythian versus. iter facere, et iterum Tstruim navigiis, qux utrinque puppim babebant, transvehi jussit, Bajanus in ulte- riorem luminis ripam transgressus, confestim vicos et pagos Sclavinorum igni ferroque vastavit, et cum nemo Barbarorum auderet cum illo manus couserere (etenin in silvaset cavernas aufugerani), ουμηία, quz? potuit, rapuit. Atque huic Avarum in Sclavinos eruptioni non solum Czesaris legatio cau- sam dedit, aut quod Bajanus Romanis gratiam re- ferre vellet, quod euin Cesar liberalitate prosecutus fuerat, sed etiam eum privata inimicitiae movebant, quia Dajanus Sclavinis vehementer erat infensus. Miserat enim Avarum dux ad Daurentium;, Sclavi- norum ducen et eos, qui apud g« ntem auctoritatem habebant, ut. Avaribus dicto audieutes essent, et eorum numero se ascribi sinerent, qui tributa illis peudebaut. At. Dauritas et gentis principes : «Quis hominum, inquiunt, esi? Num quis. solis radiisic- pescit, qui nostram potentiam possit sibi subigere et domare? Aliorum enim regionis dominatum acqui- rere solemus, non alii nostr»; hoc nobis certum manet, donec erunt. bella et enses. » Ad liunc mo- dum superbe et arroganter. loquentibus Sclaviuis, επολεμήθησαν ** "Popatío. To τοι ἄρα xai τοὺς σταλέντας **, Ev οἷς Οὐαλεντῖνος ὑπῆρχε, Χατέσχεν 6 Τούρξανθος, ἑφυθρίζων τε t; αὐτοὺς xal ἄποφε- νακίζων, καὶ τὰ ἄλλα χαχῶς χρώμενος, εἶτα οὕτως ἀφῆχεν. ις’. Οτι χεραϊζομένης τῆς Ελλάδος ὑπο Σχλα- θηνῶν καὶ ἁπανταχόσε ἀλλεπαλλέλων αὐτῃ ἑπηρτη- µένων τῶν κινδύνων, ὁ Τιδέριος οὐδαμῶς δύναμιν ἀξιόμαχον ἔχων οὐδὲ πρὸς µίαν μοῖραν τῶν ἁντι- πάλων, yf; tle καὶ πρὸς πᾶσαν 53, οὔτε μὴν οἷός τε (v πολέμοις σφίσιν ὑπαντιάζειν τῷ ἀνὰ τοὺς ἕἔφους πολέμους τὰς Ῥωμαίων τετράφθαι δυνάμεις, πρε- αθεύετα. ὡς Baiavbv τὸν ἡγεμόνα τῶν ᾿Αέάρων, πηνικαῦτα οὗ δυσμενῶς ἔχοντα πρὸς Ῥωμαίους, P aoo; δὲ τῇ καθ’ ἡμᾶς πολιτεία χαίρειν ἐθέλοντα δπθεν εὐθὺς £x προοιµίων τῖς αὐτοῦ Τιθερίου βα- σιλείας. Ταύτῃ τοι xaY πείθει γε αὑτὸν κατὰ Σχλα: θηνῶν ἄρασθαι πόλεμον, ὡς ἂν ὁπόσοι τὴν Tu µαΐων ὄῃλῦσι, τοῖς οἰχείοις ἀνθελχόμενοι χκαχοῖς, ἐἑπαρχέσαι τε ῥονλόμενο, τῇ πατρφᾷ χατὰ τὸ μᾶ- λον, παύσαιντο μὲν τοῦ την Ῥωμαῖϊχὴν Ἀλετλατεῖ», οἱ δὲ περὶ τῆς οἰχείας τὸν χίνδυνον ἀναδέξονται, To» Καίσαρος «olvov τὴν τοιάνδε ὡς αὐτὸν στεί]α»- τος πρεσθείαν, o9 τι Ἠπείθησεν ὁ Βαἴϊανός. Ἑκτέμ- πεται δ᾽ οὖν ἐπὶ τούτψ «» Ἰωάννης, ὃς δὴ τῶν νήσων διΊνυε τὴν ἀρχὴν τηνικαῦτα xol τὰς Ἰλλνρί- bo; 35 ἰθύνειν ἔλαχε πόλεις. Οὗτος παραγενόµενος ἐν Παιονίᾳ τῇ χώρα, µετήγαγεν ἐς τὸν Ῥωμαίων αὑτόν τε τὸν Βαϊανὺν xal τὰς τῶν ᾿Αθάρων δ.νά» μεις, ἓν ταῖς 2] λεγοµέναις ὀλκάσι μαχραϊς τὰ ῥαρ- 6apixà διαθιθάσας πλήθη. Καὶ λέγεται ἀμφὶ τὰς ς χιλιάδας ἑππέων θωραχοφόρων iq τὴν Ῥωμαίων διαπορθµευθῆναι. Ἐνθένδεν αὖθις διὰ τῆς Ἱλλυοιῶν δια γαγὼν, εἶτα ἐς τὴν Σχυθὼν ἀφιχόμενος, ἔμπαλο διελθεῖν παρεσχεύασε τὸν Ἴστον ἐν ταῖς χαλουµέ» ναις ἀμφιπρύμνοις τῶν νεῶν. Ἐπειδὴ δὲ ἑπεραιώθη ἐς τὸ χαταντιχρυ toU ῥείθρου, παραχρΏημα τάς τε χώμας ἐνεπίμπρα τῶν Σχλαθηνῶν xal ἑσένετο τοὺς ἀγροὺς, Ἠγέ τε xai ἔφερεν ἅπαντα, οὐδενός fu) τῶν ἐχεῖσε Ἡαρθάρων θαῤῥήσαντός οἱ ἐς χεῖρας ἑλ- 0εἴν, ἐς τὰ λάσια 0b xal καττρεγῃ τῆς ὕλης χα» ταπεφευγότων. Ἡ δὲ τῶν ᾿Αθάρων χίνησις χατὰ Σχλαδηνῶν οὔτι Ye µόνον τΏς τοῦ Καΐσαρος ἕνεχα πρεσθείας xat τῷ βούλεσθαι τὸν Datavbv Ῥωμαίοις ἑχτῖσαι χάριν ἀνθ᾽ ὧν ἐς τὰ μάλιστα ἐφιλοφοονεῖτό γε αὐτὸν ὁ Καΐσαρ *5, ἀλλ ὅτι γε αὐτῷ χαὶ ἔχθι- στοι ὑπῆρχον ἰδίας ἔχατι δνσμενείας. Ἔστειλε γὰρ €; αὐτὸν Δαυρέντιον 5 xal τοὺς ὅσοι ἐν τέλει τοῦ ὄθνους ὁ τῶν ᾿Αθδάρων ἠγούμενος, God; τε ὑπαχούειν χελεύων ᾿Αθάροις, καὶ ἐς φόρου ἁπαγω- γἣν ἔσεσθαι ἀναγράπτους, Δαυρίτας δὲ xat oi vs ξὺν αὐτῷ ἡγεμόνες 9, « Καὶ τἰς ἄμα » ἕἔφασαν, οὗτος 9 πέφυχεν ἀνθρώπων, vaX ταῖς τοῦ ἁἐλίου θέρεται ἀχτῖσιν, ὃς τῶν καθ ἡμᾶς ὑπέχοουν co. ΤΔΗΙ 5 LECTIONES. 5 ἐξεπολεμώθησαν conj. Cl. εωύδα dedii Farisina. 65 σταλέντας H., ταλέντας vul τιν vulg. ** Ἱλαυρίδας conj. Ν. ** ἐγίνετο post Kaisapadd. Ν. 5 πᾶσαν] πάντας B. — ** τούτῳ D., τού- 57 οἱ infra Λαυρέντιον et Λαυρίτας sine c ἡγεμόνες Β., Ἠγεμόνων vulg. ** οὗτος Π., οὕτως vulg. 90) DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 910 σεται δύναμιν; κρατεῖν γὰρ ἡμεῖς τῆς áXloroia; A non minori superbia ét arrogantia erga eos Avares εἰώθαμεν, xal οὐχ ἕτεροι τῆς ἡμεδαπῆς. Καὶ ταῦτα — sunt usi. Hinc in probra et convicia itum, et ut ἡμῖν kv βεδαίῳ, µέχρι πόλεμοί τε (ot. xal ξίφη.» — Barbarorum est ferox et impotens ingenium, in rixas Οὕτως ἀπαυθαδισαμένων τῶν Σκλαθηνῶν, οὐκ ἅλ- οἱ contentiones inter se precipites ferri. Sclavini λως xai οἱ "A6apot διετέλουν χρώμµενοι μεγαληγο- cum ire moderari nequirent, flegatos, qui ad se ρίαις "*. Εἶτα ἐκ τούτου προπηλακισμοὶ καὶ Ὄδρεις. — venerant, occiderunt, quod ipsum per alios Baja- Καὶ ἅτε ἈΒάρθαροι, τῷ "* σχληρά τε καὶ ὀγχώδη — nus resciit. Cum igitur a multo inde tempore hoc φρονήματα ἔχειν, τὴν d; ἀλλήλους ἀνεσόθησαν Éptw. — haberet, quod illis objiceret, reconditum odium in Καὶ οἱ Σχλαδηνοὶ τὸ σφῶν αὐτῶν ὀργίλον οὐχ pectore gerebat, atque adco, quia imperata facere οἷοί «s ὄντες ἐγχαλινῶσαι τοὺς ἐκεῖσε ἀφιγμένους — noluerawt, moleste ferebat, preterquam quod sum- «píabst; ἀναιροῦσιν, ὡς ἑτέρωθεν ἀμέλει ἔχπυστα — mam injuriam ab illis acceperat; tum quoque Ce- γενέσθαι ταῦτα Βαϊανῷ. Τοῦτο τοιγαροῦν κατὰ Σχλα- — sari gratificari volebat. Accedebat quod multum auri 6rvov ἐπίχλημα ποιούµενος Ex πολλοῦ ὁ Βαϊανὸς, se in eorum regione reperturum sperabat, quia χαὶ ὑποχρύφιον ἔχων ὡς αὐτοὺς τὸ ἔχθος, xal Sclavini vicinas Romanorum terras szpe vasiave- ἄλλως ἀσχάλλων, ὅτι αὐτῷ ὑπήχοοι οὐκ ἐγένοντο, — rant, ipsorum autem fines a nulla alia gente unquam μή τί γε πρὸς αὐτῶν xal τὰ ἀνήχεστα πεπονθέναε, B infestati erant. xai ἅμα μὲν χάριν εἰδέναι βουλόμενος τῷ Καΐσαρι, ἅμα xai πολυχρήµατον τὴν χώραν εὑρήσειν οἱόμε- νος, ἅτε kx πολλοῦ τῆς Ῥωμαίων ὑπὸ Σκλαθηνῶν '* ..... , τῆς δὲ χατ αὐτοὺς γῆς πρὸς ἑτέρου " τινὸς πάντων ἐθνῶν οὑδαμῶς. t. "Ox: ἠνίχα Τραϊανὸς καὶ Ζαχαρίας ὁ βασίλειος 17. (A. C. 578 ind. 11, Tiber. 1.) Trajanus δι Za- latpbc τὰς σπονδὰς ἑτίθεντο, rap! ἕχαστον τηνιχαῦτα — charias, imperatoris medicus, cuim de induciis τῶν ὁπωσοῦν προϊόντων λόγων ?| xal Ὑραφομένων — componendis agerent, neque ullam conditionum ἐν ταῖς ξυνθήκαις, εἴγε Τραϊανὸς Ζαχαρίας, £g! — earum, qua tum a Periis verbis aut scripto paci- οἷς οἱ Πέρσαι ἔπρασσον, οἴγε οὑχ Ἰθούλοντο ἔυν- — sceundi cansa proponebantur , sive Trajauus sive οολογεῖν, Μεδώδου την,καῦτα f] σιωπᾷν xal µόνον — Zacharias probarent , Mebodes tandem aut silere τὸ προσταττόµενον δέχεσθαι χελεύοντος, f| τουτονὶ «08 et prascriptla accipere jussit, au(. se hunc ho- τὸν ἄνδρα ἀπειλοῦντος αὐτοῖς ἐἑπαφήῆσειν, καὶ ἅμα — minem (demonstrabat autem Tachosdrum) immis- τῷ λόγῳ ἐπιδειχνύντος τὸν Ταναχοσρὼ "* τηνικαῦτα — surum minatus cst, qui tum prope fines Orieutis, τοῖς ὁρίοις ἐφεστηχότα τὴς Ἑῴας, xai δὴ τέλος — qua Romanis parebat, constitutus erat, Postremo ἑπαφέντος, καὶ πλείστας ὅσας χώμας τε xal ἀγροὺς — immissus Tachosdrus, plurimos vicos 106 incen- ἑμπρήσαντος, ἕως of γε ἀμφὶ Τραϊανὸν αὐτοὶ — dit, et agros populatus est, donec Trajanus ipse cum τὸ χρυσίον fxov κοµίζοντες τῶν απονδῶν. Κα comitibus advenit, qui aurum pro federibus 4ffer- εοσαύτῃη δήπου χρησαµένου '* xazà ᾿Ῥωμαίων ὕθρει — rent. Et Mebodes tanta erga Romanos usus cst Μεθώδου, ὡς μηδὲ ἀξ.ὥσαι τὰ εἰρηναῖα χρήματα ἓν C contumelia, ut non dignaretur pecunias pro fade- τοῖς µεθορίοις χοµίσασθαι, ἐγχελεύσασθαι δ "Po- — ribus conventas in limitibus accipere, sed jubere: palo; ὃς τὴν Νίσιθιν Τὸ ἁποσῶσαι, ἕτερά τε ox Romanos ipsorum periculo Nisibim deportare, mul- ἀνεχτὰ περὶ τὴν τοῦ χρυσίου παράληψιν κατα»θα- —taquealia non toleranda in exactione pecun'z erga ὃ.σαμένου τε χαὶ ἑπεντρυφήσαντος αὐτοῖς: ὕστερον — Xomanos superbe et contuineliose sc gerens, com- δὲ à; τοῦτο αὐτὸ περιελθεῖν xal δεηΏάσεσθαι "Po- — misit. Chosroes enim in. spem adducebatur, si, ne- Μαΐους !! Χοσρόης Ελπίσας, εἴγε καταπροτερήτοι —glecto foedere , opportune incursionem facere aude- τὸν τῆς ἐφόδου χαιρὸν τῶν σπονδῶν ἀφροντιστήσας, ret, fore ut eodem quoque postea res recideret, εἰ 3| καὶ δράσειν ἴσως τι µέγα, xal χαταπλαγέντα τὸν — Romani supplicarent, aut si forte aliquod cgregiuin Καΐταρα πελέως ες Περσῶν ᾽Αρμενίας τε xai facinus ederet, Casarem perterrefaceret, qui tan- Ἱδηρίας xai τῶν ἑχείνῃ χωρίων ἀποστήσεσθαι, — dem Persarmenia et Iberia et locis finitimis cede- παρὰ πολὺ τὴν τῆς "Ew δῄωσιν τῆς Περσαρμενίων "* — ret, et pluris vastationem Orientis Persarmeniorum τε xal 'l6fjpov προσχωρήσεως ἡγούμενον * &ga δὲ — etlberorum cessiouc faceret. Certioretiam Chosroes χαὶ ἐπέπυστο Χοσρόης παρασχευάζειν στρατιὰν ἐς — factus erat, Cesarem quam) maximum preparare τὰ μάλιστα πολλὴν τὸν Kaísapa, καὶ Ίδη στέλλειν exercitum, οἱ jam navigia ad equites transveleudos κατὰ τὴν Ἐῴαν ἱππαγωχοὺς ὀλχάδας * ὀλίγῳ πρὀ- — in Orientem mittere. Itaque paulo antequam trien- τερον ἢἡ αἱ τριετηρίδες 5T0vbal τελευτῄσεσθα: — nales indueie finiturz& essent, quadraginta fere ἔμελλον, mph ἡμερῶν δήπου τεσσαράχοντα &m- dies, Chosroes ex finitimis locis Daras immittit in αφίησι κατὰ vno. Ῥωμαίων γῆς τῆς £x τῶν ὁρίων — mediam regionem fluviorum viginti willia equituu, τοῦ Δάρας ἐς τὴν µέσην τῶν ποταμῶν ατρατιὰν — quorum duodecim millia erant Perso scutiferi οἱ ἱππιχὴν, ἀμφὶ τὰς εἴκοσι χιλιάδας, ἧς περὶ τὰς — sagittarii; Saraceni autem et Sabiri... cum ducibus ΥΑΒΙΑ LECTIONES. 15 μεγαλτγορίας vulg. ᾖ τῷ B., τὰ vulg. "* Σκλαδηνῶν) πεπορθηµένης add. Ν. 3 ἑτέρου N., ἔτε- pov vulg. "* Ταναχ,σρὼ: idem, qui p. $29. f. 5. et. 416. 1. 5. Tachosdro dicitur. 75 χρησαµένου Il., χρισάµενοι vulg. ** Nío:6cv Η., Νίσιμιν vulg..." Ῥωμαίοις Par... ?^ Περσαρμενίων Ἡ., περὶ oapys- νίων vulg. 911 EXCERPTA EX ΜΕΝΑΝΡΗΟ PROTECTORE 912 Romanorum, qua breviorem per montes viamingre- À δώδεχα μὲν ἦσαν Πέρσαι, Oupeotgópo: τε χαὶ ἕἔππο- derentur, dispiciebant. Hoc autem non parvam attu- Jit Chosroi vanz glori: et impudentia apud omnes opinionem, quod inducias, tametsi pauci admodum dies usque ad exitum restabant, impudenter vio- lare non est cunctatus. AcceJebat quod, quasi ltamanos irridens, eumdem delegerat, qui in confi- niis cum iis de pace ageret, quique in iisdem locis eodem tempore et belli et tuinultus et violandarum induciarum auctor esset. ls erat. Mebodes, dux et auctor omnium eorum consiliorum. Hunc, qui sum- mam omnium rerum haberet auctoritatem, cum exercitu misit, et una cum ipso Sapoem Mezrani, viri, qui magnam virtutis laudem reportaverat, filium. 48. (A. C. 579, ind. 12, Tiber. 2.) Tiberius addidit decreto aliud Deo maxime gratum. Multos enim Persas Romanorum captivos, precipue ex primariis viris, quorum numero erant nonnulli ex regio ge- nere orti, dono dedit Closroi. Deinde legatos ad hzc misit, inter eos Zachariam Herum, regium me- dicum. Hic plures et admodum Romanorum rebus utiles legationes in hoc bello fecerat. Itaque eum ad hanc legationem imperator elegit, et dignitate exconsulis ornatum 167 ad illam obeundam dimi- sit, quod et ipse Zacharias legatos niittendos esse, imprimis admonuerat, una quoque Theodorum quemdam ex imperatoris satellitibus, quem ad du- cis dignitatem extulit. [los igitur duos viros, quibus henc legationem attribuit, ad Cliosroen misit, ad q"em quoque litteras humanitatis plenas scripsit. Sententia hujus epistole lixec fere erat : « Ego pacem opto, et à Deo datam colo et tanquam naturali quo- dam instinctu ad. vestram amicitiam feror. Itaque paratus sum, omnem Persarmeniam et lberiam vobis concedere, preter eos Persarmenios sive Iheros, qui nobis parere malint. Restituo et Afumum castel- lam, et Arzauenem vobis cedo, modo oppidum Daras pro his omnibus a vobis obüneam. » Hzc Tiberius imperator, per Zachariam et Theodorum, quibus maximorum legatorum potestatem dedit, Chosroi litteris significavit. His etia! pacem pro arbitrio, ut res ferrent, facere permisit. Et illi qui- dem, dum adhuc iter faciebant, accidit, ut Chosroes quoque, Persarum rex, iis, qux illi contra senten- tiam evenerant, perculsus, propere ad Romanorum imperatorem legatum mitteret, qui jam hieme ineunte profectus erat. [9 erat vir Persa, qui ad hauc legationem fuit delectus, nomine Pherogdates, et a Persarum rege ad iniperatorem litteras non. minus humanas et officiosas detulit. Ha sic se habebant: t Siquidem rem justam facere velles ,. imperator D C τοξόται, Σαραχηνοὶ δὲ καὶ Σαθεῖροι 7"... 5* σὺν τοῖς Ῥωμαίων ἄρχουσι περὶ τοῦ πῶς δεῖ προελθεῖν την ἐν γένει ὀρεινὴν δ,ασχεπτάµενοι. "O δῆ καὶ μάλιστα ἁλακονξείας τε xal ἀναισχοντίας οὗ μιχρὰν προσήψε τῷ Χοσρόῃ δόξαν, τάς τε ξυνθήχας οὕτω πως ἀναίδην *! οὐκ ὀκνήσαντι ξυγχέαι, χαὶ ταῦτα ὀλίγης πρὸς τὸ πἐρας αὐτῷ ἑνδαψιλευομένης παρα- δρομῖς ἡμερῶν ' xal ὅτι γε τὰν αὐτὸν, ἅτε δὴ ἐπεγγελῶν ᾿Ῥωμαίοις, ἅμα τε χαὶ περὶ εἰρήνης διαλεχθησόµενον ἐν τοῖς ὁρίοις ἐχειροτόνησεν, xal ἅμα ἐν τοῖς αὐτοῖς χωρίοις, by αὐταῖς, ὡς εἰπεῖν, ταῖς ἡμέραι; πολέμου τε xal ταραχῆς καὶ σπονδῶν συγχύ- σεως αἴτιον. Τοῦτον δὴ οὖν τὸν Μεθώδη βουλευμάτω»ν τε ἡγούμενον χαὶ τοῦ παντὸς ἔχοντα χῦρος ὁπλίσας ἐξέπεμφε ' πρὸς ye καὶ Σαπώην τὺν Μεαιοάνου 5, ἀνδρὸς οὐχ ἀγεννοὺῦς ἀπενεγκάμενον δόξαν. t. "Ust ὁ Τιθέριος xa ἕτερόν τι προστίθησι τῷ δεδογµένῳ, xaX ἐς τὰ μάλιστα θεῷ κεχαρισμµένον. Πολλοὺς γὰρ τῶν παρὰ Ῥωμαίοις δορυκτήτω»ν Περ- σῶν, μάλ.στα τοὺς ἐν τέλε:, ὧν ἔνιο, καὶ τῷ βασι- λείῳ γένει ξυνημμένοι σαν, ἔστειλε Χοσρόῃ δωρο- φορῄήσας. Εἶτα πρέσδεις ἀπὶ τῷ τοιῷδε ἐξέπεμηε Ζαχαρίαν τε αὖθις, τὸν βασίλειον ἰἱατρὸν, üt πολλάκις χρησιμώτατά τε xal εὐνούστατα ἔξυπηρς» τησάµενον ταῖς χατὰ τὸν πόλεμον τοῦτον πρεσθείχις, Τοῦτον δὴ οὖν τὸν ἄνδρα τῇ λεγοµένῃ ἀπὸ ἑπάρχων ἀξίᾳ διαχοσµήσας ἐχειροτόνησε xal πάλιν, καὶ δὴ γρεσθευσόµενον ἀφῆχεν, ofa 6n χαὶ αὐτοῦ Ζαχαρίου τὴν πρεσδείαν ταύτην γενέσθαι ξυνωθίσαντος * σὺν τῷ xat θεόδωρὀν swa, ἕνα τῶν βασιλείων µαχαιρο- φόρων, ἀξίωμα χαὶ αὐτῷ στρατηγοῦ περ!:θείς. Τούτω τὼ ἄνδρε πρεσθευσοµένω ἀπονείμας Χοσρόῃ ἑξ- έπεμψεν, ἔγραφέ τε ἐπιειχείας ἀνάπλεα ῥήματα. Ὁ δὲ νοῦς τῆς ἐπιστολῆς' «€ Ἐγὼ xal βούλομαι τὶν εἰρήνην xal διὰ τὸ θεόσδοτον οὖσαν ἁσπάζομαι ' xa ὥσπερ φύσει τινὶ προσιξάνει 33 μοι τὰ τῆς φιλίας ὑμῶν. Τοιγαροῦν ἑτοίμως ἔχω τῆς Περσαρμενίας τε πάσης ἀφίστασθαι xal Ἰθηρίας, οὗ μὴν τῶν βουλοµένων ἡμῖν ὑπακούειν Περσῶν ᾿Αρμενίας τε καὶ Ἰθήρων. ᾿Αναδίδωμι δὲ xal τὸ ᾿Αφϕουμῶν φρούριον, καὶ τῆς ᾽Αρζανηνῆς ** ὑμῖν παραχωρῄσω, τὸ Δάρας µόνον ἀντὶ τοσούτων ἀναχομιζόμενος πρὸς ὑμῶν. » Ταῦτα Τιδέριο ὁ αὑτοχράτωρ Χοσρόη σηµήνας, ἐφῆχε Ζαχαρίᾳ τε xal θεοδώρῳ καὶ µε- Υίστων πρέσθεων ἔχειν ἰσχὺν καὶ τὴν εἰρήνην ὡς ἂν οἷοί τα ἔσοιντο δ.ατιθέναι, Μετὰ ταῦτα τῆς ὁδοι- moplag ἔτι σχοµένω, σταλέντε ἄνδρε οὕτω παρα- σχὸν **, xai Χοσρόης ó Περσῶν βασιλεὺς καταπλα- γεὶς τοῖς ξυµθεθηχόσι, προφθάσας ἐχπέμπει ὡς τὸν 9' Ῥωμαίων αὐτοχράτορα πρεσθευτὴν, καὶ ἀφιχνεῖται χειμῶνος ἀρχομένου Ίδη ὃς ἐπὶ τῇ πρι- σθείᾳ ἐχειροτονήθη Πέρσης àvhp, τοὔνομα Φερο- Υδάθης, οὐχ ἧττον xaX αὐτὸς φιλανθρωποτάτους ἓν VARI LECTIONES. hi mid vulg. ** Post Σαθεῖροι excidissc conj. N. ὧν ξυμπάντων fipyov oi, οἱ iufra scr. τὴν ἐν Υένει (ut siti em quod γενικἡ) εἰρήνην. "' ἀναίδην Ι]., àva!b:t) vulg. ** Μαιράνης supra appellatus est p. 929. 1. 8. ** προσινάνοι vulg. ** Αρξανικῆς vulg. 5 zacisynvuig. ed. Par,— "5 τν D , τῶν vulg. 910 ΡΕ LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 914 ἐπιστολῇ διαχοµίζων λόγους πρὸς τοῦ Περσῶν ῥασι- A Romanorum, recte quidein te gereres, si Persarme- λέως, ἐν f| ἐγέγραπτο (s^ « El μὲν τὸ δίκαιον ποιῆσαι βουληθείης, o ᾿Ρωμαίων βατιλεῦ, χαλῶς ἂν πρόάξοις τούς τε τὴν ἁποστασίαντῖΏς Περσαρμενίας βουλεύσαντας Υενεάρχας ἑχδιδοὺς ἡμῖν ὑφέξοντας ποινὰς, ἓν τοῖς ὁρίοις τε τῆς Περσῶν τε xai Τω- µαίων ἀναρτηθησομένους * διδοὺς δὲ καὶ τὴν ἐντεῦθεν συμθᾶσαν ζημίαν Πέρσαις. EL δὲ πρὸς ταῦτα ἑναν- τίως ἔχεις, πρᾶξαι τὸ φίλοις pino) τοῦτο δὲ ἐστι ξυ,δραμεῖν Ev τοῖς ὁρίοις αὖθις τοὺς ἑκατέρας ἄρχον- τας πολιτείας, τὰ τῖς εἰρήνης, ὡς ἂν δύναιντο, µεταξὺ τῶν 51 ἀλλήλων διαθησοµένους. Ἐφ ᾧ δὲ τὰ τοιαῦτα προελθεῖν, ἀναχωχὴν γενέσθαι τινά. » δε μὲν οὖν καὶ fj Χοσρόου ἐδήλου ἐπιστολή: πλεί- στων δὲ ἡμερῶν κατὰ τὴν βασιλίδα πόλιν διαγενοµέ- νων ἐν ταῖς &v µέσῳ συνουσίαις Τιθερίου τοὔβασιλέως καὶ Φερογδάθου τοῦ Περσῶν πρεσδευτοῦ, Υράφς- Hi ται μὲν ἀπιοῦσιν ἐπὶ τὴν πρεσθείαν Ζαγαρίᾳ τε xav Θεοδώρῳ τοῖς πρέσδεσιν ἑνδιατρίφαι κατὰ τὴν "Eu, xaX οὗ τι µάλα v σπουδῇ θέσθαι δηλῶσαι σφῶν αὖ- τῶν τὴν παρουσίαν βασιλεῖ τῶν Περσῶν, πρὶν f$ ix. τῆς βασιλίδος ἀφεθείη Φερογδάθης ὁ Περσῶν πρε- σθευτἠς. Προελθόντων δὲ xai χεχινηµένων ἐσότι πλεί- στων λόγων, ἐχπέμπει τὸν Φερογδάθην ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τούτοις, οἷς δῆ xai προτοῦ ἐγεγράφει διὰ τῶν Ῥω- µαίΐων πρέσβεων. Ἐκεχειρίαν δὲ ob τι ipeo δεῖν ἐπὶ µήχιστον χρόνον ἑνδιδόναι Πέρπαις ^ ἀποχρῆν 35 nios genearchas defectiouis auctores nobis traderes, ut meritas poenas mihi darent, et in finibus Persa- rum et Romanorum suspenderentur; et si. damna Persis illata rependeres. Si ista improbas, amicis officia debita ne deneges. Hoc feceris, si dederis operam, ut ulriusque reipublicze primarii viri in confiniis éonveniant ct pacem,si fieri possit, inter utramque gentem statuant. οἱ stabiliant. Qux, ut ad exitum perducantur, oportet belli intermissionem fieri. » Atque hzc epistola Chosrois continebantur. Dum Pherogdates, Persarum regis legatus, in regia urbe cum Tiberio imperatore plures dies transigi!, Zacharie οἱ Theodoro, qui in legationem profecti erant, per litteras significatur, ut in Oriente sub sistant, neque suum adventum Persarum regi indi- care festinent, priusquam a regia urbe Pherogdates sit dimissus. Tandem imperator Phierogdaten dirhit- tit, 168 cum multos cum illo habuisset sermones de his qux» prius ad Itomanorum legatos scripsé- rat. Inducias in longissimum tempus Persis conce- dendas esse non putabat. Sufficere enim duorum aul tium mensium spatium ei, qui bona fide pacem tueri instituisset, neque per fraudem longioris tem- poris apparatus faciendi occasionem quzreret. llis ita confectis discessit α Byzantio Pherog- dates, yàp ἔφασχε τῷ βουλομένῳ τὴν εἰρήνην καὶ ph διὰ τῆς τοῦ χρόνου πλείονος ἁπάτης προμηθευομένῳ παρασχευης ἀφορμῆν, xat δύο μηνῶν d τριῶν παραδρομήν. Φερογδάθης £x τοῦ Βυζαντίου. (0. "Occ ᾿Ῥωμαῖοι xat Ηέρσαι ξυνεστῄσαντο àv tv ϱ εἰρήνην, εἰ ph Χοσρόης (yevo ££ ἀνθρώπων xal Ὁρμίσδας 6 Χοσρόου, ἀνοσιουργὸς ὄντως "* &vho, τὴν χίδαριν ἀνεδήσατο. Οἶμαι μὲν οὖν ἔγωγε οὐχ ἄλλως, πλην ἀλλὰ χαὶ ὣς ** ἐχυρώθη»!, τε Χοσρόου ἔτι πε- ριόντος Ζαχαρίαν τε xaX θεόδωρον ** ἐσφοιτῆσαι ἐς τὴν Περαῶν πρεσθευσοµένους. Οὕπω γὰρ τὴν τῶν Σὺ- ων παραμειφάμενοι σαν, χαὶ οὐδὲν ὅ τι τῆς Ῥω- µαίων ἑἐνηλλάγη πρεσθείας. Διὸ χαὶ ix βασιλέως αὐτοῖς γράµµατα ἑστάλη ἔχεσθαι τῆς ὁδοιπορίας ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς * γνῶναι μὲν γὰρ &v µέσῳ τὴν Ἀοσρόου τελευτῖν, ὅμως δὲ καὶ πρὸς τὸν ἐκείνου παΐδα οὐκ ἄλλως φρονεῖν, ἑτοίμως δὲ ἔχειν τὸν πόλεμον ἐπὶ τοῖς fórn Χοσρόῃ Υραφεῖσι χκαταλῦσαι. Ἔτι γε μὴν. καὶ τοὺς ἀφεθέντας αἰχμαλώτους ὡς ἂν ἐγχειρίσωσι τῷ Περσῶν βασιλεῖ. Προσημήναντες τοίνυν οἱ 'Pto- D µαίων πρέσθεις σὺν πολλῇ τε τιμῇ xal εὐφημίᾳ χατὰ τὴν Νίσιθιν ἐγένοντο" ἓν θαύματί τε µεγίστῳ ἐποιοῦν- το Πέρσαι τὴν Ῥωμαίων ἀμφὶ τοὺς δοριαλώτους φιλανθρωπίαν. Ἐν τούτῳ δὲ xai Τιθέριος ὁ αὗτο- κράτωρ στέλλει αὖθις, τοῦ Ἶρος ἀρχομένου, Μαν- Ρίκιον χατὰ τὴν πρὸς ἀνίσχοντα ἥλιον ἁποχαραδο- χήσοντα τὸ ἑσόμενον, ἐγχελευσάμενός οἱ, πρὸς ὅπερ ἂν ὁ Περσῶν βασιλεὺς τραπῇ, ὑπαντιάζειν τε καὶ πλρασχευάζεσθαι πρὸς ἑχατέραν τῶν πραγμάτων Καὶ οὖν ἀπῆρεν ἐπὶ τοῖς τοιοῖσὸδς ὁ 19. (A. C. 580, ind. 15, Tiber. 5.) Romani οἱ Persae sane pacem fecissent, nisi Cliosroes ex hominum numero sublatus, et Hormisdas, ejus filius, ferocis ingenii vir, cidari redimitus fuisset. Sed tum quo- que, opinor, nihil aliud decernitur, quam ut Zacha* riaset Theodorus , tanquam adhuc superstite Chos- roe, Persidem intrarent. Etenim tupc temporis non- dum Syriam transgressi erant, neque quidquam ideo ex eorum legatione mutatum est, Itaque litterze ab imperatore illis redditt& sun!, ut continuarent iter : sibi quidem nuntiatum esse, inter id temporis Chosroem 1inortem obiisse; verumtamen, se esse éodem in filium animo, et paratum secundum ca quz a Chosroe scripla erant, a bello discedere ; ne- que propterea onitterent Persas captivos, liberate donatos, in inanus regis Persàrum tradere. Itaque Romanorum legati, nuntiis przemissis, cum honore el faustis acclamationibus Nisibim pervenerunt. Et Perse quidem Komanorum erga captivos humani- latem magnopere sunt. admirati. Interca Tiberius imperator, vere ineunte, rursus misit Mauricium in Orientalem imperii partem, qui, quod eveniret, exspectaret, οἱ illi imperavit, ut. regi Persaruuw, quocunque se verleret, occurreret : etin. quam- cunque partem res caderent, ad omnes casus se VARLE LECTIONES. *7 τῶν del. Ν. ** ἀπεχρῆν vulg. *3 Post 8e/5. ins. σονέθαινεν Val. 8 ὄντως Π., οὕτως vulg. ?* ὡς vulg. *'ixopur, ἂν εἴτε M. Val. 915 EXCERPTA EX NMENANDRO PROTECTORE 916 prepararet. Et ille quidem, ut rex prazceperat, in A ῥοπήν. Καὶ ὁ μὲν, χαθὰ βασιλεὶ ἐδόχει, àv τὴν Ἔω Oriente subsiitit, et observabat, quid facto opus esset. Cum igitur legati in Persidem venissent, Persaruin regem, qui recenter in regium solium as- cenderat, salutare magnopere cupiebaut, *et spem habebant, sibi uon selum multum honoris et hu- manitatis iwpertitum iri, sed etiam, qua pete- reut, gese impetraturos, Etenim. post tam insignem victoriam sermones afferehaut ab imperatore Ko- mano coinitate et humanitate plenos et ab omni inso- lentia remotos. Neque vero solum se verbia comem et benignum praebebat imperator, verum etiam re ipsa, cum tot captivos Persis restitueret. Et ex eo putabant fore, ut quxe sperabat, sine controversia consequerentur. Sed universa res in contrarium vertit. Primum enim unus ex his, qui regi in nego- tiis et regiis οἱ publicis ministerium praxbent, quos Latini a secretis vocont, obvium se media via lega- tis tulit, 19 et eos est percunctatus, quid vellent, qua de causa venirent, et quid nuntii afferrent. Huic Zacharias et Theodorus responderunt id nou illi, sed magistro (ut lequuntur Roinani) dicendum. Hac ubi dixerant, viam perrexeruut. Post hunc alius quoque ex Persis venit, qui percgrinationem illis impediebat : tardius enim de industria ince- debat, et eos cunctari faciebat, neque ulterius pro- gredi sinebat ; propiores stationes eligebat et paucas parasangas conflciebat, ct ex aliis locis in alia loca huc illuc errantes et palantes traducebat : et iu eo se illis male cupere satis indicabat. Etenim eos nulla humanitate colebat, et nulla habita ra- tione observantie, qua legatis debetur, viarum erroribus fatigabat. Et id quidem Pers: data opera el praemeditato consilie faciebant, quo legatos mo- rarentur, et quam diutissime detinerent, ut maxi- mum interea belli apparatum facereut, et copias frumenti ad quamvis necessitatis occasionem p:ra- tas in urbibus Nisibi et Daras congererent, atque etiam ultra Tigriin amnem castella necessariis co-- piis implerent ; quia locuste in illis regionibus omnes agroruu fruges consumpscrant, et. proximis Roim:nuorum incursionibus agri desolati perman- scran!t. Itaque acerbissima fames instabat, pr:ser- tim cum rex Persarum ad grave bellum suscipien- dum *xercitus pararet. Cum Perse hoc consilii cepissent, vix post multos dies permissum est le- gatis, in regiam pedem inferre. Et primum qui- dem, ut moris est, sunt convivio excepti, quo facto, postquam litteras ab imperatore tradidissent, et captivos reddidissent, cum eos Pers: nullo libe- rali εἰ benigno sermone dignali essent, discesse- runt, Postridic aulz: apud Persas prsfectus et Me- bodes eos interrogaverunt, qus essel ipsorum legationis potestas. Cum leyati respondissent, se, ut de pace agerent, venisse, nullos de ea re ser- mones Pers» admiserunt , nihil ejusmodi sibi C ἔμενε, τὸ πρακτέον ἐπιτηρῶν προϊόντων δὲ τῶν πρέσδεων ἐς τὰ Ἠθη Περσῶν, ἐπειγομένων τε Ozá- σασθαι τὸν ἅρτι τῷ βασιλείῳ θρόνῳ ἐπιβεθηχύται οἰομένων τε ἐς τὰ μάλιστα τεύξεσθαι 92 τιμΏς, οὗ μὴν ἀλλὰ xai τῶν σπουδαζοµένων οὔτε ) ἀποτεύ- ξεσθαι (οἷα μετὰ τοσαύτην νίχην πράους ts xal πάσης αὐθαδείας ἁπηλλαγμένους τοῦ Ῥωμαίων βα- σιλέως ἐπικομιζόμενοι λόγους χαὶ ὡς οὗ µόνον ἄχρι ῥημάτων αὐτῷ τὸ φιλάνθρωπον, μᾶλλον μὲν οὖν ἔργοις ἐπιδειχνυμένου, τῷ τοσούτους δοριαλώτους Tol; Πέρσαις αὐτοὺς ἐπαναγαγεῖν), τούτων ἑλπι- ζόντων Υε αὐτῶν χυρῆσαι ἀναμφιθόλως, ἓς τοὖναν τίον ξυνέδθη ἅπαν. Πρῶτον μὲν γὰρ χατὰ μέσον τῖς ὁδοιπορίας τῶν τις παρὰ Πέρσαις τοῖς βασι- λιχαῖς τε xal δηµοσίοις πράγµασιν ἑἐξυπηρετουμέ- vov (obe, εἴ τις τῇ Λατίνων χρῄσοιτο φωνῇ, ἆση- χρητίς te ** προσαγορεύσειεν), ὑπαντιάσας feto σφᾶς ὅ τι βοὐλοιντό τς xal ὅ τι ἤχοιεν, καὶ ὁποίαν ἁἀποχομίζοιεν ἀγγελίαν. ᾽Αλλὰ τούτῳ μὲν οἵγε ἁμοὶ Zayaplav τε χαὶ θεόδωρον ὧδε ἀπεχρίναντο, ὡς τὰ τοιάδε τῷ παρὰ Πέρσαις μαγίστρῳ (καθὰ τοῦτον χα- λοῦσι ᾿Ῥωμαῖοι) ῥητέον, καὶ οὐχὶ αὐτῷ. Ταῦτα εἷ- πόντες εἴχοντο τῆς ὁδοῦ. Ἐξ ἐχείνου ἦχεν ἕτερύς τις &x Περσῶν, ὃς ἔτριθε τὴν ὁδοιπηρίαν αὐτοῖς xal διαµέλλειν ἐποίει, βραδυτῆτος χρώμµενος ἐπινοίαις, ἑέναι τε ἐς τὰ πρόσω ph συγχωρῶν. Σταθμοῖς τε γὰρ πλησιαιτέροις χαὶ παρασάγγαις ὀλίγοις ἐχρῆτο, ἄλλοτε ἄλλους χώρους περιφέρων τε xat ἀποπ]ανῶν, xàx τούτου τὰ χάχιστά Giov προεξήλου, xal ἑδείχνυ τῇ περὶ τὴν ὁδοιπορίαν πλάνῃ οὐδέν τι φιλο- φροσύνης ἐχόμενον 7| τῆς προσηχούσης αἰδοῦς πρέ- σδεσιν. "Hv δὲ τὸ πραττόµενον, ἐξ ἐπιθουλῆς τε xal μελέτης, ὥστε ἐπισχεῖν σφας ὅσον ἂν χρόνον οἷοί τε (otv, iv τούτῳ thv χατὰ δύναμιν ποιησοµένους τοῦ πολέμου παρασχευὴν, τὰ ἐπιτίδειά τε συναθροίζον- τας ἀποτεθησόμενα ** χατὰ δὴ τὸ ὅσον οὕπω ἀἁναγ- χαῖον ἐς Νίσιθίν τε χαὶ τὸ Δάρας τὰς πόλεις, ἔτι γε μὴν καὶ τὰ πέραν τοῦ Τίγριδος ποταμοῦ xal τὰ τῇδε φρούρια ἀνάπλεα θέσθαι τῶν ἑδωδίμων, ὡς ἀχρίδος οὕτω ξυμθὰν χαταδηλησαμένης τοὺς ἑχείνῃ χαρποὺς, xal ἃμα ἑρημωθέντων κατὰ τὴν προλαθοῦσαν Ῥω- µαίων ἐπιδρομὴν ἁπάντων τῶν χατὰ ταῦτα χωοσ΄ωην, λιμοῦ τε σφοδροτάτου τοῖς &xsias ἑνσχήφαντας, πρὸς D δὲ γε ἐφ) ᾧ καὶ στρατολογῆσαι, ἅτε *9 πολεµησείοντος ἐς τὸ ἐμθριθὲς τοῦ βασιλέως Περσῶν. Ἐπεὶ δὲ ταῦτα αὐτοῖς ἐθεδούλευτο, μόλις μετὰ πλείατας ὅσας ἡμέρας ἐδόθη τοῖς πρέσθεσιν ἐς τὰ βασίλεια ἑσφηιτῆσαι. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα, χαθὰ τῇ συνηθείᾳ ἑἐδόχει, θοινησάµε- vot χαὶ τὸ àx βασιλέως γράμμα ὀγχειρβίσαντες, πρός γε xai τοὺς δοριαλώτους ἁποδεδωχότες , ἑνθένδε ἀνεχώρησαν, φιλοφροσύνης μηδὲν ὁτιοῦν εὑρηχότες **, T?) δὲ ὑστεραίᾳ ὁ παρὰ Πέρσαις τῆς αὐὑλῆς ἡγεμὼν xai Μεθώδης ἐπυνθανέσθην τὴν δύναμιν τῆς πρε- σδείας. Τῶν δὲ εἰπόντων, ὅτι δ) περὶ εἰρήνης ἤκχοιεν πρεαθευσόµενο:, αὐτίχα oi γε οὐ Oi) προσἰεντο 100; VARLE LECTIONES. *! τεύξασθαι νυ]ρ. ** οὐδενὸς conj. Ν. 35 τε del. N. ** χάχιστά σφ.σι H., χάχκιχα πρίσι cod. 3] ἀπο- τεθε,σόµενα vulg. ** ἅτε πολεμησείοντος H., τε πολεμήσει ὄντος vulg. *! εὑρηχότες Ν, εἰρηχότες vulg. 911 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. - 918 περὶ τούτων αὐτῶν λόγους, φάσχοντες οὐχ ἔπιτε- A demandatum esse, dicentes. Itaque litteras eos pro- τράφθαι τι τοιοῦτον δὲ", ἀλλὰ σνλλαδὰς ἀποδόντας ἀντιλαθεῖν χρΏναι, xat ὡς θᾶττόν γε δἠπου τῆς Περ- , Gv ἁπαλλαγῆναι). Ἐν φανερῷ τοίνυν ποιησαµένων 4hv ἐφιεῖσαν αὑτοῖς τοῦτο χέλευσιν, ἔγνωσαν ἓν βρα- χεῖ, ὅ τι δύναται dj ἐπιστολὴ τοῦ ᾿Ῥωμαίων αὑτο- χράτορος, x& τὴν ἄφιξιν τῆς πρεσθείας ἅπασαν, ὡς ἔτοιμος εἴη χατασθεννύναι τὰ ἐκ τοῦ πολέμου χαλε- πὰ, xal τὴν περιμάχητον αὐτοῖς ᾽Αρμενίαν ἅπασαν ἁμαχητὶ ἑνδοῦναι, παραχωρῆσαι δέ σφισι καὶ 'Ap- ζανηνῆς, ἀντιχαριζόμενος 09 Δάρας τὸ ᾽Αφϕουμῶν φρούριον. Ἑδέξατο μὲν οὖν xal αὖθις αὐτοὺς βασι- - λεὺς ὁ Περσῶν, τραχύτητι δὲ χρώμενος πρὸς ἕχαστα τῶν φιλανθρώπως γεγραμµένων οὔτε ἀποατήσεσθαι ἔφη πώποτε τοῦ Δάρας, οὗ μᾶλλόν γε 3$ τὶς Νισί- ferre, et vicissim accipere, et quam primum a Per- sarum finibus excederej jusserunt. Et cum legati mandata sua exhibuissent, Pers: omnia, quoruin causa legatio decreta esset, cognoverunt : ut. im- perator paratus essel, mala ex bello erta sopire et Armeniam, de qua tot certamina fuissent, siue prosbo eorum juris et potestatis facere ; quin et Ar- sanenom cedere, et pro Daras oppido Afumorum castellum illis tradere, Denuo 1170 Persarum rex legatos excepit, et 3d ea, qux imperator ad illum perhumane scripserat, acerbe admodum οἱ arro- guter respondit, se nunquam urbe Daras cessurum non magis, quam Nisibi aut Singaris, quas urbes a Romanis per vim captas haberent Pers:, neue 6:ος f| Σηγγάρων, ἅπερ xal αὐτὰ ix Ῥωμαίων B quidquam ex possessionibus, quas illi pater rcli- ἀπισχυρίξετο ἔχειν Πέρσας, οὔτε μὴν 2 ἑλαττώσειν τι τῶν πατρῴων κτημάτων, ἀλλ’ εἰ μὲν οἷόν τέ ἐσθιν, ἐς αὔξησιν αὐτά ἐνεγχεῖν, el δὲ μὴ, ἀλλὰ γὰρ χατα- λελειμμένα «υλάξειν. εΧοσρόην μὲν γὰρ τὺν πατέρα, ἔφη, ὡς, εἶγχε περιῆν, ἴσως τὺ ταιόνδε ἔπραξεν ἂν xai τὸ JAápag ἀφῆχε" Ῥωμαίοις. T γὰρ προα- χτησαμένῳ τι xal τοῦτο ἀποθεθληχότι οὐχ οὕτως. αἰσχρόν * αἰσχύνη δὲ ἁμοίως ἅπασιν ἀνθρώποις χατα- προέσθαι τὰ πατρῴα.» Ταῦτα εἰρηχὼς, διὰ Μεδώ- δου πάλιν αὐτοῖς ἐποίησε χατάδηλο», à; « Evi τίνι 5 μέγα φρονοῦντες ἀξιαῶῦσι πρὸς ἡμῶν ἀναχομίζεσθαι τὸ Δάρας; Ποῖον νενιχηκότες πόλεμον; ποίοις ἐγχαλ- λωπιζόμενοι τροπαίοις; Tol δῆτα καθυπέρτεροι Υενόμενοι Περσῶν; ἀλλ ὅτι ἀπειρίας ἁραξάμενοι querit, se diminuturuimn, sed potius, si non auctio- res faciat, saltem quantum in se essel, intacla conservaturum. « Pater Chosroes, inquit, οἱ vixis- set, fortasse eo. descendigset, et Daras Romanis restituisset. Ei enim, qui ipse unperii (ines proten- dit, parta rursus amittere, noa tam turpe est. Pu- deri autem est omuibus hominibus paterna profli- gare. » liec ubi dixisset, rursus per Mebodein alia fere hujusmedi suggessit : quanam de causa elati Romaai Daras ab ipsis recipere poscant, qua viclo- ria potiti, quibus tropais se jactantes ? ubi denique superiores Persi& evaserunt ? lnperitia quidem et imprudentia Tachosdri res bene gesserunt , duui ipsum ex una regione in aliam circumagunt, et τοῦ Ταχοσδρὼ, xal περιαγαγόντες αὐτὺν ἐς ἄλλοτε C modo ex Armeuia in Arzanenem, modo ex Arza- ἄλλους χώρους, ἐπειδὴ περιπλανωμµέναυ ἐξ Άρμε- νίας ἐχείνου εἰς ᾽Αρξανηνὴν xai ἀπὸ ᾽Αρζανηνῆς ἐς Αρμενίαν ἄδειαν ἔσχον οἱ Ῥωμαῖοι καταδραμεῖν τὴν Ἔω Περσῶν ' τῷ τοι ἄρα βρενθύονται * ἴσως xal μεγαλανχοῦσιν, ὑποτοποῦντες ἓν ἑλάττονι µοίρᾳ τὰ ἡμέτερα χεῖσθαι. "Ιστωσαν οὖν, ἔφη, Ῥωμαῖοι, ὡς οὐδὲ ἄλλως Ἱ ἀνέξομαι τῆς εἰρήνης, εἰ µή πω χατα- τιθέναι μέλλοιεν xai τὰ ὅσα πρὸς βασιλέως» Ἰου- ατινιανοῦ ἑχομιζόμεθα χρήματα ἀν᾽ ἔτος ». » Τοσ- αὐτῃ μεγαληγορίφ χρησαµένου ὈὉΟρμίσδα , μόλις ἀφείθησαν Ζαχαρίας τε xal Θεόδωρος, ἄχρι τριῶν ἤδη φθινόν-ων μηνῶὼν ἐχεῖσε ἑνδιατρίφαντες, πἀν- των δὲ τῶν δυαχερῶν ἐς πεῖραν ἑλθόντες !* - xal γὰρ. οὐδὲ ὅσον ἀέρα χαθαρὸν ἀναπνεῦσαι, οὐ μὴν προ- χύφαι ἐκ τοῦ τέγους, ἵνα ἑνδιαιτώμενοι σαν, ξυν- εχώρουν ol; ἡ quiaxh τῶν πρέσδεων ἀνειμένη ἐτύγχανε ’ τό τε δωµάτιον αὐτὸ ζοφῶδές τε ἦν xai διάπνευτον!! xal ipa θέρους E; τὰ μάλιστα ἀναρμό- δ.ον, ὡς δοχεῖν εἶναι τὸ y prp εἰρχτὴν. Τοῖς τοιοῖσ- ὃς τοίνυν δειναῖς ἑχτετριμμένους διαφῆχαν, πολλῷ δυσκολώτερον αὖθις πρὸς τὴν ἐπάνοδον αὐτοῖς χρησάµενοι, ὡς μήτε τῶν ἀναγκαίων ἐς τὸ ἁποχρῶν σφισι µεταδιδόναι, τρίδειν τε τὸν χρόνον xal µαχρο- τέραν αὐτοῖς «tv πορείαν ἑργάζεσθαι. Μιᾶς γὰρ nene in Arimeniam excurrere ουβίίαν, regionem Persarum, qus est ad orientem, depopulat(i sunt. Hoc est fortasse, quod magnos spiritus gerunt, quo supesbiunt, existimantes deteriore conditione res nostras prosiratas jacere. « Sciaut. Romani, iu- quit, me non aliis conditjonibus pacem lieri permis- surum, quam si persolvant omnes pecunias, quas Justinianus singulis annis nobis peade:e erat soli- tus. » Hae insolenti. oratione llorinisda uso, vix tribus demum post. mensibus elapsis, Zacharias ct Theodorus difücillima et gravia quzeque experiendo perpessi, missionem obtinuerunt. Neque enim pu- rum aera haurire, neque libere ex tecto, sub quo p diversabantur, in aperlum exire eorum custodie prepositi permittebant. Domus vero, in qua habi- tabant, erat obscurior, et cum in eam ex omni parie venti. perflarent, estate imprimis valde moleata erat; denique revera domus carcer esse videbatur. llis igitur malis et igcommodis attritos εἰ coufectos multo graviora in reditu passuros dimisit. Nam nec illis rerum necessariarum copiam , quoad satis esset, administrabant, diem de die ducebant, et longioribus itineribus eos fatigabant. Etenim quam vium uno die confecerant, eam postridieretro eos VARLE LECTIONES. ! τοιόνδε Η. θύονται H., βοενεύονται vulg. 1 ἄλλως ἄνξτος vulg. !* ἑλθόντων vulg. Σὑπαλλαγῆναι ναίρ. * μὴν 5. ph vulg. ; ἄλλων vulg. ! διάπνευστον Η , ábtárizugsov N. * ἀφῆχε N, ἐφῆχε vulg. 5 ἐπί τιν. vulg. * Bpsv- * βασιλέως IL, βασιλέα vulg. E ? ἂν H., 2.04 919 EXCERPTA EX MENANDRO PHOTECTORB | 920 ducebant, donec multis zrumnis conflictati, ità. ut A ἡμέρας 2667 σφας ἀγαγόντες ἐπὶ τὰ πρόσω, τῇ ἐφ- uterque in gravissimum morbum incideret, tandem — &£5; ὃν) ἑτέρας ἀτραποῦ ἐς τοὔμπαλιν ἐπανῆγον, ἕως Perside excesserunt. Cujus rei nuntius 171 cum µπολλῶν ἀνιαρῶν αὐτοὺς ἀναπλήσαντες !*, ὡς καὶ ad imperatorem afferretur, et praeter omnem exspe- ἑχάτερον ἀμέλει νόσῳ βαρυτάτῃ περιπεσεῖν, ἐξώθη- c'ationem illi aecideret (non enim existimaverat, cum σαν τῆς Ilepoo/. ᾿Αφιχομένης δὲ ταύτης τῆς Romani ita faciles et moderatos se prabuissent, ἀγγελίας παρὰ βασιλέα Ῥωμαίων xai παρὰ τὴν fore, ut Pers a pace abhorrerent), jure et merito πάντων ἐλπίδα προσπεσούσης (οὐ γὰρ dfjür πώποτε Mauricio przcepit, ut. bellum strenuo pararet, et — Ilépaaq ἐπὶ σμιχροῖς οὕτω xai λίαν συµµέτροις τὴν cztera omnia ita instituit, ut omni modo suis rebus εἰρήνην uh προσδέξασθαι), Μαυριχίῳ μὲν εἰχότως consuleret. Neque vero exercitus quoad cztera male ἐσήμαινεν ἔχεσθαι τοῦ πολέμου κατὰ τὸν προχω- habebat. Stipendia enim persoluta fuerant. ροῦντα τρόπον, xai τὰ ἄλλα περιεσχόπει, ὡς ἂν ἁμηγέπη οἷός τε ἔσοιτο βοηθῆσαι τοῖς πράγµασ:ν. θὶ 1) δὲ τὰ μὲν ἄλλα οὐχ εἶχε xaxüg τὸ στράτευμα. χα) γὰρ τὴν δ.ανομὴν τῶν χρημάτων ἐπεποίητο, - 90. (A. C. 581, ind. 14, Tiber. 4.) Tiberius bellum B x'. Ὅτι παρεσχευάξετο ὁ Τιδέριος διαλῦσαι τὸν contra Persas linire in animo habebat. Itaque, hoe. ph; Πέρσας πόλεμον. Τοιγαροῦν οὕτως ἀρέσαντα consilio capto, iterum Zachariam elegit, quem ad — Bacuet, ἀφίῃησιν ἐπὶ τούτῳ Ζαχαρίαν ἓν τοῖς Ῥω- limites Romanorum et Persarum legaret. Jam enim — paíov τε xoY Περσῶν µεθορίοις πρεσδευσόµενον xal et $:epius antea ejus opera in hujus:modi rebus usus Ἅαὖθις * ὃν 6h xal πολλάχις ἐπὶ ταῖς τοιαύταις ἔχει- fuerat. Is cum advenisset, quaque de causa ad µροτόνησε χρείαις. 'O δὲ ἀφιχόμενος, xal δῃΏλον χα- Persas profectus esset, exposuisset, ipse in iis locis ταστήσας ἐφ᾽ ᾧ ἑποιῄσατο ὡς Πέρσας τὴν ἄφιξιν, manebat, et Persarum rex Andigan eodem mittit. — ó μὲν ὑπῆρχεν ἐν τούτοις, βασιλεὺς δὲ Περσῶν ἐχπέμ- Mic vir erat admodum prudens, et multorum ne- πει Ανδίγαν. Οὗτος δὲ ἀνῆρ κατὰ τασοῦτον ἐχέ- gotiorum peritissimus, quia diuturnum lemporis φρων τε ἣν xal πράγµασι πλείστοις ὁμιλήσας, xati- spatium (erat enim setate longe provectus) sene- ócov! τε αὐτῷ ἐπὶ paxpósatov xol τὰ τοῦ χρόνου etute ipsa sapientiam ejus firmaverat. Postquam au- µΚξυνέθαινεν ἐπιαφραγίζοντι τῷ πάνυ γηραλέῳ τὸ tem ad Daras convenerunt, et cum his urbium tam νουνεχές. Ἐπειδὴ !5 δὲ συνηλθέτην ἀγχοῦ τῆς πόλεως earum qui Romanis, quam eorum quia Persis τοῦ ἀάρας, ξὺν τοῖς xal ol τῶν ἐχείνῃ πόλεων Ῥω- parebant, primarii viri : utrique in ea disquisitione µαίων τε καὶ Περσῶν ἡγεμόνες, οἱ μὲν δὴ ἑξηρ- versali sunt, quomodo bello (inis imponi posset. εύοντο ἕκαστοι διαλεχθησόµενοι περὶ τοῦ ὅπως δέον llle, qui confinium protector erat (sic Romani καταθέσθαι τὸν πόλεμον. ὁ δὲ γε τῶν µεθορίων eum appellant, qui &d dignitatem ργΦίοείϊ regii λεγόμενος προτίχτωρ (δηλοῖ δὲ παρὰ Ῥωμαίοις τὸν elcctus est), ille, inquam, tentoria preparanda cu- ἐς τοῦτο χαταλεγόµενον ἀξίας, τὸν βασίλειον πρι- ravit (hoc enim munus est ilius magistratus a σχεπαστὴν), οὗτος δὴ οὖν κατεσχεύασε χαλύδας, ἐν primis inde temporibus), sub quibus ab utraque re- — alc ἔμελλον ἑχατέρας πολιτείας πρέσθεις τὰ εἰρη- publica missi convenirent ei colloquerentur. ltaque μένα διασχέπτεσθαι * τοῦτο γὰρ τὸ λειτούργημα istic prseparatis diversoriis, cum in illis Andigan et ἄνωθέν τε xoi ἐξ ἀρχῆς τῷ προτίχτώρι ἑπιτέτρα- Yacharias et principes confinium viri congressi — Tat. Παρασχευασθέντων οὖν τῶν τοιῶνδε ἑνδιαιτη- essent (eo euim Andigan ex Daras, et Zacharias ex — uátov, xai γενοµένων ἐν τῷ αὐτῷ τοῦ "Avélyav κ Mardis oppido venerant), iisdem rursus rationibus — xa! Ζαχαρίου xai τῶν τῆς περιοιχίδος ἀρχόντων, jus suum ab utraque parte defenderunt, quibus in — 709 μὲν ᾿Ανδίγαν τὴν συνέλευσιν ποιουµένου Ex τοῦ superioribus colloquiis erant usi. Volebant enim Δάρας, Ζαχαρίου δὲ ἐκ τοῦ Μάρδις, χαὶ αὖθις οὗχ Persz a multo tempore pecunias, quas soliti erant Ἅἆἧττον ταῖς αὐταῖς γρωμµένων διχαιολογἰαις, αἴσπερ ex conventione et. pacto temporibus Justiniani ini- p xal ἐν ταῖς προτέραι; πρεσθείαις' xal τῶν plv to, a Romanis accipere, et praterea retinere Da- Περσῶν βουλομένων χοµίζεσθαι ἀπὸ Ῥωμαίων τὰ ras. Romani vero contra, ne quid pecuniarum da- — ácamep £x πλείστου χρόνου εἰώθεσαν χρήµατα τοῦ rent, pugnabant; neve quasi poma et mula διοµολογηθέντος ἐπὶ τῶν Ἱουστινιανοῦ !!. χρόνων, quadam pacem redimere viderentur. Daras quoque πρὸς τούτοις ἔχειν καὶ τὸ Aápac* τῶν δὲ δη Ῥω- recuperare cupiebant, et eam Persarmenia et Arza- µαίων ἐξεναντίας ἀπισχυριζομένων ὥστε μηδὲν xa- nene commutare volebant, modo earum provin- Ἅᾖτατιθέναι μήτε μὴν ὥσπερ τιμήματός τινος πρίασθαι ciarum incole , qui se ad reipublice Romans «thv εἰρήνην, ἀλλὰ γὰρ χαὶ ἀνασώσασθαι ἀπὸ Περσῶν auctoritatem contulissent, 1749 ea deditione non τὸ Δάρας, ἀντάλλαγμα μέντοι παρέχοντας τὴν ἐς continerentur. Cum multi de ea re sermones ha- ἀρχῆς Περσαρμενίαν τε χαὶ Αρξανηνὴν, ἄνευ τῶν bii essent, neque ulla res ad finem pervenisset, ἁμφοτέρας χώρας οἰκητόρων τῶν ὅσοι τῇ Ῥωμαίων quia neutiquam partes inter se conveniebant : Àü0- προσεχώρησαν πολιτείᾳ, — πλείστων οὖν, ὥσπερ VARLE LECTIONES. !* Ou:e vulgo post verbum ἀναπλήσαντες ex prosime superioribus absurde repetuutur : ἐπὶ tà πρόσω, «fj ἔφεξης, del B. 3 ἐἑξώθησαν ἐνώσθησα»] 1. : αἲ nehoc quidem verum videtur. |) οἱ) τῷ conj. B. 15 χαθόσον Ἡ., καθόν vulg. |) ἐπειδῆ δὲ Π., ἔτει δεῖ δὲ vulg.— '" Ἱονττ) ανῶν vulg.. 921 DE LEGATIONiDUS ROMANORUM AD GENTES 9:9 εἰχὸς, ἐπὶ τηλίχῳ πράγματι προενηνεγµένων λόγων A digan. in Zachariam, qui illum pacis conditiones xai Ίχιστα εἷς ἔργον ἀχθέντων, μήτε μὴν τῇ συµ- φωνίᾳ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν ξυµθαινόντων ἀλλῆλοις, τὸν ᾿Ανδίγαν παρακρούσασθαι Zayaplav!* ὑποτοπί- σαντα ἐφ᾽ ᾧ θἐσθαι συνθήχας οὐκ ἐς τὸ εὐπρεπὲς, ἁλλά Yàp πάντη ἀσυμφόρους τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ, qàvat λέγεται τοιάδε * « Τείχη χαὶ πύλαι, xal εἴτι τοιοῦτον, ὦ ἄνδρες, φυλαχτήριον, φυλάττειν μὲν, ὡς εἰχὸς, δυνήσεται καὶ πόλιν καὶ πολιτείαν ὅλην. Ἐν οἷς δὲ τυγχάνουσιν οἱ τούτοις περιπεφραγµένοι, χρύπτειν οὐ !* ῥάδιον. fium 30 γὰρ ἀεὶ χειροῦται τὰ πράγματα, xal τὰ δοκοῦὔντά πως ἄδηλα χαθεστά- ναι προτίθησι ταῖς ἀκοαῖς, ὥσπερ ἐπ᾽ ἀγορᾶς iv φανερῷ τῷ βουλομένῳ πρίασθαι (wa. Τοιγαροῦν xai ἡμεῖς ἐξεπιστάμεθα τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν πολέ- µοις ἀντερείδουσαν πλείστοις, xal πολλαχόσε τῆς B οἰκουμένης ὅπλα κινοῦσαν, xal τῇ δυνάµει µεμε- ρισµένην σχεδὸν ἐφ᾽ ἑκάστῳ βαρθάρῳ γένει, καὶ τὴν χαθ) ἡμᾶς πολιτείαν οὐχ ἀπὸ τρόπου Ῥωμαῖοι γι- νώσκχουσι μηδενὶ τῶν πάντων ἀνθρώπων νῦν πολε- μοῦσαν 1] ᾿Ῥωμαίοις µόνοις. Ὡς οὖν ὑμῶν μὲν πο)- λοῖς ἔθνεσι µαχομένων, Πμῶν δὲ µόνοις ὑμῖν, οὕτω καὶ τὰς ξυνθήχας ἀνάγχη διατιθέναι. Ὠέδαιον γὰρ ἂν γένοιτο Ῥωμαίοις τε τὸ περιεῖναι καὶ πρὸς πολλὰ ὃ αγωνιζοµένοις ἔθνη χαὶ πρὸς µίαν τῶν Περσῶν πολιτείαν, χαθάπερ χαὶ ἡμῖν iv βεθαίῳ γενῄήσεται τὸ χρατεῖν πρὸς οὐδένα τῶν ἄλλων ἢ πρὸς Ῥω- µαΐους μόνους ἔχουσι τὴν διαφορὰν, xal τῷ πρὶς ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν παρατάττεαθαι πὀλεμον. » Ταῦτα ἐπεὶ ἔλεξεν ὁ ᾿Ανδίγαν, ἀχηκοότα Ζαχαρίαν λέγεται ἑπομειδιᾶσαι xal ὧδε εἰπεῖν: «Εὖ aov γένοιτο, ὦ 'Avblyav, xai Πέρσῃ πεφυχότι xal μαρτυροῦντι Ῥωμαίοις τῆς ἀνδρείας xal παρατρώσαντι τὴν ἁλή- θειαν οὐδαμῶς. El γὰρ uh, ὡς ἔφης, ἡ Ῥωμαίων περιεσπᾶτο δύναµις, καὶ τὴν πολυχειρίαν τοῦ χατ᾽ αὐτῆν στρατοῦ κατὰ πολλὰ τῆς)! οὐχουμένης ἐξ- έτεινεν ἔθνη, καὶ ὡς ἐγεφύρωσε τῇ δυνάµει τὴν θ4]ατταν xal τὰς Ἠπείρους ** ἔζευξε τῷ πανταχοῦ παρεῖναί τε χαὶ περιεῖναι, τί ἂν οἵἴει πεπονθέναι Πέρσας ?| Emi πόσον ἀντισχεῖν τῷδε τῷ πολέμῳ; οἶμαι μὲν οὖν ἔγωγε χαὖὐτό γε δήπου τοὔνομα συµ- φθαρῆναι Ἱέρσαις, καὶ µόνῳ νιχῆσαι τῷ µιδέποτε φέρεσθαι τῇ μνήμῃ.» Τούτων Ζαχαρίᾳ εἰρημένων ὁ Α.δίγαν τῇ σιγή ἑδήλωσε τὸ νενιχησθαι 32 τῷ λόγῳ. Τοιαῦτα μὲν οὖν ἄμφω διελεγἐσθην. Ἐν τοσούτῳ δὲ ὁ Ταχοσδρὼ, Περσῶν στρατηγὸς, ἅμα τῇ Περσιχῇ στρατιᾷ ἐς τὰ ἱππάσιμα τὰ περὶ τὴν Νίσιθιν ἑστρα- τοπεδεύετο χατὰ τὸν Μυγδόνιον 3) ποταµόν. Μαυρί- xtog δὲ χαραχώσας ὑπῆρχε τὰς po! αὑτὸν δυνά- pet; ἐν τῷ On λεγομένῳ Movóxapzov, ἐν ἀγχιθύρῳ Κωνσταντίνης τῆς πόλεως, Ἔστι γὰρ δήπου τὰ περὶ τὸ Μονόχαρτον ἅπαντα Évobpá τε xai ἱππόθοτα 3» καὶ στρατῷ ἐνσχηνήσασθαι ἀγαθά. Οὕτω μὲν οὗτοι minime honestas, imo Romanorum rehus ex omni parte damnosas οἱ inutiles ferre, suspicatus erat, his verbis invectus esse fertur : «Mania, et porte, et aliud, o. viri, munimenturm poterit quidem et urbem et universam rempublicam tueri : sed. qua condidone ii se habeant, qui inclusi continentur, non facile occultari potest. Fama enim in. omni- bus rebus dominatur, et vcl ea, qua abscondita esse videbantur hominum auribus, sicut merces in foro emptoribus, exponit. Quamobrem et nos certo scimus, Romanum imperium cum multis populis bello conteudere. et per plerasque terrze oras arma circuiferre, Ἐκ quo fit, ut ejus. copize late disper- s sint adversus unumquodque fere Barharorum genus. At vero Romani sciunt. nostrum imperium, non sine ratione, cum nullo alio hominum genere, quam cum Romanis, bellum gerere. ltaque quo- niam vos cum multis gentibus bello decertatis , nobis autem eum vobis solis bellum est, ad hunc modun etiam induciz faciendz sunt. Nam Romani $e victuros esse confidunt , etiam cum multis nationibus, et contra unum Persarum imperium bellum gerentes, sicut nobis certa explorataque erit victoria, quandoquidem cum nullis aliis, quam cum solis Romanis, nobis erit certamen ; οἱ conira unum eumdemque hostem. unum idemque bellum instruemus. » Que cum Andigan dicentein Zacha- rias audiisset, dicitur subrisisse et ita locutus : «Bene tibisit, ο Andigan, οἱ homiui in Persia nato, qui fortitudinis et. virtutis testimonium Ro- manis przbes, neque a veritate aberras. Nisi enim, ut dicis, Romani Tngentem multitudinem suorum exercituum ad (am multas gentes terre exten- dissent, et copiis, tanquam ponte, mare junxissent, el omnes terras presenti imperio conlinuissent : quid existimas Persas passuros, aut quandiu loc bello tolerando pares futuros fuisse ? Jam nunc ipsum nomen Persicum cum Persis interiturum eos- que nulla alia re, quam eterna ohlivione, victuros fuisse. « llc ubi dicta sunt a Zacharia , Andigan satis silentio indicavit, se dicendo a Zacharia supe- ratum. Dum autem inter se colloquerentur, Tachosdrus, Persarum dux, cum exercitu Persico castra lhabe- bat ad Mygdonium amnem, 173 circo Nisibim in campis equestri pugna et alendo equitatui perquam opportunis. Mauricius vero vallo continebat suos milites in loco, quem vocant Monocartum, prope portas urbis Constantine. Sunt. enim omnia loca circa Monocartum aquosa et equorum pastioni com - moda, et exercitui sub pellibus habendo apta. Ad VARLE LECTIONES. '^ Zayapla» Ν.. Zayapía vulg. | οὗ add. N. ed, Rom. paulum mutata exstant. v&vuxf 25a; H., τῷ vsv. vulg. 3 Μαγδό soy vulg. 39 Verba : 3! τῆς om. vulg. 15 ἐσπόθατα Par. hun— —6 in Exec. de sent. p. 363. φήμη ὤνια in Exec. t 93 ἠπείρους ἔνευξε H., ἑπειριέζενξς vulg. 75 τὸ 923 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 924 hunc modum illi se fossa et vallo munierant. Czte- Α ἀπεταφρεύοντο. 'AzXxo ὁ 'Avblyav ἔτι ξυνεατώσης rum Audigan, dum adhuc in concilio essent, exter- rere Zacbariam et deludere est aggressus : se enim solum impedimento fuisse praedicabat, quominus Tachosdrus omnes Romanorum agros igni ferroque proscinderet. Tum forte eodem tempore, quo cum illo v2rba faciebat, ex composito in eorum conspe- ctum venit unus ex his, quorum sunt partes cilis equis adequitare, et nuntios equorum volocitste perferre, qui se a Tachosdro missum fingebat. l5 Andigan secreto abducit, et epistolam, tanquam a Tachosdro scriptam, tradit. Hac continebatur, exer- citum Persarum minime contineri posse, quin Ro- manorum terras invadat et in eas impetum faciat. Huic mendaci epistole et his, qux in illa scripta erant, congruebat pulvis, qui nuntio, tanquam recens de via adventanti, ex fictione capillis multus inerat. Andigan quoque cum nuntio disserens, vultum coui- ponebat, et omni corporis motu simulabat, se mi- nime bellum appetere. Et paulo post cum ad col- loquium rediisset, Zachariz dixit, sibi molesta esse, qu£ a Tachosdro nuntiarentur : etenim per litteras significare, incredibilem esse Persici exercitus ad pugnandum alacritatem, qua nullo modo comprimi posset. Constare Persarum aciem multis hominum millibus, quibus nihil aliud sit in animo, quam in lomanorum fines impetum facere, eosque igni fer- roque vastare ; illos quidem ormis temperaturos, si Romani ea conditione, qua Persz voluerint, foedera fecerint. Sin recusarint, se illis permissurum, ut Q Romanos ad orientem aggrederentur. Quod si acci- dat, Romanos ne auditu quidem ipso strepitum phare. rarum Persicie multitudinis sustenturos esse. Ni faciant, timere ne in se iram regis sui couimo- veant, quod tanto tempore Jistulerint bellum gerere, Ad hunc. modum Andigan doloso et magniloquo verborum fastu utens, simulabat minime se volente hellum fieri, quod spoute erupturum csset, Cum au- teni Zacharias satis intelligeret íraudem, quz sub- crat his, qux Andigan dixerat, et exquisito verbe- vum ornatu quari colorem et prztextutm mendacio, ε 0 Audigan, inquit, 17/4 non in decipiendo pru- dentia declaratur, maxime si is, qui decipitur, id, quod agitur, intelligat. Num enim existimas me τῆς ἐχχλησίας ἐχρᾶτο xal πτοίαις τιαὶ xal φεναχι» σμοῖ;, Ζαχαρίᾳ ὑποδηλῶν, ὡς αὐτὸς εἴη μόνος ἆ διαχωλύων τὸν Ἰαχοαδρὼ τὴν Ῥωμαϊχὲν γῆν χατα- σεῖσαι ἅπασαν. Τνχὰν yàp, iv. ᾧ διαλεγόµενος ἦν, ἀνεφαίνετό τις τούτων 05 τῶν ὃς τάχος ἱππακομέ- νων τε xal τὰς ἀγγελίας τῷ τάχει τῶν ἵππων διαι χοµινόντων, πλαττόμενος ἐκ τοῦ Ταχοσδρὼ ἑστάλθαι, Καὶ δὴ τὸν ἸΑνδίγαν ἰδίᾳ λαμθάνων ἐνεχείρινέ οἱ ἐπιστολὴν, iv ᾗ ἑνεφέρεο, ὡς Ταχοσδρὼ Drs γεγραφότος, ofa ἀχαθάχτου 3 οὕσης τῆς ΠΠερσῶν στρατιᾶς, μάλα τε ὁρμώσης μὲν δὴ ἐμθαλεῖν ἐς τὸν Ῥωμαϊκὴν. ἹΤοιαῦτα Ψευδοµένης τῆς ἐπιστολὲς, συνεφεύδετο τοῖς Υ:1γβαμμµένοις χαὶ ὁ χονιορτὸς, ὃς τῷ ἀγγελιαφόρῳ, &:e ἄρτι ἀφιγμένῳ ἐκ τῆς ὁδθιπον ῥρίας, συμπαπλασμένος τε xal ἐνιζάνων ποκὺς περὶ τὴν χόµην ὑπῆρχεν. "Apa δὲ xa ὁ ᾽Ανδίγαν ὅ-αλε. γόµενος τῷ Ἆθει ὑπεχρίνετο, xat τῇ ἄλλῃ κινήσει τοῦ σώματος ὑπεφαίνετο ofa. μὴ ἐφιέμενος πολέμου. Ἑὸ μετὰ ταῦτα χατὰ δὴ τὸν ξύλλογον ξαυτὸν ἀναμι- χνὺς, xai ἔφασχε Ζαχαρία, ὡς ἑνοχλοῖτο ὑπὸ τοῦ Ταχοσδρὼ καὶ ὡς ἐσήμηνέν οἱ, τὴν προθυμίαν τοᾷ στρατοῦ εἶναι ἀφόρητον, ὀγχαλινοῦσθαί τε ἀδύνατον, τοῦτο μὲν ἐν πολ)αῖς µυριάσι ξννισταμένης τῆς Περ- σιχῆς δυνάµεως, τοῦτο δὲ xal ἐς τὰ μάλιστα ἱεμέ- ντς τὴν Ῥωμαίων ἅπασαν καὶ 85 παραυτίχα πυµ- πολήσειν ' xal ὡς, εἰ μὲν Ῥωμαῖοι £)o:vto, χα ἂν ἂν βούλοιντο τρόπον Πέρσαι, ἐμπεδῶσαι τὰς σπονᾶἁς, ἀφέξεσθαι τῶν ὅπλων εἰ δέ γε οὐ βού- λοιντο, ξυμχωρήσειν αὑτῷ ἐμθαλεῖν παραχρΏμα 5 τὸν Ἑῴαν Ῥωμαίων * οὐδὲ γὰρ ἀνθέξειν αὐτοὺς χᾶν γοῦν τὸν χτύπον τῶν φαρετρῶν τοῦ Περσιχοῦ ἀχού-. σεσθαι πλήθους. Άλλως τε δὲ δεδιέναι την τοῦ xav αὐτοὺς βασιλέως ὀργὴν E; χρόνον τασόνδε ἀναθαλ- ὀομένους τὸν πόλεμον. Οὕτω μὲν οὖν ὁ ᾿Ανδίγαν δολερώτατά τε xdi ἁλαξονιχώτατα τῷ κόμπῳ χρησάµενος τῶν ἑημάτων, ἐπλάττετο ἐχοντὶ μὴ προαίεσθαι τοῦ πολέμου τὰ αὑτεξούσιον. Συνεὶς δὲ xal Ζαχαρίας τὸ ἁ πατηλὺν τῶν εἱρημένων, χαὶ τὴν χομπολοχίαν παραπέτααµα εἶναι τοῦ φεύδους, « "Q Ανδίγαν, ἔφη, οὐκ ἐν τῷ. ἁπατᾷν τὸ ἐχέφρον δηλοῦται, μάλιστα τοῦ ἁπατω- µένου ξννειδότος. Ἡ γὰρ οἴει µε pij. ἐξεπίστασθαι, ὡς πλάσματά ἐστι τὰ ὑπὸ Περσῶν πρασσόµενά τε ignorare, ista omnia, quie Pers dicunt et faciunt, D xat λεγόμενα, χαὶ οὐδὲν ἕτερον ἡ δόχκησις καὶ ἅπο- esse res fictas, neque aliud, quam simultationerm, εἰ aries el tectas fraudes, quas tu ipse commentus es, ut Romanos peterrefacias? Sed non faciain, mihi crede, quod voles et tibi libitum erit. At tu scito, iuitio quidem hujus belli Roianis grave et durum fuisse ad arma gestanda devenire. Etenim vos de- precati sumus, ne eo rem adduceretis, ut nos aria capere cogerctis. Tunc enim Romani ad cessatio- nem a bello tam propense fcrebantur, ut Apameam, imo et Antiochiam usque Perse cum manu nili- tari progressi sint. Cum autem Bomani, vobis non cedentibus, sponte periculum subirent, scire vos 3 ἀκαθέκτου Η., καθέχτυ vulg. σχιάσµατα xal φεναχισμµοἰἱ;, χαὶ ὡς σὺ αὑτὸς ἅπαντα ταῦτα ἑδραματούργησας, ἑἐννοῶν ἐχφοθῆσειν Ῥω. µαΐους; ὡς ἂν οὖν βαύλει xal ἀρεατόν σαι εἴη, ἐφίημι ποιεῖν. Πλὴν εὖ ἴσθι, ὡς ἐν ἀρχαῖς τοῦδε τοῦ πολέ- μον Ῥωμαίοις τε ὁπλοφορεῖν φορτικώὠτατόν τι Egat- veto ὥστε ἀμέλει xal ἱχετείαις χρώµεθα ὣς ὑμᾶς, ph ἀναγχασθῆναι σφᾶς ἐπιλαδέσθα: ὅπλων. Κατὰ τοσοῦτον γὰρ ἐς τὸ ἀπόλεμον ἐπιῤῥεπέστατα εἶχον, ὡς xai ἄχρις ᾽Απαμείας ἑλάσαι Πέρσας, xai μὲν οὖν ἄχρι αὑτῆς γε δήπου Αντιοχείας. Ὑμῶν τε πρὺς ταῦτα μὴ ὑποχαλασάντων, ἀφ' οὗ ἡσ.τάσαντο Ῥωμαῖοι τὸ ἐθελοχ/νδυνον, οἶμαι μὴ ἀγνοεῖν Πέρσας, ΥΑΗ.Ε LECTIONES. 975 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ὡς οὐδὲ μέχρις αὐτῶν τῶν µεθηρίων ἀναιμωτὶ οἵοι À opinor, vos non sine sanguine ne ad fines quidem ἐγένεσθε ἀφιχέσθαι. NUy γοῦν πεπαιδευµένων áxpt- 6ῶς Ῥωμαίων τὸν πόλεμον, θαῤῥαλέοι «£ kopav xal εὐέλπίδες, ὡς, εἴγε χ.νήσοι ὁ Ταγοσδρὼ, ὑπαντιά- σειν 7 οἱ ἐν αὐτοῖς ve δήπου τοῖς ὁρίοις δόρν Ῥω- μαϊχὸν εὖ µάλα τεθηγµένον, διατιτρᾷν τὰς ** λαπάρας οἸόντε ὃν αὐτοῦ. Ὡς οὖν εὖ ἐξεπισισμένων Ῥω- µαίων τοὺς Περαῶν δόλους, πρᾶττε οὕτω. » Τούτων οὖν xal ἑτέρων πλείστων εἱρημένων μὲν, µάτην δὲ ὅμως (προήλθε γὰρ οὐδὲν ὁτιοῦν ), τότε Μαυριχίῳ ἐν γράµµασι δηλοί Ζαχαρίας ἀφιχέσθαι ἐς τὰ πρὸ Κωνσταντίνης πεδία, οἷα δὴ &xeloe τὸν πόλεμον ξυγχροτήσοντι. Ώσαύτως δὲ χαὶ ὁ Ταχοσδρὼ xwfj- σας τὰ Περσιχὰ στρατεύματα ἑπαγόμενος Ῥει ἐς τὰ περὶ Κωνσταντίνην. . χα. "O:t ἐπὶ ερεῖς ** ἡμέρας πόλεμος Ῥωμαίοις xai ᾿Αδάροις συνεχροτήθη , μηδεμιᾶς δυνάμεως Ῥωμαϊκῆς κατὰ τὴν πρὸς Δαλματίᾳ γέφυραν imt- Φανείσης, χαίτοι σαθρότατα ἔχουσαν "5. ᾽λλλά γὰρ καὶ ὁ 'AdYy xal τὸ χατ αὐτὸν ᾿Αθαρ.κὸν αὐτοῦ ἑφεδρεύοντες πρότερον τοσαύτην καταφρόντσιν ἐπεδείξαντο χατὰὶ Ῥωμαίων , ὥστε μετενεχθΏναι αφᾶς χατὰ δὴ τὴν ἑτέραν γέφνραν, ἄλλην τε δύναμιν προστεθῆναι τῇ δυνάµει Βαϊανοῦ. Πιεζομένων τοι- γαροῦν τῶν 35 ἐν τῷ Σιρµίῳφ λιμῷ ?* µεγίστῳ, Άδη τε ἀπτομένων ἀθεμίτων τροφῶν τῷ ἑστερῆσθαι τῶν ἀναγχαίων xai γεγεφυρῶσθαι τὴν διάδασιν τοῦ Σαοῦ, xal Σολομῶνος τηνικαῦτα *5 προεστῶτος τοῦ Σιρµίου ἐχμελέστατά πως διαδηλοῦντος, χαὶ μηδὲν ὁτιῦν στρατηγίας &yópsvov ἐπιδειχνυμέάνου. πρός Y€ καὶ τῶν τῆς πόλεως ἀπειριχκότων τοῖς χαλε- ποῖς, ὁλοφυρομένων τε xat ἐς τὰς ἑσχάτας ἑλπίδας ἑξωλισθηχότων, καταμεμφοµένων τς tolg "Po- µαίων ἡγεμόσι ΄ θεόγνιδός τε αὐτοῦ ὁλιγοχειρίαν νοσοῦντος' ταῦτα Τιδέριος 3» ὁ βασιλεὺς χατέµαθεν, αἱρετώτέρον ἡγησάμενος uh συναιχµαλωτισθῆναι τῇ πόλει τῶν οἰχητόρων τὸν ὅμιλον, ἐν γράµµασι xs- λεύει θεόγνιδι καταλῦσαι τὸν πόλεμµον ἐπὶ σπονδαϊῖς, ὡς ὑπεξελθεῖν παμπληθεὶ τοὺς τῇδε οἰκοῦντας, µη- δὲν ἐπιφερομένους τῶν οἰχείων ἢ µόνον τὸ ζην καὶ παρασχὸὺν οὕτω περιθόλαιον Ev. Καὶ Oh συνέβησαν ἐπὶ ταῖς τοιαῖσδε ξυνθήχκαις, xal τὰ τοῦ πολέμου ἑλώφησεν 35, ἐφ᾽ ᾧ παραχωρῆσαι μὲν Ῥωμαίους Ἀθάροις τῆς πόλεως, ᾿Αθάρους δὲ ᾿Ῥωμαίοις τοῦ pervenire potuisse. Nunc enim artes bellicas ηθοςς- sarioedoeti, audaciores facti sumus, et spe ducimur, si se commoverit Tachosdrus, obviam ejus conatibus in ipsis confinibus turam Romanorum aeutam ιδ stam, qua latus ejus facile transfigat. Quaze sic age, ut memineris, Romanos probe nosse Persarum do- los, » Hos et plures hujusmodi inter se habuerunt sermones, sed frustra, nihil enim inde est consecu« tum. Tum Zacliarias Mauricinm per litteras monuit, ut in planitiem, quie est ad Coustantinam, descen- deret, et preellum committeret, Similiter Tachos- dro movens cum omnibus Persarum copiis, eas ad Constantinam aduuxit. B 34. Romei et Avares per tres dies in exspecta- tione decertandi fuerunt, sed cum nullze Romano- Füm copia apparerent, quee pontem, qua itur in Dalmatiam, tametsi parum munitus esset, oppugna- rent, Apsichus et qui cum eo erant Avares, qui illic prius ad pontis custodiam consederant, tam parvi Romanos faciebant, ut ad aliam pontem se confer- rent, et novas copias copils Bajani adjicerent. At qui in Sirmio erant ingenti fame oppressi, cibis ne- fandis se sustentabant, quia rerum necessariarum inopia laborabant, et hostes pontem in Sao fecerant. Preterea Salomon, qui tunc temporis Sirmio pre- erat, parum diligenter res administrabat, neque se ullum rei militaris usum habere ostendebat. Itaque cives et urbis incole lac calamitate aiflicti, ejula- banter, et cum ad exiremas spes redacti essent, omnium istorum ialorum causam in duces Roma- nos rejieiebant. Postremo 175 Theognis paucitate militum laborabat. Hase ubi Tiberius didicit, potius esse duxit, civium multitudinem non cum ipsa urbe in deditionem venire : itaque per litteras jussit Theo- guidem bellum his conditionibus solvere, ut liceret omnibus, qui iu urbe habitabant, salvis et incolumi- bus exire, neque quidquam suarum rerum inde as- portare prater vitam et unam vestem. ltaque in has conventiones consenserunt, et bellum his conditio- nibus desiit, ut Romani Avaribus urbem dederent, et Avares Romanis omnem, qus in ea erat, multitu. dinem absque his, quz unusquisque eorum in bonis kv τῇ πόλει πλήθους, ἄνευ τῶν ὅσα ἑχάσιῳ ἐν πε- D habebat, concederent. Exegit etiam Chaganus trium ριουσίᾳ ὑπτρχεν. Ἐπεζήτει δὲ ὁ Χαγάνος xai τριῶν ἑτῶν παρφχηµένων χονσίον, ὧν οὐκ εἱλήφει «x χατὰ τὸ σύνηθες, τῶν παρεχοµένων αὐτῷ ὑπὲρ τοῦ μὴ χρῃσθαι ὅπλοις. "Ἠσαν δὲ τὰ εἰρηναῖα χρήματα ἑχάστῳ ἔτει ἀμφὶ χιλιάδας ὁγδοήχοντα χρυσίου νο- µισµάτων. "Ett γε μὴν χαὶ ἕνα τινὰ τῶν ὑπ) αὐτῷ ταττοµένων, ὃς προσεχώρησε ?* τῇ Ῥωμαίων πο- λιτείᾳ, χαθὰ λέγεται, τῇ γυναικὶ τοῦ Βαϊανοῦ ἐς ἁφροδίσια συνελθών. Ταύτῃ τοι χατάδηλον ἑποίησε Θιόγνιδι ἐχδοθῆηναί οἱ τὸν αὐτόμολον, ἡ yàp ἂν prgteritorum annorum aurum, quod non accepe- rat, et illi Romani solvere solebant, ut armis abs- tineret. Erant vero pecunis, quse pro pace unoquo- que anno pendebantur, ad octoginta millia nummo- rum aureorum. Prxierea unus ex his, qui sub eo militabant, in Romanorum regiones fugerat, quia dicebatur adulterium cum Bajani uxore commisisse. Hoc significavit Theoguidi, et sibi transfugam reddi postulavit, seque non aliter fiderum conditiones ferre posse aífirmavit. Theognis respondit, Romani VARLE LECTIONES. *! ὑπαντιάσει Ν. 3: διατιτρᾶν τὰς H.. διατιτράντα vulg. ** τρεῖς ἐνιαυτοὺς Ν. ὁ9 ἔχουσαν B., ἐχού- σ]ς vulg. *' τῶν add. N. 5 πρυσεχώρησε Val., προσειώρηε vulg. 3)euup vulg. 3 τοῦ τηνικ. Ν. 9? ταῦτα ἐπεὶ T«6.. N. 55 ἐλέφησε vulg. 927 EXCERPTA EX THEOPHYLACTO SEMOCATTA 928 jmperatoris ditionem longe lateque patere, in qua, A ἄλλως μὴ ἀνέξεσθαι ἰδεῖν ἐς σπονδάς * 6 δέ ys ἂντ- propterea quod amplissima et vastissima esset, res difficilis inventu foret vir exsul in ea errans, qui fortasse etiam jam periit, Ad ea Bsjanus dixit : « Jurent igitur Romani duces, se perquisituros, οἱ si transíugam repererint , non occultaturos, sed o.nnino eum in manus ÁAvarum regi tradituros ; sin autein. fato functus sit, ejus rei ipsum certioreny facturos esse. » εσήµηνεν, ὡς ἡ Υ τοῦ Ῥωμαίων βασιλέως μεγίστη c£ ἐστι xol ἄπλετος, xai ὡς δυσεύρετόν τι ουγὰς . àvhp ἐν αὑτῃ ἁλώμενος, τυχὸν δὲ ὅτι xal ὀλέθρῳ fw. Πρὸς ταῦτα ἀντέλεξεν 6 Βαϊανὸς ὀμνύναι τοὺς Ῥωμαίων ἠγεμόνας, ὡς ἀναμαστεύσωσι, xaY ei τι εὕροιεν τὸν φυγάδα, ἀποχκρύψοιντο οὐδαμῶς, ἁλλ' Ex παντὸς τρόπου ἐγχειριεῖν αὐτὸν τῷ τῶν ᾿Αθάρων. μονάρχῳ. El δέ γε τετελευτηχνὼς εἴη, χαὶ οὕτω ση- μῆναι. EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΑΠΟΕΠΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ANTITPASEOZ, ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΡΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ. ve EX HISTORIA THEOPHYLACTI EXPRJEFECTI ET SCRIPTURARII, DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES. --- 176 Quod imperante Mauricio legatos miserunt "Ott ἐπν Μαυριχίου πρεσθεύονται Ῥωμαῖοι noe Romani ad Chaganum, οἱ bellum deprecaturi, Elpi- p Χαγάνον, xat τὸν πόλεμον ἀπεχηρυχεύσαντο' Ἑλ- dium mittunt virum senalorium Sicilieque' praefectum tunc, et prztoris tribunal ascendentem, quo officii genus apud Romanos non inhonoratum est, et Co- mentiolum, qui illo tum munere fungebatur, quod inler corporis custodes, a Latinis nuncupatur seri- bz. lverunt igitur ambo ad Chaganum ad urbem Anclialum, ac de induciis tractaverunt, ut erant jussi. Hoc vero non mediocriter irato propter damna sibi illata, sed iusolentiora quoque multo minitan- te, muros Longos, sic dictos, disjecturum : Elpidio autem lenioribus utente verbis, quam ut ita retun- deret iuflatum Chagani fastum, Comentiolus cordate el liberelinguzx ingenuitatem ostendit, et Romana libertate, in. moduui casta alicujus dominuz intami- nate servata, nec adulteriis 177'7 corrupta adula- tionibus, coram praecipuis Barbarorum, atque ipso adco Chagano dixit. Quoniam vero magna bac mo- dum in verbis egrediebatur reprehensio, ex fervore sanguinis, impotente sui animo, per totam faciem ita prz ira erubuit, ut, cum omnino facies ejus prze- ferret, nec legatis quidem se parsurum, maximum cx oratioue ἰδία Comentiolo immineret periculum, Violata enim Barbarus legatorum religione, Comen- tiglum in vincula conjecit, cumque detineretur in carcere pedes ejus in robur concludit, tabernacu- lumque legatorum destruxit, ac inde pro more istis regionibus consueto pro poena mortem cst minatus, posteriori autem die cum sedatior jun csset, ido- πίδιον ἐχπέμφαντες ἄνδρα Ec συγχλήτου βουλὴν ἀγό- µενον, τῆς τε Σιχελίας ἡγεμονεύσαντα, χαὶ τῶν τοῦ πραΐτωρος ἐπιθάντα βημάτων. ἀρχὴ δέ τις αὕτη παρὰ Ῥωμαίοις οὑκ ἄχομφος ᾽ xoi Κομεντί»λον ἄνδρα τῶν σωµαταφυλάχων ταῦ βασιλέως ὑπερφερό- µενον, Σχρίδωνα κατὰ Λατίνους. "IIxov γοῦὺν ἄμφω παρὰ τὸν Χαγάνον ἐπὶ τὴν ᾿᾽Αγχίαλον, xal περὶ σπονδῶν ἠξίουν ὡς προσετάχθησαν. Tou δὲ μὴ µε- τριοπαθοῦντος ἐπὶ τοῖς ἁδ.χήμασιν. ἀλλὰ xal προσ- απειλοῦντος αὐθαδιχώτερον τὰ λεγόμενα Τείχη xa- θαιρῄσειν Maxpá^ xal τοῦ μὲν Ἠλπιδίου ὑποχα- λῶντος τοῖς λόγοις, xai μὴ οὑτωαὶ δὲ θεραπεύοντος οἰδαινόμενον φρύαγμα΄ Κομεντίολος µεγαλοφρόνως τὴν τῆς γλώττης εὐγένειαν ἑἐπεδείχνυτο. Tfjv τε 'Ρωμαϊχὴν ἐλευθερίαν, δίχην σώφρονος δεσποίνης τινὸς, ἄχραντον θαλαμεύων xal μὴ διαφθείῖρων µοι- χικαῖς κολακείαις, τῶν ἀξιολογοτέρων βαρθάρων ἅμα τῷ Χαγάνῳ παρόντων εἶπεν inel 0 ὁ μέγας οὗτος διεπερατοῦτο τοῖς ῥήμασιν ἔλεγχος, ἀνάσεσις αἵματος µέγαν τῷ Χαγάνῳ θυμὸν ἐπεχύμαινεν, τό τε πρόσωπον ἅπαν ὑπὸ τῆς ὀργῆς ἐφοινίσσετα" διόλου τε τοῦ σχήματος ὑποληλοῦντος, ὅτι μὴ τῶν πρὲ- σθεων φείσεται, μέγιστος ἀπῃώρητο τῷ Κομεντιόλῳ ἐχ τῆς δ.αλέξεως χίνδυνος. Thy γὰρ τῶν πρἐσθεων 6 Báp6apo; διαφθείρας αἱδὼ, δεσμοῖς τὸν Κ)μεν- τίολον ἠτίμωσεν' ἐν ἔρσει τε ξύλων ποδοχάχχη τοὺς πόδας ὑπέθλιδε, τότε σχηνοπήγιον δ.ἐῤῥηξε τὸ τοῦ πρέσθεως, Κάντεῦθεν ἐπιχωρίῳ νόμῳ τινὶ ζημία 9:9 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 90 θάνατος ἣν ἀπειλούμενος. Tjj δὲ ὑστεραίᾳ τὰ τοῦ A neis ad eam rem sermonibus adbortaii Chaganum OupoU κατευνάζετο, λόγοις τε πιθανοῖς παρηγοροῦντο οἱ τῶν Παρθάρων δυνατώτατοι τὸν Χαγάνον ύποπεί- θοντε;, ὅπως μὴ δογµατίσοι κατὰ Κομεντιόλου τὸν θάνατον. Καὶ πείθουσι µέχρι τῶν δεσμῶν ἀποχρή- στιν ἀδικεῖσθαι τοὺς πρέσθεις. Ἐπινεύσας οὖν ὁ Χαγάνος Ἱτιμωμένους ἐς βασιλέα, ἐξέπεμπε, σωτη- ρίαν οὗ προσδόκιµὀν σφισιν αὐτοῖς δωρησάµενος. "Ot: τοῦ ἐπιόντος ἔτους πάλιν ὁ Ἐλπίδιος ἐπὶ τῇ αὐτῇ πρεσθείᾳ χειροτονηθεὶς ἀποστέλλεται. xal ὡς τὸν Χαγάνον Ὑενόµενος, ἐζῆτει πρεσθευτὴν ἅμα αὐτῷ ἐς βασιλέα γενέσθαι, ὅπως ἀνανωπυρήσειε τὰς σπονδάς. Καὶ εἴχοσιν ἑτέρων χιλιάδων χρυσῶν ταῖς συ)θήχαις εἴησαν ἐπ᾿ αὐξήματος. Ὁ δὲ Χαγάνος τοὺς λόγους ἐσεποιίσατο Ταργιόν τε τῷ τῶν Λ6ά- ων φύλῳ ἄνδρα περίθλεπτον, ὡς τὸν Καίσαρα σὺν Ἐλπιδίῳ παρέπεµπε. TU πάλιν οἱ "Αδαροι τὰς συν- θήχας μετ οὗ πολὺ διέχιον, τὴν τε ὁμαιχμίαν εἰς τὸ φανερὸν ἀνδραποδίφονται , λέξω δὲ τὴν αἰτίαν, οὐδ' ἀναίνομαι. Σχύθης ἀνὴρ BoXoxa- λάβρα τὴν ἐπωνυμίαν περιαγόµενος οὗτος τΏνι- χαῦτα καιροῦ φιλοκίνδυνον «όλµηµα' παρευνάζε- τα: yàp b τῶν τοῦ Χαγάνου γυναικῶν, ἡδονῇ τε βραχείᾳ δελεασθεὶς, εἰς µεγάλας ἄρχνς θανάτου ἐμπέπηχεν, Ὑποτοπήῆσας δὲ µήπου τὸ χακὸν φωρα- θείη, καὶ περίθλεπτον ὠδίνοι τὸν ἔλεγχον, ὑποπεί- σας ix τῶν ὑπηχόων ἄνδρας C', τὴν φυγὴν ἐπὶ τὸ ἀρχέγονον ἐποίει τὸ φῦλον. Οὔννοι δ' οὗτοι, προσοι- κοῦντες τὴν "Eo, Περτῶν πλησιόχωροι, οὓς καὶ Τούρχους ἀποχαλεῖν τοῖς πολλοῖς γνωριµότερον. Καὶ C οὖν διαπορθµεύων τὸν Ἴστρον, ἐπὶ τὴν Λιδίδινον πόλιν φερόμενος, ἁλοὺς ὑπό τινος τῶν ᾿Ῥωμαϊκῶν ἡγεμόνων τῶν ἐς φρουρὰν συντεταγμένων τοῦ Ἵστρου, τό τε γένος ἐδήλου, xal τὰς πάλαι δια- τρ'δὰς, xal την ἐντεῦθεν ἐπελαύνουσαν fioovfv. Ἐπεὶ δὲ πιθανὸς ἐξόχει τῇ διηΥήσει τοῦ ἀτυχήμα- τος, παρὰ τὸν αὐτοκράτορα ὑπὸ τοῦ ἡγεμόνος πα- ραπέμπεται) χἀντεῦθεν ἐδόχουν αἱ Ῥωμαϊκαὶ σπον- δαὶ διασχίζεσθαι ’ καὶ παραγυμνοῦται ὁ πόλεμος, ἔτι Ταργίτα τοῦ βασιλικοῦ ἐπιθαίνοντος ἄστεος àv πρέσθεων µοίρᾷ xal τὸν ἐγχύχλιον πλοῦτον παρὰ Ῥωμαίων ὑποθερίζοντος, ὃν αἱ συνθῆκαι τῷ Χαγάνῳ ἀν' ἔτος ἐθιάστανον ἕκαστον, Τοῦτό τοι xai βασιλέα οὐχ ἀποτρόπου πρὸς ὀργὴν ὑπερέθισεν, οὐχ Έχιστα φεναχιζόμενον ὑπὸ τῶν 'Αθάρων διανοούµενον, τοῦ μὲν ἐξαιτοῦντος τὸν ὀγχύχλιον πλοῦτον, xal τὰς εἰρηναίας προσόδους' τοῦ δὲ μὴ ἀτρεμαῦντος, ἀλλὰ τὴν Εὐρώπην δὃπῃοῦντος χαὶ ἀναστάτους ποιουµένου τὰς πόλεις. Ἐξοστρακίζεται γοῦν ὁ Ταργίτας ἐπὶ τὴν Χαλκίτιδα νῇῆσον, ἐπὶ μῆνας σχληραγωγούµενος , WU. Καὶ µέχρι τούτου, ὁ τοῦ βασιλέως θυμὸς ὑπ- ελλέγμαινεν, ἠἨπειλεῖτο γὰρ xai θάνατος κατὰ τοῦ πρέσθεως δογµατίζεσθαι. 0ἱ δ' ἀμφὶ τὸν Xayávov, τῶν τε Σχυθῶν τοὺς πβριοίχους ἑλυμήναντο πάντας, εἶλόντε πὀλεις πολλὰς, τὴν Τερατηρίδαν, καὶ Βονώνειαν καὶ Άχυς, καὶ Δορόστολον xai Σαλπάδα, καὶ τὰ Πανα- Barbarorum potentissimi persusserunt, ne quid sibi proponeret de morte Comentioli, neve ultra vincula quid amplius contra legatos tentaretur. Consentiens ita Chaganus legatos, largitus iisdeui non exspectatam salutem, violatos ad imperatorem remitit. Quod relapso anno iterum Elpidits ad eamdem legationem omnium suffragiis electus, missus est. is cum esset apud Chaganum legatum postulavit, qui una secum ad imperatorem proficisceretur, ut sic induciis restauratis, viginti alix auri chiliades adjicerentur plus, quam aute pactum erat... Cliaga- nus autem admissis hisce, Targium illustrem apnd B populum Abarorum virum, ad Czsarem cum Elpicio misit, Cur igitur Abari inducias non multo post confuderint, et bellum aperte resumpserint, causam equidem dicam, nec detrecto. Vir erat natione Scy- tha, Bolocalabra nomine, hic tum temporis pericu- losum perpetravit facinus : siquidem cum una ex concubinis Chagani rem habuit, et brevi voluptat? inescatus, in magnas mortis retes se conjecit, ve- ritus autem ne aliquando facinus lioc deprehensum ingentes poenas parturiret, persuasis ex subditis hominibus septem profugit ad antiquam, a qua orti erant, gentem. Hunni ea sunt, habitantes Orientem, ubi viciuus est Persis, quos Turcas etiam nomi- nari pluribus jam censtat. Itaque transmisso [stro cum tenderet ad Libidinum urbem, interceptus a Romano quod: duce, eorum quibus est deman- data lstri custodia, et gentem suam professus est, et quomodo vixisset, quamque inde voluptatein pereepisset, quoniam vero idoueus visus est ad ex- ponendos casus suos ad imperatorem mittitur, οἱ hac occasione inducie. Romauz videntur esse (is- trace : exortumque. bellum jam. tum cum Targi- tas adhuc in urbe legati esset 178 nomines, et an- niversarios reditus, 4 Romanis deposceret, quos Cliagano quot2nuis ferebant inducis. Unde nou sine causa iraius imperator, cum non minimum videret se circeumveutum a Barbaris, hoc eguidem exigeute divitias annuas, et pacales reditus, lioc autem uon quiescente, sed Europam infestante, urbesque va- D stante, ejicitur Targitas in insulam Chalcitidem, deportatus ad menses sex, interim regis apimus deferbuit, qui morte qaoque in legatum se anim- adversuruin fuerat minatus. Milites vero Cliagani et Scythis finitimos omnes perdiderunt, ceperunt que plurimas urbes, Terateridam, Bononiam, Acus, Dorostolum, Salpada, Panasa, Maortianopolim, ac Tropeum, in quibus: omnibus non minimis opus fuit laboribus, uec, licet magna acervati successus fortuna adjuvante, qui etiamnum inevitabile malum affert lentioribus, absque sudore et molestiis ad de- ditionem compelli potuere h»c appida. và, xai Μαρκιανόπολιν, καὶ Ἱρόπαιον. Πράγματα δὲ οἱ πολλὰ παρέσχετο ἡ ἐγχείρησις. Οὐ yàp àv- εδρωτὶ xal ἀπεριμερίμνως τάδε παρεστήσαντο τὰ πολίσματα. Καΐτοι μεγάλης ἐπικουρούσης im:- πνοίας αὐτῷ τῆς ἀθρόας ἐπεφοιτήσεως , fcu; ἐστὶ μάλιστα ἀνανταγώνιστον xaxbv τῇ ῥᾳθυμίᾳ παοέχεται. 90] Quod Tiberius per wuuntium egit, ut utrinque bellum componeretur. At vero ille superbior hac legatione factus voluit aperte sibi tributum reddi a ltomanis, Armenios et [beros sibl subjici, consentientibus in hoc Romanis, neve am- plius oppidum Daras a Cxesare tentarelur , quamvis pater Chosroes utrinque inter se et Cesarem indu- cias esse voluerit, neque Daras sub imperium Cz- saris reddere detrectaverit. Postea vero quam Hor- misd:x fastum Tiberius sudivisset, adveniente zestate, coactis rursum copiis Persidem ingreditur Mauri. cius, ipse trajecto Tigride, reliquis ut ad interiora in»gis Persidis promoverent, missis. EXCERPTA EX THEOPHYLACTO SIMOCATTA cum Hormisda A 9332 "Οτι ὁ Τιδέριος ἀἁποχηρυκχεύεται πρὸς ᾽Ὁρμίσδαν τὸν πόλεμον τὴν εἰρήνην ἐν ἴσῃ poípz ἑχατέροις γενέσθαι ἐξαιτούμενος. Ὅ δὲ ἐπὶ τῇ πρεσθδείᾳ κα. ταγαυρούµενος Ἠξίου φορολογεῖσθαι ἐς τὸ φανερὸν τοὺς Ρωμαίους , ᾽Αρμενίους τε xal "Ίδηρας iv ὑπηχόοις τελεῖν, Ῥωμαίων τοῦτο παρεχοµένων αὖ- τῷ, τό τε Δάρας μὴ ἐπιζητεῖσθαι λοιπὸν ὑπὸ τοῦ Καΐσαρος * Χαΐτοι Xospóou τοῦ πατρὺς ἐπὶ τοῖς ἴσοις βουληθέντος τὰς διαλλαγὰς ἀντιδοῦναι τῷ Κπίσαρι, τὸ τε Δάρας οὐκ ἀποξιώσαντος &zoxata- στῆσαι τῇ τῶν Ῥωμαίων ἀρχῇῃ. Ἐπεὶ δὲ τὰ τῆς ἁλαξονείας Ὁρμίαδου χαταφανῆ Τιθερίῳ ἐγένετο, θέρους ἐπιγενομένου, πάλιν Μανρίχιος τὰς δυνάμεις ἀθροίσας ἑνδημεῖ τῇ Περσίδι, ἐς τὸ ἀντιπέρας τοῦ Τίγριδος, χαὶ ἄλλους πέποµφεν ἐς τὰ ἑνδόμνχα τῆς Περσίδος χατατρέφοντας. Quod cum graviter xgreque ferret Chaganus, Ro- Ὦ maxorum militem etlam in tenebris iuclaruisse, selectissimi quique admonuerunt Barbarum de bello deponendo. Dixerunt enim non justam ejus iram esse contra Romauos. Confldenter itaque Priscus legatum misit ad Chaganum, nomine Theodorum, a natura factum hominem elegantem, et prudentissi- mum : professione medicum, lingua libera et inge- nua. Eo autem ad Chaganum admisso, Barbarus quidem elatus animo propter ea, quas evenerant sibi felicia, nimis quam superbus lactus est, quippe qui se regem esse diceret omnium geutium, nec all- quem esse quacunque sol videt, qui aut prodire, aut sibi sc posset obsistere. Legatus vero, ut qui doctissimus esset liistoriarum, barbaricam exemplis contudit ferociam, ac ut historiam proferamua non erit inconsequens. Dixit igitur : Audi, 179 Cha- gaue, antiquam nimis et utilem historiam. Quod cum attentum fecisset ad. audiendum Chaganum exor. dium, non est precisa reliqua historie narratio. Sesostrin aiunt fuisse regem felicem perquam, et omnium AEgyptiorum regum illustrinsimum. Hunc gloriari solitum de divi'iis suis antiquus est sermo, potentia vero viribusque fuisse tantis, ut expugnari non posset : eoque ideo luxus pervenisse, ut. curru fabricato ex auro, pretiosisque gemmis exornato veheretur : ac equis. quidem relictis, et mulis, de- victorum colla regum ejus jugo subjiceret, atque ita iu forum currum hujus infelices reges protraherent. Hic igitur Sesostris cum non solum non moderaretur fortunis &uis, sed superbe quoque s:epenumero ex- probraret devictís regibus ealamitatem, unum ali- quew dicant ex regibus, qui subjecti erant. jugo currus, cum magna forte et fesiiva celebritate ma- gnus confluxus esset populi, lentius protrahentem currum, et cerebro retrospicientem intuitum esse volutationem rote. Cumque ita. protractio currus esset vitiata, quia non omnes uno a-queque studio, qui ad rem hane ordinati, laborarent, AEgyptiorum (ex κά cum inquit, qui tam sxpe respiceret. Quid, homo, tam seepe retrospicis? quid rotas intueris? qnorsum transire biscis ? Hunc tum cam multa gra- vitate Sesostri respondisse : Rotarum admiror vo- lubilitatem tam varios efficere motus, easque partes, D Ὅτι ἐχαλέπαινεν ὃ Χαγάνος καὶ ἓν σχότει εὔδοχι- µηθείσαις ταῖς 'Ῥωμαίων δυνάµεσιν, οἱ μὲν τῶν Βαρδάρων λογάδες τῷ Χαγάνῳ παρήνουν παραλύειν τὸν πόλεμου" ἔφασχον γὰρ μὴ ἑνδίχως αὐτὸν χαλε- παίνειν Ρωμαίους, Μεγαλοφρόνως τοίνυν ὁ Πρίσχο; πρέσθιν ὡς τὸν Χαγάνον ἐξέπεμψε (Θεόξωρος ὄνομα αὐτῷ), τὴν φύσιν ἄνδρα δεξιόν τε xal εὐεήθολον, τὴν τέχνην ἰατρὸν, τὴν γλῶτταν ἐλεύθερον. Οὗτος δὲ χραταιὸς πρὸς τὸν Χαγάνον ἐγένετο. Ὁ μὲν οὖν Βάρδαρος φρονηματισθεὶς ἐπὶ τοῖς αὑτῷ συγχυρή- σασι, λίαν ὑφανχενίζετο, χαὶ χύριον ἑαυτὸν ἔθνους ἕφασκεν ἅπαντος. Mh προσιέναι τε ὄσονπερ fux ἀνατείνει τὸ βλέμμα, τὸν ἀντιτάξασθαι δυνησόµενον. "0 δὲ πρέσδις, ἱστορίας πολλῆς γενόμενος xátoyo;, βαρθαρικὰ παραδείγµασιν ἑκαπείνου φρυάγµατα. Εἰπεῖν δὲ χατὰ τῆς ἱστορίας οὐχ ἀναχόλουθον ὑπ» ἐστη. Ἔφῆσε γάρ’ « "Axous, Χαγάνε, παλαιοῦ τινες καὶ λίαν σοφοῦ διηγήματος. » Enel δὲ ἡ ἔναρξις προσεχή πρὸς ἀκρόασιν ἐποίει τὸν Βάρδαρον, oot ἑλάμδανεν ἐγχοπὴν fj τῆς ἱστορίας ἀφήγῆσις. Σΐον- στρἰν φασι γεγενῆσθαέ ποτε ἄνδρα λίαν εὐδαίμο, καὶ της Αἱγυπτιακῆς βασιλείας ἐπιφανέστατον. Τοῦτον χομᾷν ἐπὶ τῷ πλούτῳ λόγος πρεσβύτης Lipi ταῖς δὲ δυνάµεσι πεφυχέναι λίαν ἀκαταμάχητον vb δὲ ἐπὶ τοσοῦτον κραιπαλᾷν, ὥστε ἁρμάμαξαν σνμ- πήξασθαι χρυσοχόλλητον , λίθους τε τιµίους ταύτῃ περιθαλεῖν, ἐφιζάνειν τε ἐπὶ ταύτης τὸν Βάρδαριγ' καὶ τοῖς μὲν ἵπποις xal ταῖς ἡμιόνοις χαίρειν εἰ- πεῖν, τοὺς δὲ τῶν ἠττημένων βασιλέων τῷ ταύτης ζυγῷ τοὺς αὐχένας περιδαλεῖν, ἕλχειν τε ἐπὶ tis ἀγορᾶς τοὺς ἠτυχηχότας τῶν βασιλέων τὸ τούτο) ὄκημα. Tou τοίνυν Σεσώστρου μὴ μετριοπαθοῦντς ἐπὶ ταῖς εὐπραγίαις, ἀλλὰ περιφανῶς πολλάχις x25- ονειδίζοντος τοῖς ἠττημένοις τὴν συμφορὰν, ἵνα τινὰ τῶν βασιλέων φασὶ τῶν ὑποθεθλημένων τῷ ζυγῷ τοῦ ὀχήματος, kv μεγάλῃ te xal περιφανῖ ἑορτῇ τῶν Αἰγυπτίων συῤῥευσάντων ὄχλων , μὴ ἐθέλειν ἕλκειν τὸ ὄχημα, πυχνά τε εἰς τοὐπίσω στρέφεσθαι, xal τὴν ἐπὶ τῶν τροχῶν κχένησιν δι- ορᾶσθαι. ᾽Ασυμϕώνου τοίνυν τῆς ὀλχῆς Υινοµένης, διὰ τὸ μὴ μίαν σύνεσιν τοὺς ἐπὶ τούτῳ συντεταγµέ- νους ποιήσασθαι, 6 τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς ἔφτσε πρὸς τὸν τοὺς πυχνὰς ποιούμενον συστροφάς' "Àv- θρωσε, τί πρὸς τοὐπίσω τὸ βλέμμα χινεῖς; εἰ τοὺς 933 DE LÉGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 934 κροχοὺς Ἱστορεῖς; mot διεςεῖναι χέχηνας; τὸν δὲ A quae in allum sunt elate, deferri rursus in lerram ; φῆσαι μετὰ φιλοσοφίας πολλῆς πρὸς Σέσωστριν’ τεθαύμαχα τῶν τροχῶν τὰ χινηµατα ἀνώμαλον ἔχειν τν χἰγησιν. Τὰ €olvov τούτων µέρη μετεωρούμενα, αὖθις χαταχθόνια γίνεται’ καὶ ἔμπαλιν τὰ περιπέ- ζια, μετὰ τοῦτο ἁπαιωρίζεται. Τούτων τοιγαροῦν ἀχηχοότα τὸν Σέσωστριν, παιδευθῆναι μὴ μέγα φρο- νεῖν, νομοθετῃσαί τε τοὺς βασιλικοὺς αὐχένας τῷ ζυγῷ ἀφεθῆναι' εἶτα ἡμιόνοις τὴν ὀλχὴν ἑἐπιτρέφαι. Ταῦτά σε παιδευέτω, Χαγάνε, οὐδὲν ἀπιστότερὸν εὐπραγίας ὁ μὲν οὖν Χαγάνος, ἁπολαυμάσας τὴν ἐπιείχειαν τοῦ ἀνδρὸς, χολάζει τὸν τύφον, χαταπαύει τὸ θράσος, µεταδάλλει πρὸς slpnvalav σχέσιν τὰ πράγματα. Τοιγαροῦν ὥρας ἀποσιωπήσας πολλὰς, ἔφησε πρὺς Θεόδωρον * Οἶδα xal τυραννεῖν θυμὸν ἑξοιδαίνοντα, οἶδα xal στρατεύειν ὀργήὴν' ἀλλ᾽ ὅτε χαιρὸς χαλεπότητος, διαλέλνμαι τῷ Πρίσκῳ, θεό- δωρς. ΄ἅστω δὲ pot xal αὑτὸς φίλος ἐπιειχὴς, ἀγέ- (uoto; τῆς λείας ph µενέτω Χαγάνος. Ἐπὶ τῆς i.n. γῆς ἐπιδέθηχε. Περὶ τοὺς ἐμοὺς ὑπηχόους ἑξήμαρτεν. Ἔστω τὰ τῆς εὑπραχίας κοινά. Ἐπὶ τούτοις Φιλοφρονησάµενος, πρὸς Πρίσχον τὸν 8só- δωρον ἔπεμπεν. 'O Θεόδωρος Πρίσχῳ τοὺς λόγους τοῦ Βαρδάρου διεξῆλθε’ xal ὁ Πρίσχος τῇ ὑστεραίᾳ ἐχχλησίαν ἐχάθισε, παρῄνει τε Ῥωμαίοις, κοϊνω- vv τῶν λαφύρων ποιἠσᾳσθαι xat τὸν Βάρδαρον. Οἱ δὶ ᾿Ῥωμαῖοι τέως πρὸς τὸ αυνοίσειν μὴ ἑνδημί- 6αντες, χατεστασίαζον τοῦ στρατηγοῦ. Ὁ δὲ στρατ- ηγὸς, πολλοῖς xai ποιχίλοις, xai λίαν ivtthéot λόγοις χρησάµενος, τὰς δυνάμεις ὑπέπεισε δοῦναί τι Βαρθάρῳ τῆς λείας. ᾽Απέδοντο τοίνυν Ῥωμαῖοι τοὺς ἑαλωχότας τῷ Χαγάνῳ Βαρδάρους. Τῶν δὲ λοιπῶν λαφύρων ἀμέτοχον αὑτὸν ποιησάµενοι διαλύουσι τὸ ἀμφίδολον. ᾿Ασμενίσας τοίννν ὁ Χαγάνος τὴν τῶν et vicissim eas, que terram radumt, postea evehi. Qus cum audivisset Sesostrls, didicissetque, ne nimis altum saperet, jussisse resumptis eorum loco mulis a jugo colla regum solvi. Hxc te doceant, Ghagane, felicitate nihil esse instabilius. Quapro- pter admiratus prudentiam hominis Chagauus fa- $tum comprimit, sistit confidentiam, resque com- ponit ad statum pacis, ac 114 cum per horas aliquot siluisset, ad Theodorum, Novi, inquit, animo meo moderari, quando exuberat, novi etiam iram vin- cere, sed habita ratione temporis. Abstineo amplius 4 Prisco, Theodore, sit et ille mihi equus bouusque amicus, ex parte prede ne excludatur Chaganus, in meam terram descendit, in meos subditos vim exercuit. Commune esto, si quid inde est fortuna- rum. Hac sic humanitate prosecutus Theodorum, ad Priscum remisit, cum vero Prisco retulisset ea Theodorus, qu: sibi Barbarus locutus erat, exhor- tatus est Romanos Priscus, ut in partem quoque spoliorum admitterent Barbarum. Romani licet αὐ - negarent primo, ducique 180 rebellarent, dux tamen multis, et variis usque adeo prudeutibusque verbis affatus, exercitum persuasit, ut predam quo- «que diriperent inter Barbarum. Redditis it2qus Romani Chagano, quos ceperant Barbaris, reliqua prieda sibi retenta, discordiam omnem composue- runt. Chaganus quoque cum lubens recepisset Bar- baros, per regionem suam concessit transitum. Et ita quidem Romani, quinque' millibus Barbarorum Chagano datis, Drizipera veniunt : dux exercitus, Byzantium. Mauricius autem eum, ejusque le- nitatem qui tam stulte Barbaro de spoliis cesserit, reprehendit, et ab officio remotus est Priscus. ὩἩαρδάρων ἁπόδοσιν, χώραν ἑἐδίδου ταῖς διαθάσεσιν. Οὕτω μὲν οὖν οἱ "Poaaio: ε’ χιλιάδας Βαρθάρων τῷ Χαγάνῳ mpol;G χαταθαλόμενοι, ἐπὶ τὰ Δριζίπρα γίνονται ὁ δὲ στρατηγὸς ἐς Βυζάντιον, ὁ δὲ Mav- ῥρίχιος τούτῳ ἐμέμφετο, σφἀλµασί τε εὐηθείας αὐτὸν περιέδαλεν, ἀσνυνέτως ἀποδεδωχότα τῷ Βαρθάρῳ τὴν λείαν, xai ἀποχειροτονεῖται ὁ Πρίσχος. Ὅτι τῶν ᾿Αδάρων ἐπιτρεχόντων τὰ τῆς θράχης, ἡ σύγκλητος παρῄνει τῷ Μαυριχίῳ πρὸς τὸν Xa- Τάνον πρεσθείαν ἐχπέμφασθαι. Ὁ δὲ βασιλεὺς προσ- χαλεσάμενος τὸν ᾽Αρμάτωνα πρἑσδιν χειροτονεῖ, xal ὡς αὐτὸν Χαγάνον ἐξέπεμφεν. 'O μὲν οὖν Αρμάτων ἐς τὰ Δριζίπρα γίνεται, πλήθη δώρων ἐπιφερόμε- Quod cum Abari in Thraciam facerent iucursio- nes, senatus monuit Mouricium de legatione mit- tenda ad Chaganum : quare vocatum ad se rex Harmatonem legatum creat, et ad Chaganum mittit. Maque Harmaton Drizipera venit, munera multa secum ferens, ubi cum Chaganus presentes tum vog. Ὁ δὲ Χαγάνος τὰς παρούσας τύχας ἁἀποδυρό- D fortunas lugens, defleret ultra modum mortem filio- µενος, ἑθρήνει ἀσχέτως τὴν ἀποθολην τῶν vlov, εἢν τε τῶν δυνάµεων λύμην. Δέκα δὲ ἡμέρας ἑνδια- τρίφα.; ὁ πρὲσθις τῷ Χαγάνῳ, πρὸς λόγους οὗ γί- v&tat. "lv yàp τὸ πένθος δριμὺ, xal τὰ τῆς συµ- φορᾶς ἀμεθόδευτα. Δωδεχάτῃ δὲ ἡμέρᾳ εἰσάγεται ὁ πρέσδις εἰς τὴν τοῦ Βαρθάρου cxnvijv. Ὁ μὲν οὖν πρέσθις, λόγοις Ἠπίοις χολαχεύει τὸν Báp6apov. Ὁ δὲ, δυσανασχέτως εἶχε τὰ βασιλιχὰ καταδέξασθαι δώρα, μονονουχὶ τὸ τῆς τραγῳφδίας ἐπιφερόμενος, ἐχθρῶν ἄδωρα δῶρα. Καὶ γοῦν ὁ πρέσδις, πλείστοις λόγοις χρησάρενος, πείθει τιμηθῆναι τοῖς δώροις τὸν Πάρθαρον. Tjj δ' ὑστεραίᾳ τὴν εἰρήνην 6 Báp- 6αρος ουσττσάµενος, πρὺς τὴν ἀνάσευξιν ἔθλεπεν. Ἔφασχε δὲ ὁ Χαγάνος ἐπιλέξεως [ ἐπὶ λέξεως ] rum, ei in exereitu δυ0 grassantem pestem, decem prius commoratus est dies, quam ad Cliaganum ad- mitteretur, quia fletus acerbus erat, et calamitas varia, binc die duodecima intromittitur iu taberna- culum Barbari legatus, qui blandis verbis adulatus Barbaro, quoniam gravabatur nimium, accipere dona regia tantum non consentiens in istud tragicum, hostium dona non dona. Plurimisque usus czremo- niis, pcrsuadet, ut muneribus istis bonorari se pa- teretur Barbarus. Postera vero die, cum de pace convenisset inter Barbarum, domum redire cogita- vit : hzc autem verba addidit Chaganus : Judica, Deus, inter Mauricium et. Chaganum, inter Abaros el inter Romanos. Insimulavit enim rupte pacis 915 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 916 prepararet. Et ille quidem, ut rex praeceperat, in A ῥοπήν. Καὶ ὁ μὲν, χαθὰ βασιλεῖ ἐδόχει, ἀνὰ την Ἔω Oricnte subsiitit, et observabat, quid facto opus esset. Cum igitur legati in Persidem venissent, Persarum regem, qui recenter iu regium solium as- cenderat , salutare magnopere cupiebaut, "el spem habebant, sibi uon solum multum honoris et hu- manitatis iinpertitum iri, sed etiam, qua pete- reut, sese impetraturos. Etenim. post tam insignem victoriam seranones afferehaut ab imperatore Ho- mano coinitate et humanitate plenos et ab oinni inso- lentia remotos. Neque vero soluin se verbia comen et henignum praebebat imperator, verum eiiam re ipsa, cum tot captivos Persis restitueret. Et ex eo putabant fore, ut qux sperabaat, sine controversia consequerentur. Sed universa res in contrarium vertit. Primum enim unus ex his, qui regi in nego- tiis et regiis οἱ publicis ministerium praxbent, quos Latini a secretis vocant, obvium se media via lega- εφ tulit, 189 et eos est percunctatus, quid vellent, qua de causa venirent, οἱ quid nuntii afferrent. Huic Zacharias et Theodorus responderuut id non illi, sed magistro (ut lequuntur Roinani) dicendum. Hac vbi dixerant, viam perrexerunt. Post hunc alius quoque ex Persis venit, qui percgrinationem illis impediebat : tardius enim de industria ince- debaf, et eos cunetari faciebat, neque ulterius pro- gredi sinebat ; propiores stationes eligebat et paucas parasangas conficiebat, οἱ ex aliis locis in alia loca huc illuc errantes et palantes traducebat : et in eo se illis male cupere satis indicabat. Etenim eos nulla humanitate colebat, et nulla habita ra- tione observantie, qua legatis debetur, viarum erroribus fatigabat. Et id quidem Persx data opera εἰ premeditato consilie faciebant, quo legatos mo- rareutur, et quam diutissime delinerent, ut maxi- mum interea belli apparatum facerent, et copias frumenti ad quamvis necessitatis occasionem pira- tas in urbibus Nisibi et Daras congererent, atque cliam ultra Tigriin amnem castella necessariis co-- piis implerent ; quia locuste in illis regionibus omnes agrorum fruges consumpserant, et. proximis Rom:auorum incursionibus agri desolati perman- scrant. Itaque acerbissima fames instabat, przser- tim cum rex Persarum ad grave bellum suscipien- dum exercitus pararet. Cum Perse hoc consilii cepissent, vix post multos dies permissum est le- puis, in regiam pedem inferre. Et primum qui- deum, ut moris est, sunt convivio excepti, quo facto, postquam litteras ab imperatore tradidissent, et captivos reddidissent, cum eos Pers: nullo libe- rali οἱ benigno sermone dignali essent, discesse- runt. Postridic aulze apud Persas prefectus et Me- bodes eos interrogaverunt, qus esset ipsorum legationis potestas. Cum legati respondissent, se, ut de pace agerent, venisse, nullos de ea re ser- mones Pers» admiserunt , nihil ejusmodi sibi C ἔμενε, τὸ πρακτέον ἐπιτηρῶν' προϊάντων δὲ τῶν πρέσδεων ἐς τὰ ἤθη Περσῶν, ἐπειγομένων τε θ:ἀ- σασθαι τὸν ἄρτι τῷ βασιλείῳ θρόνῳ ἐπιρεθιχότα, οἱἰομένων τε ἐς τὰ μάλιστα τεύξεσθαι 33 τιμῖς, οὗ μὴν ἀλλὰ xai τῶν σπουδαζοµένων οὔτε) ἀποτεύ- ξεσθαι (ofa μετὰ τοσαύτην νίχην πράους τε xai πάσης αὐθαδείας ἀπηλλαγμένους τοῦ Ῥωμαίων ῥα- σιλέως ἐπικομιξόμενοι λόγους" χαὶ ὡς οὗ µόνον ἄχρι ῥημάτων αὐτῷ τὸ φιλάνθρωπον, μᾶλλον μὲν οὖν ἔργοις ἐπιδειχνυμένου, τῷ τοσούτους δοριαλώτους τοῖς Πέρσαις αὐτοὺς ἐπαναγαγεῖν), τούτων ἑλπι- ζόντων γε αὐτῶν χυρῆσαι ἀναμφιθόλως, &q τοὺναν- tío. ξυνέδη ἅπαν. Πρῶτον μὲν Υὰρ χατὰ μέσον τῖς ὁδοιπορίας τῶν τις παρὰ Πέρσαις τοῖς βασι- λικαῖς τε xal δηµοσίοις πράγµασιν ἑἐξυπηρσετουμέ- νων (οὓς, εἴ τις τῇ Λατίνων χρῄσοιτο φωνῇ, ἆση- χρῆτίς τε 5 προσαγορεύσειεν), ὑπαντιάσας Ίρετο σφᾶς ὅ τι βούλοιντό «s χαὶ Ó τι ἤχοιμν, xaX ἁποίαν ἁποχομίζοιεν ἀγγελίαν. ᾽Αλλὰ τούτῳ μὲν οἵγε ἁμοὶ Zayaplav τε χαὶ θεόδωρον ὧδε ἀπεχρίναντο, ὡς τὰ τοιάδε τῷ παρὰ Πέρσαις μαγίστρῳ (xa0à τοῦτον χα- λοῦσι ᾿Ῥωμαῖοι) ῥητέον, καὶ οὐχὶ αὐτῷ. Ταῦτα εἷ- πόντες εἴχοντο τῆς ὁδοῦ. Ἐξ ἑἐχείνου ἦχεν ἕτερύς τις Ex Περσῶν, ὃς ἔτριθε τὴν ὁδοιπορίαν αὐτοῖς xal διαµέλλειν ἑἐποίει, βραδυτῆτος χρώµενος ἐπινοίαις, lévat τε ἐς τὰ πρόσω μὴ συγχωρῶν. Σταθμοῖς τε γὰρ πλησιαιτέροις xal παρασάγγαις ὀλίγοις ἐχρῆτο, ἄλλοτε ἄλλους χώρους περιφέρων τε χαὶ ἀποπλανῶν, X&x τούτου τὰ χάχιστά σφισι ὁ προεδήλου, xal ἑδείχνυ τῇ περὶ τὴν ὁδοιπορίαν πλάνη οὐδέν τι φιο- φροσύνης ἐχόμενον ἢ τῆς προσηχούσης αἱδοῦς πρέ- σδεπτιν. "Hv δὲ τὸ πραττόµενον, ἐξ ἐπιθουλῆς τε xol μελέτης, ὥστε ἐπισχεῖν σφας ὅσον ἂν χρόνον οἷοί τε ὥσιν, ἓν τούτῳ thv. χατὰ δύναμιν ποιησοµένους τοῦ πολέμου παρασκευὴν, τὰ ἐπιτίδειά τε συναθροίζον- τας ἁποτεθησόμενα ** χατὰ δὴ τὸ ὅσον οὕπω ἀναγ- χαῖον ἐς Νίσιδίν τε χαὶ τὸ Δάρας τὰς πόλεις, ἔτι vt μὴν χαὶ τὰ πέραν τοῦ Τίγριδος ποταμοῦ xat τὰ «15 φρούρια ἀνάπλεα θέσθαι τῶν ἑδωδίμων, ὡς àxplóo; οὕτω ξυμδὰν χαταδηλησαμένης τοὺς ἑχείνῃ χαρποὺς, xai ἅμα ἑρημωθέντων κατὰ τὴν προλαθοῦσαν Ῥω- µαίων ἐπιδρομὴν ἁπάντων τῶν χατὰ ταῦτα χωσ΄ων, λιμοῦ τε σφοδροτάτου τοῖς ἐχεῖσε ἑνσχήφαντας, To D δέ γε ἐφ᾽ ᾧ καὶ στρατολογῆσαι, ἅτε ** πολεμ.ηαείοντος ἐς τὸ ἐμθριθὲς τοῦ βασιλέως Περσῶν. Ἐπεὶ δὲ ταῦτ: αὐτοῖς ἐθεθούλευτο, μόλις μετὰ πλείστας ὅσας ἡμέρας ἐδόθη τοῖς πρέἐσδεσιν ἐς và βασίλεια ἐσφηιτῆσαι. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα, xaO τῇ συνηθεἰᾳ ἑδόχει, θθινησάµε- vot xat τὸ ix βασιλέως γράμμα ἐγχειρίσαντες, πρός Y€ xai τοὺς δοριαλώτους ἀποδεδωχότες , ἑνθένὸς ἀνεχώρησαν, φιλοφροσύνης μηδὲν ὁτιοῦν εὑρηχότες **, Tj δὲ ὑστεραίᾳ à παρὰ ἹἩέρσαις τῆς αὐλῆς ἡγεμὼν xai Μεθώδης ἐπυνθανέσθην τὴν δύναμιν τῆς πρε- o6:lac. Tov δὲ εἰπόντων, ὅτι δὴ περὶ εἰρήνης ἥχοιεν πρεαθευσόµενοι, αὑτίχα οἵ ye οὐ δη προαίεντο τοὺ» VARIA LECTIONES. *! τεύξασθαι vulg. ** οὐδενὸς conj. Ν. *! τε del. N. ** χάχιστά σφισι H., χάχιχα πρίσι cod. 9" ἆπο- τεθεισόµενα vulg. ** ἅτε πολεµησείοντος Η., fee πολεμήσει ὄντος vulg. 9? εὑρηχότες N, εἰρηχότες vulg. , 911 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 918 περὶ τούτων αὐτῶν λόγους, φάσκοντες οὐχ ἔπιτε- A demandatum esse, dicentes. Itaque litteras eos pro- τράφθαι τι τοιοῦτον δὲ", ἀλλὰ συλλαθὰς ἀποδόντας ἀντιλαθεῖν χρΏναι, xaX ὡς θᾶττόν γε δἠπὀν τῆς Περ- , Gy ἁπαλλαγῆναι". Ἑν φανερῷ τοίνυν ποιησαµένων «ἣν ἐφιεῖσαν αὐτοῖς τοῦτο χέλευσιν, ἔγνωσαν iv βρα- χεῖ, 9 τι δύναται dj ἐπιστολὴ τοῦ ᾿Ῥωμαίων abco- χράτθρος, καὶ τὴν ἄφιξιν τῆς πρεσθείας ἅπασαν, ὡς ἔτοιμος efr, χατασθεννύναι τὰ Ex τοῦ πολέμου χαλε- πὰ, xal τὴν περιμάχητον αὐτοῖς Αρμενίαν ἅπασαν ἁμαχητὶ ἑνδοῦναι, παραχωρῆσαι δά σφισι καὶ 'Ap- ζανηνῆς, ἀντιχαριξόμενος τοῦ Δάρας τὸ ᾽Αφοιμῶν φρούριον. Ἑδέξατο μὲν οὖν xal αἶθις αὐτοὺς βασι- λεὺς ὁ Περσῶν, τραχότητι δὲ χρώµενος πρὸς ἕχαστα τῶν φιλανθρώπως γεγραµµένων οὔτε ἀποστήσεσθαι ἔφη πώποτε τοῦ Δάρας, οὗ μᾶλλόν γε Ἡ τὶς Νιαί- ferre, et vicissim accipere, et quam primum a Per- satum finibus excedere] jusserunt. Et cuim legati mandata sua exhibuissent, Perss omnia, quorum causa legatio decreta esset, cognoverunt : ut. im- perator paratus esset, mala ex bello erta sopire et Armesiam, de qua lot certamina fuissent, siue praebo eorum juris et potestatis facere ; quin et Ar- mzanenem cedere, et pro Daras oppido Afumorum castellum illis tradere, Denuo 1170 Persarum rex legatos excepit, et ad ea, qu:x* imperator ad illum perhumane scripserat, acerbe adiodum et arro- ganter respondit, se nunquam urbe Daras cessurum non magis, quam Nisibi aut Singaris, quas urbes a Romanis per vim captas haberent Perss», ne.uc 6:04 ἡ Σηγγάρων, ἅπερ xal αὐτὰ ix Ῥωμαίων B quidquam ex possessionibus, quas illi pater reli- ἀπισχυρίφετο ἔχειν Πέρσας, oüve μὴν 5 ἑλαττώσειν τι τῶν πατρῴων κτημάτων, ἀλλ᾽ εἰ μὲν olóv cé ἐσδιν, ἐς αὔξησιν αὐτὰ ἑνεγχεῖν, εἰ δὲ μὴ, ἀλλὰ γὰρ χατα- λελειμμένα ᾳυλάξειν. εΧοσρόην μὲν γὰρ τὺν πατἑρα, ἔφη, ὡς, εἴχε περιῆν, ἴσως τὸ ταιόνδε ἔπραξεν ἂν xat τὸ ἁάρας ἀφῆχε) Ῥωμαίοις. TQ γὰρ προα- χτησαμένῳ τι xal τοῦτο ἀποθεθληχότι οὐχ οὕτως αἰσχρόν * αἰσχύνη δὲ ὁμοίως ἅπασιν ἀνθρώποις xava- προέσθαι τὰ πατρῷα.» Ταῦτα εἰρηχὼς, διὰ Μεθώ- Gov πάλιν αὐτοῖς ἐποίησε χατάδηλο», ὡς; « Ἐπὶ cw * μέγα φρονοῦντες ἀξιοῦσι πρὸς ἡμῶν ἀναχομίζεσθαι τὸ Δάρας; Ποῖον νενιχηχότες πόλεμον; ποίοις ἐγχαλ- λωπιξόμενοι τροπαίοις; Tol δῆτα καθυπέρτεροι χενόµενοι Περσῶν; ἀλλ ὅτι ἀπειρίας ἁραξάμενοι querit, se diminuturum, sed potius, si non auctio- re$ faciat, saltem. quantum in se essel, intacta conservaturum. « Pater Chosrees, inquil, si vixis- sel, fortasse eo. descendisset, et Daras Romanis restituisset. Ei enim, qui ipse unperii fines proten- dit, parta rursus amittere, noB tam turpe est. Pu- deri autem est omnibus hominibus paterua profli- gare. » ἴδφο ubi dixisset, rursus per Meboder alia fere bujusmodi suggessit : quanam de causa elati Romani Daras ab ipsis recipere poscant, qua victo- ria potiti, quibus tropais se jactantes ? ubi denique superiores Persis evaserunt ? linperitia quidem et imprudentia Tachosdri res bene gesserunt , dum ipsum ex una regione in aliam circumagunt, ct τοῦ Ταχοσδρὼ, xal περιαγαγόντες αὐτὸν ἐς ἄλλοτε C modo ex Armenia in Arzaneneu, modo ος Arza- ἄλλους χώρους, ἐπειδὴ περιπλανωμµένου ἐξ "Apps- νίας ἐχείνου εἰς ᾿Αρζανηνὴν xal ἀπὸ ᾽Αρζανηνῆς ἐς ᾽Αρμενίαν ἅδειαν ἔσχον οἱ Ῥωμαῖοι καταδραμεῖν τὴν "Ew Περσῶν * τῷ τοι ἄρα βρενθύονται * loc xai μεγαλαυχοῦσιν, ὑποτοποῦντες ἐν ἑλάττονι µοίρᾳ τὰ ἡμέτερα χεῖσθαι. "Ίστωσαν οὖν, ἔφη, Ῥωμαῖοι, ὡς οὐδὲ ἄλλως Ἰ ἀνέξομαι τῆς εἰρήνης, εἰ μὴ πω xaza- τιθέναι µέλλοιεν xai τὰ ὅσα πρὸς βααιλέως 5 Ἰου- στινιανοῦ ἑκομιζόμεθα χρήματα àv' ἔτος *. » Tos- αὐτῃ μεγαληχορίφ χρησαµένου ᾿Ορμίσδα , μόλις ἀφείθησαν Ζαχαρίας τε χαὶ Θεόδωρος, ἄχρι τριὼν ἤδη φθινόντων μηνῶν ἐχεῖσε ἑνδιατρίφαντες, πἀν- των δὸ τῶν δυσχερῶν ἐς πεῖραν. ἑλθόντες !* * xal γὰρ οὐδὲ ὅσον ἀέρα χαθαρὸν ἀναπνεῦσαι, οὗ μὴν προ- χύψαι ἐκ τοῦ τέγους, ἵνα ἑνδιαιτώμενοι σαν, ξυν- εχώρονν οἷς dj φυλακὴ τῶν πρέσδεων ἀνειμένη ἐτύγχανε ' τό τε δωµάτιον αὐτὸ ζοφῶδές τε fv χα) διάπνευτον "! χαὶ üpz θέρους ἐς τὰ µάλιατα ἀναρμό- 6:0v, ὡς δοχεῖν εἶναι τὸ χρημα εἰρχτὴν. Τοῖς τοιοῖσ- ὃς τοίνυν δειναῖς ἑχτετριμμένους διαφῆχαν, πολλῷ δυσκολώτερον αὖθις πρὸς τὴν ἐπάνοδον αὐτοῖς χρησάµενοι, ὡς µήτε τῶν ἀναγχαίων ἐς τὸ ἀποχρῶν σφισι µεταδιδόναι, τρἰδειν «s τὸν χρόνον xal µαχρο- πέραν αὐτοῖς την πορείαν ἐργάξεσθαι, Μιᾶς γὰρ nene in Armeniam excurrere cogitur, regionem Persarum, qus est ad orientem, depopulal(i sunt. Hoc est fortasse, quod magnos spiritus gerunt, quo supesbiunt, existimantes deteriore conditioue res hosiras prosiratas jacere. « Sciant Romani, iu- quit, me non aliis conditionibus pacem lieri perinis- surum, quam si persolvant omues pecunias, quas Justinianus singulis annis nobis peade:e erat soli- tus. » Hae insolenti oratione llorinisda uso, vix tribus demum post mensibus elapsis, Zacharias ct Theodorus difücillima ei gravia quzque experiendo perpessi, missionem obtinuerunt. Neque enim pu- rum aera haurire, neque libere ex tecto, sub quo p diversabantur, in apertum exire eorum custodie propositi permittebant. Domus vero, in qua habi- tabant, erat obscurior, et cum in eam ex omni parie venti. perflarent, estate imprimis valde moleata erat; denique revera domus carcer esse videbatur. His igitur malis et igcommodis attritos εἰ confectos multo graviora in reditu passuros dimisit. Nam nec illis rerum necessariarum copiam , quoad satis esset, administrabant, diem de die ducebant, et longioribus itineribus eos fatigabant. Eteuim quam vium uno die coufecerant, eam postridieretro eos VARLE LECTIONES. .! sotóvbe Η. * ὁπαλλαγῆναι vulg. θύονται H., βρενεύονται vulg. ' ἄλλως ἄνετοι vulg. !* ἐλθόντων vulg. "μὴν B., μὴ vulg. 8 ἐπί τιν. vulg. * ἀφῆχε N, ἑφῆχε vulg. ^ Bpzv- , ἄλλων vulg. * βασιλέως IL, βασιλέα vulg. * àv Exo; IL, ! διάπνευστον Η , ἁδιάπνςυ του N. 919 EXCERPTA EX ΜΕΝΑΝΡΗΟ PHOTECTORE : 920 ducebant, donec multis :rumnis conflictati, ila. ut A ἡμέρας 206v σφας ἀγαγόντες ἐπὶ τὰ πρόσω, τῇ ἐφ- uterque in gravissimuta morbum incideret, tandem Perside excesserunt. Cujus rei nuntius 1'71 cum ad imperatorem afferretur, εἰ przeter omnei exspe- ciationem illi accideret (uon enim existimaverat, cum Romani ita faciles et moderatos se prabuissent, fore, ut Pers: a pace abhorrerent), jure et merito Mauricio praecepit, ut. bellum strenuo pararet, et cetera omnia ita instituit, ut omni modo suis rebus consuleret, Neque vero exercitus quoad ezetera male habebat. Stipendia enim persoluta fuerant. εξῃς δ.᾽ ἑτέρας ἀτραποῦ ἐς τοὔμπαλιν ἐπανῆγον, ἕως πολλῶν ἀνιαρῶν αὐτοὺς ἀναπλήσαντες !*, ὡς xal ἑχάτερον ἀμέλει νόσῳ βαρυτάτῃ περιπεσεῖν, ἑξώθη- - σαν» τῆς Περσῶ,. ᾿Αφιχομένης δὲ ταύτης τῆς ἀγγελίας παρὰ βασιλέα Ῥωμαίων xai παρὰ τὴν πάντων ἑλπίδα προσπεσούσης (οὐ γὰρ φήθη πώποτε Πέρσας ἐπὶ σμικροῖς οὕτω xal λίαν συµμµέτροις τὴν εἰρήνην μὴ προσδέξασθαι), Μαυριχίῳ μὲν εἰχότως ἐσήμαινεν ἔχεσθαι τοῦ πολέμου κατὰ τὸν προχω- ροῦντα τρόπον, καὶ τὰ ἄλλα περιεσχόπει, ὡς ἂν ἁμηγέπη οἷός τε ἔσοιτο βοηθῆσαι τοῖς πράγµασ.ν. Oi !) δὲ τὰ μὲν ἅλλα οὐχ εἶχε πακῶς τὸ στράτευμα. χαὶ γὰρ τὴν διανομὴν τῶν χρημάτων ἐπεποίητο. 90. (A. C. 581, ind. 14, Tiber. 4.) Tiberius bellum B contra Persas finire in animo habebat. Itaque, hor consilio capto, iterum Zachariam elegit, quem ad limites Romanorum et Persarum legaret. Jam enim et Szepius antea ejus opera in hujusmodi rebus usus fuerat. Is cum advenisset, quaque de causa ai Persas profectus esset, exposuisset, ipse in iis locis manebat, et Persarum rex Andigan eodem mittit. Mic vir erat admodum prudens, et multorum ne- gotiorum peritissimus, quia diuturnum temporis spatium (erat enim setate longe provectus) sene- ctule ipsa sapientiam ejus firmaverat. Postquam au- tem ad Daras convenerunt, et cum his urbium tam carum que Romanis, quam eorum quae Persis parebant, primarii viri : utrique in ea disquisitione versati sunt, quomodo beilo finis imponi posset. llle , qui confinium protector erat (sic Romani eum appellant, qui &d dignitatem praefecti regii electus est), ille, inquam, tentoria preparanda cu- ravit (hoc enim munus est ilius magistratus a primis inde temporibus), sub quibus ab utraque re- publica missi convenirent et colloquerentur. Itaque istic praeparatis diversoriis, cum in illis Andigan οἱ Yacharias et principes confinium viri congressi essent (eo euim Andigan ex Daras, et Zacharias ex Mardis oppido venerant), iisdem rursus rationibus jus suum ab utraque parte defenderunt, quibus iu superioribus coloquiis erant usi. Volebant enim l'ersze a multo tempore pecunias, quas soliti eraut ex conventione οἱ pacto temporibus Justiniani ini- to, a Romanis accipere, et praterea retinere Da- ras. Romani vero contra, ne quid pecuniarum da- rent, pugnabant; neve quasi poema el mula quadam pacem redimere viderentur. Daras quoque recuperare cupiebant, et eam Persarmenia et Arza- nene commutare volebant, modo earum provin- ciarum incole , qui se ad reipublice Romane auctoritatem contulissent, 1799 ea deditione nou continerentur. Cum multi de ea re sermoues lia- biti essent, neque ulla res ad finem pervenisset, quia neutiquam partes inter se conveniebant : An- Χ. Ὅτι παρεσχευάζετο ὁ Τιδέριος διαλῦσαι τὸν Tob, Πέρσας πόλεμον. Τοιγαροῦν οὕτως ἀρέσαντα βασιλεῖ, ἀφίησιν ἐπὶ τούτῳ Ζαχαρίαν iv τοῖς Ῥω- µαίων τε xo Περσῶν µεθορίοις πρεσθευσόµενον xal αὖθις : ὃν 6h καὶ πολλάκις ἐπὶ ταῖς τοιαύταις ἐχει- ροτόνησε χρείαις. 'O Cb ἀφιχόμενος, καὶ onov xa- ταστήσας ἐφ' ᾧ ἑἐποιῆσατο ὡς Πέρσας τὴν ἄφιξιν, ὁ μὲν ὑπῆρχεν ἓν τούτοις, βασιλεὺς δὲ Περσῶν ἐχπέμ- πει ᾿Ανδίγαν. Οὗτος δὲ ἀνῆρ κατὰ τασοῦτον ἐχέ- Φρων τε ἣν xaX πράγµασι πλεἰστοις ὁμιλήσας, χαθ- έσον "" τε αὐτῷ ἐπὶ µακρότατον xal τὰ τοῦ χρόνου ξυνέδαινεν ἐπιαφραγίζοντι τῷ mávo γηραλέῳ τὸ νουνεχές. Ἐπειδὴ "5 δὲ συνηλθέτην ἀγχοῦ τῆς πόλεως τοῦ ἀάρας, ξὺν τοῖς xal οἱ τῶν ἐχείνῃ πόλεων Ῥω- palov τε καὶ Ἡερσῶν ἡγεμόνες, οἱ μὲν 6h ἑξηρ- τύοντο ἕχαστοι διαλεχθησόµενοι περὶ τοῦ ὅπως δέον χαταθέσθαι τὸν πόλεμον" ὁ δὲ γε τῶν µεθορίων λεγόμενος προτίχτωρ (δηλοῖΐ δὲ παρὰ Ῥωμαίοις τὸν ἐς τοῦτο χαταλεγόµενον ἀξίας, τὸν βασίλειον πρι- σχεπαστὴν), οὗτος δὴ οὖν χατεσχεύασε καλύδας, ἐν αἷς ἔμελλον ἑχατέρας πολιτείας πρέσθεις τὰ εἰρη- μένα διασχέπτεσθαι ' τοῦτο γὰρ τὸ λειτούργημα ἄνωθέν τε xal ἐξ ἀρχῆς τῷ προτ[κτῶρι ἐπιτέτρα- πται. Παρασκευασθέντων οὖν τῶν τοιῶνδε ἑνδιαιτη: µάτων, xai γενοµένων ἓν τῷ αὐτῷ τοῦ "Avülyvav * xai Ζαχαρίου xal τῶν τῆς περιοιχίδος ἀρχόντων, τοῦ μὲν ᾽Ανδίγαν τὴν συνέλευσιν ποιουµένου Ex τοῦ Δάρας, Ζαχαρίου δὲ ἐκ τοῦ Μάρδις, καὶ αὖθις οὗχ ἧττον ταῖς αὑταῖς χρωμµένων διχαιολογίαις, αἵσπερ p xai ἐν ταῖς προτέραι; πρεσθείαις" xal τῶν plv Περσῶν βουλομένων χοµίζεσθαι ἀπὺ Ῥωμαίων τὰ ἄσαπερ ix πλείστου χρόνου εἰώθεσαν χρήματα τοῦ διομολογηθέντος ἐπὶ τῶν Ἱουστινιανοῦ 1 χρόνων, πρὸς τούτοις ἔχειν xal τὸ Δάρας ' τῶν δὲ δὴ Ῥω- µαίων ἐξεναντίας ἀπισχυριζὀμένων ὥστε μηδὲν xa- τατιθέναι µήτε μὴν ὥσπερ τιμἡματός τινος πρίασθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ γὰρ xaX ἀνασώσασθαι ἀπὸ Περσῶν τὸ Δάρας, ἀντάλλαγμα μέντοι παρέχοντας τὴν ἐξ ἀρχῆς Περσαρμενίαν τε χαὶ ᾽Αρζανηνὴν, ἄνευ τῶν ἀμφοτέρας χώρας οἰκητόρων τῶν ὅσοι τῇ Ῥωμαίων προσεχώρησαν πολιτεία, — πλείστων οὖν, ὥσπερ VARLE LECTIONES. 135 Ou:e vulgo post verbum ἀναπλῆσαντες ex frosime superioribus absurde repetuntur: ἐπὶ τὰ πρόσω. €f ἔφεξης, del B. 3 ἐξώθησαν PA He 15 καθόσον Ἡ., γαθόν vulg. 19 ἐπειδῆ δὲ at ne hoc quidem verum videtur. ἕτει δεῖ δὲ vulg. τν ol] τῷ conj. B. Hm ουστιν ανὼν vulg.. 921 ΡΕ LEGATIONIDUS ROMANORUM AD GENTES 9:2 εἰχὸς, ἐπὶ τηλίκῳ πράγματι προενηνεγµένων λόγων A digan. in Zachariam, qui illum pacis conditiones xai Ίχιστα εἰς ἔργον ἀχθέντων, μήτε μὴν τῇ συµ- φωνίᾳ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν ξυμθαινύντων ἀλλήλοις, τὸν ᾽Ανδίγαν παρακρούσασθαι Zayaplav!* ὑποτοπί- σαντα ἐφ᾽ ᾧ θέσθαι συνθήχας οὐκ ἐς τὸ εὐπρεπὲς, ἀλλὰ γὰρ πάντη ἀσυμφόρους τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ, φάναι λέγεται τοιάδε * «Τείχη καὶ πύλαι, χαὶ εἴτι τοιοῦτον, ὦ ἄνδρες, φυλαχτήριον, φυλάττειν μὲν, ὡς εἰχὸς, δυνῄσεται xal πόλιν xal πολιτείαν ὅλην. Ἐν of; δὲ τυγχάνουσιν οἱ τούτοις περιπεφραγµένοι, χκρύπτειν οὗ !9 ῥᾷδιον. Φήμη 19 γὰρ ἀεὶ χειροῦται τὰ πράγµατα, xal τὰ δοκοῦντά πως ἄδηλα χαθεστά- ναι προτίθησι ταῖς ἀχοαῖς, ὥσπερ ἐπ ἀγορᾶς iv φανερῷ τῷ βουλοµένῳ πρίασθαι (wa. Τοιγαροῦν xai ἡμεῖς ἐξεπιστάμεθα τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν πολέ- µοις ἀντερείδουσαν πλείστοις, χαὶ πολλαχόσε τῆς οἰχουμένης ὅπλα χινοῦσαν, καὶ τῇ δυνάµει pepe- Εισµένην σχεδὺν ἐφ᾽ ἑχάστῳ βαρθάρῳ γένει, xal τὴν καθ) ἡμᾶς πολιτείαν οὖχ ἀπὺ τρόπου Ῥωμαῖοι γι- νώσχουσι μηδενὶ τῶν πάντων ἀνθρώπων νῦν πολε- μοῦσαν ἡ ᾿Ῥωμαίοις µόνοις. Ὡς οὖν ὑμῶν μὲν πο)- λοῖς ἔθνεσι µαχομένων, fjutov δὲ µόνοις ὑμῖν, οὕτω καὶ τὰς ξυνθήχας ἀνάγχη διατιθέναι. Ἠέδαιον γὰρ ἂν Υένοιτο Ῥωμαίοις τε τὸ περιεῖναι καὶ πρὸς πολλὰ ὃ αγωνιζοµένοις ἕἔθνη καὶ πρὸς μίαν τῶν Περσῶν πολιτείαν, χαθάπερ χαὶ ἡμῖν iv βεθαίῳ γενήσεται τὸ χρατεῖν πρὸς οὐδένα τῶν ἄλλων ?| πρὸ: Ῥω- μαΐους µόνους ἔχουσι τὴν διαφορὰν, xal τῷ πρὶς ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν παρατάττεαθαι πόλεμον.) Ταῦτα ἐπεὶ ἔλεξεν ὁ ᾽Λνδίγαν, ἀχηχοότα Ζαχαρίαν λέγεται ὑπομειδιᾶσαι xal ds εἰπεῖν « E) σοι γένοιτο, à 'Av6lyas, xaV ΠἩέρσῃ πεφυχότι xal μαρτυροῦντι Ῥωμαίοις τῆς ἀνδρείας xaX παρατρώσαντι τὴν ἁλή- θειαν οὐδαμῶς. El γὰρ ph, ὡς ἔφης, ἡ Ῥωμαίων περιεσπᾶτο δύναμις, χαὶ τὴν πολυχειρίαν τοῦ κατ αὐτὴν στρατοῦ κατὰ πολλὰ τῆςΣ! οὐχουμένης ἑξ- έτεινεν ἔθνη, xa ὣς ἐγεφύρωσε τῇ δυνάµει τὴν θά]ατταν καὶ τὰς Ἱπείρους ἳ" ἔξευξε τῷ πανταχοῦ παρεῖναί τε χαὶ περιεῖναι, τί ἂν ofec πεπονθέναι Πέρσας f| ἐπὶ πὀσον ἀντισχεῖν τῷδε τῷ πολέμῳ; οἶμαι μὲν οὖν ἔγωγε χαὐτό γε δήπου τοὔνομα συµ- φθαρῆναι Πέρσαις, καὶ µόνῳ νιχῆσαι τῷ µιδέποτε φέρεσθαι τῇ µνήμῃ.» Τούτων Ζαχαρίᾳ εἰρημένων ὁ ᾿Ανδίγαν τῇ cuf] ἑδήλωσε τὸ νενιχησθαι 3 τῷ λόγω. Τοιαῦτα μὲν οὖν ἄμφω διελεχἐσθην. Ἐν τοσούτφ δὲ ὁ Ταχοσδρὼ, Περσῶν στρατηγὸς, ἅμα τῇ Περσικῇ στρατιᾷ ἐς τὰ ἱππάσιμα τὰ περὶ τὴν Νίσιθιν ἔστρα- τοπεδεύετο χατὰ τὸν Μυγδόνιον ** moxapóv. Μαυρί- χιος δὲ χαραχώσας ὑπΏηρχε τὰς ἀμφ' αὑτὸν δυνά- µεις ἐν τῷ δῆ λεγομένῳ Μονόκαρτον, ἓν ἀγχιθύρῳ Κωνσταντίνης τῆς πόλεως. Ἔστι γὰρ δήπου τὰ περὶ τὸ Μονόχαρτον ἅπαντα ἔνυδρά τε καὶ ἱππόδοτα ** καὶ ατρατῷ ἐνσχη»ήσασθαι ἀγαθά. Οὕτω μὲν οὗτοι minime honestas, imo Romanorum rehus ex. omni parte damnosas et inutiles ferre, suspicatus erat, his verbis invectus esse fertur : «Moenia, et portze, et aliud, o. viri, munimentum poterit. quidem et urbem et universam rempublicam tueri : sed qua condiione ii se habeant, qui inclusi continentur, non facile occultari potest. Fama enim in. omni- bus rebus dominatur, et vcl ea, qua abscondita esse videbantur hominum auribus, sicut merces in furo emptoribus, exponit. Quamobrem et nos certo scimus, Romanum imperium cum multis populis bello contendere. et per plerasque terrze oras arma circumferre. Ex quo fit, ut ejus. copiz late disper- ϱ sinl adversus unumquodque fere Barharorum genus. At vero Romani sciuut. nostrum imperium, non sine ratione, cum nullo alio hominum genere, quam cum Romanis, bellum gerere. ltaque quo- níam vos cum mulis gentibus bello decertatis , nobis autem cum vobis solis bellum est, ad hunc moduni etiam induciz faciendae sunt. Nam Romani se vicluros esse confidunt , etiam cum multis naüonibus, et contra unum Persarum imperium bellum gerentes, sicut nobis certa explorataque erit victoria, quandoquidem cum nullis aliis, quam cum solis Romanis, nobis erit cerlamen ; et contra unum eumdemque hostem unum idemque bellum instruemus. » Qux cum Andigan dicentein Zacha- rias audiisset, dicitur subrisisse el ita locutus : « Bene tibi sit, o Andigan, et homiui iu. Persia nato, qui fortitudinis et virtutis testimonium Ro- manis przbes, neque a veritate aberras. Nisi enim, ut dicis, Romani Tngentem multitudinem suorum exercituum ad (am multas gentes terre exten- dissent, et copiis, tanquam ponte, mare junxissent, et omnes terras presenti imperio continuissent : quid existimas Persas passuros, aut quandiu hoc bello tolerando pares futuros fuisse ? Jam nunc jpsum nomen Persicum eum Persis interiturunm eos- que nulla alia re, quam aeterna ohlivione, victuros fuissc. « llac ubi dicta sunt a Zacharia , Andigan satis silentio indicavit, se dicendo a Zacharia supe- ratum. Dum autem inter se colloquerentur, Tachosdrus, Persarum dux, cum exercitu Persico castra habe- bat ad Mygdonium amnem, 179 circa Nisibiwm in campis equestri pugna et alendo equitatui perquam opportunis. Mauricius vero vallo continebat suos milites in loco, quem vocant Monocartum, prope portas urbis Constantinz. Sunt enim omnia loca circa Monocartum aquosa et equorum pastioni com moda, et exercitui sub pellibus habendo apta. Ad VARLE LECTIONES. 1 Zayapla» N.. Ζαχαρία vulg. |) οὗ add. N. ed. Rom. paulum mutilata exstant. v&/tx,30a: H., τῷ vev. vulg. ὃν Mayo6 oy vulg. *» Yerba : φήμης i; ? cnco0m. vulg. 35 ἠπείρους ἕνενᾶξ H., Ἱπειριέζενξς vulg. "^ in7z062:2 l'ar. — — éwa in Exec. de sent. p. 363. 33 τὸ 923 EXCERPTA EX MENANDRO PROTECTORE 924 hunc modum illi se fossa et vallo munierant. Caete- Α ἀπεταφρεύοντο. 'Azàp ὁ 'Avblyav ἔτι ξωνεατώσης rum Audigan, dum adbuc in concilio essent, exter- rere Zachariam et deludere eat aggressus : se eniin solum impedimento fuisse praedicabat, quominus Tachosdrus omnes Romanorum agros igni ferroque proscinderet. Tum forte eodem tempore, quo cuim illo verba faciebat, ex composito in. eorum conspe- clum venit unus ex his, quorum sunt partes citis equis adequitare, et nuntios equorum volocitote perferre, qui se a Tachosdro missum lingebat. ls Andigaun secreto abducit, et epistolam, tanquam a Tachosdro scriptam, tradit. Hac continebatur, exer- citum Persarum minime contineri posse, quin Ro- manorum terras invadat et in. eas impetum faciat. lluic mendaci epistole et his, qux in illa scripta erant, congruebat pulvis, qui nuntio, tanquam receus de via adventanti, ex fictione capillis multus inerat. Andigan quoque cum nuntio disserens, vultum coin- pouebat, et omni corporis inotu simulabat, se mi- nime bellum appetere. Et paulo post cum ad col- loquium rediisset, Zacharie dixit, sibi molesta esse, que a Tachosdro nuntiarentur : etenim per literas significare, incredibilem esse Persici exercitus ad pugnandum alacritatem, qua nullo modo comprimi posset. Constare Persarum aciem multis hominum millibus, quibus nihil aliud sit in animo, quam in Romanorum fines impetum facere, eosque igni fer- roque vastare ; illos quidem ormis temperaturos, si Romani ea conditione, qua Persz voluerint, feedera fecerint. Sin recusariut, se illis permissurum, ut C Romanos ad orientem aggrederentur. Quod si acci- dat, Romanos ne auditu quidem ipso strepituin phare. irarum Persici multitudinis sustenturos esse. Ni faciant, timere ne in se iram regis sui commo- veant , quod tanto tempore distulerint belluin gerere. Ad hunc. modum Andigan doloso et magniloquo verboruimn fastu utens, simulabat minime se volente hellum fleri, quod sponte erupturum esset. Ου! au- tein Zacbarias satis intelligeret fraudem, qu: sub- eral his, qux Audigan dixerat, et exquisito verboe- vum ornatu quzri colorem οἱ prztextum mendacio, « O Audigan, inquit, 174, non in decipiendo pru- dentia declaratur, maxime si is, qui decipitur, id, quod agitur, intelligat. Num enim existimas me τῆς ἐχχλησίας ἐχρᾶτο xaX πτοίαις τισὶ xal φεναχι» σμοῖς, Ζαχαρίᾳ ὑποδηλῶν, ὡς αὐτὸς sim μόνος ἆ διαχωλύων τὸν Ἰαχοαδρὼ τὴν ᾿Ῥωμαϊκὺν γῆν χατα- σεῖσαι ἅπασαν. Τυχὰν yàp, ἐν ᾧ διαλεγόµενος ἦν, ἀνεφαίνετό τις τούτων δὴ τῶν ὃς τάχος ἱππανομέ- νων τε xdi τὰς ἀγγελίας τῷ τάχει τῶν ἵππων διᾶς χοµικόντω», πλαττόμενος ἐκ τοῦ Ταχοσδρὼ ἑστάλθαι, Καὶ δῇ τὸν ᾿Ανδίγαν ἰδίᾳ λαμµβάνων ἑνεχείρισέ οἱ ἐπιστολὴν, ἐν fj ἑνεφέρετο, ὡς Ταχοαδρὼ Orr γεγραφότος, ofa ἀχαθάκτου ** οὔσης τῆς Περσὼ» στρατιᾶς, µάλα τε ὁρμώσης μὲν δὴ ἐμθαλεῖν ἐς τὴν Ῥωμαϊχήὴν. Τοιαῦτα Ψψευδοµένης τῆς ἐπιστολῖς, συνεφεύδετο τοῖς Y:ypappévot; χαὶ ὁ χονιορτὸς, ὃς τῷ ἀγγελιαφόρῳ, &:e ἄρτι ἀφιγμένῳ Ex τῆς ὁδοιπον ρίας, συμπαπλασμένος τε xal ἐνιζάνων ποιὼς περὶ τὴν χόµην ὑπῆρχεν. "Aga δὲ χὰὶ ὁ ᾽Ανδίγαν ὅ:αλε- γόµενος τῷ fec ὑπεχρίνετο, xat τῇ ἄλλῃ κινήσει τοῦ σώματος ὑπεφαίνειο ola. μὴ ἐφιέμενος πολέμου. Tó μετὰ ταῦτα χατὰ δῇ τὸν ξύλλογον ἑαυτὸν ἆναμι- χνὺς, καὶ ἔφασκε Ζαχαρία, ὡς ἑνοχλοῖτο ὑπὸ τοῦ Ταχοσδρὼ xal ὡς ἑσήμηνέν οἱ, τὴν προθυµίαν τοῦ στρατοῦ εἶναι ἀφόρητον, ἑγχαλινοῦσθαί τε ἄδυνατον, τοῦτο μὲν ἐν πολ)αῖς µνυριάσι ξννισταμέντες τὴς Περ- σιχῆς δυνάµεως, τοῦτο δὲ xal ἐς τὰ μάλιστα ἱεμές vre την Ῥωμαίων ἅπασαν χαὶ δη παραντίκα πυρ- πολήσειν * xal ὡς, εἰ μὲν Ῥωμαῖοι ἔλοιντο, χαθ” ἂν» ἂν βούλοιντο τρόπον Πέρσα:, ἐμπεδῶσαι τὰς απονᾶὰς, ἀφέξεσθαι τῶν ὅπλων ’ cl δέ γε οὐ βού- λοιντο, ξυγχωρήσειν αὑτῷ ἐμθαλεῖν παραχρῆμα b thv Ἑφαν Ῥωμαίων * οὐδὲ γὰρ ἀνθέζειν αὐτοὺς xáv γοῦν τὸν κτύπον τῶν φαρετρῶν τοῦ Περα!χοῦ ἀχού- σεσθαι πλήθους. "Ἀλλως τε δὲ δεδιέναι τὸν τοῦ xav αὐτοὺς βασιλέως ὁὀργὴν ἐς χρόνον τοσόνδε ἀναθαλ- Ἄομένους τὸν πόλεμον. Οὕτω μὲν οὖν ὁ ᾿Ανδίγαν δολερώτατά τε xal ἁλαξονιχώτατα τῷ κόμπῳ χρησάµενος τῶν ἑημάτων, ἐἑπλάττετο ἐχοντὶ μὴ προσίεσθαι τοῦ πολέμου τὰ αὑτεξοῦσιον. Συνεὶς δὲ xal Ζαχαρίας τὸ ἁπατηλὺν τῶν εἰρημένων, χαὶ τὴν χομπολογίαν παραπέτασμα εἶναι τοῦ Φεύδους, « "Q ᾿Ανδίγαν, ἔφη, οὐκ ἓν τῷ ἁπατᾷν τὸ ἑχέφρον δηλοῦται, μάλιστα τοῦ ἁπατω- μένον ξυνειδότος. "H. γὰρ οἴει µε μὴ ἐξεπίστασθαι, ὡς πλάσμµατά ἔστι τὰ ὑπὸ Περσῶν πρασσόµενά τε ignorare, ista. omnia, quie Persze dicunt et faciunt, D χαὶ λεγόμενα, χαὶ οὐδὲν ἕτερον ἡ δόχησις χαὶ ἆπο- esse res fictas, neque aliud, quain siinultationem, et aries et tectas fraudes, quas tu ipse commientus es, ut Romanos pelerrefacias? Sed non faciam, mihi crede, quod voles et tibi libitum erit. Αι tu scito, initio quidem hujus belli Romanis grave et durum fuisse ad arma gestania devenire. Etenim vos. de- precati sumus, ne eo rem adduceretis, ut nos aria capere cogerctis, Tunc enim Romani ad cessatio- nem a bello tam propense ferebantur, ut Aparoeam, imo et Antiochiam usque Perse cum manu nmili- tari progressi sint. Cum autem BWoinani, vobis non cedentibus, sponte periculum subirent, scire vos 35 ἀχαθέχτου H., χαθέχκτιν vulg. σχιάσµατα xai φὲναχισμοί; χαὶ ὡς σὺ αὐτὸς ἅπαντα ταῦτα ἑδραματούργησας, ἐννοῶν ἐχφοθήσειν Ῥω- µαΐους; ὣς ἂν οὖν βούλει xal ἀρεστόν cot cn, ἑφίημι ποιεῖν. Πλὴν εὖ ἴσθι, ὡς ἐν ἀρχαῖς τοῦδε τοῦ πολέ- μου Ῥωμαίοις τε ὁπλοφορεῖν φορτιχώτατόν τι ἐφαί- veto * ὥστε ἀμέλει xal ἱχετεία.ς χρώµεθα ὡς ὑμᾶς, μὴ ἀναγχασθῆναι σφᾶς ἐπιλαδέσθα: ὅπλων. Κατά τοσοῦτον γὰρ Ec τὸ ἀπόλεμον ἐπιῤῥεπέστατα εἶχου, ὡς xai ἄχρις ᾽Απαμείας ἑλάσαι Πέρσας, χαὶ μὲν οὖν ἄχρι αὑτῆς γε δῄπου ᾿Αντιοχείας. Ὑμῶν τε πρὸς ταῦτα μὴ ὑποχαλασάντων, ἀφ᾿ οὗ ἠσπτάσαντο Ῥωμαῖοι τὸ ἐθελοχίνδυνον, oat μὴ ἀγνοεῖν Πέραας, VARLE LECTIONES. 925 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ὡς οὐδὲ μέχρις αὐτῶν τῶν µεθηρίων ἀναιμωτὶ οἵοι À opinor, vos non sine sanguine ne ad fines quidem ἐγένεσθς ἀφιχέσθαι. Nüv γοῦν πεπαιδευµένων áxpt- 664 Ῥωμαίων τὸν πόλεμον, θαῤῥαλέοι «£ ἐσμεν xal εὐέλπίδες, ὡς, eive χ,νήαοι ὁ Ταχοσδρὼ, ὑπαντιά- σειν ** οἱ ἐν αὐτοῖς γε δήπου τοῖς ὁρίοις δόρν Ῥω- μαϊχὸν εὖ µάλα τεθηγµένον, διατιτρᾷν τὰς '" λαπάρας οἵόντε ὃν αὐτοῦ. Ὡς οὖν εὖ ἐξεπιστσμένων 'Po- µαίΐων τοὺς Περαῶν δόλους, πρᾶττε οὕτω. » Τούτων οὖν xal ἑτέρων πλείστων εἱἰρημένων μὲν, µάτην δὲ ὅμως {προηλθε γὰρ οὐδὲν ὁτιοῦν ), τότε Μανριχίῳ ἐν γράµµασι δηλοῖ Ζαχαρίας ἀφιχέσθαι ἓς τὰ πρὸ Κωνσταντένης πεδία, οἷα δὴ kxeloe τὸν πόλεμον ξυγχροτήσοντι. ᾿σαύτως δὲ xal ὁ Ταχοσδρὼ χινή- σας τὰ Περσικὰ στρατεύματα ἑπαγόμενος Ἶει ἐς τὰ περὶ Κωνσταντίνην. . χα. "Ott ἐπὶ τρεῖς ** ἡμέρας πόλεμος Ῥωμαίοις xai ᾿Αδάροις συνεχροτήθη , μηδεμιᾶς δυνάμεως Ῥωμαϊκῆς κατὰ τὴν πρὸς Δαλματίᾳ γέφυραν ἔπι- Φανείσης, χαΐτοι σαθρότατα ἔχουσαν 3. ᾽Αλλὰ γὰρ καὶ 6 'Adiy xal τὸ κατ αὐτὸν ᾿Αδαρ.χὺν αὐτοῦ ἑφεδρεύοντες πρότερον τοσαύτην κχαταφρόντσιν ἐπεδείξαντο χατὰ Ῥωμαίων , ὥστε μετενεχθῆναι αφᾶς χατὰ 6h τὴν ἑτέραν γέφυραν, ἄλλην τε δύναμιν προατεθῆναι τῇ δυνάµει Βαϊανοῦ. Πιεζομένων τοι- γαροῦν τῶν !* iv τῷ Σιρµίῳ λιμῷ ?* µεγίστῳ, Άδη τε ἁπτομένων ἀθεμίτων τροφῶν τῷ ἑστερῆσθαι τῶν ἀναγχαίων χαὶ γεγεφυρῶσθαι τὴν διάδασιν τοῦ Σαοῦ, xai Σολομῶνος τηνικαῦτα 35 προεστῶτος τοῦ Σιρμίου ἐχμελέστατά πως διαδηλοῦντος, χαὶ μηδὲν ὁτιοῦν στρατηχίας ἐχόμενον ἐπιδειχνυμένου. πρός γε καὶ τῶν τῆς πόλεως ἀπειρικότων τοῖς χαλε- ποῖς, ὁλοφυρομένων τε xal ἐς τὰς ἑσχάτας ἑλπίδας ἐξωλισθηχότων, χκαταμεμφομένων τε τοῖς ἜῬω- palov ἡγεμόσι ' θεόγνιδός τε αὐτοῦ ὁλιγοχειρίαν νοσοῦντος, ταῦτα Τιδέριος ** ὁ βασιλεὺς χατέµαθεν, αἱρετώτερον ἡγησάμενος μὴ συναιχµαλωτισθήναι τῇ πόλει τῶν οἰχητόρων τὸν ὅμιλον, Ev. Ὑράμµασι χε- λεύει θεόγνιδι καταλῦσαι τὸν πόλεμον ἐπὶ σπονδαῖς, ὡς ὑπεξςλθεῖν παμπληθεὶ τοὺς τ]δε οἰκοῦντας, µη- δὲν ἐἑπιφερομένους τῶν οἰχείων ἡ µόνον τὸ ζῆν xat παρασχὸν οὕτω περιθόλαιον ἓν. Καὶ δη συνέβησαν ἐπὶ ταῖς τοιαῖσδε ξυνθήχαις, xal τὰ τοῦ πολέμου ἑλώφησεν 3, ἐφ᾽ ᾧ παραχωρῆσαι μὲν Ῥωμαίους Αθάροις τῆς πόλεως, ᾿Αδάρους δὲ Ῥωμαίοις τοῦ pervenire potuisse. Nunc euim artes bellicas neces- sarioedoeti, audaciores facti sumus, et spe ducimur, si se commoverit Tachosdrus, obviam ejui conatibus in ipsis confinibus turam Romanorum θέα ha- siam, quz latus ejus facile transfigat. Quare sic age, ut memineris, Romanos probe nosse Persarum do- los, » Hos et plures hujusmodi inter se habuerunt sermones, sed frustra, nihil enim inde est consecue tiun, Tum Zacharias Mauricium per litteras monuit, ut in planitiem, qu:e est ad Constantinam, descen- deret, et preelium committeret, Similiter Tachos- dro movens cum omnibus Persarum copiis, cas ad Constantinam adJuxit. B 34. Romani et Avares per tres dies in exspecta- tione decertandi fuerunt, sed cum nulla Romanuo- τοπ copi» apparerent, quie pontem, qua itur in Dalmatiam, tametsi parum munitus esset, oppugna- rent, Apsichus et qui cum eo erant Avares, qui illic prius ad pontis custodiam consederant, tam parvi Romanos faciehent, ut ad alism pontem se confer- rent, et novas copiss copils Bajani adjicerent. At qui in Sirmio erant ingenti fame oppressi, cibis ne- fandis se sustentabant, quia rerum necessariarum inopia laborabant, et hostes pontem in Sao fecerant. Preterea Salomon, qui tunc temporis Sirmio prz- erat, parum diligenter res administrabat, neque se ullum rei militaris usum habere ostendebat. Itaque cives et urbis incole hac calamitate atflicti, ejula- bautor, et cuni ad extremas spes redacti essent, omnpiuw istorum malorum causam in duces Roma- nos rejiciebant. Postremo 175 Theoguis paucitato militum laborabat. Hae ubi Tiberius didicit, potius esse duxit, civium multitudinem non cum ipsa urbe in deditionem venire: itaque per litteras jussit Theo- guidem bellum his conditionibus solvere, ut liceret omnibus, qui lu urbe habitabant, salvis et incolumi- bus exire, neque quidquam suarum rerum inde as- portare prater vitam et unam vestem. ltaque in has conventiones consenserunt, et bellum his conditio- nibus desiit, ut Romani Avaribus urbem dederent, et Avares Romanis omnen, qus in ea erat, multitu. dinem absque his, qua unusquisque eorum in bonis ἐν τῇ πόλει πλήθους, ἄνευ τῶν ὅσα ἑκάσιῳ Ev πε- D habebat, concederent. Exegit etiam Chaganus trium ριουσίᾳ ὑπΏρχεν. Ἐπεξήτει δὲ ὁ Χαγάνος χαὶ τριῶν ἑτῶν παρφγηµένων χρυσίον, ὧν οὐκ εἰλήφει τι κατὰ τὸ σύνηθες, τῶν παρεχοµένων αὐτῷ ὑπὲρ τοῦ μὴ χρῃσθαι ὅπλοις. "ΗἨσαν δὲ τὰ εἰρηναῖα χρήματα ἑχάστῳ ἔτει ἀμφὶ χιλιάδας ὀγδοήχοντα χρυσίου νο- piopásov. Ἔτι γε μὴν xal ἕνα τινὰ τῶν ὑπ) αὐτῷ ταττοµένων, ὃς προσεχώρησε 3 τῇ Ῥωμαίων πο- λιτείᾳ, χαθὰ λέγεται, τῇ γυναιχὶ τοῦ Βαϊανοῦ ἐς ἀφροδίσια συνελθών. Ταύτῃ τοι χατάδηλον ἑποίησε Θιόγνιδι ἐχδοθῃηναί οἱ τὸν αὐτήόμολον: $ γὰρ ἂν prgteritorum annorum aurum, quod non accepe- rat, et illi Romani solvere solebant, ut armis abs- tineret. Erant vero pecunise, quse pro pace unoquo- que anno pendebantur, ad octoginta millia nummo- rum aureorum. Prxterea unus ex his, qui sub eo militabant, in Romanorum regiones fugerat, quia dicebatur zdulterium cum Bajani uxore commisisse. Hoc significavit Theognidi, et sibi transfugam reddi postulavit, seque non aliter fvderum conditiones ferre posse affirmavit. Theugnis respondit, Romani VARLE LECTIONES. 3! ὑπαντιάσει Ν. ** διατιτ σ]ς vulg. ?! τῶν add. Ν. 3: λοιμῷ vulg. 5 πρυσεχώρησε Val., προσειώρησε vulg. v τὰς Ἡ. διατιτράντα vulg. 3 «00 τηνικ. 10 coat; ἐνιαυτοὺς Ν. 2 ἔχουσαν B., ἐχού- 3 ταῦτα ἐπεὶ Τι6. Ν. ** ἑλέφησε vulg. 921 EXCERPTA EX THEOPHYLACTO SIMOCATTA 998 imperatoris ditionem longe lateque patere, in qua, A ἄλλως μὴ ἀνέξεσθαι ἰδεῖν ἐς σπονδάς ’ 6 δέ vs ἂντ- propterea quod amplissiina et vastissima esset, res difficilis inventu foret vir exsul in ea errans, qui fortasse etiam jam periit. Ad ea Dajanus dixit : « Jurent igilur Romani duces, se perquisituros, ct si transfugam repererint , non occultaturos, sed omnino eum in. manus Ávarum regi tradituros ; sin autein. fato functus sit, ejus rei ipsum certioreny facturos esse. » εσήµηνεν, ὡς ἡ YT, τοῦ Ῥωμαίων βασιλέως μεγίστη TÉ ἐστι χαὶ ἄπλετος, xal ὡς δυσεύρετόὀν τι ϱυγὰς àvhp ἓν αὐτῇ ἁλώμενος, τυχὸν δὲ ὅτι xal ὁλέθρῳ fiu. Πρὸς ταῦτα ἀντέλεξεν 6 Βαϊανὸς ὀμνύναι τοὺς Ῥωμαίων ἠγεμόνας, ὡς ἀναμαστεύσωσι, xav εἴ τι εὕροιεν τὸν φυγάδα, ἀποχρύψοιντο οὐδαμῶς, ἁλλ' Ex παντὸς τρόπου ἐγχειριεῖν αὐτὸν τῷ τῶν ᾿Αθάρων μονάρχῳ. El δέ γε τετελευτηχὼς εἴη, καὶ οὕτω ση- μηναι. EK ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΑΠΟΕΠΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΩΣ, ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΡΕΩΝ ΡΩΜΛΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ. σα EX HISTORIA THEOPHYLACTI EXPRJEFECTI ET SCRIPTURARII, DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES. po 176 Quod imperante Mauricio legatos miserunt "Ott ἐπν Μαυριχίου πρεσθεύονται Ῥωμαῖοι πρὸς Romani ad Chaganum, et bellum deprecaturi, Elpi- p Χαγάνον, καὶ τὸν πόλεμον ἀπεχηρυκεύσαντο' Ἑλ- dium mittunt virum senatorium Siciliequeprafectum tunc, el prztoris tribunal ascendentem, quo officii genus apud Romanos non inbonoratum est, et Co- mentiolum, qui illo tum munere fungebatur, quod inter corporis custodes, a Latinis nuncupatur scri- ba. lverunt igitur ambo ad Chaganum ad urbem Anchialum, ac de induciis tractaverunt, ut erant jussi. Που vero uon mediocriter irato propter damna sibi illata, sed iusolentiora quoque multo minitan- te, muros Longos, sic dictos, disjecturum : Elpidio autem leuioribus utente verbis, quam ut ita retun- deret inflatum Chagani fastum, Comentiolus cordate et liverelinguxe ingenuitatem ostendit, οἱ Romana libertate, in. modum casta» alicujus domiuze intami- nate servata, nec adulteriis 177 corrupta adula- tionibus, coram prazcipuis Barbarorum, atque ipso adco Chaganuo dixit. Quoniam vero magna hac mo- dum in verbis egrediebatur reprehensio, ex fervore sanguinis, impolente sui animo, per totam faciem ita prz ira erubuit, ul, cum omnino facies ejus prz- ferret, nec legatis quidem se parsurum, maximum cx oratione ista Comentiolo immineret periculum. Violata enim Barbarus legatorum religione, Comen- tiolum in vincula conjecit, cumque detineretur in carcere pedes ejus in robur concludit, tabernacu- lumque legatorum destruxit, ac inde pro more istis regionibus consueto pro poena mortem cst minatus, posterioti autem die cum sedatior jam csset, ido- πίδιον ἐχπέμφαντες ἄνδρα ἐς συγχλήτου βουλὴν ἀγό- pevov, τῆς τε Σιχελίας Ἠγεμονεύσαντα, χαὶ τῶν τοῦ πραίτωρος ἐπιδάντα βημάτων, ἀρχὴ δέ τις αὕτη παρὰ Ῥωμαίοις οὐχ ἄχομφος ' xai Κομεντίλλον ἄνδρα τῶν σωματογυλάχων too βασιλέως ὑπερφερό- µενον, Σχοίθωνα χατὰ Λατίνους. "llxov γοῦν ἄμφω παρὰ τὸν Χαγάνον ἐπὶ την Αγχίαλον. xal περὶ σπονδῶν ἠἈξίουν ὡς προσετάχθησαν. Τοῦ δὲ μὴ µε- τρ'οπαθοῦντας ἐπὶ τοῖς ἁδιχήμασιν, ἀλλὰ xal προσ- απειλοῦντος αὐθαδικχώτερον τὰ λεγόμενα Τείχη xa- θαιρῄσειν Maxpá* xal τοῦ μὲν Ἐλπιδίου ὑποχα- λῶντος τοῖς λόγοις, xa μὴ οὑτωσαὶ δὲ θεραπεύοντος οἰδαινόμενον φρύαγμα Κομεντίολος µεγαλοφρόνως την τῆς Υλώττης εὐγένειαν ἐπεδείχνυτο. Τήν τε Ῥωμαϊχὴν ἐλευθερίαν, δίχην σώφρονος δεσποίνης τινὸς, ἄχραντον θαλαμεύων xal μὴ διαφθείρων µοι- χικαΐς χολαχείαι;, τῶν ἀξιολογοτέρων βαρθάρων ἅμα τῷ Χαγάνῳ παρόντων εἶπεν, inel δ ὁ μέγας οὗτος διεπερατοῦτο τοῖς ῥήμασιν ἔλεγχος, ἀνάτεσις αἵματος µέγαν τῷ Χαγάνψ θυμὸν ἐπεχύμαινεν, τό τε πρόσωπον ἅπαν ὑπὸ τῆς ὀργῆς ἑἐφοινίσσετο' διόλου τό τοῦ σχήματος ὑποληλοῦντος, ὅτι μὴ τῶν πρέ- σθεων φείσεται, μέγιστος ἁπῃώρητο τῷ Κομεντιόλῳ ix τῆς δ.αλέξεως χίνδυνος. Thv γὰρ τῶν πρἐσθεων ὁ Báp6apo:; διαφθείρας aibi, δτεσμοῖς τὸν Kopev- τίολον ἠτίμωσεν' ἐν ἔρσει τε ξύλων ποδοχάκχη τοὺς πόδας ὑπέθλιδε, τότε σχηνοπἠγιον δ.ἐῤδηξε τὸ τοῦ πρέσθευς. Κάντεῦθεν ἐπιχωρίῳ νόμῳ τινὶ ζημία 929 DE LEGATIONTBUS ROMANORUM AD GENTES. 20 θάνατος fv ἀπειλούμενος. Tfj δὲ ὑστεραίᾳ τὰ τοῦ A neis ad eam rem sermonibus adhortati Chaganum θυμοῦ κατευνάζετο, λόγοις τε πιθανοῖς παρηγοροῦντο οἱ τῶν Βαρθάρων δυνατώτατοι τὸν Χαγάνον ὑποπεί- θοντες, ὅπως μὴ δογµατίσοι χατὰ Κομεντιόλου τὸν θάνατον. Καὶ πείθουσι µέχρι τῶν δεσμῶν ἀποχρή- ατιν ἀδιχεῖσθαι τοὺς πρέσθεις. Ἐπινεύσας οὖν ὁ Χλαγάνος ἠτιμωμένους ἐς βασιλέα, ἐξέπεμπε, σωτη- ρίαν οὗ προσδόκιµὀν σφισιν αὐτοῖς δωρησάµενος. "Qc: τοῦ ἐπιόντος ἔτους πάλιν ὁ Ἐλπίδιος ἐπὶ τῇ αὑτῇ πρεσθείχ χειροτονηθεὶς ἁποστέλλεται' xal ὡς τὸν Χαγάνον γενόμενος, ἑζήτει πρεσθευτὴν ἅμα αὐτῷ ἐς βασιλέα γενέσθαι, ὅπως ἀναφωπυρήσειε τὰς σπονδᾶς. Καὶ εἴχοσιν ἑτέρων χιλιάδων χρυσῶν ταῖς συ)θῆχαις εἴησαν ἐπ αὐξήματος. 'O δὲ Χαγάνος τοὺς λόγους ἐσεποιέσατο Ταῤγιόν τε τῷ τῶν 'A6á- pv φύλῳ ἄνδρα περίθλεπτον, ὡς τὸν Καΐσαρα σὺν Ἐλπιδίῳ παρέπεμπε. Τί πάλιν οἱ "Άθαροι tà; συν- θήχκας μετ οὗ πολὺ διέχεον, τήν τε ὁμαιχμίαν εἰς τὸ φανερὸν ἀνδραποδίζονται , λέξω δὲ τὴν αἰτίαν, οὐδ' ἀναίνομαι., Σχύθης ἀνὴρ Βολοχα- λάθρα τὴν ἑἐπωνυμίαν περιαγόµενος οὗτος τηνι- κχῦτα καιροῦ φιλοχίνδυνον τόλµηµα' παρευνάζε- τα: γὰρ b τῶν τοῦ Χαγάνου γυναικῶν, ἡδονῇ τε βραχείᾳ δελεασθεὶς, εἰς µεγάλας ἄρχυς θανάτου ἐμπέπηχεν. Ὑποτοπήσας δὲ µήπου τὸ καχὸν φωρα- s/n, xai περίθλεπτον ὠδίνοι τὸν ἔλεγχον, ὑποπεί- σας ἐκ τῶν ὑπηχόων ἄνδρας ζ', τὴν φυγὴν ἐπὶ τὸ ἀρχέγονον ἑἐποίει τὸ φῦλον. Οὔννοι δ᾽ οὗτοι, προσοι- κοῦντες τὴν "Eo, Περτῶν πλησιόχωροι, οὓς καὶ Τούρχους ἀποχαλεῖν τοῖς πολλοῖς γνωριµότερον. Καὶ οὖν διαπορθµεύων τὸν Ἴστρον, ἐπὶ τὴν Λιδίδινον πόλιν φερόµενος, ἁλοὺς ὑπό τινος τῶν ᾿Ῥωμαϊκῶν ἡγεμύνων τῶν E; φρουρὰν συντεταγμένων τοῦ Ἴστρου, τό τε γένος ἐδήλου, καὶ τὰς πάλαι δια- τρ'δὰς, καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἐπελαύνουσαν ἡδονήν. Ἐπεὶ δὲ πιθανὸς ἑξόχει τῇ διηγήσει τοῦ ἀτυχήμα- τος, παρὰ τὸν αὐτοκράτορα ὑπὺ τοῦ ἡγεμόνος πα- ραπέμπεται’ χἀντεῦθεν ἑδύχουν αἱ Ῥωμαϊχαὶ σπον- δαὶ διασχίζεσθαι ' καὶ παραγυμνοῦται ὁ πόλεμος, ἔτι Ταργίτα τοῦ βασιλιχοῦ ἐπιθαίνοντος ἄατεος ἐν πρέσθεων µοίρᾳ χαὶ τὸν ἐγχύχλιον πλοῦτον παρὰ Ἑωμαίων ὑποθερίζοντος, ὃν αἱ συνθῆκαι τῷ Χαγάνῳ &-' ἔτος ἑδλάστανον ἔχαστον. Τοῦτό τοι xal βασιλέα οὖχ ἀποτρόπου πρὸς ὀργὴν ὑπερέθισεν, oy Άχιστα φενακιζόµενον ὑπὸ τῶν ᾿Αθάρων διανοούµενον, τοῦ μὲν ἐξαιτοῦντος τὸν ἐγχύχλιον πλοῦτον, χαὶ τὰς εἰρηναίας προσόδους, τοῦ δὲ μὴ ἀτρεμοῦντος, ἀλλὰ τὴν Εὐρώπην δῃοῦντος xal ἀναστάτους ποιουµένου τὰς πόλεις. Ἐξοστρακίζεται oov ὁ Ταργίτας ἐπὶ τὴν Χαλκίτιδα νησον, ἐπὶ μῆνας σχληραγωχούμενος , t&.. Καὶ µέχρι τούτου, ὁ τοῦ βασιλέως θυμὸς ὑπ- εὐλέγμαινεν, ἠπειλεῖτο vàp καὶ θάνατος χατὰ τοῦ πρέσδεως δογµατίζεσθαι. Οἱ δ' ἀμφὶ τὸν Χαγάνον, τῶν τε Σχυθῶν τοὺς περιοίχους ἑλυμήναντο πάντας, εἷλόντε πόλεις πολλὰς, τηνΤερατηρίδαν, καὶ Βονώνειαν χαὶ ἊΆχυς, χαὶ Δομόστολον xaX Σαλπάδα, καὶ τὰ Πανα- Barbarorum potentissimi persuaserunt, ne quid sibi proponeret de morte Comentioli, neve ultra vincula quid amplius coutra legatos tentaretur. Consentieus ita Chaganus legatos, largitus iisdem Don exspectatam salutem, violatos ad imperatorem remittit. Quod relapso anno iterum Elpidius ad eamdem legationem omnium suffragiis electus, missus est. ls cum esset apud. Chaganum legatum postulavit, qui una secum ad imperatorem proficisceretur, ut sic induciis restauratis, viginti alix auri chiliades adjicerentur plus, quam aute pactum. erat, Cliaga- nus autem admissis hisce, Targium illustrem apni B populum Abarorum virum, ad C:sarem cum Elpic'io misil. Cur igilur Abari inducias non multo post confuderint, et bellum aperte resumpserint, causam equidem dicam, nec detrecto, Vir erat natione Scy- tia, Bolocalabra nouine, hic tum temporis pericu- losum perpetravit facinus : siquidem cum una ex concubinis Cliagani rem habuit, et brevi voluptat inescatus, in magnas mortis retes se conjecit, ve- rius autem ne aliquando facinus lioc deprehensum ingentes panas parturiret, persuasis ex subditis hominibus septem profugit ad antiquam, a qua orti erant, gentem. Hunni ea sunt, habitantes Orientem, ubi viciuus est Persis, quos Turcas etiam nomi- nari pluribus jam cerustat. ltaque transmisso Istro cum tenderet ad Libidinum urbem, interceptus a lKomano quodam duce, eorum quibus est deman- data istri custodia, et gentem suam professus est, et quomodo vixisset, quamque inde voluptatem pereepisset, quoniam vero idoneus visus est ad ex- ponendos casus suos ad imperatorem miltitur, et liac occasione induci» Romane videntur esse dis—- trace ; exortumque bellum jam. tum cum Targi- tas adliuc in urbe legati esset 1 78 nomine, et an- niversarios reditus, 4 Romanis deposceret, quos Chagano quot2nuis ferebant inducias. Uude uon sine causa iratus imperator, cum non miuimum videret se circumventua a Darbaris, hoc equidem exigeute divitias annuas, et pacales reditus, hoc autem uou quiescente, sed Europam infestante, urbesque va- D stante, ejicitur Targitas in. insulam Chalcitidem, deportatus ad menses sex, interim regis animus deferbuit, qui inorte quoque in legatum se anim- adversurum fuerat minatus. Milites vero Clagani et Scythie fluitimos omnes perdiderunt, ceperunt que plurimas urbes, Terateridam, Bononiaw, Acus, Dorostolum, Salpada, Panasa, Mortianopolim, ac Tropeum, in quibus: omnibus non minimis opus fuit laboribus, nec, licet magna acervati successus fortupa adjuvante, qui etiamnum inevitabile malum affert lentioribus, absque sudore et molestiis ad de- ditionem compelli potuere hxc oppida. 6X, xal Μαρχιανόπολιν, καὶ Ἱρόπαιον. Πράγματα δὲ οἱ πολλὰ παρέσχετο ἡ ἐγχείρηαις, OU γὰρ ἀν- εδρωτὶ xal ἀπεριμερίμνως τάδε παρεστήσαντο τὰ πολίσµατα. Καΐτοι μεγάλης ἐπικουρούσης ἐπι- πγοίας αὐτῷ της ἀθρόας ἐπεφοιτήσεως , ἥτις ἐστὶ µάλιστα ἀνανταγώνιστον καχὸν τῇ ῥᾳθυμίᾳ παοέχεται. 931 Quod Tiberius per egit, ut utrinque bellum componeretur. At vero ille superbior hac legatione factus voluit aperte sibi (tributum reddi a ltomanis, Armenios et Iberos sibl subjici, cousentientibus in hoc Romanis, neve am- plius oppidum Daras a Cx:esare lentaretur , quamvis pater Chosroes utrinque inter se el Cesarem indu- cias esse voluerit, neque Daras sub imperium (5- saris reddere detrectaterit. Postea vero quam Hor- misd:e fastum Tiberius sudivisset, adveniente zestate, coactis rursum copiis Persidem ingreditur Mauri- cius, ipse trajecto Tigride, reliquis ut. ad interiora inzgis Persidis promoverent, missis. EXCERPTA EX THEOPHYLACTO SIMOCAfTA uuntium cum Hormisda A "Οτι ὁ Τιδέριος ἀποκτρυχεύεται πρὸς Ὁρμίσδαν τὸν πόλεμον τὴν εἰρήνην tv tom po!ípa ἑχατέροις γενέσθαι ἐξαιτούμενος. Ὅ δὲ ἐπὶ τῇ πρεσθείᾳ xa- ταγαυρούμενος Ἰξίου φορολογεῖσθαι ἐς τὸ qavepby τοὺς Ῥωμαίους , ᾽Αρμενίους τε καὶ "Ίδηρας iv ὑπηχόοις τελεῖν, Ῥωμαίων τοῦτο παρεχοµένων αὖ- τῷ, τό τε Δάρας μὴ ἐπιζητεῖσθαι λοιπὸν ὑπὸ τοῦ Καΐσαρος χαΐτοι Χοφρύου τοῦ πατρὺς ἐπὶ τοῖς ἴσοις βουληθέντος τὰς διαλλαγὰς ἀντιδοῦναι τῷ Ἱπίσαρι, τό τε Δάρας οὐχ ἀπαξιώσαντος ἁτοχατα- στῆσαι τῇ τῶν Ῥωμαίων ἀρχῃ. Ἐπεὶ δὲ τὰ τῆς ἁλαξονείας "Ὁρμίσδου καταφανῆ Τιδερίῳ ἐγένετο, θέρους ἐπιγενομένου, πάλιν Μαυρίχιος τὰς δυνάµεις ἀθροίσας ἑνδημεῖ τῇ Περσίδι, ὃς τὸ ἀντιπέρας τοῦ Τ/γριδος, χαὶ ἄλλους πέποµφεν ἐς τὰ ἐἑνδόμνχα τῖς Περσίδος χατατρέφοντας. Quod cum graviter :xgreque ferret Chaganus, Πο- Ὦ maworum militem etlam in tenebris inclaruisse, selectissimi quique admonuerunt Barbarum de bello deponeudo. Dixerunt enim non justam ejus iram esse contra Romanos. Confldenter itaque Priscus legatum misit ad Chaganum, nomine Theodorum, a natura factum hominem elegantem, et prudentissi- mum : professione medicum, lingua libera et inge- nua. Eo autem ad Chaganum admisso, Barbarus quidem elatus animo propter ea, qus evenerant sibi felicia, nimis quam superbus factus est, quipps qui se regem esse diceret omnium geutium, nec ali- quem csse quacunque soí videt, qui aut prodire, aut sibi se posset obsistere. Legatus vero, ut qui doctissimus esset historiarum, barbaricam exemplis contudit ferociam, ac ut historiam proferamus non erit inconsequens. Dixit igitur : Audi, 179 Cha- gane, antiquam nimis et utilem historiam. Quod cum attentum fecisset ad. audiendum Cliaganum exor- dium, non est precisa reliqua historiz: marratio. Sesostrin aiunt fuisse regem felicem perquam, et omnium ZEgyptiorum regum illustrissimum. Hunc gloriari solitum de divitiis suis antiquus est sermo, potentia vero viribusque fuisse tantis, ut expugnari non posset : eoque ideo luxus pervenisse, ut. curru fabricato ex auro, pretiosisque gemmis exornato veheretur : ac equis. quidem relictis, et mulis, de- victorum colla regum ejus jugo subjiceret, atque ita in forum eurrum bujus infelices reges protraherent. Hic igitur Sesostris cum non solum non moderaretur fortunis suis, sed superbe quoque sz:epenumero ex- probraret devictis regibus ealamitatem, unum ali- quem dicent ex regibus, qui subjecii erant jugo currus, cum magna (orte et festiva celebritate ma- guus confluxus esset populi, lentius protrehentem currum, et crebro retrospicientem intuitum esse volutationem rote. Cumque ita. protractio currus esset vitiata, quia non omnes uno aqueque studio, qui ad rem hanc ordinati, laborarent, AEgyptiorum Fex ad cum inquit, qui tam spe respiceret, Quid, homo, tam sepe retrospicis? quid rotas intueris? qnorsum transire biscis? Hunc tum cum multa gra- vitate Sesostri respondisse : Rotarum admiror vo- lubilitatem tam varios efficere motus, casque partes, D "Οτι ἐχαλέπαινεν ὃ Χαγάνος καὶ kv σχότει εὔδοχι- µηθείσαις ταῖς ᾿Ῥωμαίων δυνάµεσιν, οἱ μὲν τῶν Βαρθάρων λογάδες τῷ Χαγάνῳ παρήῄνουν παραλύειν τὸν πόλεμον ἔφασχον Υὰρ μὴ ἑνδίχως αὖτὸν yale- παΐνειν Ῥωμαίους, Μεγαλοφρόνως τοίνυν ὁ Πρίσχος πρέσθιν ὡς τὸν Χαγάνον ἑξέπεμψε (Θεόξωρος ὄνομα αὐτῷ), thv φύσιν ἄνδρα δεξιὀν τε xal εὑετεήφολον, τὴν τέχνην ἰατρὸν, τὴν γλῶτταν ἑἐλεύθερον. Οὗτος δὲ χραταιὸς πρὸς «bv Χαγάνον ἐγένετο. Ὁ μὲν οὗν Βάρδαρος φρονηματισθεὶς ἐπὶ τοῖς αὐτῷ αυγχυρή- σασι, λίαν ὑφαυχενίξετο, χαὶ χύριον ἑαυτὸν ἔθνους ἔφασκεν ἅπαντος. Mà προσιέναι τε ὄσονπερ ἥλιος ἀνατείνει τὸ βλέμμα, τὸν ἀντιτάξασθαι δυνησόµενον, 0 δὲ πρέσδις, ἱστορίας πολλῆς γενόμενος χάτοχος, βαρθαρικὰ παραδείγµασιν ἑταπείνου φρυάγµατα. Εἰπεῖν δὲ χατὰ τῆς ἱστορίας οὐκ ἀναχόλουθον ὑπ. έστπ. "Eqros γἀρ' « Ἄχουε, Χαγάνε, παλαιοῦ τινες καὶ λίαν σοφοῦ διηγἠµατος. » Ἐπιεὶ δὲ ἡ ἕναρξις προσεχη πρὸς ἀκρόασιν ἑἐποίει τὸν Βάρδαρον, oix ἑλάμδανεν ἐἑγχοπὴν d) τῆς ἱστορίας ἀφήγῆσις. Xiow- στρίν φασι γεγενῆσθαί ποτε ἄνδρα λίαν εὐδαίμοα καὶ τῆς Αἰγυπτιακῆς βασιλείας ἐπιφανέστατον, Τοῦτον χομᾷν ἐπὶ τῷ πλούτῳ λόγος πρεσξύτης Epi ταῖς δὲ δυνάµεσι πεφυκέναι λίαν ἀκαταμάχητον' τν δὲ ἐπὶ τοσοῦτον κραιπαλᾷν, ὥστε ἁρμάμαξαν συµ” πῄξασθαι χρυσοχόλλητον , λίθους τε τιµίους ταύτῃ περιθαλεῖν, ἐφιξάνειν τε ἐπὶ ταύτης τὸν Βάρθαμν' xai τοῖς μὲν ἵπποις xal ταῖς ἡμιόνοις χαἰρειν εἰ- πεῖν, τοὺς δὲ τῶν ἠττημένων βασιλέων τῷ ταύτης ζυγῷ τοὺς αὐχένας περιθαλεῖν, ἕλχειν τε ἐπὶ ο, ἀγορᾶς τοὺς ἠτυχηχότας τῶν βασιλέων τὸ tovtv) ὅχημα. Too τοἰνων Σεσώστρου μὴ μετριοπαθοῦνιν ἐπὶ ταῖς εὑπραχγίαις, ἀλλὰ περιφανῶς πολλάχις x1t- ονειδίζοντος τοῖς ἠττημένοις τὴν συμφορὰν, ἵνα τινὰ τῶν βασιλέων φασὶ τῶν ὑποθεδλημένων 19 ζυγῷ τοῦ ὀχήματος, àv μεγάλῃ τινὶ xal περιφανὶ ἑορτῇ τῶν Αἱγυπτίων συῤῥευσάντων ὄχλων , pi ἐΕθέλειν ἕλχειν τὸ ὄχημα, πυχνά τς εἰς τοὐπίσω στρέφεσθαι, xal τὴν ἐπὶ τῶν τροχῶν κίνηαιν δι- ορᾶσθαι. ᾿Ασυμϕώνου τοίνυν «7; ὀλκῆς Υινορένης, θιὰ τὸ μὴ µίαν σύνεσιν τοὺς ἐπὶ τούτῳ συντεταγµέ- νους ποιῄσασθαι, ὁ τῶν Αἱγυπτίων βασιλεὺς ἔφτας πρὸς τὸν τυὺς πυχνὰς ποιούμενον σνσεροφάς' "Àv- θρωτς, τί πρὸς τοὐπίσω τὸ βλέμμα χινεῖς; εἰ τοὺς 933 DE LÉGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 93b εροχοὺς ἱστορεῖς; ποῖ διεςεῖναι χέχηνας; τὸν δὲ A quoe in altum sunt elatze, deferri rursus in terram; φῆσαι μετὰ φιλοσοφίας πολλῆς πρὸς Zíowotpw: κεθαύμαχα τῶν τροχῶν τὰ χινήµατα ἀνώμαλον ἔχειν εν χίνησιν. Τὰ τοῖννν τούτων µέρη µετεωρούμενα, αὖθις χαταχθόνια Ὑίνεται΄ χαὶ ἔμπαλιν τὰ περιπέ- ζια, μετὰ τοῦτο ἁπαιωρίζεται. Τούτων τοιγαροῦν ἀχηχοότα τὸν Σέσωστριν, παιδευθῆναι μὴ μέγα φρο- γεῖν, νομοθετησαί τε τοὺς βασιλιχοὺς αὐχένας τῷ ζυγῷ ἀφεθῆναι' εἶτα ἡμιόνοις τὴν ὀλκὴν ἐπιτρέψαι. 1αῦτά σε παιδευέτω, Χαγάνε, οὐδὲν ἁπιστότερὂν εὐπραγίας' ὁ μὲν οὖν Χαγάνος, ἁ πολαυμάσας τὴν ἐπιείχειαν τοῦ ἀνδρὸς, χολάζει τὸν τύφον, χαταπαύει *b θράσος, µεταθάλλει πρὸς εἰρηναίαν σχέσιν τὰ πράγματα. Τοιγαροῦν ὥρας ἀποσιωπήσας πολλὰς, ἔφησε πρὸς Θεόδωρον ' Οἶδα xal τυραννεῖν θυμὸν ἑξοιδαίνοντα, οἶδα xal στρατεύειν ὀργήν, ἀλλ ὅτε χαιρὸς χαλεπότητος, διαλέλυµαι τῷ Πρίσκῳ, θεό- δωρε. "Ec: δέ pot xal αὐτὸς φίλος ἐἀπιειχὴς, ἁγέ- φαστος τῆς λείας ph µενέτω Χαγάνος. Ἐπὶ τῆς ἐμης γῆς ἐπιθέθηχε. Περὶ τοὺς ἐμοὺς ὑπηχόους ἐξήμαρτεν. "Έστω τὰ τῆς εὑπραγίας xowá. Ἐπὶ τούτοις φιλοφρονησάµενος, πρὸς Πρίσχον τὸν θεό- δωρον ἔπεμπεν. ὍὉ Θεόδωρος Πρίσχῳ τοὺς λόγους τοῦ Βαρδάρου διεξῆλθε’ καὶ ὁ Πρίσχος τῇ ὑστεραίᾳ ἐχχλησίαν ἐχάθισε, παρῄνει τς Ῥωμαίοις, κοινω- νὸν τῶν λαφύρων ποιῄσχαθαι χαὶ τὸν Βάρδαρον. Ol δὲ ᾿Βωμαῖοι τέως πρὸς «b συνοΐσειν μὴ ἑνδημί- 6αντες, Χατεστασίαζον τοῦ στρατηγοῦ. Ὁ δὲ στρατ- ηγὸς, πολλοῖς xai ποικίλοις, xaX λίαν ἐἑντελέσι λόγοις χρησάμενος, τὰς δυνάµεις ὑπέπεισε δοῦναί τι Βαρδάρῳ τῆς λείας. ᾽Απέδοντο τοίνυν Ῥωμαῖοι τοὺς ἑαλωχότας τῷ Χαγάνῳ Βαρθάρους. Τῶν δὲ λοιπῶν λαφύρων ἀμέτοχον αὑτὸν ποιησάµενοι διαλύουσι τὸ ἀμφίθολον. ᾿Ασμενίσας τοίνυν ὁ Χαγάνος τὴν τῶν et viclssim eas, quz terram radunt, postea evehi., Qus cum audivisset Sesostris, didicissetquo, ne nimis altum saperet, jussisse resumptis eorum loco mulis a jugo colla regum solvi. Hxc te doceant, Ghagane, felicitate nihil esse instabilius. Quapro- pter admiratus prudentiam hominis Chagauus fa- stum comprimit, sistit confidentiam, resque com- ponit ad statum pacis, ac ita cum per horas aliquot siluisset, ad Theodorum, Novi, iuquit, animo meo moderari, quando exuberat, novi etiam iram vin- cere, sed habita ratione temporis. Ábstineo amplius 4 Prisco, Theodore, sit et ille mihi squus bonusque amicus, ex parie pr»dae ne excludatur Chaganus, in meam terram descendit, in meos subditos vim exercuit. Commune esto, si quid inde est fortuna- rum. Hac sic humanitate prosecutus Theodorum, ad Priscum remisit, cum vero Prisco retulisset ea Theodorus, qu:& sibi Barbarus locutus erat, exhor- tatus est Romanos Priscus, ut in partem quoque spoliorum admitterent Barbarum. Romani licet ab- negarent primo, ducique 180 rebellarent, dux tamen multis, et variis usque adeo prudeutibusque verbis affatus, exercitum persuasit, ut predam quo- que diriperent inter Barbarum. Redditis it2qu» Romani Chagano, quos ceperant Barbaris, reliqua prseda sibi retenta, discordiam omnem composue- runt, Chaganus quoque cum lubens recepisset Bar- bsros, per regionem suam concessit transitum. Et ita quidem Romani, quinque' millibus Barbarorum Chagano datis, Drizipera veniunt : dux exercitus, Byzantium. Mauricius autem eum, ejusque le- nitatem qui tam stulte Barbaro de spoliis cesserit, reprehendit, et ab officio remotus est Priscus. Bap6ápmv ἁἀπόδοσιν, yo pav ἑδίδου ταῖς διαθάσεσιν. Οὕτω μὲν οὖν οἱ Ῥωμαῖο. ε’ χιλιάδας Βαρδάρων τῷ Χαγάνῳ προΐκα χαταθαλόμενοι, ἐπὶ τὰ Δριζίπρα γίνονται, ὁ δὲ στρατηγὸς ἐς Βυξάντιον, ὁ δὲ Μαν- ρίχιος τούτῳ ἐμέμφετο, αφάλµασί τε εὐηθείας αὐτὸν περιέδαλεν, ἀσυνέτως ἁποδεδωχότα τῷ Βαρθάρῳ τὴν λείαν, xal ἀποχειροτονεῖται ὁ Πρίσχος. Ὅτι τῶν ᾿Αδάρων ἐπιτρεχόντων τὰ τῆς θράχης, ἡ σύγκλητος παρῄνει τῷ Μαυριχίῳ πρὺς τὸν Χα- γάνον πρεσθείαν ἐχπέμφασθαι. Ὁ δὲ βασιλεὺς προσ- χαλεσάµενος τὸν ᾽Αρμάτωνα πρέσθιν χειροτονεῖ, xat ὡς αὐτὸν Χαγάνον ἑκέπεμφεν. Ὁ μὲν οὖν Αρμάτων ἐς τὰ Δριζίπρα γίνεται, πλήθη δώρων ἐπιφερόμε- Quod eum Abari in Thraciam facerent iucursio- nes, senatus monuit Mouricium de legatione mit- tenda ad Cbaganum : quare vocatum ad se rex Harmatonem legatum creat, et ad Chaganum mittit. Maque Harmaton Drizipera venit, munera multa secum ferens, ubi cum Chaganus praesentes tum vus. Ὁ δὲ Χαγάνος τὰς παρούσας τύχας ἁποδυρό- D fortunas lugens, defleret ultra modum mortem filio- µενος, ἑθρήνει ἀσχέτως τὴν ἀποθολην τῶν vlov, τήν τε τῶν δυνάµεων λύμην. Δέκα δὲ ἡμέρας ἑνδια- τρίφας ὁ πρέσδις τῷ Χαγάνῳ, πρὸς λόγους οὐ γί- νεται. "Hy γὰρ τὸ πένθος δριμὺ, xal τὰ τῆς συµ- φορᾶς ἁμεθόδεντα. Δωδεχάτῃ δὲ ἡμέρᾳ εἰσάγεται ὁ πρέσδις εἰς τὴν τοῦ Ὡαρθάρου σχηνἠν. Ὁ μὲν oov πρέσδις, λόγοις Ἱπίοις χολαχεύει τὸν Βάρδαρον. *O δὲ, δυσανασχέἑτως εἶχε τὰ βασιλικὰ καταδέξασθαι δῶρα, μονονουχὶ τὸ τῆς τραγῳφδίας ἐπιφερόμενος, ἑχθρῶν ἄδωρα δῶρα. Καὶ γοῦν ὁ πρέσθις, πλείστοις λόγοις χρησάμενος, πείθει τιμηθῆναι τοῖς δώροις τὺν Dápfaoov. Τῇ δ᾽ ὑστεραίᾳ τὴν εἰρήνην ὁ Dáp- 6αρος συσττσάµενος, πρὺς τὴν ἀνάνευξιν ἔθλεπεν. Ἔφασχε δὲ ὁ Xavávog ἐπιλέξεως [ ἐπὶ λέξεως | rum, οἱ in exereitu suo grassantem pestem, decem prius commoratus est dies, quam ad Claganum ad- mitteretur, quia fletus acerbus erat, et calamitas varia, hine die duodecima intromititur in taberna- culum Darbari legatus, qui blandis verbis adulatus Barbaro, quoniam gravabatur nimium, accipere dona regia tantum non consentiens in istud tragicum, hostium dona non dona. Plurimisque usus czremo- niis, persuadet, ut muneribus istis honorari se pa- teretur Barbarus. Postera vero die, cum de pace convenisset inter Barbarum, domum redire cogita- vit : hxc autem verba addidit Chaganus : Judica, Deus, inter Mauricium et. Chbaganum, iuter Abaros ei inter Romanos. Insimulavit enim ruptz pacis 935 EXCERPTA EX TIIEOPHYLACTO SIMOCATTA 936 Romanos, nec sinc causa. Etenim revera pacis alul- A τάδε; Κρῖναι ὁ θεὺς ἀνὰ uécoy Μαυρικίου καὶ Xa- teri cum fuerint, auctoresque belli in ca, qua dixi- mus mala, inciderunt. Dirimit Romanos Ister ab Avaris, veluti sequester, ultra vero, si quis fluvium wansmiitat, Sclavorum ditio est. Sed et adjecte sunt auri chiliades viginti ad inducias, unde bellum inler Avaros et Romanos finitum. γάνου, àvà μέσον ᾿Αθάρων xai ἀνὰ μέσον Ῥω- µαίων ΄ χατῃτιᾶτο Y&p τὸν αὑτοχράτορα τὴν cipf- νην σαλεῦσαι. Οὑχ ἀπὸ δὲ τρόπου τὰ ῥήματα. Τῷ ὄντι γὰρ οἱ Ῥωμαῖοι παραχαράκται τῆς εἰρηνης γςνόµενοι, xal τοῦ πολέμου δημιουρχοὶ, τοῖς προ- ηγορευμένοις περιπίπτουσιν ἀτυχήμασι. Διομολοχεῖ. ται Μωμαίοις καὶ ᾿Αδάροις ὁ ἜἼστρος μεσίτης, xasà Σκλαθηνῶν ἑξουσίᾳ tbv ποταμὸν διανήξασθα:» Ἐπιτίθενται δὲ καὶ ἄλλαι εἴκοσι χιλιάδες χρυσῶν ταῖς σπονδαῖς, Ἐν τούτοις δῆτα ᾿Αδάροις καὶ 'Pu- µαίοις ὁ πόλεμος πέρας ἐλάμθδανεν. Quod eodein circiter tempore Chosroes molitus εδὶ pacein. frangere, ista de causa. Saraceuorum quidam militabant in auxiliis Romanis, et eorum unus sponte sua Persiam invadens pacis tempore, excursione ista partes aliquot Babyloniz infesta- B verat; qua de re, quo ea animo fleret, aut in quam parlem accipienda esset , cum dubitaret Chosroes, Mauricius in Persida mittit legatum Georgium, 1381 qui urbium orientalium tributis prefectus crat, vel, ut Romani vocant, prefectus praetorio. At gra- viter ferens. injuriam illatam sibi Chosroes, reli- cuin legatum multos dies in barbara regione distinuit. Itaque Georgius per imultos dies detinetur, introitu in regiam nondum potitus, postea turbidis Chos- row rebus, bonum visum est Barbaro, ne tum bel- lum contra ltomanos integereret : sic Georgius in regiam receptus à. rege Babylouio, cum presentis wn temporis statum faveniem | haberet , persuadet Darbarum ne pacis pacta transiliret, eo igitur modo τι χατὰ τοὺς αὐτοὺς χρόνους ὁ Χοσρόης ἐνεχεί- psc τὴν εἰρῆνην λυµήνασθαι, ἐξ αἰτίας τοιᾶσδς' "Ex τῶν Σαρακηνῶν γὰρ ἔνιοι τοῖς Ῥωμαίοις σύμμαχοι σαν. Καὶ τις ἐκ τούτων ἀπόδασμος εἰς τὴν Περσΐδα χωρήσας κατὰ τὸν εἰρήνης καιρὸν, τῇ ἐπεχδρομῦ, µέρη τινὰ τῆς Βαθυλωνίας προενομεύσατο. Ἔνθε, διαπορεῖσθαι ὁ Χοσρόης tou. Διὰ τοῦτο ὁ Μαυρί- x:og εἰς τὴν Περσίδα πέµπει πρέσδιν Γεώρχιον, ὃς τῆς ἑῴων πόλεων φορολογίας τὴν ἐπιστασίαν ἐχέχτη- το. Τοῦτον πραιτωρίων ἕἔπαρχον ἀποχαλοῦσι 'Pu- μαῖοι. Ὁ δὲ Χοσρόης δειγοπαθῶν ἐπὶ τοῖς Υεγονόσι, παρελύπει τὸν πρέσδιν, καὶ πολλην τριδὴν αὑτῷ περὶ τὴν βάρδαρον χώραν ἐπραγματεύετο. Lxlng- αγωχεῖται οὖν ὁ Γεώργιος ἡμέρας εἰς τὴν Περαίδα πολλὰς, τῆς βασιλείας εἰσόδου μηδαμῶς τετευχώς. "Est τοίνυν τῶν πραγμάτων στασιαζοµένων Χοσρόῃ, εἰχότως τῷ Βαρθάρῳ ὑπόνοια γίνεται μὴ ἄρασθαι τέως πρὸς Ῥωμαίους τὸν πύλεμον. Εἰσδέχεται τοί- νυν τὸν Γεώργιον ὁ Βαθυλώνιος βασιλεὺς slg τὰ Chosroes volens nolens pacem amplectitur. Legatus ϱ βασίλεια. Ὁ μὲν οὖν Γεώργιος τὴν τοῦ καιροῦ κτη- autem omnia, quz εἰ quomodo acciderant, plene fuseque ad iuperatorem retulit, (ine tamen rei non bono. Dixit enim Georgius Chosroen h:ec regi di- cere : lex Persarum ad subditos prolocutus est , Ob l-gart. virtutem bellum non moveo. Quse cum im- perator andiisset , irascitur legato , et Georgio ad- modum periculose legatio illa successit. σάµενος σύμμαχον, πείθει τὸν Βάρδαρον τὰς εἰρτ- ναίας μὴ διαλῦσαι σπονδάς. Οὕτω μὲν οὖν ἑχών ἀέχοντί γε θυμῷ ὁ Χοσρόης ttv ἡσυχίαν ἁσπάζεται' ὁ δὲ πρέσθις ἅπαντα τὰ συγχυρήσαντα διεξοδικῶς τῷ βασιλεῖ διηγἠσατο. AX οὐχ ἐς ἀγαθὸν ἡ τῆς ἐντεύξεως ἔχθεσις ἀπειλείφει τὸ συμπέρασμα. ἝἜφητε γὰρ ὁ Γεώργιος εἰπεῖν πρὸς τὸν βασιλέΣ ὁ Περσὼν βασιλεὺς εἰς ὑπήχοον τάδε διείλεκτα:, διὰ τὴν τοῦ πρέσδεως ἀρετὴν δίδωµι τῷ πολέμῳ τὴν λύσιν. Τούτων ὁ βασιλεὺς ἀχηχοὼς χαλεπα[νει χατὰ τοῦ πρέσθεως, καὶ τῆς πρεσθείας ἑπίτευξις. Quod Phocas Lilium electum tyrannicze procla- D malionis nuntium, cum muneribus regiis ad Chos- roen ablegavit, Unde Chosroes a tyrannide prz- sumpto belli argumento, mundi illam universalem perniciem clanxit tubam, quz utrinque fregit et Romanorum et Persarum fortunas. Ita quidem, pretexente Cbosroe se Mauricii memoriz assertu- rum exsequias et justa, Persicum bellum est exor- tum. Lilius vero satis aspere tractatus apud Persas remausit. γίνεται τῷ Γεωργίῳ σφαλερὰ ἡ "Οτι ὁ Φωχᾶς Λίλιον χειροτονήσας ἄγγελον tvoxv" νιχῆς χειροτονίας πρὸς Χοσρόην ἀπέπεμφε,χαὶ δῶρα βασιλικὰ προσεπιφερόµενον, '0 μὲν οὖν Xoopft; ὑπόθεσιν πολέμου τὴν τυραννίδα πραγματευσάμενος, τὴν χοσµμοφθόρον ἐχείνην ἑστράτευσε σάλπιγγα. Λὕτη γὰρ λυτήριος γέγονε τῆς Ῥωμαίων τε xat Περ- σῶν εὑπραγίας. Ἑδόχει γὰρ κατειρωνευόμενος ὁ Χοσρύης ἀντέχεσθαι τῆς ὁσίας τοῦ αὐτοκράτορος “Μαυρικίου µνήµης. Οὕτω μὲν οὖν ὁ Περσικὸς π΄λε- pos tiv γένεσω ἐχληρώσατο. 'O δὲ Λίλιος διετέλει παρὰ τοῖς Πέρσαις σχληραγωγούμενος. AM ca STET o αρ es: apu ΡΕ LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. EK THX ΙΣΤΟΡΙΑΣ TOY AYTOY ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΑΠΟ ΕΠΛΡΧΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΩΣ - IIEPI HPEZBEON ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. EX. HISTORIA EJUSDEM THEOPHYLACTI EXPRJAEFECTI ET ΡΟΒΙΡΤΟΠΑΠΙΙ, DE LEGATIS GENTIUM ΑΡ ROMANOS. "Oc: Φιλιππικοῦ τοῦ γαμδροῦ Μαυρικίου στρατ-Α 169 Quod Philippici generi Mauricii ductu ex ηγοῦντος, ἐπὶ cric βασιλίδος ἐξεδήμησε πόλεως, xal τῆς ᾽Αμίδης ἑπέδη. ἩΠρεσδεύουσι Πέρσαι ἑνδόξως πως Χαταθἐσθαι τὸν πὀλεμον. Ἡροσέταττον γὰρ Ῥωμαίοις, χρήµασι τὰς σπονδὰς σφετερίσασθαι, Μεόώδην τὸν σατράπην ὡς τὸν στρατηγὸν ἀἁποστεί- λαντες. Καὶ οὖν Tjxe Μεδώδης ὁ Ἡέρσης παρὰ τοὺς Ῥωμαίους, xai ὁ στρατηγὸς ἐχχλησίαν ἐχάθισεν, ὡς ἑαυτὸν συγχαλεσάµενος, τοὺς ταγµατάρχας xat λοχαγοὺς ὑπασπιστὰς, χαὶ τῆς payipou δυνάµεως τὸἐμφανέστερον ὁπηνίχα δ᾽ ὁ σύλλογος ἔπεπλήρωτο, ὁ Πέρσης τῶνδε τῶν λόγων ἀπήρξατο. ΔΗΜΗΓΟΡΙΑ. "Ανδρες πολέμιοι, uh ταραττέτω δὲ τοὺς ἀχούον- regia urbe profectus Amidam venit. Legoationem mittunt Persz, ut certis quippe conditionibus depo- neretur bellum : petierunt namque a Romanis , ut pecunia pacem emerent, Mebode satrapa ad ducem ablegato. Venit ergo ad Romanos Mebodes Persa, ac imperator exercitus concione coacta , ad ipsum audiendum, ordinum ductores, ac tribunos et auxi- liares, reliquosque inter milites illustriores con- vocat, qua collecta concione, Persa» in hac verba orsus est. CONCIO. Viri bellicosi, ne vero vos percutiat audientes hoc τας τοῦ πρεσδευτοῦ τὸ προοἰμιον. El γὰρ τὰς γνώ- p legati procemium. Si euim sententias mutaveritis, pac ἀμείψητε, µεταλλάξω κἀγὼ τὴν προφώνησιν, ὁπλίσατε τὴν εἰρήνην ἀποχειροτονοῦντες τὸν πόλε- pov: δόρυ καὶ ξίφος, ὡς γεγηραχότα χαιρέτωσαν. Καὶ στρατεύσατε σύριγγα πρᾷον ὁμοῦ χαὶ ποιµενι- χὸν περιλαλοῦσαν τερέτισμα. Ὁ Περσῶν βασιλεὺς τῆς εἰρήνης ἐστὶν ἑραστὴς, xat σεμνύνεται ἀπεχδυό- µενος πρὺς τὸν πόλεμον. Βασιλικὸν γὰρ Ἡ τῆς εἰρή- vn ἀρέσχεια, ὡς xal τυράννων ἴδιον τὸ φιλόνειχον. "Ανδρες τῶν αὐτῶν παθηµάτων ἡμῖν xotwuvol: µεινάτω τῶν πάντων ὁ πόλεμος μόνος ἀχόρεστος. Αἵματι τὴν γῆν ἐμιάναμεν * πολλάχις τὸν θάνατον ἱστορήσαμεν. Ζωγράφος γὰρ τοῦ θανάτου ὁ πὄλεμος * ἑγὼ δέ φηµι αἱ ἀρχέτυπον xol τῶν ἀνθρωπίνων xaxov ἀρχηγέτης xai διδάσχαλος αὐτοδίδαχτος. mutabo et ego denuntiationem. Excolite pacem de- posito bello, hastzque et gladius ut antiquata va- leant, et pro militia capite fistulam lene simul et pastorale canentem melos. Persarum rex amans pacis est, cultu ornatur aptiore, non ornamentis bellicis. Regia enim est pacis placiditas, sicuti ty- rannorum propria discordia. Viri qui estis eodem modo nobiscum affecti, relinquatur bellum solum omnibus rebus inexplebile. Sanguine terram pollui- mus, sepc mortem vidimus , mortem cujus pictor est bellum, ego vero dico etiam archetypum , et hu- manorum malorum aucior et magister per se ct natura sua. Pecuniam amat aliquis, sed opibus ct paupertate ludimur, aliquando victi, vincentes ali- Χρημάτων &pd [τις :] ἀλλὰ πλούτῳ xal πενἰχ γεγό- C quando, et jactati simul eum belli fortuna ancipiti, vap.ey παϊγνιον, ποτὲ μὲν χρατοῦντες, ποτὲ δὲ χρατού- μενοι xat συμμεταθαλλόμενοι ταῖς τοῦ πολέμου τρο- Wale, ἁῖδιον ὥσπερ τὴν μεταθολὴν ἑχαρπούμεθα. "Exópa τις τῶν ἀριστέων χρυσῷ' μετὰ τῆς ἡδονῆς 4hv ἀπιστίαν ἐκέχτητο τί γὰρ ἀπιστότερον kv πο- λέμῳ χρημάτων, ἁμέσως µετατιθεµένων ἐς ἄλλον, καὶ πάλιν ἐξ ἐχείνου εἰς ἕτερον ' ὡς ἐγρηγορότα β)λέ- PATROL. GR. CXIII. perpetuam 183 quasi volutationem patimur. Su- perbit alius auro principum, cum voluptate possi- det perfidiam, quid enim in bello magis est perfi- dum pecunia? absque discrimine defertur ab illo «d alium, et ab slio rursus ad alium, quasi sl evigilans somnium , quod somniaveris, videas, aut die cros tino cragulze. memineris hesternz. Vos olim, 9 Ro- 30 93) EXCERPTA EX THEOPHYLACTO SIMOCATTA 94C mani, libertatem fecistis bello, vos ctiam pacis estote Α Tc:v ἐνύπνιον τὸν κτηόάμµενον, ἢ τῇ ὑστεραίᾳ τῆς discipuli, annuntiantibus vobis Persis, ut lacry- mosum bellum excutiatis. Qui enim priino peccaut, illos etiam correctionis decet paenitentia. Ne pute- lis confidentiam esse hane meam tam humanam orationem. Cum enim nullius indigeat Persarum rex, heri forte vel nudius tertius, quando suam ter- ram ausus est calcare Romanus exercitus , przelio congredi renuit, Áuro enim multo, donisque lautis emere Romanos pacem jubet, nec sane pro poseua bellum imponere peccantibus fas est : quia multa pecuniariaet Persicum animum placare, et ferociam Romanorum bellica expletam tuba, non nequit comprimcre. | ἔναγχο: μεμνῆσθαι κραιπάλης. ᾿ μεῖς, ὦ Ῥωμαῖοι, τὴν παῤῥησίαν πάλαι τῷ πολέμῳ δεδώχατε" ὑμεῖς καὶ τῆς εἰρῆὴνης Ὑίνεσθε µαθηταὶ, ἐπιχηρυχενομέ- vov Περσῶν τὸν φιλόδαχρυν ἀποσείσασθαι πόλεμον, Οἷς γὰρ τῆς ἁμαρτίας fj ἔναρξις, τούτοις xat τῆς ἑπανορθώσεως ὁ μετάμελός ἐστιν ἁρμόδιος. Mh ve- νέσθω θάρσος ὑμῖν ταῦτα τὰ φιλάνθρωπα ῥήματᾳ. Οὐ γὰρ περιδεῆς γεγονὼς ὁ Περσῶν βασιλεὺς, χθές που χαὶ τρίτην ὅτε τῆς ἰδικῆς τὸ Ῥωμαϊχὸν χατ- ετόλµησε γῆς, τὴν συμπλοχὴν ἁπαναίνεται ' χρυσῷ γὰρ πολλῷ xal δώροις λαμπροῖς πρίασθαι Ῥωμαίοις τὰς σπτονδὰς ἑγχελεύεται. OO γὰρ 6h ποινὴν xata- θἐσθαι τοὺς ἡμαρτηχότας θέµις τὸν πόλεμον. "Ixavi γὰρ 1| ἔχτισις, καὶ Περσιχὸν κατευνᾶσαι θυμὸν, xa θράσος περιστεῖλαι Ῥωμαίων, πσλεμικῆς ὀρεγόμε- voy σἀλπιγγος. Cum orationem adhuc extenderet legatus ad- versa omnium contra eum exsibilantium tollebau- tur suffragio, clamore insuper ingenti, quasi graviter ferentium orationem Barbari. Elatis eniin videbantur esse animis, propter illas quas pri- ium experti [fuerant res. prosperas, cum et Persarum disturbaruut ordines, et przdis spoliis- que potiti Cardarigam circuivenerunt. Dimissa vero ab imperatore coucione, Persa dicendi finem fecit : nec. multis post diebus ;Nisibidis autistes honore sacerdotali prefulgens, ad ducem abiit eademque Mebodis verba in medium proponit : qux cum dux per tabellarium ad regem scripsisset, agnito imperator sigillo ducis, edicto statim facto Philippicum jussit impurissimas haa inducias mis- sum facere, tanquam obstante Romana magnauimi- late. Duxigiturimperatoriis tabellis convolutis, prope Mambratbona tendit, et sic quidem bellunr invaluit, "Ett τοίνυν *apacelvowtog τοῦ λόγου τοῦ πρέ- σθεως, Ῥωμαῖοι χατεχειροποίουν συρίττοντες, xai ταραχὴν ταῖς βοαῖς ἑνεποίουν, ὥσπερ δεινοπα- θούντων ἐπὶ τοῖς ῥήμασι τοῦ βαρθάρου. Ἐδόχουν γὰρ καὶ ᾿Ῥωμαῖοι μεγαλανχεῖν ἐπὶ τοῖς ἔναγχος γι- Υενημένοις, ὡς ἐσέδυσαν ἐς τὴν Περσῶν πολιτείαν, ὡς λείας ἐχράτησαν, ὡς Καμδαρίγαν ἐφενάχισαν. Ὁ δὲ στρατηγὸς τὴν ἐχχλησίαν διέλυσεν" xal 6 Πέρσης οὐκ ἐπέθηκεν τέλος τοῖς ῥήμασιν. Ὀλίγαι τοίνυν ἡμέραι διφχήκασι, χαὶ ὁ τῆς Νισίθιδος τῆς ἱερατιχῆς προλάµπων τιμῆς, ὡς τὸν στρατηγὺν ἀφιχνεῖται, τὰ αὐτὰ τῷ Μεθώδῃ ῥήματα ἐς µέσω τιθέμενος. Τὸ τηνικαῦτα τοιγαροῦν ὁ στρατηγὺς τῶν Περσῶν λόγους δι) ἐπιστολέως ἐς βασιλέα παρέπεμ- C ψεν. '0 δὲ βασιλεὺς τὰς τοῦ στρατηγοῦ ἱστορήσας χεραίἰας παραντίχα ἀγεῖλε προστάγµατι, τὸν Φιλιπ- πιχὸν ἐγχελευσάμενος τὰς αἰσχίστας ταύτας σπονδὲς ἀποπέμπεσθαι, ὡς ἀπᾳδούσης Ῥωμαϊκῆς µεγαλε.ό- τητος. Kal μέντοι ὁ στρατηγὸς τὰ; αὐτοχρατορικὰς δέλτους πτυκάµενος, ἐπὶ τὸ Μαμθραθὼν στρατοπε- «δεύεται, οὕτω μὲν ἑσφρίγα ὁ πόλεμος, Quod Chosroes milite suo fuso, seditionem ve- ritus, proposuit sibi de pace conferre cum Tiberio Cxsare, de qua re consultus Casar conditionem decrevit. accipere. Mittit igitur, qui de pacifica- lione collequerentur, viros ad eam rei idoneos, legatis lectis Joanne et Petro summa apud Sena- tum diguitate, utroque patricio, ac Theodoro ma- gistri, ut. vocant. Latini, przfectura condecorato. Closroes etiam 184, Sarnachosganem virum in Ὅτι ὁ Χοσρόης μετὰ τὴν ἧτταν, τὰς στάσεις 7v ὁπλιτιχοῦ δεδιὼς, διενοήθη ἐς λόγους περὶ τῆς εἰἷ- ρήνης κοινολογήσασθαι Τιδερίῳ τῷ Καίσαρι, Ὁ 3 Καΐσαρ τσῦτα πυθόµενος, ἓς διαλλαγὰς προϊέναι διέγνω. Ἐκπέμπει γοῦν τοὺς περὶ συµδάσεω: V γους δυνατοὺς καθιδρύσασθαι Χχεχειροτονηκὼ; πρι- σθευτὰς Ἰωάννην καὶ Πέτρον, ἓν τῇ κορυφαίῳ τῆς συγκλήτου βουλῆς τελοῦντας ἀξίᾳ. πατρἰχιοι U ἄρα ὄντες ἐτύγχανον, Θεόδωρόν τε τῇ pavore Persica politia ob dignitatem spectatum, cum aliis 0 ἀρχὴ παρὰ Ῥωμαίοις τιμώμενόν τε γεραιβόμενο,. viris diguissimis, bello per illum pausam facturus. Sed circa illud forte tempus in Armenia ingenti pugua commissa inter Parthos et Romanos, Tam- chosroe ducente copias Babylonicas, Jusüniano Romanas, cum relicti aliquanto plus fuissent a pri- süpa illa strenuitate Romani, pacis conditiunes Medi sustulerunt, iterumque bellum iis incenden- tibus ezarsit, cum super successu isto nupero non possent sibi moderari. Itaque legati verbis tenus pro- fecto proposito, intermissaque pace domum rediere. xa μὴν καὶ Χοσρόης Σαρναχοσγάνην ἄνδρα τῇ Π1ερ- σικῇ πολιτείᾷ διὰ τὴν ἀξίαν ἀπόθλεπτον, πρὸ, ἑτί- pot; ἀξιολογωτάτοις ἀνδράσι τῷ πολέμῳ δι αὐτῶν παραδοὺς τὴν ἀνάπαυλαν. Σύστασις τοίνυν περὶ τῷ Αρμενίαν κατ ἐχεῖνο καιροῦ κρατερᾶς μάχη: Ῥω- plot, τε καὶ Πάρθοις, Ταμχοσρῶε ἐφεστηχότο; τῆς Βαθυλωνίας δυνάµεως, Ἰουστινιανοῦ δὲ τῆς Ῥωμαί χῆς, γίνεται χατόπιν τὸ Ῥωμαϊκὸν τῆς προτέρας εὐχλείας. Διά τοι τοῦτο ἀπειρήχασι Μῆδοι τῶν εἰρη- ναίων σπονδῶν. Καὶ πάλιν αὐτοῖς ἀναζωπνροῦται ὁ «ιλοπόλεμον, μετριοπαθεῖν ἐπὶ τοῖς ἔναγχος οὗ χωρῄσαντες ἐπιτεύγμασιν. Οἱ μὲν οὖν πρέσδεις µέχρι λέγων τὰ τοῦ σκοποῦ διανύσαντες, χωροῦσι πρὺ; τὰ ofxot, ὀρφανὰς τὰς πρεσθείας τῆς εἰρήνης καταλείφαντες, 9l DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 9 Ὅτι Χοσρόης ὁ ΠἩ:ρσῶν βασιλεὺς ἠττηθεὶς, xav Α Οιοά Choroes devictus et fugatus a Baramo, ἀποδιω(θεὶς παρὰ Βαρὰμ, xoi τῆς βασιλείας ἐκ- πεσὼν, καὶ δέχα σηµείοις ἐχόμενα τοῦ ΚιρχΏνσίου τῆς πόλεως ἀγραυλιζόμενος, ἀπεχπέμπει ἀγγέλους, παραδηλῶν τὴν ἄφιξιν, καὶ τὴν ἐς τὸν Καίσαρα xa- ταφυγὴν, τὴν τε ἐς τὰ οἴκοι χάθοδον ἐξαιτούμενος, ἠξίου συμμαχιχὸν ἀπὸ Ῥωμαίων ἀποίσεσθαι. Τρίτῃ γοῦν φυλαχῇ τῆς νυχτὸς xal ἄγγελοι πρὸς ταῖς πύ- Ἆαις ἐχώρησαν. Ἐπειδὴ τοῖς πυλωροῦσι τὰ τοῦ χίου διεξοδευόµενα ὑπὸ πρέσδεων διεγνωρίζετο, ὑπὸ τὸν ἡγεμόνα 0ἄττον τῆς πόλεως οἱ τὴν φρουρὰν τῶν πυλῶν ἐγχειρισθέντες, προϊῖεσαν, τῷ τε ἡγεμόνι συν- τόνου σπουδής τὴν περιπέτειαν ἀνετίθεσαν. Τῷ δὲ φρονυράρχῃ hv ἄρα Πρόδθος ὄνομα. Ὁ μὲν οὖν Πρό- 6o; ἓξ ἑωθινοῦ τὸν Χοσρόην πρὸς τὸ 'ᾱστυ εἰσάχει " δτξιότητι δὲ καὶ φιλοφροσύνῃ τοῦτον ἑξένιζε. Τά δὲ B τούτου γύναια παῖδας ὑπομαξίους περιαγόµενα, λίαν εἰς τὰ μάλιστα φιλανθρωπίας t£lou* τούς τε ὑπασπιστὰς καὶ περιπόλους τριάκοντα... pla τῷ Χοαρόῃ ὑπῆρχον. EU ἐποίει κάρτα ἐπιειχῶς. Δευ- «έρᾳ δὲ ημέρα xal Χοσρόης ἐζήτει τὸν Πρόδον διὰ γράµµατος πρέσδεων παρὰ τὸν Καίσαρα. Καὶ &y- χαράξας βασιλείους χεραἰας διὰ ἩΠρόδου τῷ αὗτο- κράτορι ἔστελλε. Tj δὲ ὑστεραίᾳ Κομεντιόλφ τῷ στρατηγῷ χατὰ τὴν ἱερὰν πὀλιν ἑνδιατρίδοντι κατά- ὅηλον τὴν τοῦ Χοσρόου ἑνδημίαν ὁ Πρόδος πεποίηται, πέµφας ἐς αὐτὸν xal τὰ παρὰ Χοσρόου àv ἀξιύ- σει γεγραμμµένα τῷ Καΐσαρι. Ὁ δὲ Κομεντίολος τῶν ὑπὺ τοῦ Πρόδου διαγνωσθέντων αὐτῷ κατὰ τὴν ἱερὰν πόλιν τοῖς ταχυδρομοῦσιν ἄγγελον παρεδίδου ἥξοντα εἰς βασιλέα. 'O δ αὐτοχράτωρ Μαυρίχιος, τούτων ἀχηχοὼς, περιγάννυται, xat ταῖς χρείττοσιν ἑλπίσι «κατάχοµος ἣν. Τά τε σήµαντρα τὰ Περσιχὰ περι- ελόμενος ὃ τι ἂν καὶ ταῖς δέλτοις ἑνεχεχάρακτο, δι- regnoque ε]θεοίιβ, et infra decimum lapidem a Circensio sub die in agro metatus nuntium aman- davit, adventum siguilicans, fortunasque recen- les, et refugium ad Cesarem, commeatuque do- mum postulato, θυσία a Romanis expetit. Tertia vero vigilia noctis nuntii ad portas advenerunt, qui cum de quibus causis venirent, edocli essent por- (5 custodes, ad prefectum celeriter urbis mittunt, ii quorum portarum erat custodia, prafectoque tam insperata festinationis causam exponunt. Prz- sidiarie tum cohortis prefecto nomen erat Probo. quare Probus de mane intromissum in urbem Chos- roen, humaniter et benevole excepit, in mulieribus item ejus, subrumos puerulos gestantibus nimis quam maxima humanitate'usus, defensoribus quoque et stipatoribus, quorum triginta forte erant Chosroi, bona multa fecit valde amice. Altera die Probuin quaesivit Chosroes per litteras mittens ad Cesarem, et cum exarasset sigillum regium per Probum ad imperatorem dedit. Posteriori vero die Comentio- lum ducem Hierapoli commorautem, certiorem fecil de praesentia Chosrois, missis ad eum simul; qua Chosroes cum honore dignitateque ad Caesarei perscripserat, Comentiolus, qua sibi significata erant Hierapoli & Probo, per celeres cursorum ad Cswsarem curavit perferenda, quibus ἱπιροιαί. 5 Mauricius auditis, subrisit, et de meliori sibi spe gratulatus, detractisque signis Persicis ea etiam, que intus exarata erant, legere sategit εἰ cognos- cere. Dignitas vero Perz, qua regem appellabat, in his erat maxime. Alloquii enim opponam legatio - nem non funcatam verbis, ut ruditate orationis men- tem dignitatis exhibitae non fictam inspiciamus. ερευνᾶτο ἀνελέσθαι τε xal διαγνῶναι' ἡ δὲ τῆς ἀξιώσεως τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως ἓν τούτοις που συ- νετέταχτο. Ἐπὶ λέξεως γὰρ προσθήἠσω τὴν πρέσδευσιν ἀκαλλώπιστον φράσεως, ὅπως τῇ ἁμαθείᾳ τῆς λέ- ξεως τὸν νοῦν τῆς ἀξιώσεως ἀνε πίπλαστον ἑνοπτρισώμοθα. Χοσρύης Περσῶν βασιλεὺς τῷ ἐμφανεστάτῳ βασι« . MI τῶν Ῥωμαίων ἀγαθοποιῷ, εἰρηνικῷ, δυνάστῃ, φιλευγενεῖ xal µισοτυράννῳ, ἐπιειχεῖ, διχαιοπραγεῖ, «olg ἀδιχουμένοις σωτῆρι, εὐεργετικῷ, ἀμνησικάκῳ, χαίρειν. Δύο τισὶν ὀφθαλμοῖς τὸν χόσμον χαταλάμπεσθαι πάντα ἄνωθεν χαὶ ἓξ ἀρχῆς τὸ θεῖον ἑπραγματεύ- 185 Chosroes Persarum rex, regi Romanoruw illustrissimo , felici, pacifico, potenti, libertatis viudici, tyrannidis osori, moderato, justo, iujuria- torum protectori, benefico, illatorum non memori, salutem. Duobus quasi oculis mundum illustrari totum olim jam et a principio curavit Deus, hoc est poten- cato, τουτέστιν τῇ δυνατωτάτῃ τῶν Ῥωμαίων βασι- D tissimo Romanorum imperio, ac prudentissime con- λείᾳ, καὶ τοῖς ἑμφρονεστάτοις σχήπτροις τῆς Περσῶν πολιτείας. Ταύταις γὰρ ταῖς µεγίσταις &pyalc, τὰ ἀπειθῆ xal φιλοπόλεμα ἔθνη λιχµίζεται, xat d τῶν ἀνθρώπων διαγωγ] καταχοσμεῖται καὶ κυδερνᾶται διὰ παντός ' καὶ ἔστι λαθεῖν τὴν τῶν πραγμάτων ἀχολουθίαν τοῖς ἡμετέροις ῥήμασιν συμφωνοῦσαν. Ἐπεὶ τοίνυν χαὶ οἵτινες χαὶ πονηροὶ ἐν τῷ χόσμῳ ἐπιπολάζοντες δαίµυνες πάντα τὰ ὑπὸ τοῦ θεοῦ xa- λῶς τεταγµένα συγχεῖν μὲν πείγονται, εἰ xal pi ἔκθασιν 1j τούτων λαμόθάνει ἐγχείρησις πρέπει τοὺς θεοφιλεῖς χαὶ εὐσεθεστάταυς ἀνθρώπους τούτοις ἀν- τιστρατεύεσθαι, ἔχοντας ἀπὸ τοῦ θεοῦ σοφίας θησαν- (5v, xat δικαιοσύνης βραχἰονα χαὶ ὅπλα. Κατὰ τοίνυν ταύτας τὰς ἡμέρας οἱ βλαπτιχώτατοι δαίμονες κατὰ stitutis sceptris Persicse reipublice. His enim maxi- mis imperiis efferse et bellicosse gentes comprimun- tur, reliquique liomines exorpnapntur, ei prorsus gobernantur : quarum rerum cum diclis nosiris est videre convenientem consequentiam. Quoniam vere, el aliqui mali in mundo circumeuntes dasmones, ompia que a Deo pulcherrime ordinata suni, avent quidem confundere, ne succedant eorum conatus, decet amatos Deo ei piissimos viros resistere, ut qui habeant a Deo sapientize thesaurum, οἱ justitiae brachium et arma. His igitur circiter temporibus nocentissimi demones contra Persarum surrecti rempublicam , pessimis quibusque perpetratis , et servos conira dominos armarunt, contra regnum 93 EXCERPTA EX THEOPHYLACTO SIMOCATTA 944 famulos, contra ordinem disturbationem , contra A τῆς Περσῶν ἐπιφοιτήσαντες πολιτείας, δεινὰ χατειρ- decorum indecorum, et omnia qus contraria sunt bonis, produxerunt. Baramus enim detestandus ille servus, a nostris majoribus provecius, in banc honoris lucem elatus, nec potens tantze glorie ma- guitudinis, ad pérniciem delapsus est, et regnum sibi promittens omnem turbavit Persarum rempu- biicam, et omnia facit ct allaborat, ut. maguuín exstinguat oculum potestatis, unde capiant gentes ferie et inique libertatem et potentiam grassandi adversus mansuelissimuin Persarum imperium : nec hoc solum, sed etiam procedente posthac tem- pore contra vobis tributarias vires, qu: coerceri non poterunt, et maxime perniciosas. Decet igitur pacificum pro vestra providentia, infestato regno et à tyrannis violato adhibere manum salutarem, el in hoc conferre vestram operam, ut imperium incipiens destruatur, et salutis communis quasi tro- pea generalia in Romanorum republica flgere, et vos proclamare conditores , et servatores, et medi- cos afflicte Persarum reipublice: liceat. Omnia enim qua justa sunt, a potentissiimis regibus expe- diri omnino convenit, et inde sibi fortitudinis en- conia, οἱ gloriam post mortem non abolendam com- parare, ac ita exemplo esse, quod non debeant arma ferre servi contra dominos. Varietatem igitur Persicarum in politia rerum ex officio vestro 186 est gubernare. Splendidius enim inde quoque per nos Howmauoruin fiet noinen, Hzc ego Cliosroes, ut qui prasens adsim, per epistolam alloquor. Chosroes ϱ tuus filius et famulus. Non enim propter fortunam eurum qua evenerunt, aspernaberis aptum hoc cou- ditioni utriusque nostrum nomen. Datores bonorum angeli Dei regnum vestrum sospitent et conservent, ne et ei aliquando aut opprobrium, aut tyrannis illudere possit τῶν ἀγαθῶν ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνεπονείδειστον σιν Quod-Chosroes impetrata petitione per legatos ad Mauricium missos, ad urbem Hierapolim dictam venit : nec sane dux Comentiolus non est non ho- norariis muneribus prosecutus eum, qui tum care- bat regno. Sic enim visum est Mauricio, et ut visum est, ita quoque procuratum est. In regione itaque Υάσαντο, χαὶ δούλους χατὰ δεσποτῶν ἑἐπεστράτεν- σαν, xatà βασιλείας οἰχέτας, κατὰ τῆς τάξεως τὴν ἀταξίαν, κατὰ τοῦ χαθῄχοντος τὸ μὴ πρέπον, xal πᾶσι τοῖς ἑναντίοις τῶν ἀγαθῶν ἐχορήγησαν ὅπλα. Βαρὰμ γὰρ ὁ χατάπτυστος δυῦλος, ὑπὸ τῶν ἡμετέρων προγόνων αὐξηθεὶς, χαὶ διαλάµψας, xat μὴ χωρήσας τῆς δόξης τὸ μέγεθος, πρὸς ὕλεθρον ἀπεσχίρτησε, xai βασιλείαν ἑαυτῷ µνηστευόµενος, πᾶσαν διετάραξε τὴν Περσῶν βασιλείαν, xai πάντα xat πράττει xal διεγχειρεῖ, ἵνα µέγαν ὀφθαλμὸν ἁποσθέσῃ δυνάμεως, xai λάθωσιν ἐντεῦθεν ἔθνη ἀνήμερα xat χαχοπρα- γέστατα παῤῥησίαν xaX δύναμιν χατὰ τῆς ἡμερωτά- της τῶν Περσῶν βασιλείας’ εἶτα λοιπὸν ἐντεῦθεν τῷ χρόνῳ, xai κατὰ τῶν παρ) ὑμῖν φορολογουµένων ἐθνῶν χράτος ἄσχετον xa πολλῆς λύμης οὐκ ἅμοι- gov. Πρέπει τοίνυν τῷ εἰρηνικῷ τὰς προνοίας ὑμῶν, λῃστευομένῃ βασιλείᾳ xal ὑπὸ τυράννων βιαζομένη παρασχεῖν χεῖρα σωτήριον,.συστήσασθαἰ τε µέλλου- σαν ἀρχὴν χαταλύεσθαι, xal τῆς σωτηρίας τὰς αἰ- τίας ὥσπερ τρόπαια οἰχουμενικὰ ἐν τῇ Ῥωμαίων πολιτείᾳ ἱδρύσασθαι, ἀναγορενθῆναίτε ὑμᾶς χτίστα; xai σωτῆρας καὶ ἰἱατροὺς τῆς Περαῶν πολιτεία;. Πάντα γὰρ τὰ τῷ bal συµθαίΐνοντα, πρέπει τοῖς δυνατωτάτοις βααιλεῦσι διὰ παντὸς ἀπεργάζεσθαι, καὶ ἐντεῦθεν τῆς µεγαλονοίας τὰ ἑγχώμια, xai τοῦ τῇδε χόσµου μεταναστεύονσιν ἔχειν διὰ παντὸς ἁδιά- φθαρτα” παράδειγμά τε αυστήῄσασθαι, ὡς οὐ δεῖ χατὰ δεσποτῶν ὁραπέτας ὀπλίζεσθαι, Τὸ τοίνυν ἀνώμαλον νῦν τῶν πραγμάτων τῆς Περσικῆς πολιτείας, προς- Ίχει map! ὑμῶν χυθερνᾶσθαι' λαμπροτέραν γὰρ ἐντεῦθεν οἱ Ῥωμαῖοι τὴν εὔκλειαν δι’ ὑμῶν ἁπολή- Ψονται. Ταῦτα Χοσρόης ἐγὼ ὡς παρὼν γράφων προσ- φθέγγοµαι, Χοσρόης ὁ abo υἱὸς xai ἰχέτης. Οὐ γὰρ διὰ τὴν τύχην τῶν συµθεθηχότων, ἀθετήσεις τῆς ἀξίας ἢ τῆς προσηγορίἰας τὸ πρόσφορον. Οἱ δοτῆρες xal ἀτυράννητον ὑμῖν τὴν βασιλείαν διαφυλάξον- Ὅτι ὁ Χοσρόης μετὰ τὴν αἴτησιν τῆς πρεσθείας τῆς πρὸς Μανρίχιον σταλεῖσαν, ἐπὶ τὴν λεγομένη) ἱερὰν πόλιν ἀφίχετο. 0ὐδὲ μὴν Κομεντίολος ὁ στρατ- ηγὸς, ἀγέραστον χαταλέλοιπε τὸν τέως τῆς βασιλείαν χηρεύοντα. Οὕτω γὰρ ἔδοξε Μαυρικχίῳ, xal τὸ δόγμα μετεχώρει πρὸς πρᾶξιν. Οὐχοῦν ἐπὶ τὸ Βεδαμᾶς sic dieta Bedamas, obviam factus Closroi Comen- D οὕτω χωρίον λεγόμενον, ἓς συνάντησιν γίνεται Ke- tiolus regio illum donatum apparatu, maguifleo prorsus satellitio comitatuque produxit. Nona vero etiam die nuntium ad przsidia Persica Martyropolim misit Chosroes hominem dignitate satrapam, nomine Mirsgdum, significans simul et recentem fortunarum statum, et imperatoris eam magnanimitatem, quam tota utbs etiamsi refertissima non possit capere, quippe qua immunes belli, in amicitiam recepti es- sent Persz. Bestamum etiam illustrem apud Persas virum Adrabiganum in Ármeniam amaudavit, ut et urbem, οἱ qui ibidem commorarentur Persas imperio Czsaris subjiceret, ethzc quidem manifesto. Ut vero vaMer factus, et uihil non dolis et fraudibus postpo- suit, hospitalitatis jure violato, ac infinita ista be- µεντίολος Χοσρόῃ, τὴν τε παρασχευἣν βασΏτων αὐτῷ συστησάµενος, ἑδορυφόρει μεγαλουργῶς. Ἐν- νάτῃ δ ἡμέρι xal τοῖς àv Μαρτυροπόλει φρουροῦσι Πέρσαις ἄγγελον ὁ Χοσρόης ἐξέπεμψεν ἄνδρα σατρά- πην Μιραγδοῦν οὕτω λεγόμενον, tác τε νεωτέρας τύχας καταδηλῶν, xal ὡς οὐ μεστὸν αὐτῆς τῆς κί- λεως ἔχεσθαι τῆς τοῦ αὐτοχράτορος µεγαλονοίας, ἀπομάχους xal φίλους Ἡέρσας μεταπλαττούσης. Βεατὰμ δὲ τῶν παρὰ Πέρσαιᾳ διαφανῶν χατὰ τὴν Αρμενίαν ἀπέστελλεν ἐς τὸ ᾿Αδραδίγανον ivxs- λευόµενος γενέσθαι, xal τοὺς αὐτόθι ἑνδιατρίδοντας Πέρσας ὑπηχόους αὐτῷ καταστἠσασθαι. Καὶ ταῦτα μὲν οὕτως ἐς τὸ φανερὸν διεπρἀττετο’ ola. δὲ xép- χωφ πεφυχὼς τὴν διάνοιαν, καὶ πάντα τοῦ δόλου 945 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 916 τιθέµενος δεύτερα, τὸν τῆς φιλοξενίας ἀθετῆσας Α nevolentia pedibus calcata, quintum nuntium ab- θεσμὸν, χαὶ τοὺς ἅλας τῆς φιλοφροσύνης ὑπὸ τὰς πτέρνας χαταθαλλόµενος , πεμπταῖον ἄγγελον xat- έπεμπε τοῖς τὴν Μαρτυρόπολιν κατοικοῦσι Χαλδαίοις, ἐγκελευόμενος, ἔχεσθαι τῆς φρουρᾶς χάρτα χομιδῇ, xai τοῖς ἐς τὸ φανερὸν προσταττοµένοις αὐτῷ μὴ προσέχειν τὸν νοῦν. ᾿Αναθολῆς τοίνυν τῆς περὶ τὴν βασιλείαν καθόδου τέως ἐγγινομένης αὐτῷ ἐνεχείρει ὡς βασιλέα γενέσθαι Ῥωμαίων. Ὁ μὲν οὖν Mav- ῥρίχιος τὴν τούτου ἔφεσιν διαγνοὺς, γράµµασι βασι- λείοις τὴν ὡς αὐτὸν ἑνδημίαν ἑνέχοπτε, δόξης ὑπερ: ορῶν, τὴν τε τοῦ συνοίσοντος ἐπίδοσιν Χοσρόῃ πραγµατευόµενος. Διενοῖτο γὰρ ὡς o9 δεῖ πόῤῥω τῆς Περαῶν πολιτείας μεταχωρῆσαι τοῦτον, ἵνα μὴ τῷ Παρὰμ πάγιον ἐντεῦθεν τὸ τῆς τυραννίδος χαθιδρυν- legavit ad Chaldzeos habitantes Martyropoli, neve quid prasidiis deesset, neve iis, quze palam egisset, apponerent animum. Occasione igitur reditus sibi facta in regnum, ad imperatorem Romanorum ve- nire instituit. Quare Mauricius cum rescisceret hujus desiderium, litteris regiis ne se adiret vetuit, cou- temnens imperator gloriam, et in Chosrois simul utilitate et commodo allaborans. Putavit enim nou amplius illi procedendum esse ad Persarum rempu- blicam, ne ita a Baramo occupata tyraunidi inva- . lescendi subministraretur argumentum. Primo au- . tem vere Chosroes ad regem mittit, tertiaque die . convocata ab imperatore concione, cum honore in- genti adoratur a legatis. ltaque silentio indicto se- θείη Ἐγχείρηµα. "Hooc 5' ἀρχομένου ὁ Χοσρόης B natui, ac libertate Persis ab imperatore facta, ea πρέσθεις ἐς βασιλέα ἐξέπεμφεν. 'O μὲν οὖν αὐτο- χράτωρ βασιλιχῶς Ἐκχλησίαν τρίτῃ συγχροτήσας ἡμέρᾳ, ἐπιφανῶς προσχυνεῖται ὑπὸ τῶν πρέσδεων. que habereut exponendi, 187 primarius inter legatos profusis lacrymis, ac inde captata imperatoris | miseratione, in ejusmodi verba dixit. Σιωτῆς τοίνυν δαψιλενοµένης τῷ συνεδρίῳ, xaX τοῦ βασιλέως ἄδειαν λόγων ἐχθέσεως ἁποδεδωχότος τοῖς Πέρσαις, ὁ τῶν. πρἐσθεων ἐπιφανέστερος προπιαίνων τῷ δαχρύφῳ τὸν λόγον, χἀντεῦθεν τοὺς βασιλι- xo); οἰκτιρμοὺς ἀποθηρώμενος, τῶνδε τῶν λόγων ἁπήρξατο. (1) Λεχθέντων δὲ μεταξὺ πολλῶν καὶ τούτων οὕτω διαλαληθέντων ὑπὸ τῶν πρἐσδεων, xal τῆς ἀξιώσεως τὸ πιθανὸν xal ἐπίχαρες κληρωσαμένης τῇ εὗροίᾳ τοῦ λόγου, ὑπό τε τῆς βουλῆς xal τοῦ αὐτοχρά- τορος δογµατίἰσεται ἐπιχουρῆσειν τῷ Χοσρόῃ Ῥω- µαίους, τῷ δὲ Βαρὰμ χάρτα χομιδῇ παρασχευάζεσθαι πόλεμον᾽ ἀνάξιον Λατινίδος ἀρχῆς τοῦ βασιλέως Collatis utrinque vero multis, et his ita a legatis diciis, 3c petitione facundia sermonis extorqueute, ut que proponeret, probarentur ac placerent, a senatu simul et ab imperatore decretum est, ut Chosroi Romani opitularentur, Baramoque adnixo. studio bellum facerent, quippe cum indignum La- tino judicearet imperator imperio, si non przvari- κχρίναντος, ὅπλα τοῖς ἁδικοῦσι mapé£yso0at* xai C cato res contra arma sumeret, periclitareturque προχινδυνεύειν τοῦ μὴ χαλοῦ διὰ τὸν ὄγχον τῆς ὑπο- σχέσεως, xal Ῥωμαίους αἰσχίστην ἁἀναδεξαμένους ὑπόθεσι», ἀθανάτοις ὀνείδεσι διᾶ παντὸς στηλιτεύε- σθαι. Τὰ μὲν οὖν περὶ τοῦ δόγματος Ec ἐχείνην τὴν ἡμέραν περὶ τὸ βασίλειον ἄστυ ἑἐξήχει τότε καὶ ἑπ- επόλαζε. Πεμπταῖοι δ οἱ πρέσδεις εἰσφρήσαντες πρὸς τὸν Καΐσαρα, δώροις διακοσµηθέντες βασιλι- χοῖς, £v γράµµασι τὸ παρὰ τῶν βασιλέων ἀποφέρρον- ται ψήφισμα. Τόντε Σα [Σαράμην]... μὲν χαὶ Xospo- περόζην, τοὺς τε ἄλλους τοὺς Ίδη πρότερον κατὰ τὸν τοῦ πολέμου κχαιρὸν ἠρήχει τὸ Ῥωμαῖχὸν, ὁ αὐτο- χράτωρ ἐς Χοσρ΄ην ἃμα τοῖς πρέσθεσιν ἐξαπέστει- λεν. Ὁ δὲ Χοσρύης τὰ ἓν τῷ βιθλίῳ τοῦ βασιλέως διαγνοὺς, τὴν τε τῶν Ῥωμαίων ἀγασθεὶς ἀρετὴν, τὴν ἱερὰν πόλιν καταλιπὼν, ἅμα Κομεντιόλῳ ἓς Κωνσταντίναν τὸ ἄστυ ἀφίχετο ' μιχροῦ τε ὕστερον xai ὁ τῆς Μελιτινῆς προξστὼς (Δομετιανὸς δ᾽ ἄρα οὗτος), βασιλικαῖς ὑποθήχαις γίνεται πρὸς Χοσρόην' ὃς πρὸς γένος συνΏπται τῷ βατιλεῖ, τὴν τιμὴν ἱερεὺς, thv δὲ περὶ τὸν βίον χατασχευὴν ἱερώτερος, τὸν λόγον fibus, τὴν πρᾶξιν ταχὺς, τὴν συμδουλὴν ἐμ- φρονέστατος. Συνείπετο δὲ αὐτῷ ὅτε Γρηγόριος 6 τῆς ᾽Αντιοχέων τοῦ ἱερατικοῦ ἐξηγούμενος. Ἔδοξε γὰρ xaX τοῦτο τῷ βασιλεῖ: χαὶ μετεφοίΐτα πρὸς τὴν πρᾶξιν ὁ λόγος. Παραγενηθέντες oov οἱ ἱερεῖς Eq Κωνσταντίναν, λόγοις καὶ δώροις παρηγοροῦν Xos- ρόην, ἐπιτεύξεις ἐλπίδων ἀθυμουμένῳ διατιθέµενοι͵ (14) Marg. Ζήτει tv τῷ Περὶ δηµηγορίας. potius rei non Ποηθςί gratia propter promissi ma- gnitudinem, ac Romani contracta ignominia non obliviscendis in seternum opprobriis passim diffa- marentur. Decreti igitur hujus adhuc eadem die per urbem regiam sententia pronuntiatur et. pro- mulgatur. Quinti vero hi legati admissi ad Cx»sa- rem, donisque ornati regiis, litteris inscriptam regis. sententiam secum ferunt. Praeterea Saranen et Chosroperozen, aliosque jam ante belli tempore ab. Romanis captos ad Chrosroen Imperator una cum, legatis remisit. At Chosroes regiis lectis litteris, miratus istam Romanorum virtutem, relicta lliera- poli, simul cum Comentiolo ad urbem devenit Con-- stantinani : nec multo post antistes Melitinze Domi- tanus, jussu regis ad Chosroeu venit, qui. Domi- tianus cognatus erat imperatoris, professione sacerdos, praestanti vitx sanctimonia, oratione pla- cidus, ad negotia conficienda solers, consilio sa- pientissimo. Adjunctus illi ibat Gregorius Aotio- chenze praeses Ecclesi. Nam et hoc-volebat rex, et quemadmodum voluit, ita factum est. Cuni ergo sacerdos uterque Constantine essel, sermonibus ac muneribus delinientes , melioris spei desolato spem fecerunt. Quare Chosroes per Nisibin missis legatis, Persis in memoriam vocat bene(lciorum in stirpem regiam, admonitis una concionts suz auditoribus, cuod tvranno nec favendum sit, nec 947 EXCERPTA EX THEOPHYLACTO ΦΙΜΟΟΑΤΤΑ 948 confringendz leges veleres, ac patrie, que tot A 'O μὲν οὖν Χοσρόης ἀνὰ τὴν Νίσιθιν πρἐσδεις &n- inde jam annis in Persarum sint observata repu- blica, quodque nequaquam a rerum novarum moli- tionibus turpitudo absit, et ignominia. έστελλεν, ἀναμιμνήῄσχων Πέρσας τῆς εὐνοίας τῆς ἐς τὸ βασίλειον γένος, παραχκαλῶν τῷ ἱππίῳ τῆς παραι- νέσεως, ὡς οὐ δεῖ τυράννων ἑἐξουσίας ἀνέχεσθαι, xal καθυθρίσειν νόµον ἀρχαῖον καὶ πάτριον γεγηραχότα τῇ Περσῶν βασιλείᾳ, καὶ µηδέποτε τῷ νεωτέρῳ τῆς καθαιρέσεως ἀπενεγχόμενον τὸ ἁδόχιμον. Quod ubi Baramo primum Ἱπηοιαί!, de conservato Chosroe, humaniterque a Romanis excepto, legatos miásit, cavens imperatori, ne Chosroes quaquam fortunis subveniret, pactus ideo οἱ urbem Nisibin Romanis se daturum, et loca usque fluvium Tigri- dem. Sed quoniam non ille.Baram erat, qui nomen regium extingueret, frustratum fuit. 188 Quod re contra Baramum bene feliciterque B gesta, Chosroes ad Mauricium principes aliquot e co- mitatu suo misit, el eorum qu: evenerant exposita fortuna, petiit ut auxilio misso metum sibi demeret, opitulareturque quam citissime. Affirmabantetiarm le- gati si pecaniz copiam imperator faceret Chosroi, refusurum eam Romanis quam primum suum recu- peraret regnum. Romanorum autem rex, prieter- duam quod armis conjunctis ferebat opem, maxi- mam quoque ei pecunix summam est largitus : ac ita Cliosroes relicta imperatori syngrapha, ingentem pecuniarum vim reportavit, quam deinde diribitam Persicis suis copiis dístribuit. "Ott τῷ Βαρὰμ ἐπεὶ χατάδηλον γέἐγονεν ὡς δι- εσώθη ὁ Χοσρόης ὅπως τε Ῥωμαῖοι φιλοφρόνως αὐτὸν ἀνεδέξαντο, πρέσδεις ἐξέπεμφεν, ἀξιῶν τὸν αὑτοχράτορα μηδαμῶς ταῖς Χοσρόου τύχαις ἔπιχου- ρεῖν, διισχυριζόµενος Νίσιδίν τε πόλιν παραδιδόναι Ῥωμαίοις, χαὶ τὰ ἄχρι Τ/γριδος ποταμοῦ. Ὁ μὲν οὖν Βαρὰμ τηνάλλως ἐπλανᾶτο ' οὐ γὰρ οἷός τε fv διαφθεἰρειν ttjv τοῦ βασιλέως ἱδιότητα. Ὅτι μετὰ τῶν ἀνδραγαθημάτων τὴν ἐπίτευξιν 6 Χοσρόης ἐς τὸν Μαυρίχιον τῶν ἑπομένων ἀρχόντων τινὰς µετεπέμπετο, xal την τῶν παρηκολουθηχότων περιπέτειαν ἑνσημαίνετα:' Ἠξίου τε µελήσεως ἔγχο- πὴν ταῖς συμμαχιχαὶῖς αὑτὸν ἐπιθεῖναι δυνάµεσι ' xal ὡς τάχιστα βοηθεῖν' τήν τε τῶν χρημάτων αὐτῷ παρὰ τοῦ βασιλέως αὐτῷ γενέσθαι περιδολην, ἴσχυ- ρ.ζόμενοι τὴν οἰχείαν ἁπολάδοντα ἀρχὴν, ávtixa- ταδάλλειν 'Ῥωμαίοις τὸ δάνειον. 'O δὲ τοῦ Ῥωμαῖ- χοῦ βασιλεὺς, μετὰ τῆς συμμαχίας τῶν ὅπλων, xal τὴν τῶν χρημάτων αὐτῷ μεγίστην ῥοπὴν ἐχαρίξετο. 'O τοίνυν Χοσρόης χειρογραφἠσας τὸ δάνεισµα, xal ἐς Μαυρίχιον ἀποστειλάμενος, τὸν πολυτάλαντον τῶν χρημάτων ἑχομίζετο πλοῦτον' xal τοῦτο χαταχερµατίσας, ταῖς περὶ αὐτὸν Περσικαῖς κατασπερει δυνάµεσιν, Quod non longe post Saramen ad regem aman- C davit Chosroes, orans Czesarem, ut. ducatu Comen- tiolum deponeret, ut qui contumeliosus esset, et sub pretextu auxilii afferret detrimentum, cumque Sarames sccundum quod justus erat. appulsus Dy- zantium, legationem imperatori exposuiaset, Co- »uentiolo ab officio ducis deposito aditum in Persi- dem ademit imperator, Narsique, qui ducis erat ariniger, ducatum dedit. Sexta vero die Mauricius cingulum variegatum gemmis, et tiaram regiam, Jectulosque, et mensas aureas Daras inisit ad Chos- roen, instructa in ipsius gratiam regia pompa ex suis doryphoris, maguifice donavit, uL ne destitu- tum apparatu regio Romani Perszque aspernaren- tur. Cinctus est igitur Chosroes undique satellitio regio, quanto apud Romanos sceptra regia observari obünet:ac ita videntes Medi quibus viribus ab imperatore circumdatus sit Chosroes, relicta ty- rannide transiverunt ad partes Chosrois, et Darami quidem res in dies debilitatzà sunt : Chosroi vero secundum auiini sententiam, accrescentibus eo modo viribus, successere. Quapropter etiain decrevit ali- quod Chosroes Mauricio beneficium referre, litie- risque regiis Mauricii imperio pro munere obligat urbem Daras, Delauzam quoque satrapam, virum spectatum, Byzantium mittit, qui ferret claves op- pidj, cum clavibus quod litteris continebatur mu- nus. Tradidit itaque cum esset in urbe regia legatus Romanis urbem, et ad colloquium imperatoris ad- missus est. Mauricius autem, cum donasset homi- Ὅτι pet' οὗ πολὺ τῷ Σαράμῃ ἐς βασιλέα }ι- νέσθαι Χοσρόης προσέταττε, χαθιχετεύων τὸν Kal- σαρα, Ἱομεντίολον zT στρατηγικής ἁποστασίας ἀποθαλεῖν * ὡς ofa δὴ ὑπὸ Κομεντιόλου προπηλαχι- ζομένου, xaY ταῖς ἀναθολαῖς τῆς ἐπιχουρίας ὑποφθςα]- ροντος. Ὁ τοίνυν Σαράµης χατὰ τὸ πραστεταγμέν «v αὐτῷ ἐς Βυζάντιον ἀφιχνεῖται, τὴν τε mpso6s € o διεξηλθε τῷ αὑτοχράτορ:. Καὶ οὖν ὁ βασιλεὺς à-mu9- στράτηγον τῆς ἐπὶ Περσίδα καθ/δου Κομεντί «Άου ποιησάµενος, Ναρσῇ, ὃς τοῦ στρατηγοῦ ὑπασπισ- πο; ἐτύγχανεν ὢν, τὴν ἡγεμονίαν ἑντίθησιν. "Extra ὃ ἡμέρᾳ, xat ὁ Μαυρίχιος λιθοχόλλητον ζώνην, «αἱ τιάραν βασιλιχὴν, χλίνας τε xot τραπέζας χρν σᾶν ἐς τὸ Δάρας τῷ Χοσρόῃ ἀπέστελλεν * ποµπῄἠν τε [α- αἶλειον αὐτῷ συγχροτῶν ix τῶν παρ) αὐτῷ δορυ- φόρων, μεγαλοπρεπῶς µετεδίδου, ὅπως μὴ βασιλικῆς χηρεύων συντάξεως, εὐχαταφρόνητος εἴη Ῥωμαίοις τε χαὶ Πέρσαις. Περιεστοιχίζετο γοῦν πάντοθεν βατι- λιχῇ δορυφορίᾳ Χοσαρόης, ὁπόσῃ νόμος Ῥωμαίοις αὐτοχκρατορικὰ σχῄπτρα γεραίρεσθαι. ὋὈρῶντες γοῦν οἱ Μῆδοι ὁπόση τῷ Χοσρόῃ ὑπὸ τοῦ abtoxpátopo; Ῥώμης περιεχέχντο, τὴν γνώµην μεταναστησάµενοι, χαίρειν φράσαντες τῇ τυραννίδι, προσεχώρονν Xoa- ρόῃ. Καὶ τοῦ μὲν Βαρὰμ ὁσημέραι τὸ συμμαχικὸν Χατηαθένει' τῷ δὲ Χοσρόῃ χατὰ νοῦν ἑχώρει τὰ πράγµατα, χαταλιπαινοµένης αὐτῷ τῆς δννάµεως. Διανοεῖται Ὑγοῦν παραυτίχα Χοσρόης τῷ Μανριχίῳ εὐνουστάτην πρᾶξιν ἑνδείξασθαι. AV ὃ ky βασιλιχῇ διφθέρᾳ τὴν πᾶλιν Δάρας ὑπήχοον ἑγγράφεται rpolxa Mavptxly, τάν τε Δηλαῦζαν τὸν σατράπην, ἄνδρα 919 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 950 ἀπόδλεπτον, ἐς Βυδάντιον στέλλει, τὰς χλεῖς olsó- A nem regalibus muneribus, eorum quoque quie anie µενον τοῦ πολίσµατος, τὴν τε iv γράµµασι δωρεάν. ὁ μὲ» οὖν πρἐσθυς ἐπὶ τὸ βασίλειον ἄστυ γενόμενος, pepigerat firmavit fidem, Chosroe ad eam rem no- minato f(ilio. παρεδίδου Ῥωμαίοις τὸ πόλισµα. Καὶ ἐς λόγους πρὸς τὸν αὑτοχράτορα fxev. Ὁ δὲ Μαυρίκιος. δώροι: βασιλιχοῖς µεγαλύνας τοῦτον, τὴν τῶν προαπαγγελθέντων ὠχύρου καὶ αὖθις ὑπόσχεσιν, παῖδα Χοσρόη» ἀποχαλῶν. "Οτι [6] Χοσρόης δεδοιχὼς μή που δολοφονίᾳ τις ὑποσταίη αὐτῷ ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων, ἐδεῖτο Μαυριχίου ἐς τὴν τοῦ σώματος φρουρὰν χιλίους αὐτοῦ ὁπλιτι- χοῦ παραπέµπεσθαι. 'O δὲ τῶν Ῥωμαίων βασιλεὺς σωματοφύλακας ἐς Χοσρόην ἐξέπεμπεν. "Ότι ὁ Μαυρίχιος ἕως τοῦ Ἑδθδόμου ὀνομακομένου àv: ἠχηχόει γὰρ ὡς τὸ Οὐνικὸν ἐχστρατεύειν ' xal ἀγηχοὼς Δαλαῦζαν τὸν Πέρσην ἤχοντα ὡς αὐτὺν, παλινδρομεῖ πρὸς τὸ βασίλειον ἄστυ , διαθεἰς τε ὡς ἑνην ἐπιδεξίως τὴν τῆς πρεσθείας ἀξίωσιν, τοῦ σχο- ποῦ αὖθις τῆς ἐχδημίας ἀπήρχετο. Ὅτι τρίτῃ ἡμέρᾳ, πρέσθεις ὑπὸ τοῦ βασιλείου ἐξεκέμποντο ἄστεως' fj τε ἀξίωσις ὑπὸ τῆς συγχλἠ- του ἐς τὸν βασιλέα ἐγίγνετο. Ἡ δὲ ὑπόθεσις, τὴν ἑπανάνευξ.ν τῆς βασιλέως ἑχδημίας ἐθήρα λαθεῖν. στεῖ τοῖς πρέσθεσιν. "Ost πρὸς τῇ ᾽Αγχιαλῷ τὸν χάραχα ὁ Μαυρίχιος δ,αγραφάµενος, ἡμέρας τε πέντε πρὸς ταῖς δέκα * ἔνθα δὴ τὴν διατριθὴν ποιησάµενος, ἐς τὸ βασίλειον ἄστυ ἐπάνεισιν, ἤχειν ἀχούσας ὑπὸ τοῦ Περσῶν βα- σιλέως ἐς Βυζάντιον πρέσθεις. Τρίτῃ δὲ ἡμέρᾳ xal οἱ τῆς Κελτιχῆς Ἱδηρίας πρέσδεις ἐς τὸ βασίλειον παραγίνονται ἄστυ. Λἱ δὲ προσηγορίαι τοῖς πρέσδεσι, Bóso; xai Βέττος. Τούτους ὁ τοῦ ἔθνους δυνάστης, Φράγγοι δ᾽ οὗτοι τῇ νεωτέρᾷ γλώττῃ χατονοµάζον- ται, ὄνομα δὲ θεοδώριχος αὐτῷ, ἐς βασιλέα ἑξέπεμ- πεν * Ἠξίου τε συνθήκαις φορολογίας τῷ Ῥωμαϊκῷ συμµαχῆσαι, χαὶ δώροις ἀναλῶσθαι τὸν πρὸς Χαγά- voy πόλεμον. Ὁ μὲν οὖν αὐτοχράτωρ τοὺς πρέσθεις Φιλοφρονησάµενος δώροις, ἁπόμισθον τὴν ξυμμαχίαν ἐχέλενε Φράγγους παρέχεσθαι ' ἀργυρολογεῖσθαι τὸ "Popatxbv ὑπὸ τῶν Βαρθάρων οὐχ ἀνεχόμενος. Ὁ δὲ Χαγάνος ἑπενβήχας λαμθάνειν τὰς συνθήχας ἐζήτει Βαρθάρου, ὥτων οὐκ ἑδίδου βαλθϊδᾳ, ἀντελάμδανε Ὅτι ὁ Πρίσχος δέχα καὶ πέντε ποιησάµενος χάρα- κάς, τόν τε Ἴστρον διαπεραιωθεὶς ποταμὸν, τετάρτ] . ἡμέρᾳ εἰς Νόδας τὰς ἄνω παραγίνεται. Ὁ δὲ Χαγά- νος τοῦτο μεμαθηχὼς, ὡς τὸν Πρίσχον πρέσδεις ἓξ- έπεμφψεν, τὴν τε αἰτίαν ἑξερευνᾶτο μαθεῖν τῆς τῶν Ῥωμαίων ἀφίξεως. Ὁ δὲ στρατηγὸς τοὺς τόπούὺς ἔφασχεν εὐφυεῖς ἐς χυνηγέσια περυχἑναι ἱππασί- µους τε χαὶ λίαν ἑνύδρους. Ὁ δὲ Χαγάνος ἐδήλου ἐπ᾽ ἀλλοτρίας γῆς ἐπιθδαίνειν Ῥωμαίους, παρασπον- δῆσαί τε Πρίσχον, καὶ ἀοράτως τὴν εἰρήνην ὑπ' αὐ- τοῦ περισχίζεσθαι, Ἔφασχε τοίνυν ὁ Πρίσχος, Ῥω- μαϊχὸν Όπει τὸ ἔδαφος ' ὁ δὲ Βάρδαρος, ὅπλοις xal νόµοις πο)λέμων. Ῥωμαίους ἀποχτήσασθαι τοῦτο. ToU τοίνυν Χαγάνου ζυγομαχοῦντος χαὶ διαμφιθάλλοντος περὶ τούτων τῶν τόπων, φασὶ τὸν Πρίσκον τὴν ἐκ τῆς Ἔω ἀπόδρασιν ὀνειδίσαι Καγάνψ. θέρους γὰρ ἑνξστῶτος, ὁ πρὸς τῇ ἕῳ ὑπὸ τῶν Τούρχων Χαγάνος ὑμνούμενος, πρέσδεις ἐξέπεμφε Μανυρικίῳ βασιλεῖ, ἐπιστολὴν τε συντεταχὼς, ἐπινίχια ἑχάραττεν ἐν atf. 189 Quod veritus Chosroes, ne quis clam percus- Sor a subditis sibi subatitueretur, rogavit Mauricium,. uL ad custodiam corporis mille suorum sibi mili-. tum daret. Romanus autem rex, custodes corporis. Chosroi misit. ! Quod Mauricius ad septimum usque qui ita dici-, tur locus, pervenit, qnoniam flunnos educi au- diverat, certiorque factus de Dalaure Persx ad B ϱο adventu, recurrit ad urbem regiam, coniposita- que, ut par erat, legatione, proposiluim rursus abi- tum promovit. Quod die tertia legati ab urbe regia missi gunt, petente senatu ab imperatore ut rediret. Cui is legationi obsecundans, cum legatis rediit. 'O δὲ μηδὲν ποοσηχάµενος τῆς πρεσθείας, παλινο- Quod ad Auchialum iqetatus vallum, ibidemque par quindecim dies moratus Mauricius, cum venire audivisset a Persarum rege legatos Byzantium, in urbem rediit regiam. Tertia vero post die Celtibe- c rie codem quoque Legati veniunt, Legatis noinina erant Boso ac Detto, quos. princeps gentis ( Franci hi recentiore lingua vocantur, at illi nomen Theo.o- richo ) ad imperatorem misit, promisitque, se, si vec- tigalia sibi darentur, opitulaturum Romanis, ac pro muneribus cum Clagano gesturum bellum. lmpera- tor tamen muneratus legatos, si sua auxilia sappedi- tarent Franci, ut id gratis facerent jussit, nequaquam emi passus a Romanis opem Barbarorum. luterim Chaganus ad priora pacta additamentum ab iupera- tore flagitat, in qua re Darbarus uon auditus, slatim restauravit bellum. τὸν βασιλέα. Ἐπεὶ δὲ ὁ αὐτοχράτωρ τοῖς λόγοις τοῦ παραυτίχα τὸν πόλεµον. Quod Priscus quindecim valla meltaius, trajecto Istro fluvio, quarta die superiores Nobas venit. Quod cum resciret Chaganus, ad Priscum legatos misit, causamque scire voluit adventus Romanorum. Res- pondit dux, ad venationem et equitatum esse loca idonea, et Aquosa satis, Cui Cliaganus ostendit alie- nam terram calcare Romanus, citraque pactum agere Priscum, et aperte pacem ab eo convelli. Respondet Priscus : Romanum quoque tu subis solum. Cbhaga- nus, armis, inquit, et jure belli, Romanos hoc ami- sisse. Chagano amplius rixante et disceplante de his lecis, Priscum fugam ex Oriente esgrobrasse dicunt Cbagano. Iunstaoto namque zstate Chaganus, qui laudibus, a Turcis in Oriente celebratur, legatos mi- serat ad 190 Maurícium imperatorem, eaque con- cinnsta epistola exaravit epinicia: Regi Romanorum Chaganus magnus dominus septem gentium , domi- nus climatum universi. Ἡ δὲ τῆς ἐπιστολῆς ἐπιγραφὴ av: ἐπὶ M- 951 CONSTANTINI PORPHYROGENITI | 952 ξεως οὕτως" Τῷ βασιλεῖ τῶν Ῥωμαίων ὁ Χαγάνος ὁ μέγας δεσπότης ἑπτὰ γενεῶν κύριος χλιµάτων τῆς οἰχουμένης. Quod incipiente vere, instante maxima temporum A festivitate, qua passionem simul et resurrectionem Dei Servatoris solent celebrare, fameque Romanos premente, 'insperato quodam sive casu, sive provi- dentía Dei, Chaganus ad Romanos mittit, fauii impo- siturus finem. Quam rei novitatem in dubium primum traxit Priscus, nec ei confidit. Postquam vero secu- yus factus, Romani inter se et Barbari fecerunt ac susceperunt quinque dierum inducias, sublatoque omni metu, Chaganus esurientibus Romanis ad fru- mentationem przbuit vehicula. Propterea tam inopi- nata ista barbarica humanitas ad nostra usque tem- pora est propagata. Quarta die Romanis copiis ins- tructis ad vitam rebus necessariis, legatos misit Chaganus, Iudicas a Prisco petiturus merces. Iu qua ye Barbaro Priscus obsecundatus , et piper misit, et folium Indicum , casiamque, et quz dicitur costus. Mic vero acceptis Romanis muneribus , aromatibus delinitus , admodum oblectatus est: et sic a pugua abstinuit, donec Romanis publica illa ingens celebri- tas proteriisset : ob invicem vero se cum metati essent, utrinque tamen omnia erant secura. Finito deinde festo, nuntios Chaganus misit, sejungendarum 8 se mutuo copiarum. "Ότι τοῦ ἧρος ἀνίσχοντος, µελλούσης δὲ ἐπιδῄσε- σθαι τῆς μεγάλης τῶν χρόνων ἑορτῆς, xal πάθος ὁμοῦ καὶ ἀνάστασιν] τοῦ Σωτῆρος ἑορτάζειν θεοῦ, τοῦ τελιμοῦ τοὺς Ῥωμαίους χαταπιέζοντος, παραδό- ξῳ προνοίᾳ τινὶ ὁ Χαγάνος πρὺς οὓς Ῥωμαίους πρεσθεύεται. Ἡ δὲ ἀξίωσις fiv, λύσιν τῷ λιμῷ ἐπι- θεῖναι. Ὁ μὲν οὖν Πρίσχος, ἐπὶ τῷ κοινοπρεπεῖ τῆς ἀξιώσεως, διηπόρει τε xal ἡπίστει. Ἐπεὶ δὲ πίστεις Ῥωμαῖοί τε χαὶ Βάρδαροι ἔδοσαν χαὶ ἀντελάμθανον, πἐνθ᾽ ἡμέρας σπονδὰς συστησάµενοι, τὴν ἀφοδίαν ἑπραγματεύοντο. 'Αμάξας τοιγαροῦν ὃ Χαγάνος ἐπὶ σιτισμὸν λιμµώττουσι τοῖς Ῥωμαίοις παρείχετο * διὰ τοῦτο µέχρι τῶν χρόνων τῶν xa0' ἡμᾶς τῶν παρα- δοξολογουµένων τὰ τῆς βαρθαριχκῆς φιλανθρωπίας ταύτης χαθἑστηχε. Τετάρτῃ δὲ ἡμέρᾳ xa τῆς Ῥω- μαϊχῆς δυνάµεως εὐσθενούσης τοῖς πρὸς ζωὴν ἄναγ- καιοτάτοις τῷ βίῳ, ὁ Χαγάνος πρέσθδεις ἑξέπεμψεν, νδικὰς ὑπὸ τοῦ Πρίσχον λαδεῖν ἀξιῶν χαρυχείας. Ὅ μὲν οὖν Πρίσκος τοῦ Bapfápou τὴν ἀξίωσιν ἐθερά- πευε, πέπερί τε ἐξέπεμψε, χαὶ φύλλον Ἰνδιχὸν, χασ- δίαν τε xal τὸ λεγόμενον χόστον ὁ δὲ ἀἁπολαδὼν «à; Ῥωμαϊκὰς δωρεᾶς, χαταρωματισάµενος, Ίσθη λίαν περιχαρῶς. Γίνεται οὖν ἁπόμαχος μέχρις ὅτου Ῥω- µαΐοις ἡ δημοτελῆς ἐχείνη µεγάλη πανήγυρις ἔπε- πέραστο. Σννηνλίζοντο τοιγαροῦν τὰ ἀντίθετα" xal οὐχ ἦν δέος ἓν ἑχατέραις δυνάµεσιν. Οὐχοῦν ἆπο- τερµατιζούσης τῆς ἑορτῆς, ἀγγέλους ὁ Χαγάνος ἐξέπεμπε, διαχρίνεσθαι ἀπ ἀλλήλων ἀξιῶν τὰς δυνάἀ- μεις. Quod a quinta pugna, devictus a Romanis Chaga- nus, antequam imperatori aliquid de facto consta- ret, legatos ad Mauricium misit de captivis recipien- dis. Erant ea millia septemdecim, cum ducentis. Mauricius itaque minis Barbari percussus, oratione- que tircumventus, per tabellarium Prisco mandavit, ut captivos redderet Chagano Abaros, ac ita quidem a periculo liberi redduntur Chagano Barbari. "Ut 6 Χαγάνος μετὰ τὴν πέµπτην ἦτταν χαταπο- λεμηθεὶς ὑπὸ Ῥωμαίων, πρίν τε τὸν αὑτοχράτορα τῶν γεγενηµένων ἓν εἰδήσει γενέσθαι, πρέσδεις ἐς Μαυρίχιον ἔπεμψεν, ἀναλαθεῖν τοὺς ζωγρηθέντας πειρώμενος. σαν δὲ χιλιάδες ἑπτὰ χαὶ δέχα πρὰ τοῖς διακοαίοις. 'O ὃδ Μαυρίχιος, ταῖς ἀπειλαῖς τοῦ Ἑαρθάρου καταπλαγεὶς, xai τοῖς λόγοις ἀποδουχο- λούμενος, δι) ἐπιστολέως τῷ Πρίσχῳ προσέταξεν ἆπον δοῦναι τοὺς ζωγρηθέντας τῷ Χαγάνῳ ᾿Αθάρους. Οὕτω μὲν οὖν ἀπὸ τῆς τόµεως ἀνεδίδοντο τῷ Χαγάνῳ οἱ Báp6apot. ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ APETHZ ΚΑΙ ΚΑΚΙΑΣ BIBAIOY ΤΟΥ ΚαΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΡΦΥΡΑΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥ ΠΡΩΤΟΥ. ARGUMENTUM | LIBRI PRIMI DE VIRTUTIBUS ET VITIIS, CONSTANTINI PORPHYROGENET.£. (Apud Henr. Valesium in Collectaneis Constantini irc Paris 1654, 4*. Vide Fabric. apud nos tomi superioris Quicunque olim sive reges, sive sortis private D Ἅ"Ὅσοι τῶν πάλαι ποτὲ βασιλέων τε xat ἰδιωτῶν bomines, menie faerunt neque voluptabue de- μὴ τὸν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἡ χατεμαλαχίσθη” 353 PRO(EMIUM IN COLLECTANEA DE VIRTUTIBUS ET VITIIS. 95i. σαν, ἀλλὰ τὸ τῆς φυχῆς εὐγενὲς ἀχηλίδωτον ἀρετῇ À pravata, neque mollitie corrupta, sed animi no— αυνετήρησαν, οὗτοι 5t, οὗτοι xal πόνοις &vexaptton- σα», καὶ λόγοις ἐνησχολήθησαν ' xal ἄλλος ἄλλο τι εῶν ὅσοι λογιχώτερον ἐπεθίωσαν, παιδείας ἑρασταὶ ΞΥονότες σπουδαιότερὀν τινα συνεγράφαντο * τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυµαθείας δεῖγμα ἐναργὲς τοῖς μετέπειτα χαταλιπεῖν ἱμειρόμενοι * τοῦτο δὲ χαὶ εἴ- αλειαν ἀείμνηστον &x τῶν ἐντυγχανόντων χαρπώσα- σθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς τῶν τοσούτων ἑτῶν περιδρομῆΏς ἄπλετόν τι χρῆμα xal πραγμάτων ἑγί- Ύνετο, xaX λόγων ἐπλέχετο, Em ἄπειρόν τε χαὶ ἁμή- χανον ἡ τῆς ἱστορίας εὑρύνετο συμπλοχή ' ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω τὴν τῶν ἀνθρώπων προαίρεσιν µετατίθεσθαι χρόνοις ὕστερον, χαὶ ὁλιγ- ώρως ἔχειν πρὸς τὰ χαλὰ χαὶ ῥᾳθυμότερον διακεῖ- σθα: πρὸς τὴν τῶν φθασάντων γενέσθαι χατάληψιν, κατόπιν Ὑγινοµένης τῆς ἀληθοῦς ἐπιτεύξεως ' ὥστ' ἐντεῦθεν ἁδηλίᾳ σχιάζεσθαι τὶν τῆς ἱστορίας ἐφεύ- βεσιν, Th μὲν σπἀνει βίδλων ἐπωφελῶν, πὴ δὲ πρὸς τὴν ἑχτάδην πολυλογίαν δειµαινόντων xal χατοῤῥω- . δούντων * ὁ τῆς πορφύρας ἀπόγονος Κωνσταντῖνος ὁ ὀρθοδοξότατος xal χριστιανικώτατος τῶν πώποτε βεθασιλευχότων, ὀξυωπέστερον πρὸς τὴν τῶν χα- λῶν κατανόησιν διαχείµενος, χαὶ δραστήριον ἐσχηχὼς νοῦν, ἔχρινε βέλτιστον εἶναι χαὶ κοινωφελὲς, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, πρότερον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει βίδλους ἄλλοθεν ἄλλας ἐξ ἁπάσης ἑχασταχοῦ οἰχου- µένης συλλέξασθαι, παντοδαπῆς δὲ πολυειδοῆς ἐπι- στήµης ἐγχύμονας, Ἔπειτα τὸ τῆς πλατυεπείας µέ- γεθος xal ἀχοὰς ἀποχναῖον, ἄλλως τε xal ὀχληρὸν xai φορτικὸὺν φαινόμενον τοῖς πολλοῖς, δεῖν φήθη xa- ταµερίσαι τοῦτο εἰς λεπτομέρειαν', ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι πᾶσι χοινῃ τὴν ἐκ τούτων ἀναφνομένην ὠφέλειαν ' ὡς Ex μὲν τῆς ἐχλογῆς προσεκτιχωτέρως καὶ ἑνδελεχέστερον κατεντυγχάνειν τοὺς τροφίµους τῶν λόγων, xal μονιμώτερον ἐντυποῦσθαι τούτοις τὴν τῶν λόγων εὐφράδειαν. Μεγαλοφνῶς τε xal &v- επηθόλως πρὺ» ἐπὶ τούτοις χαταμερίσαι εἰς ὑποθέσεις διαφόρους, τρεῖς ἐπὶ τοῖς πεντήχοντα τὸν ἀριθμὸν οὖσας, ἓν aT; xal ὑφ᾽ al; ἅπασα ἱστορικὴ µεγαλουρ- ία συγχλείεται. Καὶ οὐχ ἔστιν οὐδὲν τῶν συγχειµέ- νων, ὃ διαφεύξεται τὴν τοιαύτην τῶν ὑποθέσεων ἀπαρίθμησιν, οὐδὲν τὸ παράπαν ἀφαιρουμένης τῆς τοῦ λόγου ἀχολουθίας τῇ διαιρέσει τῶν ἐννοιῶν * ἀλλὰ bilitatem intemeratam ad virtutem conservarunt, hi profecto et iuter labores durarunt, et otium in litteris consumpserunt. Ac οἱ qui illorum vitam in studiis diligentius egerunt, eruditionis amore in- flammati aliquid impensiore cura conscripserunt, partim quod multiplicis doctrine sus certum ali- quod posteris monumentum relinquere cuperunt, partim etiam immortalis memoriz desiderio, quam apud lectores consequerentur. Quoniam vero per tot armorum currieula et res immensz quotidie exoriebantur et scripta contexebantur, historie conscriptio semper latius sese propagans, infiuita jam res erat, et que liumani ingenii vim excederet. Enimvero aliter evenire non poterat, quin homi- num studia et voluntates posterioribus temporibus ad deteriora se inclinarent, honesta susque deque haberent, et ad cognoscendas priorum saculorum ros evadereni negligentiores, investigatione veri semel neglecta. Ita ut historic cognitio tenebris obvoluta redderetur incerta, tum propter librorum utilium inopiam, tum quia ad illa tot et tanta vo- lumina vulgo homines expavescebant. Idcirco Con- slantinus Porphyrogeneta imperator omnium qui unquam fuerunt rectze fidei tenacissimus οἱ christia- nissimus, ingenio prszditus ad rerum pulchrarum perceptionem acutissimo, eo denique praestans in- telligentia, ut facile quidvis ad effectum perdu- ceret, illud primo fore optimum est ratus et vulgo oinnibus utile, ut libros undique ex omnibus orbis partibus doctrina varia refertos conquireret ; deinde vastam illam librorum molem qua lectores enecabat (cum prasertim molesta plerisque omni- bus et tzedii plena ϐ4 res videretur), in partes mi- nutas putavit distribuendam, et luculentam utili- tatem qua poterat inde percipi oculis hominum exponendam. Adeo ut hoc delectu habito majori attentione et assiduitate lectioni incumbere studiosi queant, et sermonis facundiam altius ac penitius animo imprimere. Hoc amplius imperator maguo et felici conatu opus universum in tractatus diver- 808 numero tres et quinquaginta censuit distribuen- dum, in quibus quidquid magnificum habet listoria inclusum continetur, neque inest quidquam histo- σύσσωμον σωξούσης, καὶ ἑκάστῃ ὑποθέσει προσαρ- D) rie insertum quod partitionem hanc in hosce tra- µοξοµένης τη)ικαύτης οὐ συνόψεως , ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν, οἰχειώσεως. Ὃν χεφαλαιωδῶν ὑποθέσεων ἡ προχειµένη αὕτη, καὶ ἐπιγράφομένη, περὶ ἀρετῆς καὶ χαχίας πεντηκοστὴ οὖσα τυγχάνει τῆς πρώτης τὸ ἐπώνυμον λαχούσης Περὶ ΒασιΛέων ἀναγορεύσεως. Ἐμφαίνει δὲ τουτὶ τὸ προοἰµιον, τίνας οἱ λόγοι α- τέρας χέχτηνται, xai ὅθεν ἀποχυϊΐσχονται, ὡς ἂν μὴ ὧσιν αἱ Χεφαλαιώδεις ὑποθέσεις ἀχατονόμαστοι καὶ μὴ γνήσιοι, ἀλλὰ νόθοι τε xal φευδώνυμοι. Εἰσὶ δὲ Ex τῶν ὑποτεταγμένων χρονιχῶν, ctatus effugeret. Neque vero ob divisionem senten- tiarum, series operis totius ullo modo corrumpitur : verum servat haec synopsis, vel ut verius dicam, hzc rerum cognatarum adunatio in singulis partibus concinnandis unicuique tractatui convenientem ra- tionem. Horuin vero tractatuum presens hic qui de virtutibus eL vitiis inscribitur, ordine est quinqua- gesimus. Primus autem inscriptionem habet. de imperatorum renuntiatione. Continetur eliam hoc procmio quot patres habuerint et auctores singula scripta, et quoruin parla sint ingeniis: nc excerpta hac nominibus careant et. habeantur pro non legi- timis, sed pro spuriis et subdititiis fetibus. Sant autem hac excerpta ex aunalibus iufra sul» jectis. : 9. Ἰωσήπου ἀρχαιολογίας, - 4. Ex Josephi antiquitatuim libris. 955 $. Ex Georgio monacho. 5. Ex Chronico Joannis cognomento Malelz. 4. Ex Joannis Antiochix Chronico. 5. Ex Diodori Siculi universali Historia. 6. Ex Nicolai Damasceni universali llistoria. 7. Ex Herodoto lfalicarnasseo. 8. Ex Thucydide. 9. Ex Xenophontis Ογτορφάϊῖα, et expeditione Cyri Parvsatidis filii. 40. Ex Arriani historia Alexandri. 41. Ex Dionysii IIalicarnasszi Historia Romana. 15. Ex Polybii Megalopolitani Historia Romana. 45. Ex Αρρίαπί Historia Romana quz dicitur Regia. 44. Ex Dionis Cocceiani Historia Romana. Sequentes auctores in secundo libro recense- buntur. HENRICI VALESII NOT.E A P. 956 Γεωργίου μοναχοῦ, Υ΄. Ἰωάννου τοῦ ἐπίκλην Μαλέλα χρον’χῆς, &. Ἰωάννου ᾽Αντιοχέως χρονικῆς ἱστορίας, e'. Διοδώρου Σικελιώτου χαθολικῆς ἱστορίας, c'. Νιχολάου Δαμασκηνοῦ καθολιχῆς ἱστορίας, C. 'Ἡροδότου ᾽Αλιχαρνασσέως, η’. θουχυδίδου, 9'. Ξενοφῶντος Κύρου παιδείας xai ἀναδάσεως Κύρου τοῦ Παρυσάτιδος, v. ᾽Αῤῥιανοῦ Αλεξάνδρου ἱστορίας, ια’. Διονυσίου ᾽Αλικχαρνασσέως Ῥωμαῖϊκῆς ἱστορίας, (β’. Πολυδίου τοῦ Μεγαλοπολίτου Ῥωμαϊχης ἱστο- plac, ιΥ. Αππιανοῦ Ῥωμαῖϊχῆς τῆς ἐπίχλην βασιλικῆς, ιδ’. Δίωνος Κοχχιανοῦ Ῥωμαῖϊχῆς ἱστορίας.΄ - Καὶ οἱ ἑφεξῆς ἓν τῷ δευτέρῳ τεύχε; ἐπιγράψον- ται. | HENRICI VALESII KN EXCERPTA CONSTANTINI PORPHYROGENITI DE LEGATIONIBUS ' ΝΟΤΑ. (Numeri paginas indicant editionis Lupares anni 1616, quos typis crassioribus in textu expressimus. Litters A BC 0 inchoantem, mediam et desinentem paginam signant.) IN EXCERPTA EX DEXIPPO. Pag. 7 A. Dubitari merito potest an e Dexippi Scythicis, an vero ex ejusdem Chronicorum libris hzc fragmenta descripta sint, Nam prater Scythica que laudantur s Photio, scripserat etiam Dexippus chronicorum libros, quorum duntaxat epitomen le- gerat Photius. Eorum mentio fll a Constantino nostro in l. n, De thematibus, ubi de Dyrrachio lo- quitur. Sed in vulgatis editionibus perperam ejus libri titulus scribitur, Δέξιππος ἓν πεβῥονικῷ δεχά- τῳ, cum scribendum sit, Χρονιχῶν δεκάτῳ. Ejus- dem operis undecimus et duodecimus liber citatur a Stephano et ab auctore :nagni Etymologici, in voce ἜἛλουροι, Eunapius quoque in vita Porphyrii id opus commemorat, cum ait, Δέξιππος ὁ τὴν χρο- νικἣν ἱστορίαν συγγράψας.Ὀο Scythicis autem przeter Photium loqui etiam videtur Evagrius in line libri quinti historiz ecclesiasticze, ubi de historia Dexippi 8ic ait. Καὶ Δεξίππῳ δὲ πλεῖστα περὶ τούτων πε- πόνηται, ἀπὸ μυθικῶν ἀρξαμένῳ, etc. Sed non da- 6 bito quin scribendum sit ἀπὸ Σχυθικῶν. Pag. 10 AD. Lege, μηδ’ εἰς εὐεργεσίας λόγον προϊσχόμενοι τοῦ πολέμου τὴν χατάλυσιν. Vulgo, μηδεἰς legitur nullo seusu. Quod Cantoclarum in- terpretem fefellit. ag. 11. B. Lego, νῦν τε xol ἔπειτα τῷ χρόνῳ συμπαραβέουσαν. ác τε Γαλθιόνων συμφορᾶς, εἰς. sed aliquid deest post haec verba. Qui siut autem Galbiones, quos Aurelianus cum Scythis a se victos esse gloriatur, obscurum est. Chabiones quidem sea Chaibones in vetere panegyrico memorantur : an iidem sint cum his Dexippi Galbionibus, alii vi- derint. Paulo post lege. ἡμεῖς δὲ ἐπὶ ταῖς. lbid. C. Ἐπεί.Ίηπται γὰρ Ῥοδαν οῦ μὲν εἶσω καὶ τῶν ἡμετέρων ὁρίων, mendum est in v. Ῥοδανοῦ, pro qua fortasse Ἠριδανοῦ legendum est. Juthungi enim Italiam invaserant, qui tin. undique circuut- clusi ab Aurelio tenebautur fame oppressi. ^4 IN EXCERPTA EX HISTORIA EUNAPII. Pag. 19. C. Οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θείον. D Totus hic locus pessime acceptus est ab interprete. Verte igitur: «Tandemimperator cos recipere decre- vit, partim ex z:emulatione adversus consortes impe- rii (erant! hi fravres (lii, ut superius dictum est, qui paternum imperium inter se arbitratu suo. divise- raut ínconsullo patruo) ; partim etiam, quod ma- xima virium 23ccessione auctiurus sibi imperium videbatur, has ob causas jussit, » elc. lbid. D. In fine legendum est continue, τοῖς σώ- µασιν ἐχινδύνευσαν. ὅτι πολεµίους διέφθειραν, ml recte ediderat Ηδιιγίσιι Commelinus in editione sua Eunapii. Pag.20. A. TO τῶν στρωμάτων ἐπ᾽ ἁμφόεερα 951 θυσανοειδές. Intelligit* tapetes utrinque villosos, qui uno verbo ἀμφίμαλλοι dicuntur : qualia suut stragula e lana quibus lectos operimus. His oppo- nuntur tapetes ἑτερόμαλλοι, cujusmodi sunt ii, quos Turcicos et Persicos voeamus : sic Gaza vocem θυσανώδη, interpretatus est in Theophrasti Historia lantarum. Quod si quis cum Cantoclaro maluerit interpretari stragula utrinque fimbriata, equidein non valde repugnabo. Ibid. B. Ilai&ec ἐχείνων τὰ BacAixà παράσημα . ὄχοντες. Male Cantoclarus vertit : Signa regia gere- bant, cum potius insignia vertere debuisset. ld euim sibi vult Eunapius, pueros Gothorum impuberes in- tet imperatoris ministros ascriptos fuisse, et cultu regio vestitos. Nam p:edagogiani pueri purpura in- duebantur, ut docet Marcellinus in rebus Procopii, Sunt igitur βασιλιχκὰ παράσηµα, quos colores regios vocamus vernaculo sermone, quos etiam in regali- bus pedissequis magnopere Galli venerantur. IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 958 Α tiam non intellexit interpres, ut ex ipsius versione Salis apparet. Eadem phrasi usus erat Eunapius in gestis Carini Augusti, Καρῖνος, inquit, ὁ . βασιλεὺς γενόμενος Ev ἐξουσίᾳ, xai βουλήσεως κύριος, ἀνέδραμε τηλικοῦτον xaxbv ἐς τυραννίδα, ὥστε ἀπέδειξε χθυσὸν τὴν τραγῳδουμένην τυραννίδα. Quei Eunapii locum citat Suidas in v. Μακρῷ, et in v. Καρϊνος. Est aulem phrasis elegans, et plane At- lica, qua utitur etiam Plato in epist. 7 ad Dionis propinquos, ubi loquitur de 30 tyrannis, qui rcip. constituenda caua, ab Albeniensibus creati fue- rant, sic ait : “Ορῶν δήπου τοὺς ἄνδρας ἐν χρόν ὀλίγῳ χρυσῆν ἀποδείξαντας τὴν ἔμπροσθεν tot τείαν. Similiter Dio in l. rLvn. Historie Rom. OUT τὰ πράγµατα πρός τε τὸ βούλημα xal πρὸς τὸ ἐπιθύμημα τὸ ἑαυτῶν διῆγον, ὥστε χρυσὸν τὴν τοῦ Ἰουλίου Καΐσαρος µοναρχίαν φανῆναι, Male apud Joannem Zonaram in tomo Il. Annal. pog. 141 legitur : Ὥστε χρηστὴν τὴν τοῦ ἀνηρημένου Ibid. D. Ὥστε χρυσὸν ἁἀποδειχθῆναι πρὸς τὰ B Καΐσαρος µοναρχίαν νοµίζεσθαι. Scribendum eniin Θράκια πάθη τὴν Μυσῶν πανοιμιώδη Asíar. Verle, Ut vetus illa Mysorum pradatio proverbio celebrata, cum hac Thracia vastatione collata, au- rum esse videretur. Hauc Grieci sermonis elcgan- est χρυσός ex Dione, quem Zonaras exscripsit. De- nique Conon vetus scriptor in narrat. 435 apud Phouam, χρυσὸς ἂν αὐταῖς δόξειε τὰ τῆς Τροίας χαχα, ' IN EXCERPTA EX HISTORIA PETRI PATRICII ET MAGISTRI. Pag, 24. A. Hzc omnia de legatione Decebali ad Trajanum missa iisdem plane verbis acripta ha- bentur in excerptis legationum ex historia Dionis i, que a Fulvio Ursino primum eunt edita, ut necesse sit Petrum Patriciuun Dionis scrinia com- pilasse.C;eterum πιλοφόρους Dacorum commemorat etiam Aurelius Victor in Trajano, ubi pileatos Da- corum vocat, perinde ac Paulinus in Carmine de Niceta Dacis episcopo, his versibus : Et Getee currunt et uterque Dacus, Qui colit terr& medio, vel ille Divitis multo bove pileatus Accola ripa. De his Dacorum et Getarum pileia loquitur eiiam Dio Chrysost. in orat. 71, pag. 638. Ἔνθα γὰρ ἑνίοτε βλέπουσιν ἀνθρώπους, τοὺς μέν τι- vag πίλους ἐπὶ ταῖς χεφαλαῖς ἔχοντας, ὡς νῦν τῶν χῶν τινες, τῶν Γετῶν λεγομένων. ag 35. C. Lego xai χατὰ τὴν τοῦ Μηνοφίλου $n v. Porro hec ante Valeriani imp. tempora videutur esse gesta. Quod docet caput sequens de Sapore, qui contento cursu Persidem repetiisse di- citur : victus scilicel a Callisto et Odanatho, ut docel Zonaras. - Pag. $6. B. Lege continue absque vlla distin- ctione. Οὐδὲ νῦν δύνασθαι χατ ἀξ λογεῖν ὅτι ἐν αἰχμαλωσίᾳ Υενόµενοι, eic. male."Oct vulgo scribitur a linea, quod Cantoclarum felellit. Antea scribe, ἢ ὅπλοις περιών, etc. Post lianc lega- tionem Narsei regis Persarum ad Galerium Caesarei, sequi debet caput illud quod legitur pag. 29, "Ότι ay χάριτας óuo- D θος. Γαλέριος , etc. , uf series historie satis indi- cat. Pag. 27. B. Thó» βαστάγην» αὐτοῦ à τῆς βασιλικής ὑπηρεσίας xatéo yov. Pessime hunc lecum vertit Cantoclarus. Verte igitur, Deinde cum belli incertos exitus reputaret Constantinus, cum- que Liciniani occultis insidiis jumenta sarcinalia et supellectilem regiam cepissent, eum in. conspectum suum admisit. Bastaga enim id significat quod dixi. Ejus mentio fit in notitia imperii Romani, eratque sub dispositione comitis largitionum et rerum pri- valarum. Ibid. B et C. Tór οἰκεῖον γαμόρόν. Sororium suun Licinium Constantinus γαμθδρόν vocat. Sic Themistius in orat. 10, Sub fin. Licinium Cous- taptini yap 6póv appellat, et auctor vitia Metropha- nis in Bibliotheca Photii. Eodem mudo scholiasies Lycophronis pag. 185 de JEnea dicit, γαμθρὸς αὐτῆς τῆς Κασσάνδρας ἐπὶ Κρεούσῃ τῇ ταύτης ἁδελ- qf]. Plura uotavit Cujacius in libro v1 observ. et Bougarsius in notis ad Justinum. Pag. 29. C: Αγτιχραφέα τῆς µνήµης. Verto, magistrum memoria, ut observavi in notis ad ÀAmin, Marcellinum. Menander in lib. 6. hist. p. 98. ἄντι- γραφέας dici ait, τοὺς βασιλιχοὺς διαιτητάς, id est, proximos sacrarum cognitionum. Pag: 29. A. "Ot. ὁ Δέγαθος. Scribe, ὅτι Ὀδαίνα- δἱο enim hoc nomen scribitur apud Libanium jn epist, 999, et apud Suidam in "'06alva0o;, qui locus descriptus est ex Damascio in Isidori Vita. lia etiam scribitur apud Evagrium in fine libri V. Porro hoc fragmeutum cuin superiore collocandum erat, pag. 24. D. aut 25 C. | IN EXCERPTA ΕΧ HISTORIA PRISCI RHETORIS. Pag. 35. A. Ut ordo servetur istori:e, collocanda est ante omnia legatio illa Rux regis Hunnorum, qux pag. 47A habetur. Nam Margus et Viminacium post obitum Rui ab Attila capta sunt, ut docet pag. 59. D. Pag. A .Δ. ᾽Αμιλζούροις κ Ἰτνρμδροις Ὃ- yM 'e HENRICI VALESII NOTE 960 Harum gentium nomina paulo aliter refert Jordanes Α Scribe, γνοίη ol βούλεται αὑτῷ, ibid. B. Item lege, in Gothicis : Alipsuros, ltimaros, Tuncarsos, et Bois- cos Hunni rapuere. Pag. 48. B. Post hanc legationem collocanda sunt ea qu: habes pag. 55. ΑΛ. et sequentibus. Pag. 35. B. Τοὺς κατὰ χρόνον civà τὴν βαρυ- tátn*v χουφισθέγτας τῆς γῆς ἁποτίμησιν. Hunc loeum fusius explicavi in annotationibus ad lib. xix Ammiani Marcellini, pag. 167, ubi de census rele- vatione affatim dixi. Grzeci χουφισμόν vocant. Sic Theodoretus in epist. A3 et 47, et. vetus inscriptio apud Gruterum pag. 1116 : 'Ἑσπερίης πάσης χθονὸς ὅδριμον lüvrenpa Μάρκε.1Ίον à θρασὺς µάρνε µόρος ταµίην ᾿Ε.11άδος dy Aaóv Épyoc, ὃς εὐδοχίῃ κυκ.λάδων γης Κουφίζων πό.Ίιας θῆκεν éAazpotépac. Ceterum hzc relevatio aut. principum beneficio concedebatur, aut judicum sententia, ut ait Priscus. Judices autem intelligo perequatores aut. censito- B res, qui ad inspiciendos 4ο relevandos provincia- lium census a principe mittebantur. lbid. Ἐν τῇ γερουσίᾳ dro γεγραμμµέγοι. Vide- tur scribendum esse ἀναγεγραμμένοι. Omnes. eniin senalores aurum conferre cogebantur, tam nuper allecti, quam ii qui pridem iu Senatum ascripti fuerant. Conferre auteni. cogebantur senatores cer- tum auri pondus in premium sue dignitatis. Sic enim vertenda sunt hzc verba, ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀξίας, non ut Cantoclarus vertit, ultra quam facul- Lates ferre poterant Pag. 97. A. Lege παντὶ ὑπήχουον ἐπιτάγ- att. Ibid. B. Post h:ec verba, χαὶ στρατηγοὺς χειροτο- νοῦντες. Videtur collocanda legatio illa, ὅτι θεόδω- ς ἔπεμπε σηνάτορα, pag. 48, nisi potius ante herronense praelium locanda sit, quod verum puto. lvid. D. De Chrysaphio, τῷ βασιλέως ὑπασπιστῇ, verte, Chrysaphium imperatoris. spatharium. Sic enim appellat auctor Alexandrini Chrotfíci. Pag. 58 D. Kal στρατιωτῶν τῶν ἁμοὶ τὴν Ba- σωείαν» «φυακὴν ὑπ αὐτὸν ταττοµέγων. Hunc locum uberius explicavi in Annotationibus ad lib. xxvi Marcellini pag. 317. Ubi de magistri officiorum dignitate abunde dixi. His autem postremis verbis Priscus intelligit scholas palatii, quaerant sub dispositione magistri ofüiciorum. Caeterum post hzc sequi omnino debent ea qux habes p. 48, quod quidem verba ipsa bis utrobique repetita satis Su- perque demonstrant. Pag. 48 D. Lege, ἀπέσταλκέν οἱ. Pag. 51 D. Scribe, χοµίσαιτο διανεμηθησόµενον ταττοµένοις ἀνδράσι. Προδεδομένος δὲ ἐληλύθει. ld est, Verum infelix Bigila proditus [uerat. Pag. 55 B. Lege, πρὸς βορὰν ᾿οἰωνοῖς ἐδεδώχει ἂν, εἰ µή γε τῷ τῆς πρεσθείας θεσμῷ λυµαίνεσθαι ἐδόχει. Siinile mendum ἵπ Menandri protectoris historia notavi, θερμῷ, Ρτοθεσμῷ. Pag. 54 A. Lege, ofa 6h ἀμέτοχος ὤν.---Ιδίά. B. ]tem scribe, ἑδέχωνος δὲ πάντως, elc. lbid. D. ᾽Ακατιζρων ἔθνος. L. ᾿Ακατζίρων. Infra Κατζίρων scribitur truncate, At p. 59 et 60 dicun- tur Αχατίροι. Sed Jordanes in histor. Goth. Acatzi- gos nominat, Sic enim habent mss. Palatini, quos Gruterus inspexit. Gens est Scythica teste Prisco. Pag. 57 B. Σωέανὸν ἁρμίου τραπέζης κατὰ ᾿Ρώμη» προεστῶτα. Videtur scribendum esse &p- Yvplou τραπέζης. Sic mensam argentariam vocat : erat enim hic Silvanus argentarius. Ita. Evagr. in lib v, cap. 10 de Magno quodam, πρῴφην μὲν &prv- ρᾶς τραπέζης mpoissapéve. lbid. D. Scribe, οὐ γὰρ ἐκδώσειν. Item lege, σφᾶς ὁ Báp6apoc ἀναμείναντες, ibid. eod. Jtem scribe, 6 «1 χαὶ ἀποχρινόμενος, ibid. eod. Pag. 09 Α. Lege κατεσχηνώσαμεν, ὡς 7, elc. C ζηλοῦσινὴ τὴν Οὕννων, ibid. eod. Pag. 61 A. Τῶν παραστάντων τοῖς δικασταῖς. Apparitores magistratuum intelligit, qui Sententias judicum exsecutioni mandabant. Quos etiam spor- tulas a litigantibus accepisse tegRtatur Priscus. Proinde h:ec qux sequuntur verba, κἀχείνων εἶναι τοὺς πρόνοιαν ποιησοµένους, interpretanda sunt de lisdem apparitoribus seu officialibus, hoc modo, et ex eorum numero, qui prospiciant, etc. : Ibid. B. ΑἉνγατιθέντες ἁδιχία σφετέρα. Scribe, ἀνατιθέντων, more Attico, pro, ἀνατιθέτωσαν Ibid. C Scribe, xal οὐχ ὡς τῇ αὑτοῦ, etc. Pag. 62 B. Ὦ καὶ πότε βού.εται 6uaAévscróan, scribe, οἵ χαὶ πότε. Quod idem valet ac ποῖ. Sic supra pag. 59. B. Priscus dixit, ὅπως Υνοίη, οἵ βούλεται αὐτῷ, καὶ ὁπότα Eq λόγους ἑλθεῖν. pag. 66. B. Καθάπερ ἐπὶ τω» γαμούντων "EA- Anrec, etc. Tori geniales tum apud Grzcos, tum apud Latinos velis ac pretiosis vestibus ornaban- tur. Erant quoque- gradus eburnei, quibus ascen- debatur in torum, Lucanus lib. i. De lecto geniali, ^." gradibusque acclivis eburnis Stat torus, εἰ picto vestes discriminat auro. Claudianus quoque in l. 11. de raptu, Oo. aüaii pretezere ramis Limina, et in thalamis cultas extollere vestes. Vide Theophylactum in lib. 1. ubi thalamum Mau- ricii Augusti describit. Greci παστάδας vocant hu- jusmodi geniales lectos, θάλαμοι vero apud eos sunt cubicula, iun quibus collocati sunt bi lecti. Sie Basilius in |. 11. de Thecla cap. 5. et in |. 1. cap. 19. Ibid. D. Lege teo periculo, κατὰ τὴν τῶν Θαχῶν τάξιν, non 8paxov, ut est in editione vulgata, quz Interpretem fefellit. Infra τῶν θρόνων dicit. Paulo post scribendum videtur, τῶν τῇ µαγίδι ἰδίᾳ ἔπι- τιθεµένων. Menss» enim ternis aut quaternis sin- gule erant aut appositz. lta ut quisque in sedili suo residens, de impositis mense ferculis cominode sumere posset, Pag. 67. C. Ζέρκων ὁ Μαυρούσιος. De hoe Zer- cone Mauro vide omnino Suidam, qui totam hu- jus Zerconis vitam refert ex Prisci Rhetoris histo- ria, ut satis constat. Pag. 68. D. Παρὰ ᾿Αδαμειτῶν. Leve mendum to- tam sententiam corrupit, quod facillimum erat sola disjunctione litterarum emendare. Scribe igi- tur, παρὰ ᾿Αδάμει τῶν αὑτῆς πραγμάτων τὴν krv- τροπὴν ἔχοντι, id est, interim Rhecan uxor Απίία nos ad cenam invitavit in. edibus Adami procura- Loris ipsius. Pag. 69. B. Τὸν δὲ Zatopyrilov ἀγῃρήκει Ἄθη- vüc, ἡ καὶ Εὐδοχία. Scribe ᾿Αθηναῖς. Sic enim vocata est Eudocia Theodosii Junioris uxor, teste Cedreno et Zonara. Pro Saturnilo quoque Satar- ninum scribi mallem. Fuit enim Saturninus comes domesticorum, qui Severum presbyterum et Joan- nem diaconum, quos Eudocia Augusta urbe Con- stantinopoli Hierosolymam secum abduxerat, mis- sus ab imperatore Theodosio occidit. Quod indigne ferens Eudocia inuliebri furore percita, Saturninum WEN obtruncari jussit anno Natalis Dominici 44, Theodosio xviii et. Albino coss., ut scribit Marcellinus in Chronico. Cedrenus supra dictos clericos adulterii suspicione contactos fuisse prodit, lbid. Ζήνων ὑπατικὸς ἀνήρ. Flavius Zeno. Sic enim vocatur in actis concilii Chalcedonensis. Con- sul fuit anno Natalis Dominici 448. Hujus viri poten- tiam salis superque declarant ea, qu: subjicit Pri- 8cus, eum scilicet imperatoris voluntati unum resti« tisse, cum magnas Isaurorum copias circa se ha- beret ad urbis CP. custodiam : et que p. 72 D Priscus commemorat, sopitis omuibus cum Attila dissensionibus, unicum Theodosio imp. metum superfuisse, ne forte Zeno tyrannidem invaderet. 961 suspectus rerum novarum. Sie enim Jordanes De successione regnorum scribit de Marciano. Obitumque Attile, et Zenonis lsauri interitum, antequam more- reiur, feliz comperit. Damacius in lsidori Vita scri- bit iunc. Zenonem idolorum cultum restituere, et Ghrisiianorum religionem abolere voluisse, sed vio- lenta morte fuisse prepeditum. Nam ex equo lapsus crure confracto, non multo post. exspiravit. Et. Da- macius quidem eum magnum Orientalis militize magistrum appellat, ὁ μέγας τῆς "Ew στρατηλάτης. Sunt ad huuc Zenonem magistrum militum et con- sulem du: Theodoreti epistole, quibus illum non- dum sacro D.ptisuate initiatum fnisse testatur. Ca- terum ex loc Prisci loco manifeste sequitur, liauc ax iniini ad Attilam legationem, quz hic luculente deacribitur , contigisse Zenone et Posthumiano COsS., Sub esilum anui, quod confirmare etiam videtur Marcellinus in. chronico. Certe Priscus . 70. C. De Areobindo tanquam adliuc vivente oquitur, qui sequenti consulatu obiit, teste eodein Marcelliuo. Pag. 71 C. Post h:vc verba, ἐς τὴν Κωνσταντίνου, collocari debent ea qua habes pag. 59. A. ὅτι φωρα- θέντα, ut satis manifestum est. - Legis, ἐδήχθη τε ὁ Θεόδωρος τὸν Oupóv, 9 C, et post biec sequi debent, ὅτι ὑπ' ἀμφοτέρων, quie leguntur, 71. C. ut luce ipsa clarius est. lbid. 'AvatóAur τῶν ἁμφὶ βασι.έα ἄρχοντα τεἰῶν. Male Cantoclarus vertit, Regiorum tributo- rum pre(ectum. Ego. Magistrum militum presen- talem, interpretor, Fuerat hic Anatolius antea ma- gister militum Orientis, ut testatur Theodoretus in epist. 45 et Marcellinus iu Chronico. Quo revocato ut prasseutale magisterium acciperet, Zeuo Isaurus in ejus locuin subrogatus est, ut indicat Priscus, p. 69. lbid. Οἱ Σὴ τὰς ἀρχὰς ἀναθεθήκασι πάσας. Hc verba perperam vertit interpres, qui notionem verbi, ἀναδαίνειν, minime intellexit, Verte igitur, Nonum vero ex magistro officiorum, utrumque pa- tricium, que dignitas celeris omnibus autecellit. Eodem sensu Priscus p. 49 D dixie, Ἐδέχωνα δὲ ἀναδεθηχέναι τὸ) Ὀρέστην πολύ. id est, Edeconem )wulium Οτεείὶ autecellere. Ibid. "Οτι yàp µά.Ίιστα προσῆν αὐτῷ. Totum hunc locum, qui ab ineerprete male acceptus est, ita verte : Míssus vero est cum Anatolio Nomus, non solum ob dignitatis amplitudinem , sed. etiam quia amicus erat. Chrysapkio, et Barbarum mune- ribus capturus sperabatur. Erat enim oppido libe- ralis, nec pecunia parcebat, ut negotium quod semel susceperat ad. effectum perduceiet. Pag. 72. A. Lege, σὺν τοῖς πρ. ἐς τὴν Σχυθικἣν διαθάς, ut Canroclarus legisse videtur. lbid. D. Τνρανγδι ἐπιθήσεται. Post haec verba sequi debet legatio Attile ad Marcianum imp, qui Theodosio successerat, quae refertur pag. 59 D. Pag. 40 C. Ἁγείρων π.Ἰῆθος. Post hacc. sequi debent ea qux habes p. 72 D, ὅτι τοῦ ᾽Αττήλα, ubi sermo sit de Apollonio Rufi illius, cui Zeno Satur- nini filiam dederat, fratre, magistro militum ad AWilam legato. Hic videtur esse Apollonius, qui postea consul fuit cum Magno. Suntad illum aliquot heodoreti epistola, qui etian) Ruli comitis memi- nit in epist. 79. Post illa verba, ἄπραχκτος &navíst, 15 med., col- locanda sunt ea quz leguntur 40 ined., ὅτι ὁ 'Az- τήλας, et sequentia. lbid. D. "Οτι Β.έμμυες xal Nov6dOsc. De Nubis ει Blemniiis sub Marciano deviclis testatur Jor- dauis in lib. De success. regn. Cum Parthis et Van- dalis omnia infestantibus pacem institut ,. Attilee minas compescuit, Nubades Blemmyasque. /Ethiopia prolapsos per Florum Alexandring urbis procura- Lorem sedacvit, ac pepulit α sedibus Rom. Erat hic Florus uon solum procurator sive augustalis, sed etiam comes rei militaris per /gyptum, ut ex Pri- IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. Mie postea Marciani Augusti temporibus interiit A sco docet Evagrius in lib. n, cap. 5. Hi a Procopio / Νοδᾶται dicuntur, a Stephano Νοῦδαι et Νουδάδες. "7^. Sic enim scribendum est. non autem Νουμίδες, Pag. 44 A. Ἐν τῷ ΦίΛαις ἱερῷ. Scribe, &v τῷ ἓν Φίλαις ἱερῷ. Phila insula est, et oppidum in finibus ZEgypti, circa Elephantinem, ubi maximum era! Osiridis templum, per quod /Egyptii jura:e consueverant, gà τὸν ἐν Φίέλαις "Octpiy, teste Scho- liaste Lycophronis, p. 45. in quo male Φήλαις legi- tur : de Isi Philis culta loquitur etiam Marinus in vita Procli. Procopius in lib. 1. Pers. p. 35. ait Nubas et DBlemmyas lsim atque Osirim colere. Adde et Ser.vium in lib. 6. /Eneidos, ex Seneca in libro de sacris et vitibus ZEgyptiorum. Sed notan- dum est quod ait Procopius in lib. jam citato, Dio- cletianum scilicet, cum juxta Elephantinem insu- lam in Nilo reperisset, castro ibi extructo, aras Romanis ac Barbaris communes statuisse, ac sacer- dotes ex utraque gente ordinasse, ut sacrorum communione amicitia coalesceret, unde et locuin Philas vocavit. ln quo fallitur Procopius. Philee euin longe aute Diocletiani imperium dicebantur, ut coi- βιαί ex Strabone et Ptolemzo. Pag. 41 B. Χώραν κατέδραµον. Post hzc sequi debet legatio Martiani ad Gensericum, qua legitur pag. 19 B. ag. 74. Α Post illa verba Λαζους χαταφεύ- Ὕοντας, ascribenda sunt qua leguntur pag. 41 B, ὅτι Γωθάσης idque eadem serie, vt manifesium est. Pag. 41 C. Lege continue absque vla c«listinc- tione, τὸν πόλεμον, Εὐφήμιος sionyfjsato. id est, Ut autem alter tautum aut Gobazes, aut ejus. filius apud Colchos regnaret, Euphemius magister officiorum consilium — dederat, qui εἰ prudeiitia et eloquentia prestans cuncta administrabat, ac multorum preclare factorum et consultorum auctor Marciano Augusto fuit, qui et Priscum hujus historie scriptorem assessorem sibi ad- junxit. Vide quie nutavi ad Αμ. Marcellinum lib. 28. pag. 953, ubi assessores nmiagistratuum χοινωνούς dictos esse a Graecis observavi. Sic Greg. Nazianzenus in epist. 48, ad Asterium, et iu epist. 415, ad Olympiuim. Pag. 42 À. Καὶ τὰ ὕδατα. Post haec — verba scribe, qui leguntur pag. 74. B. ὅτι ὁ Γεζέριχος. Usque ad vocem συγγένειαν, deinde recurre ad Ρας. 42 A, ὅτι οἱ Ἑσπέριοι, eic. ag. 74 B. Sic interpunge, παρελέσθαι αὐτὸν τῆς ὀννάμεως ἐθελήσαντα, τούς, etc, mox lege ἀφιχέσθαι δὲ παρ) αὐτόν. Εὐλαθηθεὶς δὲ τὴν ἐπιθουλήν, elc. ὑπενόστησε. Totum autefn hunc locum pessime vertit interpres, cujus versio ex his qua dixi, facile emendari potest. Pag. 42 B. Νεγιδίου. Scribendum est Αἰγιδίου, ut. jamdudum alii monuerunt. De quo vide libros rerum Francicarum Adriani Valesii. lbid. C. Lege, δύο 6t ἔτους ἑχάστου. Pag. 45 D. Tov Μάγων, καὶ τῶν ἐν τῇ 'Popalt- ων 75. Scribe absque conjunctiva particula. τῶν Μάγων τῶν ἓν τῇ, etc. Intelligit. enim. Magos, qui in Cappadocia degebant, per totam provinciam sparsi. Erant autem — Magorum Persicoruin coloni, de quibus multa scribit Basilius Magnus in epistola 525, ad Epipbanium, a quo con- sullus de illis fuerat. lbid. D, Κωνσταντῖνος, scribendum est, Κωνστάντιος, ut. legiturin pag. 74 D, ubi h:ec jisdem — verbis repetita babentur. Sed illic male τρίτον μὲν τὴν ὕπατον λαθὼν ἀρχήν, quie ex hace pagina sunt emendanda. Ad hunc Constan- tum praefectum praetorio sunt epistole Theo- doreti episcopi a Jacobo Sirmondo ediiz. Post hiec verba, πατρικιότητος τυχών, p[435 D, continuanda sunt ea qua habes, p. 74 D, Τατιανος μέν, elc, Hic. Tatianus Patricius occidentalis imp. paulo post consul fuit. Posi liuem hujus legationis, p. 76 A, sctibe ea C 909 - ^. - 2 E 963 uod quidem incendium contigit Basilisco et Her- menerico coss., anno 464 Natalis Dominici, ut seribit Marcellinus in Chronico. Hujus incendii meminit etiam Candidus lsaurus in libro 1 Histo- rie, atque in eo inulta. ab Aspare utiliter esse ordinata commemorat. Vide Zonaram. Scribendum videtur, ὑπὸ τῶν νέων τῶν ᾿Ῥωμαίων παρασπονδούµενον, p. 76 Α. Caterum post hac verba locanda sunt illa qua habentur pag. 44 A, ὅτι Σχύθαι xal Γότθοι, et sic deinceps usque ad finem. Pag. 44 C. Lege, ἁπαγόντων αὐτὸν πολέμων. ltem, xai οὐ συγχωρούντων. paulo post lege continua serie, ἐπυνθάνετο ὅτι βουλόμενοι, elc. vel simpl. τί ῥουλόμενοι. lbid. D. O Ὀρνιγίσχλου. Scribendum — puto, 'Aváyactog ὁ ᾿Αρνιγίσκλου. Hic enim Anagasius comes ripam Jstri (tuebatur. de quo plura mox HENRICI VALESII NOTE du edita sunt, p. 45 D, ὅτι μετὰ τὸν ἐμπρησμόν. A norum tandem devicit, caput ; νιχαῦτα ἐς τὴν Αλεξάνδρου Ex τῆς τῶν 961 ejus Byzantium misit Zenone et Marciano coss., ut est in Chron. Alexaud, et Marcellini Chron. De hoc Anagasto Suidasin Ὑποστάς. Arvegiscli meminit Marcel. linus in Chronica in rebus Theodosii Juuioris, et Jordanes de successione regnorum. Hoc igitur ordine hzc Prisci rbetoris frsgmenta locanda suut, scriptoris valde boni et utilis. Cujus elogium apud Suidam sic legi debet, ἔγραφεν ἱστορίαν βυζαντιχὴν, xal tà xarà ᾽Αττήλαν, ete. Stéphanus Byzantius in voce σάλωνα, laudat li- brum vi hujus historie. Evagrius quoque in libro H. hist. Eccl. cap. 1 et 5, Prisci, rhetoris histo- riam commemorat. Sed in cap. 1 corruptum est ejus nomen : Πατρίσχος enim exaratur pro Πρίσχος. lnn v vero cap., ubi sedifío Alexandrinorum de- scribitur post abdicationem Dioscori, scribendom puto, ἱστορεῖ γοῦν Πρίσχος ὁ Ῥήτωρ, d ucl m ων Priscus memorat. Hic etiam Dengesic regem Hun- p ἐπαρχίας, etc. [nns IN EXCERPTA EX MALCHI HISTORIA BYZANTIACA. Pag. 94. C. Hinc inchoandam esse historiam Malchi, et series ipsa temporum docet, et Photius in Bibliotheca : qui Malchum a. 17 Leonis Aug. anno historiam ordiri testatur. Igitur recte ab hoc fragmento invipiemus, ὅτι àv τῷ ἑπτακαιδεχάτῳ ἔτει. Prisci ergo rhetoris historiam continuaverat Malchus. | Pag. 92 A. Lege, Τῶν ἐπὶ Πετραίαν ὑπὸ 'Ῥω- μαΐοις ὄντων Σαρακηνών. lbid. B. Πόῤῥωθεν ὄντι. Optime Cantoclarus verlit, e longinquo. Sic enim loquitur Tacitus in lib. 1 Historie, Majestate. salva, cui major e lon- ginguo reverentia. Sed et Nero reprehensus esta multis quod Tiridati Perse interna imperii Roani nudavisset. Ibid. C. Scribendum videtur, xa γὰρ δὴ πολλοῦ χρεῖττον, elc. lbid. Eod. Καθέδραν atcp τὴν πρωτοπαερι- Pag. 94. B. Kal τόν τε xotróv τῆς τύχης. Lege, xai τὸ κοινὸν τῆς τύχης. lbid. D. Lege absque ulla distinctione, ἰχανὸν εἶναι συντάξειν τε xal pio00v ἑπαρχέσαι προχεἰρως. lbid. eod. Στρατιώτας κεεύσας. Melius lege- lur. Χαλέσας. Ibid. eod. "Apa τῷ Αρματίφ. llem narrat Suidas in voce ᾽Αρμάτιος. Hic est Armatius ma- gister militum, qui Basiliscum Augustum prodidit, de quo multa babet Suidas in v. ᾽Αρμάτιος. et Can- did. inlib. v Mist., qui Armatium cum Basilisci tyranni uxore stupri consuetudinem habuisse scri- bit: eoquead inaximam potentiam pervenisse, adeo ut filium suum Basiliscum Caesarem videret ; ipse belli contra Zenonem adaiinistrationem solus habuerit, ad quem ab Hillo sollicitatus, tandem defecit, Caeterum ex hoc Malclhi fragmento colli- gitur Theodoricum Triarii lilium a. Basilisci parti- χίων. Cantoclarus quidem legisse videtur pro τῶν ϱ bus stetisse. Quod confirmat etiam Suidas. πατρικίων. Sed vulgata lectio tolerari potest : nam πρωτοπατρίχιος erat primus patriciorum. Is videlicet qui ante alios omnes patriciatus digui- tatem ab imperatore acceperat, Sic Aspar primus triciorum dicitur in Chronico Marcellini, Leone V et Probiano coss. Elc τὴν ἑτέραν ΥΠ». Hxc verba transposita esse videntur, ct inferiore linea collocanda hoc ndo, xai µτδένας ἐξ αὐτῶν ἁποστῆναι θέλοντας εἰς τὴν σφετέραν γῆν τὸν βασιλέα δέχεσθαι. Totus autein. locus sic vertendus est, Theodoricum magistrum equitum et. peditum. prasentis. militia constitui, que dignitas mazima habetur, solumque Gothorum regem esse ; neque qnemquam eorum qui a Gothis. irans[ugere vellent, ub. imperato?e in regionem suam admitti, Theodoricum porro Tria - rii. filum bic] intelligo, qui sedes in Thracia liabe- bat, ut refertur pag. 80 A, et 88 B. Pag. 95 D. Lege, τῶν τε ΥΣγενηµένων συνησθη- σόµενοι τῷ Ζήνωνι, ut Cantoclarus legisse videtur. Paulo post legendum, Χατιόντα Ἀπροσδέχεσθαι, et locus sic vertendus, imperatore enim superslite, reliquum. esse ul eum redeuntem. excipiant. Nepo- tem Augusti intelligit, qui à Romanis expulsus fuerat. Hunc Leo copulata ei nepte sua per Domi- tianum clientem suum in urbe Ravenna. Cwsarein ordinaverat, ut refert Jordanes in lib. de succes- sione regnorum. Ex quo intelligitur quod ait Mal- chus, Nepotis uxorem Verinz cognatione junctum uisse. Pag. 05 B. Ὁ Ζήνων ἑδού.ετο. Post lizec verba collocanda sunt ea qua» habes pag. 75 A. Pag. 78 B. Καὶ αὐτόν. Joan. iuteiligit praefectum pratorio Illyrici. Erat sutem Thessalonica sedes priefectorum prz. et metropolis totius Illyrici. Ibid. eod. Kal οἱ ἐν ταῖς ἀξίαις. Verte, et Λο. norati. Vide que notavimus ad lib. xiv Amm. Mar- cellini, pag. 14, sic et infra pag. 64. Pag. 79 Β. Ὡς οὐκ ἴδεις. Lego, ἔδεις, id est, quod facere &on debueras. Pag. 80 C. Ὁ δὲ τὸν BaJaygiüpov. Lege, ὁ δὲ Ba) aif po" Ibid.B,C.Pnprvnc te μἀ.Ίιστα ὄντος οἰχειοτάτου. Scribe ineo periculo, Brghvn. Hzc erat socrus Lenonis Augusti, sororis Basilisci, mulier supra muliebrem modum ambitiosa et cupida dominandi. lbid, D. EO ἔτι ἄπεστιν. Scribe, ἕως ἔτι. Pag.81 B. KaAovvca πρὸς tovc 'HpaxJAsewcds. hic locus prava interpunctione corruptus iuterpre- tem in errorem. induxit, Sic autem distinguendus esi, χαλοῦντα πρὸς τοὺς Ἡραχλειώτας ἐχλιπόντας μὲν τὴν πόλιν, elc. πέμψας, ἀπῄτει σἵτον. Hera- cleam Sinticam intelligit. Ibid. C. Οἱ δὲ κατὰ πολὺ ἠρεμίαν. Scribe, χατὰ πολλὴν ἹἈρεμίαν προϊόντες. lag. δ3Α, B. Καὶ στρατηγὸν ἁπαφαίνουσι. Ex hoc loco discere possumus quo anno Theodoricus Valamer Epidamnum occupavit, et quo cuncta hasc 3cià sunt, qua narrantur a Malcho. Nam Sabi- nianus magister militum creatus est consulatu 965 IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 966 Zenonis Augusti, ut scribit Marcellinus in Chron'co, A clii magistri militum elogium exstat apud Suidam qui cum priscis illis exercituum ductovibus compa- rabilem fuisse dicit. lbiJ. «B. Μετὰ τοῦ czpatnyoo ὁ Εὐούλφου. Seribe, μετὰ τοῦ στρατηγοῦ ἸΟνούλφου, ut legitur in Bibliotheca Photii. Hie Onulphus ex infima: sor- tis Barbaro ; primum comes, deinde magister nmili- tum. Illyrici ab Armato factus fuerat. ldein postea per suuumam perlidiam Armatum, a quo tantis be- neficiis auctus fuerat, manu sua occidit, ut ex Mal- cho tradit Suidas in v. ᾽Αρμάτιον. Erat autem Onulphus patria Thuringus, ut docet. fragmentuin Malchi apud Suidam. 'O ó& Ὀνοῦλφος ἔφυ ἐξ ἐθνῶν κατὰ πατέρα μὲν θουρίγγων ' τῶν δὲ Σχίρων κατὰ v μητέρα. μα c Λέγοντες οὖν abtóy. Scribendum est, ἄγοντες, quod etiam Cantoclarus monuit. lbid. D. Περιμεῖναι ἐν Καιιπίᾳ, scribe, ἓν Zxap- mía. Urbs est Epiri non longe a Licnido. Scampis dicitur in Jtinerario Antonini , apud Constantinum y Porphyrogennetum in lib. n De thematibus Scam- pa. Scampina civitas appellatur in exemplari sug- gestionis Germani et Joannis episcoporum ad Ἡυτ- misdam papam. In Jrinerario Burdigalensi Mausio Scampis dicitur, et 52 millibus passuu.n distare diilur a civitate Lichnido, Sic enim scribendum est, non uL est in vulgatis editionibus Cledo. Pari modo corruptum est hujus civitatis vocabuluin apud Constantinum in loco supra citato, ᾽Αλήνιδος enim perperam scribitur pro Λὐχνιδος. Pag. 85 C. Κλαύδιον τὸν τοῦ Γοτθικοῦ tayular. Verte, procuratorem stipendii Gotthici. Erat hzc di- guitas sub comite largitionum, ut videtur. lbid. eod. Σὺν ἱππεῦσί τε Ιώνων. Scribendum εει, Uv, et totus locus ita vertendus, Ubi cum equi- latu ei curribus, el reliquo apparatu (ut mos est) iter [aciema, irruentibus in me hostibus parum abfuit quin cum meis funditus interirem. . lbid. D. Lege, µηδέποτε πρὸς αὑτὸν ἄλλως πως f πρὸς πατέρα. Nihil certius. Et pauio. post scribe, ἐν πρεσόείας ἐλπίδι καταλαθὼν τὰ '"Pupaluv. Pag. 84 A. Περὶ τούτων πείθεσθαι. Scribendum puto, πυθέσθαι et mox lege, xai αὐτὸς ἐπιμενεῖν. Pag. 85 A. Κατιάσειν ἀπὸ τῆς Κανδαμείας. Lege, Κανδαδίας. Mons est in lilyrico, in via Egna- tia, qua ab Epidamno incipit, unde Gotbi venie- bant. Vide Strabonem lib. vii. Montes Candavie vocat Plinius lib.i: ab. Epidamno 79 millibus pas- suum distantes,et Piolemzus IHaliacmouneimn fluvium ἀπὸ τῶν Κανδαλουῖων ὀρέων oriri scribit sic enim lego, uon xavaAXoutov. Pag. 86 C. Ἐκπέμπει IleAdyior. Πίο est Pela- gius patricius, quem Zeno interfici jussit, eo quod scelcra ipsius summa cum libertate reprehenderet. De laudibus ejus multa referuntur a Cedreno et Zonara, et in chronico Alexandrino. Occisus est Faustino et Longino coss., ut refert Marcellinus. lbid. D. Ὁ θευδέριχος οὕτως ἁπεχώρησε. Contigit id Placido solo consule, quemadmodum testatur Marcellinns in Chronico. Theodoricus Tria- rii filius rex Gothorum ascitis] suis usque ad Ana- plum quarto urbis milliario advenit : nulli tamen Remanorum noxius, continuo reversus es... Veuerat autem Tüleodoricus usque ad Anaplum, audita se- ditione Marciani, ratus oblatam sibi esse opportu- nilatem urbis invadendz, et caukam quidein ad- ventus sui pra, se ferebat, ut Zenoni opeimn ferret. sed revera ut Coustantinopolim prazedaretur , advc- nerat, ut. Malchus in hoc loco docet. Porro hanc seditionem Marciani et Procopii, qui Anthemii Au- gusti filii erant luculente describit Candidus Isau rus in Bibl. Photii, et Evagrius in lib. 3. Pag. 87 B. Σευήρον. Hujus legationis Severi pa - tricii ad Genserichum regem Wandalorum meminit eiiam Vietor Uticensis in lib. 1 De persecutione Wandalorum, sub fin. Ibid. D. Ἡρακ.είου τοῦ στρατηγοῦ. Hajus Hera- in v. Ἡράκλειος, ex historia Malchi procul dubio deseriptum. Ejusdem lieraclii meininit etiam Pri- $Cus, pag. 46 C. 88 B. Elc αὐτὸν ἐτηρεῖτο. Post; hiec. verba 10- canda gunt ea quz habes, 95 C. ὅτι τῷ αὐτῷ ἔτει. Pag. 95 C ᾿Α.1έξανδρος ᾖἦγεν ὁ τῆς "Advapíov γυναικὸς ἐπίεροπος. Scribe meo periculo , ὁ τῆς ὌὈλυθρίου. Hac Placidia nobilissima dicebatur. hanc Gensericus rogatu Leouis Augusti una cum Eudoxia matre, Valentiniani Placidi vidua, Con- stantinopolim remiserat, ut scribit Procopius in lib. 1 Wandalicorum , et Priscusin fine historic. De Alexandro autem Procuratore Placidize loqu.tur Victor Uticensis in lib. Ἡ De persecutione Wanda- lorum, qui hanc historiam valde illustrat. lbid. D. Lege, τὰς σπονδὰς ἐμπεδώσειν. Et paulo post scribo, 4 δὲ τοῦτο πρόσχηµα εὐπρεπές, et lo- cum sic interpretor : Et hac quidem in speciem di- cebantur. Nam revera omnem belli suspicionem Wandali formidabant. . Pag. 96 A. Ἡ ὡς ἂν ἄλλοις βουλεύσαιντο, scribe, ἄλλοι, Sensum horum verborum, non est assecutus interpres. Hoc enim sibi vult Malchus, Geusericum regem classem semper ad omnes ca- Sus paratam habuisse, adeo ut celerius consilia $ua exseculioni mandare solitus esset, quam alii censultare solent. Ibid. eod. Tov προθάτζων xóumta. Post hzc verba locanda sunt ea quz habes, pag. 88 C. ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ, etc. Pag. 88 D. "Οτι τὸν υἱόν. Scribe, ὅτι οὔτε τὸν vióv. Et puto post, scribe, σφόδρα συστελλοµένῳ. Pag. δν B. Πρὸς εαῖς πύ.ῖαις τοῦ αἴμου. Suco- Tum angustias intelligit, quas describit Amm. Mar- cellinus, ubi vide quz annotavi. Ibid. C. Πρὸς τῷ Εὔρφ. Seribendum est "Εδρῳ, id est, ad Hlebrum flumen. Ibid. D. Ae ἑρημίας, scribendum videtur, δι’ ἠρεμίας. lbid. eod. Elc τοὺς πὲρὶ Σόνδιν παρ. χώρους. Seribendum puto, περὶ Σούχιν. Σῦχος enim procul dubio intelligit Ma'chus. Philostorgius Σούχεις appellat. " ag. 90 A. Τὴν τοῦ «όγου, xal εἰς µίαν ἆπο- φέρονται νίκη». Hunc locum egregie mihi videor restituisse. Seribo enim, τὴν τοῦ λόγου Καδμείαν ἁποφέρονται νίχην. Proverbium est pervulgatum apud Grzecos, Kabpela νίχη, de victoria, victoribus simul ac victis funesta et exitiosa. Ibid, eod. Παρέσεσθαι xal abcQ.Lege, παρέσεσθαί τε αὐτοὶ xal χοινῇ συστρατεύειν. l'aulo post lege, ᾧ προέδωχας Υένει, ut legisse videtur interpres. Ibid. B. Πρέσδεις ἐπὶ τὸ Βυζάντιον. Post h»c verba dubium non est quin locanda sint ea quie habentur pag. 96 A, ὅτι auvOfjxac, etc., uL eadem verba utrobique demonstrant. κ Pag. 96 B. ὐῦς δοµεστίχοις καλοῦὺσι Ῥωμα[ῖοι. D nuuc Malchi locum explanavi in Annotationibus ad librum xv Amm. Marcellini p. 85. lbid. eod. El μὴ ταῦτα ποιουµένων., Scribendum omnino est, fj, ut ταῦτα, elc. lbid. eod. T µη ὅθεν δύναιγτο. Deest aliquod verbum hujusmodi, τῷ ut ἔγειν ὅθεν, etc., et pro δι) ἁρπαγης, videtur legendum esse, χωρὶς ἁρπαγης. Pag. 97 B. Elc χεῖράς τε ἔχοντες. Lege, οἱ χεῖ- ας, eic. De Zenonis imp. ignavia jam locutus. est alchus p. 87 A eLB, cui assentitur etiam Damas- ciu: in. Vita. Isidori Philosophi his verbis, δειλὸς δὲ ὧν 6 Ζήνων φύσει. lbid. eod. "Oc τῆς παρούσης ἀύμης ἀντικτᾶσθαι. Scribe, τῆς παρ. λύμης ἀναχτᾶσθαι, — Caeterum post hoc fragmentum sequi debent ea qua habentur pag. 90 D, ὅτι Ζήνων ἐπεὶ διέλυσε, quod. quideui nemini dubium esse potest. Pag. 90 D. Kal κατατειγάµεγος. Legendum puto, χατασινάµενος. » rt Pal. 04 A. *Qv οὐδὲν φθειροµένων. Scribendum . videtur, ὧν ὧδε φθειροµένων Zfvová τε xaX Βηρί- ναν. lbid. eod. Δυοῖν δὲ αὐτὸν σχο.ῶν xp. ἄρχοντα. Verte,duarum scholarum comitem βετὶ., («0095 scho. lariorum niemoratur in Chronico Marcellini in re- bus Anastasii Augusti. lbid. B. Thv ἑτέραν» τῶν δύο στρατηγῶν τῶν περὶ βασωέα. Id est, εἰ magister prasentis militie fieret, sive. equitum, sive peditum. De Theodorico Triarii &lio loquitur et Malchus quem fere Theodo- HENRICI VALESII NOTE Q68 A ricum simpliciter appellat : alterum vero τὸν Βαλα- fipov $olet nominare. Hzc autem gesta videntur Severino et Trocundo coss., anno natalis Dominici 482, quo anno idem Theodoricus Triarii filius inte- riit. Quanquam Marcellinus in Chronico, mortem illius confert in annum praecedentem. Porro fragmenta ex historia Malchi preter hac qué superius indicavi, exstant apud Suidam in v. *Auot6ala, et in ν.| Ερύθριος, el in v. Ζήνων, et in v. Παμπρέπιος, et in v. Σύναξις, et in v. Ὑπολαθδών. IN EXCERPTA EX HISTORIA MENANDRI PROTECTORIS. "Or. ἐπειδή. Hinc incipere debent Excerpta le- B Romanis pendi vellent, Romani tandem assense- gationum e Menaudri protectoris Historia. Nam cum Menander Historiam Agathize continuaverit, ut ip- semet tesiatur in proannio bistoria: sux apud Suidam, In primo operis libro, res gestas Justiniani, usque ad ejus obitum retulerit necesse est, exorsus ab anno 95 ejusdem Justiniani. Etenim Agathias in 32 illius anno desierat, in victoria scilicet Belisarii de Zabergane εἰ Cutriguris, Quam quidem eo anuo contigisse Lestantur Theophanes ac Cedrenus, et auctor historix Miscell:e. Male ergo Victor Tuno- mensis id refert anno 35 imperatoris Justiniaui, pest consulatum Basilii apno 20, qui et in eg falli- tur, quod eos lfuanos Bulgaros appellat. Sclavini in 'Hi toria Miscella dicuntur majori adhuc errore. Pag. 155. A. "Οτι Ἄμμιγος. Hic Amingus dicitur a Paulo lib. i1. Historie Longobardorum : Amingus vero dum Widiuo Gothorum comiti contra Narsetem rebellare parauii auxilio esse non dubitat. Victus runt, uL quotannis quingenta auri centenaria - derent, ac decennii tributum duabus pensionibus prestaretur. At Perse decennii tributum unica pensione in antecessum sibi solvi eupiebant. lbid. eod. Ἔνια τῶν éxtd. Scribe, ἐνιαυτῶν, quemadmodum legisse videtur interpres. ed 131 D. Οἱ ἐκεῖγοι Βάρδαροι. Lege, ol kxelvy Βάρθαροι. av. 139 A." Εξισάζω xal τοῖς ἑτέροις ἡγεμόσυ.. llic Exisatus supra Δείτατος vocatus est uuus e du- cibus Romauorum in Suania..At interpres nomen propr:um «sse haudquaquam putavit. Pag. 140 C. Tov A6ropévov Xopovtiór. Procopius Τζούρ nominat. Scribii enim in lib. v1 Goth. Cau- casum montem qua in ortum et meridiem vergit, in duas augusiias desinere, quarum altera Taur appella- tur, altera Caspieporta, et per fauces Hunnorum geu- tes in Romanorum et Persarum ditionem irrumpere. Narsetis gladio perimitur, Widinus captus Byzantium (* ltaque hzc castella diligenter servabantur a Persis, mittitur. Sic etiam nominatur ab Aimonio in lib. 11 Hist. Franc. et ab llermanno Coutracto in Chronico, quod editum est a Canisio. Ii Appendice vero Mar- cellini comitis, ex qua Hermannus hzc desuinpsit, Omnirugus perperam exaratur, annusque quo a Nar- seie devictus est, male designatur, cuim hac clades anno 95 Justiniani, (ut iminimum) contigerit. lbid. B. Ὡς oox ἐνδώσοι. Malc hxc verba vertit interpres. Vide Collectanea veterum historicorum de Francis, qux: ab Andrea du Chesue oliin. sunt edita in Loino { rerum Francicarim, ubi huuc lo- cuin et alios quosdam interpretati sumus. lbid. C. Στέ.1.1ει Hécpor, ὃς τῶν κατὰ τὴν avAny ταγμάτων ἡγεῖτο. Verte, Peirum. magistrum o[fi- ciorum. Sic enim Grxci eam dignitatem designare $0'eit, ut notavi ad librum xxvi Ammiani Marcel- lini, p. 548. Sane Menander hunc Petrum infra μάγιστρον appellat, eumque omni genere doctrina, et Romani ad eorum custodiam sumptus et stipendia conferebant, teste Theophylacto in 1l. 111, cap. 9 et Hi- storia Misc. lib. xvi, quod quidem jam inde a Leonis Aug. temporibus postulasse Persas ait Priscus pag.43. Pag. 144 A. Oloico ἀδικεῖσθαι. Addenda videtur particula negativa, hoc modo, οἴοιτο οὐκ ἀδικεῖσθαι. Pag. 146. A. Σχέγδεις καὶ Zápaza. Procop. in lib. iv Goth. pag. 559. Σχάνδα xal Σεραπανίς vo- cat. lbid. B. Tov xa0' ἡμᾶς δού.Ίου ὁ δοῦ.Ίος. To- tus hic locus pessime acceptus est ab interprete, quei ego sic interpretor : Petrus contra respondit: ld quidem minime contigit, propterea quod Suami a nobis non defecerant, cum Lazi nobis servirent. Hoc igitur affirmo, servos servorum nostrorum minime a nobis defecisse. Pag. 147 C. "Όμως δ' oor ἐπίστατο Πέρσαις. Scribe, ἑσπείσατο. Hzc legatio Petri patricii feedus- et precipue Juris scientia instructuim fuisse testatur. p que lhomauorum cuin Persis contigisse videtur anuo Ejusdem meminit, p. 140 D. Πέτρος ὁ τῶν περὶ βα- σιλέα χα:αλόγων ἡγεμών. Hic est. Petrus. pairicius et magister, de quo. multa annotavi in excerpta ex ejus historia, vide et paginam 149 C. lbid. eod. Ὡς πάρεστιν ἐπικρυχευσάμενος. Ap- paret legenduui essc ἐπιχηρνχευσάμενος., quod non monerem, nisi Cautoclarum in hujus loci emenda- tione frustra zstuasse ex ,illius notis deprehendis- sem. lbid. eod. 'Iecüevovovdg. Sic etiam appellatur infra ^ 115317 B, et 140 B. 1s est omnino qui a Pro- copio lsdigonnas dicitur, qui bis legatus Chosdroe Byzantium venit. Zich vocatur ab Agatbia in lin. lib. 1v, ab officii, quod apud Persas gerebat , uo- mine. Pag. 156 C. Ἐνομάδι δεκαετίας. Lege absque ulla dubitatione, ἐν ὁμάδι. Idem enim est ac illud quod supra dixerat, ἐν ἑνὶ ξυναθροισμῷ. Nam cum Perse pro ferienda pace, annuum tributuim sibi a 96 Justiniani, ut ex ipso Menandro colligere esi : qui p. 145 οἱ 146. Scribit decem annos tunc pr:e- teriisse, ex quo Chosroes Suaniam occupaverat. Suaniam porro ceperant Perse anno 6 post foedus quinquennale initum cum Persis, ut docet Proco- pius in lib. 1v Goth., id est, anuo 26 Justiniani , quemadmodum testatur Marcel inus ia Chronico. lbid. eod. KacéAvc& τὸν fiov. Post hac verba collocanda sunt ea quae habentur pag. 99, in tit. περὶ ᾿Αδάρων, etc. ag. 100 A. 'Ο γὰρ ἑσφρίγα οἱ τὸ copa. Scribe, ὁ Κανδ)χ, αὐτίχα (οὐ γὸρ ἑσφρίγα, elc. et post vo- cem, ῥᾳθυμότερον, claudenda est parenthesis.) ldem de Jusuniano scribit Agathias in libro v, illum sci- licet, qui olim beliicosissimus fuerat, et qul Africam atque Italiam subegerat, ingravescente zetate paula - tim emollitum fuisse : adeo ut beilicos labores for- midare videretur. Proinde id potius studebat, ut Barbaros inter se committeret, donisque interduin 969 pacem redimeret. Quamobrem legiones imminui &€ A tium, παρενε delabi patienter ferebat, perinde ac si nulli dein- ceps usui futurze essent. Nam cum univers: imperii Romani copia 645 militum milibus constare debuis- sent, »sgre tum temporis 150 millibus constabant. 11a valde accisse οἱ imminutze erant Romanorum copia principis negligentia, qua mox ipsi przfecti pra- torio abusi ad quaestus proprios, partim stipendio militem fraudabant, partim serius persolvebant. llxc Agathias. : lbid. B. Ob γὰρ xoAAo ὕσεερον. Hsc prima legatio Abarum Constantinopolim introisse dicitur anno 30 Justiniani in libro xvi historie Miscell. Justinianus autein 6 vita decessit auno 40 imperii. Sed in historia Miscella annum hujus legationis Avaricze male assignari existimo : quare polius as- sentior Victori Tunonensi, qui id refert anno $6 Justiniani. Eodem anno, inquit, Justinianus prin- ceys legatos Abarorum, unde venerant, facit. Quie tamen verba referenda potius sunl ad secundam Abarum legationem, de qua Menander pag. 101 A. lbid. eod. Τῶν βασωικῶν µαχαιροφόρω». Menander initio libri vii de eodem Valentino lo- quens, εἷς δὲ οὗτος τῶν βασιλείων διφηφόρων. Spa- tharii a Latinis dicuntur, quos sic describit Corip- pus in lib. ii. Armiger interea domini vestigia lustrans Eminet excelsus super omnia vertice Narses. lbid. C. Οὐϊγούροις εἶτα ζάῑοις, pag. 109. B. Οὐϊγοῦροι dicuutur Turcis vicini. κ lbid. eod. Ὅτι ἐπεὶ οἱ ἄρχοντες τῶν. Scribe meo periculo, οἱ ἄρχοντες Αντῶν, ct paulo post, ubi legitur, πιεζόµενοι ὃ οὖν ταῖς τῶν πολ. ἐπι- δρομαϊΐς οἴἵονται, lege, ἐπιδρομαὶῖς οἱ "Ανται. Nec multo πρι emendo, περιθέθληται δύναμιν ἐν "Av- ταις. Deinde in eodem capite scribe, ἕτεμνον Υην τῶν ᾽Αντῶν, quod quidem miror ab interprete non animadversuui fuisse. De Antis vide Procopium et Jordanem. E Pag. 101 D. Lege, ἐγχαθειργμένοι εἶεν. Quae deinde sequuntur sunt ex libro n historiarum Me- nandri, de legatis Abarum, qui imperante Justino, Byzantium venere, ut solemnia munera, qua a Ju- stino ipsis dari consueverant, ab Justiuo quoque acciperent, Fascias scilicet auro variegatas, σει- ρὰς el χαλώδια vocat. Menander. lis autem | fasciis seu prandeis Abares comam vinciebant, ut docet ο... Miscella lib. xvi, unde Corippus in lib. t icit : Colubiimodis Abarum gens nexa capillis. Porro hac legatio Abarum introducta est die 7, pu ο στου Justini Junioris, teste Corippo iu lib. i. Septima lux aderat. Et mox, Legatos Avarum jussos intrare magister Anle fores sacras divine nuntiat aule. Ürantes sese vestigia saera videre Clementis domini : quos voce et mente benigna. Imperat. acciri. Reliqua Corippi narratio cum Menandri historia prorsus congruit. Pag. 105 C. 'Ec τὴν τῶν Φράγγων χώραν. Aba- res post mortem Clotharii in Turingiam irrupe- runt, et cum Sigisberto bellum gessere, ut scribit Paulus in hist. Langobardorum lib. 51, cap. 10, et Gregorius Turonensis lib. 1v quod notandum est contigisse auno primo Justini Junioris. Male ergo Hermannus Contractus anno 561, id refert quin- quenuio ante Justiniani mortem. lbid. eod. 'AzoJoríar θαυμάσαντες. Post hsc verba sequi debet legatio Justini ad Persas, quie relertur pag. 148. A. Quod quidem manifeste ουιι- vincitur ex. illis verbis quae ibi leguntur. sub ini- PATROL, GR. CXIII. IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. A e er 7A - .: E E. 4 3 - . Ur- ^a ái. 5v L1 jmss δέ µοι, scribe, of, ἐκ "T ἐμφανοῦς ty ποιἠσασναι τῆς αὐτοῦ Ex βασιλείαν ἀναγορεύσεως. Solebant enim tunc teui- | | poris imperatores Romani, simul atque imperium adepti fuerant, id. Persarum regi per legatos nuu- tiare, ut Theophylactus etiam testatur. Quam cor- suetudinem Justinus quoque servare voluit in exor- dio imperii. Pag. 148 C. Τῷ μὴ διὰ τοὺς ἐπιτιθεμένους, scribe, δ:᾽ αὗτῃΏς, nupple, Xooavia;. Pag. 149 B. Μυριάδες ταῦτα, scribe µυρία δὲ ταῦτα. ο. Ibid. eod. 'O δὲ 'lovectriavóc ἐμδριθής εε v, scribe, Ιουστίνος. Quod couliriuat. etiam. Suidas, qui locum Menandri profert ex pag. 151 B. l'ag. 150 B. 'Υπερειδόμµεγος yàp. scribe, ὑπερ- ηδόμενος. EL mox pro εἴπερ ἀχουσίως, I. Ππερ. Pag. 151 B. "Όπως ὅσοι tó γε αὐτῷ ic δι- καιο.]ογίαν. Dubium uon est quin. Menander. scri- p pseril, ὅπως ἔσοιτό γε αὐτῷ. ld est, ut aliquem inde pretextum haberet, tauquam. Suanis Romano imperio parere nolentibus. Tametsi ad eam rem in- citarentur. Et sic corrigenda est. Cantoelari inter- pretatio. lbid. D. EO διαθείη. Post hanc legationem re- currendum est ad. pag. 105 C. "Οτι Ἠγγέλβη "lou- στίνψ. Hxc eniin omnia inter se connecti iuanife- stum est. Pag. 130 D. TQ dpa "Iwárrg γεγομµένφ. Scri- benduin puto, τῶν ἅμα Ἰωάννῃ γενοµένων ἑνὶ xazà δὴ τὴν Περσῶν προτοῦ. ld est, Littere Timotheo tradite sunt, uni ex. iis qui Joannem in [εθοίίομε Persica comitati fuerant. Pag. 164 D. Πρεσθεία», διαλεχθησοµένους. Frustra huic loco llaachelius asteriseum affixit. Usitata enim est Jocutio 1a apud Grzcos quam apud Latinos : qua figura πρὸς τὸ σηµαινόµενον dicitur. Pag. 105 C. Οὐχ ὅσιον ἔφασκεν εἶναι μετὰ ὅσα. Scribendum est, μὴ τὰ ὅσα, etc.,ut videtur legisse Cantoclarus. Pap. 106 B. El Σαρακηνών ἔθνη xal ταῦτα Νομάδων. Leg. El Σα ρακηνῶν ἔθνει τούτῳ καὶ Νομά- δων, id est, Saracenorum et Nomadum genti. Vox τούτῳ non mediocrem habet. empliasin. µίξει τῶν αἱρετιχῶν φαρμάκων, leg. τῶν ἀναιρετιχῶν. Pag. 108 C. "Apa κατὰ xomc, scribe, χώμας. Paulo post lego, ἀναδιδάξατε, ὅση τῶν ᾽Αθάρων πληθὺς, τῆς τῶν Τούρχων ἀφηνίασεν ἐπικρατείας. Qua quiieimm emendatioge nihil certius. lbid. D. ᾿Εϕοίτησαν πολιτείᾳ. Post hanc Τύγ- corum legationem, qui ineunte anno quarto impe- ratoris Justini Constantinopolim ingressa cst, ut testatur Menander pag. 106 C. proxime sequi debet Justini legatio ad Turcos, quam habes pag. 151 D. Cujus quidem legationis princeps fuit Zemarchus. De cujus ad Turcos legatione vide Theoplianem Byzantium in Bibliotheca Photii cap. 64. Pag. 154 D. Σάἀκων xalovuévur τὸ πά.αι Theoplianes Byzaniius Turcos a veteribus Masage- tas esse nominatos : a Persis vero Kermichionas dici lbid. eod. Tp δευτέρῳ ἐνιαυτῷ τῆς πεντεδεκα- ετηρίδος περιρορές. Nertendum erat, Indictione secunda. Hoc enim significant h:e Menaundii ver- ba: quanquam Graci frequentius. ἐπινέμησιν vo- cant, quam Latini dicunt Indictionem. Ceterum valde uotandus est hic locus, qui insignes couti- nei temporum characteres, Ait enim Menander Zemarchum, cui legatio Turcica ab imperatore mandata fuerat, profectum fuisse Byzantio sub iuitium mensis Augusti, affecto jam anuo quarto inperatoris Justini, indictione secunda : sed. pro δευτέρῳ, legendum est, τρίτψ. Nam Justinus. indi- ctione quindecima imperium iuierat, die quinde- cima mensis Novembris. Itaque tunc cum Zemar- chus profectus est, indictio tertia pene ad. exitum pervenerat, et Kalendis Sertembris proximis, in- 4t y1l HENRICI VALESII NOT/E ή. choanda eTat indictio quarta. Ex hoc etiam loco A scribe que habentur pag. 165. D. ὅτι ἠνίκα Τραῖα- copjicere est Menandrum annis imperatorum et indictionis tempora signare solitum esse. Quod uti- »am a Procopio el Agathia praestitum fuisset. Pag. 152 BD. ἅττα pifipaza. lbid. D. "E£ere δὲ τὴν καθ ἡμᾶς, supple, πολιτείαν. Sic supra — locutus. est Menander, pag. 108 D. De legatione Turcorum, Καὶ τῇ x«6' ἡμᾶς οὐχὶ ἄλλως ἐφοίτησαν πολιτείᾳ. Pag. 155 b. Tóx vópor τῆς σιωπης. De silentio Persarum. in conviviis, vide qu: notavi ad librum 25. Anumniani Marcellini, pag. 217. Pag. 154 B. Lege, τὸ matpipov διαδεζάµενος γέµας. Et paulo post, οἶμαι δὲ τὸ, scribe, τῷ, id-est, Hanc autem dignitatem paternam, ut equidem judico, Dizabulo obtinuerat, eo. quod pater ejus Maniach Dizabulo charissimus et fidelissimus fuisset. lbid. C. Διὰ φρουρίων ἑπορεύοντο. Post finem hujus legationis sequi debent ea, qua leguntur pag. 1086 D. "Οτι διαθρυλληθὲν, eic. ag. 109 A. "Oc ἀγεῖτο ἐς τὴν τῶν ἑἐπιτομω- τέρων συ. λαθὼν ἁπαγγε.λίαν, scribe, συλλαθῶν. Sic enim Meuander epistolas vocare solet. His au- tem verbis Veredarium designat, qui przemissus .erat, ut veloci equorum perinutatione, reditum Ze- marchi Justino nuntiaret. Pag. 140 B. "Οτι Αθάρων καὶ Φράγκων. De pace inter Sigibertum regem Francorum et. cliaganum Avarum principeru lacta, vide Gregorium Turo- nensem in libio quarto. cap. 20. Caeterum noiabis ebhiter Menandri religionem, qui Sigiberto βασι- λέως vocabulum non tribuat, uti nec cateris Bar- baris : timebant enim Bomani, ne imperatoriam majestatem. lzderent, si βασιλέως vocabulum Bar- barorum regibus cummunicarent, solisque Persa- rum regibus illud tribuere solebant : quos etiam Laüni Persarum imperatores vocabant, ut patet ex chronico abbatis Biclarieusis. lbid. C. Tov ᾿Ρωμαίων συμμαχούγτων τοῖς Γήπαισυ. Cum Gepide à. Longobardis gravissiwa clade affecti fuissent, ad Justinum imperatorem confugerant, qui Baduarium generum eis auxilio suisit, ut. scribit Theopbylactus in 1. vi, cap. 10. De hoc Baduario Joquitur Corrippus in |. 1m. Dispositorque novus sacre Baduarius aule, Successor soceri, factus mox. curopalates. Adem postea proelio victus α Longobardis, obiit in ltalia, auno decimo Justini imperatoris, ut scribit Abbas Biclariensis iu clironico. lbid. D. Tác Ἱουστιγιανοῦ τοῦ μὴ zapatéAgov σπονδὰς, scribe, τοῦ µητραδέλφου. Ktenim Justi- njanus imperalor avunculus erat Justini, frater Vi- gilantiz, quam Justinus matrem habuit, teste Co- rippo, et Victore Tunouensi. Pag. 144 Λ. "Οτι αὖθις ἦλθε Ταργίτιος. Maec le- £auo plenius refertur iu p. 154 C οἱ seqq., quz hic locum habere debet. Porro ex hujusmodi repe- tiiione salis spparet horun fragmentorum duas futsse collectiones. Proinde uemo mirari debet qua ratione fieri potuerit ut liec fragiernta adeo confusa sint et perturbata. Pag. 115 D. Στό.1ει Σεθόχθην. Post banc lega- tionem Sebochthis, quie sequuntur usque ad πολὺν " &vep(átovsa: φόνον, Menandri non sunt, sed Theo- phiylacii Siuocattx verba ex. libro 1, cap. ὅ, quin el ula ἐκ τῆς β’ βίθλου ad Menandrum non pertinent, scd ad Tüeophylacti historiam, ex qua legationes quoque Constantinus excerpserat, ut titulus docet, seu progemiuin. horum excerptorum. Pag. 119 A. Post bac verba, ἐκ τῆς βασι- λίδος, sequi debent ea qua habes pag. 106 D. ex hb. vi historiarum Menandri, ὅτι ἡ βασιλὶς Σο: φία, usque ad illa verba, Ἶρος ἀρχομένου συνέστη πόλεμος, Qua leguntur pag. 198 À; ac deinde "Oca ἑάττα ῥήματα, scribe, ὅσα - νός, usque ad finem capitis: quo transcurso, r«- deundum est ad pag. 158 A, ubi legitur, ὅτι 6 Τιδέ. ριος Καΐσαρ, etc. ibid. B. Ὡς ὁ ΑἈθεὶρ ἀπέσεη , lege, ὁ 226:1p, id est, Sabiorum regulus. Paulo ante non iutellexit interpres hec verba, χάριν εἰδέναι τῷ κχρείι- tovt, id est, grates agebant Deo : Grseci enim Deum appelant τὸ κρεῖττον. Pag. 160 D. 'Agrixe τὴν θεοδοσιοὐποᾶιν. Post hzc verba sequi debent e3. quae habes pag. 119 C, ὅτι τῶν στρατηγῶν. - Pag. 120 A. θεόδωρος ὁ Πέτρου, ὃς τῶν iv τὸ αὐ.1ῃ κατα.λόγων., eic. Hic locus sic vertendus est : Theodorus Peiri filius, qui prius quidem magister officiorum fuerat, (um vero comes erat largitionum. Quod confirmat Theophylactus. in lib. nu cap. 15, ubi de bac legatione loquens, ait, θεόδωρόν τε τῇ µαγιστερίᾳ ἀρχῇ τιµώμενον. Corippus in lib. 1, hu- B jus Theodori meminit, . Successorque boni redivivaque gloria Petri Hinc Theodorus adest ραιτία graviiate magister. De eodem loquitur historia Miscella in fine libri xvi. . Erat hic. filius Petri illius patricii ac magistri, de quo toties locuti sumus. lisdem temporibus fuit alter Theodorus Bacchi (ilius, cujus supra meminit Me- nander. Pag. 120 A. Κωγσταντίναν. ]ὰ est, Constantinam urbem Mesopotamic, de qua Procopius, et Stepba- nu$, et Amm. Marcellinus, lbid. B. Μεθώδην tüv Σανναχοερύγαν. 'Tbeophy- leetus in. lib. 1, cap. 45, ubi hane historiam per- sequitur, Σαρναχοργάνην nominat. bid. D. Kul οὐ có τοιόνδε σιγηθῆναι. Locus prava interpunctione corruptus iuterpretemn | fefellit, Sic enim erat distinguendus, τίς αἶτιος xal οὐ, τὸ τοιόνδε, eic. id. est, Landem legati eo deveuerant, ul C de violatis. induciis uiri auctores violandi federis, utri minime auctores [uissent, et. hujusmodi omnis silentio involverentur. Pag. 121 A. Αποχωρῆσαι περὶ ᾽Αρμεγίας τι καὶ 'Iónplac, scribe, Περσαρμενίας. Has. enm re- giones occupaverant lomoni, ut scribit abbas Vi- clarieusis iu chronico auno À imperii Justini, Arwe- . niorum gens et lberorum, dum a Chosroa Persarua imperature ad cultum idolorum compelluniur , re- nuentes Lum impiam jussionem, Romanis se cum auis provinciis tradiderunt. Qum res iuter Romavos εἰ Persas pacis federa rupit. Verum ιο deditio Αγ: meniorum non anno prinio Justini, sed sexto vide- tur contigisse. Septigo enim. Justini imperatoris anno pax inter Houanos ei Peraas dissoluta est, ut scribit Theophylactus in libro, tertio cap. 9, Tnco- phanes et li'sioria Miscella, Vide Evagrium in libro quinto cap. 7. lbd. D. Οὐδέ γε ἢ t&Aéuc κατο.ισθήσοι, scribe, El τελέως » Quomodo ssepe peccaunm est in hus ibris. lbid. eod. Γενεάρχας Hepcappev.'cov. Sic etiam pag. 167 C. Appellantur. Evagr«us in libro v, ἄρ. χοντας simpliciter appellat. Plerique Barbarorum in tribus et gentes eraut divisi, ac singulge tribus suum habebant principem. Sic Priscus pag. 55 A, De Scythicis gentibus, πολλῶν χατὰ φῦλα xai γένη ἀρχόντων τοῦ ἔθνους. lta tamcn ut uuus ex iis prin- cipeui loeuin oblineret. Apud Malchum quoque p. 91 C, Anorcesus quidam dicitur «o9 Νοχαλίου vé- νους. Pag. 125 b, €. Μοίρας τινὸς ὡς τὸν παα- σχόµενον» ἄνδρα μούσης. Scribe meo periculo, ἀναδραμούσης, id est, pactum mon esse ut αἰἰδγωγέ parti liceret, restituta integra pecunia, aut aliqua ejus perte. ei qui dedissel, reddita, a [αάετε discedere, ΔΙ Contoclarus nescio quid de musica hic. som- ibit. 971 Ibid. C. bendum videtur, ἐπομνύμενος. Ibid. D. Οὐδὲ μεῖναι écépov, scribe, οὐδὲ μὴν ἑτέρου. Et paulo post scribe, à ἐν τῷ τότε τὸν βασί- λειον ἰθύνειν ἐχληρώσατο λόγον. De Mauricio lo- quitur Paoli filio, qui postea imperator est factus. em tunc temporis, id est, cirea annum 9 Justini mperatoris, ait. Menander fuisse magnum |logo- thetam. Sic enim interpretor Menandri verba proxime allata. Vide Nicephorum patriarcham in hist, pag. 115. Ubi logothetam vulgo dictum esse Scribit, τῶν órnposiov λογιστήν, sed in Meuaudro forie legendum est, λόχον, pro Aéyov. Erat enim tinc Mauricius comes exeubitorum, ut. docet Thico- phyl. in lib. m, eap. 19. Pag. 121 C. Tov épov πο.έμου ἐπ᾽ ἀδή-οις. Qu:e deinde sequuntur, prorsus alieno ioco posita sunt, ut seriesipsa temporum docet, et ad librum vit Menandri referenda sun£, ut inferius dicam. llis igitur reseciis, post verla citata scribe ea quz habes pag. 124 D. "Oz oi Μῆδοι, eic. deinceps. ag. 195. Α. "Οτι τὰ Xocóg o, lcge, ὅτι Tav xooc- δρῶ. Sic eniin vocat Suidas, in v. Tavyosbpo. lu- fra p. 165 D. Tavyospo, scribitur. At. in p. 173 C, Tayocópo. apud Evagriuimn in lib. v, cap. 20. Ται- χοσρόης vocatur. Theophyl. in lib. 11, cap. 15, Ταμ- χοσρῶ vocat. Sed Tanchosdro vel Tanchosro scribi malim, quemadmodum apud Amm. Marcellinum. Tausapor quidam dicitur magister militum Saporis regis Persarum. lbid. B, ᾿Εκτραπεὶς ἁπὸτοῦ καθαρίζει». Scribe meo periculo, τοῦ Κιθαρίζων. Quod noun. est ca- stelli, teste Theophylacto in lio. 11, cap. 15, ubi eamden, quam hie Meuauder. uarrat. historiam, summa dustaxat capita delibaus. Haque quo Me- nander dixerat, ἐχκτραπεὶς ἀπὸ τοῦ Κιθαρίνων, ipse dicit: Τό τε Κ,.θαρίζων τὸ Ῥωμαίων φρούριον παραμµείγνας. Eadem forma dicitur Ἁλωμέρων cA- stellum in Arzanene : cujus meminit Menander in- IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. Ἰσχιρότατά πως ἁἀπομνύμενος, scri- A latere necesse sit: apud "Theophylaetum 'w lib. vi 0974 cap. 7, Chaganus Turcorum septem se gentium «do. minum vocat, Pag 162 C. Ἱππείαν ἑσαθροίσουσι scribe ἐσ- af)pfisouct, ut videtur legisse Cantoclarys : sed hic [ουδ prava interpretatione corruptus est. Quod qui- dem miror ab interprete non aniipadversum fuisse, Quis enim non videt legendum esse continue, EL γε τὴν xat' ἐμὲ ἱππείαν ἐσαθρήσουσι μάστιγα. Verte igitur, Et Varchonite quidem utpote Turcorum [α- muli,cum voluero, ad me redibunt, el. simul aique flagellum meum equestre conspexerinl in ipsos im- missun, in interiora terre sese abdituri sunt. Verba sunt Tarxathi Turcorum reguli plena fastus οἱ ar- rogantiz barbaricze adversus Ábaros quos Varcho- nitas appellat. Hoc enim erat verum nomen. Abaro- rum, teste Theophylacto in libro septimo cap. 8, Οὐαρχωνῖται, seu Οὐὰρ xaX Xouvvf. lbid. D. Ὡς ἂν εἴποιμι διὰ τὰς δυσχωρίας, scribe, ὡς ἀπείποιμι. Pag. 165 C. Καὶ πραγμάτων ὁσίων ταμεῖα, ιὸ- gendum est ταµίαι. lbid. D. Kaczaxapátcew τὰ πρόσωπα ταῖς ga - χαίραις. De hoc lluniorum more plura notavi ad lib. xxxi. Amm. Marcell, pag. 415. Pag. 16$ D. ETza οὕτως ἀφῆκεν. Post lianc No- manorum ad Turcos legationem, collocanda sunt ca qua habes p. 124 C. de Sclavis, κατὰ δὲ τὸ τέταρτον τος, usque ad illa verba, πολλά ληϊΐσασθαι, Deindo redeuuduin est ad ῥ. 164 C, ὅτι χεραϊζομένης LUE Ἑλλάδος, etc. In. Chronico quidem abbatis Bicla- riensis, liec Sclayorum in Thracias irruptio refertut anno 5 Tiberii Augusti, sed Menandri potior est auctoritas. lbid. D. Tov νήσων 6unjvve τὴν ἀρχήν. Ρεου]ης «ia insularum olim quidem sub ρτουύηφυίθ Asia, ut testatur notitia imperii loimani, Tunc vero aliter videntur constitute fuisse provincie. lusularum provincia passim memorapur in s$nbscrippionibua fra in bac pagina : et Theophylactus in libro secun- C conciliorum. do. Siwiluer τὸ "Agounov, supra pog. 167 B, eujus mentio fit etiam a Procopio ei Theophyia- cto. l'ug. 129 B, Τῆς πο.ιορκίας οἱ ᾿Ρωμαῖοι. Vost hac collocauua sunt ea. αυ habes pag. [06 D, (CÓ Τιθέριος, ete; deinceps, qui quidem — ad librum. vn Historiarum Menandri, videntur. perti- nere. Pag. 168 B. "Are Χοσρόου. Scribendum videtur, &xu ὤθη àv e€:xs Χοσρόου συνέθαινεν, ἔτι περιόντο-. Quemadmodum legisse videtur interpres. Cieteruum ex hoc loco manifeste colligitur Chosroen senioreu usque ad Tiberii Augusti. principatum regnavisse: quod etiam confiruiat Theophylactus in libro nu,cap. 16, licet aliier. sentiant. Evagrius, Cedrenus, alii- que. Baionius Chosrois mortem optime ex Agathia colocavit auno. Christi 579, qui est Tiberii Augusti nuu» primus, ut saus constat. Pag. 165 B. Πάντων ἐθνῶν οὐδαμῶς. Post hzc scribe quie babentur p. 124 C, ὅτι ὁ Καΐσαρ, etc, Ubi Ciusaris nomen abusive positum videtur. pro Augusti uomine, co quod Tiberius olim sub Justino Ciesar fuisset. Trauscurso deinde boc capite, colla canda est legatio quip legitur p. 126 B, ὅτι Ἰταλία, etc. consequenter. Pag. 127 A. Πρὸς τὴν Bov.1iv ἐς τὸ φαγερὸνι ἐχπεσεῖν. Scribendum est, πρὶν τὴν βουλήν. lbid. D. ᾿Υδρίσθαι μὲν &Aere πρὸς αὐτόν. Lege, πρὸς αὐτῶν. id est, a Sclavis. Pag. 129 D. Karà τὴν lilvpi αὐτὸν διοτ ÜtUsEw τὰ μετὰ τῶν. Seribe, διοδεύοντα μετὰ τῶν, Pag. 150 D. Ἡν δικαιώµατι καὶ προσήχειν uo τῷ, scribe, ἣν δικαιώτατα. Pag. 152 A. ᾿Επὶ τούτοις dznJJddyncav. Post hzc verba sequi debent ea. qua leguntur p. 174 C, ὅτι ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας. Et hic historiam suam clause- Ibid. C. Προσημήγαρτες τοίνυν οἱ Ρωμαίων D rat Meuanuder, iu expugnatione scilicet Sirmnii, aut αρέσδεις. Non invellexit hunc. locum interpres. Mos erat legatorum, non. Romanorum modo, sed etiau Persaruu, ut cua ad imperii limitem accessissent, adveutum suum signilicarent iis, a4 quos veniebant : quod. προσηµαίνειν dicit Menander : cujus consuetu- sinis exemprum habes in lib. 1. Historiarum Menan- dri pag. 155 C. et apud Libanium iu oratione con- sulati ad Jalianum unperatoreu pag. 244. Pag 114 U. "Ec τὰ περὶ Κωνσταντίνην. Post hac verba, collocanda suut. Excerpta ex. lib. viij. que leguntur pag. 464 A, ὅτι περὶ τὸ δεύτερον Pag, 1601 Ρ. Ἀγαγκάστης ἐγταῦθᾳ, Auagastus patricius memorarur in. Curonico abbatis Bicla- rieusis. Ibid. D, Ἐν ὀκτὼ γὰρ µοίραις. Atqui Menander supra iu pag. 108 B, quatuor duntaxat. principatus e5:€ Turcorum dixerab, us alterutro in loco wepdui * potius iu ejus deditiune, et in obitu Tiberii impera- ioris, Etenim Sirmium Abaris deditum est, paulo ante. Tiberii mortem, ut a Menandio &cripiuin eise tesjatur "'heophylactus in lib. 1, cap. 3, Pag. 179 B. Ὃς προσε,ώρησε cà Ῥωμαίων πο: Auzeíg, scribe, ὃς προσεχώρησε. Is Bocolabra dice- batur. Qui cut una e ehagani pellicibus congressus limensque ne graves paewas lueret, ad Turcos confugere statueral. Sed in itiuere captus a Roma- noduce, ad Mauricium imperatorem transmissus est, ut referti Theophylactus in cap. 8, libri primi, lic supt quie ad Menandri historiam olim in schedis annotaveram scriptoris eximii, cujus elogign habes apud Theophylactum in lib, 1, cap. 9, quj etiam ejus historiam continuavit. Sunt et. alia τὰ naudri fragmenta luculenta apud Suidam in v. Mévav- ópo;. Quod fragmentum descriptum est ex proa bistoriarym Menaudri, in quo de suo genero prarfae 95 S. NICONIS ΛΗΝΕΝΙ 976 tus (μέγα, proinde ut Agathios, cujus historiam A vide Hlaeschelio esse concinnatam, Boico scilicet et contiaüabat. Est et aliud fragmentum illius apud &uidam in v. ᾿Απετάφρεθε et in v. δοχιµάσας etin ἐμδριθῆς, ct in v. ἐπηδουπήσας, de tympanis Aba- rum, et de Doni ducis aniistrategemate. ltem in Μαυρίχιος, de laudibus Mauricii magistri militum Orientis. ltem jn voce σπαλίωνες, et in Ταμκοσδρώ. Ne quis autem miretur hzc fragmenta adeo confusa ac perturbata ad nos pervenisse, meminisse debet le- ctor hanc editionem ex duobus mss. codicibus a Da- Ὃν pet Andrez Schotti : quorum alter altero integrior fuit, utin przfatione monuit Hoschelius. Dus proinde horum excerptorum collectiones fuerunt, quod su- pra in notis observavi. Atque huic operi idem videtur contigisse, quod Bibliothecze Photii, cui altera ejue- dem argumenti abjecta est, ut patet ex iisdem au- etoribus, qui bis in illa bibliotheca descripti repe- riuntur. — —Á— ——— € — 00 Jm ANNO DOMINI CMLX. SANCTUS NICON IN CRETA. [nd EDITORUM PATROLOGLE MONITUM. S. Niconi, qui medio seculo x floruit, tribui solent ab eruditis opusculum De impia Armeniorum religione, quod Cotelerius Gr. Lat. edidit in notis ad Patres apostolicos, ed. 1672, col. 152, cum fragmentis ejusdem argumenti p. 235 ; et Pandecta rerum sacrarum, quarum fragmenta exhibet Cotelerius in Monum. Eccl. Gr. t. lI, p. 439, et specimen pro- ponit Bandini in Catal. Bibl. Laurent, 1. 1, p. 92 (a). Sed hec opuscula, ut bene observat Bandini, in Indice auctorum, ascribenda sunt Niconi monacho Raithensi, qui cirea an- num 1060 sub Constentino Duca floruit. Quinimo J. A. Fabric. in Bibl. Greca t. X, p. 607, Anastasio Cesariensi qui ad finem vergente seculo xi scripsit, trihuit librum De Artziburio, contra Armenos, quem minime distinguendum esse existimamus 8 libro De impia Armeniorum religione. De S. Nicone ex Baronio nonnulla refert Flaminius Cor- nelius in sua Creta saera, t. I, p. 206, Venet. 1755. Solam Vitam ejus hic proferemus ex Surio ad diem 26 Novembris. VITA SANCTI NICONIS ARMENI MONACII, Ex Aetis ejus ab abbate monasterii S. Niconis anno 1150 Grece scriptis, interprete Jacobo Sirmundo Arverno Ricomagensi S. J. profossore, ex Cesaris Baronii Annalium tomo decimo collecta : observata interpretis dictione, duobus tantummodo Jocis perpaucis additis ex eodem Baronio ad connexionem historie. Il. Ortus est sanctus Nicon in Ponto Polemoniaco — decimum annum monasticam vitam omnibus nume- parentibus honestissimis, iisdem insciis, ubi ado- levit, fugam arripiens, ad inonasterium Aurez Pe- Use dictum, situm in finibus Ponti et Paphlagoniz, . Feligione sanctissimum sese contulit : ibique sub ejus monasterii abbate, viro religiosissimo, ad duo- (a) Nos specimen hoc edidimus, ve;uli opuscu- lum incertas etatis, Patrologiz t. CVI, col. 1359, ο 7 ris perfectionis excoluit. Cum vero divinitus admo- nitus ejus abbas, ipsum ad plurimarum gentium couversionem vocatum e monasterio abire cogit ad apostolatus sui munus implendum : ut plaue de eo illud Jo:nnis elogium haud incongrue usurpari pos- quia ΠΟΙΑ temporis a. Bandini indicata, oculos nostros fugerat. 9Π VITA. 918 sit.: Fu hono missus a Deo. Ubi vero Dei omni- A Deo, illi adlerebant, ita ut vim legis, quidquid prz- potentis misericordia, Creta insula est recuperata à Chrisianis, ad ejus culturam idem Nicom ab OQrieute evocatus, a Deo inittitur. H. Cum igitur regiones non paucas erien!a- Ἰμ partium peragrasset, et publica poenitentiae prauicatione innumeras gentes ad salutis portum per poenitentiam, meliorisque vitz: mutationem perduxisset, ad Cretam insulam navigandum sibi esse inteHexit. llluc enim divino quodam nutu vo- cabutur. Etenim simul atque insulam ingressus est ab Agarenerum jugo nuperrime liberatam, Roma- uoque imperio restitutam per Nicephorum , fois autem detestandse Agarenorum superstitienis vesti- giis adhuc plenam et refertam, cujus scilicet iu- ceperat, obtineret. IV. Quare cum securo jam animo ad solitam pr:e- dicationem rediisset, ad baptismum omnes, verz- que fidei disciplinam perpulit. Tum errore omni e medio sublato, ecclesiis per totam insulam zxdifi- catis, sacerdotibus, diaconis adituisque designatis, reliquis etiam ritibus et czeremoniis apte distributis, vivendi legibus descriptis, omnibus denique quz in animo erant, ne quem Cretensium boni expertem re- linqueret, ordine constitutis, Gortyna discessit , Lriumque dierum iter progressus, quodam in loco sub noctem constitit, ubi antiquissimi templi, quantum ex ruderibus conjicere erat, vestigia cer- nebautur. Hoc in loco cum nocturno hymno rite cole diuturna atque assidua cum Saracenis con- D decantato, et erucigero bacnlo humi defixo, somuo suetudine, ad illerum mores, proh dolor! abrepti, nefanda etiam et profana eorum orgia fuerant am- plexi. Ut igitur eo delatus, solemne illud suum: Panitentiam | agite (4), inclamare coepit, attoniti peregrino et inaudito przdicationis genere insulani, animisque incensi, veliementer ia eum commoti sunt : adeo quidem, ut manus eliam inferre cogi- tarent : manifestum enim ad furorem illos adegerat fes nova et inusitata, praoccupatos nimirum, dedi- Losque, ut. diximus, superstitiosis Saracenorum cxremoniis. lll. Videns ergo immitis atque intractabilis gentis iugenium, sentiensque tantam duritiem, nisi pru- denti quadam arte perdomari non posse : secuu- dam (quod aiunt) navigationem, priore omissa , in- slituit, sapientumque medicorum exemplo, eorum curationem apposite simul ac solerter aggressus est. Habebat enim Paulum in ea re ducem ac magistrum. liaque missam faciens imsolitam illam praedieandi rationem, quod ex usu futurum in eo jam elucens perspicax futurorum gratia przemonebat, seorsum aliquos abducens, quos reliquis intelligentiores , et ad benum excipiendum paratiores norat, blandis primum verhis ilorum ferocitatem lenire, duri- liemque animi emollire ccpit; deinde sensim cor permovere, occulta cujusque facta (ut meus Jesus olim Samaritanz) viueque flagitia redarguens. Quo factum est, ut. eximiam cjus virtutem agnoscentes, confestim iras ponerent. animoruinque impetus re- vocarent, et quem malo nunc affecerant, eumdem magno suo bono venerarentur : propositamque ab 90 rectam fidem amplectentes, odii muduim ad be- nevolentiz profectusque sui cumulum converterent. —. Consuetudo enim [ut ait ille] ad majora et perfectio- ra viam munit. ltaque sapiens, si minus verborum copia, ac veritatis facultate piscator erat, hominum animas venari sciens, easque ad immortalitatem di- vinis eloquiis, et non humanz sapientie, sed Spi- ritus sancti doctrina traducere. Ex illo igitur tein- pore Cretenses Niconem tanquam a Deo missum apostolum habuerunt, totamque insulam ejus fama coinplerunt. Coufluebant. ad eum universi, et sicut se dedisset, lncernarium quasi lumen ante bacu- lum in aere libratum videre visus est. At somno decusso cum surrexisset, non jam somnium, sed vera visio objecta est. Divina qusedam lampas haud materialis à cruce irradians, ad diluculum usque astanti et oranti , Deoque gratias pro tanto munere. agenti lumen exhibuit. V. Cumque iterum Deo (ut patuit) sic volente, somno indulsisset, ornata mulieris species apps. ruit, quie dirutuin templum instaurari jubebat, om- nium Domino sic placere confirmans. lllo autem interrogante, quzxnam esset. qua talia pro imperio juberet : Photina sum, inquit, martyr et famula Chri- $ti, Quod nisi reipsa quod volo expleveris, pedem ex insula non efferes. Experrectus ad hzec sanctus, pro- pter visionis varietatem, ambiguo animo erat, ut inane potius insomnium fuisse crederet, quam di- vine grati» illustrationem. (Quare qux» audierat contemnens, coptum iter tenebat, cum repente interceptaar sibi oculorum aciem sensit : eoque tan- dem indicio divini numinis imperium id fuisse co- gnovit : quod ubi jussa exsequi constituit visum mox recipit. Sed quoniam nec ligo in promptu erat, nec pala , nec adjutor ullus (o mira, Demine, et arcana opera tua!) nocte insecuta, finitimis loci incolis iguea ibi columna per tenebras lucens apparuit : prodigio - que exciti, subito accurrerunt, et cum ex Nicone quie viderat, didicissent, suam quisque operam conferre, jussi communi omnes consensu imperio paruerunt. Itaque sedula ejus sollicitudine, vigilantia, alacri- tate, opus exactum, templumque martyris biennii spatio perfectum est. In qua postea aram erigen- dam ac rite consecrandam curavit, sacerdotesque in ea institui, simulque omnia juxia ecclesiasticos ritus peragi przscripsit. Omuibusque post hzc va- lere jussis , navigium conscendit, ac secundo cursu provectus Epidaurum, quod Damalam incole co- gnominant, die quinto pervenit. Dein universam Graeciam poenitentiam przdicando peragravit, plu- raque miracula operatus atque uberes fructus e» sua praedicatione collegit. Vl. Basilius. cognomento Apocaucus, praetoris (1) Inde Μετανοεῖτε appellatum tradit Baronius. 019 S. NICONIS ARMENI $30 »üugere auctus, Corinthi versabatur , istimumque il- A demnarent atque omnia. quae jusserat, facturos pro- lum pr:zsidio contra Bulgaricos incursus tuebatur (2). Graviter autem illum angebat nou. solum molestus ac difficilis morbus quo tenebatur, sed multo magis vigens metus et pavor Bulgaricz incursiouis, fama glisceute, gentem illam tota Epiro grassatam , iu Helladam atque in Peloponnesum copias convertere. Proinde missis Spartam nuntiis Apocaucus Nico- nem avocarat. Enimvero compleveraut ejus aures qua de illo passim narrabantur, pricipue qua de summa illius iu Deu fiducia et libertate acceperat. Ex quo autem virtutis ejus illecebris capi ceeperat, beatum ejus vultum! cernere, vocemque audire, votis omnibus gestiebat, Semper enim apud omnes gentes in pretio et veneratione fuit vera philo. sophia, Divinus quidem vir charitate prestans, Ápocauci peütiohem propenso aninto accipiens, antiquius nibil habuit quam ut Corinthum celer- rime-contenderet. Quo appelleus, non solum morbo cgrum sua presentia liberavit, sed metu etiam et terrore Bulgarorum, illos alio cursum suum flexisse siguiflcaus. lia omni ex parte facia est jucunda Basilio Niconis oratio. Cuin ergo dies septem | illic posuisset, malorumque impendentium illius per euín discussa et sublata formido esset , domum re- vertit. Vil. Anno nongentesimo octogesimo secundo, preter bella civilia et externa aliaque mala quibus Uriens afflictabatur, peste etiam laboravit, cum ad δαιη curandam Lacedzmonii, destituti humano au- xilio, ad opem divinam implorandam assurguut, le- gationemque decernunt ad Niconem virum san- ctissimum (3), de qua in rebus ab ip:o praeclare ge- &tis ista narrantur. Trausactis in ea. spelunca die- bus octo, a morbo recreatus, Spartam venire ab- huens, Amyclas contendit. Quod ut sensere Laee- dazinoníi, festine ad illum primarii cives, οἱ ahi e plebe certatim convolarunt enixe orantes, ut Spar- lam usque venire velit : invaserat enim civitatein pestifera lues, et plurimos incolas absumebat : propterea venire illüm cupiebant, quod se divinis ejus precibus liberandos confiderent; ille vero, et oastera misericors , et in eo maxime , qui ejus po- pulus, et sors futuri essent, tanquaui futura prazsa- giens, eoque in illos propensior, et legationem be- higne excepit annuitque petitioni, et ingruentis ibali propulsionem spopondit, si modo ipsi Judai- &ain gentem ex urbe sua pellerent , ne exsecrandis eorum (ut aiebal) moribus piaculisque religionis $uz diutius eam contaminarent. lu bis, ait, si me audieritis, et pe&tis a Yobis recedet, et ego quod &uperest viti, ducam vobiscum. Quibus verbis mo- nita alia adjiciens, sacras eliam Jeremiz voces sub- inde aspergebat : Vio tua: fecerunt hac tibi, et iniquitates (ως prevaluerunt et duro ludo percussa us. Cumque illi ejus oratione commoti? seipsos con- ! [sa 1n, 3. ? Psal. cxxxviri, 91-25. (2) Vide Baronium a.1 an. 951. witerent, nihil amplius cunctatus cum legatis illis profectus est, non eantherio, aut lectica ve- ctus; nec multo comitatu: stipatus; $ed solo virtu- tum choro circumseptus. Ad ejus porro adteutam lues cessavit, et Judxi urbe pulsi sunt. Nec vero Lacedamone amplius excelendum, sed in ea per- petuo manehdum constituit, ita u$ non facile pe- dein alio efferret, nisi cum necessaria res qu:iepiaun aliquo vocaret, et tunc quoque gradum citius refe- rehat. Videres igitur accurientes. quetidie ex ani- versa Peloponneso zgrorum omuis generis catervas , quibus ille non minus aniiz quam corporis curam impendebat : mellitis enim aubortationibus ad pie- tatis zelum eas aecendebat, ad salutem cuique suam penitentie ope disponebat. Fortunata vero Lace- dimon, qox talem medicum civemque sortita es, cujus divinis prieceptis ac disciplinis ad omnem vir- tutis formam multo certius rectiusque quam inani- bus oliin Lycurgi legibus effingebare ! Subjicit his de structura templi, tum ejus hortata elaborare : cui adversatus est Joannes quidam coguomeuto Aratus, Judzeorum patronus, Quz sit passus, ab eo» dem auctore sic accipe. Vill. Hic (inquit) solisinvidiz stimulis concitatus, aut d:emonis potius scelere impulsus, ira et odio adversus Niconem insaniebat , divini operis argu- mentum ad probrum et injuriam suam rapiens : proclivior siquidem est malitia, ut ad pejora fers- tur quam ut melioribus inlrzreat. Non cessabat egregius ille sancto in os obloqui, cceptoque operi me colophonem adderet, omni ope prohibebat. Prorsus enim cum reliquis Laconibus tbi non con- veniebat : unde et Judaeorum fugam injuria et iui- merito faciam affirinaliat : eamque cum civibus vitio vertere, atque illos hoc nomine sugillare εἰ waducere non verebatur. IX. Cumque opilicii cujusdam obtentu; quo poliri et illustrari textilia solent, Judaeorum unum in urbem introduxisset : intercessit illico Nicon, bellitorque juxta. prophetam factus!, consueta lenitate paulu - lum intermissa; leoniuum animum induit, et fuste qui propter jacebat, arrepto, Judaum male acce- ptum foras extrusit, formidabiliorque hostibus, D quam Hlerculesille sua clava visus est. Jud:orum enim gentem usque adeo aversabatur, ui ncc lingua, nec auribus usurpare illorum nomen vellet, ut jure in illum Davidis verba convenirent : Quí oderunt te, Do- wine, oderam, et super inimicos tuos Labescebam : per[ecto odio oderam illos, εἰ inimici (acti sunt mihi, propterea nomina eorum labiis * meis non comme- morubo. X. Hiec vero cum audisset a. furore numeu ira- hens Aratus, rabietumens (utsemper litium amanset inipudens atque ad iminania praeceps est iinprobitas) in sanctum anhelans irruere coepit, conviciis one» (3) Vide Baronium an. 982, 931 ΄ VITA. 981". eare, proscindere, quanquam inanis hzc illi stre- A ad imperatorem réconciliataim festinasse : ejus vero pitus erant, et pro larvze terricutis habebantur. Qui leni ad etm voce : nee etim eontendere pror. €us, nec altércari norat : Abi, inquit, et ad te redi, infelix. Defle scelera tua : brevi enim senties, quis evrogoantis fructus, et qualia hequitie sint premis. ilis dictis && tanquàm in mortui (qitod aiunt) aures effusis, ad monasterium regressus est : hominis enim animun verba non penetrarant. Quare non destitit amens ab incepto, quíR adversus sanctum de more Éreme»ot. proscindens filum, figensque tota urhe dignis furorect insania suaprobtiset contumeliis: quin etiam minas intentabat, nesciens stupidus et vecors, quod non glorietur malitia advetsus virtutem, néc proficiat inimiens eentra electos Dei, wt. scriptum vest: Et filius iniquitatis ^on apponet nocere ei *. Quid tum autem éonsecutum. est? Tantum abfuit, ut ejus minis ac maledictis avocaretür, ut in his Qotias, Demiai exemplo, tanquam laudibus trium- pharet. Dominus autem. de céélo auditum fecit ju- dicium, et malitia justissimas ponas dedit. Verba án rem misero abierunt : nam dignos amentia saz frucios tristi et miserabili vit: exitu percepit. Nec tarde fuit viedicta, qualis ssepenuneto divina bo- nitate conversionem pr:stolanté contingere solet : sed e vestigio, derepente, neo opinantem, ut mox vicfm, oppressit. XI. Nocte proxima objecti sunt infelici duo senes Án somnis, quos alii duo sequebántur, forma qui- eognominemr alterum ipsius audacis ac rcbéllioni successisse, Áttamer mec lli profuturam (yranni- dem, nec impefatoribus superiorem fbie. Iis ergo prdictionibus consentanéews fuil eventus ct. eum qui praedixerat, admitatülem declaravit. Αι pr:e- toris quidem Grégorii sanctique tes hóc modo $e liabent. | XIfl. Peragebantur átiquàtdo vespertin:e laudes : prima autein hebdomadis dies erát, cim Splizerista- rum aperto gymnasio, juvenuth. frequens manus in- [fa sacram adem constitit, atqdüe Inter alios prztor Gregórius pars ipsé certaminis, cüm indigenis lu- dens : ludi enim amáns erat, ludicrisque supra modum capiebatur. Et quoniam incóndita clàman- tium voces, tam laüdentium, qmm spectantium exau- diebantur, adeoque perstrepebant, ut e sacris liyie- eis avocarent, et mentem in illis figere non sinerent, zele Dei percitus Nicon celeriter approperat, bellui- namque homitum barbariem libera voce, qua justos decet, libertate castigat. At przetor vir amari alias ingenii, et tani maxime fudo Inténtus, ut qui a pa rilius se vinci doleret, impotenti adversus sanctum actus fable, proscindere inaledictis manusque ad vindictam ausus dttollere, urbe denique expelli jus- sit. Jamque ducebatur hilari pacatoque vultu, Do- mini sui exemplo, leviusque injuriam quant cztert inaximos honores ferebat. XIV. Czterum nec sera, nec pedibus (ut poeta di- «em eunuchi, sed longe quam hümana przestantiore. ϱ xit) tarda. fait ultio, quin velocius, junciisque ve- Ab his vero flagris czedi sibi videbatur, et sic verbis increpati : Quomodo tu eo es provectus audaci:e, "wt servum Dei contemnere et convicils appetere eon dubitares? deinde in obscufum post verbera «areerem detrudi. Et eum veníam multis orasset, "ix tandem edendi finem fecisse, nec tamen e custodia dimisisse. Éxperrectus igitur, gravem statim in febrem incidit : accitoque icone, ad ejus pedes advolutus, misericutdiam imploravit. Cui beatus : Quz in me perpetrasti, ait, ea tibi frater, quantum j" me est, condonabahtur. Sed quoniam vibe finis ευ] ccelesti decreto przestitutus est, nemo érit de ca tero, quemadmodum ait Proptieta *, qui Dei consi- 4ium dissipare possit. Et hi$ dicis ad monasterium veversus est. llli vero tertia post diea infelici morte witam eripuit. Ex quo metus ingens ac trepidatio Laced:zmonios invasit : nec repertus est quisquam € minimis et maximis, qui ad Niconem non advola- το ejusque jussis pareret. fidem enim fecerat omnibus exemplum, αἱ Christi servos ludibrio ha- bent : quoniain Utíque est fructus justo, et Deus j« - dicans eos in lerra *. XII. Gregorio praetori et de Scleri Bardz rebus, εἰ post ejus e Babylone reditüm, audire cupienti €uiec enim abdita intuendi gratize exsortem illum esse protor arbitrabatur) narravit Nicon,Sclerum quidem * Psalixxxvut, 20. Psal, xxxii, 00. κε) Baroh. an. 957. &ügils contumeliosum secuta eet, Nam cum priniüm ád excipiendám sphx»ram manum sustulit, para- lysi repente leta ext. Idem porro membris omnibus &tatiui Soluius οἱ encrvatus, ad catholicam ecclesiam aliotum manib&s delatus est. Ubi aeutissimis dolo- ribas excruciatus, mortem prz illis in lucro ponens, lamentabiles questus edebat. Cumque magna medi- corum sedulitate curáretur, δὲ remedia omuia infra malui essent, Ka ut inanis et vana omnis ab illo- rum ar(é spes esset : causam exquirit episcopus, cur eüm répentinus morbus invasisset : erat enim et ipse médica: artis peritissimus. At ille, qua in Niconem admiserat, vel invitus exposuit : hune mali $ui. fentem et caput esse non dissiimulans. Quo coguito episcopus objurtgavit ille quidem hominis temeritatem non leviter. Tum opportuno consilio auctor fuit, ut fastum poneret, et a Nicone supplex illate injurie veniam peteret. Norat enim, unde certa medicinx spes ésset. XV. Paruit ille, abjectoque fastu ac pr:etorix potestatis supercilio, Niconem niultis precibus per nuntios accersit. Qui quidem accepta injuri:e obli- tus, dicto citius adfuit : didicerat enim ut contume- [ias pati, sic easdem ultro remittere, aut potius be- nefactis et officiis cómpensare. Przetor autem ut illum vidit, ad ejus pedes se ahjicit, et qui modo tae- δ Psal, ἵνα, 12. 983 S. NICONIS ARMENI 981 gidus, animisque ferex iras tantum et injurias spi- A divinitus agitata lingua b:»c audiens, nibilque peni- vare videbatur, supplex (actus, erroris veniam lugubri voce rogat, ejusque preces, unicum salutis suz pharmacum implorat. Semper nimirum imbe- cilla res est vitium, fortis autemet stabilis virtug. Quid ergo ad hac divina mens ? An exprobravit homini amentiam, effrenatamque audaciam? aut aspernari orantem, et tantisper abnuere visus est ? Minime gen- tium. Qui enim faceret, qui discipulus, aut acerrimus potius mitis illius εἰ pacifici imitator erat ad bene- faciendum magis quam ad plectenduin natura com- parati ? Itaque non solum veniam dedit, sed sanita- tem etiam precibus suis, admota manu restituit. Jta ut stati. cibum sumeret incolumis, et libere atque expedite loqueretur, miraculo vel oculis ipsis qui spectabant, fidem vix faciente. XVI. Ab improbis quibusdam malevolisque ἰιο- minibus per calumniam accusatus est Joannes Ma- lacenus, nobilitate generis ac splendore nec non summ: sapientie laude non inter Laced:einonios inodo, verum etiam tota Hellade ac Peloponneso facile princeps : accusatus autein apud eum, qui tuin im- perii sceptris potieljatur, Basilium scilicet Romanj winoris fllium, regum omnium fortunatissimum, cujus et vita illustris, e1 imperii spatium longissimum fuit, et victorie et tropea de hostibus quamplu- »ima, per quem et Bulgaric gentis princeps [ut memorant historie] Samuel ille, viribus et robore jnexpugnabilis, iu. Creta cum innumerabili multitu- dine Bulgarorum fractus et subactus est (5). XVII. Mittuntur. itaque ab imperatore satrapz duo, militum legionem trahentes, ut Malacenum ex improviso comprehendant, vinctumque ad reginam urbium ducant : defectionis enim et perduellionis jn eum crimen concinnantes zmuli, imperatoris aures false accusationis calumnia oppleverant. Ut ergo in Lacedemona pervenerunt, οἱ virum cujus causa mi$si fuerant, comprehenderunt, evocat ille confestim virum Dei Niconem, quem ob egregia fa- cinora praecipuo in honore habebat, gravique do- lore anxius : Ora, inquit, ora pro me misero, serve Dei, ne imperatoris ira male peream. Quem sanctus, blandis contra mellitisque verbis respondens, con- firmare animum jussit nihilque tristius formidare. tus ambigens, vehementer exbilaratus est, naviga- tionemque salutato Nicone, securo animo exorsus est. Postquam ad imperatorem pervenit, et con&ets ab smulis criminatio veritatis luce, sed Niconis maxime precibus, discussa est, majorem deinceps apud imperatorem gratiam, ampliores bomores gloriam et famam adeptus est, adeo ut principem ia senatu locum obtineret. XIK. Transacto post bxc tempore non brevi, cum Malacenus Constantinopoli adhuc esset, Nieoa ad immortalem beatamque sortem transiit. Quod ille cum accepisset, et dulcem illam spem qua futurur ex ejus verbis non dubitarat, ut optabilem ejus vu tum aspiceret, sibi quodammodo ereptam sentiret : vehementer angi animo, variisque cogitationibus $stuare coepit, gravem praterea vitam ducere, pisi quod ille promiserat perfici videret. XX. Fide igitur confirmatus (neque enim illius ex- pers erat scientiz, qua cognosci Dei mysteria soleoi! quid agit? quo se convertit? Pictorem advocat, arte manuque insignem, et qualis habitu, veste, capillis sanctus fuisset, verbis designat : tum aptis coloribus in tabula totam ejus imaginem exprimi jubet. Re- versus domum pictor, opere pretiumque ratus quod jussus fuerat, quam accuratissime possel ex- sequi : post varios conatus, frustra tandein se labe- rare animadvertit : nec enim ex sola narratione po- terat, quamvis peritissimus artis et exerciltatissimus esset, quem nunquam viderat, ad veram similitudi- nem exprimeré. In hac igitur cura versanti, vehe. menterque dolenti, quod oris lineamenta effingere non posset, ante oculos repente exstitit. monacbus quidam, qui in zedes clam penetrarat, statura pro- cerus, labitu eremitico, obsoleto veste amictus, co- ma squalens, capillitio barbaque niger, in omni bus denique beato viro simillimus : nam et virgam manu gerebat cujus apex in crucem desinebat. Qui pictore comiter salutato mueroris sollicitudinisque causam sciscitatus est. llle vero et causam mox aperuit, et operis difficultatem demonstravit. Tum leni ad eum voce monachus : Me, inquit, aspice, frater, mibi per omuia similis est, quem depingis. Ut ergo acrius in illum oculos intendit pictor, penilus- Tum eximia quadam vi charitatis mens: simul ac- D que circumspexit, illum ipsum esse agnovit, quem cubans, et latiti: poculum, ceu poeticum illum Gygeona, malorum omnium oblivionem merenti propiuans, oraculum adjecit : Regiam potius bene- volentiam adepturum, vitam anteacta beatiorem acturum, altiores ad honorum gradus conscensurum, de omni denique molestia et calamitate triumpbatu- Tum : et me, inquit, videbis, et in patrfam sub fluem vitze reverteris. Nam et hec quoque Νίσον (ut supra dictum est) a. Patre luminum gratia ornatus erat, ut futura z::que ac presentia. previderet Atque om- hia sane, ut praedixerat, evenerunt. XVIII. Malacenus ergo tanquam a prophetica et (^) Baron. ad an. 995. Malacenus verbis designarat. Quare ad tabulam re- flexus, ut conspectam formam imitaretur, o rem adinirandam ! sacram ter beati effigiem in tabula suis lineamentis suapte expressam sponte videl, cuinque miraculo obstupefactus ad sanctum subito, Kyrie eleison cum horrore inclamans, se vertisset, illum amplius non vidit. Jam enim avolaverat. Ita- que ad delineatam divinitus formam reliqua colo- rum pigmenta adjiciens, perfectam imaginem, qualis bodieque in sacro beati templo suspensa visitur, omnibus numeris absolvit, statimque ad spectabi- lem Malacenum cuin illa properans ; omnia illi, ul 985 VITA. 986 acciderant, ordine percensuit. (Quibus ille auditis, A extulit, quz hodie speetatur, ei przeclarum divini cum ex oblata pictori Niconis specie, ne in hac quidem parte inanem fuisse ejus pr:dictionem, (animadverteret , ingenti gaudio perfusus, mirabi- lium Dei operum laudes, et quantum a Spiritu sancto gratiam sortitus Nicon esset, praedicare nunquam destitit : sed Malaceni quidem, et sacre Ímaginis historia sic se habet. XXI. Venit cubicularius quidam ab imperatore surei tributi causa missus: qui, ut pecuniz tur- pisque lueri percupidus erat, magnas cum czteris civibus tum sancti in primis coenobio molestias exhibebat. Solent enim civitatum imperia et exa- etiones non zquis et benignis, sed durioribus, ut plurimum, et inhbumanioribus delegari. Frustra au- tem monachi, quibus auri nihil erat, immitem fe- B rumque linire precibus studebant, qui aurum sitiens, velut aspis ad incantantium voces obsurdescebat, et tanquam spinarum sonum sub lebete [quod scri- ptum est] omnia illorum verba contemnebat, quin et ferocius insolescens, post atroces minas in car- eerem eos detrusit ac inonasterium ipsum expilare depradarique vecors meditabatur. Quod ceteri au- dientes qui in eo exercebantur, ad sauctum precibus exorandum se convertunt presentemque ejus opem sine mora experti sunt. XXII. Etenim proxima nocte, minaci atque indi- gnabundo vultu ad cubicularium veniens sanctus Ni- eon, multis eum verberibus excepit. Eo quod in- quiens [ejus enim verbis utendum est] monasterii curatores, cuin ipsi nihil deliquissent, vinculis man- cipasti : quod nisi eos statim exemeris, acerbus preterea te v.t exitus manet. Profuit palatino ad eaniorem mentem lae afllictio. Mane igitur οἱ vineios eduxit et ad templum properaus, sacre tbeco: advolutus cum lacry:nis audaci suz veuiam 8 Sancte petiit, discessurum extemplo Lacede- mone promittens, et civibus aurum quod exegerat, relicturum, quod re ipsa prestitit. Nam — aureis se- ptuaginta [septingentis] duobus ad beati loculum abjectis, conscenso equo protinus abscessit. Aurum ergo, qui monasterio tum prierat, Constantinopo^ lim misit ad prepositum. Is vero coemptis lioc pre- tio sacris pyxidibus aliisque pretiosis vasculis nom C viri consilium pietatemque tacito praeconio de- clarat. XXIII, Sed ad impium Antiochum convertenda est oratio. Praerat is ducis potestate ethnicorum re- gioni, Eo autem iuter ezetera vitze flagitia processerat amentie, ut ipsum beati testamentum violare non dubitaret. ltaque finitimum etbnicorum ore pre- dium invadens, sedem in eo, reclamantibus mona- chis, tentoriumque fixit, Et ne quid sceleri deesset, cum locum perfuso circumcirca cruore contam'- nasset, impuro in libidinum cono nefandisque flagitiis, suo illic more volutabatur, quoad. dignos temeritatis su: fructus a Sancto percepit. Is ergo per noctem formidabili trucique ore illi astans, post horribiles incussos terrores, crucigero ἆθπιμιη baculo latus lethali plaga percussit. Qua excitus, cum exeuntem e tentorio percussorem notasset, famulis quidem, ut eum comprehenderenti, cruda et lamenta- b li voce imperabat, verum illi nemiuem videbant. Ex quo demui nali fontem miser agnoscens, Sanctum fuisse intelligebat, qui vulnus inflixerat invasorem- que suum ex suis sedibus pellere satagebat. Quare conscenso mox equo, Lacedzeimonerm conteudit. Sed stadia haud amplius triginta processerat , cuim do- loris acerbitate victus, ex equo descendets, media in via turpiter in suorum manibus exanimatus interiit , reque in eo, quod in Proverbiis legitur, expletum est: Anima iniquorum immatura peribunt, et perversi in. morte repentina (Prov. v», sec. ILXX.) Miserum porro illius cadaver Spartam delatam , sequenti nocte (ut constans fama est) ignis, incertum unde, in loculum irrumpeus, utrumque simul consumpsit, et in cinerem redegit. Nou minus pavendum est quod sequitur. Michael ille Chrosphactes, vir scilicet illustris , nulli- que inter Lacedzemonios nostros lionore, gloria, opi- bus secundus : ad hxc facundia, indole, forma, sua- vitate inorum , sapientia aliaque omni laude prz- stans erat, adeo ut in ore omnium cum suavissimo sensu versaretur. Sed quam diilicile est bumauz naturze hostis insidiis nunquam succumbere, recte- que iter usque ad fiuem inoffenso pede decurrere ? Deflexit vir incomparabilis, et invidi face accensus paucis, ad monasterium omnia detulit, qua ad hunc D contra. monasterium impudenter. exarsit, levissimo usque diem templi usibus perconimoda cernuntur, et splendorem illi non parvum addunt, variis alioqui et egregiis omnium generum ornamentis referto, cura in primis studioque ejusdem prepositi. Hic enim vir optimus et maguificentissimus, divino zelo Buccensus, omnem operam posuit, ut templi vetu- statem abstergeret ejusque speciem penitus reno- varet, quod et donariis deinde quamplurimis auxit, columnarum fulgore, politorum lapidum coloribus variis, picturarumque prazstantissimarum varietate condecoravit, porlicibus etiam el vestbulis gradi- busque circumcinxit : ad eam denique dignitate * Prov. titi, scc LXX. cujusdam agri pretextu, quem ledere monasterii pecora dicebantur. Ergo collecta facinorosorum homi- num manu, cum ad locum venisset, primum quidem Zosimum monachum aunis gravem, qui monasterii res procurabat, nihil cjus canos, nec virtutem verí- tus, veste sua spoliatum atque in terram prostra- tum, pugnis fustibusque ita vexavit, uL tantum nou exanimatum reliquerit; deinde Syracusanum illum Dionysium imitari-volens , in agrestes etiam operas famulosque sxvire parabat, nisi fuga saluti ου con- suluissent. Tum vero monasterii res omnes Nysorum preda exposuit, non caulis ipsis, pecorumque se- y . wr | HENRICI VALESII NOTE ουδ Pag, θὲ ΑΛ. "Qv οὐδὲν φθειροµένων. Scribendum A ricum simpliciter appellat : alterum vero τὸν Βαλα- f p videtur, ὧν ὧδε φθειροµένων Zívová τε καὶ Βηρί- ναν. " lbid. eod. Avoir δὲ αὐτὸν σχολῶν xp. ἄρχοντα. Verte,dvarum scholarum comitem fieri., Comes scho- lariorum memoratur in Chronico Marcellini in re- bus Auastasii Augusti. lbid. B. Thx ἑτέραν cov δύο στρατηγῶν τῶν περὶ βασιλέα. ld est, et magister praesentis militie fieret, sive. equitum, sive peditum. De |/Theodorico Triarii lio loquitur et Malchus quem fere Theodo- µήρου $olet nominare. lec autem gesta. videntur Severino et Trocundo coss., anno natalis Dominici 482, quo anno idem Theodoricus Triarii filius inte- riit. Quanquam Marcellinus in Chronico, mortem illius confert in annum praecedentem. Porro fragmenta ex historia Malchi prztter baec qui superius indicavi, exstant apud Suidam in v. ᾽Αμοιδαία, et in ν./Ἐρύθριος, et in v. ΖΊνων, et in v. Παμπρέπιος, et in v. Σύναξις, et in v. Ὑπολαδών. IN EXCERPTA EX HISTORIA MENANDRI PROTECTORIS. "Orci ἐπειδή. Hinc incipere debent Excerpta le- B Romanis pendi vellent, Romani tandem assense- ΗΝ ο Menandri protectoris IHistoria. Nam cum enander Historiam Agathiz continuaverit, ut ip- semet testatur in proasnuio historia su: apud Suidam, in primo operis libro, res gestas Justiniani, usque ad ejus obitum retulerit necesse est, exorsus ab anno $3 ejusdem Justiniani. Etenim Agathias in 52 illius auno desierat, in victoria scilicet Belisarii de Zabergame et Cutriguris. Quam quidem eo anno contigisse testantur. Theophanes ac Cedrenus, et auctor historiz Miscell:e. Male ergo Victor Tuuno- mensis id refert anno 35 imperatoris Jusiiniaui, pest cousulatum Basilii anno 920, qui et in eg falli- tur, quod eos Iluunos Bulgaros appellat. Sclavini in Hi toria Miscella dicuntur majori adhuc errore. Pag. 1399. A. "Οτι Ἄμμιγος. Vic Amingus dicitur a Paulo lib. i1 Historie Longobardorum : Amingus tero dum Widino Gothorum comiti contra Narseiem rebellare paranuii auxilio esse non dubitat. Vicius runt, ut quotannis quingenta auri centenaria pen- derent, ac decennii tributum duabus pensionibus prastaretur. Αἱ Perse decennii tributum unica pensione in antecessum sibi solvi cupiebant. lbid. eod. Ἔνγια τῶν ἑπτά. Scribe, ἐνιαντῶν, quemadmodum legisse videtur interpres. Pag. 137 D. Οἱ ἐκεῖγοι Βάρδαροι. Lege, οἱ ἑχείνῃ Πάρθαροι. bas 139 Α. Εξισάτω xal τοῖς ἑτέροις ἡγεμόσω.. llic Exisatas supra Δείτατος vocatus est unus e du- cibus Romanorum in Suania.-At interpres nomen propr:um esse haudquaquam putavit. Pag. 140 C. Tov A6yopévov Χορουτζόγ. Procopius Τζούρ nominat. Scribii enim in. lib. νι Goth. Cau- casum montem qua in ortum et meridiem vergit, in duas angustias desinere, quarum altera Tzwr appella- tur, altera Caspieporta, et per fauces Hunnorum geu- tes in Itomanorum et Persarum ditionem irrumpere. Narsetis gladio perimitur, Widinus captus Byzantium (* ltaque hzc castella diligenter servabantur a Persis, mittitur. Sic etiam nominatur ab Aimonio in lib. i1 Hist. Franc. et ab Hermanno Contracto in Chronico, quod editum est a Canisio. 1n Appendice vero Mar- cellini comitis, ex qua Hermannus hzc desompsit, Omnirugus perperam exaratur, annusque quo a Nar- sete devictus est, male designatur, cum hzec clades anno 33 Justiniani, (ut minimum) contigerit. lbid. B. Ὡς oix ἐνδώσοι. Male liec verba vertit interpres. Vide Collectanea veterum | historicorum de Francis, qux ab Audrea du Chesue oliin sunt ediia in tomo ] rerum Fraucicarum, ubi huuc lo- cuin et alios guosdam interpretati sumus. lbid. C. Στέ1.1ει Πέτρο», ὃς τῶν κατὰ τὴν abAdy ταγμάτων ἡγεῖτο. Verte, Petrum. magistrum υ[ῇ- ciorum. Sic enim Graeci eam dignitatem designare $0'e»l, ut notavi ad librum xxvi Ammiani Marcel- lini, p. $18. Sane Menander lunc Petrum iufra μάγιστρον appellat, eumque omni genere doctrina, et precipue Juris scientia instructum fuisse testatur. Ejusdem meminit, p. 140 B. Πέτρος ó τῶν περὶ βα- σιλέα καταλόγων ἡγεμών. Hic est Petrus patricius el magister, de quo multa annotavi in excerpta ex ejus historia, vide οἱ pagiuam 149 C. lbid. eod. Ὡς πἀρεστιν ἐπικρυκευσάμενος. Ap- paret legendui esse ἐπιχηρυχευσάμενος, quod non moneren, nisi Cautoclarum in bujus loci emenda- tione frusira astuasse ex ,illius notis deprehendis- sem. lbid. eod. Ἱεσδεγουσνάφ. Sic etiam appellatur iufra p. 1437 B, et 140 B. Is est omnino qui a Pro- copio Isdigonnas dicitur, qui bis legatus Chosdroc Byzantium venit. Zich vocatur ab Agatbia in fin. liv. iv, ab officii, quod apud Persas gerebat , no- mine. Pag. 156 C. Ἐγομάδι δεκαετίας. Lege absque ulla dubitatione, ἐν ὁμάδι. ldem enim est ac illud diood supra dixerat, ἐν ἑνὶ ξυναθροισμῷ. Nam cum 'ers&e pro ferienda pace, annuuin tributum sibi a et Romani ad eorum custodiam sumptus et stipendia conferebant, teste Theophylacto in |. iit, cap. 9 et Hi- storia Misc. lib. xv, quod quidem jam inde a Leovis Aug. temporibus postulasse Persas ait Priscus pag.45. Pag. 144 A. Οἴοιτο ἁδικεῖσθαι. Addenda videtur particula negativa, hoe modo, οἴοιτο οὐκ ἀδικεῖσθαι. Pag. 446. A. Σχένδεις καὶ Zápaza. Procop. in lib. tv Goth. pag. 939. Xxáv6óa xal Σεραπανίς vo- cat. Ibid. B. To? xa0' ἡμᾶς δού.Ίου ὁ δοῦ.Ίος. To- tus bic locus pessime acceptus est ab interprete, quem ego sic interpretor : Petrus contra respondit: Id quidem minime contigit, propterea quod Suami a nobis non defecerant, cum Lazi nobis serviremt. Boc iyitur affirmo, servos servorum nostrorum minime a nobis defecisse. Pag. 147 C. "Όμως δ' obv ἐπίστατο Πέρσαις. Scribe, ἐσπείσατο. Hxc legatio Petri patricii fedus- D gne Romanoruu: cum Persis coiutigisse videtur anuo 6 Justiniani, ut ex ipso Menandro colligere est : qui p. 145 οἱ 146. Scribit decem annos tunc pr:- teriisse, ex quo Chosroes Suaniam occupaverat. Suaniam porro ceperant Perse anno 6 post foedus quinquennale initum cum Persis, ut docet Proco- pius in lib. tv Goth., id est, anno 26 Justiniani , quemadmodum testatur Marcel inus in Chronico. lbid. eod. KacéAvcs τὸν βίον. Post hec veiba collocanda sunt ea quz habentur pag. 99, in üt. περὶ Αθάρων, etc. ag. 100 A. 'O γὰρ ἑσφρίγα οἱ τὸ σῶμα. Scribe, ὁ Κανδιχ. αὐτίχα (οὐ γὸρ ἑσφρίγα, etc. et post vo- cem, ῥᾳθυμότερον, claudenda est parenthesis.) Idem de Jusuniano scribit Agathias in libro v, ilium sci- licet, qui olim beliicosissimus fuerat, et qui Africam atque Italiam subegerat, ingravescente zelate paula- tim emollitum fuisse : adeo ut bellicos labores for- midare videretur. Proinde id potius studebat, ut Barbaros inter se committeret, donisque interduia 909 pacem redimeret. Quamobrem legiones imminui a€ A tium, delabi patienter ferebat, perinde ac si nulli dein- ceps usui futurz essent. Nam cum univers: imperii Romani copiz 645 militum wnilibus constare debuis- sent, egre tum temporis 150 millibus constabant. lta valde sccisz et imminuta erant Romanorum copiz principis negligentia, qua mox ipsi przfecti prze- torio abusi ad quaesitus proprios, partim stipendio militem fraudabant, partim serius persolvebant. Hzc Agathias. ' Jbid. B. 05 yàp xoAAq ὕστερον. Hec prima legatio Abarum Constantinopolim introisse dicitur anno 30 Justiniani in libro xvi historie Miscell:». Justinianus autem e vita decessit auno 40 imperii. Sed in historia Miscella annum hujus legationis Avaricz male assignari existimo : quare potius as- sentior Victori Tunonensi, qui id refert anno 36 Justiniani. Eodem anno, inquit, Justinianus prin- ceps legatos Abarorum, unde venerant, facit. Quie tamen verba referenda potius suut ad secundam Abarum legationem, de qua Menander pag. 101 A. lbid. eod. Τῶν Jfacuuxeo*v paxawogópov . Menander initio libri vii de eodem Valentino lo- quens, εἷς δὲ οὗτος τῶν βασιλείων ξιφηφόρων. Spa- tharii a Latinis dicuntur, quos sic describit Corip- pus in lib. rni. Armiger interea domini vestigia lustrans Eminet excelsus super omnia vertice Narses. lbid. C. Οὐϊγρούροις εἶτα ζάλοις, pag. 109. B. Οὐϊγοῦροι dicuntur Turcis vicini. Ibid. eod. "Orc ἐπεὶ οἱ ἄρχοτες τῶν. Scribe meo periculo, οἱ ἄρχοντες Αντῶν, οἱ paulo post, ubi legitur, πιεζόµενοι ὃ οὖν ταῖς τῶν πολ. ἐπι- ὄρομαῖς οἵονται, lege, ἐπιδρομαὶῖς οἱ "Ανται. Nec multo pn emendo, περιθέθληται δύναμιν ἐν "Av- φαις. Deinde in eodem capite scribe, ἔτεμνον γην τῶν ᾽Αντῶν, quod quidem miror ab interprete non animadversuu fuisse. De Antis vide Procopium et Jordanem. , Pag. 101 D. Lege, ἑἐγχαθειργμένοι εἴεν. Que deinde sequuntur sunt ex libro 1 historiarum Me- nandri, de legatis Abarum, qui imperante Justino, Byrantium venere, ut solemnia Inunera, quz a Ju- stino ipsis dari consueverant, ab Justiuo quoque acciperent. Fascias scilicet auro variegatas, σει- ρὰς εἰ χαλώδια vocat Menauder, lis autem | fasciis seu prandeis Ábares comain vinciebant, ut docet ο... Miscella lib. xvi, unde Corippus in lib. 1 jeu : Colubiimodis Abarum genus nexa capillis. Porro hzc legatio Abarum introducta est die 7, y SUMMO Justini Junioris, teste Corippo iu lib. m. Septima lux aderat. Et niox, Legatos Avarum jussos intrare magister Ante fores sacras diving nuntiat aule. Ürantes sese vestigia saera videre Clementis domini : quos voce et mente benigna. Imperat. acciri. Reliqua Corippi narratio cum Menandri historia prorsus congruit. Pag. 105 C. 'Ec τὴν τῶν Φράγγων χώρα». Aba- res post mortem Clotharii in Turingiam irrupe- runt, et cum Sigisberto bellum gessere, ut scribit Paulus in hist. Langobardorum lib. i1, cap. 10, et Gregorius Turonensis lib. 1v: quod notandum est contigisse anno primo Justini Junioris. Male ergo Hermannus Coniractus auno 561, id refert quia- quenvio ante Justiniani mortem. lbid. eod. Αποζογίαν 0avpdcarvcrec. Post hxc verba sequi debet legatio Justini ad Persas, quie relertur pag. 148. A. Quod quidem manifeste ουιι- viocitur ex. illis verbis quae ibi leguntur sub ini- PATROL. GR. CXIII. e CC Vo. παρενεγγύησε δέ µοι, scribe, of, ix μὲν. ἐμφανοῦς νακήρυξιν ποιῄσασυαι τῆς αὐτοῦ ER βασιλείαν ἀναγορεύσεως. Solebant enim tunc. teui- poris imperatores Romani, simul atque imperium adepti fuerant, id Persarum regi per legatos nun- tiare, ut Theophylactus etiam testatur. Quam coi- suetudinem Justinus quoque servare voluit in exor- dio imperil. Pag. 148 C. Τῷ μὴ διὰ τοὺς ἐπιτιθεμένους, scribe, 6:' αὑτῃς, supple, Φαυσνίας. Pag. 149 B. Μιριάδες ταῦτα, scribe µυρία δὲ ταῦτα. p. lbid. eod. 'O δὲ Ἰουστινιανὸς ἑμδριθής τε ὧν, scribe, Ιουστῖνος. Quod coufirimat etiam Suidas, qui locum Menaniri profert ex pag. 151 B. Pag. 150 B. "᾿Υπερειδόµεγος γὰρ. scribe, ὅπερ- ηδόμενος. EL inox. pro εἴπερ ἀχουσίως, 1. Ππερ. Pag. 151 B. "Όπως ὅσοι tó Ίε αὐτῷ £c δι- xai loylay. Dubiun non est quin. Menander. scri- p pserit, ὅπως ἔσοιτό γε αὐτῷ. ld est, ut. aliquem inde preiexitum haberet, tanquam. Suanis. Romano imperio parere nolentibus. Tametsi ad eam rem in- citarentur. Et sic corrigenda est. Cantoclari inter- pretatio. lbid. D. Εὖ διαθείη. Post hanc legationem re- currendum est ad. pag. 1035 C. "Ost Ἰγγέλθη "lov- στίνψ. Hxc. eniin omnia. inter se. conuecti mauife- stun) est. Pag. 150 D. TQ ἅμα ἸΙωάνν]) γενομένφ. Scri- bendum puto, τῶν ἅμα Ἰωάννῃ γενοµένων ἑνὶ χατὰ δὴ τὴν Περσῶν προτοῦ. ld est, Littere Timotheo tradite sunt, uni ex iis qui Joannem in. legatione Persica comitati fuerant. ag. 164 D. Πρεσθεία», διαἸεχθησομένους. Fruswa huic loco lieschelius asteriscum | affixit. Usitata enim. est locutio 1am apud Graecos quam apud Latinos : qua figura πρὸς τὸ σημαινόµενον dicitur. Pag. 105 C. Οὐχ ὅσιον ἔφασχεν εἴγαι μετὰ ὅσα. Scribendum est, μὴ τὰ ὅσα, etc., ut videlur legisse Cautoclarus. Pap. 106 B. El Zapaxwuvov £0rn xal ταῦτα ἠΝομάδω». Leg. El Σαραχηνῶν Éüvet τούτ xat Νομά- δων, id est, Saracenorum εἰ Nomadum genti. Vox τούτῳ non mediocrem habet emphasin. µίξει τῶν αἱρετιχκῶν φαρμάκων, leg. τῶν ἀναιρετιχῶν. Pag. 108 C. "Apa κατὰ χώµης, scribe, χώµας. Paulo post lego, ἀναδιδάξατε, ὅση τῶν ᾽Αθάρων πληθὺς, τῆς τῶν Τούρχων ἀφηνίασεν ἐπιχρατείας. Qua quidem emendatioge nihil certius. Ibid. D. ᾿Εφοίτησαν πο.ιτείᾳ. Post hanc Tür- corum legationem, qui ineunte anno quarto impe- ratoris Justini Constantinopolim ingressa cst, ut testatur Menander pag. 106 C. proxime sequi debet Justini legatio ad Turcos, quam habes pag. 151 D. Cujus quidem legationis princeps fuit Zemarelus. De cujus ad Turcos legatione vide Theophaneim Byzautium in Bibliotheca Photii cap. 64. Pag. 154 D. Σάκων κα.ουμένων c0 záJui Theoplianes Byzantius Turcos a veteribus Masagc- tas esse noiniinatos : a Persis vero Kermichionas dici lbid. eod. T δευτέρῳ ἐγιαυτῷ τῆς πεντεδεκα- ετηρίδος περιφοριίς. Verlendum erat, Indictione secunda. loc enim significant ο Menaudii ver- ba: quanquam Graci frequentius. ἐπινέμησιν νο- cant, quam Latini dicunt lndictionem. Ceterum valde notandus est hic locus, qui insignes couti- net temporum characteres, Ait enim Menander Zemarchum, cui legatio Turcica ah imperatore mandata fuerat, profectum fuisse Byzantio sub ipitium mensis Augusti, affecto jam auno quarto imperatoris Justini, indictione secunda : sed pro δευτέρῳ, legendum est, τρίτῳ. Nam Justinus indi- ctione quiudecima imperium inierat, die quinde- cima mensis Novemhris. Itaque tunc cum Zemar- chus profectus est, indiclio tertia pene ad. exitum perveuerat, εἰ Kaleudis Sertembris proximis, in- BAN QA nn NCC 9] ΗΕΝΗΙΟΙ VALESII ΝΟΤΑΕ 9i2 choanda efal indictio quarta. Ex lioc etiam loco A scribe quee habentur pag. 105 D. ὅτι $jv(xa Τραϊα- copjicere est Menandrum annis imperatorum et indictionis tempora signare solitum esse. Quod uti- uam a Procopio et Agathia prestitum fuisset. . Pag. 152. D. ἅττα ῥήματα. lbid. D. "Εξετε δὲ τὴν καθ ἡμᾶς, supple, πολιτείαν. Sic supra locutus esi Menauder, pag. 108 D. De legatione Turcorum. Καὶ τῇ x«0' ἡμᾶς οὐ κ ἄλλως ἐφοίτησαν πολιτείᾳ. Ροωᾳ. 105 U. Tóv vópor τῆς σιωπης. De silentio Persarum in conviviis, vide qu:e notavi ad librum 25. Aumiani Marcellini, pag. 277. Pag. 154 B. Lege, τὸ πατρῷον διαδεζάµενος γέµας, Et paulo post, οἶμαι δὲ τὸ, scribe, τῷ, id-est, Hanc autem dignitatem paternam, ut equidem judico, Dizabulo obtinuerat, eo. quod pater ejus Maniach Dizabulo charissimus et fidelissimus [utssel, lbid. C. Διὰ φρουρίων ἐπορεύογτο. Post linem hujus legationis sequi debent ea, qua leguntur vag: 108 D. "O«t διαθρυλληῃθὲν, eic. ag. 109 A. "Oc ἀγεῖτο ἐς τὴν τῶν ἐπιτομω- τέρων» συ Ἀαθὼν ἁπαγτε-ία», scribe, συλλαθῶν. Sic enim Meuander cpistolas vocare solet. His au- tem verhis Veredarium designat, qui przeinissus .erat, ut veloci equorum periiultatione, reditum Ze- marchi Justino nuntiaret. P ag. 110 B. "Οτι Αδάρων καὶ Φράγκων. De pace inter Sigibertum regem Francorum et chaganum Avaruum principem [ασία, vide Gregorium Tuvo- nensem in libio quarto. cap. 25. Caeterum notabis ehiter Menandri religionem, qui Sigiberto βασι- λέως vocabulum non tribuat, uti nec cateris Bar- hbaris : timebant euim Romani, ne imperatoriam majestatem. laederent, si βασιλέως vocabulum Bar- barorum regibus cuumunicarent, solisque Persa- rum regibus illud tribuere solebant : quos etiam Laüni Persarum imperatores vocabant, ut patet ex chronico abbatis Biclarieusis. lbid. C. Tox 'Popalwv συμμαχούγτω» τοῖς Axa. Cum Gepide a Longobardis gravissima clade affecti fuissent, ad Justinum imperatorem confugerant, qui Baduarium generum eis auxilio Juisit, ut. scribit Theophylactus in |. vi, cap. 10. De hoc Baduario Joquitur Corrippus in |. i. Dispositorque novus sacre Baduarius aule, Successor soceri, (actus mox curopalates. idem postea prelio victus 4 Longobardis, obiit in Italia, anno deciino Justini imperatoris, ut. scribit Abbas Biclariensis iu chronico. Ibid. D. Tác Ἱουστιγιανοῦ τοῦ μὴ zapatéAgov czovóác, scribe, τοῦ µητραδέλφον. Etenim Justi- nianus imperator avunculus erat Justini, frater Vi- gilantiz, quam Justinus matrem. babuit, teste Co- rippo, et Victore Tunouensi. Pay. 114 A. "Οειαὖθις 11408 Ταργίτιος. Hec le- gauo plenius refertur iu p. 154 C οἱ seqq., qus» hic locum habere debet. Porro ex liujusimodi repe- Hiione salis apparet hormn fragmientorum «duas futsse collectiones. Proinde nemo mirari debet qua ratione fleri potuerit ut liec fragmenta adeo confusa sinl el perturbata. Pag. 115 D. ZcéAJAe1 Σεδόχθην. Post hanc lega- tionem Sebochthis, quie sequuntur usque 3d πολὺν ἀπεργάζονται φόνον, Menandri non sunt, sed Tlieo- phylacui Siuocatx verba ex libro 1, cap. 8. quin et Mia ἐκ τῆς P' βίθλον ad Menaudrum nop pertinent, διά ad Theophylacti historiam, ex qua legationes 1juoque Coustantinus excerpserat, ut titulus docet, αυ progemium horum excerptorum, Pag. 119 A. Post bac verba, ἐκ τῆς βασι- λίδος, sequi debent ea qua habes pag. 156 D. ex hb. vi historiarum Menandri, ὅτι ἡ βασιλὶς Σο” s (a, usque ad illa verba, Ἶρος ἀρχομένου συνέστη πόλεμος, qua leguntur pag. 198. A; ac deinde "Oca ἑάττα ῥήματα, scribe, ὅσα νός, usque ad finem capitis ; quo transcurso, re- deundum est ad pag. 158 A, ubi legitur, ὅτι ὁ Τιδέ. pio; Καΐσαρ, cic. Ibid. B. Ὡς ὁ Ἀθεὶρ ἀπέστη , lege, 6 X56:1p, id est, Sabiorum regulus. Paulo ante non iutellexit interpres hec verba, χάριν εἰδέναι τῷ αρείι- τοὺι, id est, grates agebani Deo : Grzeci enim Deum appelaut τὸ κρεῖττον. Pag. 160 D. 'Agrxe τὴν θεοδοσιούὐποΆιν’. Post hiec verba sequi debeut ea. qua habes pag. 119 C, ὅτι τῶν στρατηγῶν. . Pag. 120 A. Θεόδωρος ὁ Πέτρου, ὃς τῶν ἐν τῇ αὐὑ.1ῃ χκατα.λόγων, eic. Hic locus sic vertendus es! : Theodorus Petri filius, qui prius quidem magister officiorum fuerat, tum vero comes eral largitionum. Quod confirmat Theophylactus in lib. nu cap. 15, ubi de hac legatione loquens, ait, Θεόδωρόν τε τῇ μαγιστερίᾳ ἀρχῇ τιµώμενον. Corippus iu lib. 1, hu- p jus Theodori ieminit, . Successorque boni redivivaque gloria Petri Hinc Theodorus adest ραϊτία gravitate magister. De eodem loquitur historia Miscella in fine libri xvi. Erat hic. filius Petri illius patricii ac magistri, de quo toties locuti sumus. lisdem temporibus fuit alter Theodorus Bacchi filius, cujus supra meminit Me- nander. Pag. 130 A. Κωνσταντίνα». [ὰ est, Constantinam urbem Mesopotanic, de qua Procopius, et Stepbha- nus, et Amm. Marcellinus, lbid. B. Μεδώδην cr Σανγαχοερύγαν. Theoply- lectus. in. lib. 11, cap. 15, ubi hane historiam per- sequitur. Σαρναχοργάνην nominat. bid. D. Kul ob τὸ τοιόνδε σιγηθῆναι. Locus prava interpunctione corruptus interpretem fefellit, Sic enim erat distiuguendus, τίς αἴτιος xal οὐ, τὸ τοιόνδε, etc. id est, laudem legati eo deveneramt, wt C de violatis induciis utri auctores viclandi faderis, uiri minime auctores fuissent, et. hujusmodi omnia silentio involverentur. Pag. 121 A. Αποχωρῆσαι περὶ 'Apuev(ac τε xal Ἰδηρίας, scribe, Περσαρμενίας. Has enim re- giones occupaverant Romoni, ut scribit albas Vi- clarieusis in chronico auno 1 imperii Justini, Arue- niorum gens εἰ lberorum, dum a Chosroa Persarum imperatore ad cullum idolorum compelluniur , re- nuentes tum impiam jussionem, Romanis se cum sais provinciis tradiderunt. Que res. inter Romavos el Persas pacis (edera rupit. Verum lizc deditio. Ar- meniorum nou anuo priuio Justini, sed sexto vide- tur contigisse, Septimo enim. Justini imperatoris auno pax inter Homauos ei Persas dissoluta est, ut scribit Theophylactus iu. libro, tertio cap. 9, Tuco- phanes et historia Miscella. Vide Evagrium iu. libro quinto cap. 7. [υά. D. 0066 νε 3] τε.]έως xacoAic01:c0t, Scribe, nt » Quouodo sspe peccaunmn est in lus ibris. lbid. eod. l'evedpxac Ilepcapuer wv. Sic etiam pag. 167 0. Appellantur. kEvagruss in libro v, áp- χοντας simpliciter appellat. Plerique Barbarorum iu tribus et gentes erant divisi, ac aingulze tribus suum habebant principem. Sic Priscus pag. 55 A, De Scythiicis gentibus, πολλῶν χατὰ φῦλα xal γένη ἀρχόντων τοῦ Eüvouz. ltà tamen ut unus ex iis prin- cipem locuin oblineret. Apud Malchum quoque p. 91 C, Aworcesus quidam dicitur τοῦ Νοχαλίου vé- νους. Pag. 125 b, €. Μοίρας τινὸς ὡς τὸν πα[α- σχόµενον ἄνδρα μούσης. Scribe meo periculo, ἀναδραμούσης, id est, pactum mon esse ut αἰίδγαιγι parti liceret, restituta integra pecunia, aut aliqua ejus perle ei qui dedisset, reddita, a (edere discedere. ki Contoclarus nescio quid de musica hic. εοιω- niasit. 971 Ibid. C. hendum videtur, ἐχημνύμενος. Ibid. D. Οὐδὲ µεῖναι ἑτέρου, scribe, οὐδὲ μὴν ἑτέρου. Et paulo post scribe, à ἐν τῷ τότε τὸν ῥααί- λειον ἰθόνειν ἐχληρώσατο λόγον. De Mauricio lo- quitur Pauli filio, qui postea imperator est factus. Quem tanc temporis, id est, cirea annum 9 Justini imperatoris, ait Menander fuisse magnum logo- thetam. Sic. enim. interpretor Menandri verba proxime allata, Vide Nicephorum patriarcham | in hist, pag. 115. Ubi logothetam vulgo diclum esse scribit, τῶν δημοσίων λοχιστήν, sed in Menandro forte legendum est, λόχον, pro λόγον. Erat enim tunc Mauricius comes exeubitorum, ut. docet Theo- phyl. in lib, ni, eap. 15. Pag. 124 C. Tov &pov zxoJéuov ἐπ ἀδή.οις. Qu:e deinde sequuntur, prorsus alieno loco posita sunt, uL series ipsa temporum docet, et ad librum virt Menandri referenda sunt, ut inferius dicam. llis igitur resectis, post veilia citata scribe ea qu:x liabes yag. 124 D. "Οτι οἱ Μῆδοι, eic. deinceps. ag. 195. A. "Ot: tà Χοσδι o, lcge, ὅτι Τανχοσ- £po. Sic enim vocat Suidas, in v. Τανχοσδρῶ. lu- fra p. 165 D. Τανχοσρῶ, scribitur. At. in p. 115 C, Ταχοσδρῶ. apud Evagrium in lib. v, cap. 20. Ται- χοσρόης vocatur. Theophyl. in lib. 11, cap. 15, Ταμ.- χοσρῶ vocat. Sed Tancliosdro vel Tanchosro scribi "alim, quemadmodum apud. Ainm. Marcellinum. Tansapor quidam dicitur magister militum Saporis regis Persarum. Ibid. B, ᾿Εκτραπεὶς ἁπὸτοῦ xa0apltsiw. Scribe meo periculo, τοῦ Κιθαρίζων. Quod nomeu. est ca- stelli, teste Theophylacto in li. nn. cap. 45, ubi camdem, quaui hie. Meuander. narrat. historiam, summa duntaxat capita delibans. Εφ quo. Me- nauder dixerat, ἐχτραπεὶς ἀπὸ τοῦ Kiüaplzov, ipse dicit: Ίό «c Κ,θαρίζων τὸ Ῥωμαίων φρούριον παραμείγας. Eadem forma dicitur Ἁλωμέρων ca- steillum in Arzanene ; cujus meminit Menander in- IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. ἸἹσχιρότατά πως ἀπομγύμενος, scri- A latere necesse sit: apud 'Theophylactum Yn lib. vi B 014 cap. 7, Chaganus Turcorum septem se gentium do. minum vocat. Pag 162 0. Ἱππείαν ἑἐσαθροίσουσι scribe &c. αθρῄσοὺσι, ut videtur legisse Cantoclarys : sed hie lo»us prava interpretatione corruptus est. Quod qui- dem miror ab interprete non animadversum fuisse, Quis enim non videt legeudum esse continue, Et ye τὴν χατ᾽ ἐμὲ ἱππείαν ἐσαθρήσουσι μάστιγα. Verte igitur, t. Varchonitee quidem. utpote Turcorum fa- muli,cum voluero, ad me redibunt, εἰ simul aique flagellum meum equestre. conspexerinl in ipsos im- missum, in interiora terree sese abdituri sunt. Verba sunt Torxathi Turcorum :eguli plena fastus οἱ ar- rogantie barbarice adversus Abaros quos Varclio- nitas appellat. Hoc enim erat yerum nowen Abaro- rum, teste Theophylacto in libro septimo cap. 8, Οὐαρχωνῖται, seu Οὐὰρ xai Xouvy!. lbid. D. Ὡς ἂν εἴποιμι διὰ τὰς Óvoxoplac, Scribe, ὡς ἀπείποιμι. B Pag. 165 C. Καὶ πραγμάτων ὁσίων ταμεῖα, ve- gendum est ταµίαι. lhid. D. Kacayapáccew τὰ πρόσωπα ταῖς ya- χαίραις. De hoc Hunnorum more plura notavi ad lib. xxxi. Anim. Marcell, pog. 415. Pag. 109 D. Εἶτα οὕτως ἀφῆκεν. Post hanc Ho- manorum ad Turcos legatiouem, collocanda sunt ea qua habes p. 494 C. de Selavis, χατὰ δὲ τὸ τέταρτον ὅτος, usque ad illa verba, πολλὰ Ἀηϊσασθαι. Deindo redeunduin est ad p... 164 C, ὅτι χεραϊζομένης τῆς Ἑλλάδος, etc. in. Chronico quidem abbatis cie: riensis, hac Sclayorum in Thracias jrruptio refertuv auno 5 Tiberii Augusti, sed Meuandri potior est auctoritas. lbid. D. Tov νήσων διήνυε ty ἀρχήν. Provine cia insularum olim quidem sub procónsule Asi», ut testatur notitia imperii Woinani, Tunc vero aliter videntur constitute fuisse provincie. Insularum proviucia passi memorajur in snbscriptionibua fra in hae pagiua : et Theophylactus in libro secun- C conciliorum. do. Siwiliter τὸ ᾿Αφουμών, supra pag. 167 8, cujus mentio fit etiam a Procopio ei Tbeophyla- cio. Pug. 129 B. Τῆς πο.ιορκίας οἱ ᾿Ρωμαῖοι. Post lhi«€ collucanga. sust ea. qux habes pag. 166 D, ὅτι ὁ Τιθέριος, etc; deinceps, qu quidem ad librum. vn. Historiarum Menandri, videutur perti- nere. Pag. 168 B, "Are Χοσρόον. Scribendum videtur, ἐχυ ώθη ἂν είτε Χοσρόου συνέθαινεν, ἔτι msptóvto;. Quemadmodum legisse videtur iuterpres. Cieterum ex hoe loco manileste colligitur Chosroen seniorem usque ad Tiberii Augusti. principatum regnavisse: quod eliom confirmat Theophylactus in libro in,cap. 16, licet aliter. sentiant. Evagrius, Cedrenus, ali- que. Baionius Chosrois tmorbem optime ex Agathia coliocavit auno. Christi 579, qui est Tiberii Augusti annuus primus, ut 8au$ constat. Pag. 165 B. Πάνεων ἐθνῶν οὐδαμῶς. Post hec scribe quie babentur p. 124 6, ὅτι ὁ Καΐσαρ, ele, ubi Cusaris nomen abusive positum videtur pro August uomine, co quod Tiberius olim sub Justiuo C;esar fuisset. Trauscurso deinde boc capite, collo canda est legatio quie legitur p. 126 B, ὅτι Ἰταλία, elc. consequenter. Pag. 127 A. Πρὸς τὴν BovAi|v ἐς τὸ φαγερὸν ἐκπεσεῖν. Scribendum est, πρὶν τὴν βουλήν. lbid. D. 'Υόρίσθαι μὲν ἔ.εγε πρὸς αὐτόν. Lege, πρὸς αὐτῶν. id est, a Sclavis. Pag. 129 D. Karà τὴν lidvpuir αὐτὺν Oio- δεύειν τὰ μετὰ τῶν. Scribe, διοδεύοντα μετὰ τῶν, Pag. 150 D."H» δικαιώµατιι καὶ zpoorxsw αὐτ tQ, scribe, ἣν δικαιώτατα. Pag. 152 A. "Eal τούτοις ἁπη..λάγησαν. Posi hzc verba sequi debent ea. qua leguntur p. 174 C, ὅτι ἐπὶ τρεῖς ημέρας. Et hic historiam suam clause- Ibid. C. Προσημήναντες toivvr οἱ 'ρωμαίων D rat Menander, in expugnatione scilicet Sirimii, aut πρέσδεις. Nou iniellexit hunc locum interpres. Mos crat legatorum, uon. Homanorum modo, sed. etiaui Persarum, ut cum ad imperii limitem accessissent, adventum suum siguilicarent iis, a4 quos veniebant : quod. προσηµαίνειν dicit Menander : cujus cousuetu- diuis exemptum habes in lib. 1. Historiarum Menan- dri pag. 196 C. et apud Libanium in oratione con- sulari ad. Jahanum unperaturem pag. 244. l'ag 114 C. "Ec τὰ περὶ Κωγσταγτίγην. Post hac verba, eollocanda suat. Excerpta ex. lib. vij, dum leguntur pag, 4604 A, ὅτι περὶ τὸ δεύτερον ος. Pag, 101 B. Ἀνασγκάστης ἐγταῦθᾳ, Auagastus patricius. memprarur. jn Gnurouico abbaus — Bicla- rieusis. Ibid. D, Ἐν ὀχτὰ γὰρ µοίραις. Atqui Menander supra in pag. 108 B, quatuor duntaxat. principatus e3:6 Turcormn dixerat, ub alterutro in loco nendum potius in ejus deditione, et in obitu. Tiberii impera- (oris, Etenim Sirmium Abaris deditum est, paulo ante. Tiberii mortem, ut a. Menandio scriptum eise tespatur Theophylactus in' lib. t, cap. 3, Pag. 179 B. Ὃς προσειώρησε ci Ῥωμαίων πο- Aurelia, scribe, ὃς προσεχώρησε. Is Bocolabra dice- batur. Qui cum una e chagani pellicibus congressus tiiensque né graves. paguas lueret, ad Turcos eonfugere stalueral. Sed in itinere captus a Roma- noduce, ad Mauricium imperatorem transimissus est, nt refert Theophylactus in cap. 8, libri primi, Hiec supt quie ad Menandri historiam olim in scbedis aunotaverau scriptoris eximii, cujus elogigm habes apud Theophylactum in lib, 1, cap. 3, qui etiam ejus historiam continuavit. Sunt et alia Me- naudri fragmenta luculenta apud Suidam in v. Mévav- ópo;. Quod fragmentum descriptum est ex proci historiarum Menandri, in quo de suo genere φαί» 95 S. NICONIS ARMENI 976 tus fuerst, proinde ut Agathias, cujus historiam A vide floeschelio esse concinnatam, Boico scilicet et continüabat. Est et aliud. fragmentum illius apud suidam in v. ᾿Απετάφρεθε et in v. δοχιµάσας et in ἐμθριθῆς, οἱ in v. ἐπηδουπήσας, de tympanis Aba- ram, et de Doni ducis antistrategemate. ltem. in Μαυρίχιος, de laudibus Mauricii magistri militum Orientis. ltem jn voce σπαλίωνες, etin Ταμχοσδρώὠ. Ne quis autem miretur hac fragmenta adeo confusa ac perturbata ad nos pervenisse, meminisse debet le- ctor hanceditionem ex duobus mss. codicibus a Da- ^ ο ο Andrez Schotti : quorum alter altero integrior fuit, ut in przfatione monuit Hoschlelius. Dua proinde horum excerptarum collectiones fuerunt, quod su- pra in notis observavi. Atque huic operi idem videtur contigisse, quod Bibltothecze Photii, cui altera ejue- dem argumenti abjecta est, ut patet ex iisdem au- etoribus, qui bis in illa bibliotheca descripti repe- riuntur. . - ANNO DOMINI CMLX. SANCTUS NICON IN CRETA. —— EDITORUM PATROLOGIE MONITUM. . S. Niconi, qui medio seculo x floruit, tribui solent ab eruditis opusculum De impia Armeniorum religione, quod Cotelerius Gr. Lat. edidit in notis ad Patres apostolicos, ed. 1672, col. 152, cum fragmentis ejusdem argumenti p. 235 ; et Pandecte rerum sacrarum, quarum íregmenta exhibet Cotelerius in Monum. Eccl. Gr. t. lI, p. 439, et specimen pro- ponit Bandini in Catal. Bibl. Laurent, 1. 1, p. 93 (a). Sed heec opuscula, ut bene observat Bandini, in Indice auctorum, ascribenda sunt Niconi monacho Raithensi, qui circa an- num 1060 sub Constantino Duca floruit. Quinimo J. A. Fabric. in Bibl. Greca t. X, p. 607, Anastasio Cesariensi qui ad finem vergente seculo xi scripsit, tribuit librum De Artziburio, contra Armenos, quem minime distinguendum esse existimamus 8 libro De impia Armeniorum religione. De S. Nicone ex Baronio nonnulla refert Flaminius Cor- nelius in sua Crefa saera, t. I, p. 206, Venet. 1755. Solam Vitam ejus hic proferemus ex Surio ad diem 96 Novembris. VITA SANCTI NICONIS ARMENI MONACIHI, Ex Aetis ejus ab abbate monasterii S. Niconis anno 1150 Grece scriptis, interprete Jacobo Sirmundo Arverno Ricomagensi S. J. profossore, ex Cesaris Baronii Annalium tomo decimo collecta : observata interpretis dictione, duobus tantummodo Jocis perpaucis additis ex eodem Baronio ad connexionem historie. I. Ortus est sancius Nieon in Ponto Polemoniaco decimum annum monasticam vitam omnibus nume- parentibus bonestissimis, iisdem insciis, ubi ado- levit, fugam arripiens, ad inonasterium Aurez Pe- Use dictum, situm in finibus Ponti οἱ Paphlagoniz, . veligione sanctissimum sese contulit : ibique sub ejus monasterii abbate, viro religiosissimo, ad duo- (a) Nos specimen boc edidimus, ve;uli opuscu- lum incerte ctatis, Patrologiz ι. CVl, col. 1359, ris perfectionis excoluit. Cum vero divinitus aduo- nitus ejus abbas, ipsum ad plurimarum gentium conversionem vocatum e monasterio abire cogit ad apostolatus sui munus implendum * ut plane de eo illud Jo:nnis elogium haud incongrue usurpari pos- quia ποια temporis a Bandini indicata, oculos nostros fugerat. 9Π VITA. 918 sit : Fu homo missus a Deo. Ubi vero Dei omni- A Deo, illi adhzrebaut, ita ut vim legis, quidquid prz- potentis misericordia, Creta iusula est recuperata à Chrisianis, ad ejus culturam idem Nicom ab Oriente evocatus, a Deo inittitur. H. Cum igitur regiones non paucas erienta- liam partium peragrasset, et publica poenitentize pradicatione innumeras gentes ad salutis portum per poenitentiam , meliorisque vita mutationem perduxisset, ad Cretam insulam navigandum sibi esse intellexit. Illuc enim divino quodam nutu vo- cabutur. Etenim simul atque insulam ingressus est ab Agarenerum jugo nuperrime liberatam, Roma- noque imperio restitutam per Nicephorum, fois autem detestandse Agarenorum superstitienis vesti- giis adhuc plenam et refertam, cujus scilicet in- ceperat, obtineret. IV. Quare cum securo jam animo ad solitam pr:e- dicationem rediisset, ad baptismum omnes, verz- que fidei disciplinam perpulit. Tum errore omui e medio sublato, ecclesiis per totam insulam :edifi- catis, sacerdotibus, diaconis adituisque designatis, reliquis etiam ritibus et ceremoniis apte distributis, vivendi legibus descriptis, omnibus denique qua in animo erant, ne quem Cretensium boni expertem re- linqueret, ordine constitutis, Gorlyna discessit , wriumque dierum iter progressus, quodam in loco sub noctem constitit, ubi antiquissimi templi, quantum ex ruderibus conjicere erat, vestigia cer- nebautur. Hoc in loco cum nocturno hymno rite cole diuturna atque assidua cum Saracenis con- D decaniato, et erucigero bacalo humi defixo, somno suetudine, ad illerum mores, proh dolor ! abrepti, nefanda etiam et profana eorum orgia fuerant am- plex- Ut igitur eo delatus, solemne illud suum» Penitentiam | agite. (4), inclamare cepit, attoniti peregrino et inaudito przdicationis genere insulani, auimisque incensi, velementer ia eum commoti sunt : adeo quidem, ut ,manus etiam inferre cogi- tarent : manifestum enim ad furorem illos adegerat res nova el inusitata, praeoccupatos nimirum, dedi- tosque, ut diximus, superstitiosis Saracenorum cxremoniis. lil. Videns ergo immitis atque intractabilis gentis iugenium, sentiensque tantam duritiem, nisi pru- denti quadam arte perdomari non posse : secun- dam (quod aiunt) navigationem, priore omissa , in- slituit, sapientumque inedicorum exemplo, eorum curationem apposite simul ac solerter aggressus est. Habebat enim Paulum in ea re ducem ac magistrum. liaque missam faciens imsolitam illam pradieandi rationem, quod ex usu futurum in eo jam elucens perspicax futurorum gratia praemonebat, seorsum aliquos abducens, quos reliquis intelligentiores , et 4d bonum excipiendum paratiores norat, blandis primum verbis iorum ferocitatem lenire, duri- liemque animi cmollire ccpit; deinde sensim cor permovere, occulta cujusque facta (ut meus Jesus olim Samaritana) viueque flagitia redarguens. Quo facium est, ut. eximiam cjus virtutem agnoscentes, confestim iras ponerent animoruinque impetus re- vocarent, et quem malo nunc affecerant, eumdem magno suo bono venerarentur : propositamque ab eo rectam fidem amplectentes, odii muduin ad be- nevolentiz profectusque sui cumulum converterent. Consuetudo enim [ut ait ille] ad majora et perfectio- ra viam munit. ltaque sapiens, si minus verborum copia, ac veritatis facultate piscator erat, hominum animas venari sciens, easque ad immortalitatem di- vinis eloquiis, et non humanz sapientie, sed Spi- ritus sancti doctrina traducere. Ex illo igitur temn- pore Cretenses Niconem tanquam a Deo missum apostolum habuerunt, totamque insulam ejus fama coinplerunt. Confluebant ad eum universi, et sicut se dedisset, incernarium quasi lumen ante bacu- lum in aere libratum videre visus est. At somn^ decusso cum surrexisset, non jam somnium, sed vera visio objecta est. Divina quxdam lampas haud materialis a cruce irradians, ad diluculum usque astanti et oranti , Deoque gratias pro tanto munere agenti lumen exhibuit. V. Cumque iterum Deo (αἱ patuit) sic volente, somno indulsisset, ornatz: mulieris species apps. ruil, quz dirutum templum iustaurari jubebat, om. nium Domino sic placere con(irmans. lllo autem interrogante, quxenam esset quz talia pro imperio juberet : Photina sum, inquit, martyr et famula Chri- $ti, Quod nisi reipsa quod volo expleveris, pedem ex insula non efferes. Experrectus ad hzec sanctus, pro- pter visionis varietatem, ambiguo animo erat, ut inane potius insomnium fuisse crederet, quam di- vins gratie illustrationem. Quare qux audierat coutemnens, coptum iter tenebat, cum repente interceptanr sibi oculorum aciem sensit : eoque tan- dem indicio divini numinis imperium id fuisse co- gnovit : quod ubi jussa exsequi constituit visum mox recipit. Sed quoniam nec ligo in promptu erat, nec pala , nec adjutor ullus (o mira, Demine, et arcana opera tua!) nocte insecuta, finitimis lociincolis ignea ibi columna per tenebras lucens apparuit : prodigio - que exciti, subito accurrerunt, et cum ex Nicone qua viderat, didicissent, suam quisque operam conferre, jussi communi omnes consensu imperio parucrunt. Itaque sedula ejus sollicitudine, vigilantia, alacri- tate, opus exactum, templumque martyris biennii spatio perfectum est. In qua postea aram erigen- dam ac rite consecrandam curavit, sacerdotesque in ea institui, simulque omnia juxta ecclesiasticos ritus peragi przscripsit. Omnibusque post hzc νὰ” lere jussis , navigium conscendit, ac secundo cursu provectus Epidaurum, quod Damalam incole co- gnominant, die quinto pervenit. Dein universam Graciam poenitentiam pr:dicando peragravit, plu- raque miracula operatus atque uberes fructus ex sua praedicatione collegit. Vl. Basilius cognomento Apocaucus, praetoris (1) Inde Μετανοεῖτε appellatum tradit Baronius. 019 S. NICONIS ARMENI $30 jaugere auctus, Corinthi versabatur, isthmumque il- A demnarent atque omnia quz jusserat, facturos pro- lurn presidio contra Bulgaricos incursus tuebatur (2). Graviter autem illum angebat non solum molestus ac difficilis morbus quo tenebatur, sed multo magis vigens metus ei pavor Bulgaricz incursionis, fama glisceute, gentem illum tota Epiro grassatam , iu Helladám atque in Peloponnesum copias convertere. Proinde iissis Spartam nuntiis Apocaucus Nico- nem avocarat. Enimvero compleverant ejus aures qua de illo passim narrabantur, priecipue quae de summa illius iu Deum fiducia et libertate acceperat. Ex quo autem virtutis ejus illecebris capi coeperat, beatum ejus vultum cernere, vocemque audire, votis oninibus gestiebat. Semper enim apud omnes Bente$ in pretio εἰ veneratione fuit vera philo- sophia, Divinus quidem vir charitate praestans, Ápocauti petitionem propenso animo accipiens, antiquius nihil habuit quam ut Corinthum celer- rime-contenderet. Quo appellens, non solum morbo cgrum sua presentia liberavit, sed metu etiam οἱ terrore Bulgaroruin, illos alio cursum suum flexisse signiflcaus. lta omni ex parte facta est jucunda Basilio Niconis oratio. Cum ergo dies septem | illic posuisset ; malorumque impendentium illius per eujh discussa et sublata formido esset, doimun re- vertit. VII. Anno nongentesimo octogesimo secundo, prater bella civilia et externa aliaque mala quibus Uriens afflictabatur, peste etiam laboravit, cum ad &am curandam Lacedzemonii, destituti humano au- xilio, ad opem divinam implorandam assurguut, le- Rationemque decernunt ad Niconem virum san- ctissimum (35), de qua in rebus ab ip:o praeclare ge- $tis ista narrantur. Trausactis in ea. spelunca die- bns octo, a morbo recreatus, Spartam venire ab- hüens, Amyclas contendit. Quod ut sensere Laee- dzinonii, festine ad illum primarii cives, et ahi e plebe certatim convolarunt enixe orantes, ut Spar- lam usque venire velit: invaserat enim civitatein pestifera lues, et plurimos incolas absumebat : propierea venire illàüm cupiebaut, quod se divinis ejus precibus liberandos confiderent; ille vero, et tsstera misericors , et in eo maxiue, qui ejus po- pulus, et sors futuri essent, tanquaui futura praesa- giens, eoque in. illos propensior, et legationem be- higne excepit annuitque petitioni, et ingruentis ibeli propulsionein spopondit, si modo ipsi Judai- &am gentem ex urbe sua pellerent , ne exsecraudis eorum (ut aiebal) moribus piaculisque religionis $us» diutius eam contaminarent, [n bis, ait, si 118 audieritis, et pe&lis a vobis recedet, et ego quod &uperest vite, ducam vobiscum. Quibus verbis mo- nita alia adjiciens; sacras etiam Jeremiz voces sub- inde aspergebat : Vis Lua: fecerunt. hac tibi, et ^ iniquitates tuse prevaluerunt et duro ludo percussa us. Cumque illi ejus oratione commoti seipsos con- ! Ίδα nti, 2. Ἱ Psal. cexxxviri, 9210-25, , (2) Vide Baronium αἱ an. 951. witerent, nihil awplius cunctatus cum legatis illis profectus est, non Cantherio, aut lectica ve- ctus; nec multo comitatu stipatus; sed solo virtu- tum choro circumseptus. Ad ejus Ποσο adventum lues cessavit, et Judxi urbe pulsi sunt. Nec vero Lacedamone amplius excedendum, sed in ea per- petuo manefidum constitui, ita ut non facile pe- dein alio efferret, nisi cum necessaria res qu:epiam aliquo vocaret, et tunc quoque gradum citius refe- rehat. Videres igitur accurientes. quotidie ex ani- versa Peloponneso zgrorum onuis generis catervas , quibus ille non minus aniinz quam corporis curam impendebat : mellitis enim aubortationibus ad pie- tatis zeluin eas accendebat, ad salutem cuique suam peenitenti:: ope disponebat. Fortunata vero Lace- diemon, qa; talem medicum civemque sortita 65, cujus divinis prxeceptis ae disciplinis ad omnem vir- tutis forinam multo certius rectiusque quam inani- bus olim Lycurgi legibus effingebare' Subjicit his de structura templi, tum ejus hortatu elaborare : cui adversatus est Joannes quidam cognomeuto Aratus, Judzeorum patronus, Quz sit passus, ab co- dem auctore sic accipe. Vill. Hic (inquit) solisinvidiz stiinulis concitatus, aut d:emonis potius scelere impulsus, ira et odio adversus Niconem iusaniebat , divini operis argu- mentum ad probrum et injuriam suam rapiens : proclivior siquidem est malitia, ut ad pejora fera- tur quam ut melioribus inlrmereat. Non cessabat egregius ille sancto in os obloqui, cceptoque opéri me colophonem adderet, omni ope prohibebat. Prorsus enim cum reliquis Laconibus ibi nou con. veniebat : unde et Judzorum fugam injuria et im- merito faciam affirimabat : eamque cum civibus vitio vertere, atque illos hoc nomiue sugillare et waducere non verebatur. IX. Cumque opillcii cujusdam obtentu, quo poliri et illustrari textilia solent, Judzorum unum in uibein introduxisset : iutercessit illico Nicon, bellatorque juxta. prophetam factus!, consueta lenitate paulu- lum intermissa; leoninum animum induit, et fuste qui propter jacebat, arrepto, Judaum male acce- ptum. foras extrusit, formidabiliorque hostibus, D quam llerculesille sua clava visus est. Judzorumenim gentem usque adeo aversabatur, ui nec lingua, nec auribus usurpare illorum nomen vellet, ut jure in Hum Davidis verba convenirent : Qui oderunt te, Do- wine, oderas, et super inimicos tuos Labescebam : perfecto odio oderam illos, εἰ inimici facti sunt mihi, propterea nomina eorum labiis * meis non comme- morubo. X. Hxc vero cum audisset α furure nomeu ira- hens Aratus, rabietuimens (utseinper litium amanset inpudens atque ad inania praeceps est improbitas) in sanctum anhelaus irruere coepit, conviciis oue» (3) Vide Baronium an. 982, 931 3 VITA. Tra vare, proscindere, quanqnam inanis hac illi stre- A ad imperatorent reconciliatam festinasse : ejus vero - pitus erant, et pro lares terricufis habebantur. Qui leni ad e&m voce : nee etim eonteudete pror. €us, nec altércari norat : Abi, inquit, et ad te redi, in(elix. Defle scelera tua : brevi enim senties, quis Weregantis fructus, et qualia nequitlie sínt przemís, Tlis dictis && tanquam in mortui (quod aiunt) aures effusis, ad monasterium regressus est : hominis enim anim»un verba non penetrarant. Quare non destitit amens ab incepto, quí& adversus sanetum de more Éreme»et. proscindens fHlum, figensque tota urhe dignis furorect insania suaprobtis et contumeliis: quin etiam minas intentabat, nesciens stupidus et vecors, quod non glorietur malitia advetsa& virtutem, ηθό ptoffeiat inimieus eontra electos Dei, «wt. scriptum est : Et filius. iniquitatis hon apponet nocere ei *. Quid tum autem éonsecutum est? Tantum abfuit, «t ejus minis ac maledictis avocaretür, ut in his Qotius, Demiai exemplo, tanquam laudibus trium- pharet. Dominus autem. de célo auditum fecit ju- dicium, et málitia justissimas poenas dedit. Verba án rem misero sbierunt : nam dignos amentiz sua fructus tristi et miserabili vitz» exitu percepit. Nec tarde fuit viadicta, qualis sspenunieto diviua ἰνο- nitate conversionem prxstolanté contingere solet : sed e vestigio, derepente, nec opinantém, ut inox vicfim, oppressit. XI. Nocte proxiina objecti sunt infeliel duó senes ín somnis, quos alii duo sequebántur, forma qui- éognominem: altermm ipsius audaci ac rcbéllioni : $uccessisse, Attamen mec llli prolutüram (yranni- dem, nec imperatoribus superiorém fore. Hi$ ergo: prsdictionibus consentanews fuit eventus ct. eum qui predixerat, admirabilem declaravit. At pr:e- toris quidem Grégorii sancitqueé tes hóc tnodó $e habent. ' XIfl. Peragebantar aliqu&tido vespertinze landes : prima autéin hebdomadis dies eràt, cum Sphzrista- rum aperto gymnasio, javenuth frequens manus in- fta sacram adem constitit, atqe Inter alios praetor Gregórius pars ipsé certaminis, cum indigenis lu- dens : ludi enim amáns erat, lilicrisque supra modum capiebatur. Et quoritam incónditse claman- tium voces, tain ladentium, qnam spectantium exau- diebautur, adeoque perstrepebant, ut e sacris hyw- tiis avocarent, et mentem in illis figere non sinerent, zele Bei percitus Nicon celeriter approperat, bellui- namque hominum barbariem libera voce, qua justos decet, libertate castigat. At prztor vir amari alias ingenii, et tam maxime tudo intentus, ut qui a pa ribus se vinci doleret, impotenti adversus sanctum actus rabie, proscindere maledictis manusque ad vindictam ausus attollere, urbe denique expelli jus- sit. Jamque ducebatur hilari pacatoque vultu, Do- mini sui exemplo, leviusque injuriam quant ceteri imaximos honores ferebat. XIV. Cetetum nec sera, nec pedibus (ut poeta di- «lem eunuchi, sed longe quam hümana priestantiore. (? xit) tarda. fuit ultio, quin. velocius, junctisque ve- Ab his vero flagris czedi sibi videbatur, et sic verbis increpati : Quomodo tu eo 68 provectus audaci:e, "t servum Dei contemnere et convicils appeteré «on dubitares? deinde in obscufum post verbera «areerem detrudi. Et eum veníam multis orasset, "ix tandem exdendi finem fecisse, nec tamen e custodia dimisisse. £xperrectus igitur, gravem statim in febrem incidit : aecitoque Nicone, ad ejus pedes advolutus, misericordiam imploravit. Cui beatus : Qui in me perpetrasti, alt, ea tibi frater, quantum i" me est, condonabuhtür. Sed quoniam vitx fluis ibi coelesti decreto prastitutus est, nemo erit de εἰ. tero, quemadmodum ait Propheta *, qni Dei consi- ium dissipare possit. Et hi$ dictis ad monasterium seversus est. Alli vero tertia post diea infelici morte D vitam eripuit, Ex quo metus ingens ac trepidatio Lacedzmonios invasit : nec repertus est quisquam € minimis et maximis, qui ad Miconem non advola- ret ejusque jussis pareret. Fidem enim fecerat omnibus exemplum, 'qui Christi servos ludibrio ha- bent : quoniam ÜUtíque est (ructus justo, et Deus je - dicans eos in terra *. XII. Gregorio praetori et de Scleri Bardz rebus, εἰ post ejus e Babylone reditüm, audire cupienti (nec enim abdita intuendi gratise exsortem illum esse praetor arbitrabatur) narravit Nicon,Selerum quidem * Psalixxxvn, 95.. 5 Psal. xxxii, 10. (4) Baroh. an. 957. gülgils contumeliosum secuta est. Nam cum primum àd excipiendám sphx»ram manum sustulit, para- lysi repente icta éxt. Idem porro membris omnibus statini Solulus el enervatus, ad catholicam ecclesiam aliorum manibas delatus est. Ubi atutissimis dolo- ribas excruciatus, mortem prz illis in lucro ponens, lamentabiles questus edebat. Cumque magna medi- corum sedulitate curáretur, e& remedia omuia infra maluin essent, Ka ut inanis et vana omnis ab illo- rum arié spes essel : causam exquirit episcopus, cur eüm répentinus morbus invasisset : erat enim et ipse médicz artis peritissimus. At ille, qu&& in Niconem admiserat, vel invitus exposuit : hunc . mali sui feniem et caput esse non dissimulans. Quo cogito episcopus objutgavit ille quidem hominis: temeritatem non leviter. Tum opportuno consilio auctor fuit, ut fastum poneret, et a Nicone supplex illate injurise veniam peteret. Norat euim, unde cerla medicina spes é$set. XV. Paruit ille, abjectoque fastu ac pr:etorix potestatis superéilio, Niconem multis precibus per nuntios accergit, Qui quidem acceptz injuri:e obli- wus, dicto citius adfuit : didicerat enim ut contume- lias pati, sic easdem ultro remittere, aut potius be- nefactis et officiis cómpeusare. Pretor autem ut illum vidit, ad ejus pedes se abjicit, et qui modo tar- 5 Psal, Lvti, 12. 983 S. NICONIS ARMENI 98 gidus, animisque ferex iras tantum et injurias spi- A divinitus agitata lingua bxc audiens, nibilque peni- rare videbatur, supplex f(acius, erroris veniam lugubri voce rogat, ejusque preces, unicum salutis suz pharmacum implorat. Semper nimirum imbe- cilla res est vitium, fortis autemet stabilis virtus. Quid ergo ad hzc divina mens ? Àn exprobravit homini amentiam, effrenatamque audaciam? aut aspernari orantem, et tantisper abnuere visus est ? Minime gen- tium. Qui enim faceret, qui discipulus, aut acerrimus potius mitis illius et pacifici imitator erat ad bene- faciendum magis quam ad plectenduin natura com- parati ? Itaque non solum veniam dedit, sed sanita- tem etiam precibus suis, admota manu restituit. Ita ut statiin cibum sumeret incolumis, et libere atque expedite loqueretur, miraculo vel oculis ipsis qui spectabant, fidem vix faciente. XVi. Ab improbis quibusdam malevolisque ἰιο- minibus per calumniam accusatus est Joannes Ma- lacenus, nobilitate generis ac splendore nec non summ: sapientie laude non inter Lacedzemonios modo, verum etiam tota Hellade ac Peloponneso facile Princeps : accusatus autein apud eum, qui tuin im- perii sceptris potielfatur, Basilium scilicet Romanj winoris fllium, regum omnium fortunatissimum, cujus et vita illustris, et imperii spatium longissimum fuit, et victori et tropea de hostibus quamplu- sima, per quem et Bulgaricze gentis princeps [ut memorant historiz] Samuel ille, viribus et robore inexpugnabilis, in Creta cum innumerabili multitu- dine Bulgarorum fractus et subactus est (5). XVII. Mittuntur. itaque ab imperatore satrapee duo, militum legionem trahentes, ut Malacenum ex improviso comprehendant, vinctumque ad reginam urbium ducant: defectionis enim et perduellionis jn cum crimen coucinnantes zemuli, imperatoris aures false accusationis calumnia oppleverant. Ut ergo in Lacedemona pervenerunt, et. virum cujus causa mi$si fuerant, comprehenderunt, evocat ille confestim virum Dei Niconem, quem ob egregia fa- cínora praecipuo in honore habebat, gravique do- lore anxius : Ora, inquit, ora pro me misero, serve Dei, ne imperatoris ira male peream. Quen sanctus, blandis contra mellitisque verbis respondens, con- firmare animum jussit nihilque tristius formidare. tus ambigens, vehementer exhilaratus est, naviga- tionemque salutato Nicone, securo animo exorsus est. Postquam ad imperatorem pervenit, et conficta ab zmulis criminatio veritatis luce, sed Niconis maxime precibus, díscussa est, majorem deinceps apud imperatorem gratiam, ampliores homores gloriam et famam adeptus est, adeo ut principem in senatu locum obtineret. XIK. Transacto post hzc tempore non brevi, cum Malacenus Constantinopoli adhuc esset, Nieon ad immortalem beatamque sortem transiit. Quod ille cum accepisset, et dulcem illam spem qua futurure ex ejus verbis non dubitarat, ut optabilem ejus vu* tum aspiceret, sibi quodanimodo ereptam sentiret : vehementer angi animo, variisque cogitationibus sstuare coepit, gravem przeterea vitam ducere, nisi quod ille promiserat perfici videret. XX. Fide igitur confirmatus (neque enim illius ex- pers erat scientiz, qua cognosci Dei mysteria solent! quid agit? quo se convertit? Pictorem advocat, arte manuque insignem, et qualis habitu, veste, capillis sanctus fuisset, verbis designat : tum aptis coloribus in tabula totam ejus imaginem exprimi jubet. Re- versus domum pictor, opere pretiumque ratus quod jussus fuerat, quam accuratissime possel ex- sequi : post. varios conatus, frustra tandem se labo- rare animadvertit : nec enim ex sola narratione po- terat, quamvis peritissimus artis et exercilatissimus esset, quem nunquam viderat, ad veram similitudi- nem exprimeré. In hac igitur cura versanti, vehe. menterque dolenti, quod oris lineamenta effingere non posset, ante oculos repente exstitit. monachus quidam, qui in 2edes clam penetrarat, statura pro- cerus, habitu eremitico, obsoleto veste amictus, co- ma squalens, capillitio barbaque niger, in omni bus denique beato viro simillimus : nam et virgam manu gerebat cujus apex in crucem desinebat. Qui pictore comiter salutato meeroris sollicitudinisque causam $sciscitatus est. Mlle vero et causam mox aperuit, et operis difficultatem demonstravit. Tum leni ad eum voce monachus : Me, inquit, aspice, frater, mihi per omnia similis est, quem depingis. Ut ergo acrius in illum oculos intendit pictor, penilus- Tum eximia quadam vi charitatis mens: simul ac- D que circumspexit, illum ipsum esse agnovit, quen cubans, et laetitia: poculum, ceu poeticum illum Gygeona, malorum omnium oblivionem mcrenti propinans, oraculum adjecit : Regiam potius bene- volentiam adepturum, vítam anteacta beatiorem acturum, altiores ad honorum gradus conscensurum, de omni denique molestia et calamitate triumphatu- rum : et me, inquit, videbis, et in patriam sub flnem vite reverteris. Nam et hec quoque Nicon (ul supra dictum est) 4 Patre luminum gratia ornatus erat, ut futura ::eque ac presentia. previderet Atque om- hia sane, ut pradixerat, evenerunt. XVIII. Malacenus ergo tanquam a prophetica et (5) Baron. ad an. 995. Malacenus verbis designarat. Quare ad tabulam re- flexus, ut couspectam formam imitaretur, o rem admiraudam ! sacram ter beati effügiem in tabula suis lineawmentis suapte expressam sponte videt, cuique miraculo obstupefactus ad sanctum subito, Kyrie eleison cum horrore inclamans, se vertisset, illum amplius non vidit, Jam enim avolaverat. Ita- que ad delineatam divinitus formam reliqua colo- rum pigmenta adjiciens, perfectam imaginem, qualis bodieque in sacro beati templo suspensa visitur, omnibus numeris absolvit, statimque ad spectabi- lem Malacenum cuin illa properans : omnia illi, ul 985 VITA. 986 acciderant, ordine percensuit. Quibus ille auditis, A extulit, quz hodie speetatur, et przclarum divint cum ez oblata pictori Niconis specie, ne in hac quidem parte inanem fuisse ejus przdictionem, animadverteret , ingenti gaudio perfusus, mirabi- lium Dei operum laudes, et quantum a Spiritu sancto gratiam sortitus Nicon esset, predicare nunquam destitit : sed Malaceni quidem, et sacre Ímaginis historia sic 6ο habet. XXI. Venit cubicularius quidam ab imperatore aurei tributi causa missus : qui, ut pecunie tur- pisque lucri percupidus erat, magnas cum czleris civibus tum sancti in primis conobio molestias exhibebat. Solent enim civitatum imperia et exa- etiones non zquis et benignis, sed durioribus, ut plurimum, et inbumanioribus delegari. Frustra au- tem monachi, quibus auri nihil erat, immiteimn fe- rumque linire precibus studebant, qui aurum sitiens, velut aspis ad incantantium voces obsurdescebat, et tanquam spinarum sonum sub lebete [quod scri- ptum est] omnia illorum verba contemnebat, quin et flerocius insolescens, post atroces minas in car- cerem eos detrusit ac inonasterium ipsuin. expilare depradarique vecors meditabatur. Quod ceteri au- dientes qui in eo exercebantur, ad sanctum precibus exorandum se convertunt presentemque ejus opem sine mora experti sunt. XXII. Etenim proxima nocte, minaci atque indi- gnabundo vultu ad cubicularium veniens sanctus Ni- eon, multis euim. verberibus excepit, Eo quod in- quieus [ejus enim verbis utendum est] monasterii curatores, cuim ipsi nihil deliquissent, vinculis man- cipasti : quod nisi eos statim exemeris, acerbus preterea te v. exitus manet. Profuit palatino ad eaniorem mentem bac afllietio. Mane igitur εἰ vinctos eduxit et ad templum properaus, sacra theca: advolutus cum lacrymis audaciae sua veniam 4 Sancte petiit, discessurum extemplo Lacedz- mone promittens, et civibus aurum quod exegerat, relicturum, quod re ipsa prestitit. Nam aureis se- ptuaginta [septingentis] duobus ad beati loculum abjectis, conscenso equo protinus abscessit. Auruin ergo, qui monasterio tum proerat, Constantinopo- lim misit ad prepositum. Js vero coemptis lioc pre- tio sacris pyxidibus aliisque pretiosis vasculis non viri consilium pietatemque 1acito praeconio de- clarat. XXIII. Sed ad impium Antiochum convertenda est oratio. Praerat is ducis potestate ethnicorum re- gioni, Eo autem inter eztera vitz flagitia processerat amentie, ut ipsum beali testamentum violare non dubitaret. Itaque (ünitimum ethnicorum ore praz- dium invadens, sedein in eo, reclamantibus mona- chis, tentoriumque fixit. Et ne quid sceleri deesset, cum locum perfuso circumcirca cruore contam'- nasset, impuro in libidinum cono nefandisque flagitiis, suo illic more volutabatur, quoad dignos temeritatis su» fructus a Sancto percepit. Is ergo per noctem formidabili trucique ore illi astans, post horribiles incussos terrores, crucigero demuin baculo latus lethali plaga percussit. Qua excitus, cum exeuntem e tentorio percussorem notassel, famulis quidem, ut eum comprelienderent, cruda et lamenta- b li voce imperabat, verum illi neminem videbant. Ex quo demutn mali fontem miser agnoscens, Sanctum fuisse intelligebat, qui vulnus inflixerat invasorem- que suum ex suis sedibus pellere satagebat. Quare conscenso mox equo, Lacedzeimonem contendit, Sed stadia haud amplius triginta processerat , cum do- loris acerbitate victus, ex equo descendeus, media in via turpiter in suorum manibus exanimatus interiit , reque in eo, quod in Proverbiis legitur, expletunt est: Anima iniquorum immatura peribunt, el perversi C in morte repentina (Prov. m, sec. ILXX.) Miserum porro illius cadaver Spariam delatum , sequenti nocte (ut constans fama est) ignis, incertum unde, in loculum irrumpeus, utrumque simul cousuinpsit, et in cinerein redegit. Non minus pavendum est quod sequitur. Michael ille Charosphactes, vir scilicet illustris , nulli- que inter Lacedzemonios nostros honore, gloria, opi- bus secundus : ad hxc facundia, indole, forma, sua- vitate inorum , sapientia aliaque omni laude prz- stans erat, adeo ut in ore omnium cum suavissimo sensu versaretur. Sed quam dillicile est humane naturze hostis insidiis nunquam succumbere, recte- que iter usque ad finem inoffenso pede decurrere ? Deflexit vir incomparabilis, et invidi face accensus paucis, ad monasterium omaia detulit, qua: ad bunc D contra monasterium impudenter exarsit, levissimo osque diem templi usibus percommoda cernuntur, et splendorem illi non parvum addunt, variis alioqui et egregiis omnium generum ornamentis referto, cura in primis studioque ejusdem prepositi. Hic enim vir optimus et maguificentissimus, divino zelo succensus, omnem operam posuit, ut templi vetu- statem abstergeret ejusque speciem penitus reno- varet, quod et donariis deinde quamplurimis auxit, columnarum fulgore, politorum lapidum coloribus variis, picturarumque przstantissimarum varietate eondecoravit, porticibus etiam el vestibulis gradi- busque circumcinxit : ad eam denique dignitatem * Prov. 10, scc. LXX. cujusdam agri pretextu, quem ledere mouasterii pecora dicebantur. Érgo collecta facinorosorum homi- num manu, cum ad locum venisset, primum quidem Zosimum monachum aunis gravem , qui monasterii res procurabat, nihil ejus canos, nec virtutem veri- tus, veste sua spoliatum atque in terram prostra- tum, pugnis fustibusque ila vexavit, uL tantum nou exanimatum reliquerit; deinde Syracusanum illum Dionysium imitari-volens , in agrestes eliam operas famulosque sxvire parabat, nisi fuga saluti ουσ con- suluissent. Tum vero monasterii res omnes Nysorum preda exposuit, non caulis ipsis, pecorumque se- 987 THEODOSIÍ DIACONE . 98 ptis parcens, quibat eliam flammas subjecit, ne quid À nostra, pravum fletunrque frouihis aimi intuens; esset quo ἰορί caprz? ovesque et a furum ferarumque insidiis defendi posseut. lta demum, quasi parta victoria, ovatis, in equo tuiser exsultabat, cum subi- tam illate sancto injuriz vindictam expertus-est. XXIV. Nocte insecuta, terribili, ut in his solebat, aspectu dormienti sanctus Nicon se objicit, gravis- simisque et acerrimis verbis increpaus : Quid tibi mecum, ait, ut tantum. audaci furorisque conci- pere, et contra nos Deumque ipsum insurgere non formidares ? Sed diuturni arrogant? hujus conatus non erunt, seutiesque tandem haud optabilem exíi- tim fore, ac docebit experientia quantum mali sit temeritas, et projecta in Deu v ejusque servos arro- gantia; atque his dictis recessit. Michaelem vero ardentissima illico febris invasit,et cum felyre para- lysis. lta domum relatus, mortem exspectabat. Cuin iterum ipsi tanquam in mentis excessu oblatus Nie con, succensebat porro, eademque cum mitils expro- brabat. Unde ad consauguineos qui aderant, con- versus : Non videtis, ait, monachum istum, qui mihi dira omnia minitatur? Tum expelli et abigl. euin ro- g1bat atque jubebat. XXV. Verum illi, quia neminem videbant, am- plius morabantur. Paulo post cum ad se quodain wiodo rediisset, ex utriusque visi argumentis mali $ui causom conjectans, stultitiam suam reprelien- dere calamitatemque lamentari coepit : Heu ! heu f iuquit, quia mihi nunc contra quam Job contigit : Timor enim, quem non timebam, evenit mihi, et quod non verebar, accidit ". Deinde sceleris emendationem poenitentia promittens, et quod tum c:tera qux in- consulto egerat, corrigeret, tun caularum cancellos l'erreis repagulis obvallaret, morbi finem unice de- precabatur. Cxterum ejus preces a Deo exauditz non sunt , Dominus enim, qui finxit sigillatim corda ? Job wi, 25. (6) Baron. ad an. 981 qualis in plerisque solet esse mortalium : qii tei- pore quidem afflictionis Dei recordantur , aspernan- tur autem cum exempti malis fuerint : irritam atque inanem abire ejus orationem passus est, Quare, in- gravescente vi morbi in luctuosis illis voclbus oppres- sus est : gravi ferocibus superbisque document, ut ira sua moderate uti discant, Deique judicia re- formident. XXVI. Prioris munere precipua eum laude per- functus Basilius Apocaucus (6), quem: supra ποιο ravimus priusquam rediret in patriam, Lacedzmu- nem veuit, ut sacram Beati thecam adoraret, suum- que in. illum amorem et studium teslaretur ; disce- dens autem collectum vasculg sacro unguentunr, quod sanctificetioni malisque morbis ómhibus de- pellendis profleuum esset, domum tulit. Domi ergo quemdam ex famulis, quem in intimis habebat, gra- vi lethalique inorbo decumbentem, ac desperata pet medicum valetudine, deploratum nactus divino quod gerebat unguento Gregorium (id enim servo nomen erat) eerta flde spem fulciens inunxit. Res mira! sub mediam uoctem e lecto repente desilieus zger, suisque pedibus gradiens, sonora voce qui modo elin- guis erat, uxorem vocat. Apocaucus ad vocis sonüm excitus, accurrit, et sanitati, aut vitze potius restitu- tum cernens, modum causasque interrogat. Tum ille monachum sibi quemdam adfuisse ait, insignem cruce virgam manu gerentefn,' cultuque corporis eremitico et lethatem morbum protinus depulisse. Astans enim mihi, aiebat, monachus ille (cujus etiam vultus lines- menta signabat, ex quibus Apocaucus sanctum fuisse didicit) mauuque prehendeus : Deus, inquit, propter Apocauci fidem vitam tibi Metanoitze precibus largi- tnt, et cum hoc dicto statim abiit. Ego vero inte- gram valetudinem &deptus sum. ANNO DOMINI CMLXIII. THEODOSIUS MONACHUS NIC. MARIAE FOGGINI MONITUM DE THEODOSIO ET EJUS ACROASIBUS. (Hisl. Byzant. Append. nova. Koms, 1777, fol.) — Vretam insulam, centum olim, ut Horatius cecinit lib. 1, οἱ. 37, potentem. oppidis, quam Agarcui ab Hispania profecti Michaele Balbo imperatore au. Ghr. 825 occupaverant, Nicephorus Phecas, tunc tem- 33 ACROASES. — NIC. MARLÉ FOGGINI MONITUM. 990 poris mag ster. et scholarum orientalium domesticus, fusis deletisque Barbaris, Roinanorum imperio restituit, Romano Juniore imperatore, an. Chir. 961. Πως expeditionem, Romani imperatoris Jussu, a Nicephoro maxima celeritate feliciter coufectam sequentes Acroases quinque celebrant et exornant. Eas edere meditatus est olim Maltretus, sed primum nuper edidit Flaminius Cornelius nobilis Venetus in suo de Creta sacra commentario toin, 1, p. 269. Nullus alius, qui eas complectatur, usquedum innotescit velus.codex, praeter Vaticanum notatum num. 997, litteris pene jam exsolescentibus, et a notario potius, . quam a librario seriptum, ex quo tum Maltretus, Allatii cura, tum Cornelius accepere. Itaque easdem recensere ac recudere jussus, boc solum prastare potui, ut ipsum codicem Vatieanum iterum consule- rem, et tum Corneliana editione conferrem, quem laborem non sine fructu exegi, etsi anceps hzreo, ulrum et ego ipse, tum ob eodieis vitia, tum ob singularem poete sequioris xvi stylum, ownia bene usseculus sim. Quare dubitatioues quasdam meas ac conjecturas in subjectis aduotationibus iudi- cabo, ubi etiau: plura prosequar, qua sensus auctoris ae rerum historiam luculentius exponant. Quis fuerit Theodosius diaconus, qui liasce Acroases cemposuit, obscurum omnino est : sed nullatenus dubitare licet, fuisse eum Ecclesi; Constantinopolitanz diaconum. Porro ex epistola qua Acroases suas Nicephoro dedicat, plane liquet, emisisse eas in lueesm post praematurum Romani imperatoris obitum, co licel viveute compositas. Sic enim Theodosius Nicephorum alloquitur: Ὡς ἓν προσώπῳ γοῦν ἡ μὲν ἀρχὴ ἰάμδων δοχεῖ pho τὸν πάλαι βασιλέα ἡμῶν, τὸ δὲ τῶν ἑκαίνων κεφάλαιον πρὸς "είνα, εἴσῃ εὐθύς. {αμιθο- rum itaque initium prima [ronte ad defunctum nuper imperatorem | nosirum pertinere videtur : verum lau- dum summa ad quem potissimum spectet, statim intel.ges. Przierea ex cadem epistola. aperte intelligitur, obtulisse eas Nicephoro, postquai ille viclorite Cretensi victoriam etiam addiderat de Agarenis orienta- libus, metropoli eorum Chalepe eversa : Δέξαι οὖν, inquit, εἰ xat τῆς ἀξίας εἰσὶν ἐνδεᾶ Θεοδοσίου φελλί- σµατα, xal περὶ τῆς τοῦ Χαλέπε Υράφειν ἑπίτρεφον χαταστροφῆς καὶ ἁλώσεως. Accipe igitur, indignus licet majestate tua, Theodosii nugas, el de eversiona et expugnatione. Chalepi scribere permitte. Ad que verba wirari subit, quomodo Cornelius aduotaverit, se prorsus nescire, cur Theodosius de Creta sermo- nein institens, Chalepi mentionem ingesserit. Nemo enim veterum recentiorumque histericoram praeterit, Nicephorum Phiocam Creticos primum, deinde vero Chalepeuses Saracenos subegisse. Audi Cedrenum Hist. Comp. p. 645: Νικηφόρος δὲ 6 Φωχᾶς, ὡς ἔμπροσθεν εἴρηται, προσταχθεὶς ix Κρήτης ἐπανελθεῖν, οὐ συνεχωρήθη εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλεύουσαν, ἀλλ £v τῇ ᾿Ανατολῇ ἐκελεύθη παραγενέσθα: μετὰ παντὸς τοῦ στρατοῦ * ἀναλαμθάνων γὰρ ἑαυτὸν Ex τῆς προτέρας five; ὁ Χαθδὰν, ἀναφέρειν ἤρξατο πάλιν, καὶ στρατὺν ἀξιόμαχον Ἱθροικὼς, προσδόχιµος ἣν ἐπιθήσεσθαι τοῖς Ῥωμαίων ἄρχουσί τε χαὶ πράγµασιν * ἁλλ᾽ ἐν Συρίᾳ γενόμενος ὁ Φωκᾶς xat σταδαίᾳ μάχη τούτου τρεφάµενος, xal κατὰ κράτος ἑττήσας, xal εἰς τὰ ἑνδό- εερα τῆς Συρίας ἀπελάσας τὴν πόλιν Bépóotav ἐξεπόρθησε δίχα τῆς ἀχροπόλεως. Nicephorus autem [Dho, €a3, Creta, uii diximus, jussus decedere ita. est, ut non ei licerel Constantinopolim ingredi ; sed mandatum est, ut cum omni exzercilu in Orientem transiret. Nam ab accepta clade se recolligens Chabdanus jam sese εγίφεθαί : coactoque ad pugnam idoneo exercitu videbatur. jamjam in. Romanos moturus. Eum Phocas, in Syriam ut venit, prelio superavit ac fudit, et in Syriam interiorem. compulit : urbem Derrheam, excepta nrce. devastavit. Idem enarrat ctiam Michael Glycas in Annalibus p. 1v, p. 204, et uterque bane afferunt causam adeo sollicite expeditionis Nicephori in Orientem, quod Josephus Bringa, qui rerum 1n aula po- tiebatur, Romano ob oculos callide posuerit, invaluisse rumoreic, victorem Crete evehendum fore ad imperiuin. At vero Cedrenus et Glyeas a Leone Diacono, scriptore coxvo, in hoc dissentire videntur, quod bi Nicephoro e Creta reduci Constantinopolim venire non esse permissum, sed recta via in Syriam ire mandatum scribunt, ille autem contra testatur, Nicephorum e Creta redeuntem non modo Constianti- nopolim venisse, sed etiam Constantinopoli triumphasse, et hinc postea in. Syriam profectum esse. Leo- nem rem ita enarrasse compertum est ex. Latinis excerptis historie suorum temporum, quam ad obitutin usque Joannis Tzimiscis protraxit, a Pagio in Critica in Annal. Daron. tom. 1l], p. 875, et tom. IV, p. 5, relatis; nondum enim iu lucem edita est integra et Grece Leonis Historia, ad prelum licet paratam reliquerit Combefisius. Verumenimvero, ni fallor, facilem ad Cedrenum et Glycam cum Leone. Diacong Ín hoc quoque conciliandos aperit viam Symeon Magister et Logotlieta in Annalibus in fine, qui de Ni- cephori triumplio ob. devictam Cretam sic loquitur : ὍὉ δὲ βασιλεὺς, μαθὼν τὴν τῆς Κρήτης ἅλωσιν, Σδόδασε τὸν θεόν * μετ’ οὐ πολὺ δὲ χαὶ ὁ δοµέστιχος τῶν σχολῶν Νιχηφόρος χελεύσει τοῦ βασιλέως πρὸς εἩν πόλιν εἰσῆλθεν, χαὶ μετὰ τῶν λαφύρων xat τῆς αἰχμαλωσίας A0: πεζῇ ἀπὸ τοῦ οἴχου αὐτοῦ εἰς τὸ ἵπ- ποδρόμιον ἅμα τῷ ἆμηρᾳ Κρήτης τοῦ λεγομένου Κουρόπα xai πάντων τῶν συγγενῶν αὐτοῦ, στολὰς λεν - κὰς περιθεὔληµένων πάντων τῶν Σαρακηνῶν ' καὶ ὁ μὲν μάγιστρος xtjv xal γερῶν μεγάλων ἡξιώθη παρὰ οὐ αὐτοκράτορος ' ὁ ἀμηρᾶ. δὲν π)εῖστα δῶρα καὶ χρωσὸν καὶ ἄργυρον παρὰ τοῦ ῥασιλέως λαξὼν, σὺν τοῖς τέχνοις αὐτοῦ εἰς γωρία οἰκεῖν συνεχωρ/θη, εἰς δὲ τν σύγκλητον οὐκ ἀνεθιθάσθη, διὰ τὸ μη βούλεσθαι αὐτοὺς ῥαπτισθῆναι * 6 δὲ βασιλευς Ῥωμανὸς Νιχηφόρον τὸν μάγιστρον αὖθις κατὰ τὴν Egav ἐξαπέστειλεν κατὰ τοῦ ἁλαξόνος Χαμθδᾶ * ὁ δὲ ἀπελθὼν, πρῶτον μὲν vv Χαλέπε κάστρον παρἐύαλε, ἐξ οὗ καὶ λαφύρων v9) γίνετα, συναγωγή. Imperator, ubi captam esse. Cretam. cognovit, Deo laudes gratiasque persolit, 991 THEODOS!I DIACONI . 992 Tum brevi eliam Nicephorus scholarum domesticus, imperaloris jussu, urbem ingressus cum mulis spoliis atque captivis α suis edibus ad Circum pedes venit una. cum Crete amera, Curope momine, ejusque propinquis omnibus, cum Saraceni omnes albis vestibus. induti essent. Ac. quidem | magister honores magnaque praemia imperatoris liberalitate consecutus es! ; ameras vero donis plurimis auroque aique argento. ab imperatore donatus, predia ruri colere atque habitare permissus est : φκοά tameu bapiismo — initiari noluit, in senatum minime cooptatus. est. Porro Romanus imperator magisirum Nicephorum iterum in Orientem misil , ut Chambde orrogantiam (rangeret. Susceptaque expeditione primum Chalepum urbem munitam cepit, unde etiam spoliorum vim magnam collegit. Videsne quod triumphi | genus Nicephorus e Creta redux obivit? Α suis edibus cum muliis spoliis εἰ captivis pedes in Circum venit, quo scilicet modo ovantes procedebant, non triumphantes ; ita ut, si bene vertit Leonem Combefisius, usus sit Leo voce triumphi lato modo, quomodo etiam.a Latinis non semel factum esse novimus. Et pro- fecto is erat, qui ob Cretam captam Nicephoro debebatur, honos secundum Romanorum morem, quia bel- lum Creticum indictum non fuerat, et quia fuerat sine sanguine confectum, de quibus luculenter certos uos faciet Theodosius. Qua de re Cedrenum et Glycam ita esse interpretandos censeo, ut. dixerint nega- tum fuisse Nicephoro e Creta reduci Constantinopolim venire, scilicet ad commorandum, quia hine statim jussus est in Syriam proficisci; et eos haud meminisse triumphi, quem tunc Nicephorum egisse narrat Leo Diaconus, quia nullatenus triumphans, sed solum ovans in Circum processerit, et solummodo post Chalepensem victoriam solemnem triumphum egerit, quem Cedreno visum estsatis commemorare, cum ia eo prater Berrhoensia spolia etiam Cretica ostentaverit. Verum, utut quis malit hoc contigisee, certum est, quod Nicephorus post victoriam Creticam in Sy- riam profectus est, ac nova de Chalepensi sultano reportata victoria eo magis inclaruit; et quod cam interim Romanus, florens licet ztate, voluptatibus fractus die 15 Martii indictione sexta obiisset, a Theoplianone Remani uxore filiorum nomine imperante accersitus est Constantinopolim, ubi solemui pompa de Saracenis tum Creticis, tum Chalepensibus triumphavit. ᾽Απριλλίῳ δὲ μηνὶ, inquit Cedrenes ibid., τῆς αὐτῆς c' ἱνδιχτιῶνος, εἴσεισιν 6 Φωχᾶς Νιχηφόρος τῇ τῆς Δεσποίνης κελεύσει (τοῦ Ἰωσὴφ χα- θάπερ χαὶ πάλαι κωλύοντος) ἓν Κωνσταντινουπόλει * χαὶ ἀπὸ τῶν ἐκ τῆς Κρήτης λαφύρων xat τῆς Βεῥῥοίας ἑθριάμθευσεν ἓν τῷ ἱπποδρόμῳ. Eadem sexta indictione, mense Aprili, jussu Auguste Nicephorus Phoces Constantinopolim venit, Josepho, ut ante, ne hoc fieret obstante. Duzit. triumphum in Círco, inferens in eo Cretensia et Berrhaensia spolia. Eamdem rem iisdem fere verbis ita narrat Joannes Curopalates in Histo- rie compendio p. 66 : Aprili autem mense, eadem sexta. indictione, Phocas jussu. regine ingreditur Con- stantinopolim, Josepho omnino, ut pridem, prohibente, et de captis spoliis et Berrhaa triumphavit in Hippo- άτοπιο. Attamen neque tunc. immorari diu potuit. Nicephorus Constantinopoli : comperiens enim parari sibi iterum insidias a Josepho Bringa, mature in Cappadociam secessit, ubi ab exercitu imperatorem se appellari die 2 Julii passus est, et inde Constantinopolim rediit , coronatusque est a Polyeucto patriareha die 15 Augusti. Hzc est rerum series, et hinc facile intelligi potest quo potissimum tempore Theodosivs Acroases suas Nicephoro obtulerit, Cum enim obtulerit jam mortuo Romano, et Chalepe urbe everss, scd antequam Nleephorus ad imperium evectus foret, restat obtulisse intermedio quatuor mensium spatio, qui intercesserunt a die 15 Martii -ad diem 2 Julii, atque adeo, ut arbitror, mense Aprili, quo Nicephorus Constantinopoli e Syria redux triumphavit. | 993 "d PRO(EMIUM. 691 ΑΛΩΣΙΣ ΚΡΗΤΗΣ ΠΟΝΗΘΕΙΣΑ ΠΕΡΙ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ TQ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΩ (1) ΚΑΙ KPATAIQ ΒΑΣΙΛΕΙ ΡΩΜΗΣ (a). EXPUGNATIO CRETE DESCRIPTA A THEODOSIO HUMILI DIACONO HUMANISSIMO AC POTENTI IMPERATORI ROM & (|). IIPOOIMION. Ἰαυτά µοι, ὦ paylovpov fX. (2), xoi Ῥώμης ἐχδικητὰ (5), πεπόνηται μὲν πρὸ χαιροῦ περὶ Κρί- της (4), οὐ δέδοται δέ. Τὸ μὲν, ἵνα μὴ χρόνοις τὰ cà τροπαίων λήθῃ περιδοθῇ χατορθώματα. "A γὰρ &v- δρέία ποιεῖ, ἁμαυροϊ χρόνος, εἰ μὴ λόγος προφθάσας ἓν βίδλοις τισὶν ἑναπόθηται, οὐ δέδοται δὲ, φόθῳ xat PROOEMIUM. Hac a me, o naagistrorum sol, οἱ Ποια ultor, elaborata quidem fuerunt antehac. de Creta, non autem edita : illud quidem, ne ab annis tua tropzeis parta oblivioni tradantur preclara gesta; que enim fortitudo gerit, obscurat tempus, ni sermo praveuiens ea scriptis mandarit. Non edita autem Α συστυλῇ, xal τὰ πολλὰ ἐναπολειφθῆναι xaY ἧττη- θῆναι τοῖς σοῖς χατορθώµασι. Δέξαι οὖν, el xat τῆς ἀξίας εἰσὶν ἐνδεᾶ Θεοδοσίου φελλίσματα, καὶ περὶ τῆς τοῦ Χάλεπε (5) Υράφειν ἐπίτρεψον χαταστροφῆς xal ἁλώσεως. Οὕτω γὰρ προθυμώτερος γεγονὼς, τῶν σῶν χατορθωµάτων, ὡς E£bv γενήσοµαι συγγραφεύς. Αχιλλεὺς Y&p, xat ὁ Μακεδόνων Αλέξανδρος, xal Γιετυηί metu, et tremore, et quod multa inferiora erant, et a prieclaris tuis facinoribus superabantur. Accipe igitur, etsi dignitatis sint inferiores, Tleo- dosii ineptias, et de eversione atque expuguatione Chal: pe seribere permitte, Sic enim alacrior factus, rerum tuarum gestarum quantum licet scriptor fiam. Achilles enim et Macedonum (rex) Alexander, NOTAE. (1) Humanissimo 4ο potenti imperatori Romz, B splendorem auxerat ad ceterorum Magistrorum Romano scilicet Juniori poema suum inscribit Theodosius, quia illud perfecerat, dum Ronianus in vivis agebat, et quia Romani jussu Creticum bellum 4 Niceplioro susceptum fuerat. Quamvis autem de- functo jam Romano, et solummodo ut blandiretur Nicephoro vulgaverit, nibil tamen in ejus inscri- ptione immutavit, foriasse ne Theophanonem Ro- mani uxorem offeuderet, et ne totum poemation, in quo exstant plurima ad Romanum spectantia, refigeret. Quare de hoc Nicephorum monere in preíatione non pratermisit, asserens tamen ad eun potissimum spectare, qua in poematio conti- nentur, laudes imperatori Roimnauo collatas. (2) Nicephorum Phocam magistri dignitate fuisse ' jnsiguitum Cedrenus Curopalates, incertus conti- nuator Theopbhanis, cxierique scriptores testantur. Magister autem dicebatur primus iuter nobiles im- peratoris fainiliares, seu, ut inquit Evagrius Histor, lib..11, cap. 29, ἡγεμὼν τῶν ἐν τῇ αὖλῃ τάσεων, pra fecius officiorum palatii. Haec dignitas, vel ipso patriciatu illustrior, et ὑπέρλαμπρος splendidissima ab Historicis dicta, uni primum conferebatur, at deinceps collata est pluribus, ut ex Luitpraudo Rer. per Europ. gest. lib. vi, cap. 5, colligitur, qui viginti quatuor magistros enumerat. Tüeodosius magisirorum solem Nicephorum appellasse videtur, vel quia Nicephorus inter plures prituus essel, vel ob praeclara ejus gesta, quibus hujus dignitatis exewplum., (3) Rome vindex certe fuit hic Nicephorus, quia, ut inquit Cedrenus Ilistor. Comp. pag. 642. πολλὰ τρόπαια στήῄσαντα χατἀ τῶν ἑφων Σαρακη- ᾿ νῶν, mulia de Saracenis orientalibus εἰαίιεγαί tro- pea, qui Romani imperii provincias *lepopulaban- tur, οἱ quia Cretam a Saracenis lispauís olim occupatam Romanorum imperio restituerat. (4) Hac de Crete expugnatione cariuina jam antea, vivente nempe imp. Romano juniore, à se confecta fuisse Theodosius testatur. Cur autein ea in lucem non produxerit, necdum capta occasioue wiumphi, atque adeo ovationis, quam Nicephorus de Creta expugnata egerat, rationem hanc reddit ; id facere timuisse, quod a gestorum ejus gloria plus zequo illa disiarent, AL vera causa fortasse potius fuit, ne imp. Romano displiceret, in cujus suspicionem venerat niuis apud populum inclare- 6 $ceus Nicephori nomen. Vid. Monitum. (5) Coufecto Cretico bello Nicephorum ad Cha- lepi expuguationem se contulisse omnium histori- corum consensu certun est ; et hauc expeditionem dum il'e gererel, Romanus obiit. liaque cum Cha- lepum expugnasset, a Theophanone Augusta Μο” mani uxore revocatus est Constantinopolim, ubi de utraque victoria, Cretica nempe et Chalepensi, 50” lemuem egit triumphum. Hac occasione Theodosius Acroases suas Nicephoro obtulisse videtur, el quia (a) Denuo recensuit et in Byzanitna Bonnensi anno 1828 edidit Εν. Jacobsius. 99; οἳ µετ αὐτους στρατηγἡσαντες, ἄρ.στα πο)ὺ τὸ À χλέος τῇ αυγγραφῇ xat µέχρι τοῦ vuv ἀπηνέγχαντο. Καὶ ὁ μὲν ᾽Ομήρῳ, οἱ δὲ γε Πλουτάρχῳ καὶ ἄλλοις µέχρι τοῦ νῦν ᾖδονται xal φημίζονται. Ὡς ἐν προσ- ώπῳ γοῦν (6) ἡ μὲν ἀρχὴ ἱάμδων δοχεῖ πρὸς τὸν πάλαι βασιλέα ἡμῶν. Τὸ δὲ τῶν ἐπαίνων χεφάλαιον πρὸς τίνα, εἴσῃ εὐθύς, ΑΚΡΟΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ. Ῥώμη παλαιὰ, μὴ φθόνει τὸν δεσπότην, Τοὺς σοὺς ατρατηγοὺς προσβαλοῦσα τῇ νέᾳ᾿ Mj οἱ qui post eos imperatores fucrunt optime magnam gloriam a scriptis usque etiam ad loc. tempus as- secuti sunt, Et. illo quidem ab llomero, hi vero a Plutarcho aliisque usque. odo laudantur et ce- ]ebrantur. flamborum: itaque initium ad veterem nostrum imperatorem quodammodo pertinere vides tur ; laudum vero summa ad quen, scies illico. ACHOASIS PRIMA. O Roma vetus, ne invides despot:e nova oppo- neus Roinze duces (uos : immerito enim Scipio, TITEODOSII DIACONT 996 Kevij γὰρ ὁρμῇ, καὶ µάτην ὁ Σχηπίων (7), Τὸν πλοῦτον ἐσχύλευσε τῆς δόξης ὅλον. 5$ Ἰσχὺς γὰρ Ἶν τις, Ἡ κράτος Καρχηδόνος , Ὅταν παρεστὼς μυριοξίφῳ µάχῃ, Τὰς συμφαρὰς ἔπεμπε τῇ πορθουµένῃ, Τίς ἣν ὁ Σύλλας (8) 6 στρατηχέτης, Ὁ τῶν ᾿Αθηνῶν τὴν χεχανµένην πόλιν 10 Βαλὼν ἀπ᾿ αὐτῆς (9) τῆς σφαγῖς ἠττημένην: Τίς $v ὁ Καΐσαρ (10) ὁ στρατευμάτων τρέχιν Ἐν ταῖς ἀφύρτλιςᾳ (10) συμπλοχαῖς χαθημέραν; Τίς fj» ἐχεῖνος (12) ὁ κρατηθεὶς tv στόλῳ, conaluque irrito exhawsit omnes glorie divi- tias : virium quid aderat, non tota. vis Carthaginis, cum pugnam iniens innumeris districtig gladiis urbi devicte exiüabilem cladem intulit. Quis ills Sylla imperator audax Athenarum urbem flammis correptom rapidis, hoc ipso excidio soperatam subigens ? quis (nit — Casar, qui exercituum excurrebat per conflictus quotidie insuperabiles? quis ille, qui navali victus pralio postea vielores superavit classe? Non fuit dux alius unquam sien) despota : Pompeius namque irrupit aurum colli- VARI LECTIONES. 5. Fort. χενὴ γὰρ ὁρμή. 5. ἣν τις vulg. ἣν τὶς Ο. 6. ὅταν — ἔπεμπε, Ne quid corrigendum existimes cf. HI], 86 ; 11], 17; V, 87. 88, et Indic. iu nol. Anth. Pal. v. ὅταν p. 1046. 8. τίς $ C. 10, τῆς om. C, NOTE. solummodo victoriam Creticam in eis celebraverat, (C; muros habebant. Proterea. quo. tempore — Athenas £haslepensem etiam victoriam alio poematio se ce- lebraturum spondet. Vide, que hac de re fusius in Monito disseruimus. |Alepum antiquis Berrosa. xal τὸν Λέοντα 6b τὸν Φωχᾶν τὸν τοῦ Νικηφόρου ópal - μονα κατὰ τοῦ Χαμαδᾷν, ὃς τοῦ Χάλεπ ἐχράτει, ὁ Ρωμανὸς σὺν δυνάµει ἀπέστειλε. Zonaras in An- nal. xvi. Quid vero bie de Chalepe, cum. de Creta poeta uoster statuerit ? CogNELIUS.] (6) llecea sunt verba, ex quibus liquet Theo- dosiuni has Ácroases Nicephoro obtulisse post Ro- maui obitum. Videsis Monitum. Cornelius verba τὸν απάλαι βασιλέα ἡμῶν minus recte. vertit * veterem nostrum imperatorem cum defunctum veriere oninino debuisset. (7) P. Cornelium Scipionem intellige, cui, ut inquit Florus lib. n, cap. 6, p. 292, tam grande «e Africa nomen (ata decreverant. 15 admodum juvenis ἑ Africam profectus, contra Carthaginenses bellum indixit, in quo adeo praeclare se gessit, ul brevi Cartliaginem — expugnaverit, Consu]. aute? annos fucius, iuquit Scx. Aur. Vietor de Viris illust. eap. 49, concedente collega in Africam classe trajecit. Asdrubalis ει Syphacis castra una nocte perrupit, Jlevocatum ex lialia Hannibalem superavit. Victis Carthaginensibus leges imposuit. lueo autem. addit Theodosius tune totum Carthaginis robur non ad- fuisse, quia Hannibal cuin exercitu satis magno Romau aggressurus in ]talia commorabatur. (8) Obaidionem a Sylla Athenis impositam, ἔργῳ μὲν οὗ μεγάλην, τῇ δὲ δόξδῃ λαμπροτάτην, facto sane haud. magnám, sed glorta clarissimam, appel- lat Plutarchus in vita Syllee p. 102. Athenienses enim co tempore, ut observat Velleius Histor. Mom. lib. iu, cap. 25, oppressi Mithridatis armie, homines miserrime conditionis, cum ab inimicis tenerentur, oppugnabantur ab amicis; et. animos extra manig, corpora, necessitali, servientes, intra Sylla obsidebat, magnum. sane passze sunt ex igne detrimentum, ab Atheniensibus ipsis hostiles ma- chinas conflagrare studentibus primum excitato: qui deinde Sylke cousilio sx:ius etiam exatsil, dum Pirzeo capio τὰ πλεῖστα κατέχαυσεν ὧν iy xal Φίλωνος ὁπλοθήκη, θαυμαζόμενον Épyow pleraque inflammavil, in quibus armamentarium Philonis, inclytum. opus fuit, sicut testatur pratau- dato loco Plutarchus pag. 65. Huc itaque respicit Theodosius, dum Syllze virtuti succensere stwdens eum in Athenarum oppugnatione nihil praeclari gessisse sffirmat. (9) In Corneliana editione claudicat hie versus, quem tamen facile restitues, si nobiscum ad fide codicis articulum τῆς snte vocem σφαγῆς sep. pleveris. (10) C. Juliuin. Cesarem. innumera, eaque di- cillima certamina, felici exitu subiisse fatetur : sed duce fortuna potius, quam virtete censet. (13) Ha. hzc voxlegitur ín codice, sed restitwem- duum esse verbum ἀφύχτοις monuit Cornelius. ['Apeuptot. συμπλοχαὶ esse videntur congressioncs exercituum bene composite, nibil perturbationis habentes. ἀφύρτως cum ἐμμελῶς junxit seripter Viue Nicolai Damasc. in Prodromo Βιδλ.. Ἕλληνι χῆς a Corae edite p. 227, uli editor p. 368 : Yr- µείωσαι τὸ ἀφύρτως ἐπὶ τοῦ ἀσνγχύτως, Ev οὐδενί που εὑρεθὲν Pj ἐν τῷ παρύντι βίῳ Νικολάου, σωζόμενον ἐν τῷ ἐπιῤῥηματιχῷ ἄφυρτα τῆς συν θείας, ἡ καὶ τὸ ἐπίθετον "Αφυρτος ἐφύλαξε. Ε. 2. (12) Keticet poeta imperatoris nomen, de quo hic loquitur: historia tamen, quam adducit, clare, ut arbitror, Augustum designat. Celebre est navale prelium ab Augusto conira Sextuu — Pompeium propre Messanam. commissum, iu quo Augustus, Dione teste, lib. xLix, $5, pag. 515, non mode majorem sua classis partem amisit, sed parus 991 .. 48 Οὐκ ἣν σερατηγὸς (14) ἄλλος, ὡς ὁ δεσπότης, K&àv πλουτολεχτῶν ἐχδραμὼν (15) ὁ Πομπίος (16) ΡΕ EXPUGNATIONE CRET X. Καὶ τοὺς xgatouvtag ἀνταναλώσας ξύλῳ (15) ; A 998 Ὦ, τῶν παραστῇ ταῖς µάχαις ὡπλισμένος, Καὶ δῷ τὰ λααπρὰ τῆς τύχης διπλᾶ στέχη. Σὺ ὃξ χτυπῶν, Ὅμηρε (17), χομπώδεις χτύπους gens, ac quas armatus aslitissel praeliis, fortune — mere, ciens magnos strepitus, magnificans parva, illustres coroBas osten!avit duplices. Tu vero, Ho- adsis verbis non decipieus placide nobiscum, οἱ VARLE LECTIONES, 45. ὡς om. C. 17. Fort, ἁστῶν παραότῇ, NOTAE. etiam abfuit, quin ipse periret. Ad hanc cladem alludit etiam, οἱ videtur, Buetenius in Augusti vita cap. 16. cujus hzc sunt. verba : Trajecto. in Siciliam exercitu, cum ad partem reliquam copia- rum coniiuentem repeteret, oppressus ex improviso & Demochare ei Apollophane pre[eciis Pompeii, tno demum marigio aegerrime effugit. Non. diu tamen Pompeius victoria gavisus est, nec fortunsmn expertus. est. permanente; instaurato euim ab Augusto contra ipsum prelio, eoque strenue .admodum te.ra marique oppugnatu, tandem Aue gustus. M. Agrippae opera adjutus, insignem retulit vietoriam : ndeo. ut merito de Augusto dici possit, eum prius victui navali praelio, mox suos victores guperasse. (15) Hoc verbum classem interpretati sumus; frequenter enim. illud a Graecis inferioris :evi scriptoribus 3d naves desiguandas usufpatur. Pra- S10. cuique esse possunt. exempla, qua Du-Fresnius 4n Glossario πιοι et infima Grzcitatis adducit. [Fortasse hi quoque versus referendi ad Julium »wsarem, qoi in itinere (£v στόλῳ, quod vocabu- lum etiam de unius itinere usurpari constat) a pradonibus captus, eosdem paulo post classe con- tracia superavit, e»ptosque cruci affixit. Plutarch. Vit Cres. c. 2. Vellei, Pat. 11, 42, ξύλον, cruz, . Won appareat, qua de causa sibi velit. Itaque scias volo eam respicere ad ver- sum 15, qui in codice in tres columnas ex irihus versibus sibi subsequentibus ordinatim compositas distincto, superior exstat versiculo 16. Cum enim in v. 15 Theodosius, suppresso nomine, obscurius cujusdam — imperatoris mentionem fecerit, scriptor rodicis subjecit ὁ Kalsap ὁ μέγας. Magnus Cesar, B Augusium nempe desigu3zas, de quo reapse Theo- dosium fuisse in eo locutum, jaw supra. luculenter ostendimus, [Supra verbum Πομπίος, Pompeius, in end. scribitur: 3... Καΐῖσαρ ὁ u£yag. Expende. CORNEL. Notabilis forma nominis pro ea, qua alii constanter utuntur Πομπήϊῖος ; praesertim cam Theodosius immula- verit nomen, quod versui iambico non adversatur, Magis etiam meniorabile, quod infra ll, 209, legitur: Βροῦτος, ὃς τοῦ Πομπίου ἔδαφε τὴν µάχαι. αν ix τῶν αἱμάτων. Quis enim existimaverii, heodosiuimn historia tam ignorantem fuisse, ut Brutum manus. Pompeii sanguine inquinasse crc. deret ? Quare Cornelius ibi pro Πομπίου corrigen- duni suspicatur. Καίσαρος; quam correctionetu probabilitate destitutam esse recte judicavit Fog- giuius, ipse locum mutilum esse existimans. Quo non magis probabile est, Verum in priore loco, de quo dicere instituimus, alia quoque sunt, quie Pisid. Exped, Heracl, n, $55. ὑψούμενον τὸ ξύλον, ϱ lectorem morentur, Nam primum non tam certum et »libi. F. J.] (14) Mancum hunc versum edidit Cornelius con- tra (üdem codicis, ex quo nos restituimus anie arüculum ó particulam ὡς, quam tamen necessario addendam, ut seusus integer prodiret, Cornelius conjectando adnotavit. 5 Quam de Pompeio historiam Theodosius sndumbrat, hec est: Au. U. C. 679, L. Lic o Lucullo, M. Aurelio Cotta coss. Creiicum bellum a M. Antonio iufelicitee inceptum, a Q. Ceecilio Metelio perfectum est, Sed. eum victoria elatus Metellus szevius in eaptivos animadverteret, wutti Pompeio iu Asia commoranti se dediderunt. De hac re ita Florus Rer. Rom. Epit. lib. in. cap. 7: Metellus deinde totam. insulam igni ferroque po- puletus, intra castella εἰ urbes. redegit, εἰ Gnuos- sum, et Erythraam, et ut Graci dicere solent, ur- bium mairein Cydoneam : adeoque sere in captivos consulebatur, wi veueuo se plerique conficerent,alii dediionem suam ad Pompeium absentem mitterent, OoMmpeius autem Romam reversus non. (nodo de Mitlridate e Tigrane in Asia subactis triumphavit. sed alterum etiam triumphum egit de bello Cretico: captivis e Creta ducibus, qui ad se defecerant, se- . cum adductis, Metelli triumphum — imminuens, quamvis reapse nullam in bello Cretico partem babuisset. Theodosius itaque hisce in versibus Ponpeium cum Romano, seu potius cnm Nice- phoro confert, ui eo magis ejusdem Nicephori virtutem. extollat, quouiam οἱ (Cretensis victoriae ^gloria vere debebatur, dum e contrario Poinpeius veleris illius Cretensis belli laudem — ususpaverit, ac quasi praesens decerlasset, alterum de eadem (reta triumpbum Roma ostentare praesumpserit. (46) In. cód. supra hoc nomen hze legitur nota ünterlinearis ejusdem, ut videtur, scriptoris manu exarata ὁ Καΐσαρ ó µέγας, quod aniinadvertit etiam Cornelius, »ed omnino. yriierit conjectari quid ea est, quod Fogginius existimat, res a Pompeio ad Metelli laudem in bello Cretico imminuendam actas spectari; omnein enim. rerum 8 Pompeio gestarum laudem comprebendi apparet ; nec. verbi πλουτο- λεχτεῖν seusus ex illa interpretatione prodit per- spicuus ; nec denique vocul:e ὡς τῶν quem sensum habeant apparet. Si contra glossatori fides haberi possit, qui de Julio Ces«re cogitavit (nam. quod Fogginius existimat, verbis Καΐῖσαρ ὁ μέγας Au- gustum significari, wioime potest probari), piiiuum summi ducis commemoratio poeti €ousilio accom- modata; tum πλουτολεχτεῖν accipi possit de divi- dis in bello Gallico congestis (Γαλατικὸν πλοῦτον appellat Plutarchus in. Vit. ως. c. 29.) aut etiam de ipsis, quas belli civilis iuitio ex derario sumpsit; Jandewm versus 17, admissa emendatione nostra ἀστῶὼν (17) Theodosius llomerum incusat, quod in llisde omuia pro lubito suo. confinxerit, nililque de vera ' Tioje historia scripserit. Objecerat hioc. Momero crimen jam antea Dio Clirysostomus orat. 11, quim totam ad llomerum conviciandum concinnavit, ubi inter extera, Ταῦτα δέ µοι εἴρηται, inquit pag. 157, ὥσπερ Ίδη ἔφην, οὐ κατηγορίας Evexzv, ἁλλ' ὅτι àv- δρειότατης ἣν ἀνθρώπων πρὸς τὸ φΦεῦδος "Ourpos * χχὶ οὐχ ἤστων ἑθάῤῥει xal ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῷ τἆλη- 05 λέγειν ' οὕτω γὰρ σχοποῦσιν οὐθὲν ἔτι φαίνηται παράδοξον, οὐδὲ ἄπιστων, τῶν ὑπ) ἐμοῦ δεικννµένων' ἁλλὰ σμιχρὰ xal ἀνθρώπεια ἠεύσυατα πρὸς θεῖα καὶ μεγάλα. Porro hac a me dicta. suut, quemad- nfeduim dixi, von accusandi gratia, sed imdicandi, quod audacissimus hominum fuerit ad mendacia Ho- » merus : et non. minus confidens eo jaciabundus in mendaciis dicendis, quam veritate. ]ta enim atten- dentibus valde p.irva, et nullius pretii videbuntur ea, que ego mentitum esse dicant. Sunt enum reveia hu- mona mendacin, ei valde credibilia, si conferuntur ad ea, qu: de diviua atque impensa natura mentitus est. | 999 20 ᾿Υψῶν τὰ μιχρὰ, δεῦρο μὴ χλέπτων λόγοις Λάλει πρὺς ἡμᾶς Ἠσύχως μετ αἰσχύνης. Πορθήσεως Y&p τῆς δεχαχρόνου χλόνος Μιχρὸς παρ) ἡμῖν ἄρτι, xat πλήρης φόγων. Τῆς Ἰλίου γὰρ τοὺς πορπυργίους δόµους (15) 95 Ἐκ τῶν ἀπ) αὐτῆς λειψάνων ἑγνωχότες, El; θαῦμα χαὶ γέλωτα συµπεπτωχότες, II μὲν γελῶμεν τῇ πλοχῇ τῶν ψευσµάτων (19), Πη δ αὖ χροτοῦμεν τῇ στροφῇ τῶν ῥημάτων. 'AXX', ὦ στρατηγῶν 6 χρατὴρ (20), ὁ µιγνύων 90 Πράξεις ταπεινὰς εἰς ἑπηρμένους λόγους, Δίχασον αὐτὸς, xal προσωποληψίαν verecunde loquere, Namque obsidionis decennalis rumor parvi apud nos est, et mendaciorum plenus. liii nain dominos làte munitas turribus ex ejus adhuc noscentes ruderibus, et risum, modo ridemus complexionem mendacio- rum, modo verborum plaudibus ambagibus. Ast, o ducum crater, qui ducum misces cum /astuosis verbis actiones bumiles, judica ipsetnet et persona- THEODOSII DIACONI k — 1000 ᾽Αφεὶς παλαιὰν, ὡς ζυγὸς γενοῦ σταθμοῦ (21). Τοῦ δεσπότου δὲ xai θανὼν χρότει λόγους Τὰς παντοπόµπους, xal copie στρα-ηγίας. 905 Μικρὸς γὰρ ἡμῖν ὁ στρατὸς τῆς Ἑλλάδος, Μικραὶ φάλαγγες, ἀσθενεῖς στρατηγέται, Alae, Αχιλλεὺς, ᾿Οδυσσεὺς, Διομήδης, Οἷς δόξα πολλὴ, καὶ θεῶν ψευδωνύμων Ἡ συντριθ] φέρουσα τὰς ὁμιλίας 40 Καχῶς χατεσπάραττεν ἐχ τῶν ἑἐλπίδων. "AXX εἰ δοχεῖ σοι τῆς ἀληθείας τρίόους Καλῶς βαδίζειν, 1) καχῶς περιτρέχειν, Ενταῦθα παῦε τῶν φόνων τῆς Ἰλίου, rum respectum «dimittens veterem, (ias uti εςλ- pus truting, οἱ quamvis mortuus plaude verbis despotz, missis ubique sapientibus expeditionibus. in admirationem incldentes Parvus enim est nobis Grzecie exercitus, pacvz phalanges, infirmi Duces Ajax, Achilles, Ulysses, Diomedes, quos ambitio multa, et falsorum numi- num contentio afferens concionum discordias male divellebat a spe. Veruwm si velis veritatis semitas . VARIA LECTIONES. 94. πορπυργίους C. F. et sic in Annot. Scr. προπυργίους, adjectivo male formato a προπύργιυν, quod est ap. zesl. in Schol. ad Lycophr. 290. 27. ψευσάντων C., in not. φευσµάτων. 329. 6 xpathp in me- trum peccat, neque tamen suspecta lectio. Hujus generis peccata in his Acroasibus ad triginta numera- vimus prater licentias in nominibus propriis admissas. 39. σταθμοῦ om. C. ex tenuibus codicis vestigiis lectionem eruit F. 55. Fort. xgósst λόγοις, domini nostri expeditiones verbis celebra. bans. 99. φύρουσα (ur- NOTA. ἁστῶν pro ὡς τῶν, facilem habuerit explicationem ϱ Αἴας substitueris, omnes ille difficultates evane- de potentia a Casare civibus devictis in bello civili noria, qua instructus (ὡπλισμένος) venit; sicut etiam v. 18 verba τὰ τύχης στέφη retuleris ad opi- nionem illam, quam Caxsarem de fortuna sua ha- buisse constat. At nomen. ἩΠομπίος quomodo ad Caesarem tablas nescio equidem, neque in glossa- toris verbis quidquam inest, quod ad tenebras illas diluendas faciat. in Glossis apud Ducangium reperio: πόµπιος parricida. Num igitur dicamus, Caesarem sic appellari a Theodosio, quod secundum famau nonnullorum mater ejus inter pariendum perierit? (Vid. Constant. Manasses Compend. Chron. p.57 C. et Millium ad Jo. Antioch. Mal, Chronogr. p. 215.) que appellatio, sive in laudem trahas Cesaris, non ea qua vulgus hominum via in lucem editi; sive in vituperium, Theodosii consilio non adversaretur. An vocabulo πόμπιος (riumphatorem — significari dixeris, cum vix alius quisquam plures spletdi- dioresque triumphos egerit? Verum quidquid sit, locus, de quo supra diximus, 1l, 209. Βροῦτος, ς τοῦ ποµπἰου ἔδαψε τὴν µάχαιραν ix τῶν αἱμάτων — uoune manifeste docet, voce πόμπιος sive πομπίος, ex quocunque tandem fonte mana- verit, Caesarem significari, a Bruto occisum? Sed superest terlius | in his Acroasibus locus, qui omnem hauc de Cesare opinionem videlur evertere. Nam lil, 205, imperatoris potentia et. Nicepliori fes bello geste praferuntur rebus gestis εἰ poten- Hg summorum antiquitatis virorum, quorum re« censum instituit hunc : Κῦρος, Δαρεῖος, Kpoicoc, οἱ σερατοκράται, Καΐσαρ, Αχιλλεὺς, Μακεδὼν xal Πομπίος. Jam cum in his verbis Πομπίος com- memoretur una cum Cesare, sponte e ppáret, Πομ- πίον non accipi posse pro Casare. Vide tainen, quam alieno luco Katcap ponatur inter Crossum et Achillem; et quantui. adversetur versui in bac sede, trochzum offerens pro iawbo aul spondeo. Ob duas itaquc causas suspectum nomen, cui si scent, et simul histori: consuletur et versui. Nee improbabilis videri potest conjectura, quz alit- terarum vestigiis non multum recedit; praesertim cum in codice, ex quo ducia Acroases, versuum initia pluris in locis ita sint evanida et obscura, ut quid scriptum fuerit, non appareat. Nec profeete aliud nomen huic sedi accommodatius reperiri poterit. Ajacis enim nomen et alibi cum Achille jungitur, et, quod ad nostrum negotium uunicó facit, 3. Tlieodosio ipso 1, 57, Ala;, Αχιλλεύς, Ὀδυσσεύς. Si quis tamen totam banc de vocabulo Πομπίος s. πόμπιος disputationem nimis labri- cam esse dixerit, non multum re(ragabor equidem, gratiamque habeo, si quis difficultates, que in- sunt cum in forma nominis Πομπίος pro Iloy.mfix accepti, tum in historia, faciliore ratione sul- verit. F. J.] ; (18) His verbis notat poeta Homerum, qui Tre- jam εὐτείχεον, beae muratam, et εὐδμήτους πύργουν bene edificatas turres (requenterque dispositas haben- lem, saepius in lliade vocare solet. (19) Cornelius edidit φευσάντων, sed ad oram paginz mendum in ea voce latens advertit. (20) Nou ineleganter assimilatur Homerus crate- ri, in quo humilia Graecorum ducum facta cum elatis ac fastuosis verbis miscentur et atteimperan- tur, eo modo, quo in cratere vinum cuin aqua $e . lebat temperari. Audi Phavorinum : Kpachp oxsuó, τι, ἐν ᾧ τὸν οἶνον οἱ παλαιοὶ χιρνῶντες Ὁδατι, ἐξ αὖ- τοῦ ἔπινον λαµδάνοντες. Craler vas quoddam, in quo tinum cum aqua antiqui miscebant, ex quo sumentes bibebant. 21) Ultimum hujus versus verbum desideratur in editione Cornelii, quoniam in codice eu loci maxime absunmpto, vix ullum ejus vestigium superest. Nos tamen superstitibus litteris diligenter, ut potnimus, inspectis, σταθμοῦ repoui posse censuimus. 1001 Κρήτης τραγῳδῶν τὰς ῥοὰς τῶν αἱμάτιυν. A35. "Enti γὰρ ἦχεν ὁ στρατὺς τοῦ δεσπότου IIo) at; ταχείαις (23) ὀλχάσι πεφραγµένος, Ἡ γἢ μὲν ἑστέναζὲν ἡ τῶν βαρθάρων, Καὶ γειτονοῦσαν τὴν ὑγρὰν ἀπεστράφη. '0 δὲ στρατηγὸς ὁ σταλεὶς, Νιχηφόρος, $0 Εἰδὼς ἑαυτὸν τῆς μάχης πρωτεργάτην Ἔστησε τὰς φάλαγγας (25) ἐγξίφους ὅλους, Ἔνστησε τάξεις, οὐλαμοὺς πνργεδρόµους (24). Ἔλαμψεν ἁσπὶς, tjxovopévr (25) σπάθη | calcare recte, ncc male percurrere, hic (finem im- pone llii czdibus, Cretz tragice canens fluvios sanguinis. Namque ubi advenit exercitus despotze .DE EXPUGNATIONE CRETAE ACROASIS I. 1002 θώραξ xav ἐχθρῶν εἶχε τὰς Xauzróóva; 99 Δόρυ χρατηθὲν ὃςινὸν ἀντηύγει φόνο». Ἐπεὶ δὲ πάντας (26) εἶδεν &x τῶν ὑδάτων Καὶ τῶν µεγίστων χυµάτων σεσωσµένους, Μέσον σταθεὶς νοιξε πρὸς θεὸν στόµα : « Ἰδυὺ τὸ σὺν στράτευμα τοῖς ἑναντίων 00 Όροις παρεστὼς, δημιουργὲ κτισμάτων ' Τῶν cov xat! ἐχθρῶν Ἶρε τὴν πανοπλίαν, Καὶ σὲ προθάλλει (27) µυρίων πυργωµάτων Λύοντα δεσμοὺς εὐχλεᾶ στρατηγέττν. acutus ensis : lhorax contra hostes emittebat radios, hasta apprehensa c:edem refulgebat terri- bilem. Postquam auiem omnes conspexit ex aquis multis velocibus munitus navibus, terra quidem p et a procellis maximis incolumes, medius stans barbarorum ingemuit, atque vicinum aversata est mare, Dux autem, missus qui fuit, Nicephorus videns se pugn:e constitutum principem , statuit — phslangas cinctos omnes gladiis, acies, cobortesque quadrato agmine procedentes. Emicuit, clypeus, et aperuit os ad Deum : « Ecce tuus exercitus jam hostium finibus adstans, rerum creatarum opifex, contra tuos ínimicos cepit arma, et te opponit, ut milium turrium compages dissolvas , gloriosum ducem. Dilata eorum corda ad prelium, repelle a^ VARLE LECTIONES. 40. Scr. ὀλχάσιν. 51. 52. ἕστησε vulg. 55. ἠχονημένη corrig. cum. C. 60. Scr. παρεστός. NOTE. (22) Nicephorum classe satis magna comparata exercitum Cretam adduxisse, cuim aliis. Graecis scri- ptoribus Theodosius hic commemorat. Harum na- vinim numerum diligentius perstringit incertus cor- tinuator Theophanis auctor, ut creditur, e:ecus, in Romani Junioris Vita num. 10, pag. 997, hisce ver- bis: Νῆες νὰρ ὑπῆρχον μετὰ ὑγροῦ πυρὸς δισχίλιαι, ὁρωμῶνες χίλιοι, χαθάρια χαματηρὰ σιτῄσεις ἔχοντα χαὶ ὅπλα πιλεμικὰ τριαχόσια ἑπτά. Άαυες erant igne Greco ἱμσιτιοια bis mille, celoces mille, carabia eneraria annonas armaque bellica convehentia septem supra trecenta. Parem navium numerum recenset etiam Simeon Mag'ster ei Logotheta in Romano Jeniore num. 3, pag. 498, in eoque solo differt, quod naves onerarias usque ad trecentas sexaginta auget. ' (95) Nicephori solertia ac peritia rei bellicze his versibus commendatur, qui postquam exercitum in Cretam eduxit, milites ordinatim disposuit, ac in suo quosque loco stare jussit, ne forte inopinato aggressi ab Agarenis opprimerentur : quod laudi eiiim Niceplioro tribuit Simeon Magisterin Romano Juniore nui, 5, pag. 498, ila scribens : 'Arápaz οὖν τῆς βασιλίδος Νιχηφόρος ὁ Δομεστιχὸς, xat và Φύγελα χαταλαθών, ἑ AM ὅπως ὁ σύµπας στόλος αὐτῷ ἐπὶ τὸ αὐτὸ εἴη, χαὶ προσορµίζοιτο. Solrens itaque Bysantio Nicephorus Domesticus, et Phygela veniens, hoc maxime studuit, omnique cura enixus est, ut om- wis classis uno. agmine conaeria. esset. ac. appelle- ret. (24) Hxc duo nomina tanquam inter se distincta expl:cabain, ac πυργοδρόµους de turribus illis ambu- latoriis intell.gebam, qua ad maturandam turrium expugnalionem apud veteres in usu erant. Lllesy- chius vocem πύργος eo etjam sensu interpretatur, scribens : Πύργος πολεμιστήριο» ὄργανον, bellicum nempe insurumentum, de quo fusius disserunt ilero de Machin. Bellic. cap. 15. et Vegetius lib. IV, cap. 47, ubi machine hens bellicze etiam imaginem vul- g»vit Stuvechiue. Verum cum πύργος, eodem ad- notante Hesychio , sit item τάξις ἐν τετραγώνῳ ὁπλιτῶν, agmen militum quadraugula forma, eoque sensu (requentius a scriptoribus Grzecis usurpatum eccurrat, de lioc q4»s0 agmine fortassis locutum Theodosium censendum est. Eustathius ad lib. IV Miad., pag. 469 edit. Rom., discrimen affert, quod PATROL. Gn. CXII. intercedebat inter οὐλαμὸς et πύργος, aitque primum agmen fuisse ex 40 viris compactum, alterum vero trecentis sexaginta viris conslilisse: οὐλαμὸς δὲ τάξις Ex τεσσαράχοντα ἀνδρῶν... πύργος δὲ Ex τρ.α- κοσίων xal ἑξήχοντα ^ τάξις αὕτη τετραγωννειδῶς πυχνουµένη. Οὐλαμὸς acies est, seu globus virorim quadraginta.:.. Πύργος vero acies turrita, seu qua- draia, agmen esi virorum trecentorum et sexaginta , ita ut hoc agmen quadrangula forma confertum sit alque constipatum. Cum tamen idem erud:tus gram- matieus subdat non semper ea nomina adeo prie- cise, sed latiori etiam modo sapius ab Homero ad- hibita fuis:e, non ideo improbanda est Cornelii ver- sio, qui οὐλαμοὺς πυργοδρόµους de uno eodemque agmine est interpretatus, Fieri enim potest, ut Theo- dosius voce Sopvobppious hic usus sit eodem sensu, quo πυργηδόν dixit Homerus lliad. lib. xu, ν. 45, scribens : Οἱ δέ τε πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες Αγτίοι ἵστανται" Hi autem instar turris se ipsos conglobantes Adversi stabant ; ad qux verba ita adnotat prxlaudatus Eustathius pag. 892 edit. Rom. : Τὸ δὲ πυργηδὸν ἀρτύναντες ἀντὶ τοῦ δίχην πύργου συντάξαντες * πύργος δὲ νῦν ἑῤῥέθη διάταλις στρατιωτιχῇ τετραγωνοειδὴς, χατὰ D πλίνθιον συντεταγµένη. Ea autem verba πυργηδὸν ἀρτύναντες inslar Lurris dispositos significant : tur- ris vero nunc a poeta dicla est. instructio militaris quadri(ormis juxta laterculum disposita, (25) lta in. codice scriptum legitur. amanuensis oscitantia : sed *jxovnpévr) legendum esse, bene jam vidit Cornelius. (26) Nullus ex Grzcis, qui ad nos pervenere, scri- toribus, precum meminit, quas ad Deum [udisse icephorum Theodosius modo enarrat. Verisimile est tamen, id. non prorsus ad assentationem Nice- phori a poeta fuisse scriptum, cum incertus con- tinustor Theophanis in Remani Junioris Vita num. 41, pag. 298, Nicephorum ab Agarenis reformida- tim scribat obejus τὴν διέγερσιν xal σύνεσιν, xat τὴν πρὸς Ocbv πίστιν, xal διχαιοσύνην, vigilem so- lertemque animum, fidemque in Deum, ct justitiam. (27) Rogat Deum Nicephorus, ut in obsequium Christiani populi Cretensium turres et moenia de- v 32 1003 THEODOSII ΡΙΛΟΟΝΙ 1004 Πλάτυνον αὐτῶν (28) εἰς µάχην τὰς καρδίας’ A δῦ Καὶ ὃςσποτῶν γη * mtv παρερπύσας ὄχνος (51), 5 Δίωξον αὐτοῖς την π.χκρὰν δειλανδρίαν ᾿ Λἴσχννον ἐχθρῶν τῶν προφητῶν τοὺς λόγους” Δεῖξουν Πέτρος τίς (29), xaX τίς ὁ ψευδοπλόχος, Ὁ τὰς χαµήλους ἐσθίειν ἐπιτρέπων, 'O πορνομύατας ἑκτελῶν τοὺς βαρθάρους, 70 Ψευδοπροφήτης ἐκφανεὶς πανουργίφ. » (ὕτω βοῄήσας, καὶ λαθὼν τὴν ἀσπίδα Δημηγορῶν ἔλεξς τοῖς συνεργάταις * « Άνδρες, στρατηγοὶ, τέχνα, σύνδουλοι, φίλοι, Ῥώμης τὰ νεῦρα, δεσπότου πιστοὶ φίλοι — 135 Οὗτος γὰρ ὑμᾶς τέχνα καὶ φίλους ἔχει, Λόγοις παραινῶν, οὐκ ἀναγκάζων πόνοις — 'Opdze τούσδε τοὺς ἁλιδρόμους τόπους’ Ὁρᾶτε πολλὰς ἱμέρους νήσους πἑριξ’ Ῥώμης ὑπῆρχον (50) πατρικῆς χατοιχία, c σε illis acerbam timiditatem, confunde inimicorum vatum verba, ostende quis sit Petrus, et quis men- dacia fingens, qui camelos comedere permisit, qui fornicatores effecit barbaros, falsus propheta calli- ditate proditus, » lta est precatus, et accepto cly- peo eoncionando allocutus est commilitones : « Viri, «luces, filii, conservi, amici, toma vires, et fidi amici despotz (ille enim vos filios et amicos liabet, verbis adbortans, non cogens laboribus), adspicite hos omnes mari cinctos locos, circumspicite mul- Καὶ νωθρότης, ἔδειξε γῆν ἁ)λοτρίαν, Τρέφουσαν ἐχθροὺς xal στερουµένην τέχνων. Ἴωμεν àv0' ὧν εὑὐσθενῶς πρὸς βαρθάρους Λάδωμεν αὐτῶν ἐν ξίφει xal τὰς πόλεις. 85 Καὶ τὰς γυναΐχας, χαὶ τὰ τῶν τέχνων τέχνα. Μηδεὶς φοθείσθω τὰς βολὰς τῶν βαρθάρων. Μηδεὶς φοθείσθω τραῦμα φλεγμαῖΐνον μάχης ᾽ Μηδεὶς τὸ πικρὸν, τὴν τελευταίαν βλάδην. "Àv γὰρ τὸ λουτρόν (ὅ5) τις λαθὼν ἡμαγμένον 90 El; αἷμα λουθῇ τῶν ὑθριστῶν βαρθάρων, Πλύνει τὸ σῶμα ταῖς ῥοαῖς τῶν αἱμάτων, Καὶ λαμπρὸς ix γῆς αἴρεται νιχηφόρος. El δ᾽ ἔδτιν αὐτὸς τέχνα xal χλήρους ἔχων, Πατὶρ ὄπισθεν δεσπότης λελεγμένος, 95 'Exeivo; αὐτοῦ φροντίσει, xal τῶν τέχνων, domicilia, et dominorum terre : at irrepens de- sidia, et segnities alienam terram reddidit nutrien- tem hostes, ei carentem filiis. Eawus ergo sue- nue contra barbaros, capiamus illorum civitates gladio, simulque uxores, et filiorum filios. Nemo extimescat barbarorum jacula, nemo extimescat vul- nus ardens praelii, nemo, quod est acerbius, dam- nuin ultimum, Nam si cruentum quis accipiens bal- neum, impiorum barbarorum lavetur sanguine, sanguinis fluento corpus abluit, et illustris e terra tes pulchras insulas: Rom: jam fuerunt patri; C victor tollitur. Qnod si quis est, qui filios, et bona VARIE LECTIONES. 64. αὑτὴν C., in not. αὐτῶν ut in Cod. invenit F. 78. Fort. ἡμέρους, cultas. 91. oxopa C. 95, c ἔστιν vulg. Pro. αὐτὸς fort. leg. αὖὗτις. Jiciat, quemadmodum pro Hebrxis in expugnatione Jericho ad preces Josue fecit. Vid. Jos. cap. vi, qua de re et Dux gloriosus, Deus appellatur. (28) lta codex, non αὐτὴν, ut in editione Corne- lii, qui tamen sic emendandum esse notaverat. (29) Pergit Nicephorus Deum precari, ut potentia su3 ostendat, quis sít Petrus apostolus , Christia- ng Ecclesie basis et fundamentum, et quis impius Mosmeth, Saraceniez superstitionis auctor, quem dicit falsitatis convietum ab ipsa sua calliditate; cum enim, ut llebrzos sibi conciliaret et Christia- pos, utriusque legis, veteris nimirum ac novi, precepta immuiscuerit, asseclas suos ulriusque legis transgressores effecit. Itaque permissam LHebrzis polygamiam concedens, Christianos ad se delflcien- tes fecit fornicatores, et docens cum Christianis vetitum nou esse omuibus carnibus vesci, llebrxos Sequaces suos docuit preceptum transgredi eis datum, ne camelorum carne vescerentur, Levi cap. xi. y 4; Deut. cap. xiv, y 7. Videsis eruditum auctorein Si- phra in Leviticum cap. ui, et 1v. in Thesaur. Ugo- Imi tom, XIV, pag. 1000. Narrat Cedrenus histor. Compend. pag. 421, Hebiz0s, qui Mosaicam legem deserentes Moameihi adhzserunt, rati euim esse Messiam, postquam carnibus cameli vesci solituu conspexerunt, eum non esse id quod opinati fuerant sensisse. Foriass:s Theodosius ad hauc ipsam allu- dit rem. (90) Creta Romano imperio paruit usque ad Mi- clhaelem Balbum, quo imperante à Saracenis capta est, occasionem ipsis dplissimum przbente Tüioma quodam, qui, a saticta Christianorum fide desciscens, Moamethicam sectam amplexus erat. Videsis €e- ἀτέμυιη fusius de hoc agentem Histor. Cowpeud. pag.: 499 et seqq. NOTE. (51) Ob desidiam certe Grzecorum tandiu Creta sub jugo Saraceuorum ingemuit. Classis enim ab ipso Michaele Balbo eo missa duce Cratero Cab tarum praefecto adeo feliciter Barbaros fudit , at Cretam facile recuperassent, nisi victoria elati mi- lites, adventante nocte, compotationibus ac luxuriis sese immersissent, ex quo factum est, ut somno ri- noque oppressos, Barbari subito adorti eos sint, et usque ad internecionem turpiter profligaverint. Con- sule Cedrenum Hist. Comp. pag. 511. Plures deinde expeditiones in Cretam ab aliis etiam imperatoribus suscepUe sunt, omnes tamen haud prospero exits : ei pracipue que jussu Constantini Porphyrogeniti suscepta est, ducis imperitia ac socordia male om- nino Graecis cessit. labes rei historiam in excerptis Lconis Diaconi apud Pagium Critic. iu Annal. Baron. tom, (ll, pag. 874 : Constantinus imperator cum Cretensium injuriam. occultasque grassutiones | ferre D non posset, justo conscripto exercitu, multaque longe navium incendiariarum instructa classe adversus Cre- (am misit, quasi primo statim assultu preeliique im- ceptaniis clamore ea potiturus : Ducis tamen ac pra- Loris, ignavia imperitiaque (viri scilicel exsecti, cubi- culuriique in umbra educati, Paphlagonum regio oriundi, Constantinus ei nomen, Gonzyies cognomen erat, lamelsi patriciornm illustri dignitute fulgebat) omnis hic exercitus, paucis duntaxat exceptis a Bar- buris concisus, internecioneque deletus est. (52) Ad excitandos eo inagis militum animos, Nicephorus martyrii desiderium illis inspirat. Hanc credulitatem diu late invaluisse pluribus comprv- bari potest exemplis. Vide Bollangutn tom. IV Jun., pag. 658, et tom. V, pag, 81 ; Mabillonium Aunal. toin. ]ll, pag. 227. 1005 Καὶ τῆς γυναιχός * τοῦτο uh δεδοιχέτω, Μόνον κρατείτω (33) συμπλοχαῖς τὴν ἁἀσπίδα Μόνον προθύµως ὀξὺ τεινέτω δόρυ’ Μόνον φανείτω πατριχὸς ὡπλισμένος (51) ’ 100 Μόνον τὸ Ῥώμης μὴ καθυθρἰσῃ χράτος. » Τούτοις πτερώσας (35) τοῖς λόγοις τοὺς οἰχέτας 'Avhp ὁ πιστὸς Ev µάχαις Νικηφόρος, Λέοντας ἐξέπεμψεν ὡς ὀρειτρόφους, Πᾶσαν χλονοῦντας Κρητικὴν καχουργίαν, 105 Οὐ μὴν παρέργως (56), ἡ στρατηγέτου δίχα. Μέσον γὰρ αὐτὸς ἱπποτῶν ἐζωσμένος Τανύστομον páyatpav ἠχονημένην, Ij; μὲν πατάσσων εἴπετο ξενοτρόπως, Πη δ' αὖ τὸ πῦρ µάστιγα βάλλων οἰχίαις. ΡΕ EXPUGNATIONE CRET/E ACHOASIS I. A 110 1006 Ἐπεὶ δὲ πάντες (37) σαν ἀντὶ θηρίων, Ἐκεῖθεν ἔνθεν λοιμικῶς ἡπλωμένοι, "Hv Ορῆνον οἰκτρὸν καὶ φυγἣν βλέπειν τότε, Καὶ θαῦμα πιχρὰν συμφορὰς ἑναντίας. "Exetto xa γὰρ πληθος εἰς χόνιν μίαν Ανδρῶν, γυναικῶν δυστυχῶς ἑσφαγμένων. Ἐχεῖ τὰ τέχνα πρὸς σφαγὴν ἠπειγμένα Ἔπιπτον εἰς γῆν τῇ ποδῶν περικλάσει (38). Ἐχεῖ γέροντες τῷ χρόνῳ χεχυφότες "Όλισθον εἶχον ἐμποδὼν πεπτωχότες, 190 Καὶ φοινιχἣν ἕδαπτεν τὸ ξίφος τρἰχα, "Hv εἴχε λευχὴν ὁ χρόνος βεδαμμένην * Ἐκεῖ γυναῖχες ἀγχαλῶν χάτω βρέφη "Εῤῥιπτον εἰς γῆν, χαὶ γονῆς ἀστοργίαν (39) 115 habeat, patris assumens nomen posthac Despota, B gladio, modo percutiens mira edebat opera, modo ipse ejus curam, et filiorum geret, et uxoris : nullo pacto hoc timeat. Solum objiciat clypeum in con- flictibus, solum alacriter acutam intentet hastam, solum se ostendat patrium militem , solum Ro- masa haud dedecoret imperium. » Cum sic mi- libus addidisset alas vir fidelis in przliis Nicc- phorus, emisit eos tanquam leones montanos ad devastandam omnem improbitatem Creticam non sine bellandi consilio, aut absque duce; medius enim ipse equitans, armatus ingenti et peracuto flagellum ignis injiclens domibus. At postquam omnes egressi sunt contra belluas, hine et inde pestis instar rapide excurrentes, conspiceres gra- vem luctum, et fugam, et horrendas visu hostium angustias. Jacebat enim turba in uno pulvere viro- rum et mulierom c:esorum misere. lllic pueri ^pro- perantes ad necem bumi cadebant conculcati pedi- bus : illic senes ctate incurvati czdebantur ince- dentes obvii, ac purpuream tingebat comam gladius, quam albam setas tinxerat : illic mulieres e sinu VARLE LECTIONES. 7 91 χροτείτω in not. vel χρατείτῳ C. vid. Annot. 99. Scr. πατρικῶς cum C. πατριχὸς cod., quam lectic- nem Fog. :ale tuetur in Annot. 115. Fort. συμφορᾶς. 116. Fort. πρὸς φυγἠν. 121. εἶχεν C. NOT £. (33) In codice sic esse scriptum videtur. Corne- C que animo liws emendandum censuit χρατεΐτω : sed, ut opinor, nibil immutandum est. [Dubitat Cornelius, utrum κροτείτω ( sic, non xpoteiso ) esset in codice, an χρατείτω. Prius in contextu exhibuit; Fogginius posterius. Unde apparet, in hac adnotatione non- nulla esse confusa. F. J. ] (24) Cornelius edidit πατρικῶς, vertitque, more patrio armatus. Codex habei πατριχὸς, quam vocem patrium militem Latine reddidi, eamque lectionem eo libentius recepimus, quod magis cum sequenti versu cohzreat. Cum enim hic dicat Nicepliorus, quod quisque patrium militem satagat se ostendere, addit, nec dedecoret Romanum imperium, Ὠπλι- αμένος vero dictum est hic ργο ὀπλίτης, quemadmo- dum eadein ratione τοὺς ἐν ὅπλοις scribit aliquando Thucydides. (55) llic militibus ad committenda cum hostibus clia allocutio Nicephori, Caco vero apud Virgi- reditos, ut non sine maximo labore vinci a Barbaris possent. [00 μὴν παρέργως, non sane negligenter, curaque, quam res requirebat, neglecta. Cf. ad Philostrati Jun. Imagg. p. 615. (97) Cladem, quam simul ac Nicephorus cam exercitu Cretam applicnit, Barbari acceperumt, graphice describit poeta. De hoc Graecorum cum Sa- racenis Cretensibus primo conflictu agit Leo Diaco- nus, ubi ait: Tunc Romanórum duz Nicephorus triplici agmine «distributa acie, clypeisque ac hastis longe constipata, bellicum canens, cum crucis. tro- peum praeire jussisset, obversa (ronte in. Barbaros irruit : gravique εοπεετίο prelio, instarque. grandi- nis devolantibus !elis haud fieri poterat, ut Barbari Romanarum imbrem sagittarum diutius — ferrent : quin imo terga vertentes, solutaque phalange, quam effuse licuit. cursum expedientes, in suum se pre- dium recepere. Romani pone sequentes. immensam ium /En. VIII, v. 224, ad effugiendam Herculis iram p eorum stragem dederunt. Talem nimirum prima timor addidit alas. (36) Virtutem Grecorum militum optime hisce verbis exprimit poeta, Greci enim scriptores eum quem ab hoste strenue pugnantem occisum indicare volunt, ἔργον τοῦ πολεμίου, ἔργον πολέμου, xai ξίφους dicunt : senes autein, mulieres, infantes, exierosque imbelles, quos hostis sine ullo negotio ac quasi aliud agens interficit, ei πάρεργον factos aiunt, ad cadis facilitatem — signiticandam. Ita senio confectum Priamum dum α Neoptolemo strenuo fortique juvene occisus est, πάρεργον eidem fuisse, hoc est, nullo labore ab eo c«e- sum scribit Pausanias in Phocicis lib. x, cap. 27. Eadem itaque ex causa Theodosius Grzcorum for. ütudinem innuere volens, inquit, Nicephorum eini- sisse suos milites οὗ παρέργως, non facili nempe negolio superandos, utpote recte instructos, tanto- aggressio pugnaque faustum Romanis nacta finem est. Vid. Pagium Crit. in Ann. Bar. tow. Ill, pag. 874. | Ἐπεὶ δὲ πάντες ἦσαν ἀντὶ θηρἰων male veriltur : egressi sunt contra beliuas. Sensus est, milites Romanos-haud secus ac feras irruisse in hostes et. undique se pestilentize 2d instar iu ter- ram hostilem effudisse. Cf. infra v. 203. F. J.! (98) [τῇ ποδῶν περιχλάσει vertitur : conculcati pe- dibus. 1mo, in illa festinatione, cum fugerent — πρὸς φυχἣν enim legendum pro πρὸς σφαγῖν — conciderunt, fracto pedum robore; quod est λύτο γούνατα apud Homerum. F. 6. (39) Tantum accepta clades timorem feminis in- cusserat, ut naturalis etiatn affectus in filios ob im- minens periculum obliviscerentur. Γονῆς àstopylav κίνδυνος ἀντήγειρε, ut. melius vim. Graci hujus locutionis exprimeremus, vertimus : Periculum ex- 1007 Κίνδυνος ἀντήγειρε ταῖς τεχνοτρόφοις. - 195 λνῆπτο xal πῦρ, ἀντέλαμπε τὰ ξίφη, Ἐπορφύρου γην ἡ dot) τῶν αἱμάτων, Καὶ Κρητιχοῖς ἣν» τοῖς τόποις µεμιγµένη, Ὡς χρῶμα χαινὸν, τρίχροος τιµωρίᾳ (40). Ἐπεὶ δὲ Κ ρητῶν δεῖπνον οἱ μὲν ὀρνέων Ἔχκειντο νεχροὶ xal πνοῆς ἐξηρμένοι, Ἕλλλοι δὲ τὴν νέχρωσιν ἱππικῷ τάχει Φυγόντες εἰσήγοντο τῶν πυλῶν ἔσω (41), 'O μὲν, πατήσας τῶν πυλῶν ἔνδον φόθῳ Ἔρεγχεν ἐχθρὸς τῇ φυγῇ πεπνιγµένος. 135 Ὁ δὲ στρατηγὸς ἐχδραμὼν χώραν ὅλην, Καὶ τὴν μὲν εἰς πῦρ τμητικῶς περισχἰσας, 150 THEODOSII DIACONI 1008 Τὴν δὲ ξίφει δοὺς, xat χατασχάψας πόλεις, ἌἨλαννεν εὐθὺς εἰς στροφὴν (42) ὀπισθίως, Καὶ θἄττον ἐλθὼν, ναυτικῶν ὁρισμάτων (45) Ἔνδον χατεχράτησε τὸν στρατὸν μόλις. Καὶ ναῦς ἀνάψας (44), γῇ χαρίζεται φέρων, "Απιστον εἰδὼς [45) τὴν ὑνρὰν εὑεργέτην. Ἐχεῖ δὲ µείνας ἡμερῶν τριῶν χύκλους, Thv ἵππον ἠτοίμαζε xal τὺν ἱππότην, 145 Καὶ γην σχκοπῄσας (46) ἀμφιδεξίῳ τρόπῳ, Ἔστησε πλῆθος χιλίανδρον τεχτόνων, Καὶ γῆθεν ἑῤῥίζωσε (47) πυργτρουµένην Πόλιν, φυλάττειν τὰς στροφὰς (48) στρατευµά- [των. 140 parvulos demittebant, et in filios amorem mater- p rit regionem, atque his quidem excisis, et igue num exsüinguebat instans periculum. Rutilabant flamma, coruscabant gladii, rubefaciebant terram rivi sanguinis, et mixta erat Cretzis in locis tan- quam color novus, ultio tricolor. Et jam Cretenses, «αἱ in pastum avibus prostrati jacebant et exani- -mes, alii autem, mortem ope equorum celerum fu- , gientes, recipiebant se intra mania ; et quis ingres- .$us portas ob metum hostis agebat animam fuga ,pr&focatus. Dux autem postquam totam cexcur- perditis; his autem gladio assumptis, et eversis urbibus, illico properavit regredi: statimque acce- dens ad stationes navium, vix intus exercitum co- hibuit. Et naves alligans in terram trahit infdum benefactorem sciens esse mare. lbi autem moratus diebus tribus eqnitatum paravit atque equites, ac sumo lerrain perscrutatus studio posuit infinitum numerum artificum , et a fundamentis excitavit turrigeram civitatem ad custodienda exercitus tea- VARLE LECTIONES. "458. «lc om. C. ex cod. restituit F. . ex cod. revocavit F. εὐεργέτιν corrigit Boissonad. ad 159. Male vulgo distinguitur post ὁρισμάτων. i 142. εἰδὺς om. C. cet. 1. 216. p. 60. 146. ἕστησε vulg. NOTE. stingucbat maternum απΙΟΥΟΠΙ in. filios. "Άστοργος C stationem habere jubet inquit Leo Diaconus apud a Grzcis proprie dicitur, qui expers est amoris, quo arentes liberos suos prosequuntur ; quare Athenzus eipn. lib..xiv, cap. 20, pag. 655, de avium natura loquens, qua Meleagridas appellant, inquit * Ἔστι δὲ ἄστοργον πρὸς τὰ ἔχγονα τὸ ὄρνεον, est autem. ani- mul, quod non ita prolem suam amat. À voce ἄστοργος vocem ἀστοργίαν derivavit Theodosius, quam vocei in Grecis melioris zevi scriptoribus vix reperies. (40) Clades a Graecis illata Barbaris tricolor ultio appellatur a Theodosio ob cxdem nempe senum, puerorum, ac mulierum, quos modo memoravit. (A1) In excerptis Leonis Diaconi, si bene vulgata "Latina versio ineditum reddit Graecum textum, le- gitur, Cretenses, cum impelum Gracorum ferre non possent, in suum se pridium recepisse. Theodo- sius illos prze metu porlas urbis ingressos ait, cui coucinit etiam — incertus continuator Theoplianis ju Roman. Jun. num. 10, pag. 298, ita scribens : Ηρὸς δὲ χάστρον χωρῄσας, πάντας τοὺς Κρητικοὺς ποὺς ἔξω ὄντας τοῦ χάστρου μετὰ Φόθου ἔσω ἐπέχλει- D σεν. Admotis autem ad urbem castris, cunctos GCre- tenses [oris palantes metu conterritos intra mania cogit. 42) Iu editione Cornelii deest εἰς, quod ad fidem £odicis restituimus. (A5) Vox, ut arbitror, mendosa ; ὄρισμα enim nunquam stationem navium significat, de quibus ''heodosius loquitur. Fortassis scriptor codicis scripsit. ὁρισμάτων pro ὁρμίσεων, ob litterarum si- militudinem in errorem lapsus. "Ορμισις profecto $aepe apud Graecos scriptores ad stationes navium de- siguaudas occurrit, eodemque sensu verbum ὁρμίζω pro naves in. stationibus continere a. Grxcis etiain inferioris evi scriptoribus nsurpatur. (44) Naves in terram Nicepliorum subduxisse, ut contra ὥδιυς maris (ulas redderct, dicit poela : ijuod, magis licet generatim, adnotarunt etia. Leo Diaconus οἱ Cedrenus. Triremes vero, ac. reliquas onerarias tranquillo in poriu, ac navali confertas Pagium Crit. in Ann. Bar. tom. Il, pag. 874 ; sc Cedrenus scribit, quod τὸν στόλον ἓν ὅρμοις ya- ληνοτάτοις ὀρμίσας, mates tulissimis in silationibus continueril. ., (49) Verbum εἰδὼς desideratur in editione Corne- lii, quamvis adsit in codice. . (46) Hanc Nicephori diligentiam in perserutanda summo studio tota Saracenorum regione, adno verat eliam laudato sepius loco Leo Diaconus. (47) Munimentum boc 4 Nicephoro excitatum, ut exercitum suum castraque protegeret, memoratincer- tus continuator Theophanis in Romani Junioris Vita num. 10, pag. 297, scribens : Καὶ ἀποθᾶς τῶν νηῶνγχά- βαχα, χαὶ τάφρον βαθεῖαν χατεσχεύασεν, eduetisqu e navibus coyiis, altum aggerem duxit vallumque pe- suit ; idque iisdem fere verbis testatur etiam Simeon Magister, οἱ Logotheta, in Roman. Jun. nnm. 9, πα 498. Sed pra cateris diligentius id ipsum in ssa listoria recensuit Cedrenus, pag. 645, inquiens : Χάραχά τε οὖν ἐπήξατο καρτερόν, τάφρῳ βαθιή, καὶ σταυρώµασι, xal πασσάλοις τοῦτον κατοχυρώσας, xai τὸν στόλον ἐν ὅρμοις Υαληνοτάτοις ὁρμίσας, xa πάντα καταστησάµενος xarà τὸ ἀσφαλ e, ἑνεργὸς ἧπτετο τῆς πολιορχίας τῶν ἐν τῇ νήσῳ πόλεων. Inde castris positis, iisque alta fossa, vallo, ac patis defisis communilis, naves tuiissinis in stationibus continens, omnibus probe constitutis, insule urbes omni vi ep- pugnat. (48) A verbo στρέφω, flecto, torqueo, deduxit for- tasse Theodosius nomen στροφἁς ad signiflcanda mili- tuu taberuacula, seu tentoria : suspicor tamen legea- dum potius esse τροφάς. Τροφὴ enim proprie axnoxam el commeatum signillcat : ac latiori etiam modo pro tentoriis scu castris accipitur, quod adnotarunt eruditi Lexicographi Hesychius et Phavorinus, scri- bentes τροφῆς, χάραξ. [Στροφαὶ στρατευμάτων globi militum. verterim, ut sit circumscriptio exercitus in λόχους divisi. Seusus enim est, Nicephorum castra 1009 "ὍὌμηρε δεῦρο, xaX πάλιν μετ αἰσχύνης 150 Ἑλληνικὰς χήρυσσε (49) τὰς τειχουργίας, ΡΕ EXPUGNATIONE CRET € ACROASIS I. 1010 Πίπτουσιν elq γῆν τῇ βολῇ (54) τῶν τεπτόνων. Ὁ οὓς γὰρ αὐτοὺς ὡς στρατηγέτης πόθος "A; ἝἜκτορος χεὶρ (50) xai βολὴ (54) xata- 165 Ἔπειθε τὴν δίκελλαν εἰς ξίφος τρέπειν' στρέφει λραχνοειδῶς (52) τοῖς στρατοῖς ἐχτισμένας. Ὡς οὖν χαµίνους οἱ μὲν Ex τῶν τεχτόνων Περιφλεγούσαις ἀντανῆπτον ταῖς λίθοις, 455 Οἱ δὲ στροφὰς (55) ἔπασχον ἀνθελιγμάτων, Toi; µαγγάνοις βάλλοντες εἰς βάθρον πέτρας. Οἱ Κρητιχοὶ δράχοντες οἱ λοφοδρόµοι Ἐκ τῶν φαράγγων ἑχδραμόντες, εἰς μίαν Βουλὴν συνηθροἰζοντο τὴν αὐτόχτονον, 160 Καὶ τῷ στρατῷ μὲν συμδαλεῖν οὐχ εὐτύχουν’ Ἔπληττεν αὐτοὺς ὁ στρατὸς γὰρ ὡς βέλος. Tol; τέχτοσι δὲ προσθαλόντες ὀξέως, Καὶ γίνεται ῥοῦς ἐχχυθεὶς τῶν αἱμάτων Εἰς πλησμονὴν ἄπειρον ὑδατουμένην, Καὶ τὰς χαµἰνους σθεννύει τὰς ἐμπύρους, Ὥσπερ χαράδρας εἰσπεσοῦσα πικρία (55). {10 λαθὼν 55 τὴν ἄσδεστον, εἶχεν ὁ κτίσων Φοινιχοειδεῖ τῶν πετρῶν τῇ συνθέσει. Κάλει, στρατηγχὲ, τὴν πόλιν φοινιχίαν, Φοινίσσεται γὰρ τῇ βαφῇ τῶν alpátov. Ὡς οὖν ατρατηγῶν ὁ χρατῶν Νιχηφόρος 115 Ἔγνω τὸ συμθὰν — καὶ γὰρ Ἠγνόει 20:6 — Πέμψας χατέσχε ζῶντας £x τῶν βαρθάρων Ὄψεις πονηροὺς πέντε πενταχοντάδας. toria. Adsis, Homere, et rursus cum verecundia B minis. Repente ergo irruentes in artifices interficiun- edissere Graecorum propugnacula, qus evertit manus, et impetus Hectoris aranearum instar, ex- citata ab exercitu. Dum itaque calcarias alii artifices incendebant decoquentes lapides, et alii volventes labore improho saxa, in foveas demittebant vecti- bus, Cretzi dracones montivagi rapide egressi ex speluncis, simul congregati agebant de accepta clade : at desperabant congredi cum exercitu fe- liciter : terrebat enim eos exercitus instar fulmi- tur icti ab artificibus : namque erga te studium, in- star ducis, eos ligonem docuit in gladium converterc. Hinc prodit flumen ex effuso sanguine in immensum excrescens aquarum instar, et fornaces ardentes ex- stinguit, tanquam in 2lveos cadens acerba ultio. Ac- cipiens autem fabricator calcem, habuit purpuream 8a2xorum compositionem, Voca hanc, o dur, civita- tem purpuream;'purpurascit enim tinctura sanguinis. Ut itaque suprenius dux Nicephorus cognovit fa- VARI LECTIONES. 151. xaY βουλὴ C. βολὴ cod. legendum ἐπίσχον, adhibebant. 162. Scr. τἐχτοσιν. 15. τῇ aque ad instar effusi. 451. Fort. περιφλεγούσας. 157. λοφοδρόµοι C. λοφόδροµοι Fog. βουλῇ C. quod ex cod. emendavit F. 174. φοινικοειδῇ (sic) C. Fort. φοινιχοειδῆ v. π. τὴν σύνθεσιν. 455. ἀντελιγμάτων C. Pro ἕπασχον fortasse 459. αὐτοχτόνον C. fortasse rectius. 167. Fort. ὑδατουμένων, sanguinis NOTE. munivisse, urbis munit ad instar, que legiones (? derentr. Verum hanc erroris notam immerito continerent et tuerentur. F. J. 49) Homeri locus exstat in lliade lib. vii, v. 455, ubi sic describit murum a Graecis adificatum, ut uaves et castra commubirent : ποτὶ δ᾽ αὐτὸν τεῖχος ἔδειμαν Πύργους θ᾽ ὑψηλοὺς, εἴλαρ νηῶν τε xal αὐτῶν. Ἑν $' αὐτοῖσι πύλας ἐνεποίεον εὖ à αρυίας͵ "Όφρα δι αὐτάων ἱππηλασίη ὁδὺς eh . Ἔκτοσθεν δὲ βαθεῖαν ἐπ᾿ αὐτῷ τάφρον ὄρυξαν, Εὐρεῖαν, μέγαλην * bv 6b σχόλοπας χατέπηξαν. apud autem ipsum murum exsiruxerunt, Turresque altas, munimentum navium el ipsorummet. In ipsis vero portas fecerunt bene aptatas, Ut per illas equestris via esset : Exlerius. autem profundam circa ipsum fossam fo- derunt, Latam, magnam, et in ea sudes acutas defi rur (50) Sz vum ab Hectore commissum przliuim ad naves et propugnacula Achivorum fusius describi- tur ab Homero Πας. lib. xv, v. 974 et seqq. (51) Ita codex ; Cornelius autem legit βουλή. Βολὴ profecto de cunctis armis, qua jactu feriunt et occi- dunt, a Grxcis dicitur, eaque vox magis huie loco videtur convenire, cum Hectorem telis hastisque naves ac munimenta Acbivorum aggressum Home- Γη scribat. (52) Cum Homerus dixerit Hectorem tanto impe- tu in Grzecos irruisse, ut eorum propugnacula cito dejecerit, Theodosius poetam, seu potius Grecos ipsos reprehendit, quod eorum muuimenta adeo de- bilia exstruxerint, ut aranearum instar excitata vi- Homero inurit, cum Apollinem in hac expugnatione Hectori adjutorem fuisse, ac cum eo dimicantem turres facillime diruisse confingat lliad. lib. xv, v. 955 et seqq. (93) Artifices hic describuntur allaborantes in fundamentis substruendis , que cum ex saxis po- tissimun quadratis, ac ingentibus confecta essent, ideo dicit Theodosius, quod hi plurimum insudarent in volvendis ope vectium hujusmodi saxis, ut sen- sim in foveas ad hoc paratas demitterent, In versu hoc verbum verbo reddere fidi interpretes non cu- ravimus, ne sensum abstrusum nimis eliceremus. Στροφὰς ἔπασχον ἀνθελγιμάτων proprie dictum est de iis, qui intenti erant in delinendis magno nisu ac labore in oppositos gyros ergatis, quze ob ingens lapidum iis alligatorum pondus ad sibi proprias volutationes magno impetu reudebant. [ Στροφαὶ ἀνθελιγμάτων, funes torti. macbinis adhibiti, quibus (54) Hoc etiam in loco Cornelius edidit βουλῇ & fide codicis aberrans, ideoque non a consilio arti- ficum. vertendum est, sed icli ac percussi ab artifi- cibus. (55) ὥσπερ χαράδρας slomecousa πικρία male vertitur : tanquam in alveos cadens acerba ultio, Junge χαράδρας πικρία, ut. wu, 26, τῆς σφαγῆς ἡ πιχρία * i, 99, τὸ mop ἡ πικρὰ τιμωρία. Sensus est igitur ; sanguinis rivi exstinguebant ardentes ca. minos, sicut torrentis vis violenta irruens. Hi san- guinis rivi cum calce in caminis mixti, hanc colore purpureo infieiebant, ita ut lateres inde confecti etiam purpurci fierent. F. ὐ.] D saxa torquebaniur. ] 1011 THEODOSII DIACONI 1012 Βαλὼν δὲ χλοιοὺς εἰς ἀκαμπεῖς αὐχένας, A Μάνδρας χλονοῦσι, καὶ βιάζουσι xóvac* Τούτοις παρεῖχε πατριχὰς τὰς ἀξίας (50). Οὕτω ζυγέντες οἱ χλάδοι τῶν σῶν πόνων 480 Κρήτη, τὰ τέχνα, βαρδαροτρόφε, βλέπε, 200, Ἰππεῖς, στρατάρχαι, τοξόται, Joyoxpázat Οἵων µετέσχον ἀξιωμάτων ἄφνω. Πύργους βαλεῖν ἔσπευδον kv τάχει χάτω, Ἐπεὶ δὲ μοῖραν εἶχε νὺξ τὴν ἑθδόμην, θυμοῦ πνέοντες, ὥαπερ οἱ χρῆες (57) ζάλης. Της εὐφρόνης γὰρ τὸ σχότος παρεχράτει, ... Ὁ λαμπάδας δὲ φωσφόρους, χακοχρόους, Σάλπιγγας ἠλάλαξαν ἓν Bof) ξένη, Καιροῖς ἀνίσχων, xal χαταστέλλων πάλιν. 185 Καὶ πᾶς χρατῶν ἣν σὺν Bof, τὴν ἀσπίδα, 905 Λουτροῖς κατημαύρωσε τὰς λαμπηδόνας (58), Πεξὸς, στρατηγὸς, ταξιάρχης, ἱππότης. Καὶ νὺξ τὸ πέπλον kx βαφῆς µελαγχρόου Τῆς ἡμέρας δὲ τῆς ῥοδόχρου λαμπάδας Εἰς πάντα γῆς Άπλωσε χαὶ πόλου µέρη. Ἐκ τῶν σχοτεινῶν ἀνταναφάσης πόρων, Τῶν civ δὲ πλῆθος οὐ στρατῶν, 7| θηρίων --- Φάλαγᾶ ἀνώρμων ἰππιχὴ ξιφηφόρος, θῆρες γὰρ οὗτοι τοῖς σπαραγμοῖς βαρδάρων — 190 Ἔχουσα πλῆθος µυριάνδρου πεντάδος' 910 Τὸν ὕπνον εἶχε τὴν βάσιν xal τὴν στάσιν. Πεζῶν δὲ πολλῶν ἣν ὁρᾷν πανοπλίαν Ei δ ἣν χλαπείς τις εἰς ἀμερίμνους ὕπνους, Κινουμένην ἄριστα ταχκτικῇ βάσει, Ἐχεῖ παρεστὼς t£ ὀνειράτων πύλης, Καὶ τοὺς στρατηγοὺς, ὥσπερ àv ποίμνῃ μέσον D Τοιαῦτα φωνῶν, τῆς βλάδης ἀνεστόμους" Βαΐνοντας ἀρνῶν θηροδάκχους ποιμένας. € Τί τὸν στρατηγὸν οὐ ὃςδοιχὼς, ἱππότα, 195 Ὡς δὲ χλοπῇ χαίροντες ἅρπαγες λύχοι 915 Μέσον σφαγῆς πέπτωχας elg ξένους (59) τό- Χειμῶνος (paz xaX παρεχτάσει χρύους, ίπους, Ὁμοῦ ξυγέντες τῶν ὡρῶν ὁμοφρόνως Ὅπου τροπὴ, χίνδυνος ἑστομωμένος, etum (nihil nam sciebat hactenus) detinuit su- pastores ovium, gradientes rapide contra feras. Ac perstistes ex barbaris malos serpentes, quin- veluti furto gaudentes rapaces lupi hiemali tempore, quaginta quinquies. Inflexibilia autem colla con- et acerbo frigore, eadem hora congruentes concor- siringena vinculis, eos decoravit patriis hono- diter ovilia aggrediuntur, et. sieviunt in canes; sie ribus. Creta, barbarorum nutrix filios aspice quos — una simul institutionis tuzv germina, equites, duces, dignos honores partieiparint illico. At postquam sagittarii, centuriones, turres repente festinabant veuit noctis hora septima, tunc enim noctis praevale- — evertere iram spirantes, tanquam verti turbinem. bant tenebra, perterricrepus tubarum clangor in- — Atqui decolores ignes Hesperi ministrat opportune, sonuit, 46 quisque inclamans apprehendit clypeum, οἱ rursum subtrahit, labentibus diem obscuravit pedites, duces, centuriones, equites. Verum, crepusculis, et nox peplum colore tinctum nigro splendores dies rosea e tenebrosis accendit meati- — super omnes terre et coll extendit plagas. Tuis bus, processit phalanx bastatorum equitum, decem C tamen omnibus militibus, aut mavis feris, (fers nam quinque ελα babens virorum. Peditum autem — erant in barbarorum excidium), pro somno. erat, aut videre erat armatam aciem gressu militari se mo- — incedere, aut stare. Quod si cui somnus quietas ventem optime, et duces, tanquam medio in grege — obreperet, tu illi adstans e somniorum jansa VARLE LECTIONES. 197. Scr. τῶν ὁρῶν, caulas in montibus. 202. Fort. ὥσπερ ἄχριες ζάλης.Υἱά. Ànnot. .205. Fort. χαλο. χρόους. 908. πλῆσθος C. Fort. πλῆθος ἡ σερατῶν. 915. ἀνεστόμου C. 315. εἰς ζώους, in not. ξένους C., ut in cod. esse testatur. NOTA. (56) Ad morem apud Orientales omnes barba- D grammaticorum auctoritas, qui àxpatz non ventum rasque gentes receptissimum gestandi circa collum — vehementem interpretantur, sed potius prosperum torques, seu circulos aureos, al'udit poeta. Cum — suaviterque spirantem, inter quos Eustathius ET enim Nicephorus captivis ex barbaris colla catenis — lib. xiv Odyss. pag. 1759 edit. Rom. sic loquitur: circumdedisset, ait eos patriis honoribus decorasse. Ἔνθα βορέαν ἀχραη λέγει, οὐχ οὕτω τὸν ἄχρως Hasce autem torques, patrios honores, ac dig i- ἀέντα, ὡς μᾶλλον τὸν μὴ χεχραμμένον ἑτέροις ἀνέ- tates appellat, quoniam iis primores potissimum Ἅµοις " τοῦ γὰρ τοιούτου δεινότητα χατηγορεῖ ov el principes ornabantur ; ut de Medis scribit Aga- ος tv τῷ, δεινὴ µισγοµένη ἀνέμοιο θύελλα. « Hinc thias, De bello Gothico lib. 11, observans, quod oream ἀκραη dicit, non per summa flantem, sed jis Medorum primores precipue decorantur, ul spe- — polius quod non sit aliis ventis admixtus : hujus entm ciatiorea ceteris sint, eta vulgaribus aliis. noscitlen- — asperitatem reprehendit Homerus eo in. versu, «ter- tur; ac testatur etiam Tertullianus, De idol. cap. —ribilis est mixta vento procella. » Fieri tamen potult, 18, pag. 245, inquiens: Igitur purpurailla, et aurum — ut Theodosius voce ἀχραᾗς latiori modo usus sit pro cervicis ornamentum, eodem more apud /Egyptios — quocumque vento indicando, [Admissa correctione ει Babylonios insignia erant dignitatis. Sed de tor- — nostra, ὥσπερ ἄκριες, omnis difficultas tollitur: ira, quium apud Barbaros usu consule fusius disseren- — quam milites spirabant, comparata cum ventorum tem Joannem Schefferum in Syntagimate de auti- — turbinibus, quos montes interdum fundunt. F. J.| quorum torquibus, cap. 12. (58) Ὁ πάδας--λαμπηδόγας. Noctis ingruen- (5T) Hzeret in hoc verbo mibiaqua, nec quidsibi ve- — tis descriptio : Sol, qui lucidas pulchrasque (καλθ- lit, omnino assequor, adeo ut menduio subesse non — ypóouc) faces justo tempore tollit, iterumque cobl- dubitem, quemadmodum suspicatus est quoque Cor- bet, splendidos radios suos in mars fluctibus tan- nelius. 'Axpahc reponendum suspicabar, qua vox — quam in lavacro exstinxerat. Postrema hec vulgo ventum per summa flantem signillcat : verum ne — male versa. F. J. u . jd tuto statuam me deterret quorqmdain Grecorum ($9) Ίια codex, non ζώους, ut edidit. Cornclius, 1013 Πνέει καθ) ἡμῶν φλεγμονὰς πυρεχθόλους ; Μιχρὀν τι χαρτέρησον, ἐμθαλὼν χράνος, Ὑπὲρ θυῶν (60) ἴστασο καὶ τῆς δίχης. 920 "Αφες τὸν ὕπνον, xal χράτει τὴν ἀσπίδα, M γνῷ τὸ συμθὰν ὁ στρατηχὸς τῆς μάχης.» Οὕτω τὸ νωθρὸν ἑξέχοπτες ἑἐργάτου, Εἴπερ παρῆν τις νωθρότης τοῖς οἰχέταις. Ἐπεὶ δὲ χαὶ qo; ἡμέρα προμηνύειν 920 λευκοῖς χιτῶσιν Ίρξατο ζοφοφθόρος, Πέπλοις δὲ λαμπρεῖς ἑστόλισεν αἰθέρα, *Hv γῆν θεωρεῖν λευχόµορφον (61), xat µάχης Kfipuxa τῶν σῶν ἑχδραμεῖν στρατευμάτων, Τείχει (62) μὲν ἄχρῳ (65) τὴν φάλαγγα προσ- [ξέειν (64) 950 Ἐπεισπεσοῦσαν τῶν ἑναντίων ἄφνω. "Exet τὸ πλῆθος (65) τῶν φερεχλοίων ἅπαν Τάξας στρατηγὸς τμητικῶς ἀναρπάσαι, Οἱ συστρατάρχαι τῆς πιχρᾶς ἀλγηδόνος his verbis admonebas de periculo : « Cur non refor- midans ducen, eques, fervente pugna cubas extra- neis in locis, ubi consternatio manifesto periculo spirat contra nos ardentes impetus? paulum quid sustine, et imposita galea pro religione sta, et pro legibus : excute somnnm, et prehende clypeum, ne yem cognoscat dux 'prelii. » lta socordiam depel- lebas a milite, si quandoque inerat (uis famulis. Cum àutem aurora prznuntiare lucem coepisset DE EXPUGNATIONE CRET/E ACROASIS I. l01& Τὸ συμθὰν οὐκ ἤνεγχον, ἀλλὰ τὰς θύρας 255 Ἠνοιξαν, ἐξέπτησαν ἀντὶ στρουθἰων, Καὶ πρὸς τάφρον (00) πλήξαντες ἀνταναχλάτει, Τὴν τάφρον ἀντέθαινον, ἀλλ ἐμπροσθίως Πληγέντες, ἐξήλαυνον ἑξοπισθίως. 'Q; οὖν φυγῆς v, καὶ (07) τρόµου, καὶ δει- Das 240 Δεινὸς χαραχτὴρ, xaX ταχύστροφας χλόνος, Ἡ τάφρος αὕτη τῶν ἑναντίων τάφος, Καὶ συμφορᾶς ἦν ἀστέγαστος οἰχία. Elyov γὰρ αὑτοὶ συμποδιστὰς χαὶ τόπους, ὠὔὕσπερ χατεσχεύαζον εἰς σωτηρίαν, Ὡς ἂν µάθωσιν ἐξ ἀναιοθήτων τόπων Τὴν πίστιν αὐτῶν ἀξίαν ὑθρισμένων. Τίς ἂν προφήτης εὑρξθεὶς πρὺ τῆς μάχης Τοῖς ταφρορύχταις εἶπεν ἂν τῶν βαρβάρων, Ὡς τύμδον ἑξώρυττον, οὐ τάφρον, τέχνοις ; —. 950 Άνιχμε Κρήτη, μὴ στένῃς ἀνομθρίαν, turbam dux statuisset, ut traherentur ad necem, commilitones eorum acerbi doloris casum non tu- lerunt, verum januis apertis advolabant instar passerum, et ad fossam turmatim irruentes illam violenter pertransibant, sed a fronte percussi festi- nabant retro cedere. Dum ergo esset fuge, et metus, 'et formidinis terriljlis imago, et praeceps tumultus, fossa ipsa sepulcrum hostium fiebat, ct czedis aperta domus. Erant enim ipsis impedimento alba veste expellens tenebras, et aerem vestibus C etiam lóca, qux ad salutem sibi przparaverant, ut exornasset lucidis, prospiceres terram albicantem, οἳ pugna przeconem currere per tua aginina, et ex Φ]ιο septo phalangem educere, quie repente irrui- tura erat in hostes. lbi cum omnem captivorum ex locis quoque sensu expertibus discerent suam fidem dignam contumeliis. Quis jam rogatus pro- pheta ante prelium barbaris dixisset fossam effo- dientibus, sepulcrum filiis, non sihi vallum effodere? VARLE LECTIONES. 4/9. Fort. ὑπὲρ θεοῦ (0U) συνίστασο, pro Deo pugna εἰ pro C. Vid. Annot. 929. «elyst μικρῷ in not. ve/ μαχρῷ cod. est teste É. ---χαλ διλίας C. e justitia. 996. Fort. ἑστόλιζεν. Cf. III. 83. 239. 5» γὰρ τρόμου, in not. melius xaX C, quod in NOTE. qui tamen ξένους emendandum esse bene cénsuit, (60) Aliquid in hoe versu dee:t ad numeri com- plementum, sed in codice nihil amplius scriptum apparet. Legendum forte θυῶν cov. (61) Terram albicantem, utpote ab aurora illu- stratam, recte vocat Theodosius, eo modo, quo aurora exoriente albescere lucem dixit Virgilius n. lib. 1v, :v. 586. Sed propius ad rem nostram agrum ob aurore lumen albentem «descripsit Clau- dianus de Μαρί. lib. 111, v. 252, ita canens : Et prima sub luce legunt, cum rore serenus Albet ager : nec absimili plane modo idem sic asseruit Valerius Flaccus, Argon. lib. n, v. 72 : Jamque sub Eoc dubios Atlantidis ignes Albet ager . qui etiam alio in loco ibii. lib. ui, v. 958, ob diem ortam turres albescere scripsit. (62) Septum illud, sen aggerem a. Nicephoro pro 8ui exercitus munimine jam zediicatum bic designari ro certo habeo. Audi Leonem Diaconum apud agium Crit. in Annal. Daron. tom. Ill, pag. 874 : A litore ad austrum spectante cepta structura, ad alleram usque litoris partem, quod terre interjectum erat, septo intercludit, ne scilicet Barbari pro libito in agrum facile effundi possent, liberumque ipsi erat pugnam conserere, aut non conserere, cum et liberet. (65) Cornelius edidit μιχρῷ, et corrigendum cen* suil µακρῷ : sed neutrum horum in codice scriptum esse videtur. Equidem μὲν ἄχρῳ legendum arbi- tror, eo magis quod monosyllaba necessario est addenda, ut versus mensura recie se habeat. (64) Zícat, χατασκευάσαι interpretatur. Hesy- D chius, quod verbum pro armando instruendoque exercitu non semel apud Graecos scriptores oceur rit. Hic autem peculiari magis significatione pro advocandis ad bellum militibus usurpatum videtur : adeo ut przeo bellicum tuba canens phalangem e septo illo advocaverit, et eduxerit, qux? in Barbaros irrueret. (65) Pulchrum profecto Nicephori stratagema collocandi in fronte phalangis captivos Barbaros, ut in conspectu suorum civium necarentur, ac. vel sic commoti Saraceni ad pugnam exire concita- rentur. Simile quid stratagema contra Sardes a Cyro excogitatum refert Polycenus Stratag. lib. vit, cap. 6, num. ὂ. (605) Fossa hzc illa est, quam Saracenos ad svi custodiam effodisse sic enarrat Leo Diaconus : Ac- cedebant et due in latum quam mazime ducte fos- εα, atque profunde, qua undique munimentum pra- starent. Vid, Pog. Crit. ia Anual. Baron. tom. IIl, pag. 874. : (67) lta codex : et. sic quoque ad oram pags corrigendum adnotavit ος λος. 1015 Τὰ τέχνα λαμθάνουσα τῇ µάχῃ νέφη, Ἑν οἷς ἐπελθὸν ὡς πνοὴ Ῥώμης δὀρυ, Καὶ πνεῦσαν, ὥσπερ συστροφἡ τις, τοὺς φό- νους "ὀμόρους ἀφῆκεν αἱμάτων πολυῤῥύτων, 9255 Δημόσθενες, Φίλιππος οὐχ ἔχει χράτος’ Πλούταρχε, Καΐσαρ οὐκ ἔχει παῤῥησίαν (68) * Δίων, ὁ Σύλλας εἰς µάτην δηµοκράτωρ": Ἂφες, Ξενοφῶν, τοὺς ἀνιχήτους Ypágetv: Τὸν Ῥωμανὸν θαύμαζε xal µόνον γράφε. 300 Κύζιχε συνθρῄνησον (69), ἡ χεχαυµένη Κρήτη παθοῦσα συμφορὰς ἰσοχρατεῖς (70) - Σοὶ γὰρ παλαιὸς τοὺς φόνους Μιθριδάτης, Νέος γε ταύτῃ Ῥωμανὸς πλέχει φόνους. Ἁλλ' ὦ στρατηγὲ γῆς ὅλης, xaX γὰρ πρέπει 265 Τὸ μέλλον εἰπεῖν (71), μὴ φθόνει τὸν οἰχέτην Κροτοῦντα τὰς σὰς νιχοσυνθέτους µάχας, Τράνου δὲ γλῶτταν, bbc παῤῥησίαν λόγου * Πλήττει γὰρ ἡμᾶς χέντρῳ τῆς ἀτολμίας. Θεοδοσίου μὴ παραθλέφῃς πόνους, A'ída Creta, siccitatem ne gemas tuam, cum filii in przlio tibi sint pro nubibus, quibus superveniens instar venti Romanorum gladius, et spirans czedes, Instar turbinis, expressit imbres copiosi sanguinis. Demosthenes, Philippo non est potentia : Plutarche, Czsatí von est virtus animi : Dion, frustra Sylla Dictator fuit: tuos, Xenophon, heroas laudare de- sine, Romanum admirare, et eum solum celebra. Cyzice, collacrymare ; incendio perdita Creta passa est clades tuis similes Mithridates, huic junior Romanus cladem intu- lit. Sed, o imperator orbis, namque decet fari futurum, servum tuum ne zgre feros plaudentein armis (uis victricibus : disertam fac linguam, da loquendi facultatein liberam, stimulo enim timiditatis THEODOSII DIACONI 1016 A 370 Τοῦ στἐμµατός σου συγγραφέντας el; χλέος, Ὡς ἂν βαδίξῃη χεὶρ (72) γράφειν ἠπειγμένη Πρὸς δευτἐραν σου τοῦ στρατοῦ πανοπλίαν. ΑΚΡΟΑΣΙΣ P' Οὕτως ἑχόντων Κρητιχῶν παλαισµάτων, Ῥώμης τὸ χάλλος. 'Ῥωμανὲ σχηπτοχράτορ, Οἱ μὲν χαχῶς ἕἔπασχον ἐν ξένοις τότοις, Eig καῦμα (73) xal μάχαιραν ἀνθωπλιαμένοι. 5 Τὰς γὰρ φλογώδεις λαμπάδας βελῶν δίχην Ἔπεμπε τοῖς σοῖς οἰχέταις ὁ φωσφόρος. Αὐτὸς δὲ χαῦμα (74) χαὶ ξίφος τὰς ᾳροντίδας Εἶχες δι’ αὐτοὺς ἔνδον ἓν τῇ χαρδίᾳ. ὋὉς οὖν τὸ πῦρ σε τῆς ἀγρυπνίας φλέγον 10 "Qypàv ἐποίει τὴν ἔναστρόν σου θέαν, Οὐύχ εἶχον εἰπεῖν οἱ βλέποντες αἰτίαν, Πῶς σου «5 φαιδρὸν εἰς στυγνὸν μετετράπη; ἛἜως στενάξας ἑμπόνως 66 ἑγχάτων, Φλογμοὺς ἀφῆκας τῶν κάτω πυρσευµάτων, 45 Λέγων τὸ πρᾶγμα πᾶσι τοῖς ὑπηχόοις. pungimur : Theodosii versus ne despicias diadematis tui scriptos ad gloriam, ut manus pergat scribere, progrediens ad alteram expeditionem tui exercitus. ACROASIS SECUNDA. Dum sic haberent se conflictus Cretici, Roma decus, Romane, qui aceptra; regis, illi quidem mala patiebantur extraneis in locis adversus aestum, et gladiom in armis stantes : ardentes enim igues instar jaculi in tuos servos immittebat Lucifer. Tibi : tibi enim. cladem vetus ϱ autem sestus, et. gladius sollicitudines propter illos ingerebat in corde. Cum ergo ignis urens te vigili pallore inficeret tuum aspectum splendidum nescie- bant respicientes causam reddere, cur in tristi- tiam tua. versa esset hilaritas : donec zger suspi- rans imo er pectore flanmasemisisti ardoris intimi, VARLE LECTIONES. 258. ἀνιχίτους C. 360. Fort. ἣν XX aUpVI quanquam verbum substantivum etiam alibi omittitur. €f. M. 51. 261. Ισοχράτους, lego ἰσοχρατεῖς Scr. κέντρα. Cf. Il. 43. 378, do) vo) C. ^ 263. Scr. νέος δὲ. 365. εἶπον, potius εἰπεῖν C. 268. ΝΟΤΑ.. (68) De viribus, vel de animi virtute explicandam banc vocem censemus, eo nempe sengu, quo illam si- nificatione sibi minus propria adhibitam fuisse scri- bit Phavorinus : Ἐκ τούτου δὲ παῤῥησία xai τὸ θάῤῥος xai ἡ ἐξουσία. Ex hoc au- tem per. abusionem παῤῥησία dicla est et animi vir- . tus, et vires. [Cesar non amplius audebit res a se gestas jactare. u ME (69) De Cyzicl obsidione a Mithridate posita agit Cicero Pro lege Manilia in principio, ubi L. Lu- culli laudes, qui Cyzicum ab oppuguatione Mithri- datis liberavit, perstringit. Verum propius hosce versus illustrat Appianus Alexandrinus De bello Mi- thridatico, p. 221, seu al. 571, qui urbis incendium describit, quod hic memorat Theodosius. lta enim inquit : Καὶ τάδε αὐτοῖς φεθεπονώτατα 65 xaxo- π1θ.ῦσιν, ὅμως Y€ τοῦ τείχους ἐχαύθη τι xal συν- έπεσεν εἰ; ἑσπέραν οὐ μὴν ἔφθασέ τις ἑσαλάμενος τι θερμὸν, ἀλλ᾽ αὐτοὶ vuxtüg αὑτίχα περιφχο- δόµησαν οἱ Κυζιχηνο!. Attamen omwem laborem pa- tientissime ferentes, efficere non potuerunt, quin pars nmanium exusta corrueret sub vesperam : sed propter c^.orem. incendii nemo sustinuit. irrumpere : verum iysi Cyziceni nocu substruxerunt munitionem. aziant. (70) lta bene emendandum jam viderat etiam Cornelius. (71) Ita certe legendum est, non εἶπου, ut edidit χαταχρηστιχκῶς ἐῤῥέθη D Cornelius, qui tamen εἰπεῖν reponendum esse, el ipse adnotavera!. (3) Ex his duobus Theodosii versibus aperte colligitur, eum vel scripsisse, vel certe conscribere voluisse, aliud poemation ad celebrandam quoque Nicephori de Chalepensi sultauo victoriam , quod supra etiam ex ejus epistola ad MNicephorum in nostro Monito comprobavimus. (13) Mensibus fere octodecim in Cretze expugna- tione pugnatum esse scribit iucertus continuator Theophanis in Roman. Jun, num. 16, pag. 500, quare οἱ ardentes solis Αδίυ ea in expeditione recos milites sustinuisse recte adnotat Tlieo- dosius. (A lias imp. Romani curas ac sollicitudines nullus ex superstitibus historicis memorat. Quam- obrem ad ejus assentationem conf(ictas 3 Theodosio arbitror, ut ab aulicis potissimum scriptoribus ficri assolet : scimus enim, ltomanum voluptatibus potius domi indulgere consuevisse, quibus fractus paulo post contabuit. 1017 Ἔπληττε γάρ σε πατρικῶν στρατευμάτων Πληθὺς σταλεῖσα τοῖς ὁμοστόλοις πόνοις. Ἁλλ' οὗ παρῆν σοι ψυχαγωγῶν οἰχέτης * Πᾶσι γὰρ ἣν ἄγνοια τῶν πεπραγμένων. Q0 θεὺς δὲ «hv ctv θλίψιν (75) εἰς εὐθυμίαν θᾶττον μετεσχεύασεν, ὃς παραντίχα Τὸν ἄγγελόν σοι δεικνύει νιχηφόρον Ἐκ τοῦ µάχαιραν δουλικῶς ἐξωσμένου (76). Ἐπεὶ δὲ τὸν νοῦν τῶν γεγραμµένων ἔγνως, 25 Ἐπιστολὴν γὰρ εἶχεν ἑσφραχγισμένην, Οὐ τὴν λύραν ἔχρουσας, ὡς Δαθὶδ πάλαι, Μ γλῶτταν ἑτράνωσας ἀντὶ τῆς λύρας" Εὐθὺς δὶ τὴν φάλαγγα τῶν µονοτρόπων (77). Φάλαγξ γὰρ αὕτη καὶ ξίφους χωρὶς τρέπει DE EXPUGNATIONE CRET/& ACROASIS IT. 1018 Α 50 Κλίνει τὰ νῶτα, χαὶ καταστρέφει πόλεις. — Ταύτῃ xav' ἐχθρῶν μυστικῶς ἐπεχράτεις, Καὶ παννύχους δέδωχας εὐχαριστίας Tfj συστρατηγοῦ (78) προσδραμὼν κατοιχίᾳ. Τοιαῦτα μὲν σὺ συμπονῶν τοῖς οἰχέταις. 99 'Ene δὲ ποινῆς ἐξεπληρώθη στόµα (79), IToww γὰρ ἐχθροῖς τῆς σφαγΏς ἡ πιχρία (80), T*» τάφρον εἰδὼς ὁ στρατηγὸς τῆς μάχης Κρημνοὺς ἔχουσαν χαὶ φαραγγώδεις τόπους Βαλεῖν πέτρας ἔταξε, καὶ γῆν, καὶ ξύλον, 40 Ὁδοιπορῆσαι (81) τὰς χελώνας εὐχόλως (82). Ἐχεῖ τὸ πλῆηθος εἶχε τῶν προσταγµάτων "Epyov τὸ λεχθέν ἀλλὰ τῶν ἑναντίων Νέφη παρεῖχονυ αἱ βολαὶ τεταγμέναι.] cunctis rem enarrans tuis subditis. Te patriorum p vincit absque gladio, fugat copias, et evertit urbes) namque angebatagminum multitudo missa ad|belli la- bores : necerat servus, qui te lzetum faceret, etenim nulli facta hzc erant cognita. Verum Deus tristitiam tuam in gaudium subito convertit, qui statim feren- tem victoriam tibi presto fecit nuntiam missum ab eo, qui pro te gladium strinxerat. Ut vero cogno- visti scriptorum sensus, namque obsignatam habe- bat epistolam, non lyram pulsasti, ut olim David, sed potius lingua usus es pro lyra. Ac statim soli- tariorum phalangem adiens (phalanx namque ista cum hac mystice plaudebas devictis ; hostibus : atque tola nocte egisti gratias accurrens in domum Dei adjutoris tui. Talia quidem agebas cum tuis famulis. Postquam ergo hiatus impletus est. c dibus, poena enim cladis hostibus acerbissima, prospiciens fossam dux prolii multis locis przru- ptam ac praecipitem, injicere saxa, et terram, el ligna jussit sub testudinibus, ut facile iter sterne- rent. Ibi mandatorum obibat plebs frequens com- missum munus : at interim ab hostibus missa spi- VARIJE LECTIONES. V. 4. ἀνθωπλησμένοι vulg. ἀνθωπλισμένοι C. Q5. ἐξεσμένου C. ἐἑξωσμένου cod. 19. Ser. πᾶσιν. 96. 4 πιχρία om. C. vox e tenuibus codicis vestigiis eruta. 40, ὁδοι- 90. chv om. C. quod ex cod. restituit F. πονῆσαι et ἀχόλως C. utrumque ex cod. emendavit F. NOTE. (15) Τις hunc versum ad fidem codicis restitui- C ducem', Deum ab eodem Nicephoro appellatum su- mus, qui in editione Cornelii male se habebat ob defectum pronominis cfjv. (16) Pro verho hoc Cornelius, a codice aherrans, nullo sensu edidit ἐξεσμένου, Nuntium afferentem victoriam Romano missum dicit poeta ab eo, qui in sui servitium strinxerat gladium, quibus verbis Nicephorum designat, qui in Romani obsequium ad bellum hujusmodi Saracenis inferendum processe- rat. [Verbis µάχαιραν δουλικῶς ἑζωσμένος circum- scribitur dux, ense, ul dignitatis signo, cinctus, idque δουλικῶς, nt minister imperatoris, qui solus est dominus. F. J.] (11) Hoc nonne proprie dicuntur, qui idem vite institutam. sectantur, seu, qui concorditer simul degunt, ut in Psal. Lxvii, v. 6, Ὁ θεὸς χατοιχίζει µονοτρόπους iv οἴχῳ, Deus. inhabitare facit. unius moris in domo. Sed Symmachus vertit : Domum prmbet iis, qui solitarie vivunt. Itaque Joanues Tzetzes Chil. iz, v. 338, aliique inferioris ::vi Greci D scriptores ea voce ad monachos designandos saepius usi sunt. Cyrillus Scythopolitanus in Vita S. Sabe cap. 28, monachorum virtutes describens, allatum Psalini versiculum ad. monachos transfert. (78) Quis hujus vocis hoc in loco versus sit sen- sus non bene assequor. Συστρατηγὸς pro collega imperii militaris, seu pro eo, qui simui militat et ;zliatur scriptores Greci adhibent; et proinde ad Nicephorum referenda videretur. Verum ea inter- pretatio cum reliquis, qux a poeta hic enarrantur, non bene cohzret ; et idcirco potius Deus ipse Συ- στρατηγὸς a Theodosio appellatus videtur, cujus potissimum ope ac virlule reportata est de Sara- cenis victoria, quasi cum Nicephoro contra eos pugnaverit. Certe εὖὐχλεᾶ στρατηγέτην, gloriosum pra vidimus Acroas. I, v. 65. Ubi illum invocat, ut ad auxilium sibi fereudum contra barbaros ve- niat. (19) Os nempe, seu hiatus fossz illius, in quam Saracenos czesos incidisse superius enarravit. [Ποινῆς στόµα dictum videlur per periphrasin, ut στόμα ὑσμίνης T. xx. $59, στόµα δηῖοτητος ap. Quint. Smyrn. 1, 190, et στόµα χάρµης ap. eumd. 1, 485, quod veteres Grammatici interpretantur τὸ χατερ- γαστιχώτατον µέρος τοῦ πολέμου. Est igitur ποινῆς στόμα, cruenta cedes, pena. loco hostibus. inflicta, ut apparet ex proximo versu. F. J. ] (80) Hoc verbum, quod in codice ob chartz vi- tium ferme omnino periit, quodque ideo Cornelius penitus omisit, ex litterarum vestigiis adhuc su- perstitibus sic legendum videtur. (81) lta. codex, non ὁδοιπονῆσαι, quemadmodum edidit Cornelius. . 89) Ita codex, non ἀχόλως, ut. in editione Cor- nelii. Nicephorus, ut viam ad conimodum sui exer- citus facile cozquaret, hiatum illius fosse jussit repleri : cumque ea prope monia Saracenorum esset, ne milites, dum opus perficiunt, a Barbaris laedi possent, eos testudinibus protegi mandavit. Porro liec testudo machina erat- tectoria, e corio duriorique alia materia desuper contecta, quae mu- — ris admota, tuto in se milites continebat. Hunc Theodosii locum apprime illustrat Julius Cesar De bell. civil. lib. n, cap. 2, ubi ita inquit : Antecede- bat testudo pedum Lx, equandi loci causa, [acta ilem ex foritssimis lignis, involuta omnibus rebus, quibus ignis jactus et lapides defendi fossent, Vide plura apud Vitruvium, lib. x, cap. 20 et 21. 1019 ΤΗΕΟΡΟΡΙΙ DIACONI "Ap (83) λάλησον, μαρτύρει, uh διστάσῄῃς, A * 45 Τοῦ sou χιτῶνος (84) τὴν (85) ὑφανθεῖσαν κρόχην, 102) "0; οὖν ἑχείνων τὰς νέας τιμωρίας Οἱ (02) χαστρανοῖχται ud] φέροντες Ἱπόρουν, Ἐν f; στολισθεὶς ἀντανέχλασας (86) βλάδην Ἐκ τῶν ἁδήλων συμφορῶν ὑφασμένην, Δι ἧς ἔπιπτον τῶν ἐπάλξεων κάτω (87) Οἱ τὴν ὀφρὺν ἔχοντες ἅρπαγες χύνες. 50 Ἐπεὶ δὲ λοιπὸν ἡμερῶν ὀχτὼ µέχρι 'O τῆς χαράδρας ὄμθρος οὐκ ἀνεστάλη, Αλλ' εἶχε χηρὸν (88) fj φαρέτρα xaX βέλος, Κριοὺς (89) ἀφῆχε χαὶ χελωνίους τέχνας (90), Καὶ πετροπόµπους σφενδόνας, χαὶ συνθέσεις 55 Δεινὰς χατ᾽ αὐτῶν χλιµάχων ἀσυνθέτων (91), Ίάττει τὸν ὄχλον xal πάλιν motvX; πλέχει Ὁ σοὶ ποθητὸς οἰχέτης Νιχηφόρος. 60 Τῶν γὰρ πεσόντων δυσμενῶν ταῖς σφενδόναις Ἔταξε πέµτειν τὰς χάρας (95) βελῶν δίκην; Ὡς ἂν τὸ λεπτόνητον (94) αἰθέρος πλάτος Χαρῇ μολυνθὲν συμφορᾷ τῶν βαρβάρων, Καὶ vv τὸ πλῃηθος τῆς ἁμαρτίας (95) ὅτι 65 Καὶ τῶν μελῶν ἔχουσιν εἰς ποινὴν θέσιν. Ἔῤῥιπτον ἔνδον ἀντὶ πετρῶν τὰς χάρας! ἛἜδαλλον αὐτῶν πολλάχις καὶ πατέρας, cula ccelum obducehbant nubibus. Aer nuncloquere, B non junctarum scalarum adversus eos. Dum igitur testare, ne dubites, tramam contextam tui tegminis, qua protectus repercussisti nozam, nectens dolos ex occultis insidiis, ex quibus dejiciebantur e pro- pugnaculis supercilia attollentes, rapaces canes. Cz- terum vero cum per octo dies non destitisset fer- reus imber ingruens, sed fatum inferret jaculum et pharetra, arietes admovit, et testudinum machinas, saxaque Jacientes fundas, compositionesque terribiles nova illa supplicia oppidan reformidantes nesci- rent quo se verterent, ordinat turbam, et novas ponas addit tuus dilectus famulus Nicephorus. Fuudis enim cxsorum hostium jussit jaci capita telorum instar, ut tenuis latitudo zthberis barba- rorum czde inquinata hilaresceret, et populus pec- cator cognosceret, etiam proprie membra ipsis esse ad poenam. Projiciebant intus pro saxis capita, que VARLE LECTIONES. 44. ἄγε F. ex conjectura. Vid. Απηοι. 45. τὴν om. C. - 48. ἁπάλξεων fto, in not. lego χάτω C. Sic in cod. invenit F. 59. Fort. εἴχε xa pd. Cf. not. incidit etiam Boisson. ad Nicet. E emendavit F. nescio an ex cod. For ad Anth. Pal. p. 515. 55. Fort. εὐσυνδέτων, in quod 51. ol om. C. restituit ex cod. F. t. λεπτόστηµον, ut ap. Pisid. Hexaem. 271. ἔργον ἀερόστημον. 62. λεπτόνημον C. quod NOTE. (85) In editione Cornelii legitur &hp, sed Xye restituendum esse contextus certe, ac sensus ipse poematis ex sum pessumdat. Codicis lectio ἀἢρ si vera est, Theo- dosius aerem ipsum in testimonium de pugna acer- ríma appellat, quod telorum hosiilium nube repletus, vicissim Romanorum tela in hostes jacta retorse- rat. Χιτὼν aeri tribui potuit eadem imagine, qus inest v. 62, λεπτόνητον (sive λεπτόστημον) αἰθέρος πλάτος. Sic Pisidas iun Hexaem. v. 155, de cceli ambitu : Στολίζεται δὲ τὸν χιτῶνα τὸν µέγαν, Tov ἀέρα, Χλωσθέντα χερχίδι ξένῃ, Χυτὸν, διαυγΏ, λε. πτὸν, ἠραιωμένον. Ib. 271, aer vocatur ὕφασμα λε- πτὸν et ἔργον ἀερόστημον. Vel sic tamen sunt non- nulla in his versibus, qu: non expedio. F. 5.) — (84) Testudinem nempe, quam veluti vestem quamdam, seu tegumentum metaphorice describit. (85) Omisit hunc articulum Cornelius : qua de re versum edidit claudicantem. (55) Damuum, quod barbari Grecis inferre co- na antur, contra ipsos cedebat : nam Grzci testu- ' quas snpra memoravit, diversas, ideoque et ab eo Aliter nuncupatas. Erat liec machina quatuor suf- scere videntur. Lr Fogginii ver- C; fulta rotis, quo facilius, ubi opus foret, veheretar, crudisque animalium coriis ad sui munimen esz- trinsecus contexta. Continebat ea milites ad muros suffodiendos, et ad eos deinde quassandos libratus aries contorquebatur. Optime eam descripsit hisce verbis Vitruvius, lib. x, cap. 19 : Cetras autem Chalcedonius de materia primum basim subjectis rotis fecit, supraque compegit arrectariis, εί jugis varas, el in his suspendit arietem, coriisque bubulis texit, ul tutiores. essent, qui in ea machinatione ad pulsandum murum essent collocati. 1d autem, quod tardos conatus haberet, testudinem arietariam appel- lare cepit. Hujusmodi machinz iconem exhibuit Lipsius in. Polyorcetico, dial. vis, tom. III, opp. ag. 979. (91) Scale hz sunt, qux compactiles, seu solu- tiles, dicebantur. Ix» pluribus constabant partibus, egruinque gradus ita erant compositi, uL facile re- moveri, ac stipite coeunte quasi in vaginam recondi dini inclusi, ex ipsius machinz meatibus consulto fy possent. Κλίμαχας πηχτάς, hoc est scalas plicatiles, tutis in locis ad hoc excisis, contra illos tela mitte- bant, qui eos supra turres et menia in apertum stantes plurimuin lIz::debant, (87) Sic codex ; Cornelius aliter legerat, sed ita emendandum bene conjectavit. (88) Pro χῆρα positum arbitror, seu errore li- brarii, seu potius zvi vitio, quo Grace lingua elegantia msgnua ex parte perierat. (89) Nicephorum hasce machinas ad oppugnanda Saracenorum moenia adhibuisse narrat etiam Leo Diaconus, ita scribens : (Qua re perspecta, protor petrarias quantocyus adduzit, illisque lapidum imbre Barbaros peti jussit. Ad hec. etiam obsidionalem pe- culiarius machinam (arietem Romani vocant) adhi- buit : petrariis autem crebra saxorum pondera rotan- libus, facili negotio Barbari repressi sunt : interim- que ariele muris admoto majore impetu quatiente, viri Non pauci fossam subiere. Nid. Pag. ibid. pag. 874. (20) Testudines scilicet oppugnatorias, ab iis, appellavit illas Appianus in Ibericis, magisque ad rem nostram διαλυτάς, solutiles nempe, Plutarchus in Arati Vita pag. 2917, ubi ait Aratum obsessurum Sicyonem eas in modios frumentarios conjectas recondidisse. (2) Hunc a Cornelio omissum articulum cum codice restituimus. (95) Terribile certe stratagema ad terrefacien- dos hostes a Nicephoro excogitatum, jaciendi nempe fuudarum ope abscissa barbarorum capita, ut ab ipsis concivibus suis percussi caderent. Nullus historicorum, quorum scripta ad nos pervenere, tale Nicephori conunentum recensuit: sed fortassis de eo mentionem fecerat Leo Diaconus, qui p.ura in hac Cretensi expugnatione Nicephori stratage- mata, teste Pagio ibid. pag. 874, memoraverat. (94) lta melius corrige pro λεπτόνηµον. (95) [Verba τῆς ἁμαρτίας jungenda videntur cum ποινήν. F. J.] 1021 Φονεὺς ὑπῆρχε πατριχῇ φονουργίᾳ. 10 Ti; γὰρ χρατούσης σαρκιχῆς ἀθλεφίας Λυθεὶς ἐχεῖνος, καὶ μαθὼν τὸ συμφέρον, Τοῖς χριστολάτραις συμμαχεῖν ἠπειγμένος, Τοῖς ψευδολάτραις ἣν βολὴ ποινηφόρος. Ὡς οὖν ἐχείνας εἶχε τὰς σάρχας πόλις 15 Πλήρεις μολυσμῶν, οἱ ξύνημοι τῷ γένει Ἔχραξον οὕτω τῇ βοῇ τῶν βαρθάρων' εΣεήπφ, ἐχειμὰτ, ἰσχαρὸπ, χαὶ τὴ» ῥάσαν, Σερμῆτ, µιδήνη, xal χάητ ἱπφησάνη (91). » Ἁλλ' ἡ Boh μὲν ἦν ἔθει τῷ πατρἰῳ, 80 Ἡ δὲ σφαγἡ σοι Κρητικοῖς εὑρημένη (98). "Hv οὖν ἐχείνων ὁ χρατῶν στρατηγίας Γέρων ἁμηρᾶς (99), ὠχρὸς, ἔμπλεος πόνων, Μικρὸς, φαλακρὸς, δεινόφρων, τὸν &x Πύλου (1) Γέροντα νιχῶν ἐν µελιῤῥύτοις λόγοις. 83 Αλλ' οὐδὲν αὐτὸν ὠφέλησαν οἱ λόγοι, Kàv σαν εὐθεῖς προσθαλεῖν σου τῷ χράτει' Ὅμως ἑτόλμα, χαὶ γὰρ ἣν στρατηγέτης Τρέφων ἑαυτὸν ἐν χεναῖς ταῖς ἐλπίαι. percutiebant saspe et suos palres, et fratres : ac mortuus jam in przlio homicida fiebat in cede pa- tria; namque a carnali czcitate, qua. detinebatur, solutus ille, et meliora noscens, Christi cultoribus opein ferre coactus, falsis cultoribus erat fatale jaculum. Dum ergo eas haberet carnes civitas plenas inquinamentis, conjuncti genere ita elamabant bar- barorum voce Fhasan, sermet, midene, et chaet ippliesane. » Sed bzc quidem strepebant more patrio, "caedes autem a teerat illata Creticis. Erat porro eorum dux exercitus senex Ameras, pallidus, fractus laboribus, parvus, calvus, callidus, Pylium senem vincens mellifluis sermonibus. Sed nihil ipsi profuere verba, quamvis directa forent ad evertendas vires tuas : audebat tamen, etenim dux erat, qui se ipsum DE EXPUGNATIONE CRET/E ACROASIS II. Καὶ τοὺς ἀδολφοὺς, xa θανὼν εἷς (96) v µάχῃ A 1022 Βουλὴν δὲ most, xal χαλεῖ τοὺς Ev χρόνῳ 90 "Ὁμοστόλους γέροντας (2) tv συνεδρἰῳ. Ἐχεῖ καθεσθεὶς xai στενάξας ἐκ βάθους Φωνὴν ἀφῆχε τοῖς πόνοις μεμιγμένην’ εΤίς, ἄνδρες, ὑμῶν πῦρ ἔχει τῇ χαρδίᾳ Καΐον, φλογίζον, ὡς ἐμὰ φλέγει φάλαγξ 959 "Ρώμης χλονοῦσα τὴν ἐμὴν τοπαρχίαν͵ Τίνος τὰ τέχνα τὴν τελευταίαν βλάθην 'Ex τῆς σπάθης εἴληφε τῆς τεθηγµένης; Τίνος τὸν ἀγρὸν ἐκθιθρώσχεται ζέον Τὸ πῦρ ἐπαλθὸν, ἡ πιχρὰ τιμωρία: Ἐκεῖνος ἡμῖν ἄρτι συµδουλενέτω, Γνώμην διδοὺς ἄριστον ἀντὶ τοῦ σθένους. Αλλ", εἰ δοχεῖ, στήσωµεν ἄνδρας ἱππότας Tot, ἑπτὰ τοῖς βάλλουσι πεντηχοντάδας, Ἔπειτα πεζῶν ἑξάδας τρισµυρίους, 105 Πάντας σιδηροῦς, εἰς θέαν µελαγχβόους, Ὡς ἂν χαταπλήξωσι τοὺς ἑναντίους Φανέντες αὐτοῖς τῶν πυλῶν παρ᾽ ἐλπίδα. » Οὕτως ὁ τὸ πρὶν αὐθαδῶς (5) ἡπλωμένος (4), Δημηγορῶν ἣν δυστυχῶς ἐσφιγμένος. 100 pascebat inani spe. Concilium cogit, et senio- res advocat expeditionis socios ad consilium, Ibi sedens, ei suspirans iino ex pectore vocem sic emi- sit mixtam gemitibus : « Quicumque vestrum, viri, ignem habet in corde ardentem, urentem, ut me urunt milites Romani devastantes meum imperium; cujus ülii extremam noxam acceperunt ab acuto : « Seepph, echimat, ischarop, et C gladio; cujus agrum devorat urentis ignis injecti acerbum supplicium ; ille nos modo consilio juvet sententiam dicens optimam pro viribus. Verum, si placet, collocemus equites, contra jaculatores, mille et quinquaginta; peditum vero triginta sex millia, omnes ferro armatos, aspectu terribiles, ut tiuorem injiciant hostibus, inopinato extra portas prodeuntes adversus eos, » Sic, qui antea audacter ditionem dilataverat, disserebat ad incitas redactus. Et .jam VARLE LECTIONES, 68. θανεῖν C. Idem om. εἷς. Utrumque emendatum a F. ex eod. ut videtur. 75. Scr. ξύναιμοι. 80. σφαΥἩ σοὶ C. 92. Fort. τοῖς στόνοις. — 95. ἡμῶν C. 107. Fort. ἑχτὸς τῶν πυλῶν. 108. ἀθαδῶς C. NOTAE. (96) lta lego hzec verba, quz& mendosa et manca D videntur primi. Porro amer:e hujus in Creta lunc edidit Cornelius. (97) Saracenorum perturbationem, clamoremque inter eos excitatum rei crudelissimzx novitate, pro- yia eorum lingua ac dialecto exprimit Theodosius. erba videntur Turcica, sed difficillima interpreta- tionis, quia obsoleta et Grzcis litteris fortasse non sine librarii mendis expressa. Si quid interimemer- serit, dabimus ad calcem. (98) [Sensus : oppidani clamorcm tollentes pa- trio sermone utebantur, illa autem Cretenses occi- dendi ratio tuum erat inventum, recens itaque et insolitum. F. I. (99) Amir, vox Arahica, qu:e dominum seu domi- natorem significat, ex qua, tum apud Graecos, tum apud Latinos sequioris avi deducta gunt plura voca- bula ad significandas apud Saracenos et Turcas varias, quas habebant, cum aliquo imperio dignita- (65. Quinetiam ex ea voce apud nos in honore est tiiulus. Ammiraglio, qua Siculi summos classium praefectos ad Saracenorum imitationem appellasse imperantis nomen reticel poeta, sed nobis illud innotescit ex anonymo continuatore Theophanis in Rom. Jun. n. 11, pag. 298, et ex Cedreno ρ. 645, ui eum Κουρούπας Curupam vocant, necnon ex Simeone Magistro et Logotheta, in Rom. Jun. uum. 4, pag. 498, qui paulo aliter Κουρόπα Curopam eum nuncupat, (4) Pylium senem, Nestorem nempe, quem tan- quam Grecorum disertissimum sapius describit llomerus. . (9) γέροντες ἓν χρόνῳ ὁμόστολοι, senes Amer z'tate annisque zequales. F. J. u (5) Cornelius minuscorrecte nulloque sensu edidit ἀφθαδῶς, . J (4) Curupas certe imperium suum extendere nitebatur, quoniam Barbari, teste anonymo conti* nuatore Theophanis in Rom. Jun. n. 7, pag. 296 : πολλὰ δεινὰ xal χαχὰ xal αἰχμαλωσίας χαθ ixá- στην slg τὴν Ῥωμαίων vv ἐποιοῦντο, ἀφ' ὅτου ταύτην» τὴν μεγάλην νῆσον ἐπόρθησαν, damna multa 1023 M0 Καὶ δὴ στρατεύσας xal φαλαγγώσας ὅλους Ἐκ τῶν ὁπῶν (5) Ίθροιζεν 6 δράχων ὄφεις. Εἰδὼς δὲ πάντας εἰς ὁδοὺς δειλανδρίας Ὁμοῦ βαδίζειν, ἡ σφαγῆς αἱρουμένους, Σταθεὶς παρώρµα τοὺς χαχοὺς παρεργάτας᾽ 415 « Ἐν τῇ τρυφῇ σπεύσωμεν, ἄνδρες ἱππόται, Τῆς νῦν φανείσης µυριοξίφου μάχης * Ἴωμεν εἰς µάχαιραν ἀντὶ τῶν τέχνων, Ὑπὸ γυναικῶν, καὶ φίλων, καὶ πατρίδος. Μηδεὶς φοθείσθω τὰς τομὰς τῶν φασγάνων. 120 Ei γὰρ θάνῃ τις, σώζεται παραντίχα, Καὶ ζῶν πορευθῇ xal λάδῃ κατοιχίας, Ὅπου προφήτης olbs (0) χειμαῤῥοῦὺς λέγειν Γάλακτα ἐκμέλιτα ἑξοίνου ῥέειν. ΕΙ δ ab δεδοικὼς οὐχ ὑπὲρ τέχνων θάνῃ,΄ 120 Τοῦ δὲ προφήτου τοὺς λόγους περιδράµῃ, θνήξει παρ᾽ ἡμῶν, xal μεταστὰς τοῦ σχότους(Ἴ) cogens phalangas, omnemque exercitum ex antris congregabat serpentes draco; sed cum vidisset cunctos desidie vias calcare potius, quam ϱἳ- des appetere, stans incitabat malos illos milites : « L:etantes festinemus, viri equites, ad pugnam in- gentem quz se nobis offert, sumamus gladium pro filiis, pro uxoribus, pro amicis, et pro patria. Nemo timeat acutas ferri acies ; si quis enim moritur, sal- vus liet illico, et vivens ibit, et sedes (accipiet, ubi propheta dixit se vidisse torrentes lacte, et melle, el vino manare. Quod si quis pavidus renuerit pro THEODOSII DIACONI | 1024 Thy ἁπρόοπτον δέξεται τιµωρίαν. » Οὕτω παραινῶν xal παρ αὐτῶν εἰς µάχην Προωδοποίει τὴν σφαγὴν τοῖς ἀξίοις. 130 Ὁ δὲ στρατηγὸς ὁ χρατῶν Νικηφόρος :Οὐν εἶχε καιρὸν ἀγνοεῖν τὰς τοῦ πλάνου "Ασπερ παρέλχων ἔπλεχε στροφουργίας. "Hy γάρ τις αὐτὰς τὰς ὁδοὺς προμηνύων (S), -CCEx τῶν ἀχόσμως ἔνδον ἐγχεχλεισμένων. 155 Οὕτω στρατάρχας, ἄνδρας εὐθεῖς ἱππότας, Φαλαγγοσώστας, πεζοτοξοκράτας Εἰς ἓν συνΏψε τοῖς στρατηγέταις ἅμα, Μέσον δὲ τούτων, εὐτελῆς ὡς ἱππότης, Σταθεὶς (9) ἀφῆχεν ὁπλιχωτάτους λόγους» 14) « Ῥώμης τὰ νεῦρα, τέχνα, σύνδουλοι, qot, - "foU καθ ἡμῶν xal πάλιν τὸ θηρίον Κενὰς (10) ἔσωθεν ἤρξατο σχευωρίας ; Ἱδοὺ τὸ δεινὸν τῆς Χαρύδθδεως στόµα filiis mori, atque prophetz verba! contempserit, a nobis occidetur, et involutus tenebris non opinatum accipiet supplicium. » Sic milites hortatus, eos ad pugnam przivit, iter sternens ad cedem meritam. Dux autem supremus Nicephorus opportune nosce- bat deceptoris fraudes, quas incassum struebat : erat enim, qui ipsas nuntiabat insidias ex iis, qui furtim intus clausi erant. Quare militum du- ces, excelsos equites, legionarios, pedites arcite- nentes in unum collegit cum praefectis simul. ln- terque hos medius, tanquam privatus eques stans VARLE LECTIONES. 118. Scr. ὑπὲς Τυναικῶν. Cf. 192. ΠΠ. 192. 123. Ser. citur, littera τ pronuntiando. geminata. 125. Cf. il]. 169 191. Ne quis bunc versum corrigendum censeat cf. 11. 165. 194. γάλακτος, ἐχ μέλιτος, ἐξ οἴνου ῥέειν (cf. Fogg. Annot.). In μέλιτος media produ- Fort. mapabedum. . IV. 41. nisi malis πυρακτῶν, incendens. Cf. 198. Fort. παραινῶν χαὶ παρορμῶν. Heliodor. 1. 9. 455. Fort» αὐτοῖς vel αὐτῷ. 136. καὶ videtur inserendum ante πεζοτοξοκράτας, in quo vocabulo primum o producitur, littera τ dupli- cata. 409. Syllabam στα om. C. 142. γεν... ἔσωθεν Sic C. χενὰς F. e cod. vestigiis cruit. Fort. χαινάς. NOTA. ac mala quotidie Romanis inferebant, captivosque C mutaret salsedinem ejus in mel, et amarorem aqua- ac predas abigebant , quo ex tempore vastam eam insulam suc ditionis fecerant : sed potissimum ob victoriam de Graecis nuper reportatam nimis inso- lescentes, Romani iinperii loca in servitutem redi- gebant. Audi szpius laudatum Leonem Diaconum : Etenim | infortunio, quod Romanis nuper acciderat, immensum superbiens, Romana ditionis littora lo- caque maritima praedationibus maxime in[estabat. Vide Pagium, ibid. pag. 875 (5) Saracenos extra urbem palantes antra et impervia loca habitasse, testatur mox laudatus Theophauis contiuuator anonymus in Rom. Jun. n. 10. p. 298, scribens : Μαθὼν δὲ ὁ Νικηφόρος ὅτι οἱ ἔξω του χάστρου ἀποχλεισθέντες εἰς τὰ στενώµατα xal κλεισούρας χαὶ ῥυάχια καὶ Ei» xal ὄρη προσέφυγον, ]ntellexit, autem. Nicephorus eos qui urbe exclusi eranl, in. angusta εἰ clausuras. alveolosque et salius et montes con(ugisse. - rum ejus in dulcedinem εἰ suavitatem. Verum pro- pius hosce Theodosii versus illustrat. Cedrenus Hist. Comp. pag. 422, ubi de impiis Moametbis dogmatibus disserens inquit : Εἶναι δὲ τρεῖς πτρα- δείσους ἐν τῷ παραδείσῳ qàvapet, ἕνα μέλιτος, xal ἕτερον γάλακτος, xai ἕτερον olvov. Preterea nuga- tur, in. paradiso tres esse. paradisos, unum | mellis, alterum lactis, vini tertium. . (7) In tenebricosis locis impios detineri scripsit Moameth, ubi vento urente ferventeque aqua ες» crucientur : ita enim in Alcorano Sur. Lvi, num. 44, inquit : In. vento urente et. aqua fervente mora- buntur, et. umbra εἰ [umo Rmigerrimo. [Junge τοῦ σχότους τιµωρίαν. (8) Eadem narrat Theophanis continuator ano- opus in Rom. Jun. n. 10, pag. 297, ita scribens : Ἔμπροσθεν δὲ ὁ συνετὸς ταχυδρόµους γαλέας ἆπο- στείλας, χατασχοπῆται xol κρατῆσαι γλῶσσαν (6) Conlietam Moamethis visionem de Paradisi D προσέταξεν. Missis itaque vir prudens ac catus, heatitudine recitat Arabice et Latine Ludovicus Marraecius in part. i1 Prodromi ad Refutationem AI- corani, pag. 20. ubi hzec leguitur : Sunt autem. ibi calices ad bibendum (οἱ numero, quot sunt sidera in colo . et puelle et pueri ministrantes in paradiso ad manducandum et bibendum : οἱ adolescentulee pulcherrime, quantum cogitari possit ; ex. quibus si una appareret in calo, cel in aere nociurno tempore, illuminare! mundum universum , non secus ac si essel 0l. luceniissimus : et si spueret in. mare, certe qua classi prairent, celeribus galeis, explorare jus- sit, ac indigenas loci rerumque | indices ca- tare. " (9) Mancum lioc verbum edidit Cornelius, quo- niam in codice ob charte vitium primae ejus litteras ferme omnino delete sunt. (10) Litterarum vestigia adhuc in ms. exstan- tia diligenter considerans, ita legendum hoe verbum censui, quod in Cornclii editione de- sideratur. 1025 Αναῤῥοφῆσαι µαίΐεται Ῥώμης xpáco; - 145 Ἰδοὺ (14) συριγμοὺς ὁ δράχων yet; µέσον Κήρυκας ὀργῆς καὶ σφαγΏς ἀναπνέει, Φυσᾷ τὸν lbv xa βιάζει τὴν φύσιν. Ἁλλ ἔστιν αὐτοῦ τὸ θράσος δείλανδρία. Μηδεὶς φοθηθεὶς ἑξζόπισθεν φευγέτω’ 150 θυμὸς γὰρ αὐτῷ µέχρι τῶν χτύπων µόνων. Ἴωμεν ἀνθ᾽ ὧν εὐσθενῶς ὠπλισμένοι * Ἔχουσι σάρκας xai τὰ τῆς "Ayap τέχνα (12). Οὐκ ἔστιν αὐτοῖς σὰρξ σίδηρος f) λίθος. Αλγοῦσιν, ἂν λάδωσι, Ῥωμαίων πλέον; 155 ᾿Λργοῦσιν, αὐτῶν εἰ χοπῶσιν al χεῖρες ’ Πίπτουσιν εἰς γῆν, εἰ χοπῶσιν οἱ πόδες. Μηδεὶς νοσῄήσει τὴν πικρὰν ἀνανδρίαν * Μηδεὶς φοθηθεὶς οὗ φανεῖ 'Ῥώμης κλάδος. Mnt, νόθον γέννηµα χαὶ σπορὰν ξένην bzc emisit verba ad bellum excitantia : « Romz το- bur, (ilii, conservi, amici , ecce adversum nositerum bellua molita est intus irritas insidias ; ecce Charyb- disos terribileRomanum absorbere imperium nititur: ecce sibila draco lustro in medio emittit, ire atque czedis nuntia, spirat venenum, et vim infert natura. Auamen timida est ejus audacia : nemo exterritus veriat terga fugis, namque | illi est animus summis tantum labiis. Armati itaque eamuscontra illos stue- nue, caruei sunt etiam Agar filii, nec illis inest caro ferrea, aut saxea. Si vulperentur, plus quam Romani, dolent ; torpescunt, si incidantur eo- rum manus : humi procumbunt, si amputen- tur pedes. Nemo laboret improba desidia, nemo tre- DE EXPUGNATIONE CRET/&E ACROASIS II. A 160 Δείξειν ἑαυτὸν ἐν χαχοῖς σπουδαζἐτω. 1020 Αἰδὼς, ἀδελφοὶ, τῆς φυγῆς ἡ ζημία (15). Αἰδεῖσθε φεύγειν xal πτοεῖσθαι τὰ ξίφη. Ποῦ γὰρ φυγοῦσιν εὑρεθῇ σωτηρία, Μένουσιν ἔνδον Κρητικῶν ὁρισμάτων; 165 Οὐκ ἔστιν ἰσχὺς τῆς "Ayap xol; ἐγγόνοις * Θεὸς γὰρ (14) ἡμῖν συμμαχεῖ xal συντρέχει, » Οὕτω στοµώσας τοῦ στρατοῦ σου τὰ ξίφη, Λόχους ἑἐποίει, xai τροπὴν πεπλασμένην, Ὡς ἂν χλαπέντες ἔνδοθεν τειχισµάτων (15) 170 Ἔξωθεν θαρσἠσωσιν ἐχθεθηχέναι. Ὡς οὖν χαιρὸς Ίγγισε τῶν βουλευµάτων, Χώραν (16) ἐχούσης τῆς ῥοδοχρόου τρίτην, Χειὰς ἀνώρμων, ὡς ὄφεις, οἱ τὰς χάρας Ἔχοντες, ὡς ὄνειδος (17), ἑξυρημένας. B 475 Τούτων ὑπῆρχε xal χρότος ταῖς &cmíct, mens non appareat Ποπια germen, nemo spuriam progeniem et extraneum genus in adversis se 8atagat ostendere. Turpis est, fratres, fuga, et pe- riculosa ; pudeat vos fugere et pavere gladios; uam quo fugientes salutem invenient manentes intra Cretica confinia? nullum est robur Agar posteris, Deus enim nos tuetur atque adjuvat. » Cum sic acuissel enses sui exercitus, insidias paravit et fi- ctam fugam, ut decepti, qui stabant intra moenia, foras auderent egredi. Ut igitur statutum tempus advenit, horam habente rosea die tertiam, ex antris, ut serpentes, erumpebant, capita detonsa habentes, tamquam de plebis fzce. His erat etiam clypeorum strepitus, clamorque multus, et tremoris pater metus VARLE LECTIONES. 145. 16, συριγμούς. Sic C. — 154. ἀλγοῦσι C. εειχισάντων, 1n notis : melius τειχισµάτων C. quod 155. ἀργοῦσι C. 160. δείζεν C. 163. πτοεῖσθε C. 111. Ε 109. in cod. invenit F. Ort. ὡς οὖν ὁ χαιρός. Fort. etiam praterea fyy:oev βουλευµάτων, a pedibus enim trisyllabis abstinere solet Theodosius. NOTAE. (14) Eadem ex causa hujus etiam verbi primas C tantum litteras innuit Coruelius. (12) Agareni scilicet, ita dicti, quod ab Ismaele descenderent filio Agar ancille Abrahae, quam ipse, permittente Sara, duxit in conjugem. Hujusmodi populos etiam veteres cognoverunt: Agarenos enim memorant sacrae Paginz Psal. rxxxu, v. 6, nec non Plinius lib. νι, cap. 28, qui Arabiam, Felicem habi- tasse dicit, et Strabo lib. xvii, pag. 528. Qui ipsos Nabatbeis adjungit. Observandum tamen, quod Agarenorui nomen a recentioribus scriptoribus jatiori modo ad designandos omues cujuscunque regionis Arabas ac Saracenos usurpatuin fuit. Agarzi etiam ii nuncupati occurrunt, ab Agar, urbe Arabiae Petrez principe, cui eamdem Agar Abralias uxorem nomen dedisse contendunt nonnulli. (15) Hanca Nicephoro habitam ad milites allocu- tionem nullus ex Gracis, qui adhuc restant, hujus expeditionis scriptoribus receuset. Plura tamen his Similia sunt, qua allocutum esse Nicephorum ad milites alia occasione refert Theophauis conti- nuator anonymus in Bom. Jun. num. 12, pag. 299, ex qua Lac ο rem nostram accipe: Λάδωμεν πίστιν την τῶν φόδων φονεύτριαν * άναλο- γισώµεθα ὅτιξνδον ἐσμὲν τῆς Συριαχῆς νήσου * µέγαν xlv*buvoy tj φυγὴ ἀπὸ τῶν ὧδε φέρει. Fidem arripia- mus,qua timores perimit : animo repulemus nos in Syriaca insula versari. Ingeus periculum e«t, si inde [ugerimus. Li (14) Hac etiam a przfata,quam Theophanis con- tinuator recitat, allocutione illustrantur; ibi enim sic Nicephorus loquitur : Στῶμεν xal καρτερήσωµεν εἰς ἀντιπαράταςιν τῶν ἀρνητῶ»ν τοῦ Χριστοῦ, xal Χριστὺς ὁ θεὸς συνεργήσει ἡμῖν, xal ὁὀλέσει τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν, xai πορθήσεται τὸ χάστρον τῶν alatóvav τοῦ Χριστοῦ. Stemus intrepidi adversaque acie Christum negantes infideles audacter appetamus ; [eret suppetías Christus Deus noster, hostesque pro- fligabit, ac superborum eique insuliantium oppidum arcemque diruetl. (43) Sic recte codex, quod mendose edidit Corne- lius, etsi ita esse emendandum adnotavit. (16) Stationem scilicet, seu. sedem, in qua tunc dies cousistebat. Eleganter autem dixit diem .se- dem tertiam habuisse, ut horam ipsius tertiam indicaret. (17) Turcarum morem satis notum tangit radendi sibi capita. Quod autem addit, ὡς ὄνειδος, Roia- norum Gracoruinque moreni respicit, apud quos vi- libus et ignominiosis hominibus capita radebantur. De servis atque ad opus publicum dainuatis ita Ar- temidorus Oneirocrit. lib. 1, cap. 92 : Ὁπότερον & àv τῖς χεφαλῆς φιλὸν ἔχει τις οὐχ ὢν εὐσυνείδη- τος, καταχριθήσεται τὴν εἰς ἔργον δηµόσιον χατὰ δίχην ' τοῦτο γὰρ χἀχεῖ παράσηµόν ἐστι τοῖς χατα- διχαζοµένοις. Utram autem. capiiis partem quis nu- dum habet, ut non probe cognosci queat, damnabitut in opus publicum adjudicatus. Hoc. «ww. ολο SA 1097 THEODOSII DIACONI 1028 Bof; τε πολλὴ, καὶ ερόµου πατὴρ φόδος, A Ἐχ τῶν πυλῶν ὥρμησεν, ὡς νότου νέφος, Καὶ πάντα δεινά * τοῖς δὲ aol; στρατηγέταις Bpvyhv (20) ἀπειλοῦν, xai προδειχνύον απόρον, Τάξις, σιωπὴ, σεµνότης, προθυμία. Οἱ col τραπέντες εἰς φυγἣν πεπλασμένην EK οὖν στρατηγῶν, εὐγενοῦς ῥίζης χλάδος, 200 Πάγην ἑτεχνάζοντο τὴν χρητεχτόνον. 480 ᾽Ανὴρ χραταιὸς εἰς στροφὴν ἀχοντίου, | Πύργον 6$ μακρὸν πάντες ἐχδεδηχότες, Βραδὺς δὲ φεύγων, xal ταχὺς χατατρέχων, Καὶ τῶν πυλῶν ἔξωθεν ἐξωρμηχότες Λόγους «λυχεῖς ἔλεξεν kv στρατῷ μέσον ' Ποινὰς ὑπεῖχον πίστεως τὰς ἀξίας. € Ἡρωτοστράτηγε, πῶς λιπὼν τὸν δεσπότην 'Ex τεττάρων γὰρ στρατιχῶς ἐγχρυμμάτων(9!) Οὐχ ὡς µάγειρος τῇ βαναυσίῳ τέχνῃ 205 Κλύδων ἐγερθεὶς, καὶ σφοδρῶς ἑπιθράσας, 485 Κυχῶν ἔμιξας τούτων Ev παραινέσει, Χειμῶνα γεννᾷν ἤρξατο πρὸς τῆς µάχης᾽ Ὡς ἂν τὸ νέχταρ ὁ γλυχὺς στεφηφόρος Καὶ δυσμενῶν ἣν συμφορὰ, χλόνος, στόνος, Tai; cal, γένηται προαταγαϊς ἀρτυσία, Λαῶν δὲ τῶν σῶν χαρμονὴ νικηφόρος. Ἐκεῖνος ἡμᾶς (18) νουθετῶν, ἐπιτρέπων, Ὡς οὖν σταθέντες ἦσαν ἓν µεταιχμίῳ, Thy χεῖρα πᾶσιν ἐξαπλῶν, εὐεργέτει. 210 Thv ἔχβασιν βλέποντες ἑστενωμένην, 490 Μνησθῶμεν αὑτοῦ ῥημάτων μελιῤῥύτων, Οἱ τῆς ἑαυτῶν αἴτιοι φονουργίας, — Καὶ τῶν τραπεζών, εἶτα τῶν χαρισµάτων. B "Εθαλλον εὐθὺς, ἀνεθάλλοντο πλέον, Μνήσθητε, xai θάνωμεν, ἄνδρες, εἰς δέον, Καὶ τὴν φυγὴν ἔχοντες Ἱπορημένην, — "Y xb γένους ἄναχτος εὐσεθεστάτου. Πάντη γὰρ αὑτοῖς ἣν ταράττουσα βλάδη — Μόνον πλατυνθῇ (19) σχῆπτρον τῆς μοναρχίας, — 215 "Εστησαν εἰς ἓν τῆς ταφΏς τὸ χωρίον. 195 Καὶ γῆς ἀνάξει Ῥωμανὸς πάσης μόνος. » Τίς &x τραγῳδῶν ἐχθοήσει τοὺς φόνους, Ἐπεὶ δὲ πληθὺς µυρίανδρος βαρθάρων Καὶ τὴν ἑκάστου τῆς σφαγῆς τιµωρίαν ; et undique confusio * tuis autem militibus ordo, — nubes minitans tempestatem, et mala nuntians se- silentium, gravitas, alacritas. Unus porro militum — getibus, tui se vertentes in fictam fugam laqueum claro natus genere, vir fortis iu jactu jaculi, tardus — parabant in perditionem Creticam. Cuncti autem, e ad fugam, et ad insectandum velox, hac dulcia longis exeuntes turribus, atque portis se foras erum- emisit verba in medio exercitu : « Supreme dux, pentes, poenas luebant fide eorum dignas. A quataor curnam, omisso despota, veluti coquus in arte culi- — namque insidiis tuorum militum sestus commotus, naria, noneum admiscuisti in horum adhortatione, — et vehementer lervens, procellam coepit producere ut dulcis dominator, instar nectaris, tuis eondi- C in praelio ; bostibusque erat clades, tumultus, saspi- mentum fleret imperiis? admonens ille, et nostri rium, tuis autem populis triumpbale gaudium. Cum curam gerens, beneficam manum extendebat omni- — ergo essent circumventi ab aciebus, sibi prz- bus. Recordemur ejus verba melliflua, et mensas — clusum aspicientes exitum, et sibi esse auctores atque munera. ltecordemini, et moriamur, si opus — propri: czdis, vulnerabant statim, sed vulnerabaa- fuerit, pro familia; regis piissimi. Solum extendatur — tur magis; nullumque hahentes ad salutem elffa- sceptrum imperii, cunctoque orbi unus Romanus — gium, nex enim illis imminebat undique, constite- imperet. » Postquam vero infinita multitudo barba- — runt in unum sepulcri locum. Quis ex tragicis cs- rorum e porüs irruit, tanquam coacta ab austro — des enarrabit, et singulorum szvum mortis genus? VARLE LECTIONES. 416. Fort. dóqo;, strepitus ad terrorem incutiendum concitatus. 188. ἡμᾶς om. C. ex cod. restituit F. — 191. «aiv τραπεζῶν. — 1995. Scr. ὑπὲρ Ὑένους. cf.: ΠΠ. 148. — 194. πλατυνθεὶς, in not. lego πλατυνθῇ. 195. Fort. ἀνάξῃ. 198. βρυχὴν, in not. potius βροχὴν C. Pisidas Heracliad. 1. 36. p. 97. ai βροχαὶ τῶν αἱμάτων. 498. Fort. σπόρῳ, vel ο malim φ όρου. 901. Fort. πύργων, e turribus egressi longeque progressi. 303. τῶν avAGv C. 204. ἑγχρουμάτων C. 206. Fort. πρὸ τῆς μάχης : agitat enim de iis qua ante m comnissam facta sunt. 212. Scr. ἀντεθάλλοντο. 916. Scr. ἑχτραγψδῶν, Vid. Boisson. ad Nicet. IV. 109. p. 198 seq. | NOTE. insigne est damnatis. Qua de re Polygnotum, ut D (21) Cornelius male legit ἐγχρουμάτων. "Eyxpupe servilem ZEtbrze Thesei matris conditionem osten- — pa ad designandas militares insidias passim usos deret, derasam usque ad cutem eam pinxisse obser- — esse Grecos scriptores constat, Caeterum ἔγχρυμμα vat Pausanias Pliocic. lib. x, cap. 25. Scurras item, — à χρύπτοµαι, quod est se. abdere, derivatum con- aliosque viles homines raso fuisse capite testatur — tendiL Eustathius in suo ad llomerum Commentario Juvenalis lib. 1, sat. v, v. 1714, ita inquiens : pag. 922, edit. Rom. scribens : "00cv χαν ἔγχρυμμα μα λόχον ὁ τοῦ δήμου ἄνθρωπος λέγει" κρύπτονται . TP πάντως ol τετανοὶ ἑστῶτες, ἁλλ᾽ ἀναγχαίως ty Prebebis quandoque caput μα dura timebis τῷ συνιζάνειν Ἐ πο λλοντες ἑαυτοὺς, ὡς μὴ περιφαί- lagra pati, 1135 epulis, εἰ tali dig . νεσθαι. Quare et ἔγχρυμμα insidie vulgo dicunturi (18) [ια ad fidem codicis suo loco hoc pronomen — occultaniur enim omnino, qui coarciati stant, aé κε» pulsandum vertice raso reposuimus omissum in editione Cornelii. ... cessario, dum inter se coeunt, contrahunt. semetipsos (49) Sic bene emendandum quoque censuit πε videantur. — Plura hujus generis stratagemata Cornelius. referuntur a Polysno lib. v, cap. 1, num. 27; lib. v, (20) Cornelius legendum maluit βροχήν, sed nihil — cap. 10, num. 4; cap. 16, num. 2; lib. viui, cap. 5, immutsndunm. : βρυχὴ enim pro tempesiate ac. pro-.— nuu. 2, et alibi. cella bene ponitur. - 1029 Ὁ μὲν γὰρ αὑτῶν ἓν νεφροῖς βεθκηµένος, Περιέροπὰς ἔπασχεν, ἄσπερ ἡγνόει, 990 Καὶ πρὶν χορευτῶν οὐ μαθὼν περικλάσεις, "Αχων χορευτὴς ἦν λαδὼν ἀχοντίῳ. Ἕλλλος στερηθεὶς τῆς χεχαρµένης χάρας Ἔχειτο πρηνὴς στρατικῶς Ἠἠπλωμένος, Καὶ τοὺς ἑαυτοῦ δυστυχῶς χινῶν πόδας, 995 Χύσει χολυμθᾷν "θελς τῶν αἱμάτων. "λλλος δὲ πληγεὶς τὴν χατάξηρον ῥάΧχιν, Κύπτων ἄχων ἣν προσχυνῶν σου τὸν στόλον. ἍΛλλλος δὲ νεχρ»ς, xai πόδας τετµηµένος, Λελησμένος προὔχειτο τῶν ἱππασμάτων. 350 "Άλλος δὲ τὴν ἄναλτον ὠσθεὶς γαστέρα, Χερσὶ χατεῖχε τὴν πλοχὴν τῶν ἑντέρων, Καὶ πρὶν μαχητὴς εὐσθενὴς κεχριµένος, Μάχειρος ἣν ἄπειρος ἑντεροπράτης (22), Οὕτως µετηλλάξαντο τὴν πανοπλίαν 955 Εἰς ἀλλοτέχνους συμφορὰς οἱ τῆς "Αγαρ Καὶ zd; τελευτῶν εἶχε τὴν τιµωρίαν, Τέχνην πονηρὰν εἰς ἀναίρεσιν βίου. Εἷς οὖν ἑχείνων ἣν ἀνὴρ Kphc ἱππότης, Γιχαντοειδὲς, ὃς λαδὼν τὴν ἀσπίδα, 9410 Καὶ τὴν µάχαιραν, τῷ στρατηγῷ τῆς µάχης Ἐναντίως Ίλαννε, προσθαλεῖν θέλων. Alter quidem eorum sauciatus renibus, quas igno- rabat , patiebatur verligines, ac saltans, non edo- ctus motus chorez, invitus saltator flebat ictu jaculi. Alter orbatus suo detonso capite jacebat pronus DE EXPUGNATIONE CRET/E ACROASIS IT. 1030 "AXY οὖκ ἀφῆχεν ἡ δίχη (23) τοῦτον «φθάσαι’ Πλήττει γὰρ αὐτὸν ὁ χρατῶν Νιχηφόρος Τῆς ὀσφύος χάτωθεν, ὀμφαλοῦ μέσον. 945 Καὶ τοῦ μὲν εἶχε σῶμα vexpby ἡ χόνις (24), Too δὲ χλέος µέγιστον ὁ πλατὺς (20) στόνυξ. Οὕτω χαχῶς ἔπασχον ἐγχεχλεισμένοι . Ἐχεῖθεν ἔνθεν τοῖς φονευταῖς ἑνδίχως Οἱ τῶν ἀθέσμων πράξεων ὑπηρέται. 950 EL δ' ἣν τις αὑτῶν εἰς φυγὴν ὠρμημένος, Ἔμπροσθεν εἶχε φραγμοὺς (36) ἔμποινον ξίφος, Καὶ τὸν στρατηγὸν πανταχοῦ Νικηφόρον Ῥάλλοντα, χαὶ χράξοντα τοῖς στρατηγέταις * « Βάλλωμεν, ἄνδρες, τοὺς βιοφθόρους λύκους. » Ὅμηρε, ποιητῶν λόγων ὁ τῆς μάχης - Ἡόῤῥω πεφυχὼς, ὡς παρὼν δὲ συγγράφων, Ὅ πολλὰ χάµνων ἓν χενοῖς, xai τοὺς πόνους Διεξιὼν ἅπαντας Ἑλλήνων µάτην * Σὺ δεῦρο, xaX βόησον ὄγχῳ ῥημάτων Ῥώμης στρλτοῦ χαύχημα, xai μέγαν στόνον 'Ἐχθρῶν παλαιῶν, δ»σμενῶν, δουλοσπόρων (21) . Ἔτξεις γὰρ ἡμῖν τὴν ἀλήθειαν τύπον, Ὡς τοῖς ᾿Αχαιοῖς τὴν παρέχθασιν τύπον. Οὐκ ἣν γὰρ ἔνθα τις φυγὼν ἐκ τῆς μάχης, 9605 O00 εἰ πτερωτὴν εἶχε βάρθαρος φύσιν. 255 260 enim illum imperans Nicephorus infra renes unbi- lico in medio : et hic quidem occubuit stratus in pulvere, illius autem laudetn maximam assecutus est gladius. Sic mala patiebantur angustiati merito hinc stratus ob exercitu, suosque infelix movens pedes C inde ab interfectoribus iniquarum actionum mini- matare videbatur rivo sanguinis. Alter autem ictus in arida dorsi spina procumbens, tuum invitus ado- rabat exercitum. Alter mortuus, et abscissis pedibus neglectus jacebat ad conculcationein equitum. Alter, insatiabili confossus in ventre, manibus tenebat in- testinorum gyros, et qui antea censebalur pugnator strenuus, coquus fiebat inexpertus visceruin. lia comimutabant arma in alias artes calamítosas Agareni, ac quisque moriens habebat pro supplicio $avam aliquam artem ad interitum. Erat porro inter illos vir Cretensis eques gigantis specie, qui, accepto clypeo et gladio, contra pugna ducem age- bat equum, cum eo cuplens congredi. Sed non per- misit Deus eum propositum suum exsequi, percutit stri. Si quis autem ex illis erat qui tentaret fogam, letalem ensem habebat sibi obicem, etimperantem ubique Nicephorum ferientem, et voce adhortautem inilites, « Feriamus, viri, hos voraces lupos. » llo- mere, qui poeticis sermonibus praelia, licet longeab- sens,uL prasens tamen conscribis, qui multum fa- tigaris in rebus inanibus, ac 'abores Graecorum omnes frustra versu complecteris, huc adsis, εἰ verborum gravitate celebra Romani exercitus glo- riam, ingentesque gemitus veterum infensorum hostium ex servili semine : habebis enim in no- stris veritàtem pro typo, sicut in Achzis exces- sum pro typo. Hic enim non erat qui ex pugua fu- geret barbarus, neque si alatam haberet naturam. ΥΑΠΙ4: LECTIONES. 990. χορευτῶν C. Male vulgo post χορευτῶν distinguitur 991. λαθών. Cf. supra v. 154. 951. Scr. χερσίν 24. 5. vexpbv ἀκόνης, in not. quid ἁκόνης hic loci? expende. C. 1j χόνις ex cod. dedit F. 201. Φραγκοὺς, in notis : φραγμοὺς si placet. C. πλατὺς στα.... Sic C. 246. NOTA£. (22) Viscerum nempe venditor; πράτης enim D aliad simile ibi est restituendum, quasi nimirum apud Grecos pro venditore adhibetur. qus fusius quam par est, hic prosequitur sius. (25) Deus, seu justitia divina; Δίκην Dei comi- tew, divineque legis vindicem, ideoque ex Jove ipso genitam finxerunt veteres. (31) lta ex codice restitue. ᾽Ακόνης, nullo certe sensu, edidit Cornelius. (25) Verbum, quod ultimo loco suhsequitur, adeo est deletum in codice, üt ne cjus quidem vestigia dignosci possint. Στόννξ fortasse ut arbitror, vel quid rigent, lieo- Cretensis illius gigantis occisio maximam Nicephoio gloriam attulerit. (26) Cornelius quoque ita esse corrigendum benc adnotavit. (27) Ex servili progenie genitos Agarenos vocat, utpote qui ex Isgmacle lilio Agar, qu:e Abralize fa- mula erat, originem suam ducerent. Moameth enim, ut scribit Cedrenus Hist. Comp. pag. 421, genere ac tribu [smaelita fuit, ad lsimaelem Abrahami filium genus referens. 1031 THEODOSII DIACONI 1032 Ξέρξης (28) ὁ τὸ πρὶν vf,» θαλασσῶσαι (29) 0£- A 'O τῆς παρούσης ἡμέρας λογογράφος {λων, ᾽Απάρχομαι μὲν, ἀλλὰ τῆς ἀτολμίας Mi προσδαλών σου τῷ χράτει τιμὴν ἔχει ς Τὰ χέντρα χεντεῖ (55), xal βιάξει τὸν λόγον. Οὐκ εἶδεν οὗτος γυμνὰ Ῥωμαίων ξίφη’ 45 Σὺ 6b; τὸ τολμᾷν, ἐξάνοιγε τὸ στόμα, Οὐκ εἶδε τὴν av, ᾿Ρωμανὲ, σχηπτουχίαν. Δίδαξον ἡμᾶς ph σιωπᾶν εὐχόλως, 210 "H γὰρ παρῆλθε τὸν στρατόν σου θαυμάσας, "Q-av τοσαύτη συμφορὰ τοῖς βαρθάροις. Tv ἦτταν ἓν σοὶ προσλαθὼν, σχηττοχρἀτορ. ΠἩλάτυνε τὸν φάρυγγα τῇ παῤῥησίᾳ ' Καὶ γὰρ στενοῦται προσθαλών σου τοῖς πύνοις * ΑΚΡΟΑΣΙΣ TI". 90 ᾿Αγωνιᾷ χεὶρ, εἴργεται νοῦς πολλάκις, 'O τῆς ἀθύσσου (50) τὰς πολυστόµους χύσεις Σνστέλλεται δὲ, χαὶ πτοεῖται, xaX θέλων Κλείων, χαλινῶν, ἐξανοίγων, ἑξάγων, Toi; σοῖς βαδίζειν χριστοµιµήτοι; τρόποις, Οὗτος πλατύνει τοὺς ὅὄρους τοῦ σου κράτους, Ὡς πτὼξ δεδοιχὼς τὰς ὁδοὺς περιτρέχει. "Αναχτος υἱὲ, xal κρατύνει τὸν στόλον, Σὺ γὰρ τὸ νικᾷν πανταχοῦ χεκτηµένος, 5 Καὶ πάντα ποιεῖ, xai χαταστρέφει πόλεις. 95 Τὸ χοινὸν ὠφέλησας, ηῦξησας μόνος, Καὶ τίς χατ᾽ ἀξίαν σε τῶν λογογράφων, Σὺ τὴν «άλάγγα τῶν ἑναντίων πόνοις λνας, ἐπαινεῖν εἰς τσοῦτον ἰσχύσει, 5 θησας εἰς φάραγγα δυσδάτων τόπων. K&v ἐστιν ἄλλος ἐν Σταχειρίταις (51), Πλάτων, Σὺ τὰς πύλεις (9) ἔπλησας οὗ σχύλων µόνω», "H τῶν ᾽Αθηνῶν ὁ χκρατῶν (52) Δημοσθένης, Αλλ' εἰρήνης ἔπλησας, xal πολλῆς δόξης. 10 Ἡ τὴν πολυθρύλλητον ὁ κρούων (55) λύραν ; 90 ᾿Αγαλλιάσθω τάξις ἀγγέλων ἄνω, Ἐ ώστε τῶν σῶν δου)ικῶς ἐγκωμίων Χορευέτω σύστημα τῶν βροτῶν χάτω. Xerxi, qui olim. terram in mare redigere studuit, nit lyra? Ego tuarum laudum, ut servum ἆφουί, quod non sit congressus iuis viribus honori scriptor factus hac die incipio quidem : sed for- est? Non novit ille nudos Romanorum gladios, ^ midinis stimuli me urgent et oratiouem preimnunt. non novit tuum, o Romane, imperium, Retro ces- Tu animum presta, linguam tu solve meam, tu sisset certe, tuum adiniratus exercitum, accipiens à edoce nos loqui confidentius, quoniam tanta esi te cladem, o sceptriger. barbaris angustia. Dilata guttur data fandi copia, ACROASIS TERTIA. arctatur enim gesta, tua aggrediens : labat manus, sepius mons refugit, contrahitur et pavescit, et cu« Qui abyssi cireumfusos gurgites claudiv, coliibet, C piens tuos. imitantes Christum mores pingere te- aperit, emittit, ille tui fines extendit imperii, O ^ pide circumcursat instar leporis. Nam tu assecutus regis proles, et roborat exercitum, et omnia agit, — undique victorias, rempublicam juvisti, auzisti solus. urbesque destruit, Ecquisnam oratorum te pro me- — Tu ingenti labore hostium agmina redegisti in loca ritis, ο rex, laudare iu tantis rebus polerit, etiamsi — prarupta et impervia. Tu urbes replevisti non sit alius aut Stagirita, aut Plato, sut Atheniensium — solum spoliis, sed etiam pace atque multa glorias. iuaximus Demosthenes, aut qui canora clarus ceci- — Exsultet angelorum ordo in coelis, tripudiet coetus VARLE LECTIONES. 266. Ξέρξ. ὁ τὸ. in mg. Eép£nc C. quod in cod. esse testatur F. — 267. Post ἔχει interrogandi si- gnum posui. 269. εἶδεν vulg. 1ll. 2. κλέων C. ὅ. τοῦ σοῦ C. 8. σταχειρίταις C. σταχειρίτης 3) Πλ. corr. F. Fort. &v Σταγείροις f| Πλάτων. Not. crit. in Anth. Pal. p. 64. 44. Scr. ἔγωγε. n χεντεῖ om. C. ex cod. restituit F'— 28. τὰς πόλας (ex cod. teste F.), in not. lego πόλως (πόλεις voluit) C. 29. Versus auctoris, ut videtur, culpa vitiosus. 31. χορεντέτω C. NOTA. (28) Male eJidit contra cod. fidem loc nomen [) Abyssi nomine intelligitur maxima aquarum con- Cornelius : sed bene ad oram paginz correzit. geries in aere a solis attractu collect», ex qua plu- (29) Celebre apud historicos est Xerxis facinus, vix ac tempestates gignuntur; ideoque additur ze- qui Athon montem a continente abscidit, per eum λυστόμους χύσεις, qui habet effusiones. ex. malis mare derivans, ut suis navibus commodum prabc- — ostiis erumpeules. ret transitum. Audi Plinium ita de hac re disse- (51) lta codex ; sed malim legi : Σταγειρίτης à rentem lib. iv, cap. 10 : Fretum, quo montem At^on— ID&xov. Stagiritam dictum fuisse Aristotelem, q Xerxes rex Persarum continen:i abscidit, in [ου η — Stagiree natus esset, nemo ignorat. tudine passuum M D. Mons ipse a planitie excurrit in (32) Demosthenes inter Athenienses summus 3€ sare LXXV mill. pass. Hoc idem, ut alios przter-— plurimum pollens dicitur, vel quod, post moriem eam, memorat etiam Pomponius Mela lib. it, cap. — Alexandri et Antipatri, rebus Gracie prapositus 9 : Qua continenti Athos adhaeret, Xerxe in Graios — fuerit, vel potius, quod pre ounibus doctrinz el tendente, perfossue transnavigatusque est, [actus [reto — eloquentiz laude excelluerit, navigabili yervius ; unde Lucanus Pharsal. lib. n, ($5)Pindarum intellige lyricorum poetarum prin- v. 616, cecinit : od] Ad 44 odicis 1 bi 9 idem codicis hoe verbum restitui, in In medium adferre Alho κά editione Cornelii praetermissum. : (95) Πόλας scripsit codicis librarius, sicque ad (50) Qnod in se continet immensam aquarum — ejus fidem edidit Coruélius: nos πόλεις emepda- wuliiudinem, ἄθυσσον Graci dicunt, Hic autem — viinus. 0E 1033 O»y Ἡραχλῆς (36) ἔσωσα τοῦ χήτους Φρύχας, Α ὍὉ δεσπότης δὲ χόσμον ix φονουργίας. Οὐ Μελέαγρος τοῦ πυρὸς (57) τὴν πατρίδα, 95 'O Ῥωμανὸς δὲ πᾶσαν ἄρτι τὴν χτίσιν. Toig σοῖς ᾽Αλωεῦ (38) τίς χάρις παισὶ πάλαι Χαλχοῦν τεχνουργεῖν Ἂρεος πίθον µέγαν ; Οὐ μητρυιὰ (39) γὰρ τοῦτον, ἀλλ) ὁ δεσπότης Κινεῖ xaz' ἐχθρῶν Κρητικῶν, λύσας πίθον. 40 02x ἣν γὰρ εἰχὶς, ἄστρον "Ηλιε, στέφους ZoU σχῆπτρον λαμπρύναντος ἐν povapyla, Ἐκεῖνον εἰρχτῃ xal στενοῦσθαι, xai µένειν᾽ λλλ ἡ σὺν αὐτῷ σὲ χρατεϊῖν τὴν ἀσπίδα, Καὶ γῆν µολύνειν αἴμασι τῶν βαρθάρω». {5 Ἐπεὶ δὲ Κρητῶν ἡ φάλαγξ κατεσφάγη, Ὡς ἐν χυνηγοῖς πτὼς πεσὼν ἀνῃρέθη, ΡΕ EXPUGNATIONE CRET/E ACROASIS III. 1084 Πολλοῖς (40) μὲν ἡ yj συμφορῶν ἀπηλλάγη, Απεπλύθη δὲ µυρίών µιασμάτων᾽ Καὶ πᾶς Σκύθης ἔχειτο νεχρὸς εἰς χθόνα, 50 Κυσὶ ποθττὺς, xal γυναιξὶ, xal τέχνοις. Τούτων ἁπάντων ἀγνοῶν τὰς ἑλδάσεις, Αὐτὸς, στρατηγὲ, xal πάλιν τὰς φροντίδας Ἔνδον συνΏγες, ὡς στρατὸν, τῆς χαρδίας, "Eo τὸ γράµµα θᾶττον ἐξ ὑπηχόων $5 Πολλης ἐπῆλθε χαρμονῆς πεπλησμένον. Μαθὼν δὲ πάντα, xal χροτήσας τὰς χέρας, Οἵαν προσευχὴν οὖκ ἔχει λέγειν φύσις, Πρὸς τὸν θεὸν δέΡωκας' ἁλλ' ἴσως, ἄναξ, Τὴν τοῦ προρήτον, εΚύριε (44), » χράζων μέγα, 60 «'O χύριός µου μὴ σιωπήσῃς ὅλως' Ei γὰρ σιωπήσειας, εἷς τῶν kv βόθρῳ (42) mortalium in terris : non llercules servavit a cete B pta ut lepus, qux in venatores incidit, a multis Pürygios, sed mundum ab inmmani caede, despota : non ab immani bellua Meleager patriam, sed uuni- versum nuper Romanus orbem. Quid olim profuit Aloee filiis tuis 2neum fabricare magnum con- ta Martem dolium? non euim hunc noverca, verum, despota, movet contra hostes Creticos solvens dolium. Nam non par erat, o Sol, corona tua sce- ptrum adornante monarchia, illüm arctari et ma- Bere in carcere, sed potius cum eo te gestare cly- peum, terramque inficere Barbarorum sanguine. Cum ergo Cretensium czsa essent agmina, perem- terra erepta est miseriis, atque purgata ab infinitis sordibus : et quisque Seytha jacebat humi mortuus 4 canibus desideratus, uxoribus, et filiis. Quia horum omnium ignorabas exitus ipse, imperator, novis curis in animo angebaris ob tuum exercitum, donec paulo post a servis tuis litteras plenas accepisti multo gaudio. Cuncta erga edoctus, atque plaudens manibus, quas non valet natura edicere préces, ad Deum fudisti : sed fortasse, o rex , illud propheta: cecinisti : « Domine, valde clamabo Dominus meus, ne sileas omuino , si enim ailueris , taaquam N YARLE LECTIONES. $6. Scr. παιαἰν. 43. Scr. ἀλλ 8. cf. Bornem. ad Xenoph. Conv. p. 58. 44. Ser. αἵμασιν. — 47. πολλῶν corr. F. Bene haberet etiam πολλῆς — συμφορᾶς. cf. v. 55. δ0. Ser. xualv. 52. Fort. αὖθις στρατηγέἑ. 53. «lg πλάτος τῆς χαρδίας corr. Boisson. ad Nicet. Il. 10. p. 85. quod non necessarium. Verba ὡς στρατὺν referenda ad curas cum infesto comparatas exercitu. . 57. οἷαν F. οἵαν 6. 61. ἑμθόθρων C. contra cod. fidem. NOTE. (36) Cum Laomedon' Troje menia moliri sta- C tuisset, Neptunum et Apollinem ad opus pacta mer- cede conduxit, quam tea Laomedon persolvere recusavit; qua de re Neptunus ira percitus omnes, wt inquit Ovidius Met. lib. σε, v. 207, ínclinavit aquas ad avare littora Troje : neque hoc contentus Hesionem quoque, Laomedontis filiam et Priami sororeui, ceto objiciendam poposcit, quam dura ad saxa revinctam Hercules liberavit, (37) Vitiosum esse hoc verbum arbitror, ac po- tius legendum θηρός. Meleagri fabulam, qui patriam suam Calydonem ab immani illo apro, a Diana vin- - dici animo iinmisso totumque reguum evastante, liberavit satis 6mnes cognoscunt. Non adeo autein se pr:eclare gessisse ait Meleagrum, dum feram illam interfecit, ut Romanus imp., seu potius Nicephorus, «qui mundum universum a Creiz tyranno, regiones omnes prsdationibus plurimum aflligeute, vindica- vit. [De Calydonio apro non est cogitandum, nec sollicitanda codicis lectio. Respicitur M, IX, 589, p 595. F.).] ($8) Aloei fllii Otus et Ephialtes gigantes Cre- tenses, ut loquitur Apollodorus lib. 1, pag. 45, "Eón- σαν δὲ xal" Apnv* τοῦτον μὲν οὖν ᾿Ερμῆς ἐξέχλεφεν. Martem insuper in vincula conjecere, quem demum Mercurius furto eripuit ; hinc Claudianus De bello Get. carm. zxvi, v. 67, cecinit : Quid mirum, si regna labor mortalia vexat? Gum gemini [ratres, genuit quos asper Aloeus, Martem subdiderint vinclis ! Sed prse e:teris omnes hos Theodosii versiculos illustrat Homerus Iliad. lib. v, v. $85, ubi ait : PaTRoL. Ga. CXIII. Τλη μὲν "Apre, ὅτε µιν Ὥτος κρατερός «' Ἐφιάλ- 6 IIoióe; ᾽Αλωῆος, δῆσαν χρατερῷ ἑνὶ teni ' Χαλχέῳ δ᾽ tv χεράμῳ δέδετο sptoxalósxa μῆνας - Kal và x£v ἔνθ᾽ ἀπόλοιτο "Αρης ἆτος πολέμοιο, El uh µητρυι] περικαλλὴς Ηερίδοια . ᾷ ἑξήγγειλεν * ὁ 6 ἐξέχλεφεν ᾽ΑρΏα "Hór τειρόµενον χαλεπὸς δὲ ἑ δεσμὸς ἑδάμνα. Passus est. quidem Mars, quando ipsum Otus [ου- [tisque Ephialtes Filii Aloei ligaverunt validis vinculis. «ντερ autem in carcere ligatus fuit tredecim men- ses : Et quidem ibi periisset Mars insatiabilis η Nisi noverca perpulchra Βετίδαα Mercurio illud 1ndicasset : hic autem furtim sub- κας, Jam dura enim ipsum vincula conficiebant. (39) Eeribaam scilicet, quam ope Mercurii Mar- tein ex aereo illo carcere liberasse ex Homero mox vidimus. Dicit autem, quod in Cretensi hac expe- ditione non Ecribea, sed ipse Des Martem in libertatem. vindicaverit, ut 1terum de Creteusi ty- ranno vindictam sumeret. . (40) Ita codex, sed librarii oscitaniia. Lege πολ- y. (M) Verba sunt ex psalmo xxvii, v. 1, paululum a. poeta hnmutata, ut. versus mensure accommo- ret. 42) Cornelius a codicis lectione recedens edidit ἑμδόθρων. 83 1055 Batvóvttoy eipV, σκυθρωπὰς, πλήρη: µόχθων. “λχουσον ἡμῶν εὐτελῶν ὀδυρμάτων, Καὶ σὺν φυλάττων ποίµνιον σεσωσµένον 65 Τρόπωσον ἐχθροὺς, xaX χόπασον τοὺς πόνους, Οὓς 6 στρατός σου χαρτερῶν ἁσπάζεται. » Τοιαῦτα μὲν σὺ συστρατηγῶν οἰχέταις, Καὶ μὴ παρὼν ἔπραττες, ὡς Μωσῆς (45) πάλαι Τροπῶν Αμαλὴκ τῇ χερῶν ἐπεχτάσει. 10 0 δὲ στρατός σου ταῖς ἐπ᾽ ἀλλήλοις µάχαις Νιχῶν ὑπῆρχεν εἰς ὀφρὺν ἐπηρμένος. Ἐδεῖτο λοιπὸν εὐχεράστου qappáyou Εἰς σωφρονισμὸν τῆς ἐπιστάσης (44) νόσον. Καὶ νυχτὺς ἄρτι τῆς στυγνῆς ἁπλουμένης, 19 Καὶ τοῦ στρατοῦ χαίροντος ἢ χανχωµένου, Καὶ πρλς povhv σπεύδοντος ἡ xaXoupévov, Ὡς &v ξυρῷ (45) πᾶς ἣν τόπος ξιφηφόρος, Bouvet, νᾶπαι, φάραγγες, εὐθεῖς χοιλάδες (46): Tov Κρητικῶν γὰρ ἐχχυθεὶς φωλευμάτων, $0 ἩΠροευτρεπισθεὶς (47) ἑπτάσήμαντος (48) στόλος Ilo) παρεῖχε τῷ στρατῷ δειλανδρίαν, "Αφνω προκύψας, χαὶ φανεὶς παρ) ἑλπίδα. Καὶ νὺξ μὲν ἑστόλιζεν Ev. φωτὶ σχότος θώρᾶξ γὰρ ὡς que, xaX µάχαιρα, xal χράνος qui in lacam deseendent fio, tristis, plenus miserfis. Exaudi, quia80, nostros fletus liumiles, tuumque ovile custodi, quod salvum fecisti : fuga hostes, et da finem. faboribus, quos exercitus tdus constanter subit. » Hzc quidem tu, militans cum servis tuis, - licet absens , agebas, ut Mores olim, qui fugavit Amalec levans in altum manus, Verum exercitus tuus in muluis przliis victor exsistens extollebater superbia. Opus ergo erat efficaci pharmaco, ut sana- retur ab imminenti morbo. Joamvero tristi nocte habente omnia, let exercitu in gaudium effuso, vel potius io superbiam, nondumque vocato properante ad praesidia, omnis locus gladiis tanquam novaculis cinctus erat, montes, valles, rupes, antra immania. E Creticis enim effosus latebris antea tremens exer- citus victüs 5eplies multam incussit militibus tuis formidinem, repente irrumpens, et preter spem prodiens. Et vox quidem habebat místas luci te- THEODOSII DIACONI A 85 Μετημφίαζον τὴν βαφὴ» τῆς ἑσπέρας. B 100 - 1036 Οἱ δὲ στρατηγοὶ πρὸς φυγἣν χεχλιµένοι, Tat; ἁσπίσι σχέποντες ὥρμων αὐχένας, Καὶ πᾶς ὁ φεύγων εἶχεν ὡς εὐεργέτιν, θάλασσαν αὐτὴν, καὶ τὰ τῶν πλοίων σχάφη. 90 Οὐκ ἣν γὰρ ἰσχὺς, ννχτὶ xat τοῖς βαρδάροις "Apu µάχεσθαι, χαὶ χατασφάττειν πάλιν’ F4 µήπερ αὐτὸς — θαῦμα xal τοῦτο ξένον "Axouspa -- θερμὸς πᾶσιν ἑστὼς ἱππότης Ἐκ τῶν ἁδήλων (49), ὡς δοχεῖν, ἑππασμάτων Παραινέτης ἃἾς, καὶ χατάπληξις μόνος" Καὶ θᾶττον ὤρμας ix φυγἠς πρὸς τὴν µάχιν Toug ἐχπλαγέντας τῇ χεχρυμμένῃ μάχῃ- Ὡς οὖν στραφέντες εἰς ἀνελπίστους βίας Ἔτεινον ἁπλῶς ἠχονημένα ξίφη, Ἔχησεν ἁσπὶς, ἐχρότησε τὸ χράνος, Ἔλαμψεν ἡ νὺξ συµπονουσά σοι τότε, Καὶ πᾶς ἔχειτο Κρητιχὸς παρέργάτης Εἰς αἷμα νεχρὸς, xai πνοῆς ἐξηρμένος. O0x εἶχε λοιπὸν νὺξ ἀφαρμὴν τὸ σχότος 105 Ἐν τῇ τοσαύτῃ συμφορᾷ τῶν τῆς "Avap. . Πριζε ταῖς πρὶν ἡμέραις, xal τοὺς φόνους Πλεῖον προεδέτεινεν ἡμερῶν δέχα. 95 nebres, thorax namque ut lux, et ensis, et galea cotmutabant colorem — vesper:. Duces auiem ruentes in fegam clypeis protegentes colla da- baut se praecipites, et omnis lugiens habebat pro benefactore mare ipsum atque navium alveos. Nou enim valebant cum nocie et Darbaris simul pugnare, et novas czdes facere, nisi ipse (mirabile hoc et no- vum auditu) ardens omnibus as$taus eques ος oc cultis, ut videbatur, equitatibus hortator fuisses, et terrefaciens solus, statimque ex fuga vertisses ad prelium eos, qui 6b nocturnam pugnam erae: territi. Ut ergo conversi ad insperatos impetus eduxerunt omnes acutos gladios, insonuit clypeus, obstrepuit gslea, emicuit nox collaborans tecem, jacebatque omnis operarius Creticus sanguine in. mersus ei exanimis. Ceterum mon babuit nox opportunas tenebras in tanta cade Agsreo- rum : eontendit enim. cum prieteritis diebus, e VARIA LECTIONES. 63. εἰς ὀφρῦς C σθείς. 107. Fort. προσεξέτεινεν. θών, in not. lego µόχθων 6. 65. Ser. χόπωσον. 15. ἐπιστάσεις C. quod ex cod. emendavit F. 77. ξιφηφόρος vulg. 80. απροεντρ- 10. Ser. ἐπαλλήλοις, continuis prelüs. 1l. NOTAE. (43) Victoriam adversus Amalecitas a Josue pre- D cibus Mosis reponatam innuit. Legitur in. Exod. 'cap. xvii, y. 14 : Cum levaret Moses manus, vincebat ]srael : sin autein. paululum — remisisset, superabat Amalet. Qua de 're cum manus Mosis fatigareutur, Aaron et Hur ex '"otraque parte eas sustentarunt, fagavitque Jose Amádlec, et populum efus in ore gladii. 'Nid. Not. '€rit. in. Anth. Pul. p. 16, F. J.] (44) 5ic ad fidem codicis emendavinius lioc. ver- bum, quod rhinus correcte edidit Cornelius. (45) |Res in discrimen venit, Cretensibus przter opinionem sublhe étdmpertitius. F. J. (46) [ Ἐδθεῖς κοιλάδες vertitur aura. immania, nescio guo jure. Εὐθεῖς ἑππόται sunt ui, 155, sensu non minus 'obscdro. Fortasse verba sejungendo, εὐθεῖς, κο:λάδες, loca ardua et convalles. F. 3.] (41) Ita cum cocice hoc verbum corrige mendose editum a Cornelio. (48) Hoc verbum, quod alibi non reperias, adbi- bet Theodosius, ut indicet exercitum Saraeenorum fwisse septies a Graecis victuin ac profliga(um, quod quidem inferius magis aperte testatur. Gompositum autem illud est ex ἑπτά et σημµεῖον, quasi Greei septem tropza erexerint. [ Ἐπιασήμαντος esse po- test rA septem cladium tanquam nota int- $tus. Κ. J. (49) Romanum imperetorem incognitis equae stipatum exercitui suo a facie Barbarorum lugienu mirabili modo apparuisse, verbisque ad preeliom confirmasse , nullus ex superstitibos historicis commemorat, nec debito, fiethim. esse fabeliam οὐ ornalum poeinutii. 101 Οἱ βάρβαροι δὲ χείπερ ὄὕντες ἐκ σκότους (50), Κατ]τιῶντο τῷ σχότει τῆς ἑσπέρας, Καὶ τὶν ῥοδόχρουν εἰς προσενχὴν ἡμέραν Ἔστησαν ἑλθεῖν' οἶτα xal φοῦ φωσφόρου Αχτῖσι λευχάναντος ἄρτι γῆς πλάτη, Απηυχαρίστουν φαῖς ὁδοῖς τῆς ἑσπέρας, Καὶ τὴν ποθητὴν ἤνπερ εἶχον ἡμέραν, 5 Ἐχθρὸν βδελυκτὸν ἔθλεπον µεμ]νότα (Dl). Οὕτω χαχῶς τρωθέντες, ἑξοπισθίως Φεύγοντες ἐξήλαυνον οἱ λελειμμένοι (98): Καὶ Υη στολὴν εἴληφεν Ex τῶν σωμάτων Καινὴν, ὑφαντὴν ἐχ ξιφῶν εεθηγµένων. "Exei τὸν ἵππον ἱππόται θεὸν τότε Πρὸ τοῦ πεσεῖν ἔχραξον' ol πεπτωκότες, 110 190 cladem majorem effecit, quam decem dies. Bar- 6 bari vero, quamvis θχίτα tenebras, crimina. bantur tamen tenebras vespere, et precabantur auream roseam ut adventaret : sed cum postea Lucifer jam totam terram dealbaret radiis, gratias agebant viis vespere , atque auroram, quam desideraveramt, insani respiciebant quasi hostem abominabilem. lta vulnerati a tergo turpiter, qui superfuerant, fugientes ruebant : vestemque terra accepit cadaveribus nowo more intextam opera acutorum ensium. Ibi equites equum veluti Deum DE EXPUGNATIONE CRET.E ACROASIS 1II. 1038 T^v εὐσθενῶς τρώααντα, μὴ βαλεῖν Esc Τοὺς οὖν φυγόντας τὴν πιχρὰν ταύτην uy Οὐ µέχρι φημὶ τεττάρων, f) χαὶ δέχα᾽ 1935 Τοσοῦτον ἧσαν τῆς τελευεαίας τύχης, Ἐξ ὧν χαχῶς ἕ-αττον (ὅ5) 6l Χρῆτες τότε. Τίς (54) Ἰδομενεὺς (85) ὁ θρασὺς δηµηγόρος, 'O αυστρατηγῶν Ἑλλάδος στραςηγέτη, "f «τὰς (86) ἀπειλὰς ἐξονειδίζων πάλαι, Πρὸς τὴν µάγχην ἤγειρεν Ἀτρέως Ὑόνος (51), Φθάσας παρελθεῖν εὐτυχῆς ἦν τὸν «βίον (58), Ὡς τὴν ἅλωσιν οὐχ ἰδὼν τῆς πατρίδος ; Ὡς δὲ τραπέντας εἶδεν ὁ πρῶτος Χάρων (59) Κρήτης ᾽Αμηρᾶς ἜΈνδοθεν τεφραγµένος — 125 Ἐκ τῶν ἄνω γὰρ ἔθλεπε πυργωµάτων — antequam caderent precabantur, et qui ceeiderant, strenuum percussorem, ne feriret amplius. Qui ergo evaserant ex ου savo prslio, vix, ut ita dicam, quatuor fuere, aut decem , adeo redacti erant ad extremam fortunam ob mala, que patieban- tur, Cretenses. Quis, ut ldomeneus orator audax, qui commilitavit cum duce Grsecise, quem olim mins οἱ, quas jactaverat, exprobeans ad praelium excitavit Atrei filias , adeo felix fuit, ut sua prius relinqueret uam captivitatem videret.pateim ? at ergo primum snos (ωραίου vidit Charen Crete Amoras, qui era VARLE LECTIONES. 4106. Vulgo distipguitur post ἑξοπισθίως. cf. 11. 449. 147. ot λελεγμένοι C. .ἕπραττον corrigit F. ticulam tantum ὣς supplere placet, et. carnem et aeusys melius se habebunt. » U. In roducitur, littera v pronuntiando feminan. Sensum resiitues scribens : "H ῥ' F. 149. Vulgo distinguitur poet ὑφαντήν, 496 terrogandi signo. Vid. Annot. 4 od * cod. emendavit νεύς, iR N8g. : « par- Ἀδρμενεὺς penultima Ἰδομενεύς, deleto y. 152. 97. τίς Ἰ 9. d πᾶς, in not. potius τὰς C. 135. Ser. ἔθλεπεν. NOT ££. (50) ᾗ Ὄντες ἐκ σχότους male explicatur : quam- via extra tenebras. Ex tenebris orti dicumtur Barbari, quía Ince religionis christiang earent, Vid. Not. ad Anth. Pal. p. 18, n. 85, F. 5.] (£4) Mallem µεµηνότες, quod earminis explica- tioni magis cohzregt.| [Bene habet µεμηνότα, diem illi abominabantur, tanquam lostem in ipsos fu- rentem. F. J.] (52) Qui nempe superstites evaserant ab accepta clade. Audi Leonem diaconum : Tandem multis eorum casis in fugam veriuntur per angusta viarum cedentes. Romani pero eos insecuti dire trucidabant ; qrisero hgcienus superstiles erant,ac quolquot ardor li non demessuerat, projectis armis in precepe vertebantur. Vid. Pagium ibid. pag. 875. Cornelius a codicis lectione recedens edidit λελεγμένοι. (55) Nihil hic verbum ἕπαττον, nec dubito, qu'n sit legendum ἔπραττον. (54) Cornelius legendum esse conjectavit τίς ὡς, quoniam, inquit, et carmen, et sensus melius se habebunt. Sensus certe, addita particula ὡς, magis picuus foret, sed carmen nullo modo melius se aberet, cum nihil in eo desit ad senarli comple- mentum. Quare nihil esse addendum arbitror, prz- dictamque particulam potius esse subintelligen- m. (55) Idomeneus rex Cretensis, qui maxime in Trojano bello inclaruit. Hic cum post eversam Trojam cum suis rcverteretur, et dira tempestate ejus classis agitaretur, devovit diis sacrificaturum $e rem, quas ei primum occurreret. Itaque filium, qui primas ei obviam venit, sacrificavit, vel, ut aliis placet, sacrificarl jussit, ob quam causam a civibus regno pulsus, Salentinum Calabris promontorium divertit, ubi civitatem condidit. C (96) Sie codex, et sic quoque Cornelius emendau- dum censuit. (57) Agamemnonem igiellige Atrei ex «ἄφορο filium. Is Idomeneum ad proelium adve.sus Trojanos forti snimo committendum, teste Homero lIlia.!. Jib. :w, v. 354, excitavit. Quod autem inquit, τὰς ἀπειλὰς ἐξονειδίζων, Agamemnonem nempe ldo- meneo minas, quas antea ille contra Trojanos iu- tentaverai, exprobrasse, ad eadem Agamemnonis verba ab Homero allata respicit. Ibid. v. 354, ubi ait : 'AAA', ὅρσευ xoJsporÜ", οἷος &üpoc &bxsosTya. Sed prorumpe ad bellum talis, qualis antea gloria- baris. (58) Βίος hic pro bonis seu fertunis adhibetur, quo sensu plures Graci tum. poete, tum oratores usurparunt, adeo ut παρελθεῖν τὸν βίον a bonis de- D (sere signiüicet. Melius itaque se gessisse affirm: omeneum, qui e Creta pulsus absque certamine regno cessit, ne patriam suam perderet, quam Sa- raceni, qui Graecorum armis resistentes patriz sus perniciem calamitosissimam — moliebantur. [Sensus est : Beatus censendus ldomeneus, quod prius excessit e vita, quam patris eversionem vi- deret. F. J. | (59) Homines terribili squalore ac pravo turpique animo przditi eic per convicium dicebantur. Apu- leius de Sieinio /miliano sui accusatore ita Inquit in Apologia, pag. 497 : Igitur agnomenta ei duo in- dita ; Charon, μ jam dixi, ob oris et animi duritatem : sed alterum, quod libentius audit, ob deorum cen- tempiunt Mezentius. 1039 THEODOSII DIACONI 1080 Λαοῖς κατασχεῖν τὰς πύλας ἐπιτρέπει, Α Ποιεῖν, τελεῖν, πράττειν τε τοῖς ἑναντίοις. Καὶ τὸ πρόσωπον χερσὶ τύψας ὁ δράχων, Τούτου λαλοῦντος τῆς ἀηδόνος δίχην, 'Agnxe χαπνὸν συμφορῶν Ex χαρδίας. Αἰσθητικῶς ἕχαμνε πεντάδος µέτρον. Ἵψας γὰρ αὑτοῦ πῦρ, ἄναξ, τοῖς ἑγχάτοις, Tóv ὀμμάτων yàp κρουνὺς ἔῤῥει δαχρύων, 140 Σπινθῆρας αὐτῷ σοὺς ἀφεὶς στρατηχέτας. 160 ᾿Οσφρήσεως πὺρ, Ίχος Ex τῶν ὠτίων' ᾽Αγαλλιάσθω πᾶσα Ῥωμαίων πόλις Λόγων δὲ χρουνοὺς ἐξέπεμπε τὸ στόµα, Θάλασσα συγχόρευσον, εὑφραίνου χτίσις. Καὶ χεὶρ ῥοὰς ἔδλυξε πολλῶν αἱμάτων 'O 05p (60) ὁ δεινὸς σάρχας ὁ πρὶν ἐσθίων, Ἐκ τῆς στροφῆς πάσχουσα τῶν ἀχονιίων. Κοινῶν στερεῖται σιτζων (64) κεχλεισμένος. Οὕτως kxelvoc, ὡς φανῇ ab; οἰχέτης, 115 'O μὴ χορεσθεὶς ἐν ῥοαῖς τῶν αἱμάτων, 165 Ἐπλήττετο ζέοντι χαρδίας πόθῳ. Δ.ιψᾶ σταλαγμὸν ὕδατος τετηγµένος. Πλὴν εἶχε χαιρὸν ἐμποδὼν τῶν πραγμάτων Οὕτω xaxux ἔχουσιν οἱ θεαρχίας Βάλλοντα τοῦτον ἀντὶ µυρίων πόνων. Πράξει πονηρᾷ τὸ τρισέµφω (62) τὸ χράτος "Hv οὖν βαδίζων, fv τρέχων ἄνω χάτω, Ἐκ τῆς ἑαυτῶν χαρδίας ὠθηχότες: Κλαίων, παραινῶν, καὶ παρορμῶν τὸν στόλον. 150 Ὡς οὖν ὑπῆρχεν ἔνδοθεν πεφραγµένος, 170 'ΠἩδεῖτο xal γὰρ τοὺς πόνους τοῦ σοῦ χράτους, Τείχει πεποιθὼς (65), οὐ σθένει στρατευμάτων, Κενῶς δι’ αὑτοῦ ph περιδλέψας ὄχνος Ὁ obo στρατηγὸς χαὶ πάλιν Νιχηφόρος Ἑν τοῖς ἀθέσμοις Κρητικοῖς ἀναπλᾶσθαι. Κριοῖς, χελώναις, σφενδόναις επιτρέπει Ὁ δὲ στρατηγὸς σφενδονοστρόφων, ἄναξ, Βαλεῖν τὸ τεῖχος, τὰς ἐπάλξεων βάσεις, Ποιεῖ γέλωτος ἄξιόν τι χαὶ πλέον. 159 Τοὺς εἰς τὸ τεῖχος, πάντα σὺν προθυµίᾳ (64) 1175 "Ev σφενδόνῃ γὰρ νωθρὸν ἐμθαλὼν ὄνον (65) intra propagnaculo, ex altis enim respiciebat tur- — qui supra moenia stabant, et cuncta alacriter facere, ribus, gentibus suis maudavit portas claudere , — perficere, operari contra bostes, lllo loquente lusci- atque faciem maaibus tundens draco fumum emisit — nie instar fatigabatur quinque sensuum numerus, suspiriorum ex zsiwenti pectore: nam accendisti, — nam fons lacrymarum fluebat ex oculis, uar.s o rex, ignem in ejus prxcordiis, tanquam scintil- — spirabant ignem, resonabant aures, os autem ver- las, tuos immittens milites, Exsultet omnis Romano- — borum etnittebat flumen, manusque fundebat rivos rum civitas, tripudiet mare, totus letetur orbis: — 1iulti sanguinis in ejaculandis allaborans telis. [ta fera terribilis carnes antea devorans arctata, cibis — ille, ut videretur servus tuus, flagrabat ardenti cor- privatur communibus; et qua non est satiata rivis ^ dis desiderio. Verumtamen tempus erat impedi- sanguinis guttam aquas nunc tabescens sitit. Talia — mento rebus quod eum angebat prz mille dolori- habent mala, qui divini imperii tripliciter emicaus — bus. Quare circuibat, excurrebat hac illac flens, dominium factis improbis procul ab eorum corde —adhortans, et confirmans exercitum. Verebatur enim tentant pellere. Ergo cum ille intus communitus — labores tuorum militum, ne sensim in eos irrepess foret mcnibus confisus, non viribus militum, tuus — segnities Creticis iniquis pares redderet. Dux au- dux iterum Nicephorus arietibus, testudinibus, fun- — tem funditorum, o rex, facit quid risu dignum dis jubet percuti moenia, et pinnarum bases, et eos, — maxime. Funda enim inserens pigrum asinum jube VARLE LECTIONES. 145. fj 8hp, in not. melius ὁ θὴρ C. ut est in cod. teste F. 147. ἔχουσι οἱ C. 148. τὸ τρισέάφωτον χράτος emendavi in not, ad Anth. Pal. p. 14. 151. πεποιχὼς C: πεποιθὼς cod, 152. Fort. aU «dw. 155 πάντας συµπροθυµἰα, in mg.: num legendum potius: πάντα σὺν προθυµίᾳ. C. utest in cod. teste F.158. Fort. αἰσθητιχῆς: cireumscriptio est. quinque sensuum, qui omnes duce verba faciente diverso modo afüciebantur. Similiter, Pisid. de Bello Abarico v. 507. αἰσθήσεων δὲ πενταχόρδῳ συνθέσει Tov ix εἰς τὺν πῶτον εἴπομεν τόνον. 179. ἀναπλάσθαι C. In obscuris his versibus fort. legendum : ph πάλι pát- Ψας ὄχνος. iterum ut antea exercitui inter impios Cretenses noxam afferens. In. ἀναπλᾶσθαι quid lateat, nescio. 172. Fort. rectius junxeris σφενδονοστρόφων ἄναξ, duxjfunditorum. NOTAE. (60) Sic codex, contra cujus fidem Cornelius D imperio, mense Martio, sexta indictione, scholarum edilit ἡ 050, sed emendatiouem ad oram pagine — domesticus aciem instruxit diversosque ex illis cuneos adjecit. et phalangas ac turmas constituit. (61) Saracenis urbe inclusis annonam «defecisse (62) Mendum huic voci subesse non dubito, ma. sic enarra; coniinualor Theophanis in Rom. Jun. gisque placeret τρισέµφος. Porro advertas velim num. 46, pag. 500 : Tfj; τροφῆς xai δαπάνης τῶν — vocis singularitatem, non inconeinne tamen à Theo- Κρητικῶν δαπανηθείσης, xal elc ἀνάγχην προχωρ- — dosio οομβείαπι, ut in unius Dei ΙΠΡΟΓΙΟ Trinita- ούντων xal χαθ᾽ ἑχάστην πρὸς τὸν Μάγιστρον αὗτο- — (em etiam exprimeret. Eam ex spl, ἐν, qui, ul µολούντων, καὶ τῇ τὰ πάντα Θεοῦ ἠνιοχοῦντος προσ — videlur, composuit. - τάξει τῇ τοῦ Μαρτίον μηνὸς τῆς ἕχτης ἰνδιχτιώνος (66) Sic corrige ad codicis θάδπι, quam coutra ὁ Aonéattx o; τῶν σχολῶν τὸν στρατὸν πρὺς πολεμικὰς Cornelius edidit πεποιχώς. — 2l ὥτρυνε παρατάξεις, διαφόρους αυστησάµενος φάλαἵ- 04) Perperam omnino legit biec verba Cornelius : Yás τε xal ἀσπίδας xai σάλπιγγας. Consumpta Aga- — sed hanc ipsam codicis lectionem ad oram paginz renis Crelensibus omni annona, ilsque in angus- conjectandu subjecit. lias coactis, ac cum ex illis quotidie ad Magistrum (05) Novuin certe est stratagema, quod hic uvodo uiro confluerent, Dei tandem cuncta. moderantis — describitur; et forte & Theodosio confictuum est, qui 1041 ᾿Ρίψαι χελεύει «ῶντα τοῖς ὄνοις bvcv. Οἱ δὲ, στραφθέντες τῇ πλοχῇ τῶν σφιγµάτω», Πέμπουσι τὸν δύστηνον αἱθεροδρόμον' Ὅ δὲ προηυτρέπιξεν, ἑξήπλου πόδας, El; ἀέρα προῦδαινεν ἀγρότης ὄνος, 0 πρὶν ταπεινὸς, ἓν µεταρσίᾳ Báac:, Ὅ νωθρὸς ἐν v, χαὶ χελωνόπους (66) ὄνος, Νεφοδρομῶν ἔπληττε τοὺς Κρῆτας τότε, Ξέρξης (07) ἑδείχνυ γῆν ὕδωρ τὸ πρὶν νέα, 185 Καὶ πάντας ἐξέπληττε τοὺς ἑναντίους' 'O σὺς δὲ, παμµέχιστε Ῥωμανὲ, στόλος Νωθροὺς ὄνους φάλχωνας ἁπτέρῳ βάσει. Τοῦτον πεταστὸν ὁ στρατηγέτης βλέπων Tot; σνστρατηγοῖς μειδιῶν, ὡς Ex ζάλης κ9υ Tiv νοὺν ἀνέλχων, εἶπεν, ἐχ τῶν φροντίδων; « Νέον πετεινὸν εἰς τροφὴν τὰ θηρία Καθήμενον νὺν ἔνδοθεν, φίλοι, λάδῃ Ὡς ἐξ ἀφάντων (68) χαὶ χεχρυµµένων πόρων, 130 projici vivum in asinos asinum. Quare hi conversi ad eum arctandum vinculis proJjiciunt infelicem per aeris semitas : ipse vero se agitabat, exiendebat pc- des, per acrem gradiebatur rusticus asinus, antea villis in sublimi erat positus, in terra ignavus, alque tardus asinus per aerem currens terrori erat. Cretensibus. Xerxes ostendit terram in aquam versam, novum antea, et omnibus terrorem incus-it hostibus : tuus autem , maxime Roinane, exercitus pigros asinos, falcones volantes absque alis. Πιο factu: alitem dux aspiciens, sociis ducibus, subri- dens, tanquam a procella a curis mentem abstra- heus, dixit : « Novum voluerem in cibum bellum jacentem nunc intus, o amici, accipient tanquam DE EXPUGNATIONE CRET/£ ACROASIS III, 1042 Πλήσει τε τὴν τράπεζαν &x τῶν βρωμµάτων' 195 Δεῖσθαι γὰρ αὐτοὺς (09) τῶν ἀναγχαίων λόγος. Ὦ φθέγµα κλεινὸν, ὦ µελίῤῥνυτον στόµα Τοῦ σοῦ στρατηγοῦ, δόξα τῶν ἀναχτόρων. Τίς οἵδεν ἄλλος τῶν πάλαι βροτῶν πλέον, Ἐξ ὧν ἀνέγνω, τῶν τανῦν πεπραγμένων ; 200 Ei τις γινώσχει θαῦὕμα Ῥωμαίων μάχαις. Τοῖς ἱστοροῦσιν ἐντυχὼν λογογράφοις, Tato δεσπότου νῦν δεῦρο δῆ προδαλλέτω Níxatg ἐχεῖνο, xal φανήσεται τρίτον Ὕψει µεγίστῳ, χαὶ πόνοις ἀνενδότοις. 205 Kopo;, Δαρεῖος, Kpolaoc, οἱ στρατοκράται, Καΐσαρ, Αχιλλεὺς, Μαχεδὼν, καὶ Πομπίος, Φίλιππος ὁ πρὶν (70), ὃν γράφει Δημοσθένης, Ὁ μιχροτερπῆς, πλὴν φανεὶς ἀριστόπαις (71), Κάρδων (12), ὁ Σύλλας, Βροῦτος, ὃς τοῦ Ποµ- [πίου (75) 910 "Εόαφε τὴν μάχαιραν ἐκ τῶν αἱμάτων' ex imperviis et occultis locis, illornmque mensam implebit cibis, nam eos egere necessariis intelligo.» O vocem inclytam, o mellifluum os ducis tui, Romane, regum decus! quis veterum mortalium novit majus his, qu: modo sunt gesta, libros perlegeus? si quis. cognovit mirum quid in Romanorum praliis volvens q'a scripta sunt ab historicis, modo, quaeso, con- f«rat cum despota victori:s illud, et apparebit leve alversus tantam sublimitatem , et improbos labo- των. Cyrus, Darius, Croesus exercituum duces, Cz- sar, Achilles, Macedo et Pompeius, Philippus prior, in quem scripsit Demosthenes parvis insistens, visus licet filii poter maximi, Carbo, Sylla, Brutus, qui Powpeii tinxit. pugionem sanguine : hi omnes VARI/E LECTIONES. 478. αἰθεροδρόμον €. αἱθερόδρομων Ε. 179. προηνυτρέριζε». C. 192. Fort. χα )ήμενοι (per synesin) νῦν ἆνδοθεν φίλον 2360. {95 200. Fort µάχας. 203. Scr. πρισθαλλέτω. 906. Fort. Λἴας, Αχιλλεύς, ut 1. 37. a, eui respondel v. 180. in not. seu αὑτοὺ- C. 184. νέον eorr. Εξ. Fort. τὸ) πρν . a3 2. Vid. Annot. ad. 1. 16. 209. χάρβον C. 6 τοῦ mop lou C. NOTE. etiam alibi jocis indulget. Σφενδόνη autem de ma- 6 Eum totius Gracix dominatui ambitiose inhiantenm, china ex ballistarum seu catapultarum genere in- tellige, qua grandiora saxa contra hostes emittebant, De ballista certe interpretatus est. hoc nomeu Phi- loxenus in Glossario, scribens : Ballista, σῳενδόνη, μάγγανον πολέμιχόν : quare ballistas ipsas, $cu petrarios monancones a quibusdam , σφεδύνας, Γιικάας, appellari aniinadvertit Apollodorus archi- tectns in Poliorcetiris, pag. 40. [Ol δὲ στραφθέντες «i mÀox] τῶν σφιγµάτων. orationis subjectum est ol νοστρόφοι, qui machinam bellicam tor- quent, molesque ei impositas ope funium jaculantur. Male itaque vertitur : Quare hi conversi ad eum ar- ciandum vinculis; quasi de asiuo funibue constricto agatur ; cum sit : illi autem conversi ad tortos ma- chiuarum funes. F. J.] (66) Asinum testudineos pedes habentem dicit, ob ejus segniUem et tarditatem. (67) Vide quie de hoc Xerxis facto superius adno- tavimusAcroas. ll, v. 266. (68) Saracenos fame laborantes asinum ex im- perviis occultisque locis in cibum accepisse inquit, quoniam per aerem, ideoque per vías aibi non pro- prías eis iinmissus fuerat. (69) Sic bene corrigendum conjectavit Cornelius. (0) thilippus primus, quia alii pest cum ejusdem nominis reges Maccdonicum imperium obtinuere. et Athenienses pracipue, quorum vires magis exti- mescebat, sibi subjicere adnitentem, Demosthenes vehementissime insectàtus est, septem illas cele- berrimas orationes contra eum recitans, quarum wes Olynthiace, quatuor Philippice nuncupantur, (71) Acute 'Theodosiua utitur verbo φανεὶς, quia fama fuit Olympiadem non ex marito, sel ex Nec- lanebo, atque adeo ex Jove sub draconis flgura Alexandrum M. genuisse : Namque mater ejus Olym- pius, inquit Justinus lib, xi, cap. 11, confessa viro &uo Philippo fuerat, Alexaxdrum nonez eo se sed ex serpente ingentis magnitudinis concepisse. Denique Phi lippum ultimo prope vite suc tempore filium svum non esse palam pradicaverat. Qua ex causa Olym- piadem, velut stupri compertam, repudio dimiserat. Qua de re bene adnotat Freinshewmius 1n Supp mentis 3d Q. Curtium lib. 1, cap. 4, num, 15 : Nec desunt, qui (abulosum id quidem, non tamen adulte- rium matris (e jactatum asserant. (72) Cn. Carbo, cujns plurima fuit in. republica auctoritas, partes Marianas secutus. Is in tertio suo consulatu jussu Pompeii in Sicilia ad supplicium ductus est, ibique, dum atvum sibi levaret, eaput ei abscissum. Consule Valerium Maximum lib. 1x, cap. 15. 862. . d . (3) Si€ cox, que οι αν ου» 1043 Οὗτοι χαθ) ἡμῶν τῶν ὑπηχόων, ἄναξ, Ὁμοῦ στρατευέτωσαν, οὐχ ἔχει φόδον ἛἜχουσα τὴν ahy fj πόλις πανοπλίαν. Μῦθοι βοῶσι τοὺς πόνους 'Ἡραχλέους, Ὕψῦσιν αὑτὸν τῆς ἀληθείας πἐρα, Φωνοῦσι πολλὰ, xal χαταπλήττουσἰ pe, Καὶ πλεῖότα φημἰίζουσιν ἴσως ἀξίως. Πλὴν ἐχράτησεν, ἢ χατέστρωσε πόλεις. Πολλὰς γὰρ εἴποις' ἀλλά τοιαύτην πότε : 220 O2x fjv τις ἄλλος τῆς πάλαι Ῥώμης 5va£- Οὐκ ἣν τις ἄλλος ὡς 6 χλεινὸς δεσπότης. Πολλῶν ἀνέγνων ἱστόρων πολλὰς βίδλους' Πλούταρχον Σξαίροντα Ῥωμαίων χράτει (74) — Ἔγνων γὰρ αὐτὸν — οὗτος ἀλλὰ πολλάκις 225 Κλέπτει τὸ χαῦνον, xai τὸν ὄγχον εἰσάχει, Ὑψοί τὸ μικρὸν, καὶ κατασπᾷ τὸ πλέον" Δίωνα (76) τὸν τέττιγα, τὴν σοφὴν λύραν" Οὐχ εὗρον, ὡς σὲ λαμπρὸν Ev στρατηγίαις: Οὐχ εὗρον ἄλλον δεύτερον στρατηγέτην' 250 θὺχ εὗρον ἄλλον Ῥωμανὸν βουληφόρον" 2:5 contra nos servos luos, ὁ Réx, simi arma moveánt; non timet, dum tuis armis sit munita, civltas. Fabula: valde celebrant labores Herculis, ultta veri- tatem exaltant illüm, inelamant multum, et me terrefaciunt , ae maxima ei tribuant, forsan merito; verum!amen vicit, non evertit urbes : quod si mul- tat. dixeris, sed talem quando? non fuit altet veteris Rom: rex, non fuit alter, ut inclytus despota. Plu- THEODOS!I DIACONI A 1044 Οὐχ εὗρον ἄλλον' οὐδὲ τὸν τοῦ Φιλίππου (76), Ὃν πρῶτον ὁ Πλούταρχος tv µάχαις ἔχει. Τοσοῦτον ἤρθης τῇ θεοῦ σννεργίᾳ’ Τσοσοῦτον ἐχράτησας ἄλλων kv. µάχαις * Τοσοῦτον ἐξέπληξας ἐχθροὺς ἓν ξίφει. AKPOAZIZ A'. "Aprt, χραταιὲ qux, ἄναξ οἰχουμένης, To) σοῦ στρατόῦ χάμνοντος ἓν παραστάσει (71) Βάρει σιδήρου, χαὶ χὀπῳ, xaX φροντίδι, Χειμῶνι πολλῷ (78), xal χρυμοῖΐς ἀνενδότοις * 5 Τῶν Κρητιχκῶν ἔξωθεν ol πρῶτοι χύνες, O0 '(*jc τοπάρχαι, xal φαλαγγάρχαι τότε’ Κρημνοὺς γὰρ αὐτοὶ, xal φαραγγώδεις Λό- πους (79ὶ Ὅχουν, ἐχεῖθεν ἐξελαθέντες (80) Gier, Πληγένιες ὁρμῇ xai βολῃ τῇ τοῦ χρύους, Καὶ τοὺς ἑαυτῶν οὖκ ἀπειπόντες χρόνους, 'Ouo2 χαθ) ἡμῶν (καὶ γὰρ εἰς συνοιχέτας) Ἐκ τῶν ὁρῶν ὥρμησαν el; σραγὴν μίαν. 10 siliis, non Inveni alíum, neque Philippi ilium, quem Plutarchus in. prieliis habet principem : adeo οἱδ- vatus es cooperante Deó, adeo superasti caetoros in preliis, adeo exterroisti hostes gladio. ACROASIS QUARTA. Jam, o potens lumen, dominator orbis, exercitu (uo laborante procul a patria onere armorum, et rium historicorum legi multoslibros: Plutarchum C molestiis, et curis, summa bieme, et frigotibus »s- extollentem Romanum imperiuii (novi enim ipsum), sed iste szpius celat mollitiem, et gravitatem prz- dicat, exallat parva, atque magnis detrahit : Dionem eiiam cicadam, sapientem lyram. Non inveni, wt te illustrem in imperio militum, àon inveni alium se- cundum ducem, non inveni alium Romanum in con- peris, Creticorum, qul foris erant, primi canes, nou amplius terr: domini, et duces agminum, prerupta enim ipsi, et algentia loca habitabent, inde erum- pentes armati gladio, impetu afflicti et acerbitate frigoris, suosque nondum recusantes annos, simul contra nos (nam contra concives nostros) e montibes VARLE LÉCTIONES, 218. Ser. κατέστρωσεν. 995. χράτει, in not. lego κράτος. Fort. κράτη, . 1. φὼς corrigit Boisson. in Co P. 439. Malim distingul : xpatatkb, φῶς, ἄναξ, οἰχουμένης, rex. potentissime, lumen ᾳ. , 8. ἱξελθέντες C. ἐξελαθέντες ex cod. emendavit Ε. Fort. ἐξελασθέντες. ante hunc versum unusaautalter excidit. stenii Epistolas 7. κρυμνοὺς vulg. cf. infra v. 11 40. Fort. ἀπειπόντες δόλους..ο[. infra v. 71. cf. iV. 51. 227. Fort: mm. Epigr. post Hoi- mundi, NOTE. et sufficit nomen Καΐσαρος, quia Brutus Cesarem, non Pompeium percussit. Mihi tamen vix persuadeo, scriptorem Codicis adeo turpiter errasse, ut duo ποιηἰΏλ adeo inter se diversa in scribendo confude- rit. Itaque aliquem potius versiculum intermedium omisisse malim : quod facilius evenire solet. Porte cum Julius Cesar in Curia Pompeii, ubi senatuta coegerat, 4 Bruto ante ejusdem Pompeii statuam fuerit perfidiose confossus, verisimillimum esse vl- detur, Theodosium hujus rei meminisse, adeo wu dixerit, quod Brutus Pompeii manibus ους, Cee- saris sanguine pugionem tinxerit, vel quid simile quod coninodé in intermedio versiculo possit ap- lari. (74) Ita exstat in codice : sed erróre fursán libré- rii. Cornelius opportune eorrigendam aünotàvit »pá- | (is) Cur Dionem cicadam ac sapietitem lyram ap- n et, non bene intelligo; poetse enim potius quam istorico hi» appellationes convenissent, nisi quis malit à Theodosio Dionem ita esse appellatum propiet ejus singularem facundiam elegautemque stylum. (76) Philippi filium, scilicet Álezandrum Magnum, cujus vitam ac res ab eo praclare gestas copiose descripsit Plutarchus. (11) In exsilio, seu procul a patria ; nam inter plures, quas huic voci Graci explicationes tribuere, ea potissimum, licet ininus obvia, Theodosii sensum exprimit, (T8) Grecos contra Barbaros in Creta. militantes frigore adeo fuisse afflictos, ut domum reverti co- itaverint, tum Simeon Magister ei Logotheta ia om. Jun. num. 11, p. 498, tum continuator Theo- plianis {η Rom. Jun. num. 12, pag. 299. scripsere: atque is quidem Nicephori quoque allucutioneum, qua milites detinuit, a Simeone tantummodo indicatam, integram recitat. Verum Theodosius boc militum €ensilium et Nicephori alloculionem orinino reli- tult, qua in re cum Leone diacouo cousentit, |» quántwm ex ejus excerptis colligi potest apud gium ibid. pag. 815. id ipsum co.unemorare pri- termisit. —— (79) Vide quse superius notavimus Acr. li, v. 111. (80) lta bene codex, non ἐξελθέντες, ut. Icgit Cotuelus, qui ideo versum claudicantem edidit 1045 Ὡς οὖν τὸ ῥουνόθρεπτον ἄγριον γένος Αἰγῶν, λαγωῶν (81), xaX ταπεινῶν δορκάδων 45. Χειμῶνι πιχρῷ τὴν τροφὴν λελειμμένων, Ἐχ τῶν ἄνωθεν ψυχοχρυστάλλων τόπων Κοίλοις προθαίνει xal βαδίζει χωρίοις, Τροφὴν ἐρευνῶν xal βοτανώδεις τόπους " Οὗτως τὰ φαῦλα τῆς ἁμαρτίας τέχνα 920 Tol; τῆς θαλάσσης χυμοδέγµοςσι τόποις, Σχέπαις ἑπακταῖς (82) ἕτρεχον, χαὶ κοιλάσιν. Ὡς δὲ χρεῶν τὸ λίχνον ἐν θηρσὶ γένος Λύχοι, κόρον σπεύδοντες εὑρεῖν Υαστέρος, Βαΐνουσιν ὀργῇ xai χενώσει χοιλίας, ? Πρὸ τοῦ φθάσαι χαίνοντες ἑχτάδην στόµα * Οὕτως τὸ φῦλον τῶν ἐχεῖ δουλοσπόρων Toig σοῖς βιασθεὶς, ποιµμενάρχα, ποιµνίοις Κατεξανέστη, xol παρεστόµου ξίφος, Βρῶξαι προθυμοῦν σάρχας ἀντὶ (85) βρωµάτων, 50 []ένειν (84) τε θερμὸν αἷμα ᾿Ῥωμαίων θέλον, Καὶ πρῶτα λαμπρῶς τῆς μάχης λαθεῖν χράτη. Τούτοις ὑπῆρχεν ἡγεμὼν τοῖς βαρθάροις 'O Καραμούντης (85), 6 σφαγίπλουτος yépuv, ι9θ rr irruperunt ad. cedem unam. Ut igitur in montibus educatum silvestre genus caprearum, leporum, et trepidantium damarum, dura hieme destitatarum cibo, ex altis locis conglaciatis frigore descendit gradiens per apertos campos, inquirens escas et berbosa loca : maris illisa fluctibus, impervia, e£ senta situ curre- bani, et per valles. Ac veluti carnium avidum in'er feras genus lupi, invenire festinantes cibum, gra- diupntur ira, et jejunio perciti, antequam quid tollant, aperto hiantes ore : [ta horum Barbarorum servile genus a tuis oppressum, summe Pastor, gregibus - contra illos insurrexit, et exacuit glajios, comedere cupiens carnes pro cibis, calidumque bibere Roma- norum sanguinem, primasque illustris pugna con- sequi victorias. His imperator erat Barbaris Cara- muntes, senex jugulans divites, antiquorum dierum DE EXPUGNATIONE CRET/E ACROASES IV. 1046 'O τῶν παλαιῶν ἡμερῶν νέος δράκων, 99 Ὁ καὶ κρατῆσαι Κρητιχῶν τὰς ἡνίας Εἰς νοὺν ἔχων ἅπαντα τὸν ζωῆς χρόνο». Οὗτος προευτρέπιζεν (86) εἰς σφαγὴν τότε Ὠληθος δεκαπλῆς ἐμθαλεῖν χιλιάδος. Ἐπεὶ δὲ πάντας (87) τῶν ὁρῶν εἶδε χάτω, 40 Ξιφηφοροῦντας, ἰππιχοὺς, πεζηλάτας, Σταθεὶς παρῄνει, καὶ παρώρµα πρὸς ξίφη, Φάλαγγας ἱστῶν, xal φαλαγγάρχας νέους, Φράτιων χύχλοις ἔξωθεν τὰς περιστάσεις, Τοιαῦτα φωνῶν xat βοῶν τοῖς βαρθάροις : « Πολλὴ μὲν ἡμῖν, ἄνδρες, ἐστὶν ἡ βία, Πολὺς ταραγμὸς, χαὶ καταιγὶς, xal πόνος, Ἁλλ' ἔστιν ἡμῖν θᾶττον ἡ σωτηρία, Μόνον θέλωµεν, χερσὶν ἐξευρημένη. Βῶμεν πρὸς ἐχθροὺς, μὴ φοθηθῶμεν ξίφη, $90 Στῶμεν xav' αὐτῶν, μὴ πτοηθῶμεν δόρυ. Καὶ πάντας εἰς θάλασσαν ἑξωθηχότες. Τρόπαιον ὧδε στῄσομεν λαοκτόνον. » Καὶ (88) πάντες εὐθὺς εἶπον ὥαπερ ἓν στόμα" « θάνωµεν, εἰ δεῖ, σήμερον πατρῶν (89) ἅμα, i» σε juvenis draco, qui et habenas regere Cretensium in mente habuit toto vit: tempore. Hic tunc parabat ad faciendam cxedem emittere numerum decem mil- lium hominum. Ut autem hos vidit deseendisse e montibus, ensiferos, equiteg atque pedites siaus ita perversi peccati Glii per loca C hortabatur, et incitabat ad prelium, phalangas statuens , juvenesque phalangum duces, exierius muniens in gyrum circumstantes milites, talibus copfirmans verbis barbaros : « Multa nobig, viri, adest necessitas, multa turbatio, et procella, οἱ calamitas, verum nobis est sollicita salus praesens, modo velimus uti manibus. Eamus contra hostes, ne timeamus gladios, resistamus illis, ne paveamus has- tas, cunctosque detrudentes in mare tropzum hic erigemus de cade hujus populi. » Tum omnes stajim dixerunt uno ore, « Moriamur, si opus sit, cum patribus hodie, tu vero alacrem te przbe, ut ΥΔΗΙΦ LECTIQNES. 44, λαγῶν C. quod ex cod. emendavit F. 20. Ser. χυµοδέγµοτιν. σχοπαῖς, 929. Sc. θηρσἰν. 329. αὐτὸν, in not. forte ἀντὶ C. ut ex cod. emendavit F. in not. melius πίνειν C. in cod. vox obscura. ὅδ. ὑπ πιζεν. 99. Ber. εἶδεν, ταύτας τῶν C. πάντας cod. pov» C. πατρῶν cod. 3]. Fort. ἐπ ἀχτῆς: fort. etiam 90. ποιεῖν τε, οχ: €. Ε. $7. προχυπτρέπιζεν C. Fort. προηυτρέ- 9. ὡς πάντες C. xal ex cod. restituit F. 54. πατέ- NOTAE. | | (81) Sic ex codice restitue : at. γλαῶν forle errore D Il. v. 82. vidimus. Nec te moveat, bunc. etiam à typographi in editionem Cornelii irrepsit. (82) Σχέπη est proprie fegumentum, sed bic pro Jocis occultis e* imperviis interpretaudum censeo, eo inodo, quo σχεπεισμὸς τόπος eodem sensu nofa- tum oecurrit apud Suidam, quare et. adjectivum subsequens ἑπαχταῖς loca obstructa, aut aspera, seu, ut inquit Virgilius Αν. v. 669, loca sente silu si- gnificat, cuim a verbo ἐπάγω, obsiruo, sepio, sil de- rivatum. (85) Cornelius, codicis fidem non secutus edidit αὐτὸν, sed ita esse corrigendum notavit. (84) Sic optime Cornelius emendavit pro ποιεῖν, quod hic locum habere non potest. In codice non . clare hzc vox legitur, sed πίγκιν scriptum essc ridetur. , (85) Nop ad principem Cretz Ameram hoc nomen refer, quem Curupam fuisse dictum superius Acroas. Theodosio inferius v. 154. Ameraim nuncupari : nam plures Cre: Ameras fuisse ex Cedreno pag. 645, discimus, qui prater Curupam alium etiam memo- rat nomine Anemaim, quem supremam post Curupam potestatem habnisse scribit. De Caramujte temen nulla ibi meptio : non enin bic Caramuntes cum Caramone a Cedreno ibid. pag. 649. ijem meniorato ullo modo est confunjendus, cgu is Tarsi dominus et da fuerit. | : ($6) Cornelius male omnino legit πραχυτρέπιζεν. (87) Ex codice sje corrigiyu)s, ΜΗ) ταύτας non bene apud Cornelium legatur. (88) Cornelius codicis fideg) non secutus nescio qua ratione ὡς ediderit. . dM : (89) Perperam πατέρων legilur jn editione Cor- πο], contra codicis fides gj vgraus uepsuram. 1047 55 Σὺ δὲ πρόθυµον, ὡς ἑνὶ (90) πᾶσι, δίδου * Σὺ γὰρ πατὴρ xaY πύργος ἡμῶν ἐν µά/αις.» Τούτοις τὸ xoügov ἐμπτερωθὲν ἁττέρως Ὅρμησε φῦλον προσθαλεῖν σ»υ τῷ στόλῳ * λαὸς πονηβὸς, δυσμενὴῆς, αἱμοῤῥόφος, CU Φῦλον πονηρὸν Ἱσμαὴλ (91) δουλοσπόρου. Τοιαῦτα μὲν πράττοντες σαν àv ζάλῃ Βίας τοσαύτης Κρῆτες, οἱ πεφευγότες, Ot πολλάχις μὲν εἰσδραμόντες εἰς µάχην, Καὶ (92) πολλάχις πληγέντες kx τοῦ σοῦ στόλου. 65 T6 δαὶ τὸ σὺν στράτευµα ; τοῖς θαλαττίοις Οἱ μὲν τόποις ἔχειντο, xal γὰρ ἣν χρύος Βοῤῥᾶ πνέοντος εἰσθολαῖς δυσπραχτἰοις * Οἱ δὲ χρατοῦντες τῶν πυλῶν τὰς ἑξόδους Τοὺς ἔνδον (95) ἐξέπληττον Ev παραστάσει. 70 Μαθὼν δὲ τὴν φάλαγγα τῶν ἑναντίων Κοΐλοις τόποις βαίνουσαν, ὡς δὲ θτρίον Θυμοῦ πνέουσαν, ἀλλὰ xal δειλανδρίας, "Apyov στρατηγὸς Ev µάχῃ Νικηφόρος, "Απιστον εἶχε τοῦτο χαὶ παραυτίχα 79 Τάττει τὸ τάγμα τῶν θρᾳχηδίων (94) ὅλον Μαθεῖν τὸ πρᾶγμα ᾽ χαὶ γὰρ ἣν τοῦτο ξέναν "Ev τῇ τοσαύτῃ συμφορᾷ πλέχειν δόλους Τοὺς ἑχχοπέντας ἐπτάχις (95) τῷ σῷ στὀλψ. semper soles, pater enim et propugnaculum nos- trum e$ in preliis. Ita ad spem erecta sine spe ignava illa generatio erupit congressura cum excr- citu tuo, populus iniquus, infestus, cupiens sangui- nem, genus improbum, Ismaelis orti ex famula. Talia quidem agebant in procella tantz& necessitatis Cretenses dispersi in fugam, qui szpe excurrentas jn prelium s:xpe percussi sunt a tuis militibus. At quid exercitus tuus agebat?Littoreis alii quidem in locis jacebant, nam [frigus erat Borea spirante velementi impetu : alii autem custodientes porta- rum exitus astando terrebant eos, qui intos erant. Jam vero edoctus agmen hostium per anfractus in- cedere, ac ferarum instar iram spirare simul, et formidinem, supremus dux pugne Nicephorus vix jllud potu't credere : sed statiin ex Thracibus juve- nibus totum agmen instruit, ut rem inquirat : et enim erat novum in tantis angustiis dolos nectere THEODOSII DIACONI 1013 Τούτοις στρατηγὸς ἣν àvhp ὁ τὸ ξίφος 80 Ποθῶν ὑπὲρ σοῦ, xai προτείνων eic μάχτν, Kat pd δεδοικὼς τὴν τομὴν τῶν φασγάνων ' 'O xal πρὶν εἰς ἄπληστον ἐμπεσὼν γένος Θάρσει µεγίστῳ, καὶ προθυµίᾳ ξἐνῃ. Καὶ δοὺς ἑαυτὸν si; σφαγΏν µονωτάτως. 85 Καὶ τοὺς ἀνίππους συνταράξας βαρθάρους * "Oc, φεῦ, κρατηθεὶς τῇ τροπῇ Μακεδόνων, Καὶ πρὸς ξένην yv δέσµιος χατεσχέθη. Καὶ τοὺς ῥυποῦντας εἶχε πικροὺς δεσπότας. Οὗτος σταλεὶς ἐχεῖθεν εἰς πρῶτον λόχον, 90 Ἔρωτι πληγῶν, καρδίας ὑπερζέσει, Μέσον τὸ χοιν»ν εὗρε βαρθάρων τέλος, Ὡς φύλλα ῥίψας τῶν μελῶν τὴν τετράδα (06). — "De Υὰρ μέγιστος καὶ πολύχρονος λόχος Ἔμπειρος ὧν ἅρπαξ tz xal ποιµνηλάτης, 95 Πεινῶν, ἑαυτὸν τῇ ovi) τῶν ποιµνίων Θάρσει προπέµπει, xal χαταξαίνει κύνας, "Euc κρατηθῇ, xai σφαγῇ τοῖς ἀνδράσι, O? πολλάχις ἕθρυξαν εἰς αὐτὸν μέγα. Οὕτως ἐχεῖνος ἐμπεσὼν στρατηγέτης 100 'Ρώμης χραταιὸς, xal μονωθεὶς εἰς μέσον, "Εδειξεν οἵους ἄνδρας ἡ "Pour τρέφει. Πολλῶν γὰρ αὐτῶν χύχλωθεν πεφραγµένων, eos, qui ab exercitu tuo czsi erant septies. Vix erst illis dux, qui gladium libenter pro te stringehat in praelio, neque reformidabat acies ensium : qui et antea genus inexplibile invaserat audacia maxima, et alacritate mira, dederatque se ipsum in ezdem unice, imperitosque equitandi confuderat barbaros, qui, heu! captus fuerat ob fugam Macedonum, vin- ctusque ductus in terram extraneam, sordidos ba- buerat et iniquos dominos. Hic inde missus ad pri- mas insidias vulnera cupiens ardenti pectore Barba- rorum in medio communem invenit finem, dum quatuor membra projicere, tanquam folia. Quem- admodum enim ingens et senex lupus peritus raptor, et vastator gregum, esuriens, se ipsum ín stationem ovium audacter introducit, et laniat ea- nes, donec captus sit, cesusque ab hominibus, qui sape infremuere in Jpsum maxime : ita dux ille ir- ruens Romse fortis, solusque in medio hostium oe VARLE LECTIONES. 55.iv πᾶσι C. ἓνὶ in. cod. esse videri ait F. Ser. πᾶσιν, aut quod proxima tantum non postulant b παισίν. Vit. Sert. c. 17 64. xai om. C. evanida voxin cod. teste F. 67. εἰσθολαῖς δυσαρχτίοις. Compositum προσάρχτιος est ap. Manass. Chron. p. vulg. Fort. Βοῤῥᾶ πνέοντος £^ tá ὑπάρχτιος κ Plutarch. NOTAE. (90) Hanc esse codicis lectionem videtur. Corne- D tuantes milites non vi, sed verbis et adhortationibus lius, legit &v, versumque ideo claudicantein edidit. (91) Vide supra ad Acr. 11, v. 261. (99) Omisit hanc particulam Cornelius, quz qui- d': in codice adeo est evanida, ut vel diligenter uspicientem facile effugiat. (93) Cretenses intellige, qui obsidione fameque affi:cti in urbe erant inclusi, quosque Grzei milites aute portas urbis astantes, ne egrederentur, prohi- bebaut. Ita sane magis, placet, quam de Grecis ob frigus domum reverti cogitantibus id interpretari, quod ea explicatio obscurum nimis Theodosii sen- sum redderet, eo magis, quod Nicephorus tumul- detinuerit. 94) Thraces etiam sub Nicephoro in hac expe- ditione militasse refert continuator Theophanis in Rom. lun.num. 16, pag. 500. (95) En ubi Theodosius persp'cue nurrat Sarace- nos septies a Graecis fuisse profligatos : quod supe- rius obscurius expresserat. Vide Acr.1i v.80, et quae ibi adnotavimus. (90) Occubuit nempe, dum magnam barbarorum faceret cedem, ad quam designandam dicit strenuum hunc militem meinbra Saracenorum .8sa pro- jecisse eque ac si essent folia. Quatuor autem mem- 1049 Πάντες τὸ κοινὸν ἑπτοοῦντο τοῦ τέλους * Ὡς γὰρ χεραυνὸν εἶχε χερσὶ τὸ ξίφας. 105 Κινῶν χατ ἐχθρῶν, xal χαθαιµάττων φόνοις, Ὦ τοὺς μὲν ἐξέχοπτε τῶν ἑναντίων, ἛΆλλους χατηνάγχαζε φεύχειν ἐντρόμους, Ἓλλους, θεὸν (97) κράζειν σε πείθων εἰς µάχην, Νεκροὺς ἑδείχνυ, xal πεφνρµένους xóvet. 110 Ὅμως 65 πληγεὶς, xal πεσὼν ξένοις τόποις Πολλοὺς προεξένησεν τῷ στρατῷ πόνους. Καὶ 65 δραµόντες ἱππόται, πεζόδροµοι Κρημνοὺς ἐχείνους xal φαραγγώδεις τόπους, Πάντας χαθεῖρξαν, xal χατέχλεισαν μέσον, 115 Καὶ βρῶσιν εἰργάσαντο Κρῆτας ὀρνέων. Τοσοῦτον αὐτὸς εὐτύχησας ἐν µάχῃ, Τοσοῦτον αὐτὸς ἐχράτησας βαρδάρων, Ἐκ τῆς ἄνω ῥοπῆς τε χαὶ συνεργίας. Ἰδὼν δὲ τοῦτο xal φοθηθεὶς εὐθέως Ὁ Καραμούντης Ev. χρόνοις ὁ δυσγέρων Βἀλλει τὸν ὄγχον τοῦ φρονήµατος χάτω, Φυγῇ δὲ χρᾶται πεζός * ἀλλὰ xal μόνος, 'Onjj δὲ μικρᾷ προστρἐχες πετροστίγψ, Κτᾶται δ᾽ ἐχεῖθεν δυστυχη σωτηρίαν. 130 "Eóct, γέρον, θανεῖν σε πολλῶν πρὸ χρόνων, περ χλονεῖσθαι καὶ παρεισδύνειν πέτραις, Ὥσπερ λαγωὸς ἐκφυγὼν χυνηγέτας. 120 tendit quales viros Roma nutriat. Multis enim ex ὁ ipsis eum circumdantibus, omnes communem ezxti- mebant finem, stringebat namque ensem, instar falminis rotans centra hostes, οἱ inficiens fedibus, .quo alios quidem mactabat ex hostibus, alios coge- bat trepidos aufugere, et alios, rogans te, vt advo- cares Deum ad pugnam , mortuos ostentavit et conspersos pulvere. Attamen vulueribus confossus extraneis in locis multos exercitui dolores intulit, Et jam accurrentes equites ac pedites hiantia illo et prserupta loca omnia cinxere, et incluserunt in me- dio, et Cretenses dedere in pastum avibus. Adeo in praelio fortuna usus es prospera, adeo domuisti Bar- baros cooperante divino auxilio! Videns autem hoc, et exiümescens statim Caramuntes senex miserrimus animi sui arrogantiam projicit, fugaque utitur pedes, atque solus ad cavernam currit arc- lain in saxo excisam , ibique infelicem salitem in- veuit. Multos ante annos, senex, te mori oportuit, potius quam vexari, et ineludi inter saxa, veluti DE EXPUGNATIONE CRET/£ ACROASIS Y 1056 Ἐχεῖ καθεσθεὶς µέχρι δυσμοῦ ἡλίου, "Εῤῥαινε (98) τὸ πρόσωπον ix τῶν δἀχρύων 150 Κλαίων τὸ πιχρὸν τραῦμα τῆς δυσδουλίας, Ράλλων ἑαυτὸν δυσπαλαίσταις φροντίσι. Πρώτης δὲ νυχτὸς ἐξαναστὰς τοῖς ἔόω Ἠλαυνε κρημνοῖς τῶν ὁρῶν ἀγωνίᾳ Γέρων ᾽Αμηρᾶς πεζὸς, ἀλλὰ τετράπους * 1359 Βίαν γὰρ εἶχεν, fitt; αὐτοῦ τὰς χέρα; Ἐπεχράτυνεν εἰς ποδῶν ὑπλυργίαν. 'O cb; δὲ, παμμµέγιστε Ῥωμανὲ, στόλος Τείχη στραφεὶς ἔπληττεν ἐν προθυµίᾳ. Xalpuv χατασπῶν cauta, ῥίπτων εἰς χθόνα ΑΚΡΟΑΣΙΣ E. Γη πᾶσα Ῥώμης, xal θάλασσα, xai πόλις, Βουνοὶ, φάραγγες, ἄστρα, τῶν ἀειῤῥύτων Ὕδωρ ποταμῶν, τάγµα τῆς ἐχχλησίας, Τὰ πάντα χοινῇ συγχάρητε δεσπότῃ. 9$ Αγαλλιάσθω πλῆθος ἁστέρων ἄνω, Χορευέτω δὲ τάξις ἀγγέλων, ὅτι Τὸ δυσπρόσιτον θηρίον χατεσφάγη, Τὸ δεινόµορφον χῆτος ἀντανηρέθη, Τὸ δυσχάθεχτον τραῦμα (99) γῆς ἀνεστάλη. 10 Κέρυξον αἰθὴρ τεῦτο πᾶσαν εἰς χθόνα, B^ncoy, ἀστῆρ 1t, τρέχων ἄνω lepus, quz venatores aufugit. lllic insidens usque ad occasum solis vultum profusis irrigabat lacrymis flens acerbum vulnus temeritatis sux, se ipsum οἱ)» ris maximis excrucians. Prima autem nocte con- surgens per intima przcipitia montium festinabat anxius senex, Ameras pedes, aut potius quadrupes; cogebatur enim, ut suas manus delineret in pedum ministerium. Tuus autem, maxime Romane , exer- citus ad menia conversus ea percutiebat alacriter gaudens liec diruere et ad terram dejicere. ACROASIS QUINTA. Terra omnis Rome, et mare et civitas, mon- tes, valles, stelle, semper fluentium fluminum aqua, ordo Eeclesiz?, omnia concorditer gratulamini D Despotz. Exsultet multitudo astrorum ceelitus, an- gelorumque ordo tripudiet, quoniam indomita occis» est bellua, terribilis visu sublatus est celus, repressa est terrz plaga intolerabilis. Clama hoc zther per universam terram, refer, o solis astrum currers VARLE LECTIONES. 108. ἄλλους ὃν χράδειν C. Vid. Annot. fott. χρῆται) * πεζὸς ἀλλὰ xal υαμῶν νος. Cf. infra v. 1 109. πεφορµένους 3] 125. Fort. πετροστέγω. λίου hiatum enim vitare solet Theodosius. ; 4140. πληγαῖς C. 122. Distingue : χρᾶται 198. χαθεστεὶς C. Fori. 199. ἔρραι τὸ C. ἔρραινε ex cod. emendavi; F. 151. Fort. δυσπαλαΐστοις. 124. Distingae ᾿Αμηρᾶς, πεζὸς ἀλλὰ τετράπους. 155. τὰς΄χέρας C. χεῖρα: KW. 129. Fort. ῥίπτων τ εἰς χθόνα. V. 7. Fort. τὸ δυσπρόσοιστον. cf. OEdip. Col. 572. 9. στραύµα, in not. ser. τραῦμα C. NOTE. brorum nomine exprimit, ut arbitror, caput, bra- chia, truncum et crura. [Μελῶν τετρὰς brachia sunt el crura. (97) Difficile admodum lectu est hoc verbum in codice, ancepsque hareo, an hzc vera sit lectio. Cornelius edidit ὃν, sed id certe scriptum non essa apparet, eo magls, quod nec versus mensura, n"e sensus ipse illud ferant. . (98) Sic ad fidem codicis restitue : ἔρῥαι enim, forsan errore typographi, male edidit Cornelius. : (99) lia melius, quam στραῦμα, ut bene adnota- vit Cornelius. 1051 Γνώτωσαν E0vn, xal πόλεις, xal χωρία Τὸ τοῦ μεγίστου Ῥωμανοῦ νέον χράτις. 15 Μάθωσιν αὐτοῦ τοὺς ἀχοιμήτους πόνους, Οἴους δι’ ἡμᾶς ἔσχεν ὁ στεφηφόρος. Λάδωσιν αὑτοῦ πεῖραν kx τῶν πλησίον, Πρὶν fj πρὸς αὐτοὺς ὁ σφαγεὺς ἀναδράμῃ Tic Αϕρικῆς γῆς φρίξατε διφηφόροι 30 Ταράσσεται γὰρ Ταρσεωτῶν (1) ἡ πόλις. Ἆράν παλαιὰν, ᾿Αράθων (3) φύλη, λάδῃς Δουρὶ χραταιοὺ ᾿Ῥωμανοῦ * πλὴν ἐν τάχει Tov Δελεμιτῶν, Βελεθιτῶν (3) τοὺς τόπους Πείσει χαλεῖσθαι σὸν βέλος, σχηπτροχράτορ. 95 Α]γυπτίων δὲ, χαῖρε, γῦπες σῷ Eloet Σάρχας χαταθρώξουσι τὰς ἀσυστάτους. Xav63; (4) ὁ χανδὸν ΥΏν ὅλην λαθεῖν θέλων, desuper, Barbaris banc Barbarorum cladem. Noscant nationes, civitates, pagi novam Romani maximi potentiam : discant ipsius curas pervigiles, quas propter nos imperator habuit. Sumant de eo expe- rimentum ex (initimis antequam ad illos percussor accedat. Africanz terr: formidate milites, contur- batur enim Tarsensium civitas. Maledictionem an- tiquam, Arabum tribus, accipe ab hasta potentis Romani : czeterum cito ut Delemitarum, Belebitarum loca vocentur eificiez jaculum tuum , o sceptri- fer. Euge, Agyptiorum vultures a gladio tuo dila- ceratis vescentur carnibus : Cliaudas, qui potiri THEODOSII DIACONI Tot; βαρδάροις vuv τὴν σφαγἣὴν τῶν βαρδόρων. AÀ 1059 Χανὼν ἄναυδος συμφορᾷ Κρητῶν μένει. Ὦ Χριστὲ Πατρὸς τοῦ πρὸ αἰώνων τέχνον͵, $0 Οἷον παρέσχου (5) σῷ στεφηφόρῳ χλέος. Τίς ἂν στενάξῃ τὸν Πολυξένης (6) τάφον ; Τίς τὴν Φρυγῶν ἅλωσιν ; ὦ χορὸς νέων, Ὅσοις Ομήρου φροντὶς ἡ τῶν σχεµµάτων, M1, τοῖς λόγοις χλέπτεσθε τοῦ γεροντίου, 95 Μῆ τοῖς χτύποις θέλγεσθε τοῦ µυθοπλόχου (7). Ψευδηῆ γὰρ ἱστόρησεν, εἰ xa πανσόφως (8), 'O πηρὸς (9), ὡς θέλγητρα τοὺς λόγους ἕἔχων. Κρήτης χροτεῖτε τὴν ἅλωσιν, ἣν χρόνος Καθεῖλε δουρὶ τὼν σοφῶν ἀνακτύρων * 40 Κρήτης ἐχείνης τοῦ Διὸς (10) τῆς πατρίδος, Διὸς τυράννου (11), δαίµονος φευδωνύμου, "Os εὗρε τὴν χάµινον ἀλλ᾽ αἰωνίαν, Ἀνθ) ὧν ἑαυτὸν ἣν θεὸν στήγχας (12) κάτω - inliabat tota terra mutas stupescit ob cladem Cre- tensium. O Christe Patris sempiterne Fili, quantsim tribuisti Regi tuo gloriam! quis Jam plorabit Po- lyxenz necem? quis Phrygum captivitatem ? o ju- venes, quibus Hoineri cordi sunt commenta, ne ver- bis senis vos decipl, ne carminibus fabulatoris mul- ceamini, falsa enim cecinit, sapienter licet, caecus verborum adhibens illecebras. Cretze plaudite exci- dio, quam denique domuit hasta sapientum regum ; Crete illius, quz Jovis fuit patria, Jovis (yranni, mendacis daemonis, qui delinetur in igne, eoque eterno, quoniam sein terris Deum appellari passus VARLE LECTIONÉS. 37. χαυδᾶς C. cuin cod. χαδδᾶς F. 30. παρέσχου, in not. potius παρέχες (*) 6. 55. Fort. φρονεὶς fv. cf. not. cr. in Anth. Pal. p. 509. s. 55. µυθοπλόη, davit F. 435. σεήγας in not. lego axéya (1). C. cdi in not. foris µυθοπλάνου C. µυθοπλόχου ex cod. emen- ξας F. Scr. στήσας quod se in terria constituit deum. ΝΟΤΑ.. (4) Tarsum jam antea non semel frustra oppugna. C (5)Sic bene codex: Cornelius nescio qua cansa tam, Nicephorus Phocas, priusquam bellum . tense susciperet, vasto impetu, concussit, et Cara- monem ejus Ameram, teste Cedreno Hist. Comp. pag. 643. Compescuit. Ubi vero Nicephorus ipse ad imperium evectus est, anno ejus imperii secundo, mense Julio, indictione septima, magno conscripto exercitu 60 se centulit, Tarsumsquc ac Mopsuestiam in suam potesisiem redegit : reversusque Coustan- tinopolim mense octobri, indictione nona, Tarsi portas ac Mopsuestia secum adduxit, quas cum ex- trinsecus 3uro distinxisset, munus eltulit regie urbi dedieandum, alias ad arcem collocandas, alias ad aurez portz: murum. Consule, qua fusius narrat przlaudatus Cedrenus pag. 654. nec non Leonis diaco- hi excerpta apud Pagiuu in Critic. tom.1X φας. 8,19. (2) Arabas tum veteres, tum recentiores, itemque Turcas in plures fuisse tribus distinctos ex historicis gatis constat. (5) Delemitarum nomine Saracenos procul dnbio Iunuit Theodosius ; et forte hoc nomen duxit a Dhalem, qui primus religiosum quemdam cultum iuter Arabas constitu. Ludit autem in verbis, inquiens Romani imp. telum , quod gr:ece βέλος dicitur, comimutasse Delemitarum nomen in Belebitas. (4) Sic codex : alii aurem scriptores Χάδθδας scri- bunt. Porro Chabdas, seu, ut contipuator Tbeophanis ac Simeon Magister scribunt , Chambdas fuit Chalepi domibus ei Amer3s , quem a Leone Phoca primum domitum posjea Nieepbüorus, Chalepe eversa, peni- (us subegit. Videsis , qua fusius in Monito praefati sumus, emendanduin adnotavit παρέχες, quod m, nisi - error typograpbho sit atiribuendus, 09ο beue quidem se babet seeundum grammatices regulas. (6) Fallitur Theodosius. Neque Polyxenz ad Achil- lis tumulum oecisionem, neque Troja: excidium Ho- merus descripsit. (1) Sie ex codiee restitpe, Cornelius male edidit αλ, , et conjecit esse corrigendum µυθοπλά- νου. (8) a melius ad (inem codieis lege: παναώφος €nim, αἱ Cornelius edidit, non bene se habet. (9) Cecum flomeruim appellat, plurimos tum Grz- cos tum Latinos scriptores imitatus, quorum nou- nulli ex hoc morbo Homeram Íuisse dicii putant, cum antea Melesigenes vocaretur : Ὀεήρους enim lones Cuimzi cecos appellant. Verum de Homeri czecitate consule, quz fusius ac multfaria eruditione disseruit Leo Allatius de patria Homeri cap. viu. (10) Inter. plures populos, qui sibi Jovis natalia wibuerunt, Cretenses potissimum de ils superbire so- litos, res est adeo pervulgata, ut nihil hic addere opus sit. (44) Theodosius secutus sententiam videtur, Jovem eumdem fuisse ac Picum, qui iu Assyriostyran- nicum exerceas imperium, flagitiisque turpissimis regnum suum dedecorans, popalo it, ut eum veluti Deum praedicaret : ae cum diem suum obiis- sel, Crete sepultus, divinos deinceps bhouores sub Jovis appellatione nactus est. Videsis, quae fuse enar- rat Cedrenus in Comp. Hist. 46, 47. (19) Iluie voci nullus sensus aptari potest. Corne- 1053 DE EXPUGNATIONE CRETA ACROASIS Y. 1054 'Av0* ὧν ἔπλησε γῆν σφαγῆς µιασµάτων : A “Α γῆν χατηδάφισε βαρθαρουµένην, 46 ἸΑνθ) ὧν ὑπῆρξεν εὑρετῆς παθηµάτων. 60 "A δεσπότης δέδωχεν ἀντὶ φαρμάκων, Ταύτης (15) ὁ χλεινὸς, ὁ γλυχὺς Ῥώμης χλάδος, Καὶ χόσµον ἐξέσωσε τῆς τυραννίδος. ὁ παγγάληνος, ὁ σφαγεὺς τῶν βαρδάρων, "Q ναυστολῆσαν πνεῦμα (16) µυρἰα σχάφη, 'O πανσέδαστος καὶ διώκτης Συρίας, Καὶ πομπὸς ὀφθὲν ἀθλαδὴῆς τοῦ δεσπότονυ. Ταύτην χαθ᾽ ἡμῶν Φλεγμονὰς πυρεχβόλους θρήνησον ὦ γῆ πᾶσα νῦν τῆς Συρίας, 90 Πέμπουσαν ἐκράτησεν. Ὦ μέγα σθένος, 65 ἝἜχκουσα τὸν σὺν τῆς βοῆς πρωτοστάτην, "Q δίστοµα τρἰχογχα (14), δίδτοµα ξίφη, Τὸν σὺν πλανήτην, οὐ προφήτην, Μωάμεθ, Βέλη δὲ τὰ τρίκογχα, πάγχαλκα χράνη, Οὗ τὸν χιτῶνα (17) µυρίαις αἰσχρουργίαις Τὰ τὴν σφαγὴν δράσαντα τῶν µιαιφόνων (45), Πεφυρμένον χρύπτουσιν οἱ δούλης Υόνοι " ἛἩ τοὺς φόνους στήσαντα τοὺς καθηµέραν, Ερύπτουσιν ὡς ἄσπιλον ἑσπιλωμένον * 95 Οὓς εἶχεν ἡ θάλασσα λῃστριχωτέρους. 10 Ἔχουσιν ὡς ἄχραντον ἑγχεχραμμένον. Ὢ πετροπόµπων σφενδονῶν στροφουργἰαι, Ἔδει γὰρ ὄντας £x µιασµάτων ἄγη ππων φριμαγμὸς, ὀξύτης ἀκοντίων, Καλεῖν ἄχραντον τοὺς ξενοσπόρους (18) &yo;. Σπάθης τε, xai θώραχες, ἀάπίδος τάσις, Χόρευε λοιπὸν ᾽Αϕρικῶν Σιχελία (19), est, quoniam implevit mundum iniquis cxdibus, B qu:xe terram everterunt. οΠθοίαπι barbaram, quz quoniam inventor vitiorum exstiUt. Honc inclytum, — despota dedit pro pharmacis, ut mundum sanaret a dulce Roin:e germen, serenissimus, barbarorum do- tyrannide! o aura gubernans infinitas rate8, tu- witor, augustissimus , et persecutor Syrie, hanc — tumque comitem te pr:xbens Despotz | Plora modo adversus nos ardores igneos emittentem vicit : o terra omnis Syrie, habens gemitus tui consortem magnam potentiam ! o trifldi umbones, gladii anci- — principem tuum deceptorem, non prophetam, Moa- pites, telaque trifida, et :eratse galese, quz bomici- — meth; cujus vestem infinitis sordibus maculatam darum perfecerunt cladem, $c qnotidie occiderunt — occultant filii famulze, maculatam occultapt, tanquam cos, quos habuit mare preedones pessimos. O saxa — sine macula, pollutam , tamquam impollutam jaculsutiam fundarum gyti, equorum binnitus, te- — habent. Oportebat enim, ut in sordibus instituti, lorem acies, gladiique, ac thoraces, leti elypei, — scelera barbaro orti ex genere vocarent immacu- YARIJE LRKCTIONES. 49. ταύτην , mg. ταύτης in C. Ad. τἀύτης v. 46. verbum desideratur. Oratione abrupta poeta pergit vetbls : ταύτην Mxpérmeey $ed vereor, Be vitium lateat in hoc pronomine, cum Theodosius scripserit : rs ὁ χλεινὸς — διώχτης ZSuplag "Avnv καθ ἡμῶν φλεγμονὰς πυρεχθόλους πέµπουσαν ἐχράτησεν. οὅθ. péy« C. ὅδ. μιαὶ φόνων, in not. scribo µιαιφόνων C. ut est in cod. teste F. 58. θώραχος C. 62, mvsuxa, in not. melius πνεῦμα C. sic cod. 71. 729. &yr et ἄγος F. ξενοπόρους C. contra cod. fidem. NOTE. lius emendat στέγα, qua tamen ratione et quo sen- (; eos, qui de Moamethis vita el de Turearum dogma- su, non intelligo. Equidem corrigerem στέξας, adeo — tibus scripsere , nulla mentio est. Quare vel huic ui ἂν στέξας indicet pnasus est, sou permisit, naa — voci mendum inesse, vel alio sensu, quam de veste, loc etiam sensu verbum στέγω apud scriptores Gra- — explicandam esse crediderim. Seriptores eecclesias- cos occurrit. tici, quos inter Theodoretus quazst. 39 in Genesim, (45) Malim ταύτην, ut in v. 49. quem e contrario ag. 94; S. Athanasius quast. 55, ad Antiochum ; Cornelius ex hoc loco emendat ea ratione duetus, . E Gregorius Nazienzenus, orat. 98, nag 619 ; et quod verbum χρατέω plerumque cum genitivo cons- — Origenes, teste S. Epiphanio tum hzresi 64, p. 229, truitür. Verum, licet rarius, scriptores Grzci accu-— tum in Ancorato, pag. 494, de tunicis illis pelliceis sativum quoque el tribuant, ac Theodosium sic illud — disserentes, quibus Adam et Hevam Deus post pec construxisse, argumento est participium πέµπουσαν, — catum contexit, vocem χιτῶνα, qua sacre Pagina quod alioquin emendare item debuisset Cornelius. utuntur ad carnem corpusque designandum , sensu (14) Triconchum, quod erat cubiculum in palatio certe minus obvio, transtulere. Consule, si libet, imperatorum tribus fornicibus exstructum, sspe — eorum auctoritates apud Suiceruin in Thesauro ec- memorant seripteres Bysantini, quorum auclorita- — clesiastico. ltaque, quid si ia eodem sensu Theodo tes refert Du-Fre-nius in Descriptione Constanüno- — sius vocem adhibuerit ? Corpus profecto Moawethis polis Cheistiaue lib. i1, sect. 4, num. 11; et lib. iv, — Medinz superexstrueta zedicula sepultai, ita ut a sect. 7, num. 1. Verum diverso plane sensu hocno- — nemine possil conspici, maximis ibi prorsusque di- men adhibet Theodosius, qui ad arma illud Àransfo- — vinis Turcas prosequi buonoribus apud omnes iu reus adhibuisse videtur ad significandum, quod p comperto est. Hinc fit, quod poéia infames hosce Polybius lib. vi, pag. 400. σιδηροῦ Πόγχον appella- — cultores merito sugillet, qui Moamethis corpus, tan- vit, elypei nimirum uwbonem, seu ferreum illud — quam puri sanctique bominis spolium venerabantur, spiculum, quod in medie elypei prominebsat et erat — dua ob vitae rationem ab eo turpissime ductam tan- triangeélare, Non absimibter voee τρίκογχον adtrian- — quam pollutum exsecrandumque devovere debuis- gulum designandum Greci recentiores utuntur. sent. . (15) ἔια codex, et sic qnoque ad oram pagíus (18) Cornelius male edidit ξενοπόρως, fortassis. emendavit Cornelius, quani inseruit in textu. non 3 Upogre hi vitio, veteri, Sed à Bovo scriptore vitiatam tocem. (19) Ex ea Sicilize parte, que Lilybeum comple- (16) Sie habet cosex, ei sie Gornelius corrigen- — clitur, queque Africo mari alluitur, Saraceni Africa- dum adnotavit, quod male descriptum aeceperst. ni, Euphemti artibus dolisque ajuti, in insulam ir- (17) Hujus vestis Moametbis quam religioso cul- — ruperuut suique juris [ecere, Micbca e Dalbo impe- ἐν Turcas prosecutos affirmat Theodosius, apud ratore an. Cur. 828. Videsis inter ceteros Cedrenum 1053 FSuvysM Cou πᾶσι τὴν εὐθυμίαν. Ἐλευθεροῖ σε συντόµως ὁ δεσπότης. Χόρευε γη, χόρευε Ῥωμαίων ὅση, Ὡς ηὐτύχησας εἰς ἀναχτόρων ατέφη, Ὡς ἑπλάτυνας εἰς τὰ πατρῷα πλάτη (20), "D; ἐχράτησας τῶν πάλους χρατουµένων. Εἴθε προχύψαις τοῦ τάφου, Κωνσταντῖνε, Εἴθε σχοπἠσαις, ὡς ἔχει τὰ Συρίας. Ἔγνως ἂν υἱὸν, ὥς Φίλιππος, ἱππότην (21) " Καὶ τοῦτον εἶπες, « ὦ τέχνον, ζήτει (22) xpá- [τος, Οὐκ ἀρχετόν σοι γῆς ὅλης καὶ γὰρ χράτος. » Κρήτης (25) γὰρ οἷος τῶν ὁδυρμάτων στόνος. Οἷος σπαραγμὸς, γυμνὰ Ῥωμαίων ξίφη "ύταν κατεῖδον ἔνδοθεν πυργωµάτων, "Όταν χατεῖδον τέχνα μικρὰ (24) μητέρας, Té; μὲν βρόχοις ὄπισθεν ἑστρεθλωμένας, Τὰς δὲ πρὸς αἷμα xaX χόνιν πεφυρµένας, Τὰς δὲ στοιχηδὸν εἰς σφαγἣν προκχειµένας. Ἐχεῖ τὰ τέχνα πατέρας, χαὶ πατέρες Παΐδας χατησπάξοντο, καὶ χοινῇ ξίφος 15 80 lata. Jamvero lztare Africanorum Sicilia, annun- ta omnibus lztitiam, te cito in libertatem vindica- bit despota. Exsulta, exsulta terra, quz Romanis suljaces , quod felix facta es in corona regum, quod dilatasti ditiones patrias, quod superasti po- tentes in przliis. Utinam, Constantine, e sepulcro surgeres, utinam prospiceres, quomodo se liabent res Syriz, nosceres, filium, ut Philippus, equitem, eique diceres, « Fili, aliud quare imperium, non enim tibi imperium totius orbis sufficit. » Sed Cre- te qualis erat gemitus miser! qualis turbatio, nu- dos Romanorum enses statim ac conspexerunt ex . Uirribus, statim ac parvuli viderunt matres , alias quidem post terga strictas vinculis, alios autem sau- guine foedatas, et pulvere, alias ordinatim ad .ez- dem expositas! ibi filii patres, οἱ patres filios am- THEODOSII DIACONI À Κρουνηδὸν ὁρμαῖς ἔδρεχον τῶν αἱμάτων. 95 'Ὑπῆρχε θρῆνος, v Boh προθουµένων. Ox. fjv προφήτης (25) ἰσχύων, οὐδὲ σπάθη * Αὕτη γὰρ ἐχθροῖς ὡς θεὸς τιµωμµένη (26). Ἐκεῖ γέροντες εἰς φυγἣν ὠὡὠρμηχότες Ἔπισθεν ἑπλήττοντο τοῖς ἀχοντίοις. Ἐχεῖ νέους φεύγοντας t χιτωνίων "Αζωστος εἰς ὅλισθον ἔχλωθε τάσις (27), Καὶ συμποδισμὸν ἐμπαρεῖχεν ἀξίως Νόμος παλαιὸς πατριχὺς τοῖς βαρβάροις. Τῶν οὖν στρατηγῶν ἣν ὑπηχόοις vópo-, 105 Καὶ τοῦτο τῆς σῆς προσταγῆς, σχτστρ,- [χράτοο, Mj rob; γυναῖχας πορνιχῶς χαλνθρίσαι, Μήπως τὸ σεμνὸν εἰς ἁδαπτίστους χόρας Βάπτισμα χρανθῇ, xaX μολυνθῇ σου στόλος. Τοσοῦτον ἐφροντίζες οἰχετῶν, ἄναξ. 140 Ὡς μέχρι λεπτῶν προφθάνειν σου τοὺς λόγους. Καὶ µέχρι τούτων συνταπεινοῦσθαι φίλοις. Καὶ γὰρ φίλος σοι πᾶς χρατῶν τὴν ἁἀσπίδα, Καὶ πᾶς ὁ τείνων τὴν μάχαραν iv µάχαις, 10 plectebantur , et θ6Πεῖδ ubique tumidos torrentes effundebai sanguinis. Erat luctus, erat obsessorum clamor : potens non erat propheta, neque gladius, qui ab inimicis tanquam Deus honoratur. ibi senes ruentes in fugam jaculis percutiebantur a tergore : Ibi juvenes fugientes vestium discincta extensio co- gebat fataliter, ut caderent, et impedimentum prz- bebat merito lex patria antiqua barbaris. Lex autem C erat subditis a ducibus lata, et hoc ex jussione tu, o sceptrifer, ne dedecorarent stupris feminas, ne in non baptizatis puellis venerabile baptisma pol- luerent, et macularent milites tui. Adeo tibi cordi eraut servi tui, o Rex, ut etiam minutiora przeve- Diret tuum consilium, et usque ad hec te humi- liares ob amicos tuos : nam tibi amicus est quicun- que tenet clypeum, et quiconque stringit. ensem VARLE LECTIONES. 78. πλάγη, in not. lego πελάγη, expeude tamen. C.^ πλάτη cod.teste F. 83. cod.—Fort. καὶ τοῦτ ἂν εἶπες. 85. χρητῆς in not. lego xprvov. C. 89. ἑστρεθλυ C. ἔθρεχεν F. 101. Fort. ἑχλώσθη. ζήσει, mg. ζήτει C. ut e ας c3 94. ἕδρεχον NOTAE. * Histor. Comp. pag. 512. Nicephorus vero de ea ab D hemium in Supplem. in Q. Curt. lib. 1, cap. 6. Africanis vindicanda in ipso imperii sui exordio cogitavit, eoque Manuelem misit, qui juventutis zs- tu fervens, cum nec bene ducis officio fungeretur et vitiis deditus sanioribus non obtemperaret con- siliis, asperis quibusdam inviisque locis Sicilte in- clusus se ipsum totamque exercitum foede perdidit. - Consnle pralaudatum Cedrenum ibid. pag. 654. (20) Cornelius edidit πλάγη, nec satis bene πελάγη legendum conjeciavit, cum id senarii mensure re- pugnet. Nos πλάτη ex codice restituimus. 91) Alezandri Magni facium ad mentem revoca, dum equum ferocientem planeque indomitum man- suetiorem mitioremque sibi reduxit: ex quo ingenii animique sui experimento tantam consecutus est laude.n ut Philippus equo descendentem, mavoanti- bus gaudio lacrymis , complexus exclamaverit: Majus imperium sibi cireumspicere, nec enim Mace- doniit reguum tantam indolem capere. Consule Freins- (33) Ζήσει edidit Cornelius, sed veram lectionem codicis ad oram paginz subjecit. (£5) Cornelius :aluit Κρητῶν, sed immerito : nihil enim hic imnmutandum. (24) Hac, quae modo Theodosius «describit, sin- gillaüim recensuerat incertus continuator Theopla- nis: sed malo quodam fato ejus historizi conple- mentum, ubi ea narrabantur, perierat in codice, ad cujus fidem editionem suam adornavit Combefisius. 125) Moamethem intellige, cujus patrocinio aa potentia Turc» confidunt plurimum. . (26) Turcas gladio, velati Deo, honorem adhibere Theodosius forsan dicit, quod ei potissimum confi- derent, cum Moameth gladio ad religionem suam tuendam ac propagandam fidenter uti eos docuisset. (27) Orientales nationes vestibus ad talos usque demissis uti solitas satis omnes norunt. 108; Καὶ πᾶς ὁ φεύγων τὴν πικρὰν δειλανδρίαν. 145 Οὕτω ταραγμὸς εἶχε.κρητῶν τὴν πόλιν, Ti» οὗσαν, ὡς πρὶν, xal πάλιν Ῥώμης πόλιν, Πόλιν ποθητὴν, τὴν ἐπηρμένην πόλιν, Την ἐξάχουστον, τὴν πολύπλουτον πόλιν. in przliis, et quicunque fugit turpem segnitlem. lta turbata erat urbs Cretensium, quz modo est, ut antea, Rom:e civitas. O urbem optabilem, eximiam urbem , urbem celebrem, abundantem opibus : GR.ECITAS. 1658 Α Ἴχουσε Tapse; (28), xol χατασχάπτει τά- [99025 * Καὶ πυργον ὑψοῖ, xat σιδηροῖ τὰς πύλας, Καὶ πάντα ποιεῖ, συμφοραῖς ἀλλοτρίαις 122 Τὸ μέλλον αὑτῇ προθλέπουσα φορτίον. Αι divitTarsus, et effodit fossas, erigitque turrem, et munit ferro portas, facitque cuncta, ex alienis in- fortuniis imminere sibi prospiciens captivitatis ου. VARLE LECTIONES, 192. αυτῇ C. αὐτῇ F. NOTA. (38) De Tarso a Nicephoro post Cretense hellum B peditionem in Cretam idem ipse Constantinus ab an. subacta vide supra ad v. 90. Demum animadvertas oportet, constare ex Con- stantino Porphyrogen. De Garemoniis aule Byzanii- ac lib. n, cap. 45, quod descriptam a Theodisio ex- 49, cum jam Romanum filium in collegam as- sumpsisset, animo conceperat, et pro illa apparatum bellicum disposuerat, eo licet jai vita functo Ro- manus feliciter confecerit an. Chir. 964. VOCABULA THEODOSIO PROPRIA. Numerus Romanus acroasin, Arabicus versam signat. ferias τέχνη 11, 184. Bent pen λύχους ll, 254. δειλανδρία 1, 65; II, 112, 146. ψεινόµορφος IV, 8. φεινόφρων 1I, 85. φεχάχρονος πόρθησις 1, 22, δουλόσπορος Il, 261; 1V, 26, 60. δυσγέρων IV, 120. δυσχάθεκτος IV, 9. δυσπαλαίΐστης IV, 151. δυσπράκτιος IV, 67. δυσπρόσιτον IV, 7. ἔγχρυμμα Hl, 204. Ls ἑγξίφους φάλαγγας 1, 51. ἐκεῖδεν vc I, 110 (Pisid. in Christi resurr. v. 90). ἐμπαρέχω V, 102. ἔμποινον ξίφος I, 251. ἐμπόνως I, 13.. ἑμπτερόω IV, 51. . ἔναστρον θέαν, aspectum sidereum i. e. splenden- tem ll, 10. ἐντεροπράτης I1, 205. - ἐπιδράσας χλύξων 1l, 205 (βράσαντα χύµατα. Pisid. de exped. lleraci. 1, 472). ἑπτασήμαντος στόλος Η!, $0. εὐθεῖς ἱππότας Il, 135. εὐθεῖς χοιλάδες 1, 18. ζοφοφθόρος ἡμέρα 1, 235. θηρόδακχος, ---ους ποιμένας TI, 194. Mr IV, 75. . ἱστάω. φάλαγγας lacov IV, 12. C xaxoypóove λαµπάδας |, 203. χάρη. χάρας Π, 61, 66. χαστρανοίκται IL, 57. χατάζηρος Il, 226. χατεδαφίζω V, 59 χατεξανίστηµι IV, 98. χάτω ἀγχαλῶν (pro ἀπὸ) f, 199. χρητεχτόνος áyn li, 200. λευχαίνω. Aeuxávavto; Ill, 119. Aeuxópopqos v7, 1, 297. λοφοδρόμοι ὁράχοντες 1, 157. λοχοχράται 1, 200, μάγγανα 1, 156. µεταμφιάτειν Il], 85. µικροτερπής Ml, 205. µονοτρόπος, monachus, [I, 28. μυθοπλόχος V, ὅδ, AF μάχη H, 116, µυριόδιφος, — o µάγῃ IL, 6. νεφοδρομεῖν Ill, 183. νικοσυνθέτους µάχας 1, 260. ξενοτρόπως I, 108. οἰχέται, subditi, mil tes T, 401, 995 ; Il, 6, 54. παγγάληνος V, 47. παντόχοµπος |, 54 παρακρατεῖν 1, 483. παραστοµόω IV, 98. πεδοτοξοχράτης 1l, 156. πλατύνω, — τυνθῇ oxi nvcoy 191. πλουτολεκτῶν 1, 46. ποιµενάρχης IV, 97. πολύπλουτος V, 118. πολύχρονος IV, 95, πορνομύστης 1, 69, προοδοποιεῖν I1, 499. προπυρχίους δόµους |, 94. προσξέειν |, 939. προσωποληψία {, 51. πρωτεργάτης μάχης |, 50. 1059 αιρωτοστράτηγος li, 195. προ δρόμου, οὐλαμούς ἱ, 52. — πυρεχδόλος, — ους Φλεγμονάς 1, 217; V, 49. ῥοδόχρου ἡμέρας |, 187. σχηπτροχράτωρ Tl, 2, 271. στεφηφόρος 11, 186. στοµόω. ἑστομωμένος χίνδυνος I, 216. στόνυξ πλατύς Il, 240. στρατάρχαι 1, 200; 11, 155. στρατιχῶς II, 204, 225 στροφουργία M, 132 ; V, 56. συμποδισµός V, 103. συμποδιστάς |, 245. συνταπει,όω V, 111. συστρατάρχης I, 233. σφαγίπλουτος IV, 33. σφίγµα — τῶν πλοχῇ IIl, 177. τοπαρχία ll, 95. ADDENDA. — ROMANI SENIORIS AUREA BULLA A 1060 τρίχογχα V, 51 ot rcov χράτος lii, 118. ὑπέρόξαις χαρδίας 1V, 90. ὑπουργία 1V, πό G φαλαγγάρχης IV, 6. φαλαγγοσώττης li, 136. φαλαγγόω Ι!, 110. φάλκων Η1, 187. φερέχλοιος, — ὧν πλΏθο» Ll, 251. φονευτής I1, 248. eovoupyía II, 69, 211 ; 111, 25. χελωνόπους ὄνος IIl, 182. χιλίανδρον πλῆθος I, 146. χριστολάτρης I, 72. χριστοµμίµητος IIl, 29. ευδολάτρης ll, 73. ευδοπλόχος I, 67. υχοκρύσταλλος, — ων τόπων IV, 10. ADDENDA. IMP. ROMANI SENIORIS AUREA BULLA PRO MONASTERIO XEROPOTAMI IN MONTE ΑΤΗΟ. Anno 928. . (Edidit Josephus Muellerus in tractatu : Historische Denkmeeler in den Klostern des Athos, apud Fr. Miklosich Slavi" sche Bibliothek, tom. 1, Vindobonse 1891.) Innomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti, Romanus B Elc τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ χαὶ τοῦ fidelis imperator et autocrator Romanorum. Qui bona omnia przstat, visibilis ac invisibilis creature opifex, ab iniuo formavit hominem ut immortalem. Illud enim sibi proposuit, ut homo, compositus cum sit, in similitudine simpliciorum angelorum inveniretur et daret gloriam benefactori $10: non quod gloria Creatora creatura mutuata indi- geat, nullo enim egel; sed ut creatura debitam gloriam Creatori referens justa gloria impleatur et angelis similis evadat. Sed quandoa coelesti orbe cecidit creatorum primus, qui hactenus simplicitate gaude- bat, non tulit cernere eadem simplicitate ornatum hominem et adversas causas machinatus et illi in- sinuans se Deum facturum esse per arborem scientiz, ita deceptum in terram priecipitavit, Et cadens jacuit miserabili casu et luctus digno non exigui, quod nullum ei robur erat deinceps ad relevandum se, Tribus enim mediis egebat ad priorem dignitatem recuperandam , bumilitate contra primam super- biam, obedientia contra primam inobedientiam, dc- nique paratus esse ad moriendum pro suo genere, adversus quod prius fraudibus illusus egerat. is autem bac operari non solum, sed etiam e peccsto C ἁγίου Πνεύματος. Ρωμανὸς πισεὸς βασωεὺς xal abtoxpátop Ρωμαίων. 'O πάντων τῶν ἀγαθῶν παρασχεὺς xa τῆς ὁρατῆς χαὶ ἀοράτου κτίσεως τεχνουργὸς κατ’ ἀρχὰς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον ὡς ἀθάνατον * αὐτὸς γὰρ ὁ τούτῳ σχο-- Tbe, ἵν) οὗτος, σύνθετος (ov, ἓν ὁμοίῳ τῶν ἅπλου- στέρων ἀγγέλων εὑρίσχκηται xal δοξάζῃ τὸν εὐεργέ- την, οὐχ ὅτι δόξης ὁ Πλάστης ἐδεῖτο παρὰ τοῦ πλά- σµατος, ἀνενδεὴς γὰρ, ἀλλ) ἵνα τὸ πλάαμαδόξαν ὀφει- λομένην ἐπιτρέπον τῷ πλάστῃ δικαίας πληρωθῇ δό- Enc xai τοῖς ἀγγέλοις ὅμοιον γένηται. Ἁλλ' ἐπειδὴ τῆς οὑρανίου ἄντνγος ἐπεπτώχει ὁ πρὠτως ὅηµιουρ- γηθεὶς, ὁ τέως τῇ ἁπλότητι χαίρων, οὐκ ἀνέσχετο βλέπειν τῇ αὐτῃ ἁπλότητι σεμνύνεσθαι τὸν ἄνθρωπον - xai πλασάμενον ἀντιστρόφους αἰτίας ὑποψιθυρίσας αὐτὸν γενέσθαι θεὸν διὰ τοῦ ξύλον τῆς γνώσεως ὑπο- σχελίσας ἔῤῥιφεν εἰς γῆν. Καὶ ὁ πεσὼν ἑλεεινὸν Έχειτο πτῶμα xal λύπης ἄξιον o0 σμιχρᾶς, ὡς τούτῳ μήτε δύναμις ἣν ἐπανορθώσεώς ποτε. Τριῶν yàp ἐδεῖτο µέσων ἑλθεῖν εἰς τὸ πρῶτον ἀξίωμα, tasso νώσεως μὲν ἀντὶ πρστεραΐας ἁλαζονείας, ὕπα- χοῆς δὲ πάλιν ἀντιὶ απροτεραίας παραχοῆς, xal τελευταῖον τοῦ θανεῖν ἑτοίμως ὑπὲρ τοῦ γένους, καθ᾽ οὗ πρύτερον αὐτὸς «ἁπατηθεὶς .ἔπραξεν". ὁ δὲ “ 1061 PRO MONASTERIO XEROPOTAMI ΙΝ MONTE ATHO. 1062 6piv οὗ µόνον αὐτὰ, ἀλλ' οὐδ' ἁποστῆναι τῆς ἆμαρ- A surgere non poterat. Ideo qui ab initio illum creavit τίας Ἰδύνατο. A ὅπερ ὁ χατ ἀρχὰς αὐτὸν πλάσας θεὸς τρισυπόστατος πάλιν αὐτοῦ Ec ὕστερον ἑμνη» µόνευσε xal χατελθὼν αὑτὸς ὁ τοῦ θεοῦ μονογενὴς Yi, ix τῶν πατρικῶν ἀπεριγράπτων κόλπων ὑπὲρ ἀνθρώπων ἄνθρωπος γίνεται, Ὢ χαὶ παντὶ τῷ εὖσε- θοῦντι χρέος ἑστὶν ἁπαραίτητον τὴν λατρευτιχὴν ἀπονέμειν προσκύνησιν xai παντοίαις ἀμείθδεσθαι δωρεαῖς χατὰ δύναμιν στόµατι χαὶ ψυχῇ xal χαρδίᾳ * στόµατι μὲν ὀσημέραι καὶ κοινῇ xa ἰδίᾳ ὑμνεῖν, εὐλογεῖν καὶ δοξάξειν τὴν πρὸς τὸ ἀνθρώπειον φῦλον μαχροθυµίαν τε xal xmnóspovíav, ψυχῇ δὲ τοῦτον ἁλιαλείπτως ὡς θεὸν λατρεύειν, xal καρδίᾳ τὸ κἀλ- λιστον ὧν ἔχει xal τιμιώτατον αὐτῷ αὐτοπροαιρέτως προσάγειν, ὡς τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων µόνῳ αἰτίῳ xal χορηΥῷ. Διὰ τοῦτο xat'ó σοφὸς τοῦ πάλαι Ἱσραὴλ ἔλεγε νομοθέτης *» Ἐν τῷ στὀματί σου xal Ev τῇ xap- δίᾳ σου xal ἐν ταῖς χεραί σου » καὶ πάλιν, ὡς ἐκ προσώπου τοῦ θεοῦ, « Οὐκ ὀφθήσῃ ἑνώπιόν µου κε» νὸς, » δηλῶν ὡς διὰ τούτων ἀνάγχη τὸν θεὸν δοξά- ζεσθαι, ἐπεὶ xal τούτων αὐτὸς µόνος ἀλάθητος ἐξ- εταστῆς. Τοιγαροῦν εἴπερ τουτὶ χρέος αὐσεδέσιν ἅπασιν ἁπαραίτητον, πολλῷ μᾶλλον τοῖς δι αὐτοῦ βεθασιλευχόσι, χαὶ ταῦτα δυοῖν ἕνεχα, τῷ μὲν ὡς πολυπλασίους ὀφείλουσι χάριτας τῷ τῶν ἁπάντων Δεσπότῃ, ἅτε xa τῶν ἄλλων εἰς πλάτος παρ᾽ αὐτοῦ ειµωμµένοις, τῷ δὲ xal ὡς τῶν ἄλλων ἑσομένοις ἀρετῆῃς χανόνες xai εὐσεθείας ὑπογραμμοί. Τοῖς ab» τοῖς δὲ καὶ τὴν αὐτοῦ ὑπέραγνον μητέρα χαὶ παρθέ- Deus trinus personis iterum illius postea recordatus est, et descendens ipse unigenitus Dei Filius ePatris intinito sinu pro hominibus homo factus est. Cui quicunque pius est distriete debet adoratienis eul- tuc prestare, et innumeris ejus donis secundum vires respondere ore, mente et corde. Ore quidem, queti- die in publico et privatim cantando, benedicendo.et glorificando illius in humanam gentein patientiam el benignitatem ; menie autem illum indeficienter ut Deum adorando, et corde optimum et pretiosissimum eorum qua habet illi voluntarie offerendo, ut bono- rum omnium $o0li principio et auciori. Quare sa- . piens antiqui Israel dixit legislator : « In ore tuo et in corde tuo et. iu manibus tuis !*; » et iterum, quasi in persona Dei, « Nen apparebis in conspectu meo vacuus *; » ostendens per νο oportere Deuin gloriücari, quoaiam horum ille solus quem nihil fugit exquisitor est. Si igitur id omnibus piis distric.e preeipitur, multe magis bis qui per illum imperant; 6. hoc quidem duas ob cawsas, tanquam scilicel multiplices debentibus gratias universorum Dornino, ut prz sjiis abuudanter ab ille honorificaus, et eo quod esse debeant aliis virtutis norma «et pietatis exemplar. lisdem queque immaculata Mater ejus et virgo Deipara Maria honoranda est, velut omnium salutis.procureiriz ; quin etiam post illam pretio- sum vivificse crucis lignum colere et adorare opor- tet: de illo enim loquitur rex propheth David : vov τὴν θεοτόχον Μαρίαν τιμᾶσθαι χρεὼν, ὡς πάν- C « Εχε]ίιο Dominum Deum vestrum et adorate sca- των οὖσαν πρόξενον σωτηρίας ᾽Αλλὰ δὴ xal ues bellum pedum ejus, quoniam sanctum est *. αὐτὴν τὸ τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ πανσεθάσµιον ξύλον τιµητέον τε xal προσχυνητέον * περὶ τούπου καὶ Υάρ φησιν ὁ προφητάναξ Δανῖδ ε Ὑψοῦτε Κύριον τὸν θεὸν ὑμῶν καὶ προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίφ τῶν ποδῶν αὐτοῦ, ὅτι ἅγιόν ἔστιν » α’. Διὰ ταῦτα δὴ χαὶ f) εὐσεδῆς βασιλεία µου, χη- δοµένη τοῦ ὑπηχόου xal τῶν περὶ αὐτὴν ἁπάντων . ποιουρένη πρόνοιαν, ἐπεὶ νόμος Ἕλλληνι καὶ βαρδάρῳ παντὶ μέχρις αἵματος ὑπὲρ τῶν ὁμοφύλων ἀγωνί- ζεσθα!ι, νόµος δὲ Θεοῦ πάλιν τούτου θεοειδέστερος καὶ λαμπρότερος ἕκαστον ἑαυτὸν παραχελευόµενος ὑπὲρ ἑτέρου διδόναι' Ἰὐδόχησεν dj βασιλεία µου ὑπὲρ τῶν ἀξιωτάτων τῆς περὶ τῷ "Αθω σεδασµία, μονῆς τῆς ἀοιδίμου βασιλίδος Πουλχερίας τῆς παρ- Ι. Propterea pia mea imperatoria potestas sub- jectis favens, et de omnibus quz ad ipsam pertinent curam gerens, cum lex est Graco et. barbaro on nino usque ad sanguinis effusionem pro consimili- busse ezponere; lex autem Dei iterum ista lege divinior et splendidior jubet quemque se propter alium tradere; voluit mea imperatoria potestas ob eximie merita venerandi in Atho monasterii illu- siris imperatricis Pulcberias virginis muros resedi- θένου ἀνανεώσασθαι τὰ τείχη * καὶ γὰρ eb pov αὐτὴν D ficari. Etenim illud inveni tam dirutum et omnino τοσοῦτον χατηδαφισµένην xal πάντη διαλελυµένην, ὡς τὰ ἓν ὕδασι τείχη φαινόμενα * τοιαύτη τε ἦν xal ἡ τῶν θεοσέπτων ἀθλητῶν ἁγίων µου τεσσαράκυντα σεθασµία μονη, fj ἔἕκπαλαι μὲν τοῦ Χειμάῤῥου, νῦν δὲ Σηροποτάµου ἐπιγαλουμένη, ὥστε μηδὲ ὁμοίωμα τείχους φαίνεσθαι πρὸς τῆς παλαμναῖας χειρὸς Ἶσ- µαηλίτιδος. ᾿Αλείτπῃ δὲ xat συνεργῷ εἰς τοῦτο χρη- σαµένη ἡ ἐμὴ βασιλεία τῷ ὑπάτῳ τῶν φιλοσόφων Παύλῳ τῷ ὁσιωτάτῳ ἐπιλεγομένῳ ἁηροποταμηνῷ, Θεοῦ συνάρσει xal χάριτι ᾠχοδόμησα ναὺν παµµε- γέθη τε χα) περικαλλῆ, χαὶ ἑνδύτας χρυσοὔφάντους καὶ πιλλὰ χρυσόπαστα ἀμφία καὶ ἱερὰ χαλύμματα χαὶ ix χρυσοῦ ἅγια δισχοπότηρα àv αὐτῷ ἄπεχαρι- ! Exod, xxi, 15. 3 Exod. xxiv, 20. decilens ut muri aquis penetrentur; et tale erat Deo dilectorum athletarum sanctorum meorum qua- draginta venerandum monasterium, qued olim qui- dein Chimarri, nunc autem Xeropotami vocatur, ut ne species quidem murorum eerneretur contra vio- lentas manus lsmaelitarum. Directore vero οἱ coo- peretore ad id usa wea imperaloria potestas philo- soplorum principe Paulo senctissimo cui eognomeun Xeropotameno, Dei ope et gratia exstruxi lemplum spatiosum et pulcherrimum, auro micantes vestes et auraia ornamenta velaque et sancta ex auro vasa ili largitus sum. Et circa illud :edes amplissi- mas, hospitia nempe et dormitoria commeantibua. * Psal. cxvin, 5. 1063 ADDENDA ROMANI SENIONIS AUREÀ BULLA 1064 a'dificavi; adhuc autem et muros a'tos ei turres εἰ A σάµην;' xal περὶ αὑτὸν οἴχους εὐμεγέθεις, ξενῶνας munimenta multa, nou praecedentibus similia, Scd multo firmiors et mirabiliora, ut sint monachis εἰ piis viris tutamen ; visu quoque speciosissima , et auditu vere jucundissima ob eximiam incolarum virtutem, Nai Christi babitatio est, e qua corpo- rales οἱ spirituales lupi non possunt eripere oves qua jbi insunt, sub jam dicto sanctissimo Paulo mona- cho et presbytero pie pastas, et sub Christo Dei przsidio degentes, in sancto, ut alia comparatione utar, alveo isto bombilare non cessantes, virtutis fructum operantes melle dulciorem, et in judicia supernz divinitatis vigilantes, et sanctas manus in nociibus tollentes, procul a cupiditatibus malis el vanis cogitationibus, terram exuentes, mente evo- lantes, spiritu ferventes, Domino servientes, spe gaudentes , in tribulatione patientes, orationi in- stantes *, necessitatibus sanctorum communicantes , hospitalitatem sectantes, juxta sacra oracula. Ad- buc etiam senum et sgrotorum hospitia cum duo- decim oratoriis construxi, et oblationibus multis, ut decebat, dictum monasterium mes imperatoria potestatis ditavi ; sed et patriarcha presentia dedi- cationem ejus illustrandam curavi. δηλαδὴ xai χραθθατοστρώσια διὰ τοὺς εἰσερχομέ- νους, ἔτι δὲ xal τείχη ὑφιπετῆ xal πύργους xal προμαχῶνας πολλοὺς, οὐχ ἓν ὁμοίῳ τῶν πάλαι, ἁλλὰ πολὺ βελτίονα χαὶ θαυμασιώτερα, ὥστε εἶναι µονα- χοῖς χαὶ εὐσεθέσιν ἀνδράσιν ἀσφάλεια ' µεγαλοπρε- T, μὲν τῇ θέᾳ, τῇ δὲ ἀχοῇ ἀτεχνῶς χαριέστατα διὰ τὴν ἐν αὐτοῖς εὐδοχιμοῦσαν ἀρετήν. Μάνδρα xal γὰρ Χριστοῦ ἐστιν, ἧς οἱ αἰσθητοὶ xaX νοητοὶ λύχοι ἆδυ- νατοῦσι σπαράξαι τὰ ἓν αὐτῇ πρόδατα, ὑπὸ τοῦ ῥηθέντος ὡσιωτάτου Παύλου μοναχοῦ χαὶ πρεσθυτέ- ρου εὐσεθῶς ποιµαινόµενα, καὶ ὑπὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἀντιλήψεως αὐλιζόμενα, εἰς τὸν ἱερὸν κ2θ᾽ ἑτέραν ἐπιθολὴν μελιττῶνα τοῦτον περιδομθδεῖν ἐμ- µελέστατα, «bv τῆς ἀρετῆς ἐργαζόμενα xaprbv ὑπὲρ μέλι γλυχάζοντα, xal ἐπὶ τὰ τῆς ὑπερουσίου θεότητος χρίµατα ἐξεγειρόμενα καὶ ὁσίας χεῖρας ἐν tat; vot ἑπαίροντα, χωρὶς ἐνθυμήσεων πονηρῶν xat µαταίων διαλογισμῶν ε Τὸν χοῦν χενοῦντα, τὸν νοῦν πτε- ροῦντα, τῷ πνεύματι ζέοντα, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντα, τῇ ἐλπίδι χαίροντα, τῇ θλίφει ὑπομένοντα, τῇ προσ- ευχῇ προσχαρτεροῦντα, ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοι- νωνοῦντα, τὴν φιλοξενίαν διώχοντα » χατὰ τὰ legi λόχια. "Ext δὲ Υηροτροφεὶά τε xai νοσοκομεῖα μετὰ καὶ δύο xal δέχα παρεχχλησιῶν συνέστησα, καὶ ἀναθήμασι πολλοῖς ὡς εἰκὸς τὴν ῥηθεῖσαν μονὴν τῆς βασιλείας µου χατεπλούτισα. ᾽Αλλὰ xal μετὰ πατριαρχικῆς παρουσίας τὸν ἐγχαινιασμὸν αὐτῆς ἑδόξασα. 2. Cum autem post dedicationem et consecratio- nem restaurati templi et reditum sanctissimi patriar- che domini Theophylacti, dilectissimi (ilii impera- p'. Ἐπεὶ δὲ μετὰ τὸν ἐγχαινιασμὸν καὶ τὴν χαθ- τέρωσιῦ τοῦ ἁγίου ναοῦ xal την ἐπάνυδον τοῦ ἅγιω- τάτου πατριάρχου κυροῦ Θεοφυλάκτου, ποθεινοτάτου toriz potestatis met, et epiritualis mei patris, quod 6 υἱοῦ τῆς βασιλείας µου χαὶ τοῦ πνευματιχοῦ µου in animo erat explere convenienter dijudicavi, quo- niam ejus precibus Deo acceptis triduo antea $aua- tus eram, et z2egrotus cum essem relevatus eram, quod paulo ante limen inferni subiens faciendum j'dicaveram, ingressus sum cum aliquibus e sena- toribus in gazophylacium imperatoris πιο Pote- statis, el inter fragmenta venerandi libri vivilicae cru- cis omnium maximum et admiratione dignius eligens (fert euim hactenus in se Dominica passionis monu- menta, unum clavorum foramen, quibus Deiflcata caro Domini mei divisa est et ablutionem peccato- rum nostrorum largita est, scilicet fons sanctissimi sanguinis manavit), altitudinem babens cum obli- quis partibus et rectis unum circiter cubitale et unam pralinam, latitudinem autem circa duos digitos, etsoliditatem unum digitum, pondus vero totum cen- uum circiter drachmas; et manibus sumens sanctam bunc thesaurum, tremendum vexillum coelestis re- gis, signum quod in ecelo parebit filii hominis quando venerit ad judicandum vivos et mortuos ; boc ergo di- vinum instrumentum salutis nostrae reverenter dcpo- sui iptra sanctasmanus sanctissimi Pauli Xeropota- meni, αἱ sit donec veniat Dominus inalienabilis oblatio dicto venerandissimo monasterio mez imperatoria potestatis; quod comitantes cum ecclesiastica et mi- litari poinpa, ut collocent illud in sancto monasterii sanctuario in sanctificationem et munimentum im- * Rom. xi, 19. πατρὸς, τὸ χατὰ θυμὸν ἐχπληρῶσαι εὐ)όγως διενοί- θην, ἐπειδὴ ταῖς τούτου θεοπειθέσιν εὐχαῖς πρότριτα ὑγιάσθην xal χλινήρης Gv ἀνέλαδον ἐμαυτὸν, € πρὸ μικροῦ τὸν οὐδὸν ἐπιθὰς τοῦ ᾷδου διεχρίνατο ποιη- τέον, εἰσῆλθον µετά τινων τῆς συγχλήτον Ev τῷ, 07 - σαυροφυλακίῳ τῆς κραταιᾶς µου βασιλείας καὶ τῶν τιµίων ξύλών τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ τὸ µέχιστον πάντων xal θαύματος ἄξιον εὑρὼν (φέρει xat Υὰρ εἰσέτι àv. ἑαυτῷ τὰ τοῦ Δεσποτικοῦ πάθους µνηµό- ᾿ συνα, µίαν τῶν Ίλων ὁπὴν, ἀφ᾽ ὧν dj τεθεωµένη cipi τοῦ Κυρίου µου περιεπάρη xal τὸ χαθάρσιον τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἑδωρήῄαατο ἠτοι ἡ.λιδὰς τοῦ παν- αγίου κατεχενώθη αἵματος), Üdo; ἔχον μετὰ τῶν D ἐγχαρσίων καὶ τοῦ ἱστοῦ ὡσεὶ ἑνὸς πῄχεως xat μιᾶς παλαιστῆς, πλάτος δὲ ὡσεὶ δύο δαχτύλων xal βάθος ὡσεὶ ἑνὸς δαχτύλου, ὀλχὴν δὲ τὸ πᾶν αὐτοῦ ὡσεὶ δραχμὰς Exatóv * xal ἀνὰ χεῖρας λαδὼν τοῦτον τὲν ἅγιον θησαυρὺν, τὴν φριχτῆν σηµαίαν τοῦ ἕπουρα- vlou βασιλέως, τὸ ἐν οὐρανῷ φανησόμενον στ μεῖον τοῦ Ylou τοῦ ἀνθρώπου τοῦ μέλλοντος ἔρχεσθαι χρὶῖ- ναι ζῶντας xal νεχρούς * τοῦτο δὴ (τὸ) θειότατον ὅρ- Υανον τῆς σωτηρίας ἡμῶν εὐλαθῶς ἐπέθηκα ταῖς τοῦ ὁσιωτάτου Παύλου τοῦ Βηροποταμηνοῦ ἁγίαις χερσὶν, ὅπως εἴη ἕως ἀνέλθῃ Κύριος ἀναφαίρετον ἀνάθημα τῇ ῥηθείσῃ σεδασμιωτάτῃ µονῇ τῆς βασιλείας µου, ἐφοδιάσαντες αὐτὸ μετὰ ἐχχλησιαστιχῆς xal ατρα- τιωτικῆς προπομπῆς, ἵνα ἀποθέσωσι τοῦτο ἓν τῷ τῆς 1005 PRO MONASTERIO XEROPOTAMI £N MONTE ATIIO. - un 1065 povne ἁγίῳ βήματι πρὸς ἁγιασμὸν καὶ στηριγμὸν A peratorii nostri monasterii, Sed quoniam veapier της αὐτοκρατορικῆς ἡμῶν μονῆς. "AX ἐπειδὴ ού του χάριν ixaviog ἡ τε σύγκλητος xal ἅπαν τὸ δη- µόσιον ἑδέετο ταύτης μὴ αποτυχεῖν τῆς χάριτος τῆς οὐρανίου, ἑδιόρισεν ἡ βασιλεία µου, ἵνα χατὰ πᾶσαν &p:&zlav ἁποστέλλωνται παρὰ μὲν τῆς χρατα:ᾶς βα- σιλείας τῶν Ῥωμαίων δύο σεχρετάριοι μυστιχοὶ μετὰ xai ἑνὸς ἑκατοντάρχονυ, παρὰ δὲ τῆς συνόδου τοῦ oi- χουμενικοῦ πατριάρχου δύο χληρικοί * καὶ ὀπμοσίως αὐτὸ µεταστέλλεσθαι μετὰ στρατιωτικῆς δορυφορίας xai προπομπῆς συγχλητικὼν ἀρχόντων χατὰ τὴν πρώτην τοῦ Αὐγούστου μηνὸς, καὶ µεταπέµπεσθαι τοῦτο μετὰ xal τῶν ἐγκρίτων μοναχῶν τῆς ἡμετέρας σεδασµίας μονῆς τοῦ Βηροποτάμου, χάριν τῆς αὐτοῦ προσχνυνήσεως xal παγχοασµίου ὑψώσεως, εἴθ οὕτω συστέλλεσθαι χαὶ µεταχομίζεσθαι πρὸς τὴν ῥηθεῖσαν B μονὴν μετὰ τῆς προσηχούσης προπομπῆς καὶ εὖλα- θείας. Τούτου χάριν χελεύει τὸ Χράτος τῆς βα- σιλείας µου, δίδυσθαι ἐτήσιον σολέμνιον τοῖς Έηροπο. ταμηνοῖς Πατράσι ὑπὲρ ψυχικῆς ἡμῶν σωτηρίας διὰ τὴν τῶν ἑνοικούντων ἐπ ἀρετῇ διαθεδοηµένων µο- ναχῶν δαπάνην τῶν ἀναγχαίων, τῶν Πατέρων hoc juste senatus et omnis plebs supplicaverunt ut co^ coelestis gratiae vadimonio mon priventur, decrevit mea imperatoría potestas,ut triennio quoque mittau- tur ab imperatoria potestate Romanorum duo secre- tarii mystici cum uno centurione, a syuodo autem ccumenici patriarchze. duo clerici, οἱ pnhlice illud lignum deferatur cum militari comitatu οἱ pompa senatus principum prima die Augusti mensis, et im- nüttatmr eum selectis monachis veneraudi nostri monasterii Xeropotami, ad ejus adorationem et in omni mundo exaltationem; deinde ita referatur ct reportetur ad dictum monasteríum cum convenienti pompe et reverentia. Horum causa jubet [mperatoría mea potestas dari annuale stipendium Xeropotaine- nis Patribus pro spirituali nostra salute, ad procu- renda ibi degentibus in virtute przdictis monachis necessaria quibus vitani sustentare possint. Si enum horum qui in Olympo, Cymina, et Latri degunt mo- Πας]! per chrysobullas mea iiserta est. imperatoria potestas, multo potiusutiliter in propríossupplicantes ad perpetuam eorum tutelam faciet. Ey τούτων ἀποζώντων, El γὰρ τοὺς Ev τῷ Ὀλύμπῳ καὶ τῷ Κυμινᾷ χαὶ τῷ τοῦ Λάτρους μοναστὰς 8: χρυσοθούλλων d ἐμῆ ἑλέησε βασιλεία, πολλῷ μᾶλλον γρεωστικῶς τῶν οἰκείων εὐχετῶν εἰς xvóspovíav ποιέσει. Y. "Oflev χαὶ τὸν παρόντα χρυσόβουλλον λόγον ἐπιχορηγεῖ καὶ ἐπιδραδεύει τῇ ῥηθείσῃ pov, 5: ob εὐδοχεῖ καὶ θεσπίσει, ἵνα τῇ τούτου ἐμφανείᾳ οἱ τῖς μονῆς ταύτης μοναχοὶ τοῦ ὁσιωτάτου Παύλου τοῦ Ξηροποταμηνοῦ διὰ τὸ προνόµιον τοῦ ζωοποιοῦ τι- µίου Κςύλου λαμθάνωσιν ix τοῦ ταμείου τῆς χρα- ταιᾶς τῶν Ῥωμαίων βασιλείας χατὰ mày ἔτος ávà χιλίους ὀχταχοσίους χρυσοῦς τῆς ἐμῆς χαραγῆς, διά τὰ τοὺς ῥηθέντας ξενῶνας καὶ τὰ νοσοχομεῖα, xal διὰ τὸ ἑορτάξειν πανηγυρικῶς μετὰ φιλοτιμίας xal παννύχου στάσεως τρεῖς ἑτησίους ἑορτάς ' τὰ τῆς θεσοτόχου ἐν ναῷ τῷ νομικῷ ἅγια εἰσόδια, κλτρος ναὶ γὰρ αὑτῇ ἄνωθεν ἐδόθη τὸ ἁγιώνυμον ὄρος * την τῆς παγχοσµ/ου ὑψώσεως τοῦ τιµίου ξύλου τοῦ παν- αιίου σταυροῦ, ὅτι παρὰ τοῦ κράτους τῆς εὐσεθοῦς ζμῶν βασιλείας ταύσην πεπλούτιχε yápita xal τὸ μαρτύριον τῶν ἁγίων θεοσέπτων μεγάλων μαρτύρων μου τεσσαράχοντα, ὅτι πάντα τὰ τῶν ἁγίων τούτων σεθάσµια λείψανα ἓν τή μονῇῃ ταύτῃ διὰ χρυσοθούλ- εἰ τν 9. Uude p:amseus chrysobuHense edictum donat et asseverat dicto monasterio, per quod vult et de- cernit, ut ejus publicatione liujus monasterii mo- nachi sanctissimi Pauli Xeropotameni per privile- gium vivilici illius et pretiosi ligni accipiant ο the- sauro imperatoris Romanorum potestatis unoquo- que anno mille octogintos aureos mem monet», propter jam dicta hospitia et nosocomía, et ut ce- lebrent solemniter cum zelo et nocturna vigilia tres annuüales festivitates * Deiparse nempe in templum legale sanctum ingressum ; h:reditas enim illi su- perne datus est mons ille qui sanctus vocatur ; exal- tationem in universo mundo pretiosi ligni sanctis- simz crucis, quia per nostram piam imperatoria potestatem hac largitione donatum est ; et marty- rium sanctorum Deo dilectorum n agnorum marty- rum quadraginta, quia omnes sanctorum istorum venerandz reliquie in hoe monasterio per chryso- bullam collocatze sunt a prima quz il'ud possidebat λου τεθησαύρισται παρὰ τῆς τρώτης κτητορίσσης p illustri imperatrice Pulcheria virgine, te:pore ἐκείνης τῆς ἀἁοιδίμου βασιλίσσης Πουλχερίας τῆς παρθένου, χαθ᾽ ὃν χρόνον a2xf τῇ µαγαρίᾳ ῥασιλίδι χατ᾽ ὄναρ οἱ µεγαλομάρτυρες Χριστοῦ ἅγ'οι τεσ- σαράχοντα ἔνεφανίσθησαν. Πρὸς τούτοις δὲ προσ- εκληρώθησαν χαὶ ἀφιερώθησαν ὡς ἁἀδιάσπαστα µε- τόχια xat οἱ Ev τῇ βασιλευούσῃ τῶν πόλεων εὐαχεῖς τρεῖς 0:xo:, ὃ τε ἐν τῷ Νεωρίῳ ix βάθρων ávevep- Oe ἅγιος ναὺς τῆς ὑπεραγίας θεοτόχου παρὰ τῆς βασιλείας µου, καὶ τὸ συγχείµενον αὐτῷ παλάτιν μου τὸ πατριχὸν μετὰ τῶν πἐρ'ς ἑἐργασττρίων xax τῆς λοιπῆς περιοχῆς, fio: τὸ Μυρέλαιον, xal ὁ ἓν Κωσταντινιαναῖς περιώνυµος ναὺς τῶν ἁγίων μου τεσσαράχοντα μετὰ xal τῶν ἐνοιχειῶν αὐτοῦ ὁσπτ- τίων xai ἑργαστηρίων, ἵνα ὃξστόςωνται xal χοριςύ- PaTuoL. Gn. CXIHMH. quo ipsi heatz imperatrici per somniu:n magui sancti martyres Cliristi quadraginta apparuerunt. Ad lic autem assignat:e sunt et consecrat;e ut iua- lienabiles possessiones, tres aedes sancte intra ur- bium reginam sit: : illud nempe in Neorio a funda- mentis a nostra imperatoria potestate exstructum sanctuin templum sanctissini: Deiparz et contiguum illi palatium meum paternum cum foabricis circa et. toto circuitu, id est Myrcleum, et consp.cuum itn Constantinianis templum sanctorum. quadraginta, cum pertinentibus hospitiis et fabricis, ut possideau- tur οἱ teneantur a venerando monasterio imperato- rie mez potestatis, donec sol super terram feratur, Istud enim antea materna erat posaessio sanctissimi *M 1061 ADBENDA. — IMP. ROMANI JUNIORIS AUREA BULLA. 1663 ρου] spiribstrS patris mex imperatoriz potestatis, À ωνται παρὰ τῆς σεθασµἰας μονῆς τῆς βασ.λείας frs eXsistentis illius illustris August: Procopiz, " filie Nicephori et uxoris Michaelis, orthodoxorum eterne memoriz imperatorum ante nos. Qui igitur ettentabit destruere lunc. in presentibus meum actum et spoliare dicto stipendio meum monaste- rium, vel offerre et subjicere illud alicui personz ia dignitate censtiutze, vel auferre a dieto monas- terio mes imperatorie potestatis adorandum et sanctissimum lignum vivificze crucis, regis ccelestig sanctum scabellum, ad quod adorandum nes invitat rex propheta David dicens : ο Introeamus in taber- naculum ejus, adoremus in loco ubi steterunt pedes ejus *, » hic tanquam sacrilega incurrat in male- dictionem Cain, lepram Giezi, et Jude laqueum, et sors illius sit cum erucifigentibus Dominuut gioriz. Ergo vi et publicatione prasentis chrysobullepsis edicti meze imperatoris potestatis debet accipere libere ante dictum venerandum maximum monaste- rium me: imperatori: potestatis Xeropotami cogno- minatum, ex nunc et deinceps, dictum stipendium e : thesauro imperatori: Romanorum potestatis, ut agat liturgiam unoquoque sabbato pro beata amima di- lectissimze mihi illustris Augustze imperatricis Theo- . derz ; habeat autem dominium, fructuum perceptio- nem et omnes reditus jam dictorum tiium sanctorum «€onspicuorum templerum, tanquam sint propria sua hona et possessiones, servatum simul ab omni im- peratoria, patriarcbali et saeculari dignitate exemp- tum et immune. µου, ἕως ὁ ἥλιος ὑπὲρ γῆν ἐφορᾷ οὗτος καὶ γὰρ ἔχπαλαι μητριχὺὸν κτῆμα ἦν τοῦ ὁσιωτάτου Πάύλου τοῦ πνευματιχοῦ πατρὸς τῆς βασιλείας µου, υἱοῦ χρηµατίσαντος ἑχείνης τῆς ἀοιδίμου Αὐγούστης Ἡροχοπίας, θυγατρὸς Νιχηφόρου xai συζύγου Μι- 34h τῶν ἀειμνήστων xat ὀρθοδόξων βασιλέων τῶν πρὸ ἡμῶν. Ὁ τοἰνυν πειραθησόµενος ἀνατρέφαι ckv ἓν τῷ παρόντι µου πρᾶξιν xal ἀποστερῆσαι τοῦ ῥῃ- θέντος σολεµνίου τὴν ἐμὴν μονὴν, ἢ χαταδηλῶσαιε ἡ ὑποτάξαι αὐτὴν τινι ἀξιωματειῷ προσώπῳ, f) xal ἀποζενῶσαι τῆς ῥηθείσης μονῆς τῆς βασιλείας µου τὸ προσχυνητὸν xal πανάγιον ξύλον τοῦ ζωαποιοῦ σταυροῦ, τὸ τοῦ οὑρανίου βασιλέως ἄγτον ὑποπόδιον, εἰς ὃ παρεγγνᾷ ἡμῶν à προφητάναξ Δαυ]δ προσ- χυνεῖν λέγων" «Εἰσέλθωμεν εἰς τὰ σχηνώµατα αὗτο», προσχυνήσωµεν εἰς τὸν τόπον, οὗ ἕστησαν οἱ πόδες αὐτοῦ’ » ὁ τοιοῦτος ὡς ἱερόσυλος εὐπορήσαιτο τῖς ἀσθενείας τοῦ Κάῑν xai τῆς Γιεζη λέπρας καὶ τῆς τοῦ Ἰούδα ἁγχόνης, xal d μερὶς αὐτοῦ μετὰ τῶν σταυρωσάντων τὸν Κύριον τῆς δόξης. Tf) γοῦν ἰσγχύει καὶ ἑμφανείᾳ τοῦ παρόντος χρυσοθούλλου λόγον τῖς βασιλείας µου ὀφείλει λαµθάνειν ἀχωλύτως fj ὅηλω- θεῖσα σεθασµία μεγίστη μον] τῆς βασιλείας µου » ἐπιχεχλημένη Ξηροποτάμου ἀπὸ τοῦ vuv xat εἰς τὸ ἑξῆς τὸ ῥηθὲν σαλέμνιον παρὰ τοῦ ταμείου τῆς xpa- ταιᾶς βασιλείας τῶν Ῥωμαίων, ἵνα ποιῃ λεετουργίαν χατὰ πᾶν Σάθθατον ὑπὲρ τῆς µαχαρίας φυχῆς τῆς ἑρασμιωτάτης por ἁοδίμου Αὐγούατης βασιλίσσης 6 θεοδώρας , ἔχῃ δὲ καὶ τὴν δεσποτείαν͵, ἐπιχαρπίαν τε xai πᾶν εἰσόδημα τῶν ῥηθέντων τριῶν ἁγίων περι- ωὠνύμων ναῶν ὡς ἴδια αὐτῆς χτήµατα xal μετόχια, διατηρουµένη χαθάπαξ Ex παντὸς βασιλικοῦ τε xal “πατριαρχοῦ f) χαὶ χοσμιχοῦ ἀξιώματος ἀτελῆς τε χαὶ ἀνεπηρέαστος. In stabilem igitur et durabilem conürmationem horum factum est prosens chrysobullense edictum nostri; pic imperatori» potestatis, datum mense Februario incipientis [12] indictionis anni 6429, in quo nostra pía et Deo acceptabilis proclamata est potestas. BHomanus in Christo Deo fidelis imperator et autocrator ltomanorum. Elg γοῦν µόνιμον xai διηνεχη τὴν ἀσφάλειαν τού: του ἐγένετο xal ὁ παρὼν χρυσόθουλλος λόγος τῆς εὖ- σεθοῦς ἡμῶν βασιλείας, ἀπολυθεὶς χατὰ μῆνα Φευ- ρουάριον τῆς ἑνισταμένης [ιβ] ἱνδικτιῶνος τοῦ ἔτους ςυλβ’, ἓν ᾧ καὶ τὸ ἡμέτερον εὐσεθὲς καὶ θεοπρόδλη- τον ὑπεσημήνατο κράτος. Ῥωμανὸς ἐν Χριστῷ τῷ θεῷ πιστὸς βασιλεὺς καὶ αὑτοκράτωρ Ρωμαίων. . accessio fuerit nullum dubium est: firmat, PETRI WESSELINGII IN HIEROCLIS SYNECDEMUM PROLEGOMENA. (Ttineraria vetera Romanorum. Amstelaedami anno 1735 edita. — Vide supra col. 141.) Hieroclis Synecdemas quin egregia ltinerariorum qua dubia in illis atque incerta videbantur, indidemque vicissim adjuvatur; uberrime preterea, que in Orientis illa provinciis preterierant, explet. Igitur in scriptorem atque ipsam notitiam ahte inquirse mus quamin rem presentem veniomus. Ne vero a limite progressi in. molestissimas salebras inci damus, duce imperatore Constantino Porphyroge- nito utemur, qui, quantum rescire licuit, primus in thematibus imperii ordinandis Hieroclis Syme- cdemum in consilium adhibuit ]. tt, them. 1: Map- τυρεῖ , inquit, τῷ ὰόγῳφ xal Ἱεροκλῆς ὁ Ύραμμα- τιχὸς ὁ γράψας bv Σινέκδηµον, τὸ τῶν Δολό- xov ἔθνος τῇ θράχῃ συναριθμῶν, λέγων οὕτως” εΕἰοὶν αἱ πᾶσαι ἐἑπαρχίαι χαὶ πόλεις, αἱ ὑπὸ τὸν βασιλέα τῶν Ῥωμαίων δ'οιχούµεναι τὸν iv Κων- σταντινουπόλει, ἐπαρχίαι μὲν χ.λ.» E quibus me- ritissimo colligas Syneedemi scriptorem Constan- tino imperatore et szculo nono esse priorem ; at- que ία viri clarissimi Emmanuel Schelstratenus, Joan. Alb. Fabricius et Anselmus Bandurius insti- tuerunt, quanquam hic insuper addit incertum esse omnino quo tempore floruerit. Carolus a S. Paulo circa Saracenorum «statem. scriptum suspicabatur Symecdemwm, quod ejus codice! pla- res provinciz, quas post Heraclium Greci ami- serunt, deessent ; qu: cum ex Farnesiano ms. cxteris accesserint provinciz, ruit οἱ illa sus- picio. Hactenus itaque nisi incertissima de Hieroele sunt. prodita. Propius 'ejus etatem L. llolsteiniug definire aggressus est ad Pulcheriopolin Thesauri Orteliani : « Civitas,» inquit, « Epiri novz in Notitia lieroclis, ubi male Πολυχεριούπολις pro Πουλ- χεριούπολις editur. Accepit autem. nomen a. Pul- cheria Augusta, cujus bxc nolitia tempore scripta videtur.» Optassem plura vir egregius constabi- liendz:e. opinioni, qua illi in mundo fuisse non am. bigo, produxisset : nam sola ejus urbis mentio rem non coustituit. Quantuun conjectura assequi possuni, inpulsus in. eam est. sententiam. ipsa Synecdemi dispositione: provincia Orientis eodem hic digestae modo ut in. Ephesino et Chalcedenensi conciliis, codice Tlhicodosiano et Notitia imperii Orientis conspiciuntur, nec aliis magistratibus parent: ve- síigia innovationum, quas deinceps Justinianus est molitus , vix ulla apparent, omniaque, Theo- [nd dosii secundiet Marciani temporinus prima fronte haud male respoadere videntur. Atque hzec si citra dubium forent, pronaad suspicandum via aperiretur Hieroclem non alium atque euim esse quem Φιλίστο» pac λόγονς reliquisse Juan. Tzetzes Chiliad. vu, 144, testis his versibus est: Ἱἱεροχάῆς ὡσαύτως duceco εξης δὲ, λέγων, Εἴδομεν o fleropérmv τε, καὶ περὶ ταύτην ἄγδριο υμνοὺς ávsct th, | t e "Qr el uy ἀχεσκιαῶν. tà RAO WAY. A νά Τοὺς πόδας ὃ ἀγατείγοντες τὸ σύμπαν d. Ao Τούεων δὲ Στράδων uéurncat, καὶ τε tá» ἀκε- ] [pdAur Kal τῶν δεκακεφἀ.Ίων τε xal τετραχειροπόδω». Οὔσπερ ἐγὼ οὐκ ὅπωπα, φησὶν ὁ 'IepoxAénc* Ταῦτα 'lepoxAénc μέν. Liquet inde, quod verisaime Joan. Pearsouius Pro- leg. in comment. alterius Hieroclis ad Aurea Carni. obsei vavit, illum qui Φιλίστορας scripsit quam plu- Timas regiones peragrasse, resque in ilinere visas aut aliunde cognitas scripto tradidisse, et libros quí- bus hec omnia erat complexus Φιλίστορας numis nasse. jam cum Strabone posterior et Stepliano, qui eum in Βραχμᾶνες et Ταρχυνία testem appella- lavit, aut. prior, aut zequalis fuerit, non utique, si cetera probe quadrarent, absurdu m foret. Φιλιστό- pov εἰ Συνεχδήµου eumdem parentem agnoscere, presertim cum Synecdemus siinilis ingenii scripto- rem ostentet, Quominus tamen in his acquiescam, pauca faciunt, sed talia que validissime et huic conjecturz et L. IHlolsteinii sententie pugnant. Primo enim Synecdemus in provincía Osrhoene Leon- topolin. recenset, quo nomine Callinicum aliquot a morte Marciani imperatoris annis ornatum fuisse suo loco ostendam; deiude in Pisidia reliquis urbibus Justinianopolin accenset, qu: cum a nullo nisi .ecjus nominis imperatore, οἱ mirifice hujus- modi titulis capto, cognominata sit, sine dubio scriptor, qui eam memorat, et Stepliano urbium explanatore et Pulcheria Augusia multis annis re- centior est. Idem colligas ex provincia Pannonia, quae Orientis imperio hic subjicitur: illa Marciani Augusli tempore amissa prorsus erat, prede Attike atque Hunnis expo:ita, prztereaque extra ' Orientalis imperii (ines, ut ex Notitia utriusque imperii certissimum est ; quam cum reciperarit virtus et providentia Justiniani, sicuti Novella 1t υ’ ἐν «Ἰόγοις fepor αὐχμηροεάτην. 111 ADDENDA. — P. prafert, utique ad ejus zetatem demittendus Ilie- iocles erit ; qua au etiam multo possit esse iufe- nior, nunc circumspiciamus. Notum in vulgus est multa eum imperatorem in provinciarum administratione mulasse: has aliis magistratibus mandasse, illarum nomina aut sustulisse prorsus aut ex binis unam et vicissim ex una binas fecisse: [flierocles vero cum Orientis nobis anpumerarit provincias, singulis suos prz- positos imponens, fortasse his in consilium missis et secum invicem comparatis suam nobis ztatem ostenderit, Viam hanc nuper ingressus cst erudi- tus auctor Dissert. Chorograph. Ital. med. evi Sect. 5, cujus ductum, nostra passim adspergentes, in his vestigandis sequemur. Ergo cum mutatis a Justiniano provinciarum magistratibus ordiamur. jubet ille Novella 24 c. 1 ut qui Pisidiz przsit, pretor Justinianeus sit et. vocetur; quo eodem honore Lycaonie praefectum Nov. 25 c. 1 et Thra- ei» Nov. 96 ornat; quarum provinciarum praepo- siti llierocli sunt consulares. Decernit praterea ut Phrygia Pacatiana et item Galatia prima spectabi- Jem in posterum comitem liabeant; cui utrique con- .ularis ab Hierocle imponitur. Est in Synecdemo DPa- plilagonia sub correctore, qui Nov. 29 prietor creatur, etlsauria sub praeside, quem comitem Nov. 27 esse vult. Denique Phoenice ad Libanum moderatori Edict. 4, itemque Arabia subjiciuntur, qux hac in Notitia praesidi et consulari dicto sunt audientes. larum autem constitutionum plerzque cum Belisario V. C. consule sint editze, jure utique optimo statuitur Sy- necdemum ante Belisarium consulem aunumque 535 publicatum videri:ni enim id concesseris, danda ratio erit quamobreni in libello, quo provinciarum magistratus ex sui temporis more [lierocles describit, nulla prorsus de prztoribus Justinianeis modera- toribusque mentio fiat. Quo magis vero scriptoris ctas ad liquidum perducatur, in eas provincias pergamus quas imperator aut sustulit funditus aut novis titulis auxit aut etiam plures esse jussit ; quarum si nullum in Synecdemo indicium repe- rias, quid aliud profiteleris quam illis eum mu- talionibus esse priorem? Meinorat hzc Notitia pro- viunciam lHlonoriadem οἱ przsidi subjicit: eam Ju- stinianus Nov. 99 ο. 1 abrogatet arctissime Pa- pliagonize agglutinatam uni praetori mandat, ὥστε xoi τῶν ἑθνῶν, inquit, τούτων ἔχοντα τὴν ἀρχὴν ἠνωμένην καὶ μίαν ἀντὶ δυοῖν τῶν ἔμπροσθεν, φα- μὲν δὲ Παφλαγονίας τε xai Ὀνωριάδος χαλεῖσθαι πραΐτορα. Dividit preterea Cappadociam ex Va- lentis Augusti instituto in binas, consularem utram- que, si plerosque ms. sequare, quos Nov. 30 in unam videtur constare: Πᾶσαν, inquit, ἀνθυπά- τειαν Ὑενέσθαι τε xal καλεῖσθαι βουλόμεθα. Qua (ΗΛΙΟ an vincere, quod viro doctissinio videbatur, possint, re vera Justinianum ex duabus Coppa- dociis unam exstruxisse, non injuria dubites : nam diserte Nov. 20 c. prima Cappadocie praesidem diguatione proconsulari condecoratum fuisse doce- tur; estque in ipsa Nov. 50 c. 10 utriusque Cappa- docie mentio: EL δέ τις ἐξ ἑχατέρας Καππαδοκίας δίκη πενταχοσίων ἑλάττων Χρυσῶν ἑφέσιμος γ|- νηται. Neque enim, si utramque in unam com- mulasset, utriusque distincte deinceps meminisset. Esse in llaloandri editione novi: El δέ τις ἑτέρα WESSELINGII : 1079 ἐκ τῆς Καππαδοχίας δίκη : sed prius przoptaverimn, tum. quod. oratio. ἑτέραν δίκην vix ferat, tuu quoniam Cappadocie dux nusquam esse jubentur, tum etiam quód prime Cappadocie proconsul creetur, secunda non addita. Utcunque id cecide- ri!, insignitam Cappadocia mutationem subiit, Hie- rocli cum Synecdemum scriberet ipnoratam ; quz etsi ex proconsule Cappadocie prima explorata est, negligi tamen nolim cjusdem imperatoris de- creto gentis ejus dispositionem ecclesiasticam in alium ordinem fuisse conversam. Huc usque bine fueraut. Cappadocum metropoles, prim:z —Cappa- docie Caesarea, secundie Tyana: tertiam Mucisson Tyanensi detractam εἰ Justinianopolin nuncupa- tam tertiz Cappadociz ipse imposuit. Operze prc- tium fuerit ea. de re perorantem audire Euplira- tam Tyanensem episcopum Collat. V conc. Con- stintinopol. ri, p. 96. «In illo, inquit, tempore seb Tyanensi civitateerat et Dohara et Naziauzus usque ad tempora hujus pil imperii. Piissimusautem im- perator cum 1netropolitana jura dedisset civitati que: quondam quidem Mucissus, nunc vero Ju- stinianopolis nuncupatur, cum aliis civitatibus et Dohara et Nazianzum subjecit ei. » llc si in Sy- necdemo prsteriri potuisse putaveris, quod a No- titia ecclesiastica sit. diversus, debuit tamen Mucis- sus urbium cotologo inseri, non regionibus sive vi- cis, ut flt, si post metropolis dignitatem illi oppide collatam fuerit scriptus. Ad hzc accedit, Helene- pontum consulari et Polemoniacum Pontum prae- sidi in hac Notitia attribui, Novella vero 28 abo- lito Ponti Polemoniaci titulo Helenepontum rmode- ratori Justinianeo committi. Porro dux tautum in Syuecdemo Armeniz insunt, quas multifariam sectas Justinianus (nom, ut perperam Eustathius in Dio- nys. Perieges. 604, Justinus) quatuor Novella 31 esse atque haberi vult. Taceo quz Justiuianze primsze causa decreverit Nov. 11, utque in Syria Theo- doriadem, ne egregie Theodore honor deesset, proviuciam de qua Novella 8, condiderit. Mihi qux: abunde ad statem scriptoris. eruen- dam videntur. Posses alioqui auxilio vocare urbes, quas suo et Theodore nomine illustres esse voluit, i» unum catologum a N. Alemauno ad. Procopii Hist, Arcan. c. 11 conjectas, ni et aliz& forent quarum rationem llierocles nullam habuit. Quod enim Justinus primus Anazarbo atque Edessz pri- stinum nomen abstulit, utrique Justinopoleos, quo et prioriiu Mopsuestana synodo (licet Jwstinianopolitama metropolis vulgo p. 152 tom. 12 C. G. edatur) super- bit, imposito titulo apud Euagrium H. E. 48 et Theophanem Chorogr. p. 146, eo nusquam, quan- lumvis illi tempori proxiuus, in Synecdemo has urbes dignatur. lila ergo qux& in medio posui, satis superque evincent nihil eorum qnx Justinianus novavitIlicro- cl. m, eum bauc Notitiam vulgaret, inaudivisse vi - deri; adeoque ante Belisarium consulem, cujus annum plures illarum constitutionum pr:eferunt, principe tamen Justiniano scripsisse. Nam aute liunc consulem fato concessisse, quod viro erudito in mentem venit arbitrari, vix indidem coegeris. Potuit sane vulgato Synecdemo omniaque imperator mutaverat addere, novamque ejus editionem pu- blicare: at id voluisse unde cognoscemus? Quid si 1073 etiam priori editioni illa.adstruxerit, et in nostram ztatem Notitia, ut primum c scriptoris calamo de- fluxerat devenerit? ltaque ad Synecdemum ipsum descendamus, atque intergene et genuinus, et cujus generis sit Notitia, civilis an ecclesiastica, explore- mus. Non esse genuinum neque integrum Emmanuel Schelstratenus tom. 2 Antiq. Eccles. p. 120 sibi per- suasit, tum quod ea qui de civitate Constantinopo- litana ex fllierocle Constantinus Porphyrogenitus refert, in Notitianon compareant; tum ex eo quoque probari, quod llieroclis opus 64 przxfecturas seu provincias et 835 seu 955 civitates continuerit, No- titia autem 51 tantum provincias et 751 civitates exhibeat. Qua accusationis capita si, ut oportet,. expendantur, causam tenere haud poterunt ; quod ut unicuivis dilucescat, Constantini imperatoris |. 1 them. 1 verba. illis adnexa qux in superioribus ex- scripta dedimus, inseramus: ᾽Αρχὴν οὖν τῆς Εὐρώπης την βασιλίδα τῶν πόλεων χαὶ τοῦ χόσµου παντὺςν τὴν νέαν Ῥώμην, τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐγὼ τί- θηµι. Διὰ τοῦτο καὶ τὸ περὶ αὐτὴν θέµα, τὸ χαλού- µενον θρῴχη, τὸ Ev τοῖς Εὑρώπης µέρεσι, θεμάτων πρῶτον τεθείχαµεν. Quis enim, quod beue advertit Anselmus Bandurius, non viderit hzec non lHlieroclis, sed Constantini verba esse, causam explicantis cur Thraciz iliemati inter Europea primum locum assi- gnarit. Jam quod numerum provinciarum non zquare 64 adjungit, id in Caroli a S. Paullo editione: vale- bit, non eam quam primus ipse in publicum dedit ab Molsteinio ex Farnesiano ms. pluribus provineiis au- ctam. Novi doctissimum Dissert. Chorogr. Ital. au- ctorem autumasse non 64 provincias sed 65 esse de- bere, quoniam in Synecdemo Pamphylia secunda me- moratur, nusquam prima: cui egoopinioni nullum nisi in Latina versione przsidium reperio. Etsi enim ex ceclesiastica dispositione Pamphyliam in duas fuerint partiti, ut et dux hic recenserentur nihil fuit necesse, przssertim eum una duntaxat in Notitia im- perii Orientis reperiatur, nec dnas Justinianus, ut novella 8 indicio est, noverit. ld infitiari nolim, deesse plures civitates, nec numerum 935 rotundari. Gras- $ata librariorum negligentia, ut iu cz:eteris omnibus, el hie est; multaque, quia vitiosiora videbantur, neglexit, alia turpissimis mendis fedavit. Neque nupera ea corruptela est: si de Constantini impe- ratoris codiceex illis quze in l. it Tem. iude trans- wlit, conjecturam feceris, corruptissimum, neque nostris munditie, quamvis admodum inquinatis, przstantioren reperies: summa ille imis miscuit et provinciarum terminos frequentissime migravit. Quie vitia utut agnosco, tamen criminationes quie in hanc Notitiam afferuntur, et quibus peccatorum quorum innocentissima est rea peragitur, repellendas existímem: quod ne nunc exsequar alia prohibent. Quierendum est, civilisne an ecclesiastica fuerit. Joan. Harduinus in Antirrhetico et Numis urb. antiq. illustr. litem secundum ecclesiasticam dedit, licet, cur eam tulerit sententiam, docere neglexerit; ct post IHlarduinum plnres. laud tamen jure: ο! cnim Synecdemus priecipuum babet, uude eccle- siasticis Notitiis accensendus videri possit. Nulli, ut bene auctor Dissert. Chorogr., throni, rare me- tropoles, nulli archiepiscopi, nulli autocephalit, cumque in. una svpe provincia plures metropoles, COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECBEMUM. 1074 tametsi dignitate impares, . fuerint, uttin Bithynia, Nicomedia, Nicza et Chalcedon, vix unam atque αἰ- teram, saepenumero etiam nullam, eo titulo coho- nestat. Ad hoc, baud pauca recensentur urbes qui- bus nullus unquam episcopus fuit; quarum exem- pla cum suis quzeque locis admetiri constituerim, una hic Scythia defungar. llli 15 urbes contribuun- tur ; unde singulis episcopis, si ecclesiastica foret No- titia, subditas fuisse existimares, cum tameu. omnes unius Tomitani presulis curze commissa fueriut. Si addubites, Sozomeuum MH. E. 6, 21, auctorem dabo : Τοῦτο δὲ τὸ ἔθνος πολλὰς μὲν ἔχει καὶ πόλεις xa χώμας xal φρούρια, µητρόπολις δὲ ἐστι Τόμις, πό- Au µεγάλη καὶ εὐδαίμων, παράλιος, ἐξ εὐωνύ- pov εἰσπλέοντι τὸν Εὔξεινον χαλούμενον Πόντον. Εἰσέτι xai νῦν ἔθος παλαιὸν ἑνθάδε χκρατεῖ, τοῦ παντὸς ἔθνους ἕνα τὰς ἐχκλησίας ἐπισχοπεῖν, Utique si Synecdemus episcoporum ordinem et dignitates describeret, ut omnes ejus provincix» urbes enu- meraret nihil opus [uisset: unam Tomitanam, ut in notitiis ecclesiasticis assolet, gentis przsuli dare potuisset. Deinde plures plerisque in provin- ciis urbes, quz: suos sibi episcopos habuerunt, quod in Notitia ecclesiastica insolens est, negliguntur. Nec eo tamen telo alia omnia sentientes vehe- mentius urserim: quid si illa exciderint? et sane multas negligentia exscriptorum deperditas esse mihi persuadeo. Nam cui credibile fiet, ut uno exemplo wtar; η .Mesopotamis» provincia sulam Amidam llieroclis-setate Romanis fuisse superstitem ? Imo vero plures ibi florebant, sed a librariis susque deque habitz; qui si absque codice Farnesiano fuisset unam itidem Phoenice maritimz reliquis- sent Tyrum. Quid porro tituli magistratuum, quibus provinciz administrandz attributae fuerunt, ad No- titiam ecclesiasticam ? .quid Synecdemi nomen, quod huic Notitize inscriptum est? id percgrina- tionis comitem assignificat, argumentoque est Hic- roclem provincias obituris succurrere ct imperii Orientis. amplitudinem in brevi quasi tabella prz- pingere voluisse. Quz» mibi causa videtur cur pro- vinciarum ordinem, uti prafectis et vicariis sub- erant, accuratissime servarit. Libet id ostendere, quod illa re suam ab ecclesiasticis Notitiis prorsus distinxerit. Primum Thraciarum dicecesin, in 6 pro- vincias descriptam οἳ vicario parentem, quo de Notit. imp. Orient. c. 152 exsequitur: tum Mace- donis et Daci: dicecesin przfecto praetorii Illyrici- atributam ; cui nuper a Justiniano reciperatam- Pannoniam, quz ante przfecto praetorii Italiz cop- missa fuerat, adjungit. lfanc excipit Asiana 11 pro- vinciarum, tum Pontica totidem provinciarum, dein Orientis provinciz 15, tandem /Egyptus, pror- sus ut in Notitia imp. Orientis c. 1, omnes przfectk praetorio Orientis dispositioni et ορ mandate. Atque hec de Synecdemo; cujus primam edi- tionem Carolo a S. Paullo debemus, sed 14. pro- vinciis mutilam. Aliam animo agitasse Jac. Sir- mondum ex quadam ejus ad L. llolsteiuium epi- stola p. 471 ed. Venet. suscipere: «De llie:ovlis Synecdemo, inquit, grauiler an doleam nescio. Imo revera doleo tibi non a me dono datum fuisse, cum expeteres; et quod cgo mihi contingero optabam, ut alitid. exeinplar narciscerer, id tibi potius obti- gisse gaudco; atque. ut ex animo. mc gratulari 1015 intelligas, $i ad reliqua tua geographica, cum ad Cramosium mittes, Africam nostram. adjici jubes, non defugiam.» Quod uti advertis, consilium dein- ceps repudiavit. Vidit versavitque eum Sirmondi ims, Henr. Valesius, sicuti ad Ammian. 51, 11 pro- litetur, baud obscure plurimis eum vitiis obsitum fnisse inpuens, Demum LL. Holsteinio bona quxd;umn loriuna. plures mauu. exaratos codices, Vaticanum Altempsisnum et l'arnesianos, obtulit, quorum ope correctum 14 provinciis auctiorem Synecdemum prater alia geographica, de quibus — Lambecius ADDENDA. — P. WESSELINGII 1016 Bibl. Cosur. |. vi, p. 268, vulgare proposuerat; quibus conatibus, ne egregie inchoati absolveren- tur, cum-viri przstantissimi fatum obstitissel, {α- tuere diu in Barberina bibliotheca schedz, donec Emmanuel Schestratenus inde crutas publicaret, et Antiq. Ecclesiast. t. I, p. 689, lHieroclem variis, qui vocantur lectionibus et Jatina Holsteinii ver- sione instructum insereret. Post deinde Auselmus Bandurius dignum censuit qui iudidem sumptus te- mum l imperii Orientalis p. $1 ornaret. Sequitur SyNEcpEMI textus, quem supra. dedimus col. 141-146. wen PETRI WESSELINGII IN HIEROCLIS SYNECDEMUM COMMENTARIUS. €ol. 14. A. Gpáxnc Εὐρώσπηῃς. Sex Thraciarum provincias Theodoretus ll. E. 5, 98 et Sextus Rufus Breviar. c. 9, Europam, Rhodopen, Thra- ciam, llami montem, Mossiam secundam εἰ Scy- thiam fuisse docent : easdem Hierocles, singulis suas urbes et magistratus tribuens, recenset. Sub- crabpt uni diceceseos Thraciarum vicario, de quo Noti- tia imp. Orient, e. 122 ; Theodoretus propterea ll. E, 9, 1 ἄρχοντά ἁπάσης τῆς θράχης appellare videtur. lbid. 'Υπὸ xorcovAdpior. Fuit olim procousula- vis Europa; quam ejus provincie dignitatem Imp. €onstantius creato urbis Cpolitanz prefecto mu- tavit. Socrates H. E. 2, 41 : Καὶ τότε τὸν ἔπαρχον τῆς Κωνσταντινουπόλεως χατέστησεν , ᾿Ονωράτον ὄνομα, τὴν ἀνθνπάτων παύσας ἀρχήν. Cum enim ea urbs in Europa ejusque fuerit caput, dicaturque proconsulem habuisse, de provincia dubium esse nequit; presertim cum ex velerum seriplis pro- consules llenr. Valesius eruerit, quibus addi Pri- scus poterit provincie Europe proconsul ex Me- 20logio Canisiano 11 Jul. sub Diocletiano, et Tau- rus, qui Constantini M. xtate Thracibus procon- sulari imperio praefuit, ex Porpliyrogenetz Con- stantini l. 2 Them. 1, quid itsque Jo. Harduino, non Valesio solum obloquente, sed et τὴν ἀνθυπάτων ἀρχὴν de duumvirum magistratu ad Tliemistii orat, 17 interpretante, facias? mibi ambiguum non est quia temere 4 viro doctissimo dissenserit. Οροι pretium utique fuerat proconsules e veterum monumentis productos profligare, et exemplis ἀνθ- υπάτους eosdem ac duumviros esse firmare; quorum ueutrum cum fecerit, ejus dissensu paucissimi movebuntur. Post. praefectum autem urbi regi a Constantio impositum, consularis Europam admi- nistravit; unde Aradius Proculus in Thesaur. p. CCCLXI, 1, consularis provincie Europe sub eo m mperatore-dicitur. Erant consulares Κονσουλάριοε, ut in Glossis est Nomicis ὑπατιχοί, sive consulatu essent fuucti scu ornamentis cousularibus donati ; nam Constant/nas |. 2 Them. 4 βουλευτάς esse mo- nens, cousiliarii χονσιλιαρίου voce, quam suo in codice legebat, deceptus est. Regebant provincias dignatione correctoribus et przsidibus potiores, υἱ |. unica c. Th. de consular. innuit : habebant lictores et fasces, qui fasces consularitatis in |. 4 c. Th. ad |. Jul. de ambitu vocantur, et numero quidem sex; unde Paulinus Nolauus Natal. 13, 942, dese Campania consulari : Ergo wbi bis terno ditionis fasce levatus Deposui nulla maculatam cede securim. Uhi vero eo honore erant defuncti, illum iterare non poterant, sicuti dicta l. ult. de ambitu sciscit : quanquam non desint eorum exempla qui iterum gesto honore claruerunt, de quibus ibi 1 Gothofre- dus, Originem consularium ab Augusto esse αἱ Spartiani Hadrian. c. 22 Salmasius disputat. Ibid. Εὐδοξιούποᾶις. Ab Eudoxia Arcadii boe nomen Selymbria impetravit. Socrates H. E. 7, 56 : θεόφιλος ἀπὸ ᾽Απάμειας τῆς ἓν ᾿Ασίᾳ μετηνέ- χθη εἰς Εὐδοξιούπολιν τὴν τὸ παλαιὸν Σαλαμθδρίαν καλουµένην. Selymbriam intelligi et Socrati reddi oportere liquet ex Stephani pontificis ad Basilium Macedonem epistola inter Acta consilii Cp. 4, p. 653, ubi Σηλυδρία, in quam episcopus ille migra- verit, appellatur. Alia quidem omnia L. Holsteinius in Caroli α S. Paulo Geogr. S. autumavit, Pisidis Eudexiopolin olim Salambriam fuisse opinatus : sed Romanus Eudoxiopolitanus presul, quo au- ctore potissimum nititur, auctoritatem defugit, cum tom. 8. C. Gen. p. 527 actis Chalcedonensibus inserit, Romanus episcopus Eudoziopolis , id est Selymbricg provincie Thracie, subscripsi. Videntur autem Selymbriani hunc titulum abstulisse, post- quam Arcadio se imperatori donassent.' Hinc Ar- cadius et Hlonorius 1. 42 C. Th. de oper. publ.: Eudoziopolitana: civitatis cives pro oblata nobis sua patria ergasteriis condonamus. Sic lege εἰ vide l. Gothofredum. 1071 Col, 141. "BpáxAsia. Secundum dignitatis locum in Buropa post regiam urbem tenebat, Procopio Fabr. Justin. 4, 9, teste; et quoniam huic metropoli oliin subditum Byzantium erat, cousuetudo ut Hera- cleensis episcopus Cpolitanum patriarcham inaugu- raret atque ordinaret deinceps valuit, sieutl Codi- tius Offic. Cp. c. 20 admonuit. lbid. ᾿Αρκαδιούποις. Bergulen Theodosius sive Arcadius (neque enim scriptoribus cenvenit) in- stauravit et Areadii nomine prelustrem esse Jussit. Theophanes Arcadio Chromogr. p. 66, Cedrenus patri Theodosio Compend. p.966 tribuit. Apposità erat Ergino, quo de ad Ant. Nin. p. 320, fluvio : auctor anonymus de Leone Armeno p. 454 : Καὶ Ἑλθόντος ἕως ᾽Αρκαδιουπόλεως xal περάωαντες τὴν Ῥηγῖναν (nota pc δὲ οὗτός ἑστιν) εὗρον λαὸν πολύν. Nam Rhegina non alius est ac Ergina sive Erginus. Excerpia e Strabonis |. 7, p. 320 : "Οτι ὁ νῦν ποτα- μὸς Ῥιγωία ἐν θράκῃ καλούμενος Ἐρίγων fv. lino Ῥηγῖνα οἱ Ἐργῖνος, Apollonio Melze et Plinio eclebratus : nam Erigon Macedonix erat flamen. lbid. Βιζύη. Urbs ex Piinio et Ptolemzo atque aliia est notissima. Τὸ τῆς Β.ζύης πολίχνιον Z mara in Michaele Balbo p. 112, Κάστρον Βιζύης in fist. Disputat. Maximi et Theodosii tom. Ill Op. Sirmon- di p. 5535. Βύζη in Actis concil, Ephesini et Chal- cedonensis passim, sed perperam, dicitur. lbid. Πάνιον. loc ex Constantini |. 11, Them. ! vulgato preponimus. Maritimz Thraciz al παράλιοι τῆς θράχης πόλεις, τὸ τε Πάνιον καὶ ἡ Ἡρά- Χλεια, sunt in Cedreni Compend. p. 417 ; unde ου]- ligas liaud multum Heraclea semotum fuisse oppi- dum. Clarius id videas ex Suida in Πάνιον, et ex concilio Ephesino p. 790, ubi Heraclea et Panion eumdem episcopum babent, Postea tamen singulis cpiscopis paruerunt ; unde consilio Cp. p. 500 Ῥη- five ἐπίσχοπος Πανίου τῆς θρᾳκῶν χώρας scri- bendo adfuisse dicitur. í Ibid. "Ὄρνοι. Frid. Morellus in Constantini l. Ἡ Them. 1 Ὀρεινὸς legi posse suspicatur pro oppido montanorum Thracie populorum, quos 'Opstvoug Xenophon |. 7 Exped. Cyri vocet. At hujus nomi- uis urbem iu Thracia nemo novit ; fuisset przerea extra Europa fines in Scythia provincia ob ea quz Xenophon Exp. Cyr. 7 p. 220 memorat. Ego de Arzo et Tonzo cogitaveraim : sed cnm plura, qua vix apud alios reperias, in Synecdeino sint obvia, nihil constituerim. lbid. Pdroc. Suidas τὸ πρὸς τῇ θράχῃ ὄρος ἡ Γάνος. Τὰ τοῦ Γάνου ὄρῃ memorat auctor anonymus de Leone Armeno p. 453. llinc conjicere licet ur- bem Ganum ad Propontidem ejusdem nominis monte fuisse incinctam, pessime autem habitam esse in Libanii Apol. Demosthen. tom. 1, p. 451, ubi Σέριον τεῖχος xal Δόρισχον xai Μυρτῖνον xai Γάδος xai Σα- νίδα χώραν' εἶθ᾽ ὑπὲρ τούτων, ὧν οὐδὲ τὰ ὀνόματα ἴσμεν, ἐξανιστάμεθα; scripsisse Σέῤῥιον, Γάνος et ΓΡ ανίδα ex /Eschine, quem iwmitatur (in Clesiphont. p. 65) οἱ Valesio ad llarpocratiunis Μύρτανον co- 61108608. Ibid. KaAA/xoJic. Recentioris Φνὶ Graecos Καλ- lou πάλιν appellasse alias animadversum fuit. Causam habuere quod eam a Callia , Athenien- sium dace, conditam fuisse existimarent, ut Jo. Cinnamus 5, 3. COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1078 Ibid. Mópi£oc. Constantinus Μήριζος. Unde Mo- rellus : Merizus an Meritus? ut Plinius vocat monu- (επι Thracie, in quo [ortean urbs sita fuit ; quam cum nemo neverit, conjecture laud accesserim. Rectius huc referuntur ejusdem Plinii τν, 113, Mori- seni, qui Thracie partem incolueriat ; laudoque: Jo. llaerduinum, quod in recentata Plinii editione: Morizum ad eos firmandos advocaverit. Ibid. Σι Ίτική. Constantinus Σαλτιχἠ. Posses ex priore Σιντιχήν, ex posteriore Βισαλτικήν formare, nisi regionum ea essent cognomina et ultra (ines Europ» versus Macedoniam. Si Σαλτικἡ potior sit (nam Bisanthen in voce latere non apertum est), & Saltibus, ut pluribus in Synecdemo, nomen venire potuit, [Σιντικὴ cod. Leidensis, et recte. Sintice regio veteris Macedoniz, de qua Livius l. xL, c. ult., inteiligitur. Wesseling. Prolegg. p. 630.] lbid. Σαυαδία. Sic malo e ms. quanquam Za6a- δία verius videtur. Sola, quod rescire potui, Ephe- sini concilii Acta urbis meraoriam servarunt, Sup- plicant patribus episcopi Europ: p. 790, tom. V, C. G. his verbis : Vetus mos vigel in provinciis Eu- ropm, quod singuli episcopi duos vel tres sub se ha- beant episcopatus. Unde Heraclea episcopus sub se habet Heracleam. et Panion, episcopus autem Byzes sub se Bysen et Arcadiopolin, Celensis vero similiter Calan ei Callipolin ; porro. episcopus Sabsadie sub- se habet Sabsadiam εἰ Aphrodisiadem. E quibus paucissimos olim in Europa fuisse episcopos cogno- scimus, et Sabadiam Aphrodisiadi vicinam : nam Sabsadiam eamdem atque hane esse nemo addubi - taverit. Sita fuit in Thracixe regione Sapaica, Za- παιχκῇῃ, de qua Ptolemzus ὅ, 2, cui a Sapiis id no- men haesit. Habet Appianus B. C. 4, p. 1057 : Τὰ στενὰ Σαπαΐων xai Τουρπ[λων angustias Sapeorum οἱ Turpilorum in Thracia,quas Norbanus et Ceditius- occuparint ; unde perperam p. 1025 ejusdem libri τὰ στενὰ Τορπίδων xal Σαλαπαίων iidem insedisse feruntur. Quanquam ne sic quidem bona omnia fuerint : ignoti enim plane Turpili sunt, in Corpi- los ex Plinio et Solino mutandi. Sapaos, ut ad 608: redeamus, Sabos Σάδους alii vocant, ut Eustathius. jn Dionys. Perieges. 1069, indidenique Sabazii Jovis et Bacchi titulum repetunt : Scholiastes in comici Vespas. v. 9 : Σα6άζιον δὲ τὸν Διόνυσον οἱ θρᾷχες. χαλοῦσι, xai Σάδους τοὺς ἱερεῖς αὐτοῦ. A Sabis Thracibus Sabazii sacerdotibus, σάδη, σαθάζειν, Za6á$tog formarunt; cumque Sabadius non alius sit (Macrobius Saturn. 1, 18 : 1tem in Thracia eum- dem haberi Solem atque Liberum accipimus, quem. illi Sabadium nuncupantes magnifica religione cele- brani), plane mibi persuadeo urbem Sabadiam aut Sabasdiam vero fuisse nomine, atque a cultu Sa- - bazii, aut vicissim Sabazium ab urbe, eo titulo esse ornatam. Non desunt, fateor, qui.Phrygibus Saba- zium deberi censent; qua res opinioni nihil no- cuerit : Phrygibus enim et Thracibus multa erant communia sacra, quibus «à Σαθάζια Birabo 10 p. 471 accenset : ne nunc dicam Phryges e Thra- cum finibus in Asiam comunigrasse perhibetri a Strabone et Herodoto vij, 75, utcunque ceciderit, digna utique Sabadia fuerat qua inter episcopales Europ: scdes iu C. a S. Paulo Geogr. S. locum tue- retur. 1019 Cul. 141. Ἀσθροδισία. Ant. liin, p. 355. [bid. Kor4/a. Kota. oportuerat ; quod nomen ex loci natura portus impetravit, prorsus ul «à χοῖλα τῆς Εὐδοίας, de quibus przter llerodotum vut, 15, egregie Dio Chrysostomus orat. 7, p. 100. Erat hic portus circa Sestum, ut ex Niceta Rer. Mauuel. 5, p. 81 Va'esius ad Ammian, xxii, 8, docuit, nec longe a Madyto. Anna Alex. 11, p. 429 : Τοὺς μὲν τοῖς λιμέσι Μαδύτου xal Κοίλων προσορµἰσαι. Atque hoc clarius in Actis concilii Niczeni secundi indica- tur, cum Leonides ἐπίσχοπος Μαδύτου fiot Κόλης, n. 351 fuisse perhibetur, et p. 571, Μαδύτου ᾖτοι "Hxoia: quantumvis enim male portus edatur no- men (Κοίλων enim, nisi et Κοίλης formaverint, ut Colam Eubo:e Valerius 1, 8, 11, et Collan Acta concilii Ephesini, appellari debuerat), licet, in- quam, in nomine error sit, vicinos fuisse portus, cum eidem paruerint przesuli, apparet. Caeterum nulla hic habita ratio est plurium Europa urbium ; qua res, nísi falsus sum, non scriptori, sed Ama- nuensibus debetur. lbid. 'Yzó ἠγεμόνα. Constantinus I. n, Them. 4 consulari et hanc mandat, a codice suo, plura in hac provincia turbante, deceptus : presidialem fuisse Rhodopen Notitia imp. Orient. c. 1 ostendit. Erat quidem praesidis nomen generale; eoque εἰ proconsules et [egati Cxesaris el omnes provincias regentes pr:siídes appellabantur, ut in |. D. de offic. prasid. est : valuit lamen usus ul provinciis quibusdam prasides, a consularibus et correctori- hus diversi illisque dignatione iuferiores, unde et ilis in 1. 8, e. Th. de Cohort. postponuntur, impo- ncrentur ; cumque consulares fascihus essent illu- s'res, horum inter insignia vexilla praesidialia 1. 4, ο, Th. ad L. Jul. de ambitu et Notkerus Martyrol. priJ. Kal. Aug. recensent, qua de re 1. Gothofre- us, Quod vero doctissimus Dissert. Chorogr. Ital. auctor. p. XXV scribit, sub provincia Hnodope in Synecdemo 7 urbes designari, vix autem 5 nomi- pari, id festinanti excidisse mihi persuadeo. [υἱἀ. ATvoc. Ab ;£nea conditam perhibent: ve- rene an. nominis quadam conformatione impulsi, disputant Cl. Salmasius in Solin. p. 114, IIenr. TYalesius in. Ammian. xxi, 8, Pier. Valerianus /JEneid. m, 18. lomero si litis arbitrium dcfera- für, /Enus J/Enca prior erit : inde auxilia ad Trojam mittit Hliad. 1v, 520 ; quorsum cum Hesy- ehius respexerit in Αἱνόθεν, forte, ut poetze scho- lia, ἀπὸ Αἴνου scripsit. Utebantur incole ceelo' fri- gidissimo ; quamobrem '"Stratonizus ἐν Αἴνῳ ἔφη τοὺς μὲν ὀκτὼ μµΏνας εἶναι ψῦχος, τοὺς δὲ τέτταρας χειμῶνα. Fuit /Enus, si non fallunt. Acta concilii Cpolitani secundi, Rliodopes metropolis : collationi enim 8 p. 240 subscribit Paulus episcopus /Emo- τυιη (/Eniorum oportuerat) metropolis Rhodopiz provincie. Noli tamen credere * nam et multe ibi metropoles reeensentur de quibus, nisi honorariaz fuerint, meritissimo dubites. Constat etiam aliunde Trajanopolin cseteris hac dignitate przcelluisse. Vid. Concil. Chalcedon. tom. 8 C. G. p. 91. lbid. Μαρώγεια. Hoc ex Constantino l. 11, Them. 2 praoptavimus. Urbem lianc et Maximianopolin Acta. concilii ClialeeJon. p. 96 Rhodope tribuunt, lbid, Τόπειρος. Recte iterum Constantinus ΟΥΛ- 'Agpob:oia; praestat, Vid. ADDENDA. — P. WESSELINGIT [096 DIAC ΤΟΠΗΙΡΟΥ in Getz οἱ Julie Domnz nurbis ccgnoemine superbit. Erat vicina mari, nec longe ab Abderitana civitate dissociata. Rusium , quo deineeps nomine fuit, Anna Alexiad. 7 p. 212 ha- bet fluvioque admovet, qui forte Gossinites, de quo ad Rin. A. p. 221. lbid. Nuxózxo.c. Cirea Nessun amnem fiit : unde Νιχόπολις ἡ περὶ Néoxoy Ptolemzo ni, 414; numis ΟΥΛΠ. ΝΙΚΟΠΟΛΙΣ ΠΡΟΣ ΝΕΟΤΗ, So- crati vri, 56, Νιχόπολις τῆς θράχης, Thraciz laxiore significatione. Serior zetas Christopolin vocavit, ut scholia Coisliniana Ptolemzi docent. νο itaque est quam Acta S. Germani signant c. 2, nec longe Philippis removent. Adde Theophylactum 1I. Mau- ric. 1, 7. Ibid. Κερεόπυργος. Constantinus Κεραιόπυργος. Jo. Harduinus (Emend. 56 in Plinii |. &, c. 11) cnm Pyrogeris, quos Pyrgoceros, seu permutatis syllabis, quod eolem recidere ait, Cereopyrgos esse jubet, componit. Mihi longe ea confidentia. Vellem docuisset a Cereopyrgo cives gentili nomine Cereopyrgos recte appellari. Ego nusquam Cereo- pyrgum reperire memini. nisi si lateat in Κηριοπά» pw» castello, quod in Rhodope Procop us if. Justin. 4, 11, describit. lbid. Ὑπὸ xorcovAdptor. CONSULARIS PRO- VINCLE TIHRACUE est in Thess. p. CCCLXIM, 2 et Notit, imp. Orient. c. 1. Ibid. Πόλεις &. Omnes has. urbes praterit cod. Vulc., huic provincie oppida H:mimontis, illi vero Masis contribuens. Wess. Proleg. p. 6350. Ibid. Bspón. Pulchre ita Constantinus ]. 2, Them. 1, nec dissidet Sozomenus H. E. 4, 11, cum Libe- rium εἰς Βερόςν τῆς θρῴχης relegatum tradit. Se- bastianus Episc. τῆς Βεῤῥοίας (Βερόης p. 057) Thraciz concilio Chalcedon. p. 624 adfuit. Ut adeo condonari vix possit C. a S. Paulo negligentia qua urbem praeteriit; qua tamen illi cum multis communis est. Augusta Irene, postquam prolapsam excitaverat, lrenopolin appe.avit, Theophane p. 985 auctore. De situ ad ltin. A. p. 251 disputavi- mus. lhid. Ze6accovzoJic. Hanc adliuc quzro. - Jbid. Διόποιις. Διόσπολις przstiterat : famosus est ejusob impudicitiam episcopus Alexander, ὁ ἀπὸ Διὸς πόλεως τῆς θράχης ὀνόματι ᾿Αλέξανδρος Jo. Malale tom. Il, p. 167, ubi ut quid abs Chilmeado mutaretur, nihil necesse fuerat. lbid. Ἀδριανούπο.]ις. Provincie Hxmimontis erat metropolis; unde collat. 8 concilii Constan- tinop. p. 240 : Joannes gratia Dei episcopus Adria- nopolitanorum eminenliorum provincie subscribit, pro Hemimontiorum sen Hawmimonti. lbid. ΑγχίαΊος. Recte ita Constantinus |. u, Them. 4, ct mox Δεθελτὸς, de qua utraque ad Aunt. Itin. p. 229 concilio Ephesino adfuit Athana- sius ἐπίσχοπος τῆς χατὰ Δουελτὸν xal Σωζόπο- Àtv* quod argumento est uni episcopo dicto audien- tes fuisse; qua forte causa est quare Sozopolis lic negligatur. Habuit tamen deinceps suum sibi presulem ; nam Πέτρος τῆς Σωζοπολιτῶν πόλεως τῆς Αἰμιμοντίων ἐπαρχίας coneilio Cp. tertio p. 507 interfuit. Ibid. Τζοΐδης. Constantinus Τζόΐδος, ubi Μυτο- lus, Inaudittun ; nunquid. Tzurulum. eel Zuruluu 1091 Thracie ?. Male : nam Zurulum provincie Europ:c (uit, lleraclea non longe separatum, de quo abunde al Ant. et Hieros. Itineraria. Tzoides mutari non debet : est in alía Notitia Jac. Goari p. 978 ó Τζο - δῶν cpiscopus; habet pr:eterea. Procopius Fabr. Justin. vj, 11, castellum Távelóov. Col. 141. Μαρκιαν οὐπο.ῖις. Provincie Moesiz se- cuncze hxc metropolis fuit et presidis sedes. Hinc jn Severi Alexandri numo HT. M. TEPEBENTINOY ΜΑΡΚΙΑΝΟΠΟΛΕΙΤΩΝ i. e. ἡγεμόνος Mápxou Τε- ρεθεντίνου, preside Marco Terebentino. Bulgari Preslaw Ἡρισθλάδαν voéarunt, egregie descriptam ab Anna Alexiad. 7, p. 191; qux» tamen cum µε- γάλην πόλιν vero olim nomine fuisse arbitratur, s recto tramite recessit. Adde Nicetam Annal. Isac. 1, p. 185. Ibid. "Όδυσσος. lmo Ὅδησσος [cum codice Leid.]. Facit tamen cum nostro Procopius Edif. Justin. vi, 11, et Theophanes Chorogr. p. 190, qui citeroqui Ὀδυσσόπολιν appellare consuevit, ut p. 137, et Varnam illi vicinam ait p. 298. Ibid. AopoccóAoc. Theodoretus in Thracia locat, usu vocis latiore : Ἐν Δοροστόλῳ, inquit, πόλις δὲ αὕτη τῆς θρῴχης ἐπίσημος. Vid. Jos. Scaligerum in Euseb. n. MMCCCLXXVIII, et Itin. Ant. p. 243. Ibid. Νικόπο.ις. Jornandes Rer. Get. ο. 18: Nicopolin accedit, que juxta Jatrum flumen est con- s:ituta notissima, quoniam devictis Sarmatis Tra- janus eam [abricavit, εἰ appellavit Victorie civita- tem. Ad qua Jo. Harduinus in Numis antiq. illustr. Ex his Jornandis verbis non. uno loco Thesaurum suum Ortelius Jairo amne locupletat, cum. ]strum legi oportere nemo infitiari possit, qui numos veteres rel obiter viderit, cujusmodi sunt NIKOIIOA. IIPOC ICT. et ΝΙΚΟΠΟΛΙΤΩΝ ΠΡ. ICTPO. Quem οἱ au- diveris, Jatrus post hzc nnllus erit. Verum cave fixis : Τὸν Aeyópsvov Ἱατρὸν ποταµόν memorat Theophylactus H. M. vii, 14, e quo etopposit:e urbi Jatri nomen venit, de qua ad Anton. ltin. p. 932. Erat Nicopolis ad confluentes Istri et Jatri, recte- que in numis priori adstruitur. lbid. No6al. Binz» erant in hac vicinia Nova, altere Cuppis vicine, quas τὰς ἄνω Νοδὰς Theo- phylactus H. M. vii, 7 vocat; alter App'arie pro- priores, Novensis Moesiz civitatis nomine. Marcel- lino Coinlti note. De his Ant, 1, p. 22]. lbid, "Εδραιττος. Rectius "Αδριττος, ut Procopio flue ἱ. 4 de Edif. dicitur. Jornandi Abrittus, Moesiae civitas in Ambrosiano ms. ut diximus alias. Fa- mosa urbs est Decii imperatoris ezde, passim male scripta, sicui exemplis prolatis Ill. Scaliger in Eu- «οὐ. n. MMCCLXVII patefecit, Sita fuit inter Odes- scum et Mesembriam, diciturque in tabula Peutin- gerorum Erite. Falluntur itaque qui Decium ad Tanain periisse, quemadmodum Zosimus, aut traus Danubium, uti Victor, perhibent. luid. ᾿Επαρχία Σκυθίας. llc postrema est qua- tuor Thracia: provinciarum, quae praesidibus sub- eraut, ul Notit. imp. Orient. c. 1 docet. Athanasio variis locis Σισχία dicitur Apol. contra Arianos p. 125 et 155. et Dlistor. Arian: ad Monach. p. 960; quibus cum provincias enumerat quaruin episcopi aut Sardicensi synodo adfuerunt aut caus:e $us patrocinabantur, non dubitem quin Σχυθίαν voluerit : neque cnim Siscia ejus vate provincie COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. - 1092 nomen erat, sed Pannoniae, quam Athanasius ibi- dem reliquis accenset provinciis, oppidum. 1n Procopio errore turpi ex Scythia castellum condi- derunt, pariterque ex Mysia, fine |. 4 de Fabr. enumerat egregius scriptor urbes el caste!la que Justinianus aut instauraveril aut novis operibus exornarit ; cumque de Europa et Rliodope dixisset, παρὰ μὲν ποταμὸν Ἴστρον, Μυσίας, Ἑρκουλέν τε, additisque triginta aliis pergit Σχυθίας Γραφώκχ.λ, hinc Mysiam urbem et Scythiam fecere, cum tamen aliud nihil velit quam Mysizx ad Istrum et Scytlize ad eundem eas esse urbes et castella. lbid. Τόμις. Scythiz: erat metropolis, cujus epi- $copi curze omnes provincia urbes erant commiss:; quam in rem egregia sunt Sozomeni Π. E. vi, 21 verba; quz quod Prolegomenis sint intexta, prm- tereo. ld addo, Jo. Damascenum Parallel. p. 781 ex Theotimo τῆς Σχυθοπύλεως episcopo verba quz- dam excerpsisse; qui cum Tomitanus fuerit teste Sozomeno H. E.v1,25, m3luisse Mich. LeQuien τῆς Σχυθίας. Potuisset minore molimine τῆς Σχυθῶν πόλεως. lbid. Διογυσόπο.ις. Dia et. recte Constantinus, l. n Them. 1. Theophanes Chronogr. p. 190 Δ.ο- Φυσσόπολιν, ut editus et ms. Synecdemus, probat. Ibid. "Axpat. Eo nomine urbem ín hoc tractu re- quiro. Fuit quidem promontorium Tiristris, ἄκρα Τιριστρία Ptolemzo, cum ejusdem. ferme nominis oppido ; nec dixero tamen i intelligi. An"Axpa τῆς Σχυθίας apud Steplianum ? lbid. Ka.tAacíc. Moc ex Constantino prxstat. Do urbe et aliis hujus orz& Anton. Itin. p. 227. Ibid. "Icrpoc. Jul. Capitolinus in Maximo et Balbiuo, c. 6 : Sub his pugnaium α Carpis contra Μαιος fuit, et Scythici belli principium, et Histriee excidium eo tempore; ut autem. Dezippus dicit, Hi- strie civitatis. Fuit sine dubio in Dexippo Ἴστρου πόλεως, quemadmodum in ms. Ptolemzi Coisli- niano; quam urbem Capitolinus cum non recorda- retur, de llistria, longissimo terrarum intervallo a Mosis οἱ Carpis, Istri fluvii , ut Zosimus, 1, 31 do- cet, accolis, remota cogitare cepit, occasionemque Ortelio atque aliis, ut Histricam civitatem ab Ltro distinclam memorarent, prubuit. lbid. Κωνσταντίανα. Videtur esse CONSTAN- TIANA DAPHNE, quam e numo Constantini egregie illustravit Henr. Vales. in Ammian. xxvit, 5. Obest tamen suspicioni Procopius Fabr. Justin. 1v, 7 eam in Mosia secunda collocans. Λη ergo ex superiore in hanc provinciam migravit? Constantinus certe, Ll. u Them. 4, ubi reliquas excerpsit, hauc praeteriit, 44 tantum urbem provincie tribuens. Utique aut boc aut sinili nomine aliam in Scythia fuisse di- cendum erit ; tumque Procopius auxilio arcessatur, in Scythia Constantianam Fabr. Just. 1. iv, c. ult. ponens. lbid. Σέ.Ίδαπα. lloc recepimus, quoniam pro- pius a vero abest: Σάλδαπα Procopio J£dif. Justin, jv, 14, Σαλπαδά in Excerpt. Theophylacti apud Labbeum, p. 178, sed male, ut ex Hist. Mauric. 1, 8 cognosces. lbid. Τρόπαιος. Frid. Morellus de Topiro Dohe- roque cogitavit, quarum utraque citrz. hujus pro- vinci:e fines fuit. Credo a. tropzxo de victis hostibus 1083 posito loci. nomen esse ; quanquam eum hucusque [frustra quazsivi. De Axiopoli ad ltin. A. p. 234. Col. 141. Καπίδαδα. Sic prestat e mss. et Con- 'stantino ob Itin. A. consensum. Morellus cum Coini- «ava Ptolemaei Jin. ni, 8. eadem censet, Daciam Ῥιο]επιδί cum Scythia. coufuudit, Ibid. Κάρσος. Κάρπος male Constantinus. Vid. Jüin. Α. p. 291 et seq., ubi et hx urbes re- ccusentur. Ibid. 'AJ4ggupíc. Vita S. Epicteti. εἰ Astionis €. 6 : In Scytharum fines ingressi iu Almyridensem civitatem devenerunt. Si Morello credis, ron alia llalmyris est ac Salmydessus, neque in dubium vo- cari posse putat ; et tamen falsissimum est. lHaliny- ris in ultima fuil Scythia Procopio /Edif. Justin. iv, 7 auctore, proxima [stro fluvio; Sahnydessus vero sive llalmvdessus vastissimo terrarum tractu inde dissociata et Ponto in Astica regione sive Khodope proviucia apposita. Vid. Arriani Periplum circa finem. lbid. Επαρχία IAAvpixov. Hec et sequentes pro- vinciz praefecto praetorio Illyrici suberant : coinplec- tebatur enim Illyricum orientale Macedoniam primaimn, secundam quie et salutaris, Thessaliam, Achaiam, Cretam, Epirum veterem ct novam, Daciam medi- Qterraneam et ripensem, Dardaniam et Prevalim, quemadmodum Noiiiia imp. Orient. c. 1 ei94 do- cet. Additur ab Hierocle Pannonia, quod eam nuper Justinianus, ut in Novella 11 est, reciperarat. lbid. 66ccaAoríxq. Erat Thessalonice metropo- lis οἱ caput provinciarum quz sub dispositione praefecti praetorio IHlyrici erant. Theodoretus, HH. E. v, 17: θεσσαλονίκη πόλις ἐστὶ μεγίστη xa πελ.- άνθρωπος, εἰς μὲν τὸ Μακεδόνων ἔθνος τελοῦσα, ἡγουμένη δὲ xal θετταλίας xai 'Ayatac xal μέντοι xai ἄλλων παμπόλλων ἐθνῶν, ὅσα τῶν Ἰλλυρίων τὸν ὕπαρχον ἠγούμενον ἔχει. Vide llenr. Valesium ad Socratem /1. E. v, 11, et P. de Marca Dissert. de l'rimatib. 37, etc. Ibid. Εὕρωπος. Dus sunt hoc. nomine iu. Mace- donia, civitates, altera in Almopiis, altera ad Axium flmen. Utraque ex Ptolemzxo et Plinio notissima est. Mox Δίον prizstiterit, lbid. Βεῤῥοία. Sic Constantinus, lib. Them. 2 ; qua de re dietum alias est. lhid. Ἐορδαία. Moc ut verius ob Polybium, xvii, 19 elegi. Vulgo Ἐορδέα, Constantino Ἐορδαῖοι. Regionis est Macedonis nomen, non urbis : nam Jo. Harduinus ad Plinii |. 1v, c. 10, Eordeam urbem ex Livio memorans a vero aberravit. Vide modo prestantissimi scripturis |. xxxi, c. 59 et 40, et l. ντ, c. 55, et nihil dubitabis, Ἐορδία Thucydidi ui, 99. lbid. KéAn. Placet hoc przter mss. Constantino imperatori; neque ego pro rcjiculo habuerim οὐ Cellas [tin. 11. p. 606. Ibid. 'AAj;ox(a. Bene ita correxit Ilarduinus in Plinii l. τν, c. 10. Regionis nomen est, cujus ineole Άλμωπες Thucydidi 1, 99. lbid. Λάρισσα. Exsulare hauc ex Constantino J. i Them. 2, ubi Hierocles exscribitur, monuit L. Hosteinius. Forte non male : neque enim iuter Laríssas, quas sclioliastes Apollonii Rhodii, 1,40, ct Stephanus enumcrant, ulla est que ad Macedoniam - ADDENDA. — Ρ. WESSELINGIT 1081 hanc referri possit : nisi 8i ca fuerit quam hic in O-sa collocat. lbid. Adxxov. Hoc Constantinus, Aaóxou mis. praeferunt : utrum verius sit, non temere dixero. Tamen ecquid inde exsculpi possit quzeramus. In- telligendam esse Heracleam Pelagonim, concilium Constantinop. secundum ostendit : subscribH enim collat, 8, p. 328, Benignus Heracleotana civitatis, quc est prime Macedonie, episcopus, vicem agens Elie archiepiscopi Thessalonicensium civitatis ; qui Collat. ! Benignus lleraclez Pelagoniz dicitur. Nibil lleraclea hzec discrepat ab illa quam Ptolemzus, t1, 15 iu Lyncestide ponit, sita quippe in utriusque regionis finibus; qux causa est cur Norisius, Dis- sert. de Synodo V, et ego nimis iili credulus ad Ant. ltin. p. 519, ex Actis concilii Chalcedon. p. 98 Dionysium episcopum lleraclee Lyncestidum huic urbi imposuerit, in eum errorem Latina consilii versione impulsus; neque enim is Heracleze Mace- donize prima, cui Chalcedonensis concilii tempore Quintillus prxerat ex Actis notissimus, pra sul fuit, sed lleraclez Latmi in Caria, ut Graeca inibi et p. 0607 indicant. Jam cum Heraclea h»c AYNKH- ZTIAOX diceretur ev Pelagonia regio ab Hierocle Macedonix secundz contribuatur, fortasse AAK- ΚΟΥ ttulum inde librarii, cum in mendo vocabu- lum essct, nobis reliquerunt, ut multa alia. Ibid. Ἁγταγγία Γεμίνδου. Constantinus, 'Avta- νία, Γέμ.νδος΄ quibus ego nominibus in Macedonia urbes legisse non recordor. Videndum est an Αντι- Υόνεια Μυγδονίας, de qua Plinius Ptolemaeus Ste- plianus atque alii, huic originem dederit. lbid. Νιχέδης. Nicetam Thraciz urbem ex l. ασιν Πεί. Miscell. Abr. Ortelius Thesauro inserui : eam, si bonz fidci esset, huc arcesserem. Verba sunt: Tunc Anchialum et Beroen dimittentes | Christiani [ugerunt, nemine persequente, Nicetamque et Brobaiti castrum et alia quedam prasidia. Quo minus tamea Anastasio filam, Theophanes, quem exscripsit, facit Chronograph. p. 420 : Τότε xai ᾽Αγχίαλον xax Bz- ροίην ἀφέντες Χριστιανοὶ ἔφυγον, μηδενὸς διώχοντας, Νίχαιάν τε xa τοῦ Προθάτου κάστρον xat ἄλλα τινα ὀχυρώματα. Unde Niceam , Thraciz episcopo sab- ditam, ut concilium Nicenum secundum p. 590 monstrat , urbem , vertere debuit et fortasse etiam scripsit. Sunt enim in historia ea urbium tituli passim corruptissimi , levi opera, si Theophanes ia consilium mittatur, refingendi, et sspe maximo hujus commodo, velut cum ibidem memorat : Ἐτηλ- θεν Μιχα]λ γατὰ Βουλγάρων συνεξελθούσης αὐτῷ xai Ἡροχοπίας ἕως Τζουλοῦ» ubi Τζουρονυλοὺ, de quo Aut. Itin. p. 159, fuisse Anastasius testabitur, vertens : Egressus est imperator Michael contra Dulgares et cum eo simul Procopio usque Zerulum. Atque hoc obiter. Nicedem iuveniri posse, nisi opem meliores manu exarati codices ferant, de- spero. lbid. Διόδορος. Verum esse Δόδηρος in Plinii |. 1v, ο. 10 llarduinus monuit. Ejus episcopus Chalecdonensi synodo adfuit, perperamque p. 311 ἐπίσχοπος Δουθήρου Maxstovlag πρώτης nuncupa- tur, p. 671. lbid. ἸἹδομένη. Non aliter Ptolemzo dicitur. Thucydidi n, 100 Εἰδομένη, e quo pariter videas Deb:zro haud longe affuissc : Tabu'e ldomcnia M. 1055 l'. 55 a Siobis et 53 a Thessalonica». Forte ab Ido- menveo Cretensi. et llomeri versibus celebrato id urbi nomen est. Vide Is. Vossium in Catullum, p. 210. Cul. 141. Βράγιωος. Probant hoe mss. [quanquam L. Bpxyv^oc| editi Δράγυλος, Constantinus, Βράγν- κος” e quibus nisi "Αγριλος sit, de qua non longe a Strymone atque Auiphipoli remota Thucydides, iv, 105, nihil expedio. lbid. 7p/povAa. Mss. Πρίμουλα, quod nomen L. llolsteinio ad Georg. S. Car. a S. Paulo verius videtur propter Timotheum Primopolis episcopum, qui concitio Constantinop. sub Flaviano adfuit. At nibil ille juvat, siquidem Primopoleos in Pamphy- lia, τῆς Πριμουπόλεως τῆς Παμφυλίας, ut p. 127. Conc. Clialcedonensis, ubi Acta synodi Constanti- nopolitan: repetuntur, prasul fuit. Viderint alii lateatne in voce Ptolemai Τρίστολος in Sentica, illis qu& mox sequentur vicina. Ibid. IapüixózxoAic.. Ptolemaeo Παροικόπολις li- brariorum peccato, ΠΑΡΘΙΚΟΠΟΛΙΝ in ΠΑΡΟΙΚΟ- ΠΟΛΙΝ mutantiun; quem eumdem errorem in Longsvis Phlegontis Tralliani c. J ter erraverunt : 'Ai6£ato; Alta Παροιχοπόλεως Μακεδών. Βίθυς Δι- ζάστου Παροικοπόλεως τῆς Μακεδόνων * Ζαιχεδέν- θης Μουχάσου Ἡαροιχοπολίτης Μακεδών. Verum esse urbis, quod Hierocles offert, cognomen, non tantum Jonas a. Macedonia de Parthicopoli, quem alibi ez Hilarii fragmentis produximus, patefacit, sed Joannes Παρθιχουπόλεως, qui concilio Chalce- donensi p. 100- et 671 subscripsit, licet prave Παρ- θενιχουπόλεως episcopus p. 566 appelletur. lbid. Zrpvpxov. lmo Στρύµονος. Sentica iutelli- ο tur, illi (luvio vicina. lbid. Σέῤῥαι, J. Harduinus in Plinii 1. 1v, e. 10 Δέῤδαι corrigit , quo ejus scriptoris Derrha esse queat ; cui emecndationi Maximianus episcopus Der- rhensis civitatis Macedoniz ex coucilio Chalcedom. p. 987 faveret, nisi Zepóov el Σεῤῥαίων πρώτης Μακεδονίας p. 100 et 517 vocaretur, et aliunde Serras bene habere constaret. De situ alia lis est. L. Holsteinio si aceredis, Serre et Philippi nomi- nibus duntaxat distincte fuere, Fuit dein , inquit ad Geogr. S. Car. a S. Paulo de Philippis, metro- polis Macedonie Thracie sive secunde, que et Sa- lutaris, Serre postea. dicta, ul et hoc tempore, unde Nicetas ὁ Σεῤῥῶν. At enim non in Chalceduneusis tautum concilii Actis Serrensis et Philippensis epi- 8copi perpetuo dissociantur, sed et Notitiis eccle- siasticis; ut salis ea viri egregii verba mirari non possim. Abr. Ortelio Sorra: ad Tempe pertinere vi- dentur circa Larissam Berrheeamque ; cui opinioni fortean originem Nicetas Chouiates in Reb. Balduini p. 295 prebuit. Καὶ τὰς πόλεις, inquit, µέτεισιν, ὅσαι τε περὶ Zépja; χαθυπτιάζουσι xal τοῖς ὅροις σῆς Βεῤῥοίας προσήῄνωνται, καὶ ὅσαι πρὸς τὰ Τέμπη τῶν θετταλῶν παρατείνονσι. Οι tamen eum non poterunt firmare situm , siquidem Serre, Berrhoa et Tempe ut diversissima positionis loca memoran- tur. Putavero circa Strymonem fuisse, eaque pro- pter τὰ περὶ Σέῤῥας καὶ Στρυμόνα χωρία Nicetam Rer. Alexit Angeli |. i1, p. 244 conjungere, et Ni- cephorum Gregoram 1x, 6 Thraciam inter et Thes- salonicam, atque Annam Alex, 9, p. 255 haud multum a Christopoli ponere, COMMENT. IN HTEROCLIS SYNECDEMUM. . Thessalia fuerit , rectius hiuc aberit. 108; lbid. Φίλιπποι. Verius ita, et mox ᾽Αμϕίπολις codex Constantini |. n. Them, 14 οἱ 9. lbid. 'AzoAAor(a. Sita erat in. Chaleidice, quam ia Olynthum cum 22 aliis urbibus Philippum ever- tisse Demosthenes Philipp. u:, p. 68, et Suidas in Κάρανος docent. Atque huc spe rhetores respi- ciunt, ut Aristides tom. Il, p. 955, et Libanius tom. lI, p. 106. Ὀλυνθίοις φίει τι χωρίων ὡς φιλό- δωρος, xal μικρὸν ὕστερον οὐδαμοῦ ᾿Ολύνθιοι, μᾶλλον δὲ Χαλκιδεῖς, δύο καὶ τριάκοντα πόλεις, sive potius xal δύο χ.λ., ut ex ejusdem Apolog. Demo- sthen. p. 451 compertum est. Ibid. Βέργτ. Male Constantinus Βέρπη. Vide Stc- phanum. Col. 144. "Apavpoc. Constantino "Apo2oe, Fortasse "Αρωλος Ptoleui est, in Bisaltarum re- gione. Ibid. KA/pa Μεστικόν. Frid. Morellum Νεστι- xbv emendantem reete ecoarguit. Schurzfleischius Notit. bibl. Vinar. p. 714, quanquam urbem impru- denter arbitratus. Thracie fluvium Nestum numi MEZTON et mss. Solini et Plinii, teste Salmasio iu p. 112, appellitant. Κλίμα tractum regionis, more Grxcis recentioribus consueto, notat ; unde χλιµατ- άρχαι regionum prepositi apud Theophylactum H. M. 11, 9; qui cum Arabibus haud secus atque Hierocles (it prior, corumque Geographica non vi- deatur traclasse, non accesserim Cangio elimatis eum usum ab Arabibus derivanti ; prassertim cum divinus Paulus Galat. 1, 91 τὰ χλίµατα τῆς Συρίας xai Kouzlas, et ll Corinth. xi, 10 χλίµατα τῆς 'Ajatac, et prxter eum plures alii dixerint. Nata liaud dubie illa voci significatio est, quod geogra- phi climata cceli inclinationes et subjectas terree regiones nuncuparent. Itaque clima Mesticon nihil erit aliud ac regio illi fluvio vicina, qua de Livius Lxv, 29. Acoutisma alibi tetigimus. lbid. Στό.Ίοι. Στόδοι oportuerat; estque vetus lioc peccatum, jam ante Constantini Porphyrogen- netz? :latem admissum. Stobi Macedoniz? secunde sive Salutaris, ut Notitiz? imp. Orieat. dicitur, me- tropolis erat; unde primam et przcipuam Macedo- nie urbem, πρώτην τῆς Maxsbovlag πόλιν τοὺς Στόδους, quemadmodum egregie L. lolsteinius inu Stephan. correxit, Malchus in Excerpt. llossch. p. 61 appellat. Ibid. "Apyoc. Argos Pelasgicum intelligi putabam, cujus Homerus et vetus apud Hephastionem Εν» chirid. p. 33 poeta meminit ; quod tamen cum in Sit itaque Argos Oresticum : nam Orestias sive Orestis, iu qua illud Argos, pariter ac Pelagonia superiori Macedonis erant contribute, teste Strabone vil, p. 926. Licet autem Pelasgicum Argos in urbium Macedonicarum censum venire haud possit, cur opem veteri Hephasstionis poet:e, qua indigere cce- pit, negabimus ? Xalp' à χρυσόχερως, ait, βαθάχτα Γάλλων, πᾶν Πελασγιχὸν "Άργος ἐμθατεύων, ita in nupera editione hos versus vir Cl. distinxit, insuper adscribens : Jllud πᾶν non potest pendere ab ἐμδα- τεύων: nam sic ineptum. esset. Sequebantur. igitur alia, cum quibus apte cohaerere poterat : totum Árgos Pelasgicon, simulac intraveris, letitia afficis εἰ ex- sultare facis tibi. Hoc aut simile quid dixerint Greca. ΕΙ sic punctum post Γάλλων etiam. appositissimum - 1087 cst. Qux ego dicta nollem. Dedisse lias turbas Pan iu versibus rcconditus videtur, stis c:ieteroqui ex titulis conspiciendus. Jpsum fud ἐμβατεύων eum requirebat : quid enim poelis magis familiare quam delocis numini sacratis id usurpare? ZEschylus, Persis p. 140: Νησός τις ἔστι πρόσθε ZaAagvo; τόπων, βαιὰ, δύσορµος ναυσὶν, fiv φιλόκορος Πὰν ἑμδατεύει. Quibus tragici versibus alios ex Sophocle el Euripide przstans eruditione juvenis Georgius D'Arnaud Animadvers. c. δὲ apposuit. Aristides tom. ll, p. 507 : Οἱ Μουσῶν xaY Χαρίτων χοροὶ οἱ δι) αἰῶνος την πόλιν ἐμθατεύοντες. Libanius Antioch. p. 950 : Ὡς ὁ θεὺὸς ἐμθατεῖ τὸν τόπον, sive potius ἐμδατεύει. Euripides apud Dionysium de Composit. Verbor. p. 256 edit. Londin. ὅστε πέτρον 'Apxá- δων δυσχειµέρων ἐπεμθατεύεις. Tgitur distinctione non est prior a posteriore versu dissociandus ; cumque βαθάχτα Γάλλων minus commode Pan nun- cupetur, przeferri oportuerat quod in ms. Floren- tino Is. Vossius in Catullum p. 105 legit, Ba6áxta xfjÀoy. Et tanto quidem magis, quoniam Etymolo- gus non aliter versum liunc Cratini, non, ut D. lleinsius in Silii l. xii, 329,. quanquam χήλων ap- probans, Diphili, scriptum invenerit. Κήλων autem cum idem sit ac θερμὸς εἰς τὴν συνουσίαν, quin de - capripede deo verissime pronuntietur, nemo dubi- taverit. Atque hoc obiter : nam Cratini Pelasgicum Argos quodnaur sit (neque enim Thessalicum vide- tir) Ti. llemsterhusius propediem nos docebit, Col. 144. Εὐστράϊον. Non aliter Constantinus. Rectum esse Αἴστραιον Ptolemzeus et /Estrzenses Plinii 1v, 40 ostendunt. Ibid. IJe.1ayor(a. Non urbis, quod olim opina- bar, sed regionis est nomen. Fuit utique eo nomine . oppidum, sed ab lleraclea Pelagoniz,, quam in Ma- ccdonia prima vidimus, nen diversum. Regionis Strabo, Plinius, Ptolemaus atque alii meminerunt, lbid. Bdpra.ta. Non alia videtur ac Livii xxix, 12 Bargulum , fortasse linc adjuvandum : conspi- rant enim in urbis nomine wmss., nec aliud Δαρδά- νιος. Βαργάλων, qui concilio Chalcedonensi p. 403 subscripsit, requirit. Appellatur quidem p. 100 episcopus Βαργάων et p. 671 Παρλαᾶ, sed quisque videt ex nostro ea esse depravata, prasertim cum velusta versio Dardanium episcopum Barg.l;e po- steriore loco pr.eferat. Peccavit ergo C. a S. Paulo tum quod huic urbi inter Macedonicas locuni: nc- gaverit, tum preterea. quod Dardanium Dargyli:e, Cari: urbi, przsulem, quem Joannes pars ejusdem concilii ejusdemque oppidi episcopus non poterit ferre, dederit. Ibid. KeAawitiov. Που ex Constantino prx»optavi, licet verissimum esse pro comperto non labeam : imo vero Celetrum esse, quod in Orcestide regione Livius xxx», 40 describit, credidero. lbid. Ἁρμογία. Nusquam hauc legere memini. Est in Illyrico τύµδος ᾽Αρμονίης apud Dionysium Perieges. 591 οἱ alios, cujus tamen hic ratio esse nequit. Videtur ab eadem Harmonia sive oppidum seu castellum id nominis accepisse. lbid. Ζάπαρα. liuic urbi episcopus fuit Sabinia- nus, quem concilium Constantinopolitauum secun- dum Collat. n, p. 28 Zaparcnze civitatis Illyricianz diccesis, ut L. Hlolsteinius dudum monuit, appellat, Eodem pertinere diceres Cyriacum episcopum Z»- ΄ ADDENDA. — P. ἨΕΞΡΟΕΙΙΝΟΙΙ 1058 πάρων ex Actis concilii Niezeni secundi p. 549, uisi Drizuparorum Δριζουπάρων urbi praefuisse ex p. 588 liqueret. Ibid. Θᾖδαι. Theb» sunt Phthiotic , ut Livio, sive Thessalico, ut Plinio dicuntur. lbid. Ἐχιναῖος. lta. ex Constantino praestat ob. Procopii Fabr. 1v, 5 consensum. Theodorus epi- scopus Ἐχιναίου πόλεως ἑπαρχίας θεσσαλίας est in concilio Ephes. p. 461, et Petrus Ἐχιναίου in Chal- cedon. p. 101. Non alia ae Echieus videtur. lbid. Ὕπατα. Additur ab editis et manu exaratis µητρόπολις, acsi Hypata Thessalie caput et metro- polis fuisset. Idem velle diceres Apuleium λεία- morph. 1, p. 104 : Comperto itaque Hypate , que civitas cuncte Thessalonie antepollet, esse caseum recentem. Sed res secus habet: Larissa urbium Thessaliz erat csput. Rectius itaque µητρόπολις in Constantini |. v. Them. 2 ab bac distinguitur; nee aliud voluit Hierocles, ut ex urbium catalogo pro- vinci: pr:escripto apparet. lbid. Μητρόπο.ἒις Thessali hanc urbem ex pla- ribus oppidis conflatam et Triccze et Gomphis vici- nam memorat Strabo l. ix, p. 437. Huc. pertinent ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ numi , equo Thessalico insignes apud Goltziutn. Fuit autem, quod negligi nolim, po- stea Novarum Patrarum urbi cognomen : Constan- tinus Μητρόπολις αἱ vov. Νέαι Πάτραι. lluic. ergo: episcopus fuit Euthymius τῶν Νέων Πατρῶν apnd Nicetam Choniaten Ann. Andron. Coninen. n p. 165, de cujus sede omnia incerta Abr. Ortelio videban- ur. Ibid. Τρίκκη. Sic oportuit, ut vel ex Homero no- tum est. Procopius /E£dif. Just. 1v, 3$ Τριχάττους appellat, sed aliorum peccato : scripserat, credo, xai ἄλλων τῶν ἐπὶ Ocoaa)lag πόλεων ἁπασῶν, iy alc Δημητρίας τέ ἐστι καὶ Μητρόπολις ὄνομα xoi Γόμφοι καὶ Τρίχχα, τοὺς περιδόλους ἀνανεωσάμενος. Serior zelas Tricala appellavit. Catalogus urbium qu:e nomen mutarunt, Codino 4 Jac. Goaro p. 404 ad- ditus : Τρίχχη τὰ vov Τρίκαλα. Nec alio nomine An- η Álexiad. v p. 158 nota est : οἱ Tzctzx Chiliad. ΙΧ, 280 : Χώραν τὴν θετταλἰαν δὲ συνεχτ.χἠν pot vóst, Φθίας χαὶ Φαμασαλίας δὲ, Λαρίσσης καὶ Τριχά- λων, Δημητριάδος, Ἰώλχου καὶ Γλαφυρῶν καὶ Φοί- θης. ln quibus τὸ Φοίθης absurdum est, ex Βοίδης natum, sicuti /liad. B 719 docemur. ltaque longo terrarum tractu a vero aberrat Cangius, cum Nor. in Alexiad. p. 100 Tricala urbem ad Strymonem flu- vium esse decernit. lbid. Καισάρεια. Pulchre ita Constantinus. Ha- het eam Thessali: urbem, a Justiniano instauratam, Procopius Fabr. iv, 3. lbid. Διοκλητιαγυύπο.ις. Apposita erat. paludi Castorie ; quam.dein a barbaris dirutam egregiis operibus Justinianus munivit Procopio Fab. Just. iv, 4 auctore. Fortasse non alia est ac Castoria, cujus Anna in hac vicinia Alexíad. v, p. 152 et Gauf. Malaterra Hist. Sicul. 111, 29 atque alil ejus aetatis meminerunt. ]υ]ά. é$ápcaAoc. Hoc ex Constantino. praestat. Est in Ephesino corc. p. 436 Πεῤῥέθιος Φαρμόλου pro Φαρσάλου. Quod vero pr» primis opere pretium ferit notari, idem przsul p. 478 τῶν θεττσλιχκῶν Σαλτῶν, Thessalicorum Saltuum, quamquam male p. 926 τῶν θεσσαλονικέων Σαλτῶν dicitur ; unde non "- 1089 jnjuria colligas Saltus, qui mox sequentur, huie urbi, siquidem ejusdem episcopi curz fuerunt com- missi, vicinos fuisse. Itaque οἱ hac sede episcopali Geegraphia S. Caroli a S. Paulo augeatur. Col. 144. Σα.Ἱτεδουραμίγσιον. Constantinus Βου- ρθαµίνσιος, unde verius videbitur Σαλτὸς Βουραμίν- σιος, aut ut Constantinus legit, et niox Σαλτὸς Ἰόδιος, pro quo Constantinus Ἰωάννου βίος. Nomen est a jugis, crebris arboribus consitis, qua in P'barsali vicinia erant. Lucanus vi, 570 :^ qua juga devexus Pharsalia porrigit Ha mus. Cui, quo] Hamum ex ultima Thracia huc transtulerit, si (idere nolis, ος Strabone et Creare nullo negetio cognosces jugis el saltibus hunc tractum fuisse asperum. De titulis horum saltuum si rogaveris, alio tibi opus erit do- ctore : ego enim cum ignarissiiis scio. lbid. Νήσος Σκόπε.ος. Habet eain. Ptolematus circa Thermaicum sinum. Kuben episcopus Σχοπέλου scribendo adfuit Concilio Niczeno secundo ; uec as- severaverim tamen, cum plures eo siut nomine, huie insula impositum fuisse. lbid. 'Yzó ἀγθύπατον. Duo erant Orientis im- perii proconsules, Asie et Achaia, ut Notit. imp. Or. c. 1 docet, Utriusque meminerunt imperatores, illius iu |. 4, c. Th. de Patrocin. Vicorum, hujus l. ult. de Bon. Vacant. VETTIUS AGORIUS PIUE- TEXTATUS PROCOASUL ACHALE est in Thes. p. MCII, 2. Sedem Corinthi habuisse ex |. 2. c. Th. de Accusat. etAristide tom. 1, p. 45 recte colligitur. Ibid. Zxapgla. Σχάρφεια rectius alii. Erat Locro- rum Epicnemidiorum urbs, non multum a Therno- pylis; qua de viri docti ad Stephan. et. Paliierius G.A. V, 9 ο lbid. Ἑ λατίνα. Sic mss. Constantinus |. i, them. 5 Ἐλευσῖνα legit, qu: tamen cum in Attica fueri!, longius ab urbibus, quibus hoc loco cincta cst, rc- cedit. Credo "Ezatzía venisse ab llierocle, quze Pho- cidis urbs non male hic locabitur. Reddamus eau Libanio tom. 1, p. 140, ubi de /Escline : Ἐχεῖνον ἐγὼ καὶ τῆς iv Χαιρωνείᾳ αἰτιῶμαι συμφυρᾶς ' fj μὲν γὰρ μάχη ταῦτα ἐποίησε, τὴν δὲ ἔξοδον ΕΩΤΕΙ χατ- ειλημμένη. Sie edunt. emeudantque ἐν Βοιωτίᾳ, Quauto melior Ἑλάτεια, quain critice addicente rlie- tori resütuit vir egregius Ti. Hemsterhusius fir- matque ejusdem oratoris verbis tom. 1, p. 155 SEYO δὲ καὶ τῶν ἐν Χαιρωνείχ χαχῶν αἰτιῶμαι τὸν Αἰσχί- νην. Οὐκ ἂν γὰρ ἐξηλθεν εἰς Χαιρώνειαν ᾿Αθηναῖοι, ph κατειλημμένης Ἐλατείας. lbid. Boà καὶ Δριμύα. Conjungi hsc in Farne- sianis schedis L. llolsteinius mouuit, quod facile pa- tiar, modo ne pro eadem habeantur. l'rius in Bolov Bojon abire debet, oppidum Doridis àatis notum, alterum iu Δρυμαίαν, qua inter Phocidis regiones a l'linio, rectius ab aliis inter urbes refertur. lbid. AavA/a. Δανλίαν τῆς Φωχίδος habet Thucy- dides n, 29, quam Daulidein alii vocant, qua de re L. Holst. in Stephanum. lbid. Χερώνεια. Imo Χαιρώνεια, ut Constantinus. Chzeroneam Bootie urbem, sed Phocidis finibus proximam , Stephanus a Chzrone, Apollinis et Therus 85000; filio, initia οἱ nomen accepisse re- frt, et ante euin ex llesiodo Pausanias Beootic. c. 40. Fuerit tamen Chaeronis mater vero nomine Thuro θΘουρὼ oportet, si urbi huic vicinus collis Θούριος el Apollo Thurius inde nomen acceperint, ut COMMENT. IN IIIEROCLIS SYNECDEMUM. - — -— od 1090 Plutarchus in Sulle p. 465 auctor est; quod ipsum εν eorum opinatione, quam ibidem Plutarchus com- memorat, firinabitur, qui a bove, quo Cadmus duce Jüneris erat usus, quemque θὼρ Phenices appella- bant, nominis causam repetebant. Miror autem Or- chomeni nullam hic rationem haberi; qua in trans- cursu juvabitur. Refert Diodorus iv, p. 296 et hoc inter llerculis stupenda opera : Ἐν δὲ τῇ Βοιωτίᾳ τοὐναντίον ἐμφράξας τὸ περὶ τὸν Μινυεινὸν ῥεῖθρον, ἐποίησε λιμνάζειν τὴν χώραν. Ρα]ιηυτίης Exercitat. p. 100 nescio quod nobis Μινυῄῖον ῥεῖθρον obtrudit, quo si mss. lectio margini appicta in consilium ad- libeatur, facile carebimus : iude enim haud magno molimine exsurgel τὸ περὶ τὸν Μινύειον ᾿Ορχομενὲν ῥεῖθρον. Verum hoc esse Ilomerus /liad. B 515 et Thucydides 1v, 76, Ὀρχομενὸν τὸν Μινύειον appel- lantes, ostenduut. Fluvius est Melas, ἀνατέλλων ὑπὸ τὴν πόλιν τῶν ᾿Ορχομενίων πολὺς xai πλώῖμος ἐν πηγαῖς μόνος τῶν Ἑλληνικῶν ποταμῶν, ut Plutar- chus in Sulla p. 465 ait. Firmantur reliqua egregio Japide, cujus epigramma Douian. nscrip!. Class, 1, 98 nuper insertum est, sed mendosius excerptum. Adde eumdem Plutarchum in Pelopida p. 2860. Ibid. "Αμϕισσα. Erat in Ozolarum et Phocid:s finibus, stadiis 120 Delphis separata. Pausanias Phoc. c. 38. lbid. Τιθώρα. Sita erat ad Parnassum stadiis cir- citer 80 a Delphis, Pausania, cui Τιθορέα οἱ Τιθο- pala, quod et Stephanus ex eo habet, teste Phoc. c. xxxtr. Plutarehus in Szlla p. 461 poene cum Blieroele consentit, Τιθόραν appellaut. Ibid. "Aj6pccoc. ᾿"Αμθρυσος, vel geminata sibi- lante, ut apud Pausaniam Phocic. c. xxxvi, ubi Parnasso spponilur. lbid. Κωρωγία. Κορώνεια, Sita Coronea erat ad Phiiarum amnem , si Plutarclio in. Lysandro p. 450 credis ; si Pausaniz Beotic. c. xxxiv, Ad Phalarun; ut in aleero utro vitium insit, sicuti siue dubio esi in lsocrate de Big. p. 521 edit. Basil. Ὅ δὲ πατὴρ αὐτοῦ μαχόμενος ἐν Χαιρωνείᾳ τοῖς moAeplot, &ní- θανεν : legi enim ἓν Κορωνείᾳ debet, adstipulorquo emendanti Bemsterhusio nostro.Ibi Clinias occubuit, testibus Platone in Alcibiade 1, p. 119 et Plutarcho Alcib. p. 191. Ibid. Στήραις. Videtur esse Στίρις, Phocensium oppidum, de quo Pausanias Phocic. c. xxxv. lbid. ᾽Αγαστάσιος Mss. ᾿Αναστάσις, quo nomine licet nu:lam hujus ore urbem noverim, et plures sese ejus occupaturz locum offerant, nihil tamen mutare sustineo : quid si enim Deeoticarum aut Phocidis aliqua nomen mutarit? exspectemus ergo donec meliori manu exarati codices aliud jubeaut. lbid. "Exeyoc. llaud scio an Αἴδηφος, Euboee oppidum, fuerit; nec morari quemquam debet quod insula praponatur : apertissimum quippe est ju- stum ordinem, negligentia, ut puto, librarium, hic esse neglectum, neque accuratam situs habitam ra- tionen. Carolus a S, Paulo νήσου Εὐθοίας emendat et huie urbi agglutinat ; quo modo omnia in vado fuerint. Ibid. Βουμέλιτα. Nusquam hanc legere memini. Possent, si vocabulum secaretur, inde Βοῦλις el Λίλαια, Phocidis urbes, nasci; quod mss. non addi- centibus cum temerarium videri queat, à corrigeudo ας Vemperare satius erit. 1091 Col. 144. Ὕττης θύσθαι. Monstra liec sunt, qux an profligari valeant videamus. Mss. "Y cot θίσθαις, ex quo posteriore levi opera Θίσβη exstruilur, urbs Dootiz, Statio Thebaid. vn, 261 : Dioncgisque avibus circumsona Thisbe, ex Homero lliad. B 502. Alterum Hylen dare po- tes!, urbem cjusdem ore maritimam, eidem Statio v. 90] memoratam. Si utramque improbaveris, Ὑποθήδας an malueris perpende, notas Homerico carmine et Infra Thebas Plinio dictas. lbid. Θῆδαι. Dionis Chrysostomi atate major ur- bis pars in ruinis erat, uL orat. vir, p. 125 prolite- tur; nec aliud de suo tempore Pausanias, a Casau- houo excitatus, arcem (iantum Cadmeam habitari sffirmans. Utrum e ruderibus resurrexerit, an Cad- mea potissimum incolis fuerit sub Christianis cele- brata, in obscuro est. flabuit suum sibi episcopum, qui τῆς Ἑλλάδος in conciliis, veluti Ephesino p. 525, dici, ut a Thessalicis Thebis distinguatur, assolet. Metropolis autem non ecclesiastiea sed civilis «t honoraria fuit, prorsus ut Athenze Lacedgemon et Elis. Unam duntaxat in singulis provinciis metropolim canones ecclesiastici agnoscunt, ut concilium Chal- ced. tom. 1x, p. 103 docet : ab ejus episcopo reliqui provínciales inaugurabantur, ejnsque decretis pare- . bant; qua dignitate in Achaia Corinthus fuit illu- stris. Nec impedire tamen poterat quin plures ho- norariz ab imperatoribus, quibus solis id jus concil. Chalcedon. p. 619. tom 8 tribuitur, constituerentur; c! si potuisset, nihil admodum erat cur veltaret : tantum enim diplomate imperatorio creatze honore ampliore gaudebant, σωζοµένων τῇ κατ ἀλήθειαν μητροπόλει τῶν οἰχείων διχαίων, uti canon 12 Cbal- cedonensis concilii sciscit. lbid. Xa.4x*j. Oportuerat, ut Carolum a S. Paulo conjecisse video, Χαλχὶς νήσου Ἠὐδοίας. Vitium sa- tis vetustum auguror ipsoque Constantino prius : quod enim de llierocle l. εἰ, Ther. 5 prodit, συν- αριθμεῖ δὲ ταύταις καὶ νῆσον την Eb6otav, ἣν τινες Χάλιν 1| Χαλχίδα ὀνομάζξουσιν, id hinc suam origi- nem accepisse suspicor. Ilesiodus cur Χαλχίδα καλ- λιγύναιχα — dixerit, explicat Casaubonus in Athe- nxi |. xii, ο. 9. Ibid. Πορθμός. Creberrime hujus apud Demo- siienem est mentio, uti. Philipp. m, p. 69 : Il£y- πει δὲ ξένους, τοὺς μὲν εἰς Πορθμὸν, τὸν δῆμον ἐχθαλοῦντας τῶν Ἐρετριέων, ubi Ulpianus navale fuisse Eretriensium docet. Philipp. 4, p. 76 : Κατ- έσχαπτε Πορθμὸν xai τυραννίδα ἁπαντικρὺ τῆς 'At- τικῆς ἐπετείχισεν ὑμῖν ἓν τῇ Εὐθοίᾳ. De legat. [αἱ», p. 218 : Κα μὴν xal μετὰ ταῦτα ὑὁσάχις πρὺς Ιορθμῷ ἡ πρὸς Μεγάροις ἀχούοντες δύναμιν Φιὶ- ἵππου xal ξένους ἐθορυθεῖτε. llinc hausit Aristides tom. 11, p. 240 : Ἐν Πορθμῷ Φίλιππος, iv Μεγάροις Φίλιππος, quod perperam vertitur 7n freto Philippus. Qu: cum ejus in Eubea situm haud obscure con- siituant, non utique opera recentiores fuissent geo- graphi, si oppidum sua cura fuissent dignati. lbid. Χάρυστος. Kápvococ suo marmore nobi- litata, et mox Π]λαταιαί. lbid. Αἱγέσθεγα. Oppidum erat Megaridis, a Pau- sania, qui in vocis sono variat, dudum ab Abr. Beikelio adjutus, Attic. c. xiiv signatum. - lbid. Παγαί. ltidem in Megaride erant, sed in ADDENDA. — P. WESSELINGII 1092 Bootiam vergente, si Pausanias non fallit : nam Surabo et Ptolemaeus sinui Corinth'acc apponunt. Vide Ch. Cellarium G. Α. n, 15, p. 1168. lbid. Εμπόριον Κρομμών. Κρομμνὼν oportue- rat, maritimum in Corinthi et Megaridis finibus op- pidum. Seriore etate mercatorum frequentia cele- bre fuisse et propterea Emporii nomen indeptum videtur. lbid. AIyra. Superbum ejus est in vita S. Theo- dors Thessalonicensis elogium c. 1 quinti Aprilis mz- gnl sanctorum operis : "Εστι τοίνυν αὕτη νῆσος, ine quit Vitz ejus auctor, τῶν iv Ἑλλάδι χεφάλαιον, ὡς εἴνεχα μὲν μεγέθους xai κάλλους χαὶ θέσεως µείζω χαθάπαξ τῶν προσοίχων ἀναφανῆναι, καὶ οὕτω µε- γίστῳ παραλλάττειν τῷ µέαῳφ ὡς xa δοχεῖν πάσας τὰς νήσους, ὥσπερ οὐκ ἀνταίρειν ἐχούσας Αἰγίνῃ, μεθ) ἡδονῆς τῶν πρεσθείων παραχωρεῖν. Addualior plura in laudem, qus non ezscribo : id obiter mo- nebo, non videri D. Papebrochium recte sententiam horum verborum percepisse, xal χορηγεῖν ἔχειν ἐντεῦθεν μετὰ πολλοῦ περιόντος δι ὧν αἱ πόλει; ἀμείνους, cüm verteret quo fit ut urbes in. ea. sint plurine :id enim falsum est, nec Graeca innugat, tantum, habere eam qua abundaniissime aliis ur- bibus, unde meliores evadant, prebeat, indicantis. Adde Pindarum in laudes insulze passi et in primis Ode 5 Nemeorum excurrentem. Ibid. Ποιτοίουσα. Nec urbem neque iusulam eo nomine novi. Fors fuerit olim Ποιῄεσσα Κέας, ut l'oeessa insulze Ceee sit, quam in ruderibus fuisse Strabonis et Plinii etate, ille |. 10, p. 486, hie |. 4, c. xit docet; e quibus resurgere potuisse cur nege- mus? quia dubium tamen id est, vide an Pityu:a Mel» τι, 7, 80 esse queat. Ibid. Κύθνος. (600 locum in ms. Κύθνος occupat, quam illi proximam in integrum restituere placuit. lbid. ArAoc ἄδη.Ίος. Mss. hxc conjungere Hol- steinio doctori credimus; nec sane perperam : quis- quis enim Delo insulz id cognomcn indidit, in ani- 10 31que oculis notissimum Sibylle versuum habuit el.nret vitt : Ἔσται χαὶ Σάμος ἄμμος, ἑσεῖτει Δῆλος ἄδηλος xat 'Ῥώμη ῥύμηῃ. Hallucinantur ergo qui insulam Adelum czteris mediterranei maris in- 3erunt. Itid. ToaJAajiérn. Conspirant in vitia hae editi ei mes.; qux si medica manu conirectaveris, sanum colorem facile receperint. Ταλαμένη, ut pulelue Carolus a S. Paulo, obstetricantibus librariis ex Σαλαμὶς vrso; natatvidetur. Reliqua, ubi parum auxeris, μἐχρι θερμοπυλῶν dabunt, sicuti ex Hie- rocle a Constantino 1. 11 Them. 5 profertur ; Lucas itaque Holsteinius non injuria id probabit, praeser- tim cum μὲ θερμοπυλῶν in principe sit editione. Eisi vero bene hactenus processerit, deficere tamen ea non dubitandum esi quibus scriptor omnia Achaia loca usque ad Thermopylas proconsulis im- perio maudabat. Ibid. Κόρινθος. WMelladis metropolin fuisse locu- ples testis est Apuleius l. x, p. 247 : oriundus patria Corintho, que capul. Lotius ÁAchaice provincie, net alia Dioni Chrysostomo orat. xxxvn, p. 464 de urbe scntentia fuit, eum cives compellat : Ὑμεῖς γάρ ἐστε νῦν, τὸ δη λεγόµενον πρώρα xal πρύμνα τῆς "EXXÁ- $o;. Adde Aristidem tom. ἓ, p. 43, mox fj ποτ 1093 Ἐφύρα, re ipsa adstipulante ex Constantino, |. 2 Them. 6 przoptavi. . Col. 144. Νέα Zuvor. Olim Sicyon Coriuthiaco sinui aecubabat, inde a Deimnetrio Poliorcete in proxi- mum et natura munitum collem translata, teste D:o doro xx, p. 827 et Plutarcho Demetr. p.900; qua novam non male dici af&rmant. lbid. Αἴγειρα, Αἴγιον. Sic oportuit. Ms. Αἴγηραι Αἰγίων. Utraque urls veteris Αολαίω ex tabula Pentiugerana, quz 12 M. Ρ. spotio separat, et Pau- siana vit, 24 et 26 notissima est. Prior ultima :ta- tis Grecie Botstitza dicta est, sepe eo nomiue apud Georgium Phranzam obvio, ut l. i1, 2, 9. lbid. Μεθώνη. Mss. hoc probant : Carolus a S. Paulo Μεύανα vulgavit. Prius Thucydidis patro- εἰμίο tutum est l. 1v, c. 45, posterius Strabonis, Ι. viu, p. 574 et Pausaniz |. n, c. 54. Oppidum erat munitum iu isthmo Troezenio. lbid. Tpvééra. Imo ἹΤροιζήν, aut. Τροιξήνη ex Ptolemazo, nisi et id in vitio sit. lbid. Πί.λαυρα. loc aut Πίναυρα mss. prefe- runt. Verum est Ἐπίδαυρος, cultu /Esculapii fa- mosa et Trezeni vicina. lbid. Ἱερὰ μόνη. Ἑρμιόνη, qux: οἱ "Eppuny, ut bene iu Stephano viri docti refinxerunt. Euripi- des llerc. For. 615 : Χθονίας νιν ἄλσος Ἑρμιών τ ἔχει πόλις. llesychius ail esse πόλιν ἐν "Apyet, pro ᾿Αργείᾳ sive Argolide, quod ipsum de Trezene Epidauro atque Alope itidem praicat. Colebant Hermionenses przcipuo honore. Cererem Cli ho- niam, quod preter Pausaniam QCorinthiac. c. 935 egregium. nos marmor docel lnscript. Donian. cl. 1v, 9; in quo etsi nunc Ceres a Chitbonia. distin- guatur, dubitari non potest quia exscriptoribus ac- ceptum id referri, ut plura in eo lapide, legique non ΚΑΙ AAMATPI KAI ΧΘΟΝΙΑΙ κο TAI AAMATPI TAI X80NIAI oporteat. Ibid. θάρπουσα. C. θάλπουσα, Arcadi: urbs, Ste- phano. lbid. Μαντίνεια. Ab Antigono Argivi dono acce- piam Antigoniam, quo nomiue Plutarchi ztate, ut in Arato prodidit, p. 1048, tantum nota erat, vo- carunt, Pristinum nomen beneficio lladriani γουί- peravit, Pausania Arcadic. c. vii teste. Ibid. Γερένθραι. Verum nomen est Γεράνθραι, wt Sylburgius ad Pausan. Lacon. 6. xxm docuit. Oppidum erat Eleutherolaconum. Ibid. Φαραί. Carolus a S. Paulo Φεραί ex Ριοἱο- mao corrigit; quo facile carebimus, presertim cum vitio non sit liberum : Φηραί enim, quod idem ac Φαραί, oporiuerat, ut Henr. Valesius in Polybii ex- cerpt. p. 15 ostendit, Urbs erat agri Messenii. lbid. ᾽Ασώπολις. Conflatum hoc perverse est ex 'Agumb; πόλις, ub ex Ptolemaeo |. 11, c. 10 et Pausania Lacon. c. 929 compertum hahemus. Ve- rius ad hanc urbem quam ad Asopitidem, agri Si- cyonii partem, elegantem e Thes. Britan. tom. 1l, p. 247 numum retuleris, in cujus altera parte 4ΦΘΥΛΒΙΛ HAAYTIAAA. CEB., altera. Nemesis rote pedem imponeus, addito ΑΣΩΠΕΙΤΩΝ cogno- mine, conspicitur. ι lbid. 'Axpeal. 'Axptal prazstan! ex Polybio v, 19 οἱ Pausania Lacon. xxn, 60 stadiis Ásopo semo- vente, Ptolemzo "Axpeia, Straboni Ακραΐῖα, laud sane bene. COMMENT. IN IIIEROCLIS SYNECDEMUM. 1091 Ibid. Φιάλαια. Φιάλεια rectum est, quo nomine Arcadie oppidum fuit, o'im Φιγάλεια dictum. Co- lebatur ibi Bacchus, ut ex Diodoro l. xv, p. 357 videas ; unde Lycophroni Alex. 212 δαίµων ἑνόρχης Φιγαλεὺς φαυστήριος. incole ΦΙΔΛΕΩΝ nomine in numis Severi et aliorum insignes sunt. lbid. Κορωνία. Κορώνη vero nomine agri bac Messeniaci urbs fuit, vicina Pamiso fluvio, quem Ptolemeus Panisum haud recte appellat, apud Pausaniam Messeniac. c. |54, turpiter in eo flumine adhzsit Jac. Pontanus : nam cum in Georgio Phranza n, 2 Πάμμισον ποταµόν in. sinum Messe- niacum evolvi legisset, omnibus odiosum fluvium inde fecit. Asine, qux» sequitur, Coron: viciniam insejit. Ibid. Μοθώνη. Tuebitur se Hierocies tabulie Peutingerane οἱ Pausanie suffragio, qui passim Μοθώνην et incolas Μοθωναίους, ut |. 1v, c. 35, appellat. Thucydides, Strabo, Ptolemaus atque alii. Μεθώνην malunt. Mothonem suo quoque calculo ratam habuit Ammianus xxvi, 10 οἱ quos testes ibi appellavit llenr. Valesius. lbid. Κυπαρισία. Gemina sibilaute omnes scri- bunt, in vocis numero variantes. Pausaniz: Κυπα- ρισσίαι Messen. c. xxxvr, Straboni virt, p. 361 Κυπαρισσία. Oppidum erat Messeniorum in Elidis finibus, 15 M. P. a Pylo, ut Tabula, cui Cyparissa, ostendit. lbid. "Η.Ίις. Novi Elidenses et Ztolos cognatione fuisse ob Oxylum junctos, sed eorum urbem JEto- li& tanquam caput fuisse impositam difficulter mihi persuaderi patior. Desunt, quibus ea dignitas urbi firmetur, argumenta ; longius preterea ab. /Etolia erat disparata quam ut ejus fuisse metropolin opi- nari possis. Puto deflcere hic Patras, nobilem ur- bem, contra /Etoliam positam : eam metropolim fuisse ex epistola Leonis imperatoris additoque illi catologo tomo IX Concil. Labbei p. 267 citra du- bium est. Habet eandem inter metropoles ex llie- rocle Constantinus |. n Them. 6. Nec morari quemquam situs urbis exira /Etoliam debet : nequo enim longo trajectu inde dissociata fuit; οἱ prz- terea multa Augustus imperator ex opposita conti- nente oppida Patris condonavit, de quibus Pausa- nias x, 98. Vide quoque vn, 18 et Ezech. Sphan- hemium dissert, 11 de wsw el prast. numism. p. 524. [bid. Νήσος Πάνορμος. Vaud parum molesti:e lisc mihi insula adspersit, neque hactenus eam de- ponere potui : lantum quis in mentem venerint, adscribam. Panormum insulam veteres circum Pe- loponnesum ignorant : habet ejus nominis portum prope Rhium in Naupacti adverso littore Polybius v, 102 et Pausanias Achaic. 92, qui utique nibil ad hane iosulam. Aliam in Cephallenia novit Artetni- dorus apud Porphyrium de Nympharum antro p. 414, edit. Barnes : Tz; Κεφαλληνίας ἀπὸ Πανόρ- µου λιμένος πρὸς ἀνατολὴν δώδεχα στάδια νῆσός ἐστιν Ἰθάχη σταδίων ὀγδοήχοντα πέντε. Et Antipa- ter in epigrammate ab llolsteinio ad. Stephani Πάνορμος publicato : Φοῖθε Κεφαλλήνων λιμενό- αχοπε, Otva Πανόρμου ναίων τρὴηχείης ἀντιπέρην Ἰθάχης. llinc ego dedisse Ilieroclem Νήσου Κεφαλ- ληνίας Πάνορμος conjiciebam, aut certe cx portu nobis insulam fecisse. Quo minus tamen secure iw 1095 his acquiescam, Marcellinus Comes efficit, Zenonis imperatoris jussu Pelagii gulam in insula, quae Pa- norimus dicitur, laqueo fractain 4. 590 memorans. Etsi enim, ubi posita fuerit insula, addere neglexe- rit, (leri potuit ut non aliam siguarit. Col. 144. Κυθηρία. Pr»stiterat Κύθτρα et mox Στρόφαδες, note Virgiliano versu : Sirophades Graio stant nomine dicte insule Ionio in magno. ldem. ΔΙυκῶν. Forte Μύχωνος ab llierocle venit, nisisi el recto casu Muxov insula dicta : certe αµικρότητα τῆς Μύχωνος νήσου habet Apostolius cent. xin, 32, οἱ quem scripsisse videtur, Zenobius cent, v, 21, hanc in rem a L. llolsteinio jam appel- latus. Vide Ti. llemsterhusium in Luciani dial. 4 Mort., ubi µίαν Μύχωνον egregie lepidissimo geri: piori et plura de insula reddidit. ldcin.. INqcoc Μό.ος. Molum jnsulam contra Corinthum adhuc. quiero. Ίην πέτραν τὴν Μολου- ρίδα, cx qua se [uo cum Melicerte in Saronici sinus aquas pro»cipitem dederit, in hac vicinia Pausanias Attic. 44$ et Tzetzes ad Lycophronis 229 commemorant, lbid. Δωροῦσα. Samus olim Δρυοῦσα, testibus ll^ra:lide de Polit. et Hesycliio, cui tamen alio loco Δόρυσσα est, appellabatur ; quae cum alibi ab Hle- rocle receuseatur, hinc abesse debet. Habet Οἰνούσ- cas insulas in sinu Messenio Pausanias Messen. 54 : ille, aut potius Donysa, quam viridem Virgilius vocat, huc pertinere videntur. lbid. Λήμνος. Hanc et sequentem proconsulis Achaix imperio fuisse contributam, cum ab Achaia lengissime versus Thraciam sint. semotx, miran- dum est. Coustantinus, si bacin re llieroclem Íuerit secutus, septem duntaxat insulas circa Pelo- ponnesum ]. 11, Them. 6 invenit. Quoniam itaque dubium id esse potest, notari oper: pretium fuerit M. Constantinum praefectum prztorii Orientis am- plissima potestate instruxisse, et! prxter Asiaticam Ponticamque diocesin. omnes illi Orientis provin- clas cum ZEgypto et Thraciarum dicecesi atque in- δι Cycladibus mandasse , δίχα Λήμνου xal "lu6pou xai Σαμυθράχης, qus profecti pratorio M.yrici imperio relicte sunt, ut Zosimus αι, 33 docet. lbid. 'Yxó xovcovAdpiov. In. manu exarato co- dicc aceuratissimus Holsteinius ita legit, verissi- mumque nobis videtur. Olim Creta provincie Cy- renaice conjuncta proconsuli paruit; unde Q. Cae- cilius Rufinus in Thesaur. p. MXCI 6 ἀνθύπατος Κρήτης xal Κυρήνης dicitur. Post dein, mutata Momanz reipubliea a Magno Constantino fornia, distractaque hine Cyrene, Zosimo n, 37 teste, provincia fuit consularis , ut. Notitia imp. Orient. c. 1 ostendit, et hoc e Thesauro epigramma, p. MXCIV 4 : 42. Ὑπάτιον τὸν Aapmpóxatov ἀπὸ ὑπάρχων πραιτωρίου δόγµατι τοῦ χοινοῦ πάσης τῆς ἐπαρχίας Οἰχουμένιος Δοσίθεος Ασχληπιόδοτος ὁ λαµ- πρότατος ὑπατιχὸς τῆς Κρητῶν ἐπαρχίας ἀνέστησεν, Furlanus, qui Flavium. virum consularem clarissi- mum ex hoc Flavio Hypatio fecit, risum omnibus debet : tu. Fl. Hypatium intellige, qui prefectus prztorio Italie fuit Antonio et Syagrio consulibus, virum quieti. placidiqne cousilii interque omnes adolescentia et virtutum pulchritudine commen- dabilem, quo eum elogio ornavit Aninianus xxix, 9 ADDENDA. — P. WESSELINGII Jam cum liujus epigrammatis Asclepiodotus ὑπαθη- χὺς τῆς Κρητῶν ἐπαρχίας Thesauri p. MCX 40 di- citur, eo inu titulo vitium esse nemo addubitabit. lbid. Πόλεις κβ’. Olim. centum urbibus iusulam fuisse celebrem res est tritissima : bella et rerem humanarum vicissitudines plures dein sustulerumt ; quarum tamen eum fuisse numerum, ut paucissiua superstites mauserint. licet Servii setate ita ferrent, nunquam censuero. Primo quidem centum habwit Creta civitates, gramanaticus in /Eneid. rr, 106 ait, unde Hecatompolis dicta est : post viginti quatuor, inde, ul dicilur, duas, Gnoson el llierapidnam, qnamvis Livius plures α Metello expugnatas. dicat, Recte Servius Livium illi rumori opponit : sed se- verius eum ex sui temporis factis castigatum vellem. Ibid. Γορτύνη. Gortynam Crete metropolim fuisse ex Aclis concilii Ephesini p. 453 citra dubium est. lbid. "Irarzoc. Εἴνατος lesychio Eiymologo et Stephano. Ptolemaus mostro consentit. Tabule Inata M. P. 32 ab Hierapydna in parte insulae au- strali. Ibid. B/evva. Vitio exscriptorum Tabul Blenna, unde Ravennas Blentiam |. v, c. 21 fecit, dicitur; Stephano Βίεννος, fortasse invito : nam a Vienna Gallica gentile cognomen Ειέννιος et. Βιεννῄσιος formari ait, τῆς δὲ Βιέννης Βιενναῖος, quod utique et forma et o)ationis serie ad hanc Cretensium Biennai pertinere videtur. lbid, Ἱεράπυδνα. Dion princ. l. xsxvi τὰ Ἱερά- πυδνα vocat. Tabulae llievra 90 M. P. a Bienna, NRavennati Jerapina; ad quam formam in synodica Cretensium ad. Leonem imperatorem epistola Eu- phronius episcopus Hierapiuz. Verius est Ἱερά- πυτνα, υἱ lapides inscripti ostendunt. Vide B. Maufauconii Diar. Ital. p. 74 6. V., ubi perperam ΙΕΡΑ ΠΥΓΝΗ, et Edm. Chishulli Awig. Asist. . 126. ' lbid. Καμάρα. Olim Lato, teste Stephano, eujus verbo Jo. Meursius 1l. 1 Cretg suce c. vn recte con- stituit. lbid. "A.Ltvyoc. Hanc insule urbem nondum reperi. Suspicio de mendo esse pot.st, nisi in Νο” titia, quam Jac. Goar Codino addidit, inter Cre tenses episcopos ὁ ᾽Αλλύγγου memorareiur. lbid. Χερσόνησος. Navale erat Lycii, eujus pra sul Nisinnius Nicenz secunde synodo scribendo adfuit p. 354. Χερσόνησος Κρήτης in. Actis. consilü Ephesini p. 457 dicitur. [bid. Λύκτος. Urbem lianc Λύττον Polybius iv, 53 appellat, et aute eum, Strabone teste, llomerus, sita erat in excellentiore colle, αιι est nominis ejus causa : Τὸ γὰρ ἄνω, inquit. Stepbanus, xal ὑψηλὸν λύττον qací. Atque hanc scribendze urbis consuetudinem ipsi incole sunt secuti, ut in 7'he- saur. p. MLXXXV 5 : Ματτιδίαν Σεθαστὴν Λυττίων ἡ πόλις διὰ πρωτοχόσµου T. Φλαονίον Κωμαστᾶ τὸ f. Ubi πρωτόκοσµος est mágistratus coguomen, qui inter collegas, χόσµους diclos et numero quidem decem, ut Aristoteles Polit. v, 10 docuit, principe crat loco. In numis non aliud probarunt, qua de re Spanlemius in. Callimachi Hymn. in Apoll. xxxi. Vide Hesych. Καρνησσόπολις. luid. ᾿Αρκαδία. Tabule Arcade, unde Arpade Ravenuas exstruxit, 90 M. P. a Dienna, pro Arca- 1997 des : urbem enim ᾿Αρκάδας ct ᾿Αρχαδίαν teste Stephano appellabant. Arcadia Notitiis ecclesiasti- cis, ut Joaunes τῆς Αρκαδίας kriaxonoc, qui pars Niesmns secunde synodi fuit, testis erit. placet. Male vero huic ucbi in Geographia Sacra Carolus a S. Paulo locum negavit. Col. 144. Zoó6picoc. Theodorus ἐπίσχοπος Σουθρί- vuv est in Actis Niezni secundi concilii p. 554. Subriti nomiac in tabula Peutingerana insignis est; unde Σύδριτος noa male diceretur, presertim si Σί6υρ- τος, quam ex Pelybio Steplianus habet, hinc origi- aem acceperit. ΟΦίετοφαἱ Σύδριτα Seylaci et Pto- *emae esse solet. Pertinet liuc Cyrillus episcopus Subiuus, ut. vitiosissime in synodica Cretensium id Leenem imperatorem epistola scribitur. Paulo COMMENT. IN HTEROCLIS SYNÉCDEMUM. etelius in Actis Chalcedonensibus tom. VIII, p. 671. Κύριλλος ἐπίσχοπος πόλεως Σ2ύδριτος. lbid. Ὀάξιος. limo Ὅαξος. Aberat haud mul. tum Eleuthernis. Vide Edm. Chisull. Ant. Asiat. p. 125. lbid. "EJevéépva. Multum hoc. vulgoto przstat, licet Dio. l1. xxxvi principio τὴν Ἐλευθέραν vocet. In edito probando numi lapides scriptoresque plu- rimi, licet in numero vocis variantes, conspirant : τὰς Ἐλευθέρνας Scylax, Plinius, Ἐλευθέρνην con- ciiiorum Chalcedouensis et Niczni secundi Acta, Stephanusque et Tabula, qux» 8 M. D. Subriti urbe semovet, malunt. Ibid. Αάμπαι. Λάμπη. Hiac fuit Demetrias, qui pessime in. Chalcedowensi. concilio p. 100, Πάλπης dicitur, ut ex p. 40d compertum est. Lappa Λάππη in Tabula, qu:e a seperiore M. P. 32 dissociat, e lapidibus, ut Gruteriauo p. MXCI, 9: Λαππαίων f) πόλις τὸν Mápxov Αὐρήλιον Κλῄήσιππον τε.μῆς xol μνήμης χάριν. Sic euim. expleri illud epigramma dehet, ut Mabillonius tin. 1tal. p. 23 et Donianze Inscript. class. ν, 176 docuerunt, lbid. Κὐδωνέα. Κυδωνία. Cydonca tamen Floro sut, 7, ubi Dukerum vide, et Ravenuati. Κυδωνεάτας habes in Dione αι, p. 507. lbid. Καντανία, verius est Κάντανος. Tabul Cantano M. P. 24, Cisamo, Apterz navali. Catamene sis episcopus est in synodica Cretensium epistola ad Leonem imperatorem ; ex qua Cisameusem Ca- rolus a S. Paulo facit, cum Cantanensem debuisset. lbid. "E4vpoc. Moutibus fuisse incinctam Pau- sauias Phocic. 16 docet. Joannem Meursium Cre- δι, 9, vide. lbid. Λίσσος. loccine an Λάσσος amplectare, dubites. Pliuius tw, 12. Lason in mediterraneo ponit insulz tractu ; Lissum Ptolemazus in australi Creiz parte, que Tabulz: M. P. 16, a Cantano Liso dicitur. Atque πο potior erit, tum quod Pliniana Lasos sit obscurissima, tum etiam quod ὁ Λίσσου episcopus et aliis insit. |Votitiis. Adde Scholia in Odyss. I^, 295. lbid. Φοινήκη ἧτοι '"ApaCéra. Jta mss. ut Vjolsteinius admonuit. in Notitia, quam Jac. Goar publicavit, ó Φοινήκης ἧτοι Αριάδνης prxesul caeteris Cretensium accensetur : qui cum vitio sit defurma- tus, parum Jjuverit. Foisse puto Φοινίκη τοι 'Apaóhv, quam posteriorem Stephanus agnoscit ; Αραδὴν, inquit, πόλις Κρήτης, f) καὶ ᾿Ανώπολις λέγεται διὰ τὸ εἶναι ἄνω. de Phoenice res alia est vix alibi obvia. Est in parte insule australi apud PArnor. Gn. ΟΧΙ. Ἂ | 1098 Ptolemzum Φοῖνεξ, cujus episcopum, ia Niczeno sc- cundo concilio p. 554 memoratum, negligenter Ge» - graphice S. Couditor prateriitea si nostra est, oportet cum Araodene deinceps coaluerit ; aut id αἱ spre- veris, ut Araden, incerta nobis causa, Phanuices nómeu impeleavit. lbid. Nicoc KAabO0oc. Sic et Ptolemsus et Notitia Jac. Goar appellat ; Luce Act. Apost. xxvi, 16 Κλαύδη, variantibus tamen mss. et versionibus plerisque in Caudeu sive Cauden indiuantibns , «ua de re [lugo Grotius. Joannes Millius Κλαύδην divini scriptoris Ptolemaei auctoriiate haud inale frmat, sed Aiheneum, quem auxilio arcessit, vellem missum fecisset, Verba Deipnosophist;e e lib. v1, c. 9, sunt : Αντίδοτος ὅ᾽ Ev τῷ ἐπιγραφομένῳ Πρωτοχόρῳ παράγει τινὰ παραπλήαιον τοῖς bv τῷ Κλαυδίῳ νῦν σοφιστεύουσιν͵, ὧν οὐδὲ μεμνῆσθαι καλόν. Putat vir diligentissimus τὸ Κλαύδιον esse banc in- sulam, quan si Athenzus signasset, utique ἐν τῇ Κλαύδῳ scripsisset. Verius Is. Casaubonus in Suc- fon. Claud. c. χι, animadvertit Claudium Atlienzi uon insulam sed museum esse, quod ab imperatore Claudio ex suo nomiae additum est Alexaudrino,. ut Suetonius. docet. lbid. NexóxoJec. de ea in Aet. fiin. p. 525. Metropolim veteris Epiri fuisse conciliorum Acta οἱ Leonis imperatoris epistola tom. 1X (οκεί. Gener. p. 268, ostendunt. lbid. Δωδῶνκαι. Sic ms. pro Δωδώνη, cujus epl- scopus Theodorus coucitio Ephesine subscribit p. 431. lbid. Εὔροια. Urbem fuisse antiquam, et, «quod aquis essel copiosissimis ciuctg, eo nomine dictam Procopius Fabr. Justiniani iv, 6, aflirmat. Marcus Εὐροίας «προ in Actis Chaleedonensibus occur- rit, ut p. 126, et p. 566, ubi perperam Εὐδοίας przsul dicitur. Vide Valesium in Sozomen. vu, 26. lbid. 'Axriov. Vitipsum et ος "Λχτιον natum. est. Fuit Actium colonia ad sinum Ambracium, qua de Pliuius iv, 1. ibid. 'A6piavobzoJ.tc. IÍnstaurasse eam civitatem et suo nomine insignem fecisse Justinianum ex Pro- copio novimus. Sedem habuit in mediterrancis, si Tabulz scripte fides est : nam Αεία S. Leucii 11 Januar, mari admovent, Tunc quidem | navigantes, aiunt, diebus 15 pervenerunt ὃι civitatem Adrianopo- lim, ei «llic adheesit sibi duos sacerdo:es Leonem et Sabinum, el inventa navi de Rhegio ἀπίοφιε naulo ascendit in eam Hydruntumque pervenit : nequc euim duhium est quiu barbarus scriptor hbauc intelle- xerit. lbid. "Αππων. Argos Amphilochiam in hac voce latere, si quid auxilii a mss. esset, mihi persuade- rem. De Phaenice vide Ant. tin. p. 324. Ibid. Αγχιασμός. Episcopus ᾿ΑΥΥ’ασμοῦ Ἠπεί. ρου, παλαιᾶς, qui Anchiaxi in versione, cst in Chalcedlonensi concilio p. 126. Forte portus est Ouchesmus, de quo ex Strabone ct Piolemnzo Pal- merius Grec. Aul. i, 9, p. 215. lbid Βούτριτος Ῥουθρωτὸς, de qua alias. Ste- plano Bou0goh; νῆσος περὶ Κέρκυραν iu editione Aldiua Florceutinaque οἱ Vossiano. ms. ut Berkclius 3.lvertit, non, uti addit, corruptissime. Fuit sane Buithrotus in. Chersoneso, uec tamen necessarium cral ut Xéfóvr,oo; urbiun descriptori inculcaretuiz RU - . 4. o ---- - 1099 szpe illi insule dicuntur qu:& proxime, ut. insule videantur, accedunt. Vide Απ ltin. p. 522. Col. 144. Φωχική. Sita in depressiore fuit loco, aqui ftaguantibus circumdata, Procopio /Edif. Ju- stin. 1v, 3 auctore. Meminit ejusdem auctor. com- ment. De Petro οἱ Paulo c. i1 : ἐξ ἧς (Ῥώμης) εἰς Μεδιόλανον xai Φωτιχὴν, πόλει Ἠπειρώτιδας, ἔρχεται. Coujicit quidem God. Ilenschenius (Lom.V, A. S. Juuii p. 417) urbem. Lucam a luce Φωτιχὴν scriptori dici : qux Epirotarum nunquam fuit : at nostram intelligit, quam :imperite Mediolano jun- xit: oppida enin, quod Callimachus ait, τάδε τόσσον ὅσον διὰ πλεῖστον ἔχουσι. Jtid. 'H Θρᾳκὴ νῆσος. Sic mss. ; unde sine controversia eruenda erit Ἰθάχη, ut Car. a S. l'aulo et L. Hiolsteinius viderunt. Col. 445. 'Yxó xorvcovAdpiov. ldem in suo codice Constantinus 1. 11, Them. 9 legit, et falsum tamen esse arbitror : nam et Notitia imp. Orient. c. 1, Utrique, et novze et veteri, Epiro przsidem imponit, et imperatores Valentinianus εἰ Valens ad Zosimum nove Epiri presidem dant l. unicam cod. Theod. de stratoribus, innuuntque Appollonize agere solitum. Itaque ὑπ ἡγεμόνα przestiterit. lbid. Δυῤῥάχιον, Metropolis erat Epiri. novz ; unde Lucas ἐπίσχοπος Δυῤῥαχίου, µητροπόλεως γέας Ἠπείρου concil. Clhalced. p. 563. lbid. Σκάμπα. lta recte Constantinus in editione Batava ; nam Σχάµπα, quod Àns. Bandurius recepit, hinc deturtum est, Vide ad Ant. Jtin. p. 518. lbid. Βοῦ.ις. Βιοἱέμιαο Βουλλίς, Stephano Ὠνλλίς. Urbs erat. maritima, Apolloni vicina, unde ejus- dem episcopi cure fucrunt commisse, qui in Ephesino concilio p. $37 ᾽Απολλωνίας xat Βελλιάδος et p. 524 Ατολλωνίας καὶ Βελίδος vitiose dicitur. Vide Holst. iu Stephani Βυλλίς, ᾿ ibid. 'Agarc(a. Fuit iu Orici finibus, ab Aban- tibus conditaet dicta. Vide Palmerium G. A. 1, 51. p. 471. Eulslius episcopus ab Amantia est in fragm. nit, p. 1225. Oper. bist. Hilarii. ' lbid. Που λχεριούποις. Recte hoc. f[lolsteiuium probasse Coustantinus |. s, Them. 9, ostendit. Nomen est a Pulcheria Theodosii secundi sorore, situs vero obscurissimus ; qui, si nomen quo ante usa fuit, esset exploratum, commodius finiretur. Palimerius de Dulgarica Belgrado suspicionem jecit, qus ut probari possit vehementer vereor. De Au- lone Itin. ΑΠ. p. 3524. ibid. Αὐ1ύγιδος umcpózoJAic. Fuit olim Λυχνιδός,, uf bene Palmerius, qua cum llieroclis avo Epiri metropolis non fuerit, credibile est µητροπόλεως vocem huc a Dyrrachio migrasse, ant. Lyclinido 3 recentiore librario fuisse appositam : f.iit enim seriore xtate sub Bulgaris metropolis , quod ut appareat, sciendum est urbem hanc a gente Bulga- rica Achridam fuisse nuncupatam. Cedrenus, Ni- cephori Gregoras et Callistus, quibus testimonium denuntiavit Palmerius V. G. 1, 95, id haud obscurc indicant ; nec alia (uit scholiaste Coisliniano, cum Pioleim:vo adscriberet Λυχνιδὸς fj Αχρίδα, sententia, sub iisdem Dalgaris Achrida Justinianz prim: et metropoli titulo superbiit, testibus utroque Nice- plhoro et. Willelmo Tyrio Hist. Hieros. xx, 2.llic vero non immerito quazsiveris, sitne Lychnidus cadem ac Justiniauj patria : patriam enim suam ADDENDA. — P. WESSELINGII 1100 imperator cognomine Justinianze primas Novella 11 illustrem csse jussit, Mihi,-quatumvis in eam ops- nionem doctissimus Palmerius et plures alii con- cesserint, nullo modo plausibil:s videtur. Dissen- liendi causas habeo graves et varias : quid si prime Lyehuiduum condita Justniana prima supersitem fuisse ostendero? Exsiructa ea est ante Belisarium consulem sive aute. annum 535, teste. Novella 14 ; Lychuidus gravissimo terre wotu corruit Justi- niano principe, non, ut Palmerius, Justino primo, spud Procopium llist. Arcan. c. xvin. Movit autem terra per Achaiam et Epirum anuo belli Gothici 45, eodem auctore B. G. 1, 181 pluresque urbes disjecit. Tremuit praterea anno belli ejusdem 17,D. G. 1v, 25, et horribilem quidem in modum. Altero utre motu Lyclinidus corruit : neque enim alius in hoc traciu memoratur. Adeoque si priore, 129 ferme anuis post conditam Justinianam — primam, si po- steriore, 16 post eam annis in ruinas abiit. Igitur cum Lychuidus zdificata Justinisna prima pri- stinum nomen mordicus rctinuerit, florueritque in plures annos, perperam ab Justiniauo ex ruderibus excilala el novo nomiue decorata perhibetur. Quod ipsum, si qua de utraque uibe praedicantur ja exanien miseris, liquidius patebit. Procopius in llistor. Arcan. Λυχνιδὺν τὴν àv Ἠπειιώταις sive Epiroticam appellat : at imperatoris patriam Fabr, vi, 1, in Dardanis, qui ultra Epidamniorum fines agitent, collocat ; qua sane regiones magno ter- rarum intervallo dissociantur. Promptum quidem est cum Palmerio profiteri Procopius non satis edocium fuisse limites earum regionum ; net facile tamen illi persuaserit qui ejus de bellis Go- thico Vandalico et Persico deque zaiflciis Justi- niani libros cum cura evolverit : ne nune dicam impe- ratoremoperte satis Novel. 1| patriam suain circa Da- ciam mediterraneam figere et Procopii partibus acce- dere. Ad lizsc omnia accedit Justiniani vatzle solum aut Tauresium aut. Bederinam sive Daderianau: a Procopio et Agathia vero nomine appel'ari : qua erge ratione Lychnidus erit? porro Lychnidus excellenti colli crat imposita et fontibus abuudantissima apud Malchum in Excerpt. Hoschelii p. 64. utrumque defuit Justiniane prima debuitque imperator aqu ductibus magni(ico opere exstructis subvenire ci- vibus, ne sitirent, Procopio indice. Tandem, ne longum faciamus, si Justiniana prima eadem est ac Lychnidus, debuit Epirus nova, in qua ea. urbs sedem obtinebat, Justiuianze prim: esse contributa, aut saltem ejus pars : atqui res secus habet. De- cernit Justinianus Novel. 11, ut prime Justi- uian$, patris nostrae, pro tempore saciosanctus antistes non solum — metropolitanus sed etiam archiepiscopus flat ; οἱ cxterze provincie sub ejus Sint auctoritate, id est tam ipsa mediterranea Dacia quam Dacia ripensis, necuon M«esia secunda Dardania, et Privalitana provincia et scecunds, Macedcnia, pars etiam secun'e Paunonis. Nulla prorsus hic Epiri mentio, in qua nou ia- fiiio Joco Lychnidus. Dices Acliridam Justinianam primam fuisse dictàm, eam autem a. Lychnido nibil discrepare ; quod ut libenti animo admitto, ita ca qui disputavi prohibent ut ab Justiniano co nomine insignitam fuisse agroscam. Omnia nisi me fallant, Dulgaris ad Christianorum sacra Hol waductis, Lyehnido, qux gentis precipua in hoc tractu urbs, et metropolis dignitas venit et. Jus- tinian:e primze cognomen : religione enim meliore recepta, et sacerdotibus el, qui eos inauguraret, episcopo fuit opus. Lecta ergo urbs quz Bulgaris caput erat, et metropolitano assignata, appellata- que Justiniana prima, sive quod eamdem, quanquam uon sine errore, cjus temporis Greci opinarentur ; seu potius. quod vera Justiniana prima, ut plures in hac vicinia αἱ, per tracta diu bella cssei desolata, nec alius titulus ad novam metropolim decorandam videretur. accommodatior. Col. 145. Λισιρῶν xal Σκεπῶν. Λυστρῶν xoi Ῥχεύπτων codex Vulcanii. Hzc quid velint, non " facile dixero. Viri docti, qui occasione oblata in ea inciderunt, conjecturis, sed parum certis, indul- serunt. Palmerio G. A. 4, 31, quod Constautinus |. 2, Them. 9. Αὕλων, Λήστρων, Σχεύπτων pre- ferret, in menteim venit posse legi Ληστήριον vel etiam Ληστῶν, ut sit velut epithetum — Aulonis, uavale piratieum vcl piratarum, ut in Attica erat Φώρων λιμὴν, furum. portus : cui suspicioni mss. verborum ordinem aliter digerentes, contra ve- niunt ; obstant quoque Romanorurn leges, piraticam proseribentes. L. Holsteiuius in Thesauri Orteliani JKEstrzsum Αἴστρων preoptat, JZEstreumque pa- riter ut Carolus a S. Paulo. iutelligit ; quod oppi- dum cum in Macedonia secunda οὗ Hierocle fuerit. collocatum, hic sedem obtinere non potest. De altero Σχεπῶν nonu minor hzsitatio : Carolus a S. Paulo videndum esse monet an Καισχεπῶν legi possit ; ubi maximopere vellem ut quid tandem Cascepon fuerit, docuisset. Palmerio Σχε- πῶν qua sit non succurrit. Equidem, si sententia sit ferenda, Λιστρῶν esse dixero nova Eyiri castellum, cui apud Procopium Fabr. Just. iv, 4, nomen est "Άλιστρος; in Σχεπῶν autem sive Σχεύ- πτων voce latere. ejusdem — Epiri urbein, quae Σκιδρέων etin Augustauo codice Σχυδεὼν eidem Piocopio audit. lbid. Ὑαὸ xovcovJdpiov. Consulari Daciam mediterraneam paruisse Notitia imp. Orient. c. 4, conürmat. Est in ]. n, c. Theod. de inoffic. te- slam. Claudius praeses Dacie;quse cum et Sar- dice meminerit, diceres Daciam medilerraneam fuisse presidialem provinciom ; que tamen res secus habet.Sardicae a Constantino M. ea lex data est ad praesidem Dacis qui propterea Dacinz meliter- raneg praeses non fuit, ut Il. Gothofredus censebat. lbid. Σαρδιχἠ. Dacie metropolim fuisse Theo- doretus /1. E. in, 4, docet. Constantius, inquit, προσέταξεν εἰς τὴν Σαρδιχὴν (Ἀλλνυρικὴ δὲ αὕτη πόλις, τοῦ Δακῶν ἔθνους μητρόπολις) καὶ τοὺς τῇ. ἑῴας xal τῆς ἑσπέρας συνδραμεῖν ἐπισχόπους. Ubi ne ad lllyricamn urbem offendaris, ita dici obiter observa, quod prafecto pratorii per fllyricum subesset, quie ratío et Jordanem Π. Goth. c. 56, permovit ut Naissum lllyrico contribueret. Vide de Sardica Ant, Itin. p. 125. lbid. HarcaA(d. Παυταλία vero nomine fuit, numis OYATIIAC ΠΑΥΤΑΛΙΑΟ ει] inscriptis, οἱ tabula, qux Peutaliain 28 M. P. Sardica separat, indicibus. Ter idem commissum est peccatum | in Malchi Excerpt. Legat. ΙΠωφομε]ὶ p. 62, qua accuraussimus L. lHolstinius ad Stephani ἴ]αι- — - COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1102 ταλίαν optime οἶιήι. Sita erat non longe a Thra- cie introitu ; παραγγείλας χώραν μὲν αὐτῷ δοῦναι iv Πανταλία, Malchi verba sunt, Ἠ τῆς μὲν Ἰλλυριχῆς µοίρας ἑατὶν ἑἐπαρχία, οὐ πολὺ δὲ ἀπέχουσα τῶν εἰσθολῶν τῆς θρᾷκχης. Procopio non diesiwmili vitio Παντάλεια. AEdif. Just. 1v, 4, dicitur. lbid. Peppán. Constantinus I. n, them. 9, Γερ- μανὸς babet. Verum est Γερμανὴ, quo nomine Procopius dif. Just. ιν, 4, in hac Dacia. novit urbem. Nec diversa, puto, est Germania, quam B. απ. 1, 11, in (uibus lilyrici et Thracie, θρᾳᾷ- χῶν τε xai Ἰλλυρίων μεταξὺ, ponit, Belisarii pa- triam. Vide N. Alemanuum in Histor. Arcan. ο. 1, et cave credas in sanciionibus antistitum Orienta- lium, quod inibi fidenter et Ortelianis verbis asse- ritur, metiropolin csse : longe enim hec ab ea dignitate abfnit. lbid. Ναισός. liecte ita mss. et Constantinus. vide Holst. ad Stephan. et quie [tiner. Ἡ. p. 906, adscripta sunt. . lbid. 'Pspecidva. De hac urbe ad Anton. 'iner. p. 1355, disputavimus. Id miranduin. est, in. Actis Chalcedonensibus jp. 535, ᾽Αϕρούπολιν appellari : subscribit Διογενιανὸς ἐπίσχοπος ᾿Αϕρουπόλεως Ῥεμεσσιάνων, qui in Latinis. veteri versione cpi- scopus civitatis ltemissianensium et p. 126, Ῥεμε- σιάνης τῆς Δαχίας recte dicitur. Putem librarios Αφρουπόλεως esse conditores, el cum in Acris esset Διογενιανὸς ἐπίσχοπος "Agpou, Αιογενιανὸ; ἐπίσχο. qo; πόλεως ᾿Ῥεμεσιάνης, neglecto alterius Diogeniani nomine nova urbis fundamenta posuisse. "A:pou ἐπίσχοπος, ut hoc addam, episcopus Afer jn. his conciliorum Actis esse solet, ut p. 409. lbid. Ti παρὰ . . . . ὑπὸ κονσουλάριον. Ri- pensis Dacia eum intelligatur, fortasse τῆς πχρᾷ- ποταµίας Δακίας justum erit : Procopio ZEdif. v, 5 Ῥιπησία est Δαχία. Quod autem consulari admini- stranda mandatur, id a recto longe abest : fuit enim praesidialis provincia, uti preter Notit. imp. Orient. c. 1 ex l. u c. Theod. de inoffic. test. pro comperto habemus. lbid. Ῥαξαρία. Ῥατιαρία oportuerat. Hanc. οἱ duas sequentes Theophanes Chronograph. p. 911 non praeteriit. xz:20vpédaq τὴν τε Ῥατιάρνεν, in- quit, χαὶ Κωνωνίαν xaX Αχὺς xai Δωροστόλον xal Ζάνδαπα καὶ Μαρχιανούπολιν. Qux ex Theophylacto H. M. 1, 8 decerpta indidem facile saniorem reci- pient colorem. Vide Amt. [tin. p. 219. lbid. Βηνοπία. Βονοπία codex Vulcanii. B2vtovla est, ut llenr. Valesius in Ammiam. xxxi, 134 dudum vidit, Quod sequitur 'Axoive;, Latini Aquas, Graci Αχὺς vocitant; qua de re dictum alias est. lbid. Κάστρα Μάρεις. Sozomenus Il. E. ix, 5 Κάστρα Μάρτις πόλιν τῆς Μυσίας appellat, recte si urbis nomen spectes, non item si provinciam : fne- runt euim hxc Castra in. Dacia, ubi Procopius ea Fabr. Just. 1v, 6 agnoscit et à Danubii ripa. remo- vet ; quod sane mirandum est, siquidem Gratianus permeato Danubio delatus Doroniam, Sirmium in- trojit, eL quatriduum ibi moratus per idem flumen ad Martis Castra descendit apud Aminiaunum xxxi, 11. lbid. "Jcxoc. lta mss. Henr. Valesii conjecturam afüirinantes, Vide Aut. Lin. p. 221. lbid. Δαρδανίας. Sita liec provincia erat ad Ma- cedonim occidentem plagam : codex missorum 1103 - Theodosii , ab Emmanuele Schelstrate. (ου. nl, Antiq. Eccles. p. 526 cditus : Macedonia εἰ lletle- spoutus. et pars Ponti. finiuntur. ab. oriente. mari Pontico, ab occidente desertis Durdanie, a septen- iriene flumine lHistro, a meridie'/Egao. Warduinus, qui ad Plinii 1v, 11 deserta Candavia substituit, eausam nullam habuit. Col. 145. B. Σχοῦποι. Sic Ptolemzus, Stephanus Σχόπους vocat : Scupum Marcellinus Comes a. 518, cum de erummabili Dardaniz calamitate, Scuptus namque metropolis, ail, licel sine civium snortim hostem fugientium. clade, funditus tamen corrwit. Melius Paulinus Seupos Propemptico ad Nieetam : Tu Philipreos Mace*tm per agros... Per lomitanam aradieris urbem , A bis et Scupos patrie propiuquos Dardanus hospes. Quanquam si iter consideres quo amicum Reme--- sianam, patriam in urbem, mittit, maximas amba- ges meritissiio mirere. Quid opus Philippeos agros el Tomitauam urbem, ut Scupos devenias, invisere? Ant. Pagius Critic. a. cccxcvii,9, quo Paulinum igno- raiz geographize culpa liberet, nescio quos Philip- peos agros, nusquam lectos, comminiscitur, et pro Tomitana urbe Stobitanam restituit sive Stobos. Equide:) a. Stobis Stobensein recte. formari, nus- quam. Stobitanum, legi. At demus hoc : cui. bono per geminam Epirum — Thessalonicem Nicetam amaudat, cum brevius per Pravalitanam Darda- niamque provincias iter, iu Tabula signatum, in Scupos et Reuicsianam versus pateret ?. Sed. hzc missa faciamus. Sita urbs fuit ad Axium sive, ut serior :elas melnit, Bardarium. Nicephorus Dryen- "311086 Comment. 1v, 18 : Ὁ δὲ Βαρδάριος χαταῤῥεϊ μὲν kx τῶν τῆς νέας Μυσίας ὁρῶν, καὶ διῖὼν διὰ Σκούπων κάτεισι μεταξυ Στρουμπίττης. (Qua cur Possinus vertere neglexerit, divinare non possum; nibil utique habebunt obscuri, si Nicephorus Gre- goras in consilium adhibeatur, Scopia, quo nomine deinceps claruit, Triballorum in montibus eppidum, Axio flumini astrueus |. vini, c. antepenult. p. 266 edit, Genev. Ibid. Mnpicv. Fortasse hee delitescit inter ca- stellà qua plura Dardanise Procopius /Edif. Just. ww, 4, nobis annumerat; proxime accedere Βερ- µέριον "Apta et Μαριανὰ videntur. Ibid. Οὐπιανά. Urbem n hanc longa temporis injuria labantein Justinlanus erexit et Justinianz secundi cognomine superbire jussit apud Procopium JEdi[., Just. 1v, 4. labes eamdem in. his Jornandis Rer. Getic. c. ενα: Theodemir Naissum primam ur- bem ἱπυμαιί lllyrici, filioque suo Theodorico 'conso- ciatus adstat el in villum comites per castrum Her- culis iransmittit Ulpianam , qui venientes tam eam quam el opes mox in deditionem accipiunt. Sic eunt, intricatissiwmam verborum sententiam susque deque liabentes. Codex Ambrosianus ; sociatis adstat el in vilia comitibus et lam eam quam MMestulus mox pra fert : unde ego fuissc credidero filioque suo Theo- dorico sociatis adstat εἰ IIl millia e comitibus per castrum. BHlerculis transmittit Ulpianam ; qui venien- tes tam eam quam Metulum moz in deditionem ac- eipiunt. Castrum Herculis, ut obiter ea. illustrem , T.bula 14 M. P. Naisso semovet; Metulum autem ir hac vicinia eppidum erat natura et ogeribus ADDENDA. — P. WESSELINGII: ΄ 110: monitum. Appianus Zllyr. p. 10, ed. oesch. Ἐπὶ à: ἑτέραν πόλιν ἐχώρει Μετοῦλον, ἡ τῶν ᾿Ιαπόδων ἐστὶ κεφαλὴ, χεῖται δὲ ἓν ὄρει σφόδρα ὑλώδει, ἐπὶ δύο λόφων, οὓς διαιρεῖ χαράδρα στενή. Reliqua a. vesti- giis manu exarati codicis proxime rece;lunt. lbid. ΠρεθάΊεως. Proviscia Prava!i'ana inter Epirum novam et Dalmatiam ad. Adriaticum erat protenta sinum, Procopio B. G. 1, 15 auctore. Pa- ruisse pr:ssidi Notitia imp. Orient. c. 1 affirmat. lbid. Σκόδραι. Verius [cum L] ZxZ9pa. Situm urbis Livius xLiv, 21, describit. lhid. Λίσσος. Ilec et ejus arx Acrolissus ex Po- lybio vin, 10 et Livio χω, 20 notissima est. "Exco- 60:. Constantino dicitur Imperatori de Administ. Im er. c. 30. Ibid. Δωράκιον. Diceres hinc fuissc Eucbarium Δωραχίου prissulem, qui pars Ephesiui fuit concilii, nisi p. 456 adderetur τῆς νέας Ἠπείρου, atque inde Dyrrhachinus esset. Est iuter. Gudianas ὃς Ligorio inseriptiones p. CLXXI hoc epigramma : D. M. S. C. JULIUS, C. F. EMILIA. RUFUS DURRACI MIL. COH. XII. URB. Quod ct cgo ad Dyrrha- chium pertinere existimem. Quid ergo huic Doracio flet? Equidem legere id nusquam memini. Fuit preterea Pravalitang proviucie metropolis Scodra, ut ex Gregorii M. l. 10 epi-t. 94 apparet; quare, donec aliunde firmiore Doracium hoc tibiciue [α|- ciatur, arbitrabor Docleam sive Diocieam, noi quidem metropolin sed celebrem tamen post Dio- cletianum ejus instauratorem urbem, bic suum etiam locum obtinuisse. Vide de ea Constantin; Aduiinist. Imp. c. $95 et Cinnamum Mistor. vi, 14. lbid. Μυσίας. Mesia h:xec prinia est sive superior, ut Tabul dicitur; Socrati H. £. 1, 97 ἡ ἄνω M»- cia. LEG. AUG. PR. PR. PROVINC. PANN. ΕΤ. MOESI E SUP. sub Septimio Severo est in Thesanr. p. CCCCVII. 1. postea presidialem fuisse testis Notitia imper. Orient. c. 1 cst. liid. Βιμενάκιν. Βιμενάχιον rectius Theophylz- ctus Il. M. i, 5, qui. πόλιν λαμπρὰν ad lilyricum pertinentem appellat. 1n Gordiani et Philippi numis P. M. S. COL. VIM., quos ridicule admodum Har- duinus in. Num. urb. illusirat. explicat de provin- cix: Macedoni:» superioris colonia Viminacio. Adeone Maesia superior ignorata fuit, ut his in numis co- guosci haud potuerit? Jbid. Σιγγιδόνος. Σιγγιδὼν aut Σιγγίδουνον oper- tuerat. Socrates ΠΠ. Ε. 1, 27 et n, 12 episcopua Σιγγιδόνος τῆς ἄνω Μυσίας Ursacium inter Arra- nismi defensores numerat : ut. mirer Carolum 3 S. Paulo Socratem notasse ob Singidunum Pannoniz trauscriptam. Certe |. t, c. 20, quorsum lectores amandat, nibil hujus legitur. Vide Ant. Htiner. p. 152. lbid. Ppariará. Est in. Notitia imp. Orient. €. 453 inter Moesie prim:e urbes, deque ea disputan mus ad 7tiuer. H. p. 566. lbid. Hpixopría. Àmo vero Τριχόρνια aut. Τρικόρ- vtov potius. Vile idein Jtiner. p. 565. lbid. ᾿Ορθέμαρχος. Pro "Opóso µάρχον, ut dixi- mus ad Aut, tín. p. 151. lbid. Harroríac. Paunonia secuuda est, qu£ olim prefecto. przetorii Ftaliz parebat, pars imperii Occidentis, ut. Notitia imp. Occii. c. n docet : ean auteià cum Justinianus reciperassct, sicuti Nocc/& 1105 41 significat, proviuciis Orientis Hierocles accenset. Quod autem presidi mandatur, id Justiniano, eredo, debetur ; cst. sane Munatius Plancus v. c. przses Paunonix per annos 24 in lapide lteinesiano class. vi, 70; sed is Pannonim prime prsyositus fuit : nam secundam consularem fuisse Notitia eadem c. 1 confirmat. ] Col. 145. Σέρµιον. Urbium mater et populosa et celebris Animiano xxi, 10. Unde in concilio Aqui- leiensi sub Damaso Amenius capst, inquit, FHilgrici uom nisi civitas est. Sirmiensis, tom. 1 Concil. Labbei, p. 591. Non dissimilia leges Justiniani in Novella 14, cujus tamen verba si ita acceperis acsi T hessalonicensi Ecclesiz post Attil:e et Sirmii eversi tempora demum ea dignitas accesserit. qua omni lilyrico praestabat, erroris Tribonianum absolvere non poteris : wultis enim ante annis, ut ex Theo- doreto supra monuimus, filyricum Orientale illi urbi paruit, Vide P. de Marca Dissert. de Primat ^ gnesiam attribuit, cognomen erat, Soticus πόλεως e. 58, et de Dasianis sive Dassiauis ftiner. À. p. 151. | lbid. Ὑπὸ ἀγθύπατον. Aristidi, tom. x, p. 611 ἄρχων τῆς "Aslag, el p. 572 ac 600 ἡγεμὼν τῆς Ασίας, quibus atque aliis in locis cum praetorem aut praesidem interpres verterit, prxbita magno Usscrio in Smgrnensium Epist. p. 46, ed. RuiBarti ut scriberet occasio est, totius provinciz proprie dict: Asie proconsulem tunc fuisse praesidem ; quod tamen a vero procul abesse cognitissimum est, Erat proconsulis imperium latissimum, suis terminis ab eodem Aristide, tom. II, p. 501, cir- cumscriptum : longe tamen accuratius, quanquam ejus scriptoris :eate lantum non erat, ab Eunapio in Mazimo, p. 101, ed Plantin. λλλ' εἰς ἀρχὴν µετέστησε μείζονα (Valens Clearehum), ἀνθύπατον αὐτὸν ἐπιστήσας vr; νῦν ἰδίως Ασίας χαλουµένης. Αὐτὴ δὲ ἀπὸ Περγάμου τὸ ἁλιγενὲς ἐπέχουσα πρὸς τὴν ὑπερχειμένην ἤπειρον ἄχρι Καρίας ἀποτέμνεται, xai Typo; αὐτῖς περιγράφει τὸ πρὸς Λυδία». Ἔστι δὲ ἀρχῶν ἑνδοξοτάτη, καὶ o) χατήχοος τοῦ τῆς αὐλῆς ἐπάρχου. Jam si observaris huic pro ceusuli Hlelicsponti consularem et insularum pree- sidem dicto fuisse audientem, amplissimam utique potestatem illi injunctam agnosces. Quod vero prafecii praetorii iinperio exemptum fuisse adí(lr- mat, id, quamquam ab eo ad przfectum appellatio in |. 19 cod. de Appellat. permittitur, ex Notitia imp. Orient. c. 14, quoque cognoscas ; neque enim Asia provinciis annumeratur qux sub dispositione prafecti preetorio per Orientem fuerunt. Caeterum in Eunapii verbis, quod nec interpretem fugit, non τὸ ἁλιγενὲς sed τὸ ἁλιτενές, ut apud Polybium 1v,59 de ora Ponti «xdv δ᾽ ἐστιν ἁλιτονές, legi oportet. Simile vitium e Strabone 1l. xui, p. 595, eluit Paul. Leopardus Emendat. wv, 15. lbid. Πό.εις pr. Olim quingent:e urbes Asis proconsulis jurisdietioni erant contributz; unde Agrippa apud Josephum B. {. 11, 16 $ 4: Τί δὲ αἱ πεντακόσ'αι τῆς Ασίας πόλεις ; οὐχὶ δίχα φρουρᾶς ἕνα προσχυνοῦσιν ἡγεμόνα xal τὰς ὑπατιχὰς ῥά6- δους ; tumque in plures descripta erat conventus, de quibus Plinius v, 99. Demiuui ejus amplitudo coPpia est, postquam vicinis provinciis sui magi- stratus sunt impositi, et alterius imperio subjecti. Vide Us:erium de Asia procons. p. 32 etc. COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1105 lbid. "Egoecoc. Provincie erai metropolis; et quanquam olim cam urbi dignitatem vicinz invi- debant, ab Antonio tamen imperatore proconsuli necessitas imposita est per mare applicare xal τῶν µητροπόλεων Ἔφεσον (i. e. inter matrices urbium Ephesum) primam attingere ut Ulpianus l. ww, $ 5 D. de offic. Procous. admonet. Nec tamen Ephesum imperstor Swmyrne aut Pergamo iia preposuit ut. prz illis primas auferret : tantum uL e metropolibus provincie primam eam adiret edi- xit, ut pulchre demonstravit Ezech. Spanhemius Dissert. ix. de. Usu. et. Prost. Numism. p. 614. Sequiore demum etate reliquis est antelata, factus- que ejus episcopus Agianz dioeceseos exarchus, ct Jure φ δουν Patriarchico, apud Evagrium II. E. ii, 6. Adde Usserium de Asia Procons. p. 49. lbid. 'Evéa. 'Avala verum oppidi, quod Cari: Ptolemzus et Stephanus, Scylax Lydi: circa Ma- Αναίας inter Asiz cpiscopos Chalcedonensi concilio p. 675 subscribit, concilio vero Cpolitano tertio p. 666 Joannes ἐπίσχοπος 'Avíuv τῆς ᾿Λσιανῶν ἐπαρχίας, qui p. 500 τῆς ᾽Ανεατῶν πόλεως dicitur. Prave ergo in concilio Ephes. p. 465 Modestus fer- tur τῆς ᾿Ανέων πόλεως τῆς Φρυγίας et p. 527 τῆς Νεατῶν πόλεως praesul. Apud Stephanum gentil nomen est 'Avatos οἱ ᾽Αναΐτης, ad quav* 'ormam ea qua prodaxi facile eorrigentur. d Ibid. Μα]γησία Μεάνδρου. Nummis Μαγνησία ἡ πρὸς τῷ Μαιάνδρῳ. concilio ϱρο]ίιιο tertio p. 666 Μαγνήτων ἡ ἩΠρωτομαιανδρούπολις. Aberat haud multum Epheso. Vide Ezech. Spanhemium Dissert. ix de Usu. et Prast. Numism. p. 656. Ibid. TpdAJAstc. Neque νο longe Eplieso remota fuit, Oracula qua Sibylle accepta feruntur, l. in: Τράλλις δι ἡ Ὑείτων Ἐφέσου σεισμῷ χαταλύσει τείχεα. Dubium autem est, fueritne Maandro ad- structa, Stephanus. affirmat : negantium partibus Strabo accedit |. xiv, p. 648; cui Whel:rus numum ΤΡΑΛΛΙΑΝΩΝ nomiue inscriptum eL amnis figuram prafereutem Πἶπεγ. p. 288 opponit. Nec is tamen fluvio accubuisse Miandro probaverit, tum quod numi subinde fluvium, qui urbis agrum radit, osten tent, ut. Niczeasium amue Sagarl insignes, tum maxime quod numi ejus flumen possit esse Eudon. quem circa Trallianorum urbem defluxisse £tywo- logus cuu Plinio docet, lbid. Νύσσα. Νύσα Straboni atque aliis. Actis concilii Ephesini, p. 521 subscribit Theodotus epi- scopus Μνάσης, qui Νόσης fuit. Νυσσαέων πόλις concilio Constantinop. tertio, p. 667. Ebid. ITp(ov.LAa. Βρίουλα oportuwerat, ut apud Strabonem 14 p. 650 et in egregio Thesaur. Britan. tow. 1f, p. 102 BPIOYAEITON numo. Idem affir- maverit Rufinus episcopus πόλεως Βριούλων Niczn. concil. sec. 349. Corrige ergo, quem in Actis Éplie- sin. p. 528 reperies, Βαριουλιτῶν przssulem. Que sequitur Mastaura, a Strabone Stephano et conci- liorum Actis sepe memorotur. lbid. Ανίνετα. ᾿Ανίνητον videtur prastare ob Theodorum episcopum ᾿Ανινήτου in Ephesino c. p. 406, licct prave p. 538 ᾿᾽Ανηνυσσίων vocetur praesul : Mamas enini ᾿Ανινήτου Chalcedonens/s conc. p. 522 illud sua subscriptione lirinat, quan'umvis p. 654, 1107 ἐπίσχοπὸς πόλεως ᾽Ανηρίτου dici videatur. De situ uihil finivero. Col. 445. Ὕπητα. Ὕπαιπα, unde Julianus episco- pus πόλεως Ὑπαίπων in Chalcedon. synodo p. 665 οἱ Antonius ᾿παιπηνῶν πόλεως conc. Constantinop. tert, p. 500; quod posterius sape in numis apud Marduinum Vaillantiun et Haymium conspicitur, tppidum Τιμοῖο accubabat, Ovidins Metamorph. xi, 450: nam freta. prospiciens late riget arduus alto Tmolus in adscensu; clivoque extentus utroque Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypzpis. lbid. Ἀδριούπο.ῖις. Verum. esse ᾿Αρχαδιούπολις Alcxander ᾿Δρχαδιουπόλεως τῆς Ασίας concil. Ephes. y. 403 et 528 Aestabitur, qui si nomen, quo urbs antea fuerat usa, apposuisset, ejus sedem quam fru- stra vestigamus, eadem opera indicasset. lbid. Acc ἱεροῦ imo ἱερὸν, louis Lebedum in- ter et. Colophonem apud Stephanum oppidum: numos AIOCIEPITON habet Harduinus, qui ex concilio Constautinop. tertio p. 500 eJ. Labbei Xpt- στούπολιν deinceps fuisse non przteriit. lbid. Etata. Liberatus Diaconus Drerviar. c. xit 5. Nono quoque Secretario acta est actio, ubi Bassia- nus, qui ad civitatem Evazensium episcopus | ordi- nalus est, et Ecclesie incubuerat Ejhesine. Quam - eivitatem cur in Labbeana editione asterico nota- τηε, eausam non video : bene eniin omnia habent. Fuerat Bassianus invitus Εὐάζων civitati a Memnone Ephesio episcopus impositus : Meinone et ejus successorc Basilio fato functis idein Epheso est prze- positus ; quae omnia fusius concilii Chalcedón. Acta tom. IX. p. 7. L. Hlo'stelnius in Car. a. S. Paulo Geogr. S. huc refert Basilii epist. 251 nov. edil., » *ol; Εὐαιστνοῖς inscriptam, auctorque est ut Εὐανη- vole legatur. Mihi, pace ejus dixerim, alia est sen- tentia, 1n Basilii epist. 278 E0120; Euesus Cappa- doci:e montibus proxima, ut ex serie epistolze co- gnoscas, invenitur; hujus incolis missam eum epistolam arbitror, proptereaque Εὐησηνοῖς, praci- pue quod posteriore in epistola manu exarati codi- ces, uon item priore, in vocabuli scriptura consen- tire videantur, przopto. ή. Ko.Joc*j. Manu exarati codices Κολοασὶς przferunt : ego neutrum probavero, tametsi quo vero nomine fuerit pro comperto nondum habeam. In binis Jac. Goar Notitiis inter Asi praesules est ó Καλύης, subscribitque Niezno secundo concilio p. 50, 350 atque alibi Theoplianes ἐπίσχοπος Καλόης et p. 153. mendose Κάλπης. Diceres itaque Καλόη justum esse urbis titulum, nisi Apbobius, qui sy- nodo Ephesine adíuit, contrairet, et se Κολῶνος p. 465 sive Κολώνης p. 528 aut, quod mss. dart, Κολόης episcopum fuisse testaretur; cui ultimo cztera postponerem, illique nomen venisse a Coloe lacu haud multum a Sardibus apud Strabonem |. xii P. 626, si aberrandi metus abesset, autumarem., Quamvis autem de urbis nouine pleraque dubia sint, non poterit Car, a S. Paulo negligentiam in ea prztereunda excusare. Ibid. Ἁ.1γίζα. Moc Acta concilii Nic:eni secundi p. 153 atque alibi, quibus Leo ἐπίσχοπος ᾽Αλγίζων nomen adscripsit, firmabunt. In. Chalcedon. p. 96 hahebis Proclum ᾽Αργίζης et p. 398 ᾿Αργίζων. De ejus et Nicopolis, quam frustra quiro, situ, Sce- pticos imitatus, nibil finivero. ADDENDA. — P. WESSELINGII 1108 lbid. 7aAa:x πόλις. Eamdem esse. volunt ac Ila. λαιὰν κατοιχίαν, 46 qua 130 stadiis ab Anderis remota Strabo 1. xin p. 614, dubia tamen conjectura : nam Παλαιῶν presul in. Niceno seeundo p. D4 inter llellespontios subscribit et a Palzeopolitano distin- guitur. Ejus episcopi in conciliorum Actis sepe obvii sunt. Vide Nicenum secundum p. 155 et Ephe- sinum p. 457. Ibid. Bapétta. Constabilit hocce oppidi cognomen Joannes Βαρεττῶν episcopus in Actis Chalced. v». 675. Βαρέτων praesul est in Constantinop. tertio p. 667 et Niczno secundo p. 155. Jbid. Αὐλίου Κώμη. Tliomas πόλεως Αὐλίο Κώ- µης est in Chalcedon. concilio p. 96 εἰ 675. Ibid. Νεαύχη. Νέα Αὐλὴ oportuerat ob Philippam Νέας A015; in Chalced. conc. p. 96, qui perperam p. 675 Μιεναύλης et in Latina versione Naulochi, unde Car. a, S. Paulo. Naulochum urbibus Asiz, quibus olim episcopus fuerit, adstruxit, lbid. Κο.ορών. Emman. Scehelstratenus et Ans. Bandurius Colophoni arctissime Μητροπόλεως voca- bulum astringunt ; qua ratione Colophon metropolis, cujusmodi non fuit, creatur, lonizque urbs Metro- polis prorsus prseteritur. Rectius itaque Carolus a S. Paulo distinxit. Abest Colophon, si receta navi- ges, Eplieso stadiis 70, Strabone teste ]. xiv p. 645, aut, ut Xenophon Ephesius |. ! p. 8, stadiis 80. lbid. Μητρόπο.Ίες. Nuni]MHTPOUOAEITON TON EN ΙΩΝΙΑ et οἵνος Μητροπολίτης Sirabonis |. xiv p. 637, et Marcellinus Μητροπύλεως episcopus ex conc. Chalcedon. p. 96 huc pertinent. Mox Τέως, Anacreontis Lyrici poetze patria, potior eril. lbid. Zargcrm. Nisi omnia me fallunt, Ἔρυθραί jn voce latent : ea huic Joco aecommodatissima urbs est, et huie. provinciz a conciliorum ctis et Notitiis transcripta. Paulo ante Κλαξομεναὶ pra- stiterant. Ibid. Μαγγησιασούπο.ις. Sic mss. pro Μαγντ σα Σιπύλου. Unde nummi ΜΑΓΝΗΤΩΝ ZIIYAOY. Pec- cato non dissimili Basilius cpiscopus Μαγνησίας Ἠπίλου concilio Niceno sccundo subscribit p. 571. lbid. 'Aadq. Natum hoc videturex ᾽Αγάη, cujus episcopus Constans in Niczno secundo p. 350. xó- λεως ᾽Αγάης dicitar. Id vero ex Αἰγάη : uude Cy- riacus Αἴγλης pro Αἰγάης Actis Chalcedon. p. 127 inseritur, qui p. 3232 Αἰγέας et p. 508 Αἰγέης et p. 664 Λἰγάης πόλεως. intelliguntur ρα JEolicze, quarum nomen seriore :etate in aliam formam di- ceres procusum, sí quid his inesset auctoritatis monumentis : ducimur enim illis ad Αἰγέαν atque Aly&qv. Florente Graecia non. Αἰγὰς tantum. sed Αἰγαίας appellabant ; quod posterius etsi certi usus est, non tamen $olum pro bono est babendum. Suidas Πόλλης Αἱγιεὺς, &nb Αἰγῶν τῆς ᾿Ασίας. xsi- ται δὲ πλησίον Μαγνησίας καὶ Σμύρνης. In quibua Grammatici, licet /Egas longissimo terrarum inter- vallo Smyrna remotas non dixero, rectius putem καὶ Μυρίνης : illi enim proximi erant et propterea Αἰγαὶ ἐν Μυῤῥίνῃ Stephano dictzr. Idem. Galenus περὶ εὐχυμίας p. 558 edit Dasil. firmat : τοιοῦτος δὲ ἐστι παρ) ἡμῖν ἐν Αἱγαῖς xai Περπερίνῃ, τῇ μὲν ὁμόρῳ Μυρίνη, τῇ δὲ Ώ. ργάμῳ. Et brevi posi: ὁ δὲ iv Λἰγαῖς χαὶ ΠΠερπερίνῃ, μέσοι τούτων εἰαίν. Qu: utique Αἰγὰς el nostram conjecturam proba bilem faciunt. Possunt h»c cum Theod. Laurentio 1100 Gronovio in Marmor. Basin. e. 52 in Λἰγαίας, quod nnice verum existimabat, perverti, at non sine aperia vi incolas Tacitus Annal. n, 47 /Egeatas appellat, qui quantuinvis Za3eatxs ms. Florentino, ul vir doctissimus animadvertit , vocentur, non au- Sint tameu ZEgeatas prorsus spernere : neque enim οἶνος Αἰγεάτης ejus 'em Galeni Method. Therap. |, xu p. 164 id permiserit, qui perperam ᾿Υγιεῖν |. 5 p. 270 Αἰγαυσίης scribitur. Vide et Auton. ltiner. p. 140. Col. 145. Τέμνος. luo Tfjgvx, pro quo Τύμνος in concilio Niezi:o secundo ρ 550 et mox Φώκαια. l;id. Mupixa. Sicuti hujus locum in Suida occu- pavit Sunyrna, ita subinde in conciliorum Actis οἱ Aristidis Sermon. Sacr. v tom. Τρ. 618 οἱ 619, sicuti Palinerius Ezercitat.p. 471 admonuit,idem molita est. lbid. Μύκη. Scribe Κύμη, quo. vitio laborant Acta Chalcedon. p. 675, cum Chrysogonum πόλεως Μύχης prasulem fuisse affirmant. lbid. Ελαία. Pergamenorum erat navale, stadiis 130 ab eorum urbe distans apud Strabonem l. xin p. 615, cui Aristidem junge tom. 1 p. 620 et Galenum |. «de Antidoi. p. 427. lncolie EAAITAI in numis et Cbalcedon. conc. p. 598, non EAAIITAI, ut Stepha- nus, cui propterea recte subvenit L. Molsteinius, Πιττάνη. Πιτάνη, de qua Strabo l. xii p. 616. Pardus episcopus Πόλεως Πιττάνης eodem peccato in Nic no secundo p. 571. lbid. Τιάναι. Nisi 4 vero aberro, Κάναι fuit; quod oppidulum ad ejusdem nominis promontorium idem Strabo |. xii p. 615 apponit. Mela: Pomponio t, 18 Cana. [codex Leid. Τιάραι, quod verum est ob Plinii v, 50 Tiaren scu Tiaras potius. W. Pro- legg. p. 650.] lbid. Θεοδοσίου πὀ.εως. Πόλις przstat. Situm urbis ignoraremus, nisi ex Notitia Jac. Goar Per- perinem eamdem esse constaret: ea. vero haud lon- ge abfuit l'orgamo, ut ex Galeno περὶ εὐχυμίας p. $58 constat. Piolemzo Τερμέρη, et ms. Palatino Περμέρη, Coisliniano Περπέρη dicitur, unde verum nulla opera eruitur. Nobilis erat ejus urbis atque agri vinuin, de quo Galenus eisdem locis in quibus de /Egeate. Vide Sirmondum in Triplic. numo et Anti-Tristano JI. lbid. ᾿Αδραμύτετιον. De eo ad Anton. p. $35. Mox "Avtayópo; verius erit, tametsi Marinus epi- Scopus πόλεως ᾽Αντάνδρου in Actis sit Niczeni secundi p. 589. lbid. Γάδαρα. Γάργαρα lege, et Strabonem |. xiu p. 606 adi. Γαργάρων πρεσθύτερος Nicephorus est in Niczno secundo conc. p. 550. "c6uó xorcovAdpiovr. Fuisse hanc consularem provinciam Notitia imp. Orient. c. 4 etl. unica c. de offic. comit, sacr. patrim. ostendunt. [linc Ani- cius Paulinus Thess. p. MXC 19 cousul provinciae Ασία et BHellesponti. lbid. Κύζκος. Nobilissimz urbi metropolis IHel- lespouti dignitatem Leo imperator et Jo. Malala tom. TI, p. 564 asserunt : ἔπαθεν, inquit, ὑπὸ θεο- unvlas σεισμὺν ἢ Κύζιχος, fittg ἐστὶ µητρόπολις µε- γάλη τῆς Ελλησπόντου ἑπαρχίας. ]bid. Προικόγησος. ln principe editione Προχό- νησος, sicuti οἱ in Stephano inest : Ptolemmo I1po:xóvvrco;, unde Joannes Προικόννησου in. Actis Ephlics. p. 456 εἰ Acacius Προιχοννήσου in Chalcce- donens. p. 076. Caxteris Dpoxóvymoo; csse solet. COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1110 Vocis originationem critici in. Apollonium 1, 278, quos Etymologus ab l3. Vossio ad Scy'acem optime, ut indidem apparet, restitutus exscripsit, tradidere, De marmore Proconnesió Gothofredum in l|. ix c.ETh. de indul. debit. vide. lbid. Ἡ ᾿Εξορία. Regionis insulaene nomen sil, incertum est, De Propontidis insula quz:edam me- moria: ex Sanctorum Actis inhzerent, sed. obscura; quorum cum nec auctor nec verba ad officium re- deaut, non liquere prouuntio. lbid. Βαρίσπη. Fuitne ᾿Αρίσθη, Abydo atque llio haud multum separata? Acta S. Partbenii Lampsaceni c. 2 : Alexandria autem. quaedam ex Arisba, qum est juxta Abydum. Lucanus Jdalin. ἱ. 11, 201 appellat, quod agri esset Trojani οἱ circa Idam : Mysiaque et gelido tellus perfusa Caico, lda- lis et nimium glebis exilis Arisbe. Carolo a S. Pau» lo Bares cx Darispe placet, cujus episcopum Euty- Chianum Chalcedonense concilium p. 673 llelle- spontiis annumerat. lbid. Πάριον. Lampsaco 270 stadiis, sicuti Ῥο- ly:vnus 624 iudicat, distabat. Sequentes urbes ad Anton. Itin. p. 554 attigimus. lbid. Zxdpavépoc. Videtur Scamandria parva civitas, de qua Plinius v, 50, esse. lbid. Πό.Ίιχνα. Troadis hanc circa ZEsepum ur- bem Strabo xin. p. 605 et Plinius v, 50 norunt ; nec aliam multi censent quam Thucydides vini, 14 οἱ 21 a Clozomeniis munitam commemorat. Ego vero accesserim Acacio, Clazomeniorum eam urbem ab hae distinguenti : clarissime enim Thucydides cam in continente contra Clazomenas longeque adc a Troadis Polichna collocat. | lbid. Ποιμάνεγγος. Lege Ποιμανητός. Aristides tom, | p. 596 : ἔτι δὲ Ποιμανητὸς, χωρίον τῆς Mu- σία., xaX iv αὑτῷ ἱερὸν ᾽Ασχληπιοῦ ἅγιόν τε καὶ ὀνομαστόν. Ἐνταῦθα ἑτελέσαμεν σταδίους ἑξήχοντα μάλιστα xal ἑχατόν. Fuit ergo Mysizx oppidum (nam agrum uale vertunt) 160 circiter stadiis ab Ha- drianis, Aristidis patria. Stephano et Nice» Cho- niatz Annal. |. ult. p. 296. est Ποιμανινὸν, et Actis couciliorum : subseribit enim Constantinopolitano tertio p. 901 Mercurius episcopus πόλεως Ποιμα- νινοῦ τῆς Ἑλλησποντίων ἐπαρχίας, et Niconose- cundo p. 513 Lco Ποιμανινοῦ:; qui. cum p. 51 episcopus Ποιμανηνῶν feratur, εἰ Jo. Masson, ut in Aristidis Vita ni» ϐ perscriptum est, Parisiis numum Ποιμανηνῶν tractaverit, non dubium est quin Ποιμανηνὸς Stephano reddi debeat; Scio aliawm virum doctissimum ingressum esse viam et Ποιμα- νηνὸν Aristidi restituisse : sed cum Etbnicograplius τὸ ἐθνιχὸν ὁμοίως inflecti affirmet, Ποιμ ανηνὸς uti- que ab eo venit. Ci:eterum series Aristidez orationis ἔστι δὲ Ποιμανηνὸς requirere videtur. lbid. Ἀρτεμέα. Assentior J. Ilarduino in Plinii v, 90 ᾽Αταρνέα legenti. Habet Atarneam Plinius, qu: Straboni Λλταρνεὺς, Stepliano f'Atápva. lbid. 'Péxeca. Nisi Ῥοΐτειον in voce reconditum sit, nihil de ea novero. Rlioceum a Plinio Strabone atque aliis non cst neglectum. lbid. Π.1άδος. ὈὩλανδὸν sive Βλαῦνδαν potius con- ciliumn Chalcedonense p. 575. urbibus Lydix con- uibuit; nec dissident veteres Notitia, Βλαυνδέων numi, in quibus fluvius Ἱππούριος, sunt iu. Thes. Britan. tom. Il, 100, Πλαῦδον in Lydiz finibus me- - 1171 morat Strabo I. xi. p. 567, et ex eo Steplianus, medo kl diversum a eonciliorum Blando, qna de re equidem dubitaverim, foerit ; φας eum ab Hetles- ponti provincia longios distent, nibil juvant. Itaque huie et τῷ Σχέλεντα alius opituletur. Col. 945. Μόλις. Carelus α S. Paulo Melis seu MelitopoKs sux editioni ascripsit. Miletopolitze et Met- λητοπολεῖται sunt in. numis et Plinio inter Helles- ponti aceelas. Scribemdo quoqne adfuit eoncilio Constantinop. tertio p. 501 Joannes &xtaxonog τῆς Ἠ]ιλητουπολιτῶν πόλεως τῆς Ἑλλησποντίων ἕπαρ- χίας, εἰ Niczno seeundo Michael τῆς Μξελιτουπόλεως, ut perperam p. 599 atque alibi seribitur. Nec asse- veravero tamen, nisi meliores manu exarati eedices propias sbierint, eam esse. Iiid. Péppas. Γἑρμη. Non longe a Cyzico abfuisse 8 eplianus auctor est, nbi Holsteinium vide. Ptole- $0 ἑερὰ Γέραη, wende solo 'IEPAZ titulo signari in egregio numo Nic, Haymius Thes. Britan. tom. ll p. 145 arbitratur ; qux mibi eonjeetura multo vi- *lctur incertissima. Plura de urbe ad Anton. Ftiner. p. 555. lbid. "Azraoc. Hane et sequentem frustra quxro: forie tamen in Κέργη lotebit Κέόρην., urbs Troadis, sicuti Scylaci ei lHarpocrationi ex Demosthene in Arvistoeratem p. 428 dicHur. Κεδρηνία aliis, Κέδρη Sihyllinis eracolis |. πι p. 245, quemadmoduin et lMolsteinius in Steplianum monuit. lbid. Σάγαρα. Nee hame expedio. Sangarum, Bithynis vicun maritimum, non lenge ab Heleno- poli Sozomenus B. E. vi», $8 fuisse rcfert, situ ipso multwn hine diserepantem. Σαγάρων cpiscopus Andreas est in Chaleedon. p. 514, sed Lydi eon- tributus εἰ Σατάλων p. 599 verius appellatus : ni- hil ergo et his auxilii feret. Restat Cleodemws Fla- vianus Σαγαραίτης ex heinesiana cl. 1, 72, quem hine fuisse non injusta suspielo est. Jbid. Ἄδριανοῦ θῆραι. Sie eportuit : oppidum enim Hadrianus in. Mysia Hadrianotheras M. P. 8 a Pergamo, nisi Tabula fallit, quod illic et felí- citer esset veuatus et ursam occidisset, constituit, ut. Spartianus ia Hadriano c. 90 et lie doeent. Ter eppidi meminit Aristides tom. 1p. 500, semel ᾿Αδριανοῦ θήραν, librariorum manifesto peccato, &ppellans. ᾿Αδρανουθύρων episcopus est in-Niczene secundo p. $52, qui p. 592 ᾿Αδρανουθήρων paulo rectius dieitur. €ives ᾿Αδριανοθηρεῖται in numis apud Harduiua:n et Vaillantinm insunt. vide Jo. Massouum Vita Aristidis ni, 9, 42, ubi plurium de hae urhe abherrationes in. ordinem rediguntur. lbid. "Hpar. Oppilum Ἑρὰς circa Erythras et Teum Thucydides viis, 49 et Strabo. xiv, p. 644, sed a Palmerio emendatus, memorant : id quo- minus nostrum petemus, locorum intervalo prohi- bemur. Alius ergo, ubi iu Hellesponti provincia fuerit, atque utrum ex Pliuii v, 50 Tiare sive Tiaris sit ortum. docebit. lbid. Πιονία. Est spud Strabonem xin, p. 616, et Pionit:€ apud Plinium. Eulalius Πιόνων et in. miss. Παιονίων, sive, ut vetus interpres, Eulalius Pionise Mellesponti synodo €lialcedonensi p. 598 subscribit. lbid. Κογιοσίνη. Estne Conisium, quod Plinius v, $0 inter hujus orz oppida connumerat? lbid. Αργίζα. In Asie provincia urbem, cui "Mylia nomen crat, vidimus ; a qua, si nomeo ADDENDA. — P. WESSELINGII 1412 $peetes, hxc baud multum distat, si situm, pluri- man, Plinius v, 90 Miletopoltis bujus provineiz Erezios jungit, quos si hine derives, tn vitio nomen urbis adharescet. Barduinss Erezo, Carizx urhi, eos dedit eives, verum imprudenter : Caría longis- sime ab Hellespont? ora, quam Plinius deseribit, semota est. Iiid. £(oc Tpá&oc.Jungunt rec arctissime Schel- siratenus et Bandurits, non item Carolus a S. Paulo ς verum prestet, mibi in ambiguo est... Nihit. qued aherum ntrum possit illuminare, miht occwrrPt : etsi enim Trarium vieum Strabo |. xit, p. 607 circa Perperenem lecet, et Tragas, unde sal Trasga- szeuin, de quo egregie Galenus περὶ ἁπλῶν Φαρμ. v, p. 15f, ab aliis memorentwr, hue referre non se- stineo. Ibid. Μαν δα-άδα. Viuc Cilices Mandacadeni inter Hellesponti aceolas Plinio v, 30 ex Harduin? pulehra emendatione. Woid. Ἑργαστήριον. Vicus Cyzicum inter et Per- gans, sed hinc stadiis 410. separatus, metaltis celebris atque Ergasteria d'etus, uti Ortekus admce nuit, eceurrit apud Galenum περὶ ἁπλῶν φαρμ. 1x, p. 197. χαλεῖται δ Ἐργαστήβια, inquit, κώμη τις, ἐν ᾗ καὶ μέταλλα ἔστι, μεταξὺ Περγάμου καὶ Κυζίκου, σταδίους ἀπέχουτα Περγάμου τετραχοσίους τεσσα- ῥάκοντα. Éum a nostro mihi discrepare certum habee. ΕΙ. Μάνδραι. Νεανδρία Troadis oppidum, de quo Strabo xii, p. 605 et p. 604, ubi tamen Κλεαν- δρία, wale, nisi falor, ou mibi videbatur ; quam ego opinionem, etsi plausibilem, ergere nolim : quid si enim a caulis boum atque ovium loce momen hzserit? Ut Mandris cireo Byzantium in Dionysiii descriptione Bospori apud Pet. Gyllium n, 4, ei Mandrz in Pakestiaa quam Josephus Δ.Ε. 109 $ 7 memorat. Atque hoc pro cemperto esset habendum, si quid auctoritatis Joanni Malalae inesset : afliemat enim tom. ἓ, p. 114 Priamum seposuisse filium Alexandrum in agro ὀνόματι άνδρα, γαλαχτοτρα- φῆναι παρὰ ΥἈπόνῳ τιν. Es quidem in Malala 'Apáv6pa * sed rectum esse quod sequimur, Cedreni Μανδρῷ, tametsi vitieso, ostenditur. lbid. Ἱπποι. Habet Strabo xiv, p. 644 eirca Ery- tiras, lonix urbem, νησίδας προχειµένας τέτταρας, Ἴππους χαλθυµένας” qua quamvis ab Helespoato abfuerint longius, in. censum venire possent, quod insul» pariter ac Bellespontus Asiz* proeensulis imperio fuerint subjectz. Tuties tamen erit nihil finire, siquidem et simili nomine vicus esse queat, οἱ insulz rectius preconsulari Asiz contribuantur. lbid. 'O Κισίδηρο». Haud magno molimine pro- cudi "Όχη sive Ὥχη ex voeabul initio possel ; quam urbem conciliorum Acta provincie Hellesponti in- serunt. Vide Clalcedonense p. 675. Tuuque Ziówgov, quod restat, aut retineri, ut viei, ferri metallis co- pios, nomen sit, aut in. Zíyewv, quam Troadis urhem memo ignorat, comverti oportebit. Sed hz copjecturx sunt, quibus ipse nibil do. Videriul ergo peritiores. lbid. EZxéyuc. Imo Σχῖψις, de qua Strabo xui, p. 000. lbid. *Yzó xorcovAdpior. Ycreor vchementer ui hoc rectum sit : Notitia imp. Orient. c. 1 provin- ciam hanc prasidialem facit, et |. 11 «. Theod. de 119 Protostas, Nune. quidem ea przesidi Phrygye Palse- stince inscribitur, quod non aliud est, quam Aumano capili cerricem pictor equiuam jungere si velit, εἰ varias inducere plumas undique collatis membris, wu turpiter atrum desinat in piscem mulier formosa su- perne. Animadvertit et hoe ernditissimus Gothofre- dus, sed infelici conjectura Hygi:x Palwstinr, ut Palzstina Salutaris sit, nomina substituit : ut enim Palestina Salutaris sive Σαλουταρία in conc. Ephe- $'no p. 470 ct Notitia imp. Orient. atque alibi leyi- tur, quis unquam Hygiaw appellavit aut vocari posse ceusuit ? cautius navigasset, si Phrygiam Pacatia- nam, quam aliis haud. displicituram augurabatur, amplexus esset : nam quod sub Theodosio nulla cjus in indice provinciarum Schoonhoviano fit men- iio, id enimvero emendationi niliil oberit. Scribunt imperatores Valentinianus et Valens episcopis Asian: diceceseos interque eos τοῖς ἐπ. σχόποις Καροφρυγίας ΠαχατιανΏης apud Theodoretum Η. E. τν, 8 οἱ 9, nullumque de Pacatiaua Theodosio imperatore priore dubium relinquunt. Mancat ergo proviucia hzc pra- sidialis, quam etsi Capatianam cum Constantino im- peratore l. 1 Them. 4 et Patribus synodi Laodicenz apud Deveregium tom. l, p. 455 et mss. quibusdam Paullinzg ad Timotheum Epistol:e noster appellet, tamen Pacatianam, Tretus imperatorum et concilio- rum Ephesini, Chalcedonensis, Constantinopolitani tertii Niczenique secundi, prztereaque Novellze 20 et plurium epistola. Paullinze codieum auctoritate, ma- luero. ldem vocabuli origo suadet, quam Latinis ac- ceptain refero , tametsi. nominis in obscuro causa ; quod euim de Pacatiano, qui anin0322 cum lHlilariano consul processit et sub Constantino prztorii pre- fecturam 'a-ministravit, G. Paucirolus in Notitia jmp. Orient. c. 195 jecit, id in eorum genere cen- selur quie speciem prz se ferunt, at vero sunt cassa, presertim cum praefectum pr:etorii Orientis, quod vir doctus affirmabat, egisse non appareat; imo vero praefectum 1talize fuisse |. i1, c. Th. de Sponsal. et 1. 1, c. Th. de Suar., quod Goihofredo non latuit, docent, Caroplirygia vero, ut eo redeam, nisi cum Valesio vocem in duas provincias distraxeris, dicta censeri poterit, quod Carize proxime adharesceret. Col. 145. Λαοδίχεια. Hanc. provincix metropolin subscriptio Epistola Ρα υπ primze ad Timotheum et concilia Coustantinop. tertium p. 496 et Chalcedo- nense imponunt; quorum etiam posterius Τριµιταρίαν novo titulo appellat p. 127. Latina quidem versio p. 92 Nunechium metropolis Phrygie Pacatianze Trimitarize episcopum facit, ac poene L. Hol:steiuio ad Stephanum, ut provincie id fuisse cognomen conjiceret, persuasit : at przeter Graeca ejus concilii veiba urbis esse titulum Acta Cosma et Dainiani in Niezno secundo concilio p. 972 perspicue docent : Ἐπιστὰς δὲ, inquiunt, τῇ Λαοδικέων πόλει, ftu ἐπωνομάσθη ἡ Τριµιταρία. Cur autem. Trimitaria sive Trimetaria (nam Ἐριμηταρία et Τριμητανία, e mss. Actorum profertur) fuerit nuncupata Laodices, ron tempere dixero, Fuit cum opinarer ex situ id nominis cam accepisse, quem in Phrygiz Carizque finibus, ut ex Philositrato et rarissimo numo, de quo Jo. Masson Vite Aristidis v, 14, constat, pariterque ct Lydiz, cui propterea Stepbanus attribuit, obti- nebat. Α meta Arnobius metarias cireumscriptiones formavit: hiuc Laodicea Trimetaria, qux in finibus COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. f114 frium esset provinciarum , diei posse videbatur, Verum urgere illa non ausim. lbid. 'Iepdzo.t«c. Metropolium catalogo et hane Carolus a S. Paulo inseruit non sine consensu con« cilii Constantinop. tertii, cui Sisinius episcopus τῆς Ἱεροπολιτῶν µητροπόλεως τῆς Φρυγῶν ixapylac p. 496 suliscribit. Nec censenda tamen veri nominis es| metropolis, sed honoraria; quo jure nee in Ephesino neque Cbalcedonenai, etsi de priore L. Hol- steinius suspicionem injecit, usa fuit. Vide Ephesi Acta p. 5355 et Anton. Itin. p, 357. lbid. Μόσυγα. Gennadius Μοσύνης est in Chalec- don. p. 228 et Μοσύνων p. 668, in Constantinopol. tertio, p. 678 Joannes τῆς Μοσυνέων πόλεως ἑπαρ- χίας Φρυγῶν, atque hinc Mossyui conventus Perga- meni apud Plinium v, $0. Nomen urbi ab edibus turribusque ligneis venisse videtur. : µόσσυν Hesy- chio et Apollonio Rhiodio n, 685 est πύργος. Máz- συνοι, Scholiastes Apollonii ait, Οἱ ξύλινοι oixot. Quod ipsum affirmat Xenophon Kzped. Cyr. v, p. 276 : Ὁ &k βασιλεὺς αὐτῶν 6 kv τῷ µόσυνι τῷ ἐπ ἄχρου ᾠχοδομημένῳ οὐκ für)sv ἐξελθεῖν, οὐδὲ οἱ ἐν τῷ πρότερον αἱρεθέντι χωρίῳ, ἁλλ᾽ αὑτοῦ σὺν τοῖς μοσύνοις χατεχαύθησαν. Et Orpheus Argonaut. 759 : Aao! τε βίχειρες μίγδην Ev μοσύνοισι πέἐδον περι” ναιετάονσι. Sic enim scripsit : nam λαοί «' ἐπίχειρες obstetricante inscitia librarium geniti sunt, ut bene Holsteiuius. Longe quidem Mosynoeci, quos Xeno- Ρίου et Apollonius describunt, a Plirygia distabant : quid autem prohibet quod minus mulia cum enti» quissima Phrygum gente, si sermonem. spectes, communia habuisse fateamur? Πυἱά. ,"Accvóa. Reetius Άττουδα, unde Symma- chius πόλεως ᾿Αττούδων in Chalcedonensi p. 014. Et Ephesino p. 535 llermolaus πόλεως Σαττουδέων, littera. prioris vocabuli ultima intempestive urbis vocabulo conuexa, pejus in Constantinop. tertio p. 678 Stephanus πόλεως ᾽Αττάδου Φρυγῶν ἑπαρχίας. Numos ᾿Αττουδέω», Diana Ephesia οἱ Cyhele ac Baccho inseriptos, Thesaur. Britan. exstructor Ν. Haymius tom. lf, p. 91 dedit egregios; neque praeteriit Harduinus, etsi male Plinii v, 52 Attusam, quippe Bitbyniz urbem et Plinii atate subversam, eum hac contenderit. Ibid. ΤραπεξζούποΆις. Memorat praeter Piole- mzum banc Phrygix urbem Socrates Η E. vit, 56, enjus episcopus in concilio Constant. tertio p. 674 Eugenius πόλεως Τραπεζῶν Πακατιανῆς dicitur. llarduinus eum eam in iterata Plinii editione ad promontorium "Trapezam Hellesponti, quo de Ν. Πο v, 90, refert, οἱ Ptolemzi et Plinii sui, Trapezopo- litas haud sane negligentis, oblitus videtur. lbid. Κο.λασσαί. Rectum hoc est : ἓν Κολασσαῖς τῆς Φρυγίας Polyzenus vn, 46. Theodoretus in Pauli ad hujus urhis incolas epistolam : τῆς δὲ Φρυγίας al KoAacjal: µητρόπολις δὲ αὐτῆς xai γείτων ἡ Λαοδἰχεια. Unde haud longe Laodicea dissociatam fuisse apparet : llerodotus vii, 50 Lyco ainni appo- nit, et πόλιν μεγάλην Φρυγίας appellat. Incolz in multis Paulinze Epistolze mss. Καλασσεῖς el concil. Actis dicuntur. Serior ας Chonas vocavit, unde Dositheus episcopus Χωνῶν in Niceno secundo p. 596; quare perperam idem prasul p. 574 Vóvov ῄτοι Κολασσῶν et p. 557 Ψονοῦντος ἤτοι Κολασσέων audit. Vide et Nicetam, cujus ea patria fuit, Annal. 1115 ADDENDA. — P. l. ult. p. 315 οἱ p. 89, ubi Χώνας, πόλιν εὑδαίμονα xai μεγάλην, πάλαι τὰς Παλασσὰς in Basil. edit., perperam. Col. 145. Κερετάπα. Κερεταπέων numi apud Har- dninum et Vaillantium hoc firmant. Corrigi ergo de- bent Theodulus Χαιρετάπων τῆς Φρυγίας apud So- eratem IT. E. 11, 40, Philetasque πόλεως Χαιρετάπων Chalcedon. p. 674, et Michael Χαιρετόπων in Actis Niczni secundi concil. p. 556, atque Andreas cpisco- pus ᾽Λερυγαπῶν Πακατιανῖς in Constantinop. tertio p. 014. lbid. Θειιεσόνιος. lta manu exarati codices, qui Θεμεσώνιον verius probassent oh Strabonis Pausa- niz et Siepliani concordiam. θε ισονέων nnmmum babet Thes. Britan. tow. 1l, p. 269. θεµισωνέων plu- res Vaillantius, si tàmen^earumdem urbium illi in- colx fuerint, qua de re alias quzeremus. Ibid. Oa Ιεντία. Pantaleon episcopus Οὐαλεντίας Niczno secundo p. 556 adfuit, perverseque p. 597 Γαλατίας fuissc dicitur. Potnisset Carolus a S. Paulo hac wbe Geograph. Socr. Yocupletare. € lbid. Zuraéc. Sic et Strabo x., p. 576 et €halce- don. concil. p. 671, ubi Antiochus πόλεως Σαναῶν. Ib:d. KoriovzoAic. Conua. et apud. Ptolemceum. et Conium inter Phrygize urbes in Plinio v, 52, sed ex llarduini emendatione : ante Iconium erat. Situ- polis, quie sequitur, nondum alibi lecta. lbid. Kpácoc. Phrygie urbem Crasum, Kpácov τῆς Φρυγίας, ad quam Nicepliorus imperator a Sa- racenis praelio fuerit. victus, Theophanes Chrono- graph. p. 406 ohiter memorat. Quam vero huc retulit ex Galeno περὶ «pop. δυνάμ. p. 312 Crasso- polin Abr. Ortelius, ea diversissima est, ut suo loco estendam. - lbid. Αοῦνδα. Rectum hoc esse Nicephorus epi- $ opus πόλεως Λούνξων in Actis Niczni secundi p. 574, tametsi p. 357 Λουῖδων feratur przsul, pate- facit. Nicetas inter Phrygie circa Maandrum urbes τὰ Λοῦμα Annal. Manuel. vi, p. 97 recenset; qua si hzc fuerint, de situ nonu omnia obscura erunt. Utcunque ceciderint, uou utique indignum oppidum quod Geographiam Sacram Caroli a S. Paulo ornaret, fuerat. lid. MóAzn. Mss. Μόλτη, quod si parum juveris, ad verum nos ducet. Πέλται sunt, quas Xenophon (Exyed. Cyr. 4, p. 196) 10 ferme parasangis Celze- nis semovel. Perperam itaque Pella in Tabula οἱ Georgius cpiscopus Πέτλων concil, Chalcedon. p. 574 rectius, p. 556 et Constantinop. tertio p. 674 Πέμπων Πακατιανῆς. Ibid. Εὐμεγία. Scriptis codicibus Εὐμενεία, neque aliter Acris. Nicirni secundi concilii. Vulgatum Ta- bwla Ptiolemxus et Strabo ratuin. habent. Numi Εὐμενέων sacerdotum noninibus fere inscripti sunt; quo in genere egregius est Thes, Britan. tom. 1l, p. 186, ubi Εὐμενέων "loh; Κλέων ἀρχιερεὺς Ασίας. Videtur Julius Cleon, ut obiter ejus digna- tionem illustrem, Asiz et patrix urbis fuisse sacer- dos summus ; quo modo in Thyatirena inscriptione Spouii Jin. tom. 1, p. 594 M. Aurelius Diadoclius ἀρχιερεὺς τῆς 'Acíag ναῶν τῶν iv Περγάμῳ καὶ αρχι.ρεὺς χατὰ tbv αὐτὸν χαιρὸν τῆς πατρίδος, et M. U:pius Appulius in Aphrodisicnsi marmore, cujus partem exscripsit Jo. Masson Vit. Aristidis 8. Y. c. 918 12, ἀρχιερεὺς 'Acíag vay καὶ τῶν Ey WESSELINGH 2116 Σμύρνῃ τὸ B fuisse traditur. Asize sacerdetium multo erat amplissimum ace magnis opibus prastabat : Στέφανος δὲ οὗτος πολὺς xal ὑπὲρ πολλῶν ypnuá των, iuquit in Scopeliano Philostratus, Sacra, czeri- monias ludosque , wnde in Aphrodisiensi marmore Apulius ea mandat qux ludos spectant, curabant ; quod ipsum urbium quoque sacerdotibus erat in- junctum. De Pergamevis sane a Galeno Commen', περὶ ἀγμῶν m, p. 565 docemur, quotannis munera gladiatoria edere solitos : Καὶ μάλιστα ἐν θέρε:, xa0* ὃν χαιρὸν ἀεὶ παρ᾽ ἡμῖν iv Depyápa τῶν épyts- ξέων τὰς καλουμένας μονομαχίας ἐπιτελούντων ηιιὶ quamvis multitudinis utatur numero, unius tamen Pergameni eodem tempore summi prasulis disposi- ioni sacra suberant. Bini singulis annis, alter sub autumni, sub veris alter initium, creabantur, sicuti idem περὶ qgappax. χατὰ γένη 2 p. 550 significat. Quod vero ναῶν τῶν iv Σμύρνη el ναῶν τῶν bv Περγάμῳ illis cura committitur, forte ex ea causa est, quoniam ill ades communibus Asianorum im- pensis sartze tectze eraut. Hoc, nisi fallor, *izniicat Dio Chrysostomus orat. xxxv, p. 434, ubi Apamien- sibus χαὶ μὴν τῶν ἱερῶν τῆς Ασίας µέτεστιν ὑμῖν τῆς τε δαπάνης τασοῦτον ὅσον ἐχείναις ταῖς πόλεσιν, iv αἷς ἐστι τὰ ἱερά. Jam si ἀρχιερεὺς τῆς Ασίας princeps collegii fuit Asiarcharem, quod vir dociis- simus autumavit, oportet in communi gentis con- Cilio ex Asi; urbibus pro arbitrio legatorum foerit lectus : vidimus enim Eumeniensem οἱ Thyatire- num; Scopclianum ejusque majores Clazomenios Philestratus V. Soph. 1, 21, 2, Philippum Traltii- anum Acta S. l'olycarpi c. 21 offerunt. Verum hiec nondum ad liquidum perducta spatiosiorem requi- runt campum. Vide Jo. Massonum et Ezech. Span- hem. Dissert. xn de V. et P. Num. p. 416. lbid. Z«64/a. Puolemzo Σίλδιον, unde Plinii sunt Silbiaui. Niczno secundo concilio, p. 574. Joanne; Σιδέως, qui versioni episcopus Silbios et p. 596. Zov6Alou dicitur, nomen adscripsit, Chelcedonen- si vero Eulalius πόλεως Σ:θλείαςρ sive, ut vetus iu- terpres, civitatis Silbii, p. 688 Σούθλεον etiam Ni- cctas Chon. Ann. Manuel. vi, p. 88. lbid. Πέπουζα. Phrygi: urbem descrtamque sua tempore et 80lo equatam Epiphanius Ilieres. 48, 14 affirmat. Ab ea Pepuzitis nomen venit in |. Lix, c. Th. de Haret. ; quos cum probe Jac. Gotliofredus nove- rit, mirere utique τὴν Πέτουζαν τῆς Φρυγίας apud Philostorgium H. E. iv, 8 illi negotium facessivissc. Valesius arbi suum nomen reddidit, moztyvtow τῆς Φρυγίας τὴν Πέζουσαν Aristzenaus Comment. in Ca- non. 8 concilii Laodiceni apud Beveregium tom. I, p. 456 appellat. Ibid. Βριάνα. Suspicarer gentile hujus Ovidio esse reddendum, si paulo mihi notius esset, Metamorph. vin, 719 : ostendit adliuc illic Tyaneius incola de ge- mina vicinos arbore iruncos. Neque enim, quod Far- Dabius pulchre advertit, Tyancius rectum esse po- terit. Tyana erant in Cappadocia, longe terrarum a Fhrygia semota : in Phrygia Philemonem et Bau- cidein iu arbores conversos esse poeta v. 620 sigui- (icat : (ilie contermina quercus. collibus est Phrg- giis modico circumdata muro. Drianeius si legerctur, res foret difficultatibus exempta et ροθί sua laus sine errore constaret. Col. 148. Σεδάστη. liujus cpiscopus Pato 1117 πύλεως Σεθάστης Παχατιανῆς in conc. Constanti- nop. tertia, p. 674 legitur. Huc citra dubium perti- net Σεθαστηνῶν numus Thess. Britan. tom. |, p. 148. Juvenis Phrygia tiara et hasta conspiciendus haue, non Tectosagum Galatiz: requirit. Col. 148. "Iloviu. Patricius πόλεως Ἰλούζων ἑπαριίας Παχατιανῶν concil. Constant. tertio, p. 534 Urbis nomen bene habere patefacit. lbid. ᾽Ακμῶνα. "Axpovia oporiuerat, uti Ch. Cellarius G. Α. 1, 4, p. 150 jam monuit. Genna- dius ᾿Αχμοναίων Chalcedonensis concilii decretis nomen apposuit, p. 668 pro ᾽Αχμονέων, ut p. 400: 'Axpovet; enim in numis incole dicuntur, cujus- modi Thes. Britan. tom. ll, p. 189. Jure ergo ab Ezech. Spanliemio Dissert. n de V.et P. Num., p. 280. Stephani ᾽Ακμονιεὺς proscribitur. Ibid. Ἀδιοί. Imo 'AXtot. Leo episcopus 'AAcóv in- ter Phrygas in. Niczego secundo, p. 596 et Gaius πόλεως ᾽Αλιάνων in Chalcedon., p. 674 subscribit. . Numos ᾽Αλιηνῶν post L. Holsteinium recto Jo. Har- duinus huc revocavit. Quod sequitur, ut sano sit colore vehementer vereor. Forte Χάραξ, de quo Stephanus, in voce delitescit. lbid. AvoxA(a. Ptolemaeo inter Phrygie urbes Δόχελα memoratur, quam nostram esse przstantis- simus Cellarius adfirmare non ausus est. Tollit du- bitandi causas codex Coislinianus, Διόχλεια pre- ferens, idque Evander Διοχλείας concilio Chalce- . don., p. 98 tuebitur; atque hinc Constantinus τῆς Διοχλητιάνων πύλεως concil. Ephesi, p. 555 corri- gendus est. lbid. 'Apictiov. Paulus hujus urbia prsesul Αριστίου in. Chalced. p. 528 et 668 inter Phrygas nomen suum profitetur. Augeatur ergo Sacra Geogra- phia et hoc oppido liuc usque neglecto. Ibid. Κίδυσσος. Verum est Κὐδισσος; unde pra- ve apud Ptolemaeum vulgo Κυδδησεῖς, pro quo ms. Coislinianus Κυδδεσσεῖς et Darbevinus ab L. Ilol- $leinio inspectus Κυδιασεῖς. Concilio Chalcedon., p. 674. lleraclius πόλεως Kuobíccou et Niceno se- cundo, p. 574. Andrcas Κιδέστου, sed. mendoso, subscribit. lbid. 'Az/a. Pizestat Αππία, unde Appiani apud Plinium et Ciceronem Epist. n, 7. 'Arníac praesul est in Niczno secundo, p. 574. De sequenti nihil dixero. lbid. Αζαγοί. Sic Stephanus et manu exaratus Vibliothecze Coislinian codex Ptolemai, szepeque conciliorum Acla : numi Αἰξδανιτῶν plures Αἰζανοὺς postulant, Vide Holsteinium in Steplianum, et Ezech. Spauhemium — Dissert. ix de P. et V. Num., p. 628, et Harduinum. lbid. Τιδεριούπο.ἒις. Τιδερίου πόλιν τῆς Φρυγίας habet Socrates H. E. vii, 46 et Ptolemaeus, οἱ Τι- θεριούπολιν Παχατιανῆς — Constantinop. tertium, p. 674. lbid. Κάδοι. Notissinia urbs est, cujus episcopus Philippus πόλεως Κάδων Παχατιανῆς concilio Con- siantinop. terlio, p. 674 subscribit, Sita urbs fuit iv finibus Lydiz, Phrygie οἱ Mysize, unde modo huic modo illi a veteribus contribuitur, et quidein cirea Hermum. ld docemur egregio numo gaze Wildianz, altera parte ΑΥΤ. Κ. M. l'OPMANOC inscripto, allera EPMOC. ΕΠ. KAEOITATOPOC. ΑΡΧΟΝ, A. KAAOHNQN, εἰ fluvii urne aquam . f COMMENT. ]N HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1118 eructancti incumbentis flgura. Similem Vaillantius . iu Num. jmpp. Grecis, p. 185 profert, sed alium archontem, nisi si nomen ejus vitiosius sit excer- ptum, sine llermi adscripto vocabulo , ostentan- tem. lbid. Θεοδοσία. Nec hxc nece mss. θεοδοσιανὰ recta videtur. Potior est θεοδοσιούπολις, cujus prz- su] concilio Chalcedon., p. 244. Thomas θεοδοσιου. πολιτῶν πόλεως ἑπαρχίας epuylac Πακατιανῆς vo- catur. Ibid. "Αγκυρα. Non alia est ac Strabonis, I, xit, p. 576 "A*xvpa τῆς ᾿Αθασίτιδος : cujus episcopus in concilio Constantinop. tertio, p. 482, Curicus Αγχυροσυννάον et p. 465 ᾽Αγχύρας Συννάον dicitur, liaud dubie quod Synnao esset vicina. lbid. Zórxraoc. Ptolemco Σνναός: nostrum pro- bat Aramius πόλεως Συννάου ex Chaleedon. conc. p. 674, et quie de Ancyia dixi. Vitiosi in urbis no- mine Socrates οἱ Nicephorus sunt. llle /J. E. vn, $ ἐν Συνάδῳ inquit. πόλει τῆς Πακχατιανῆς Opvylas Θεοδόσιός τις ἐπίσκοπος ἣν : hic H. E. xw, 1t Σύναδα πόλις τῖς Παχατιανῆς Φρυγίας Eat. Priori Συννάδῳ inculcat. Henr. Valesius ut Synnada mar- more nobilitate intelligantur : at ea Synnada Gr:- cis omnibus fueruntque extra Paegtiauam in Salu- tari Phrygia. Συννάῳ si. rescripseris, salva omnia erunt. Posterior mendosa Socratis scriptura videtur impulsus ut ex Salutari in Pacatianam Phrygiam Synnada transferret. lbid. Teu£rov θύραι. Τημένου θύραι Pausanise, qui Lydie non magnam urbem esse fert Attic, xxxv; unde Νειχόμαχος ἀρχιερεὺς Τημενοθυρεῦσιν iu optimo Thesaur, Britan. tom. n, p. 968 numo. Nostrum (ueri se posset Matthia πόλεως Τεμένου θύρων ex concilio Chaicedon., p. 674, nisi pariter ille ac Gregorius Τιμένου 05pov Nieseni secundi, p. 597 vitio esset obsitus. Ptolemzi Tprpsvotuplzat, ab Ilolsteinio in Ortelii Thesauro correcti, originem dedere Jo. Tzetze Chiliad. n, 396 Γριµενοθυ- paw. - lbid. TaxoízoAtc. Τρανούπολις, unde Philippus Τρανουπόλεως in Niczno secundo, p. 596 ; qvam vo- cein Carojus 4 S. Paulo ex Traianopoli coutraetum ait ob Asignium Trajanopolitanum, qui Collat. vn conc. Constantinop. secundo, p. 240 vices agit Joannis episcopi Laodicensium metropolcos Phry- gie Pacatianz, cui et ego assentirer, ni plurima in ea collatione essent mendosíssima et Νο et concil. Λεία obstarent. Novi quid Cellarius G. A. 9, 4 de Trajanopoli Ptolemzai disputarit, necdum tamen eam nostram esse constat, sequens Πουλχε- ῥιανούπολις forte verius Πουλχεριούπολις, etsi nüs- qvam mihi visa, a Pulcheria Augusta appella- bitur. ]bld. 'Yxó xorcovAdpior. Consularis Lydise l. xvin, c. Th. de potitionib. meminit et Synesius epist. 497, cui ἄρχων τῆς Λυδίας. | Ibid. Σάρδεις. De bac et tribus insequentibus Ant. ltin., p. 536. Mic obiter illustremns Thesaur. Britan. tom, lf, pag. 145 numum, in quo e dimi- diata luna juvenale caput, Phrygia tiara ornatum, promicat, additis ΜΗΝ ACKHNOC, et altera parte llermus urnz leniter incumbit, subscripto EP'MOC, circa vcro CAPAIANON. D. ΝΕΩΚΟΡΩΝ. Vir doc- tus, qui aumum publicavit, deum Lupum essc ait, 1119 tuo circumactus motu, donatum ; qux mihi explica- tio longius arcessita videtur. Potius arbitrer uon esse Gracie originis sed barbarz vocem, ut Μηνὸς Κάρου, cui templum fuisse Laodiceam inter et Ca- rura e Strabone xu, p. 580 novimus, et Μηνὸς Ka- µαρείτου, quem Nyszorum in Caria. numi przfe- runt, et Μηνὸς Φαρνάκου, cui circa Cabira tem- plum erat apud eumdem Strabonem xii, p. 557, eo- que deum Lunum οἱ sub ejus figura Adonindesi- gnari : quem ei matrem deum scu Venerem Lydi vicinzque gentes barbaris ornatos titulis coluerunt. Proclus Diadocbus in Tetrabybli Ptolem. Para- phrasi, p. 97 : Ἐν ταύταις χώραις σέθουσι μὲν ὡς ἐπὶ πολὺ τὴν ᾿Αφροδίτην ὡς θεῶν μητέρα, δια- . Φόροις αὐτὴν xai ἑγχωρίοις ὀνόμασιν ὀνομάδοντες" ὁμοίως xal τὸν τοῦ "Apto;, κχαλοῦντες αὐτὸν "Αδωνιν χαὶ ἄλλοις τισὶν ὀνόμασιν. E quibus, qua de Adonide dixi, ürmantur, clarissimeque ap- paret nullam esse causam quamobrem Livii xxx vir, 45 vicum, quem Adonidos Comen vocant, viri docti mutent : eum enim Lydi Phryges Lycii Pamphylii, de quibus omiibus Proclus, Adonin przcipuo hu- nore colueript, quid impediet Comen Adonidos iu Phiygie finibus fuissc, si Livio credamus? czte- rum, ut ad Asceuum redeam, non dubitem quin idem οἱηιο ille sit quem Antiochie in Pisidia maximo bonore prosequebantur. Strabo, modo pa- rum adjuvetur, nobis euin. ostendit |. κα, p. 577 : "Hv δὲ ἐνταῦθα, inquit, xai ἱερωσύνη τις Μηνὺς 'Apxalou, πλῆθος ἔχουσα ἱεροδούλων χαὶ χωρίων ἱερῶν. Sic vertunt eduntque : mss. 'Axalou, ut l. x, p. 5717, quod ex "Ασχηνος sive "Acxavoc natum vi- deri locorum nominumque similitudo dissuadet. Col. 148. Σίται. Vcrum urbis nomen quod fuerit dubium est. Vaillantius numos CAETQN in Grec. imp. Num., p. 96 huc retulit, sed perperam : sunt enim Samosatensium, ut ex numis Tliesauri Bri- tapnnici, p. 214, tom. Ἡ apparet, Rectius CAITTH- NON numos hujus urbis incolis Harduinus tribuit, liaque Zat:zta: recium crit, a quo non longe abest Ptolemzi e mss. Palat, Σάτται, pro quo Σέται Cois- linianus codex. 1n Actis conciliorum moo Σετῶν πόλις, ut Nic:eno secundo p. 591, modo Σιτῶν πόλις, ἐπαρχίας Λυδίας, sicuti Constaut. Tertio, p. 502, modo Σεπιῶν πόλις, quo todo in Chalcedon. p. 666, pro qua p. 97 Σεττῶν, p. 527. Σέλλων et Σεύγων, p. 599. lbid. Ma:or(a. Sita foit η radice Twoli, teste Plinio v, 29. Μαιονιτόπολις τῆς Λυδῶν ἑπαρχίας in Constaut. Tertio, p. 668. Μιονία mendose in Ni- cano sccundo, p. 591. Sequentem legere non me- mini. Ibid. Tpd.t4nc. Δάλδη potior erit, cujus episco- pus Josnnes Δάλδης Niceno secundo subscribit, et Ephesino, p. 535, quanquim prave, τῆς Λυδίας Δαρδάνης. Numum Δαλδιανῶν Thes. Britan., t. H8, p. 104, N. Haymius inseruit; qui dum adscribit nusquam eam nisi in Suida reperiri, usu veterum scriptorum parum se instructum prodit. Carolus a S. Paulo Daldis inquit Suida in voce Artemidorus, qui auc urbem MYSSEN ab incolis dictam scripsit ; quibus gemina Abr. Ortelius in Thesauri sui Dal- dcn commentatur, Utrumque Artemidorus, quan- tum 4 vero ea absint, si patrio sermone loquenicin ADDENDA. — P. WESSELINGII el Asceni nomine, quod sine tentorio agat, perpe- - 1120 audire voluissent, docuisset Oneiroer, 9, c. ult. οὐδὲν οὖν θαυμαστὸν Ev Δαλδίᾳ Απόλλωνα, ὃν MY- ΣΤΗΝ καλοῦμεν ἡμεῖς πατρῴῳ ὀνόματι, ταῦτά µε προτρέφασθαι. — Intellexissent Apollinem ΜΥ - sten a Daldianis fuisse cultum, nec unquam Dal- diam eo nomine fuisse, Erat Daldia Lydie nec magnum neque memorabile oppidum : Δαλδία δέ, verba cjusdem Artemidori Oncir. 5, c. ult. sunt, πόλισµα Λυδίας xaX οὗ αφόδρα ἑλλόγιμον. Qux. etsi haud male disputata videri queant, fortasse tutius erit. Έράλλην retiBere : hoc enim nomine urbem a Trallibus diversam: et Notitize veteres et concilia- rum Acta agnoscunt. lta Constantinop. secundo, p. 245. Uranius episcopus Trallenorum civitatis Ly- die provincie, et Niczno secundo, p. 5t. Michael Τράλλης iuter Lydise episcopos, cum paulo ante Thcophylactus Τραλλέων irter Asianos nomen es- set professus, subscribit. . bid. Αὐρηβιούποίις. Theottotus. Αὐρηλιουπό- λεως τῆς Λυδῶν imapylac Constantinop. tertio, p. 668 scribendo adfuit. Adde Nieznum secundum, p. 591. lbid. "AccaAa. Habet eam Steplianus et Lydize contribuit ; ubi recte L. Holsteinius et aliam eo no- mine in Pamphylia, quam suo loco videbimus, fuisse observat. liuc numus ᾽Ατταλέων Thes. Bri- tan. tom. Il, p. 229, sicuti ᾽Ατταλεατῶν ad alteram in Pamphylia, p. 90 ejusdem towi referri oportebit, qua de re Ν. Haymius. Dionysius tamen ᾽Ατταλεώ- της Λυδὺς est in Chalcedon., p. 666. Ibid. 'EppoxaznA(a. Theopistus Ἑρμοκαπηλίας est iu Nicirno secundo, p. 51, qui p. 591 Ἕρμοκα- πήλου dicitur. llermocapelitas novit et Plinius, Y, 90. lbid. ᾿Ακχρασός. Sic mss. nec male, ut ex n&- mis ᾽Αχκρασιωτῶν Thes. Britan. tem. M, p. 87, et quos Vaillantius inspexit, conetot. Clalcedonensi concilio Patricius ᾿Αρκασσοῦ provincie Lydiz, p. 574 adfuisse legitur. Ibid. ᾿Απόι.Ίωνος ἱερόν. liuc Apollonos hic- rite Plinii v, 29, et Lucius cpiscopus ᾽Απόλλωνος ἱεροῦ in Chalcedon., p. 666. Meninit ᾿Απόλλωνας lepou in monte posili Aristides tom. I, p. 625 et 629 : quod si nostrum est, 300 ferme stadiis Pecr- gamo semotum fuit. Ibid. Τά.Ίαζα. Tá6aXa rectum est. Non diffiteor plerisque in Notitiis τὸν Γαδάλων prxesulem inter Lydi- episcopos recenseri, neque etiam Polycar- pum Γαθάλων concilio Chalcedon., p. 97 subscri- bere, eumdemque in Latina epistola episcoporum Lydi»: ad Leonem imperatorem Gabalorum diei : necdum tamen perinoveri possum ut id rectum esse credam, aut eum Harduino numos Ταδαλέων vitii arguam ob Notitias ecclesiastieas : quis enim igno- rat quam frequentatum librariissit T etl permisce- re ? Jam Τάόαλα vero nomine urbem fuisse ex eon- ciLorum Actis patefariam. Primo Polycarpus, qui Chalcedoneusi adfuit, etsi passim Γαθάλων dicatur, Τραθάλων inscribitur, p. 399, nosque ad legitimum urbis nomen perducit. Deinde Joannes 'episcopns Ταθάλων cons'!anter. Actis. Niceni secundi. appella- tur, ut p. 5l, 552, 591 atque alibi. liaque Notitize omnes et Chalcedonense concilium hinc emenden- tur. Sita urbs fuit circa. llermum : unde Thes. Biitan, ll, p. 156 Ταδαλέων numus rccubantem at- 1121 que urn: innixum eum fluvium ostendat, ascripto ἝἜρμος. Quod vero N. Haymius similem unum vul- gatum negat, id secus est : fefellit diligentem virum Harduinus, qui numi inscriptione correcta, seu.de- pravata verius. Γαδαλέων ,"Eppoc in Nsm. urb. illusi. Ad Gabala retulit. Col. 148. Βάγις. Aliis Notitiis Βάγη, unde Βαγηνοὶ in Thes. Britan. tom. Ἡ, p. 249. Harduinus numuin vidit Βαγηνῶν, cui aderat Ἔρμος. Unde haud mul- tum inde dissitam fuisse colligas. lbid. Κήρασε Forte Κεράση. Menecrates Kepa- σῶν ei Κερασσῶν inter Lydos Clalcedon. conc., p. 526 atque alibi subscrihit, et Niczeno secundo, p. 555 Michael'Kepactov. ncc aliter Not. Jac. Goar, p. 381 Ibid. Μεσοτύμε.1Ίος. Μεσοτίμωλος ex Jure Graco Romano Leunclavii, p. 91 prastiterit. Hinc Meso- timolitze apud Plinium v, 29, ex Harduini einenda- tione, quem vide. Ibid. Αποιιώσης. ᾽Απολλωνὶς est. Strabonis xi, p. 625, Pergamum nter et Sardes, utrimque 300 : stadiis separata. Cyriacus episcopus Apolloniadis syuodici Lydorum epistole nomen adscripsit. Nu- mos Apollonideusium Απολλωνιδέων habent Vail- lantius et llarduinus. Vide Th. Laur. Gronovium in Bas. Marmor., c. xxix. lbid. 'IepoxaccéAAsia. Sine dubio Ἱεροχαισά- ρεια rectum est, cujus episcopus Ἱεροχαισαρείας Cossinus Chalcedon., p. 665 seribendo adfuit. Haud longe Hypspis distabat, famosa cultu Dian: Per- sic, qua de Tacit. Ann. vi, 65, a Persicis, iuibi incolentibus apud Pausaniam v, 97, ut viri docti monuerunt, dicte, Quz cum non ignoraret Jo. Har- duinus, ausus tamen est iterat:e Plinii editioni ad- seribere v, 29, nullos illic Persicos nullamque Dianam Persicam fuisse : IIEPCIKH notari IIEP- τίναχα Σεδαστὺν — "lepei; Καθιέρωσαν Ἡραχλέους, Pertinacem Augustum sacerdotes consecrarunt IHer- culis. En cor Zenodoti , en jecur Cratetis. Ibid. Μυστήνη. Μοστήνη, ut numus Μοστηνῶν ΑΛνδῶν perspicue «docet. Julianus πόλεως Μου- στήνης estin Chalcedon., p. 240. Vide L. Theod. Gronovium in Bas. Marmor. e. xxxi. Caeterum qua ultimo loco legitur Mosziva, nostre correctio atque ex margine in catalogum imprudenter rece- pta est, ut Ch. Cellarius 6. A. it, 4, p. 151 anim- advertit. lbid. ZacaAéux. Scribo Σάταλα, pro quo prave Ptolemzus Σάτταλα et Nonnus Dionys. xin, 474 Στάταλα. Andreas Σατάλων Λνδίας interfuit Chal- cedon. p. 97, vitioseque, p. 574 Σαγάρων Λυδίας et p. 665 ἐπίσχοπος 'AyaXov dicitur. lbid. Γόρδος. Γόοδος τῆς Λυδίας Socrati H. E. vii, 56, cujus episcopus Gregorius Γόρδου Niczuo secundo, p. $59 nomen adscripsit. Carolus a S. Paulo eamdem csse censet ac Juliopolin, qux: ante Gordu Come, apud Strabonem xn, p. 574, sed errans : illam in Galatia prima videbimus ; hxc Juliagordus Ptolemso et numis, cojusmodi Thes. Britan. tom. 11, P. 116, una parte turribus ornatum caput. et circa Ἰουλιαγόρξος, altera Ephesinam Dianam οἱ Ἰου- λιγορδηνῶν titulum reprazsentans. | lbid. Ὑπὸ κογσου.]άριον. Fuit przsidialis pro- vincia Pisidia, ut Notit. imp. Orient. c. 1 et No- 9c!la 24, cujus c. 4 protiucie prxescs pretor Ju- COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1199 stinianus esse juhetur, indicant; estque ejus pra- ses in Αοιῖς Zosimi tom 1n Jul., p. 815, etc. Ibid. Αντιόχεια. Proviuciz: erat. metropolis, ut ex provincialium ad Leonem imperatorem epistola constat, Lycaonie finibus proxima; qua causa est quare Basilio Seleuciensi Vit. S. Thecle 1, p. 205 edit. Paris. τῆς Πισιδῶν τῆς xaY γείτονος λυχαόνων dicatur. Ancyranz synodo adfuisse fer- tur Sergianus Antiochi Pisidie sive Cariz, quo- rum alterum haud dubie a correctore est. Vide Cellarium G. A. i1, 4, p. 187. lbid. Νέα xóJic. Hesychium Neapolitanum iuter Pisidie episcopos in mss. vetustissimo Nicxni primi invenit L. Holsteinius. Bassonas τῆς Νέας πόλεως inter provinciz przsules in Cbalcedonensi, p. 670 nomen profitetur. Habet etiam Ptolemaeus. ' lbid. Λιμέναι, Limenopolis in. provincialium ad Leonem imperatorem epist. pro Λιμενῶν πόλις. Sane Musianus Λιμενῶν Pisidiz episcopus in Chal- cedon., p. 670, dicitur, vt Constant. Tertio, p. 626 Patricius τῆς Λυμναίων πόλεως Πισιδῶν ixapyla. Unde an Λίμναι, quo nomine urbes Stephanus re- censet, potiores sint, haud immerito dubites. lbid. Σαθίναι. Manc atque Ármeniam nondum reperi. Posterior, si Greca sit originis, a servo- rum copia id nomen accipere potuit. Vide scholia in Nicandri Alexipharn. 1706. Ibid. Πάππα. Novit eam Ptolem:eus, estque in Niceuo secundo Michael ἑἐπίσχοπος Πάπων sive Πάππων inter Pisidas, p. 548 et 575. Negligi ergo a Geograpliis Sacr: conditore haud debuerat. Ihid. Σιγήθαμδος. Σινίανδος, ut Cyrillus Σινιάνδου concilio Chalcedon., p. 670, et Conon πόλεως Σινιάνδου τῆς Πισιδῶν ἐπαρχίας Constant. Tertio, p. 676 ostendunt. lbid. Λαοδίκεια. Non aliter Strabo, |. xiv, p. 603. Alii Λαοδίκειαν τῆς Πισιδίας malunt, ut So- crates H. E. vi, 8. Pa'ladius satis oratorie (Vi*. Chrysostomi, p. 78! συγχλωσθεὶς, inquit, Άμμω- vip τῷ Λαοδιχείας τῆς xsxaupévme χεχαυμένην ἐποίησεν την ἐκκλησίαν. Causa cognominis ex soli ingenio, quod ignis ibi qux: dam quasi scaturigines essent, sumpta videtur. lbid. Τυράϊον. Rectum est. Theotecnus Τιραῖου Chalcedon., p. 401 et ΤἙνρασίου, p. 669 subscribit, male utrobique : facile tamen videas unde ea sint depravata. Meminit ejusdem in Phrygia, finibus ejus longius prolatis, Xenophon Exped. Cyr. 1, p. 194, sed Τυριαῖον appellans; quod ipsum Straboni, si mss. valeat auctoritas, cum Ortelio restituendum erit, |. xiv, p. 663 : ἐπὶ δὲ «b πρὸς τῇ Λυκαονίᾳ πἐρας τῆς παρωρείου τὸ Τυριαῖον διὰ Φιλομηλίου μιχρῷ πλείους τῶν πενταχοσίων. Sic enim illi, non Toptáptov, ut vulgo, nec Τετράδιον, quod ex Ριοἱθ- - m-zo Palnerius advocabat, probantes; ut adeo circa Lycaonix* montana non multum a Philome'io positum fuerit ; quod et Plinii Tyrienses v, 27 Phi- lomeliensibus pone conjuncti suadent. Poterit au- tem Tyrizum numerum urbium Geographie Sacre, in qua nulla ejus mentio, augere. lbid. 'A8piavoUuzoAic. Florentins. ᾿Λλδριανουπό- λεως Pisidiz est in. Chalcedou. concilio, p. 670, et Thalaleus lladrianopolitanorum Pisidig provinciae Collat, 8 Constantinop. sec., p. 241. lbid. ΦιΙομή.]ιογ. Nota urbs ex Strabone et cou- r- 5 .-- . - φαν 1123 ciliorum est Actis, non item, turpi vitio deforma- tam esse in Procopii list, arcana c. xvi. narrat plures urbes vehementi terrx? motu corruisse, prae- terque czteras Πολύθοτόν τε «hv. ἐν Φρυγίᾳ xal ἣν Πισαίδαι Φιλομηδὴν χαλοῦσιν. lino Φιλομήλων, quo nomine Pisidis urbein fuisse, nou altero, citra du- bium est. Col. 148. Σωζόπο.λις. Patria fuit Severi, qui Fla- viano depulso Antioclienis episcopus est datus. Eva- grius HJ. E. 1, 33 : ὃς πατρίδα «tv Σωζοπολιτῶν χληρωδάμενος, 7| µία τοῦ Πισιδῶν ἔθνους ἑἐστίν. In Actís Zosimi tom. i1 Jul. Σωζουπολιτῶν πόλις circa Antiochiam Pisidiz: et Comanam c. 1 collocatur. lbid. Τύμαγδρος. Jungitur huic arctissime in Schilestrateni et Bandurii editione µητρόπολις, quam - Carolus a S. Paulo jure optimo binc distinxit : neque enim Pisidie metropolis unquam fuit, Tu- μανδὸὺς appellanda, si Longino, qui synodo Con- stantinopolitane sub Flaviauo adfuit, credimus, episcopum se τῆς Τυμανδηνῶν πόλεως ἑπαρχίας Πισιδίας inter. Acta Chalced. p. 244 professo, etsi τῆς Μανδηνῶν πόλεως prave p. 247. ὁ Τοµάδνου et Τυμάνδου est in Notitiis Jac. 6035. ]hid. Δηερόποᾶις. | Exorticius Μητροπόλεως Πισιδίας Chalcedonensi p. 401 et 644 subscribit, perperam Νιχοπόλεως, quo nomine in Pisidarum gente urbem ignorainus, p. 670 dictus. Hinc cam- pus Metropolitanus spud. Livium xxavin, 15. Ibid. Ὁσαμία. Απάμεια est, de;cujus ameno situ multa viri docti ex Xenophonte, Strabone, Li- vio Maximoque Tyrio. Vide Ch. Cel'arium 6. A. t. 1, 4, p. 158 et CI. Salimasium in Solin., p. 581. Vulgo Phrygia adscribitur, neque 'id male;: sub Christianis tamen Pisidie est contributa,"uude Si- sinnius ᾽Απαμείας τῆς Κιδωτοῦ inter Pisidas Ni- cieno secundo, p. $58 subscripsit. Nimirum in Phry- gie Pisidizque (nibus erat, quod egregie docet Dio Chrysostomus orat. xxxv, p. 432, cum Aparieuses compellans τῆς τε Φρυγίας, inquit, προχάθησθε xal Ανδίας, ἔτι δὲ Καρίας ΄ ἄλλα τε ἔθνη περιοιχεῖ πο- λυανδρόταϊτα, Καππάδοχές τε xoi Πάμφυλοι xai Πισίδαι, Ubi plura in laudem urbis adduntur, quae non exscribo. lbid. Εὐδοξιούπολις. Quo olim nomine fuerit, ignoratur. Doctissimus Holsteiniug ex Socratis H. E. vi, 56 suspicionem jecit, sed debili tibicine fultam, ut ad Eudoxiopolin Europa; admonuiimus. Ibid. Αγα.ἰασσός. Sic quoque in altera Notiuia Jac. Goar et Nicsno secundo, p. 525, ubi Theodo- sius τῆς Αγαλασοῦ, qui Σαγαλασσοῦ, p. 358; simili- ter mss. quidem Liviani xxxvin, 15, voci sibilantem litteram demunt, et Pliniani v, 27. Dicceres pro- pterea urbem iuter cas esse referendam, qua modo sibilantem litteram demunt, et Pliniani v, 97, Di- ceres propterea urbem inter eas esse referendain, quae modo sibilantem sibi przpoui modo auferri patiuntur : at. obstant. Graci, ut Polybius, quem Livius exscripsit, et plures alii, numi quoque Σαγαλασσέων apud Vaillantium Hlarduinum et Hay- mium. Scribatur ergo Σαγαλασσός, quam diei iti- nere Ápamea dissociatam fuisse Strabo, |. xi, p. 569 docet. Ibid. Βάρις. Ὁ Βάρεως episcopus est iu Notitia Jac. Goar, qui perperam πόλεως Βάρης in Nicano secundo, p. $58. Piolemao prorsus ut hlc Βάρις, ADDENDA. — P. WESSELINGIT 1194 cui Κόμανα proxime jungitur et ín veteri versione Conaua, haud dubie verius : nam et Constans Κονάνης est in. Niezno secundo, p. 575, et diserte Κονανέων πόλις in Pisidia locatur in Actis Zosimi tom. Il] Junii, p. 815'et 816. lbid. 'H σιδηρᾶ. Utraque Jac. Goar Notitia hoe cognomine Seleuciam ornat, quod a ferri metallis accipere potuit. Niceno sccundo, p. 575 Petrus Σελευχείας τῆς Ἰδίας pro Πισιδίας subscripsit. Ibid. Ὁ Τιμδριάδων. Sic mss. neque hilum No- litia Jac. Goar dissidet. Videtur librarius hzc ad normam ecclesiastice Nottixw exegisse, et episco- pum hujus urbis solemni in illis more signasse. Urbem si spectes, difficulter inveneris. Xenophon Ezp. Cyr. 1, p. 194 θύμθριον 10 parasangis a Ty- rizo, de quo supra, seinovet. l| οἱ nostrum, vitii manifestum erit : nec mutari tamen sustinerem, quoniam Constantinus bujus urbis presul in Con- stant. tertio p. 505 Τιθριάδων et in veteri versione ciritatis Tibriadorum Pisidie provincie, quam- quam male p. 676 τῆς Μαμθιαδέων πόλεως, dicitur; nisi et Plinius Timbrianos iude formasset v, 27. Ergo Geographiam Sacram et hac urbe au- geamus. Ibid. θεµισόγιος. Nusquam in Pisidia mihi lecta est. Phrygix:& cognominem urbem supra vidimus, forte a Pisidica nomen habentem : Strabo enim xii, p. 629 fuisse Phrygie urbes, que a Pisidicis no- men traxerint , docet. Posses cum doctissimo Geograph. Ital. medii evi p. XXVII auctore de Ter- messo, quam Stephanus Pisidie urbem facit, nisi eam Pamphyliz llierocles contribuisset, cogitare. lbid. Ἱουστιγιαγούποᾶις. Νεο banc urbem, si alteram Jac. Goar Notitiam exceperis, legere me- mini. Vir doctus, quem tantum quod appellavi, quoniam Alemannus in Procopii εί. arcana c. x1 inter Justinianopoles Pamphyliz urbem, que ín Vo- titia veteri Myloia sit, recenset, de Myliade coepit autumare, acsi et illa Justinianopoleos nomeu in- duisset. At ea et ab hac provincia distat, et in Pam- phylia fortasse reperietur. Equidem suspicatus sum Conanam sive Conana Justiniani nomen accepisse : causam habeo, quod Notitiarum una Jacobi Goar Justinianopolim inter Timandum et Malum inter- ponaut, reliqu:e vero, Justianianopoli neglecta , Conanam. Quas tamen inera suspicio est meque adinodum firma. lbid. MdJAJoc. Reliquis Notitiis Μάλος: unde Μαληνῶν episcopus iu Jure Graco Romano, p. 190, et Constant. Tertio, p. 676 Sisinnius της Mavo- πόλεως τῆς Πισιδῶν, sed vitiose. Vide L. llo!st. in Stephan. Μάλλος, auctor Dissert. Chorogr. tal. cum hujus Mali occasione, p. 27 asseverat nullam Mallum in duabus Ciliciis Hieroclem adnotare. llaud sane advertit Μάλχος Cilicie prima vitiosuua esse et Mallum nobis offerre. lbid. Ὁδάδα. lino ᾿Αδάδα, ut ms. Palatinus Pto- lemari. Joannes episcopus τῆς ᾿Αδαδέων πόλεως τῆς Πισιδῶν ἐπαρχίας coucilio Constant, tertio, p. 676 adfuit. Artemidorus apud Strabonem xu,p. 570. in-: ter Pisidige urbes Αδαδάτην Βριάδα, pro 'Aóáóa τὴν Πριάδα, seu Τιμθριάδα potius, annuimerat. Ibid. 50. Zópé1a. Ὁ Ζαρξήλων constanter in Notitiis Jac. Goar, et ea quai. Beveregius Com- ment, in Canon. concilii Trullani, p. 140 vulgavit. - 125 Videtur non alia ac Αύρζηλα Ptolemzi, Z et A, ut assolet, perimutatis. Col. 148. Τιυσσός. Sanum hocest, utetó Τιτνασ- σού veteris Notiti:& male Petrus Τοτιασσοῦ in Ni- cieno secundo, p. 558 et Τυασοῦ, p. 55, nec melius Stephanus της Τυασέων πόλεως τῖς Πισιδῶν énap- χίας Consiantinop. tertio, p. 676. perperam etiam Πιτυασσὸς Artemicoro apud Su abonem xu, p. 570. lbid. ᾿Υπὸ xorcovAdpior. Ei hac prasidialis fuit, uti. Notitia iwp. Orient. c. 1 et Novella xxv docemur. Meminit quidem Theodorus lconiensis in epist. de Cyrico et Julitta tom. Il Jul., p. 26 Do- mitiani comitis Lycaonize, χόµητος Λυχαονίας, qui mihi rei militaris per Lycaoniam comes fuisse vi- detur : Notitia eum non habet: at preter prasi- dem jin provincia qui rem militarem curaret, fuisse, Novella xxv. dubitare vetat. Justinianus uni Ly- c.oniz protori Justinianeo et rein civilem et nili- tarein. mandavit, Ibid. "Ixóriov. Lycaonie fuisse metropolin ex Clialcedon., p. 670 constat, Sita erat in Pisidarum el Purygum finibus, nec multum ab Orientis dice- cesi neque Asiana disparata. Basilius Seleuciensis Vit. S. Thecla 1, p. 252 : πόλις δὲ αὕτη Ανχαονίας, inquit, τῆς μὲν Ἑῴας οὐ πολὺ ἀπέχουσα, τῇ δὲ Λσια- νῶν μᾶλλόν τι προσορµίνουσα , χαὶ τῆς Πισιδῶν xal Φρυγῶν χώρας ἐν προοιµίῳ χειµένη. ϱοἱομίᾶ eam dignatione illuminavit Imp. Gallienus, si (ides raris- simo, ct fortasse in hoc genere unico Thesauri Wildiani numo, cujus uni pagiuz IMP. C. P. LIC. GALLIENUS. P. F. alteri ICONIEN. COLO. S. R. inscripti sunt. Czeterum Basilio illud τῆς χώρας ἐν προοιµίῳ admodum familiare est ; nam et Seleu- ciam Vit. Thecle -1, p. 275 τῆς Ἑψας ὁρίων iv προοιμίῳψ positam ait, et ii, 14 προοἰµιον τῆς ἀτραποῦ, etc. xvii tne ἡμέρας προοίµιον, quin et orat, xxvii, p. 150 τῆς ὀργῆς τὰ προοίµια dixit; quam vero recle atque ος usu veteris. Gracie, ex egregia llemsterhusii nostri ad Luciani Somniuin animad- versione cognosces. lbid. Λύστρα. Luca Act. À. xiv, 6, τὰς πόλεις Λυχαονίας Λύστραν xal Δέρδην, et v. 21 2 at v. 8 ἐν Λύάτροις unde τὰ Λύστρα el Λύστραν in. pro- iuiscuo usu fuisse diceres, nisi passim alii nume- rum pluralem mallent. "OU Λύστρων est in pluribus Nulüiis, subseribitque Chalcedonensi, p. 99. Plu- tarebus. Λύστρων. Ptoleinzo Λύσιρα, in Palatino m$ , pro quo verius scriptus Coisliuianus Λύστρα, lbid. λίσθεια. Est bujus przsul in. Chalcedon., p. 674 Armatius πόλεως Μισθείας, οἱ Longinus Νιστιανῶν πόλεως Λυχαονίας in Constantiuop. ter- tio, p. 670. Tlieopl'anes Chronogr., p. 920 Μισθίαν et Mistaim Ravennas, ]. 1, e. 17 appellat, non longe Vasadis abfuisse colligas ex Basilil M. cpist. 118 τὸν ἀγρὸν ἐχεῖνον, scribit, τὸν ὑποχείμενον τῇ Μηστείχ, d ἐπεχηρύχθη ὁ ἄνθρωπος, χέλευσον 03a3660t; ὑποτελεῖν. Aqrum illum | Mestie subjectum, cui addictus est homo ille, Vasodis subesse jube. Sic Garnerius vertit ediditque, admonens Μηστείαν in Jul. quatuor esse mss. Vasoda vero in plerisque. Ve- teres editi Μισθίᾳ, Balsamon et Zonaras tom. ll Beveregii Canon., p. 66 Mic0zlg, quod vir doctus spernere non debuerat, ulpote solum cum vero consentiens. lbid, "ApCAadga Philostorgius 4]. E. v, 2 urbem COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1120 arido ac pestilenti fuisse solo, incolas barbaro atque 3b humanitate alienissimo ingenio docet. Oppiul episcopus πόλεως ᾽Αμθλάδων in Chalcedon. p. 675, et Cosstant. tertio p. 075, sed perperam, ᾽Αμιλάνδων πόλεως &napylxc Λυχαονίας. Vulgatuui przter Ste- phanum εἰ Philostorgium Ptolemzi mss. Palatinus Coislinianus «t Barberinus, de quo L. llolst. in Steph., probant. lbi !. Ὀὐάσαδα. Ριοἱοιμδιις Οὐάσατα quod emen- dari debere ex mss. Cois!in. certissimum est. Da- Silius M. Οὑάσοδα in nupera editioue, eui hinc (a- cillime et ex Deveregio tom. tit, p. 66, tametsi pessi- me ibi Dalsamon et Zonaras Μάσαδα legunt, succurri potuerat. Conon episcopus πόλεως 'Aacábov ἑπαρχίας Λυχαονίας Constant, tertio p. 675 et Olympius Οὁ- σάδων Chalcedon. p. 674 suscripserunt, male uterque, lbid. Οὐμάναδα. 'Oyuóvaba oportuerat, ut bello Ch. Cellarius G. A. 11, 4, p. 205, licet operatum peccato ᾿Ὀνόμαδα inibi legatur. Hinc gens lHomcna- dum apud Plinium v, 27 et Strabonem xu, p. 569. Hinc Tyrannus Ὁμονάδων in Chalcedon. p. 409, qui prave p. 99 Μανάδων, et pejus in. Constantinup. tertio p. 675 Alexander πόλεως Σουµάνδων provincid Lycaoni.e. lbid. "I3:ccpa. Hoc in mss. fuisse ex llolst. in Geogr. S. novimus : editi omnes Λίστρα. Oppido episcopus Martyrius ᾿Ἡλίστρων, qui rectius mss. Ἰλίστρων Ephesini concilii p. 534 et Onesimus πό- JAeuc Ἱωίσερων Chalcedon. p. 674 fuit. lbid. Λάρανδα. Anton. Jin. p. 911 vide. - Ibid. Δέρδαι. Δέρδη, ut Act. Α. ο. xiv et apud Strabonem xii, p. 569; ubi in lsauriz conlinio lo- catur. Ibid. Βαράτη. Ptolemaco. Πάραττα, Tabule Peu- tinger. M. P. 50 ab Iconio Barathe. Nomine metro» polite sui Constantinus τῆς Βαρατέων µητροπόλεως τῆς Λυχαόνων ἐπαρχίας Coustantinop. tertio p. 526 subscribit. Noli tamen putare metropolin fuisse, quam digniiatem librariis debet, intempestive et satis ini- que eain Iconio auferentibus, Paulo itaque rectius p. 675 πόλεως Βαρίτης dicitur. Ιυίἀ. "Y6n. Plinius Lycaoni: urbem in confiu)o Galatize atque Cappadocie fuisse |. v, c. 97 scribit, Rufus πόλεως Ὕδης est in Chalcedon. p. 526 qui Σίδης mendose p. 400. lyid. Ἰσαυρόπολις. Lycaoni$ partem ad Tau- rum Ἱσαυριχὴν Strabo xn, p. 568 facit; nec male ergo lsauropolis huic provincie tribuitur. Aetius Ἰπαυροπόλεως Chalcedouensi adfuit p. 076. Alii 'saura appellant, Ἰσαυρέων πόλιν Diodorus xvi, . p. 605, de qua Henr. Valesius in Aminian. xiv, 8. Fuisse urbem latrociniis infamem nemo iguorat ; atque haud. scio an. Lxstrygouia sit Basilii Seleu- ciensis Vit. S. Thecle n, 12, sceleratorum hominum atque ex rapto viventium receptaculum. Situs haud male convenit ; dicit eam in Seleuci: lsaurkeque fuisse confinio, sed versus occasum ejus provincide totiusque Orientis, altissimis montibus impositam : διαχειµένην ὡς πρὸς ἑσπέραν χαθ) ἡμᾶς τε χαὶ σὺμ- παπα. ἔφαν γῆν, πολλοῖς δὲ xa ἱσονεφέσιν ὄρεσι διειλημµένην. Incolis atque urbi a L:estrigonibus, quol eorum sectam atque institula probarent, id nomen venit. Sane Isauros Basilii etate ab improba predandi cupiditate fuissc instructissimos ος Ch'y- 1121 sostomi epistolis, Zosimo otque aliis pluribus cogni- tissimun est. Col. 448. Κόρ;α. Haud eam Ptolemaeus, uec con- ci!ium Constantinop. primum, ut Carolus a S. Paulo monuit, ignorat. lbid. Σάδατρα. Consentit Tabula, qux: Iconio M. P. 44 semovet. Ptolemxo Σαύατρα, unde in Chal- celon. p. 673 Eustathius πόλεως Σανάτρων. Qus differentia ex sono est, uti in Σαμαδία et Σαθαδία, Καλαυρία et Καλαθρία, χαλαύροψ et χαλάθροΨ, innumerisque aliis. Straboni xi, p. 568 Σόατρα, quam eamdem esse recte Ch. Cellarius 6. A. n1, 4, p. 205 animadvertit. lbid. Jcépra. Πέρτα Ptolemaei est, cujus preesul Conou πόλεως Περσῶν Chalcedon. concilio p. 674 ο (et in veieri versione, quam L. Ilolsteinius versavit, Pertorum) subscripsit, et Niczeno secundo p. 53 Epiphanius Πέρτων. lbid. λάργα. lino. Κάννα, ut apud Ptolemzum et Chalcedon. concil. p. 646 ubi, Eugenius Cannorum et p. 526 πόλεως Κάννων nomen inter Lycaonia pra'sules ascribit., lbid. PJaevapa. Suspicor lanc in Ptolem:zei Δαύμανα, ut ms. Palatinus praefert, abconditam la- tere ; nec forte alia habenda est ᾿Υδαμαυτὸν concilii Chalcedon. p. 674; quanquam quo vero mnomiue fuerit, prorsus ignorem. '"Pixvov nondum inveni. lbid. C. 'Yzó xovcovAdpior. Phrygia Salutaris praesidi paruit, non consulari, ut ex Notitia imp. , Orient. c. 1 compertum habemus, Amachius ἄρχων τῆς ἐπαρχίας τῆς Φρυγίας, qui dein ἡγεμὼν praeses iteratis vicibus, est apud Socratem H. E. wi, 15. Suidus rem eamdem referens in ᾽Αμάχιος parve ur- bis Phrygia praesidem facit, ἄρχοντα μιχρᾶς πόλεως Φρυγίας, satis imperite exscriptis Malchi aut alius auctoris verbis. Suspicor scriptorem, quicunque fuerit, τῆς μιχρᾶς Ppurlaz dedisse, idque, cum in parva arbe Mero res fuerit acta, πόλεως addito vo- cabulo auctum. Parvam autem Plirygiam hanc fuisse dictam ex Stephano in Εὐχαρπία constat. Ibid. Εὐκαρπία. Pagus fuit Phrygie , ab ubcre frugum vinique proventu id nominis sortitus, Me- trophane, quem Suidas Eucarpia ortum. affirmat , apud Stephanum auctore. Quod vero primo loco. ponitür, id metropolin fuisse Phrygis Salutaris, uti L. llolsteinius in Geograph. S. autumat, argunieutoc non est : nàm et alia sunt in Synecdemo exempla urbium, qui principem locum in catalogo occupant nec metropoles fuerunt ; et Synecdemus civilis est, neque ad metropoles seinper attendit. Sypuada pro- vinciz caput fuisse suo loco dicetur. lbid. 'Jepdxo.4tc. celebrem hoc nomine urbem in Pacatiana vidunus ; diceresque ex ea provincia li- brarium socordia in Salutarem Phrygian) migrasse, uisi concilium Nicaenum secundum ilierocli adstipu- lareiur : cum enim p. $16 Nicolaus llierapoleos Pacatianz subscripsissel, nomen suum inter Salu- taris Phrygisx pr:sules p. 567 Michael Ἱεραπόλεως profitetur; et ne de vitio cogites, p. 597 atquo alibi eumdem reperies. liaque duas l'hrygize, alteram DPa- catianz alteram Salutaris, [lierapoles agnoscaimus, el hac Geogr. S. ornemus. lbid. Ὄστρους. "Ὄτρος, cujus episcopus πόλεως Ὄτρου in Chalcedon. p. 673, in Nicxno secundo τοῦ θρόνου "Οστρον p. 358 dicitur. Plutarchus τὰς ADDENDA. — P. WESSELINGII 1128 λεγομένας ἓν bpuyrla Ὀτρύας in Lucullo p. 497 ap. pellare videtur. ibid. Zsxtépiov. Hoc, utpote proxime ad Στεκτ- óptov, quo vero nomine fuit, accedens, e mss. arri- puimus. Ptolemzo vulgo Ἱστρόριον, sed vetus in- terpres Stectorium legit, quod et mss. Coislinianus et Darberinus, de quo Holsteinius ad Geograph. S., proferunt. Joannes presbyter τοῦ θρήνου Ἐκτορείου Niczno secundo p. 557 nomen ascripsit, ei p. 53 "Excopíov. lbid. Βρούξος. Verum est Προύζος, unde nami Βρουζηνῶν et Βρουξίνων, ut iu Thes. Britan. tom. nt, p. 254, de quibus egregie Harduinus in Num. urb. illustrat. Ptolemzus, cui Δροῦζον, hinc auxilium accipit. lbid. K.1npoc 'Oplvnc. Lege ὁρεινῆς. Intelligi credo Plirygiam Paroreiam sive montanam, de qua Strabo xit, p. 577 : ἡ μὲν οὖν παρωρία ὁρεινήν τινα ἔχει ῥάχιν, ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς ἐχτεινομένην ἐπὶ δύσιν. ἘΚλῆρος dicitur solemni more, quo vox de agris sorte divisis et dein de aliis quibusvis usurpa- tur. Vide Cl. Dukerum in TAucydidem qi, 59, ct quos ille appellavit. Ibid. K.1upoc HoJAizixnc. Sic mss. edere, llot- Sleinio accredimus, etsi qux Phrygio» pars sit, in obscuro maneat, Si conjecturis in re iucerta indul- gere liccat, dixerim eos Phryyiae agros signari qi usui publico reipublicze serviebant, atque eos in pr:- mis in quihus greges dominicos pascebant. Fuisse in Phrygia imperatores Valentinianus et Valens l.xix, c. Th. de Pratoribus testabuntur; satos de Phryg:&, aiunt, gregibus 20 quatuor. equos, subju- gandos quadrigis, hoc est, simul octo, duobus mazi- marum editionum pratoribus dari sancimus, Simili fortosse ex causa regio Aphrodisias antea. Politice Orgas fuit appellata apud Plinium N. H. v, 50. De Debalacia nihil habeo monere, utpote nusquam lecta. lbid. Avcíac. Nota e Strabone Plinio et Ptole - mazo urbs, cujus numi Λυσιαδέων nomen prafe- runt, Philippus Lysiadis est in Chalced. p. 646. Ibid. Σύγγαδα, Hanc provinciz metrgpulin con- cilium, Chacedonense p. 673 imponit; unde Syno- dorum metropolita, quamquam non sine vitio l. xxiv Hist. Miscell. Tabula 53 M. P. Docimco semorvet. Vide Vales. in Socrat. H. E .vii, 5. lbid. Πρύμνησος. Prymucesia Ptolemxo et Chal- ced. concil. p. 076. Vulgo quidem Πρυμνιάσση ibi appellatur, sed. verum Latinus interpres servavit, et Constantinop. tertinm p. 675. lbid. Ίψος. Urbem nobilitavit, quod prope eam depugnatum est, memorabile prelium, quo Ani- gonus a conjnratis ducibus vietus atque interfectus est apud Plutarchum iu Pyrrho p. 384. "Ade perperam Niegno secundo p. 161. Ihid. Πο.1ύγωτος. Πολύδοτος oportuerat. Georgius presbyter πόλεως Πολυθάτου est in Niczeno secundo p. $58, hinc refingendus. Vide Cellarium G. A. τη, 4, p. 108. lbid. Aoxígucy. Addunt Schelstratenus et Bandu- rius µητροπόλεως titulum; quo ornatum urquam fuisse exiguum oppidum et solo marmore nobile liaud constat, Verius suum sibi locum Μητρόπολις in principe cditione occupavit : binas enim eo no» mine in Phrygia fuisse e Stephano novimus que 112) ruta. fortasse haee apud. Athenzeum 1]. xin, p. 574 obvia. Δοχίμειον, ut eo redeamus, Stephano, Aoxi - µαιον, non sine errore, Ptolemaeo, Δοχιμία χώµη Siwaboni |. xtt, p. 577. Δοχίμιον, plane ut bic, ἐπαρχίας Φρυγίας Σαλουταρίας Ephesino concilio p. 534. Vide Norisium Dissert. 1 de Epoch. Syro- Maced. p. 14. Col. 148. Μῆρος. Est apud Socratem H. E. 11, 15, et Sozomen. v, 11, uli Valesium vide. Nec crede tamen posteriore atate Coinopolin fuisse appella- tam; neque enim Constantinus imperator |. 1, Them. 1 id affirmabit, sed Meruiu fuisse χωμόπολιν sive grandem vicum, qui ad urbis amplitudinem pro- xime accederet, uti in Marci Evang. 1, 58. Carolus a S. Paulo cum Myrum vocat, ab Actis conciliorum, ut Niczni secundi p. 557, ubi Damianus Μύρων, in fraudem impulsus est. lbid. NaxoA(a. Urbem Phrygie, cui Nacolia no- men, πόλιν τῆς Ppuylag ᾗ Ναχώλεια προσωνυμία, ad quam Valens Procopium profligaverit, Socrates Hl. E. 1v, 5 vocat. Basilius Νακωλείας Φρυγίας Chal- cedon, concilio p. 578 subcripsit. Ceteris Ναχόλεια, ut Ptolemaeo et Zozimo αν, 8. Vide Ch. Cellarium G. A. iu, 4, p. 144. lbid. AopuAAtov. Δορύλαιον, uti Strabo; nisi forte Δορύλλειον, modo sanum id sit, cum Eustathio iu Dionys. 815 voluerit. Proxime fluvium sedem ha- buit, qui in Thes. Britau. tom. n, p. 257 numo Δορυλαέων urna incumbit, quauiquam quo nomine fuerit nondum pro comperto habetur. Nic, llay- mius Sangarium arbitratur, cui sane in Tabula Peu- tingerana accubat. At id flumen urbem alluisso cum certo haud constet, malim alterutrum amniuim cre- dere de quibus Cinnamus v, 4, ubi de Manuele Comnen»?, Διὰ τοῦ Ελλησπόντου πορθμοῦ ἐπὶ ᾿Ασίας διαθὰς ἄχρι Δορυλαίου Ἠλθέ, περὶ ἄμφω tà ποταμὼ, ὧν ὁ μὶν Βαθὺς πρὸς τῶν ἑγχωρίων , θύαρις δὲ ἅτερος ὀνομάζεται. Adde vi, 14. Nicetam Choniat. Annal. Manuel. vi, p. 88. lbid. Μέδαιον. Μίδαιον sive Μιδάεον, unde Μι- δαέων numi apud]Harduinum et Holst. in Stpehanum. lbid. Δῆμου Λυκαῶν. Posterius e ms. eruit Hol- s:einius, e quo Λυχαόνων δῆμος formari oportet. A? uoc, ul Szepe, pagum notat : Stephanus ΒΕὐχαρπία é4po; τῆς μιχκρᾶς Φρυγίας, et in Δῆμος. Lycaones in Phrygia Plinius, v, 29 agnoscit, probe contra Harduinum a Ch. Cellario G. A. 11, 4, p. 164 dc- fensos. . lbid. Δήμου AvpádxAsua. Forte δῆμος Αὐλοχρήναι. Plinius Aulocrenas Phrygix tribuit, v, 29. Marsyas, inquit, ibi redditur, ortus ac paulo mox conditus, ubi certavit tibiarum cantu cum Apolline, Aulocrenis: iia vocatur convallis decem mill. passuum αὐ Apa- mia Phrygiam petentibus. Et xvi, 45, favet suspi- cioni Aquilas episcopus Αὐλοκρῶν, qui inter Phry- ει Saulutaris przsules Chalcedon. p. 400 nomen »uum profitetur. Quia tamen Αὐροχλέων p. 246 diciiur, nibil decreverim. ld addam, in Gco- graph. Sacra prateriri haud debuisse. lbid. Δήμου Ααμασσοῦ. 1n concilio Chalcedo- nensi ejus episcopus memoratur, diciturque πόλις "Apabásor p. 675, et in. Constantinop. secundo p. 214 civitas Ámadasseuorum. Rectius itaque δήμος ΑἈμαδάσσης. lbid. Δήμου Προπγίασα. Forte δημο; Ποαιπένισ- PATROL. CR. 61. COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 119) cos. Prepenissus est inter Phrygiae urbes apud Ptolemzum , subscribitque Auxanon πόλεως IIoa:- πενίσσου Chalcedonensi p. 673. Quod vero his pagis episcopi fuerint impositi, id argumento est fuisse χωμµοπόλεις sive amplos et civium frequentia celé- bres pagos, unde et πόλεις Chalcedonensi concilio : dicuntur. Ceteroqui canones pago aut parva urbi, cui vel unus presbyter sufficeret, episcopum nega- bant, ut synodi Sardicensis 6 : Μὴ ἐξεῖναι χαθ- tatdv ἐἑπίσχοπον Év-ctvt χώμῃ f] βραχείᾳ πόλει, ᾗ τινὶ καὶ εἷς πρεσθύτερος ἐπαρχεῖ et synodi Laodicenz 96, qui περιοδευτὰς sive visitatores, ut Dionysius Exiguus vertit, de quibus Beveregius plura, in ejus- modi pagos amandat ; quamquam et id citra dubium est, laud raro presulum aubitione eptime decreta fuisse proterve eonculcata, et quo plures suffraga- 1608, quos vocant, acciperent, pagis atque oppidulis episcopos datos. In Africa certe per contentiones Donatistícas incredibilem in modum prasulum nu- merus increvit, paulatimque villae fundi et vici suos sibi przpositos viderunt, sicut ex Colat. Carthagim., c. 184 colligas. Sed hac ab instituto nos avoca- rent longius. lbid. 'Υπὸ xovo'ovAdpiov. Olim. Lycia. et Pam- phylia uni proconsuli paruerunt; unde C. Porcius procos Lyciz et Pamphyliz in Thes. p. CCCCLVIMH, 6. Sub Constantino presidem habuerunt, ad quem l. 2, c. Th. de censu data est. Diceres Decii tempore a Lycia jam fuisse distracta ob Pamphylize prz- fecturam Martiano ah eo imperatore mandatam, in Actis S. Achatii apud Ruinart. p. 155, si bons fidei semper ea essent monumenta. Forte 'l'heodosius 96- caudus Lyciz suum przsidem imposuit, qua de re alias. Fuisse vero consularem Pamphwliaim Notitia imp. in Orient. c. 1 docet. lbid. Héprn. Editi omnes Σύλλαιον jungunt, 2c si eadem urbs esset, prorsus contra verum : distinctis - simzx enim fuerunt, singulis episcopis, ut ex Chal- cedonensi concilio novimus, subditze. Seriore qui. dem evo dignitas metropolitana Sylieum ornavit, eaque causa est, cur in aliis Notitiis ὁ Πέργης ἤτοι Συλαίου episcopus meimoretur. Át nondum, cui Hierocles suain digereret, eo res redierat : di- stinguuntur enim utriusque episcopi in Constantinop. tertio. Erat Perge provinciz metropolis, sicuti prae- ter Chalcedonense concilium p. 656 scholiastes Cal- limahi hymn. in Dian, v. 187 et egregius numus ab Ezech. Spauhemio (dissert. 9 de V. et P. Num. p. 591) productus ostendunt. Secta dein'in duas Pamn- phylia, qua tamen divisio Hierocle, quod supra pate- fecimus, posterior est, Pergo Pair phyliz secunda, prima vero Side metropolis esse coepit, lbid. ZuAAatov. ZoXatov Constantino |. 1, Them, 14, et Consiantinop. tertio p. 677, ubi Paulus πόλεως Συλαίου τῆς Παμφυλίων ἐπαρχίας, uec ali- ter Actis S. Stephani Junioris, a Benedictinis vulga- tis. p. 452, qu:e Lyciam binc ordiuntur, etsi ipsi Σύλεον maluerint. Putares itaque rectum id esse : at obstat Σύλειον Stephani et Syleum Livii. Salma- sius in Solin. p. 549 Z0Xov, nisi error ibi sit ab operis commissus, verum esse pertendit. lMolstei- nius Σύλαιον prafert ad Stephauum, atque Arrian Exped. Alexand. 4, 27 Σύλλιον, χωρίων ὀχυρὸν ad hanc normam corrigit. Eyo in Arriano nihil niuto, Σύλλιον οἱ Σύλλειον cateris orzestare arbitratus. Ha- J6 1151 bet id Polybius Leg. 90, et, quam conformatione litterarum A et A deceptaim nemo dixerit, Tabula Peutingeraua. Perperam ergo Piolemzus Σύλουον, et Chalcedonense p. 402 Σέλυον. Oppidum haud multam Perga distabot. Col, 148 Μάγυδος. Sic et Palat. οἱ Coislin. mss. Pto emzi pro vulgato Μάτυλος. Numi Μαγυδέων Thes. Britan. tom. 1, p. 189, id probant. Quare non recte satis. Magzdensium civitas Pamphyliz Constanti- nop. secundo p. 241, nec Μαχγίδων πόλις Constan- tinop. tertio p. 502, nedum πόλις Μαῦδος Chalcedon. p. 6/2. Verius Magydeusium civitas p. 646 veteri interpreti. lbid. 'AzraA(a. Nota urbs e Strabone est circa Corycum posita. Suidas in Κωρυκαῖος silain sit ad Corycum promontorium, haud obscure Corycum Ci- licizx cuim cognomine Pamphyli: oppido confundens; quem eumdem errorem Salmasius in Solin. p. 545, reprehendit in Demetrio, quo Steplianus teste usus fuit. ᾽Ατάλων episcopus, qui Ephesino interfuit con- cilio p. 535, hinc fuit, appellarique ᾿Ατταλέων de- buerat. Ceterum seriore vetate urbs ab Alexio im- peratore metropolitana jura, quemadmodum Noti- tia Jac. Goari docemur, impetravit. llinc explica, quod czteroqui absurdum videri posset, scholion Balsamonis et Zonarae toi. 1 Canon. Deveregii p. 107 : Παμφυλία ἐστὶν ἡ τῆς ᾿Ατταλίας ἑπαρχία. Vide quoque Tzetzen Chiliad vi, 72. lbid. Δήμου Οὐ.1ιάμέος. Ab aliis ut huie nobis pagus explicetur exspecto, gratiam relaturus si eadem opera binis sequentibus, qui meam f(rustra implorarunt, succurrere voluerint. Meminit sane Notitia Jac. Geari Διχιοτανάθρων, videnturque eadem ac Κάναυρα, nec hilum tamen juvant. Ca- rolus a S. Paulo non aliam esse ac Zenopoliin fideu- ter afüirmat, quatn nos Isaurise fuisse pro comperto habemus. Ibid. Ζοδία. Lege Ἰοδία et mox Τερμεσαός, Tri- bus his oppidis tempore synodi Constantinopoli- ιαπ sub Fiaviano;unus episcopus fuit qui inter Acta Chalcedou. p. 259 τῆς χατὰ Τερμισσὸν xal Εὐδοχιάδα xa Ἰοδίαν ἁγίας θεοῦ ἐχχλησίας di- citur. Ephesinz: synodo p. 535 Timotheus πόλεως Τερμησσοῦ xal Εὐδοχιάδος subscripsit, unde alii Joviam paruisse conjicias. Leone vero imperatore, quod synodica provincialium epistola docemur, et Eudocias et Terimessus singulis prasulibus dicto audientes fuere. Montibus Termessus supra Phasc- lidem circa angustias, per quas in Milyadem trans- itus, erat apposita. Vide Cellariuu G. À. i1, 4, p. 196. Ibid. Δήμου Μεν δεγέω. Nisi me omnia fallunt, est hoc Piolemazi Μενεδήµιον. [taque Δῆμος Μενε- δή µιον refingamus. lbid. Δήμου Σώ.κα imo Πώγλα, ut idem geo- graphus. Paulus πόλεως Πούγλων inter Paimphilios nomen in Chalcedon. p. 672 profitetur. Ibid. Σίνδα. "Ίσινδα oportuerat, quod L. IHolstei- nius, ad Geegr. S. monere haud pr:eteriit, simile mendum e Strabone et Stephano ad hujus "Αμθλαδα eluens,. Concilio Ephesino p. 585 πόλις Ἱσιωδῶν perperam appellatur, rectius Chalcedoneusi p. 672. lbid. Βέρόη. Sic mss. Βάρδη aliis notitiis. Utrum przestet, in tau pertinaci veterum de oppido silentio haud temere liuivero. ADDENDA. — P. WESSELINGLI 111? lbid. Σιδαύνδα. Et hoc e mss. Credeves hiuc fuisse Neonem episcopum πόλεως Σιλιάνδου Παμ- φυλίας in concilio Chalcedon. p. 556, nisi aliunde liqueret Syllii de quo supra, przsulem fuisse. Vide p. 672 Actorum eorum. Itaque de bac οἱ sequenti Myodia nihil profitebor aliud quam obscurissimas videri. Inveni quidem in Notitia Jac. Goari Μυλό- µην Ἆτοι Ἱουστινόπολιν, pro qua Justinianopolin N. Alemannum in Procopii Hist. Arc. c. 14 legisse constat : sed ea 3b auxilio ferendo tantum abest vt omnia conturbet. Ibid. Χωριομυ.λιαδικά. jungere hzc manu exara- tos codices Holsteinio accredimus, nec tamen urbe:n eo nomine Pamphylia fuisse, quz ejusdem in Sie- phani Μιλύαι suspicio erat. Milyas α Pto'emao Pamphyliz contribuitur : hinc τὴν Μιλυάδα χώραν in Lycie Phrygia et Pamphyliz finibus apud Arria- num Ezped. Alexandr. 1, 25 et Strabonem zit ρ. 570 appellarunt. Verum ergo fuerit χωρία Μιλυαδιχά, ut payi ejus regionis intelligantur. lbid. "0.46aca. Jurares '0X6lav esse, quam omnes, si Stephanum exceperis, meritum propterea Casau- boni, Salmasii atque aliorum animadversionem, Pamphyli:z transcribunt. Ne quid tamen mutetur, Piolemzus auctor erit, Ὄδασα, sive, ut Coislin, ins., Ὄλθασα Pasidizt haud multum a Comana, quo de oppido mox, coptribuens. Nec Psidix meuto illi nocere debet, cum finitimas esse provincias et plura ejus oppida Hieroclem Paiphylize suae vindi- care apertissimum sit. Ibid. Λυσήγαρα. Λυσινίαν Ptolemzi esse non du- bito : nam et reliquae Notitie urbem agnoscunt, et Theodotus Λυσινέων in Chalced. concilio p. 402, sive Lysiniensis, utin synodica ad Leonem iuipe- ratorem epistola, memoratur. lbid. Κόμαγα. Non aliter Ptolemzus, cui Ephe- stius Comanenus in synodica epistola astipulaiur ; nam operam Carolus a S. Paulo abutitur, cum Co- macenum eum esse jubet. Huc refert Harduinus numum [EPOKAICAP. ΚΟΜΑΝΕΩΝ, probabili conjeclura : propius enim hinc Hierocsxsarea quaia ab oppido Pontico Cappadocicove distat. lbid. Kó.46aca. Kóp6aca, quemadaodum Piole- maus, unde Corbaseus episcopus, ut Carolus a S. Paulo admonuit, in. concilio Coustantiuop. sub Menna. lbid. Κρέµνα. Κρῆμνα, quaai coloniam Romanos deduxisse Strabo et Ptoleinzeus testantur. Sita erat in loco prarupto,'qu:? fortasse nominis causa, uu- dique fossis depressissimis munita apud Zosimum 1, 69, ubi tamen male Lyci:x tribuitur. lhid. Παμένου τεῖχος. 'Avtpot&lyo; mendose Constantino |., 4 Them. 14, ut. Πανεμοτειχειτῶν "umi moustrant. Τεῖχος autem in liac compositione arcem notat; quam rem cum pluribus exemplis L. Molsteinius ad Stephanum sjabilire constituerit, eaque absint ab ejus notis, en tibi ea ex schedis, quarum tihi copiam fecit vir clarissimus L. Ph. D'Orville. Τεῖχος multis in locis velerum mon solum wiurum sed et. castellum vertendum. est ; significat enim locum munitum. Jta fermesemper apud. Scyla- cem el [lerodotum. Sic. 1. 1,0. 83 Sardes vocat εεῖχος τῶν Λυδῶν, ubi incple interpres murum Lydorum, ct ]. vii c. 59, quem locum notavi ad Stephanum. Justi "us Cohort, ad Grecos : ἐπὶ τούτους Y Àp (te 1199 φιλοσόφους) ὥσπερ ἐπὶ τεῖχος ὀχυρὸν χαταφεύγειν εἰώθασιν. Et Orat. ad Grecos. Hercules. inter alios labóres Augit ὀχυρὺν τεῖχος a sordibus purgasse di- citur : utrobique validum murum reddunt. perverse. lta v£oy τείχος, Αδώνου τεῖχος, "Hoatov τεῖχος εἰ παλαιὸν τεῖχος in Steph. 1 ἀγαι. Atque ita accipe in oraculo Apollinis Atheniensibus dato ξύλινον τεῖχος, el vide ipsum Stephanum in τεῖχος, ubi φρούριον exponit. ]dem Justinus dialogo cum Tryphone Plutonem scribit el Pythagoram esse ὥσπερ τεῖχος καὶ ἔρεισμα τῆς φιλοσοφίας * Velut murum el columen ait. interpres, ego polius arcem el munimentum : nam et IHomerus liiad. Α 401 τεῖχος "Apstov vocat Thebas, quasi lo- cum ab ipso Marie munitum, Martis propugnaculum. ll.ec vir doctissimus ; qu etsi verissime observata eint, non ivero tamen inlitias, murum apud Latinos eamdem haud raro siguificationem possidere. Vide Auton. Jtiner. p. 644 οἱ Wassium ad Sallust. Ca- ulin. c. 61. 001.148. Αριασός. Gemina sibila:te Plolemzus et ms. Leid., uec discordante Theophilo τῆς ᾿Αριασσοῦ in Chalced. p. 672, tametsi perperam p. 556 πόλεως ᾿Αρχισσοῦ Παμφυλίας, lbid. Μαξ,μιανούποις. Est in Notitiis οἱ conci- liorum Actis, sedsitus, ut plerzque liujus provin- ci, incertissimi. Κτῆμα, quod sequitur, publicum urbis agrum sive przdia indicat ; quo modo βασιλικἁ κτήµατα in Herodiani l. 1, c. 11, sunt. ville prin- cipis, et I. 11, c8 «à ποῤῥώτατα τῆς πόλεως κτήματα, predia ab urbe remotiora. lbid. 'PerncaAdgapa. Credo pagi aut oppiduli esse nomen : solet enim llierocles τὰ ῥεγὲ, ex ῥε- γεὼν accisuim, illis praeponere ; qua de re infra cum in Bithyniam deveuerimus. Pagus ipse, pariter ac Limobrama, milii nusquam occurrit. lbid. Κόδρουα. Forte Κόρδουλα prestiterit : certe Maras urbis episcopus in veteri Latina ver- sione concil'i Chalcedou. p. 100 Cordyloruin et ms. Κορδύλων, elsi vulgo uunc Κοδρύλων, et pessime p. 557 Κοδραλαίων, «tque in. epistola provincialium synodica Codri, appellatur. Accedit Stephanus, Κόδρυλος, πόλις Παμφυλίας. Haud equidem ignoro quid Abr. Berkelius ex eo fuerit architectatus, quo ulique sine iucominodo nunc facile carebimus. lbid. Δημουσία. Sanumne hoc àitan mendosum, queinve locum cum insequente insederit, ut docea- tur, aliunde exspectamus. lbid. Παστο.Ίηρισσός. Si mss. addicerent, IIc5vq- 215357 Ptolemai et conciliorum przferrem. lbid. ZéAzn. Σέλγη haud dubie est, quod in anim- alversum a Ch. Cellario G. Α. iit, 4 p. 198 vide- bis. Monti erat imposita. Πολίχνη 8' αὕτη Παμφυ- λίας ἐστὶν, ἐπὶ λόφου χειµένη Zosim. v, 19. lbid. Τριιούπο.Ίις. Vero nomine. Πρ'μεύπολις erat. Hinc Timotheus ΒΠριλουπόλεως τῆς Παμφυλίας in Chalcedon. p. 127 et p. 240 male Πρια μούπολις in Ephesino p. 528. ld enimvero negligi non opor- tet, Tribonianum Primupoleos przsulem, qui Ephe- £'u9 concilio scribendo adfuit p. 458, ᾿Λσπένδου τῆς Γ λμφυλίας dici, nec usquam Primupoleos episco- pin ab eo distingui; prxterea in veteribus Notitiis Aspendi praesulem sepe memorari, et. primupoleos nullam esse mentionem. Qux mihi res argumento cst Aspendum nihil prorsus a Primupoli discre- COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1131 passe, atque adeo perperam in Geographia S. distingui. lbid. Σώδι. Lege Σίδη, qu:x deinceps metropolis Pamphilie prim: fuit. Primum ea dignitate in Concilio Constantinop. secundo p. 940 illustrata conspicitur, etsi in Chalcedonensi p. 437 Amphilo- . chius ejus episcopus inter metropolitanos, quos vo- cant, nomen ascripserit, Numum Σιδητῶν πρῶτα Παμφύλων et alterum Σιδητῶν λαμπροτάτης ἑνδόξου explicuit Spanhemius dissert. 6 de V. οἱ P. Num. p. 591. Col. 148. Σέργα. Assentior Holsteinio Sennensem in concilio Ephesino episcopum huic urbi imponenti ; tametsi enim Neciarius Συνέων p. 409 scribatur, alibi τῆς &v Xsvéq καθολικῆς Ἐκκλησίας nonina- tur. Vide p. 529. Λύόρη. Sic ei Dionysius Perieges. 859 in edi- tione Guil. Hilli, quod sphalma typographi Ch. Cellorius G. A. 14, & p. 199 putaret, nisi in Hiero- clis notitia Pamphylie etiam Λύθρη scriptum inve- niretur. Ego contra sentio, Dionysii plerzeque omnes editiones Λύρδην, etiam Ferrariensis a. 1512, prse se ferunt : nostrum vero a librario parum diligenta est : Dam caeteri scriptores consentiunt. Λυρθειτῶν numis. — lbid. Κάσσα. Non alia est ac. Ptolemzi Κάσαι, pro quo Cassz vetus ejus iuterpres. - Itid, Κόταγα. Si Acta Ephesini concilii haud fal- lunt, Κότενα przstiterint ^ subscribit enim p. 549 Acasius Κοτένων τῆς Παμφυλίας, et p. 529, quam- vis non sine levi mendo, τῆς àv Κοπένοις ἔχχλη- σίας. lbid. "Ὄρυμγα. Hoc mss. approbant. Huic episco- pus fuit Paulus Orymnorum Ephesin. concil. p. 674, qui vitiose τῆς ἐν θρύμνοις ἐχχλησίας p. 555. Vide Niczn. sec. p. 598. lbid. Κορακήσιον. Situm erat in saxo prxrupto, olim Ciliciz aspere initium apud Strabonem 14 p. 668. Matidianus Κοραχισίων est in Eplhesino p. 458, quicum pane conspirat Κοραχησίων numus Thes. Britan. tom. u, p. 982. Ibid. Σύεδρα. Desertum Ciliciz scopulum Florus a Salmasio emendatusiv, 2, Lucanus parva Suedra viti, 259, ab eodem sanitati restitutus, appellat : olim Synedris legebatur, prorsus ut Coislin. mss, ex Suedra Ptolemaci Συνέδραν v, 8 feeit. Vide in Solin. p. 542, et Kuster. ad Suidae Αἰλιανός. lbid. Καρα.]ία. Κάραλλις ἡ Καράλλεια Stephano. Coucilii Ephesiui Actis adfuit Solon. Καραλλίας, p. 458, οἱ Chalcedon. p. 672 Marcianus πόλεως Καραλλίας reetius Constantinop. tertio τῆς Καραλ- λέων πόλεως τῆς Παμφυλίων ἑπαργχίας, p. 505. Vide Mo!'st. iu Stephanum, et gentile lioc a Κάραλλις derivatum atque ab — Ethnicographo — neglectum observa. lbid. 'OA4v6pacoc. Κορυθρασσὺς vere Holstei- nius, cujus pr:esul, ab eodem appellatus in. hanc rem, Nesius Κορυθρασσοῦ Eplies. concil. p. 408, perperam vero τῆς κατὰ Κορυδοσύνην ἐχχλησίας, p. 529. lbid. Ὑπὸ xovcov.tápiov. Presidi Lvciam No- titia. imp. Orient. c. 1 subjicit, estque in Actís S. Claudii apud Ruinart. p. 866 Lysiws preses provincie Lycie; qui tamen non huic sed Cilicia, quoniam in civitate /Egea commoratus dieitur, 1195 ADDENDA. — P. praefuisse videtur, ut bene vir doctus. Juuctam Pampliyli:e paulo ante observavimus. Malala tom. 1l, p. 09 Lycaoniz olim connexam, sed a Theodosio secundo inde divulsam ac provinciam esse factam, Myreusi urbe ad metropoleos dignitatem provecta, affirmat; quod si verum est, fortasse ultimis Theodosii primi imperatoris annis Lycaoniz est adjecta : tum enim Lycis gravis inusta nota est, permissumque ut provinciales contumelioso nomine vulnerareutur. Nec cum veritate tamen consentiet, a Tlieodosio juniore Lyciam pristina jura reciperasse, siquidem priorem - Mi famam merituimnque inter czteras renovari cen- suerunt imperatores Arcadius et Honorius in l. 1x, ο, Th. de indulgent. crimin. Forte rem eamdem repetita lege Theodosius secundus jussit, eorumque scribendorum Malalz occasionem praebuit. . Col. 448. Πό εις A6'. Plinius N.|H. v, 27 suo tem- pore oppida 36 Lyciam habere, Strabo xiv p. 664 commune Lyciacum τὸ Λυχιαχὸν σύστημα ex 25 ci- vitatibus fuisse compositum, in quo Lyciarches, aliique magistratus crearentur, refert. lloc loco numerus catalogo, qui mox sequetur, major est. ljid. Φασύδης. hmo Φαστλίς, in finibus Lyciae et Pamphyliz posita apud Strabonem xiv p. 667. De Cylabra, quem tauquam leroem. vencrabantur, Aihenizeus vii, 15. Ex. sequenti nihil, quod placeat, emergit. Vide Ciceron. Verr. iv, 10. Ibid. Γάγα. Holsteiuio in Stephanum Γάγα hoc neutrum videlur plurale, cui si quod siniile esset exemplum, nec tot vitia liuic notitiz inessent, assen- tiver. Ab urbe et vicino amne, quem tamen Galenus ἀπλ. qat pax. 11, p. 125, etsi Lycise oram parvas na- vicula legeret, invenire potuisse negat, lapidem Ga- gatem appellatum volunt, qua de re Saraceuus in Dioscorid. v, 146 ex Rhodius in Scribonii Larg. Cowposit, 225, cujus tamen omnia puto non pro- babia. Vide vero quas turbas lioc oppidum leviter in. Eusebio de Martyr. Palastin. c. iv depravatum dederit : E: τις ἄρα Πάγας ἐπίσταται, τῆς Λυχίας οὐχ ἄσημον πόλιν. Si quis, inquit, Pagas novit, ur- bem Lycie non obscurum. Valesius Araxa, quod mss. ἀραπαγάς aut ἁραγάς offerrent, quo nomiue nusquam urbs iu Lycia, videtur inaluisse : Hensche- nius tom. I. April. p. 59, Patara praoptat; luinar- tus Actis Sincer. M. p. 520, iu dubio est utri acce- dat. Tu mecum Γαγάς scribe, et compositos hos fluctus aguosces. luid. 'AxaAtcCc Oc. Si lianc et alias Notitias ex- ceperis, inventu dillicilis erit. lbid. Εάεδεσός. Legeudum haud dubie est δεθησσός, quam urbem e mss. Stephano L. Ποἱ- steinius et Abr. Beikelius restituerunt, Ἐδεθησσὸς, ait, πόλις Auxlac, ὡς Καπίτων Ἰσαυρικῶν o^. No:lem vero a Berkelio probari conjecturam Hermolai Bar- bari iu Plinio v, 27 llabessum iu Edebessum mu- tantis. Oppida, iuquit, Apyre et Antiphellos, qua quondam llabessus, atque in recessu Phellus. Nam euipertissimum hine est diversa oppida Lyciz An- tiplellum et Edebessum fuisse, utpote distiucte ab Hicrocle memorata. Col. 149. Λίμυρα. lloc e mss. vulgato [λύμνρα] priferendum. Sita urbs erat ad. ejusdem c guomi- nis amnem apud Strabon. 14, p. 666. Videntur autem τὰ Λίμυρα et τὴν Λιμύραν dixisse; sane τὸν ἐν Λιμύρα Διάτιμον Dasilius M. epist. 218 laudat, et WESSELINGII 1139 ex Ovidio Metamorph. ix, v. 645 haud ignotus es:: Jam Cragon et Lumiren Xauthique reliquerat undas. Ibid. 'Apoxavóa. Nota satis urbs est ex Strabone Stephano et aliis, forte «pposita ad Arycandum flu- vium Plinii v, 27. Male Petrus Diaconus Οριχάνδων Niceno secundo concilio p. 52. lbid. HcoóaA(a. Stephanus Ποδάλεια πόλις Λυδίας, quod jure viri docti ex Ptolemzo et Notitiis mutze runt : Lycie euim fuit. Vide epist. provincialium synodicam tom. IX concil. Labbei p. 539. lbid. Χῶμα. Vaud aliter Pliuius et Ptolemaus. Eudoxius πόλεως Xopato; ἑπαρχίας Λυχίας in Ephesino p. 536 memoratur. Qu2 hanc excipit, mihi inaudita est, vereorque ut sine mendo sit. Arbitrabar Κορύδαλλα, unde Κορυδαλλέων numus Thes. Britan, tom. M, p. 262, et £y Κορυδάλοις (sive potius Κορυδάλλοις) Αλέξανδρος ἀπὸ µοναζόντων ἐπίσχοπος Basilio M. epist. 218, legi pos:e : sed id oppidum longius a vulgato distat, et fortasse in Kopiozápaoc, quo Lyciz urbium index finitur, de- litescit. lbid. Mopa. Bene ms. metropolin fuisse preter Malalam concilium Chalced. et Synodica provincia- lium ad Leonem epistola dubitare vetant. Basilius Seleuciensis Vit. S. Theclz 4, p. 272: ᾽Απαγγέλλεται εἶναι χατὰ τὰ Μῦρα ὁ Παῦλος. τῆς Λυχίας δέ ἐστιν αὕτη βελτίστη xal φαιδροτάτη πόλις. Vetera Theclse Acta a Gabrio Specileg. 1, p. 114 publicata Μύραν τῆς Λυχίας appellaut, inale, ac propterea corrigeuda z paulo enim aute £v Μύροις. lbid. 'Apréa. ᾿Αρνεαί, uude in pluribus Notitiis ὁ Ἀρνεῶν. Stephanus ᾿Αρνεαὶ πόλις Λυχίας µιχρἀ. Cyanea sunt apud Plinium v, 27. Ibid. 'AzepAalt. Ita manu exarati libri. Ptolemaeo Απεῤῥαί, Notitiis Jac. Goari ὁ ᾽Απρίλων episcopus, perperam. luid. Φε.1ός. Manc et illi oppositam Antiphellum Strabo xiv p. 666 atque alii describunt. "Ev Φέλῳ Λολλιανὸν ἐπίσχοπον Basilius M. epist. 218 com- meudat; ubi ex Vaticano mss. ἓν Φελιῷ admitti oportuerat. lbid. Κάνδυδα. Plinius et Steplianus hoc probant, Κόνδυθα Piolemzus, haud bene. Constantinus πόλεως Κανδήδων Niczui'secundi p. 52 et Κανδίχων p. 995 hiuc fuit: inserique adeo urbs hzec Geogra- phie S. debuerat. lbid. Εὐδοκίας. Notitize haud przterierunt, est- que, quod et Holsteinius, monuit Photius Eudoxato- rum provincie Lyciorum in concilio Constantino- politauo sub Menna. lbid. Πάταρα. Hanc nobilem fecit delubrum Apel- linis, quondam opibus et oraculi fide Delphico simile. Ultra est Xanthus flumen et Xanthus oppidum, inquit Mela 1, 15. Adde Strabonem xiv, p. 665. lbid. Kóp6m. Ptolemeo Kóp6a, et forte verius : nam ὁ Κόμθων non tantum est in Notitiis Jac. Goari, sed et Constantinus πόλεως Κόμδων Niczeno secundo p. 596 subscripsit : unde mirere et hanc in Geogra- phia S. esse neglectam. Micat. Verum est Νίσα, sive Νύσα, ut Coisl. ms. e Ptolemaeo. Ὁ Νύσων est in Notitiis. Priefuit huic uibi episcopus Georzius, qui πόλεως Νισσᾶ Niczni secundi concil. p. 52 et Νάσας p. 5553 dicitur. lbid. Πίναρα. Six urbs fuit ultra Xanthum fla- meu, non, uii vulgo locant, cis eum fluvium, si 4131 verum tradidit Arrianus. Exped. Alexand. 1, 25. Episcopus τῶν Πιννάρων Tlieodorus cum Niczno secundo p. 52 inter Lycios roren profiteatur, digna utique urbs fuerat cui in Geographia S. locus assi- gnaretur. Ccl. 149. Σίδυµα. ltams. et verissime, ut ex Ptole- mzo et Plinio constat. Addo Zemarchum πόλεως Σιδύμων τῆς Λυχίας concilio Constantinop. tertio p. 503 et Nicodemum πόλεως Σιδύµων Niceno se- cundo p. 52 subscrips'sse. Theophanes de Marciano Chonogr. p. 89 : Καὶ γενόμενος ἐν Λυχίᾳ, ἀῤῥωστίᾳ περιπεσὼν xal χαταλειφθεὶς ἐν πόλει Σύδηµα, ubi sine dubio Σίδυµα oportet, quo et. mss. Darberini Σίδημα ducit. Holsteinius in dubio utrum Σίδυµα an Δίδυμα probaret fuit. Vide ad Stephanum in A δυμον et Σίδυµα. lbid. Τ.1ῶ. Hoc e mss. verum fuerit, modo Τλῶς legeris,. quam urbem inter sex maximas Lycie Strabo xiv, p. 665, refert, Andreas πόλεως Τλοαίων Chalcedon. p. 97 et Τρόγλων p. 599, ac Constantinus Τλῶν, qui Τλωέων dici debuerat, Nicieno secundo p. 52 adfuerunt, lbid. Τε.Ίμισός. Praestat sibilantem geminari, etsi llesychius Τελμισεῖς ἔθνος περὶ Λυχίαν, et Clemens Alexandrinus Stromat. 1, p. 561 edit. Oxon. ὥσπερ Ts)uiget; τὴν δι ὀνείρων μµαντιχήν, ct Dasilius M. epist. 218 ἓν Τελμεσῷ Ἱλάριος ἐπίσκοπος : alte- rum enim plerique veterum probare solent, interque cos Clemens ipse Proirept. p. 40. Posita urbs erat in colle pr:rnupto circa mare apud Arrianum Exp. A'exand 1, 98., sinuique nomen fecit. Lucanus. vii, 948 : Magnosque sinus Telmissidos undg compenaal medio;pelagi. Sie malim : nam et Themissidos in manu exarato libro Fr. Oudendorpius invenit. Vide Cellar. G. A. iu, 3, p. 107 et Holstein in Stepliauum. lbid. Καῦγος. Carite hanc urbem serior :etas Lycis* contribuit. Arces ejus Heracleum et Persi- cuim Diodorus Siculus xx, p. 766, non praeteriit, Ager circa urbem satis uber et fertilis erat, sed aer per :estatem et autumnum pestilentissimus, auctore Strabone xiv, p. 651, unde valetudine habitantium, quod Mela ait, oppiduin erat infame: passim cives febricitabant, pallidoque vultu morbum prodebant, quam in rem prater Strabonem egregia habet Dio Cli ysostomus orat. 32, p. $90. Hesychius in Καῦνος dicit Ῥόδου esse πόλιν, quoniam Rhodiis subjecto fuit. Descivere quidem ab his Caunii apud Livium xLv, 95, sed et in ordinem sunt redacti et a Romanis deinceps iisdem addicti, indice Strabone ; quo jugo necdum exsoluti erant, cum Rhodiacam Dio Chry- sostomus recitaret. Τίς γὰρ παρὰ Κουνίοις, inquit p. 949, γέγονε γενναῖος ἀνῆρ; ἢ τίς πώποτε ἐχείνους ἀγαθόν τι πεποίηχεν; ol γε δουλεύουσιν οὐχ ὑμῖν póvotz, ἀλλὰ χαὶ ᾿Ῥωμαίοις, δι ὁπερθολὴν &volac xal μοχθηρίας δ.πλῆν αὑτοῖς τὴν δουλεἰαν κατασχευάσαν- τες. Quare cuim ea fuerint misera conditione et in- considerata temeritate, ue miremur ab eodem ora- tore p. 326, τοὺς χαχοθούλους τούτους Καννίους pessime sibi consulen'es Caunios appellari. "Apa£a. llabent urbem Stephanus et Ptolemazus, Theodorus episcopus πόλεως ᾿Αράξων ἐπαρχίας Λν- γίχς, sive Αράζων, ut perperam p. 675, concilio Constautinop. tertio , pejis. Stcplisnus.— πόλεως COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1138 'Apásou. Niezno secundo p. 356, subscripsisse di- citur. Bubon ex. Plinio nota est. Ibid. Ἡνόανδα. Οἱνόανδα ex Piinio et Stepnano: nam Prolemzi Οἰνέανδα recta non sunt. Prave concil. Constantinop. tertio p. 073 Georgius presul 'Ὑνιανδοῦ ἐπαρχίας Λυχίας, et p. 535, Οἰνιάνδων, ac Niczna. secundo p. 526 Georgius Οἰνιάνδου scribitur. Ibid. Βα.ἱούρα. Βάλδουρα, ut in Plinio et Ptole- mao, cujus oppidi episcopus Cbalcedon. Concilio p. 534 Philippus Bapfoupiov, et p. 666 πόλεως Βαλδουραίων, optime Βαλθουρέων p. 97 vocatur. lbid. Κομιστάραος. Mihi, nisi Corydalla, sit nihil de ea innotuit. Ibid. Ὑπὸ ἡγεμόνα. oub. Vespasiano principe in- sularum provincia facta est, Sextus Rufus ait Dre- viar. c. 10, presidisque imperio subjecta: unde Diocletianus imperator ad Diogenem insularum prasidem scribit l. v c. ubi caus. stat., ejusdemque. meminerunt imperatores Honorius et Theo:/losiug in |. 33 c. Th. de Navicul., ubi plura Gothofredus. Agere prases plerumque Rhodi solebat, quorsum. cum hieme periculosus et sape incertus esset cur-. sus, [frustra Rhodiis querentibus , imperatores Va- leus Gratianus et Theodosius aliud edixerunt I: 8 c. de Offic. rector. provinc. Civitas Hhodiarum, aiunt, injuriam suam non (am decenter quam sero. cgn- questa. est. Unde inviolabili observatione sancimus ut, quoniam tempore hiemis navigatio spe pericu- losa est eu semper incerta , in illis quinque urbibus, quc poliores esse celeris asseruntur , vicissim hie- mandum sibi judices recognoscant. Neque enim due. bitandum videtur quin sub judicum nomine pr:sides. eoinplectantur, tantoque minus quod et alias judicea in lctorum fragmentis praesides assignificent , ut exemplis Corn. Van Biukersho.k Observat, 1i, à docuit pluribus. Cave vero quinque urbes, in quibus vicissim hiemem transigere jubentur, de insula Rhodi urbibus cum GuiJ. Pancirolo in Notit. imp. Orient. c. A02 interpreteris : tot illa non vidit, tribus. olim superba, unde τρίπολις νᾶσος Pindaro Olymp. οι]. 7, sed quz in unam Rhodum, ejusdem cum iu- sula nominis, deinceps coaluerunt, Strabone teste 14, p. 655. Quinque urbes, uisi fallor, insulze sunt toti- dem, in hac provincia csleris potiores ; hoc ipsa imperatorum constitutio, ut admittas, requirit. Nec obest sermonis usus : nam et Virgilius Delum Apol« linis urliein vocat : neque Grzcis quidquam familia- rius quam insulam πόλιν appellare, Vide Anton. lin. p. 525. Ρόδος. Insularum provincie metropolis Ephe- sino conrilio p. 453 dicitur; Jornandi de Περπ. Succes. Rhodus opinatissima insula εἰ totius Adria insularum. metropolis, qui rectius gai marig aut Asie scripsisset. Libertate a Vespasiauo privata est - apud Sueton. c. 8; unde citra dubium est Diouis Clrysostomi Rhodiacam apte fuisse recitatam quam Rhodiis libertas auferretur, in provincia» formam redactis : salvam illis libertatem p. 544 D, beatam- que satis insulze conditionem, cui in Caria et Lycia civitates tributarix essent plures p. 341 € ; adfuis:e illis preterea τὸ ἑαυτῶν προεστάναι χα) τὴν πὀλ.ν διοικεῖν καὶ «b βουλεύσασθαι χαὶ τὸ δικάσαι p. 959 B significat; qux omnia inter provincias trauscript.e haud sane conveniunt, lbid. Acc. De hac ei sequentibus Anton. £t:n, 1199) ADDENDA. — P. p. 522. Addam justam Sopingio causam defuisse cur hzc lHlesychii de Samo. Φυλλὶς fj Xápoz τὸ πάλαι, mutaret et Φυλλάς mallet. Vulgato patrocinium nun- quam Nicander negaverit Alexipharm. 149, ubi echoliastes Φυλλὶς ἡ Σάμος. Col. 149. Μέθιµγα. Sic et Scylax, quem Chi. Cella- rius G. A. 11, 2, p. 15 ut sine vitio sit veretur, quo- niam Straboui ει Thucydidi Μήθυμνα placeat. Ego haud damnaverim : nam et Μέθυμνα in Niczeno secuudo p. 349 legitur, et Μεθυμναίων numum Thes. F.iderician. c. v, 29 ostentat. Videtur et assentiri Galenus Method. Therap. xu, p. 106 : Τριῶν γὰρ οὐσῶν iv Λἐσέῳ πόλεων, ἧττον μὲν εὐώδης καὶ γλυχὺς (olvog) ἐν Μιτυλήνῃ Υεννᾶται, μᾶλλον δ' εὐώδης xat γλυχὺς ἐν Ἐρέσσῳ, κἄπειτα ἐν Μεθύμνῃ. Qui tamen cum de ΑΠΙάοΟΙ. 1, p. 427, ἐν Μηθύμνῃ przferat, incertum relinquit utrum probaverit. Ita- que succedat MsÜuuvato; apud Athenzum ]. vin, c. ult. et Maximum philosophum περὶ Καταρχῶν 499 : *H γύροις ἔνι χλῆμα Μεθυμναίου λελίησαι χατθέµεναι. Jam si µέθυ originem dederit Μεθυμναίῳ, αἱ Atlie- naus volui, aut Μέθυμνα potius, utique ea se tueri poterit. lbid. HéceAoc. lloc nomine cum insulam nemo noverit, Carolus a S. Paulo Δτλος substituit, quam supra sub Acliaie proconsulis ditione vidimus, Mihi Ττλος, de qua Strabo x, p. 488, ex parte voca- buli baud male cxstrui posse videtur , etsi gravius jatere υἱοις arbitrato. Auctor catalogo praescripsit urbes 8e 90 recensurum, et 19 tantum meroran- tur: defli preterea Carpatbus celebri satis fama in hac provincia; itaque opem e mss. fldelioribus optanius. Ibid. Προσελήνη. Insula Πορδοσελήνη est, quam vocabuli fetorem vitantes Ποροσελήνην alii, alii Προσελήνην vocarunt : prius est apud Stephanum et plures alios, posterius in Chalcedon. synodo cui p. 550 et tom. IX, p. 175, Florentius Τενέδου, Λέσθον, Ἱροσελήνης xal τῶν Αἰγιαλῶν subscribit, testiflca- turque se illis insulis episcopum fuisse; quas et conjunctas atque uni presuli subditas ex Ephesino p. 671 colligas : videbis enim Lesboselenensem Juaunem , haud dubie Lesbo et Pordoselenz impo- situm. Qu: vero τῶν Αἰγιαλῶν nomine in Chalce- donensi signantur? novimus Αἱγιάλην, sive Αἰγίαλον, ut Suidas maluit, tusula: Amorgi urbem, sed longius in Carpathium mare projectam quam ut Lesbi epi- scopo subditam arbitremur. Ergone a vero multum aberrabimus, si xal AioXibuv scribamus? constat enim Lesbum earum insularum principem et metro- polin fuisse ex Kustathio in Dionysii Perieges. 5506. lbid. Zógvoc. Σίφνος. Ut mss. Leid.; quam cum Stephano male ἩΜερόπην vetusto nowine dici et Μερόην substituendam 'suspicatur Abr. Derkelius, haud sane attendit ad Plinii cum Stepliano consen- sum 1v, 232. lbid. 'Apgovpryóc. Non aliter Ptolem:eus, ᾽Αμοργός alii. Quod autem e mss. profertir ᾽Αμολνός, id ex posteriore natum cst, prorsus ut rempublicam depc- culantes Attici poetas ἁμολγούς et ἁμοργούς appcl- litabaut. Vide Kusterum ad Suidie ᾽Αμολγούς, et de insula Bochartum de Colon. Phoanic. 1, 14. Ibid. Αστυπάλαια. Notissima iusula est, cui tognominem in Samo urbem Poly:enus Stratag. 1, 23 habet, sitam, ut Etymologus docet, παρὰ τὸν WESSELINGII , 1110 ποταμὺν Σχήσιον, qui forte Χόσιος esse dehet, Χήσιον ejus insule promontorium Alexiplrarm. 151 Nicandri scholiastea novit, unde Χησιάδες nymphae isti poete, et Diana Χησιάς Callimacho /igmn. ia Dian. 9928. Ὑπὸ κογσου.λάριο». ἵπ Notitia imp. Orient. c. 4 prasidem Caria liabet, apid Sozomenum Η. E. v, 21 : scribit enim τῷ ἡγεμόνι τῆς Καρίας Iulia- nus, lbid. ΒΜή.Ίιτος. Μίλητος est, urbs nobilissima, de qua Strabo 14 p. 655. lbid. Ἡρακλείας ᾿Ογμοῦ. Jungunt. hzc mss.: verum est 'lipáxXeia Λάτμου, ita, quod Latmo monti assideret, dicta. Quin et Λάτμος urbi nomen fuit, ubi Strabo. xiv, p. 635 et Apollonii sclolia- stes 1v, 57. Monuerunt, quo insignis eiiam est in Ρο]γανιὶ Stratag. vii, 25 et Chalced, concil. p. 58f, ubi Dionysius Λάγμου Καρίας, pro Λάτμου, qui p. 667, ἹἩρακλείας ᾿Ατάλμον graviore peccato di- citur. In Niceno secundo Ἡράχλεια τοῦ Λατό- µου p. $56. Melius Constantinop. tertio p. 675 Ἡ- ράχλεια Λάτμου Enapyla; Καρίας. lbid. ᾽Αμυν δὲς Μύνδος, de qua Strabo xiv p. 658 et Pausanias m, 350. Perporam Niceno secundo p. 956 πόλις Μύέδος. Halicarnassus et Cnidus no- bilitatte sunt et stilo minus egent ; etsi hoc addi poterit, posteriorem deinceps Stadiam esse appel- latam eoque nomine insigniri in. Niczeno secundo p. $2. lbid. Κέραμος. Neque maritimam hanc. urbem, unde sinui nomen venerit, Strabo xiv p. 656 prz- teriit. Meminit etiam Galenus περὶ τροφ. bovag. p. 517. Hesychius: Képapoc πίθος xaX πᾶν 6azpa- xov , xai δεσμωτήριον, xaX ὀχύρωμα, καὶ πόλις Ka - pias" ἡ δὴ δὲ ἐπὶ ὀχυρώματος. Sic forte ullima ca legenda sunt. Putem grammaticum illa ex critico- rum scholis in Homerum esse mutuatum :. soliti enim fuere Jliad. e, 587 ya)x&y 0 ἓν xepáyou δέδετο diversis explicare modis atque aut. de car- cere aut de Carie urbe Ceramo, loco mun:to posila, accipere. Eusiliatius in eum poete. versum p. 425: "Αλλοι δὲ φασι δεσμωτηρίῳ στερρῷ , λέγοντες Ku- ποίους χέραµον χκαλεῖν τὸ δεσµῳτήριον. Οἱ δΣ πόλιν Καρίας qaot τὸν Képapoy, χάλκεον οἷον δοχοῦσαν xal τροπιχῶς λεχθεῖσαν διὰ "τὸ ατεῤῥὀὸν τοῦ τειχίσμα- τος, lbid. MvJAaca. Sic et Polybius Leg. 95 et Ptole- nimi ms. Coislin. ei Μνυλασέων numi. Μύλασσα AtWeuzus viri, 18, Dio xvin. p. 425, atque alii, quos testes appellavit Ch. Cellarius G. A. 11, 3, p. 104. Est et in. Thes. Fridericiano c. ΧΗ 17 nu- mus Μυλλασσέων nomen praeferens, qui si huc per- tineret, ut viro docto visum est, multa couturbaret. Sed cave illi fidas, aut vera opineris que de novem: Cari: dynastis ad eum disputata sunt. Numi inscri- ptio alia omnia doccbit, si componatur cum illis quos Jo. Massonus memorat Vite Aristid. n, 7 : inde cnim AAAAZZEQN legi oportere apparehit, οἱ iu corruptis Thes. Frider. litteris ΟΛΒΗΝΩΝ nomen delitescere ; preterea ΚΑΙ KENNAT. ΔΥΝΑΣΤΟΥ sanum esse, neque inde ΚΑΙ ENNATON AYNA- ΣΤΗΝ ef(ci posse. Caetera expediri noudum possunt, cam laceri et detriti fere hoc genus sint numi. Erant Mylasa templorum multitudine referta magi3 quam hominum ; quie causa fuit quare Suratonicus, cum li4l COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1142 urbem ingressus esset eaque animadverteret, inu- tata solenni formula, ἀγούετε, ναοὶ elaimaret. Vide Casaub. in Athen. vin, 8. Col. 149. Στρατογίχεια. Dio 48 p. 425 Labienum, Parthicum imperatorem, Ciciliam occupasse atque Asi: urbes in continente sitas prater Stratoniceam; qui si Cariam pro Asia scriptam reliquisset, cujus sane urbes Mylasa et Alabanda et Stratoniceam iu primis nominat, rem nobis, qua veri fidei haud excederet, prodidisset. Corruptissimum urhis nomen cst concil. Constautinop. tertio p. 673, uhi Thicopeim- ptus πόλεως Τροτολυχειὰς ἐπαρχίας Καρίας sub- scribit. lbid. ᾽Αμυζῶν. Sic, uti apud Strabonem et Pto- lemazeum, ms. Leidensis. Hinc Joannes ᾽Αμνξόνος in Chalcedon. p. 400, et Philetus ᾽Αμαξόνος, levi pec- cato, in Ephesin. p. 457. Aliuda ex Ptolemzo et Stephano, a viris doctissimis correcto, atque aliunde notissima sunt. lhid. ᾿Α.άπανδα Ita vulg. ms. Leid. ᾿Αλάδαν- δα, quomodo praeter alios,Dio xrviit, p. 425. Tumulis fere incincta. est apud Strabonem xiv, p. 660, ut plereque in hac provincia urbes, collibus impositz. Aristophanes Avib. 295 : Ὥσπερ ol Κἄρες μὲν οὖν ἐπὶ λόφων οἰχοῦσιν, ὦ Ὑάθ) ἀσφαλείας obvsxa. lbid. 'Op0ocíac ὈΟὈρθωσία, quomodo Polybius Leg. 95 et ms. Ptolemaei Coislin., Strabo atque alii. Diogenes Ὀρθοσιαίων est ín Chalcedon. p. 98. luid. "Apxaca. Sita fuerunt ad amnem Harpa- sum apud Plinium v, 29. Phanias πόλεως ᾿Αρπάσων τῆς Καρίας adfuit Ephesino concilio p. 520. lbid. NedzxoAtc. Meminit ejus Ptolemaus. Fuit hinc Dorotheus ἸΝεαπόλεως, qui Nicaeno secundo p. 159 subscripsit. Bassonas enim της Νέας πό- λεως Chalcedon. concil. p. 99, quem huic urbi im- posuit Carolus a S. Paulo, Pisidi:e ejusdem nominis u)bis przsul fuit, ut ante diximus. lbid. 'YAdgnypa. Stephano. ᾿ὙΥλλάριμα πολίχνιον Καρίας ὕπερθε Στρατονιχείας, quemadmodum ea veiba Ig. Vossius ad Melam 1, 16 correxit. Ὑλάρι- pa conciliorum Acta probant, ut. Georgius πόλεως Ὑλαρίμων ἑπαρχίας Καρίας Constant. tertio p. 675 εἰ Anthimus episcopus πόλεως Ὑλαρίμων Nican. secundo p. 52. Qui przsules etiam haud dubie indi- giarentur, si nullum sibi in Geographia Sacra lo- cu: viderent relictum. lbid. Ἁγτιόχεια, Sozomenus IH. E. vii, 9 Αντιό- χειαν τῆς Καρίας vocat, Phlegon Rer. Mirab. τι Αντιύχειαν τὴν nob; Μαιάνδρῳ ποταμῷ : huic enim urbs assidebat, mirandi operis ponte juncto ; quem horum 'Avttoyéov numus ob oculos ponit in Thes. Biitan. tom. Ἡ,ρ 269. lbid. Ἀφροδισία. Metropolin fuisse Carie iimnpe- rator Leo significat in epistola tom. ΙΧ con- cil. Labbei p. 967, et Chalcedon. concil. p. 056. "Il πόλις τῆς ᾿Αϕροδίτης Damascio dicitur apud Sui- dam in ᾿Ασκληπιόδοτος : nam nostr.m esse dubitare vetat Photius cod. 242 p. 1050, e quo przterea discimus haud ' multum abfuisse a. Maandro fluvio. Adde Stepnan, Νινόη et Μεγάλη πόλις. lbid. 'Hpax.e(ac 'AAa60oxóroc. Sic ms. Farnes., nec sine vitio tamen ; quod qui tolli debeat, di- scordantium opiniones satis dubium fecerunt. Ilol- steinio, quoniam Stephano Ileraclearum undevice- sima est Μαρίας ἡ λεγομένη ᾽Αλμάκιος µεσή- γειος.θί ab eodem Σαλμαχὶς urbs Carix recensetur,. Ἡρακλεία Σαλμακὶς vero nomine fuisse videtur, praesertim. cum ab Arriano neglecta non sit. Cui accedere, etiamsi Menander episcopus opinioni fa- vere videtur, cum Σαλµάχης Ἡρακλείας Ghalcedon. concil. p. 667 dicitur, non possum. Agnosceo urbent. Salmacida esse in Stephano, sed Heracleam fuisse nemo dixit, De Arriano alia res est, qui Σαλμαχίδα quidem memorat Exped. Alexand. 4 p. 26, at [lali- carnassi arcem ; unde Heracleam hanc esse haud posse apertissimum est. Preterea h»c Heraelea. Stephano teste, fuit mediterranea ; cujusmodi, si propter Salmacin fontem Halicarnassi posita fuit , ut: vir egregius arbitratur, minus recte appellabitur, quod [lalicarnassus mari pene csset. incincta. Ergo- ne cum Berkelio in Stephano amplexabimur ἡ λε- γοµένη ᾽Αλχκμᾶνι Λάτμος } Equidem Heracleam. . Latmum Cari:x urbibus libens asseruerim, nec pro- bavero tamen viri confidentiam, qua conjectura, eaque incertissima, Stephani orationi inculcatur s ne nunc addam plurimum ea correctione a vestigiis mss. recedi, Quid itaque? dices. Putem ἡ Aevou£vn 'AX6áxtog 4 scriptore venisse, eamdemque esse pror- sus quze Ptolem:o in Caria Ἡράχλεια πρὸς 'AXA6ávo pro ᾿Αλδάχῳ appellatur. Auctores habeo Suidam in. Διοχενειανός, ubi ὁ ἐκ τῆς ᾿Αλδάχης Ἡρακλεία-ς τῆς ἐν Καρίᾳ Ἱατρός, et veteres. Notitias, qux ΗἩρα- χλείας Συαλθάχης et Σαλθάχης sepe πιεπ]ηρτυῃές Acta quoque concilii Chalcedonensis, quibus Me- nauder Ἡραχλείας Σαλθάχης Καρίας p. 581 sub- scribit, Non diffitebor eum Σαλµάχης p. 667 nuneu- pari ; quod cum ex priori facillime nasci posse- constet, nihil nocebit; tantoque minus, quia Salba- cen vctus interpres ibidem legit. Itaque eadem He- raclea Αλδάχιος, ᾽Αλδάχη et Σαλθάχη dicta videtue- ab Albaco Ptolem:ei sive monte sea flumine : neque euim temere finiverim. Nec quemquam morabitue sibilans littera urbig cognomini modo connexa modo. detruncata, si meminerit qua ad Auton. Itin. p. 906... et 479 disputata fuerunt. lbid. Τάθαι. Sic codex Lugdunensis et Stepha- mus. Basilius Ταθών est in. Niceuno secundo p. 52 Nuinos Ταθηνῶν dabit Thes. Britan. tom. n. p. 150. Ibid. ᾿Αποιλωνίας. Ccedo non aliam esse ac Apol-. loniam ad Lambanum, ᾽Απολλωνίας πρὸς Λαμδάνῳ, pro quo ᾽Αλθάκῳ malim : certe ᾽Αλθάνῳ est in ms.. Coisliniano, in quo si et ᾽Απολλωνίας inesset, quod . mihi verissimum videtur, beue omnia baberent. Tynchanius πόλεως ᾿Απολλωνιάδος Carix provinciae est in. Chalcedonensi conc. p. 667. Sebastopolin in Caria, nisi fallor, Theophanes Chronogr. p. 905 ad mare habet. lbid. "Iacoc. Sie et Archestratus, quod [Πο]σιοῖ-- nium non fugit, apud Athenzum Deipnosoph. ni, 23; "Hy δὲ ποτ εἰς Ἴασον Καρῶν πὀλινεἰσαφίχπαι. Caeteri "Iascov ιηα]υηί, quam in insula. ejusdem nominis positam ostendit Strabo xiv p... 658. Diodorus xii p. 223 θάσον τῆς Καρίας habet, quam Palmerius "Ιασσον facit, probabili conjectura : Xenophon ta- "en eamdem rem describens II. G. 2 p. 555 Cedreas ad Cerameum sinum a Lysaandro occupatas affir- mat. ' lbid. "Epetoc. Notitix ecclesiastice Ἔριζα pro- bant, unde Papias Ἐρίζων in Chale: don. p. 399. Yide Ch. Cellar. 6. A, 3, 4 p. 164, Marcianupolis 1113 quo olim nomine fuerit, cum nondum mihi pro com- perto sit, de situ quidpiam finire nolim. ldem de Auastasiopoli, cujus aliqua, ut e Carolo a S. Paulo videbis, in conciliorum Actis memoria est, dictum esto. Col. 149. χώρα πατριµόγια. Credo regionem indi- cari quas principis patrimonio erat contributa. Com- imodissime autem Anastasiopoli jungitur, siquidem rci auctorjperbibetur imp. Anastasius in Gloss. Nomic. Πατριμονιάλια, ὅσα ἕκαστος βασιλεὺς ἑαυτῷ χτᾶται ἀπὸ τοῦ βασιλέως Αναστασίου. Λὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐξευρὼν καὶ τὴν προσηγορίἰαν ταύτην καὶ τὴν ἀρχὶν τοῦ χόµητος τοῦ πατριµονίου. Quie tamen an in om- nibus bonz fidei sint, sine crimine dubitari potest : nam cum coloni patrimoniales diu ante Anastasium imperatorem, ut l. 4 et 2 c. de Fugitiv. et Colon. docemur, fuerint noti et a patrimonio nomen la- beant, omnino res ipsa Ánastasio videtur prior. Atque in his ne ambigamus, possessiones faciunt patrimoniales per Asianam et Ponticam dicecesin et fundi patrimoniales per Mesopotamiam et Osdroe- nam provincias, quorum imperatores Arcadius Va- leutinianus et Theodosius in 4. 6 et 8 c. de Fund. Patrimon. meminerunt, et Sacrum patrimonium 1. 45 de Vectigal.; quod ultimum, tametsi Th. Reine- «ins App. Inscript. XX. ita censuerit, comitem sacri patrimonii requirere merito addubitesg, eumdemque 4deo Anastasio priorem et sub Theodosii et Valen- hiniani principatu jam fuisse notum : nulla enim ejus iu. Notitia imp. Orient. , quod sciam, mentio ; (n qua sub dispositione comitis rerum privatorum prepositi gregum et stabulorum procuratoresque saltuum fundos patrimoniales, c. 88 curant. Fateor Fl. Peregrinum Saturnium moderantem illustrem sacri patrimonii comitivam esse in vetéri "lapide, Largior etiam eumdem videri, qui comes et procu- rator in l. xvic. Th. de Bon. Proscript. Arcadio et Monorio principibus dicitur. Atis, utlegis argumentum judicat, patrimonii Gildoniaci comes; quem Notitia tmp. Occid. c.42 memorat , et procurator fuit. Jam quod forma liujus comitiva sit apud Cassiodorum ep. vt, 9, id, ut comes patrimonii ante Anastasium fuerit, efficere nou poterit, cum ab Anastasio Theo- doricus ejus rei exemplum sumere potuerit. Verum hoc obiter. Mss. χωρία πατριµόνια, e quibus si «atp:povtálua formaveris, fundos patrimoniales habebis. lbid. Κίδυρα. Magna hzc est Cibyra, 4 qua con- ventus Cibyraticus apud Plinium v, 29, in Phrygize Carizque finibus posita, nec longe ab Antiochia ad Meandrum teste Strabone xii p. 630. Itaque falsus est scholiastes Horatii Cruquianus iu Ep. 1, 6, 53 scribens :Cibyra vicus maritimus in Paphlagonia aut Lydia, Fuit quidem altera eodem nomine sed miaor in Pamphylia apud eumdem Strabonem xiv p.667, quam si intellexit, errorem excusare quoque non poterit. À minore hac Cibyra Thema Cybyrrlizo- tarum appellavit Constantinus I. 1 Them. 14; quod cum patria. Anastasii Thanmaturgi iu. Synaxario Divionensi feratur, χώρας μὲν ἣν Κιθυῤῥαιωτῶν, me- rito mireris D. Papebrocium tom. 14 Jun. p. 526 scribentem : Nihilo facilius explicuerim que S. Atha- xasio | atria : nam Kibyrrhoitarwn in elogio nominata rejlo nulla nobis innotuit, ADDENDA. — P. WESSELINGII 114 ' Jbid. KoxtmnpaJuxat. Alio tibi conjectore , qui verum divinet, opus est : ego nihil hinc expedio. lLid. ἐπαρχία Ποντικῆς αἱ . Sic mss.; qua lacera esse apparet. Credoab llieroclis manu venisse éxao- χία Ποντικῆς διοικήσεως a' Βιθυνία, provincia Ponti- ce ἀΐαεεσεος prima Bithynia, Orditur hinc dioeceseos Ponticz provincias, quas 11 fuisse, Bithyniam, Ho- noriadem, Paphlagoniam , Galatiam primam et se- cundam, Cappadocias duas, totidem Armenias, IHele- nopontum et pontum Poleioniacum, ex Notit. imp. Or. ο. 1, quz et Ditliyniam consulari mandot, explo- rate novimus. lbid. Χαἰχηδών. Etsi primo loco inter Bithy- niz urbes ponatur et concilio Constantinop. tertio p. 495 Joannes τῆς Καλχηδονέων µητροπόλεως τῆς Β.θυνῶν ἑπαρχίας subscribat, non tamen nisi no- mine tenus metropolis fuit, salvis Nicomedise sue jure et privilegiis, ut Marcianus, cui honorarium bunc (υπ debet, in. Chalcedon. conc. p. 681 sciscit, Τὴν Καλχηδονέων πόλιν, inquit, ἐν f] τῖς ἁγίας πίστεως σύνοδος διεχροτήθη , µητροπύλεως ἔχειν πρεσθεῖα ἐθεσπίσαμεν, ὀνόματι µόνῳ ταύτην τιµήῄσαντες, σωζοµένου δηλαδη τῇ Νιχοµηδέων µῃη- τροπόλει τοῦ ἰἱδίου ἀξιώματος. Qui cum Καλχηδύνσ urbem appellat, haud multum abest a Καλχαδονίων numis : olim enim Καλχηδὼν nuncupabatur. Quod nomen atque Καρχηδὼν cum sono parum distent, prebita sepe librariis est occasio urbis utriusque confundenda, veluti cum Apsyrto llippiatr. c. xxxii, p. 143 tribuunt, χαὶ τοῦτο δὲ ἐχ τῶν Γεωργιχῶν Μάγωνος τοῦ Χαλκιδονίου εὕρηται, et Hierocli p. 116 Μάγων δὲ ὁ Χαλχηδόνιος ἐν vol; Γεωργιχοῖς. Neque enim Mago Chalcedonensis, sed Carthagi- niensis fuit, cujus de R. R. libros, Punico sermone scriptos, Cassius Dionysius Uticensis Greca lingua vertit apud Varronem R. Π. 1, J. Atque baud scio an hujus Magonis nomen in his Stepbani lateat : ὍὉ πολίτης Καρχηδόνιος "Καρχιδόνιος Tv σοφὸς μέγας xat Κλειτόμαχοςὁ Διογνήτου. Siclacerum ante locum Menagius in Diogenem Laert. iv, 67 et Berkelius con- stituerunt, recle, si quid ego video ; qui si przete- rea σοφὸς Μάγων ( nam alterum tolerabile non est) correxissent, locum me judice persanassent. Ne vero a proposito longius aberremus, idem mihi vitium in his Strabonis videtur admissum xii, p. 609, ubi de Metrodoro Scepsio, διὰ δὲ «hv δόξαν iv. Καρχηδόνι γάμου λαμπροῦ πένης ὧν ἔτυχε χαἰἐχρημάτιζε Καρ» χηδόνιοςε De Carthagine enim vera non videntur, siquidem Metrodori :etate nulla fuit, dudum a Sci- pione solo zquata. Dicere posses Metrodorum zevum extlendisse vixisseque donec a Casare urbs instau- rareiur, ex Plinio,/a Scaligero emendato, xxxvi, 6: Hic namque est Mamurra Catulli Veronensis carmi- nibus proscissus, quem Metrodorus Ncepsius clarius quam Catullus dixit. habere, quidquid habuisset Co- παία Gallia, AL obstat Strabo, qui Metrodorum nondum victo Tigrane Mithridatis jussu peremptum prodidit, nec dissentit. Plutarchus in Lucullo p. 580. Itaque cuin Is. Vossius in mss. Plinianis ad Catullum p. 71 invenerit, et post eum lHlarduinus, quem et res el domus ipsius clarius quam Catullus, id et ego probavero, re, ut sepe, rem familiarem notante. lbid. Νικομήδεια. De nobilissima metropoli tan- tum dicam, amuj fuisse appositain, quem Phryjem Themistius Orat, xxiv, p. 9U5 vocat ; Nicomedien- 1145 ses enim rogat, arbitrenturne se ποταμοῦ τοῦ Φρυγὸς €fj φιλανθρωπίᾳ ad ipsos complecteudos esse accen- sum? nec verum tamen id ejus fuisse namen, sed Gallum. id ex Passione Cypriani, quam toi. ὅ Thesauri Anecdot. pag. 1648 ed. Martene comple- xus est, discimus : Ducti autem ad fluvium, qui vo- catur Gallus, in Nicomediam civitatem, ut decolla- rentur. (81118 autem cur Pürygius dicatur, cu:n simili cognomine Phryges fluvium habueriut, non eget verborum ambitu. Col. 149, Πρίνετος. ΠἩρένετος Socrati H. E. v1, 16, ubi emporium ex adverso Nicomedia situm perhi- betur; aique ibi in Tabula Peutingera M. P. 98a Nicza conspicitur, Vide Valesiuim in eum Socratis locum. Τὰ χατὰ Πραΐνητον τῆς Βιθυνίας ἀγρίδια Palladius Vit. Chrysostomi p. 75. Continuator Theophanis, cujus verba exscripsit A. Pagius ín Critic. An. 960, 5, urbem nomen id indepiam af. firmat a Przenato Bithynorum quondam tutelari deo. lbid. 'EAevózxo.c. Preneto vicinam Stephanus iu Πρόνεχτος facit : neque enim alia est ejus Dre- pane, ut ex Socrate H. E. 1, 18 constat. Apposita fuit fluvio Draconi a Constantino M. novo nomine decorata in matris honorem, qux ibi natia fereba- tur apud Procopium Fabr. Justin. v, 2. Helena in- siaurationem tribuuut Acta S. Luciani c. 5: Postea aulem, inquiunt, que nobis salutarem Domini resti- tuit crucem el magnum inter claros imperatores ge- nuit Constantinum, veneranda Helena, quando rever- tebatur Hierosolymis, locum honorans in eo condidit civitatem, convocatisque habitatoribus ex iis quc circumcirca erant regionibus, el effeciis operibus publicis, validis eam cinzil moenibus el templum martyri exedificavit maximum. Similia leges iu l'hilustorgii H. E. 11, 15; qui sane propterea coer- citionem Gothofredi non meruerat : neque enim aliud dicere voluit quam Helena auctore ac suadente Drepanem a Constantino fuisse ex vico in urhem commulatam. Propter urbem erant calidarum aqua- rum balnea, ad qua Constantinus sub extrema vit: properasse dicitur a Soerate IJ. E. 1, 4 et So- zomeno n, 34. Eusebium paria scribentem Vit. 6ου» stant. 1v, 61 interpres aliud dicere coegit. Seriore avo, ut id addam, Helenopolis miserabili conditione fuisae videtur : refert enim Glycas Annal. 1v pag. $27 Manuelem Comnenum appulisse οὐχ Év τινι τόπῳφ διαφανεῖ Ελενοπόλει δέ τινι, ἣν οἱ ἀγροιχότεροι 'Ἐλεεινοῦ πόλιν χαλοῦσιν, appulisse Helenopolin, quam rusticiores Eleeinupolin, quasi dicas oppidum miserabile, vocant : recte enim Leunclavius hanc judicari animadvertit, et vocabuli paronomasia ejus opinionem firmat; ut prorsus sine ratione illi Ph. Labbeus sit oblocutus. Ιωὶά. Νίκαια. Bitbyniz raetropolin esse ait. Stra- bo xit, p. 565, noiissimzque ejuset Nicomediz de primatu sunt contentiones ; in. quibus οἰδί victa discesserit, Nicomedia ad Metropolis dignitatem elita, tamen. impp. Valentinianus et Valens, quo- niam ea in urbe Augusti eraut creati, eamdein sed secundi loci metropolin esse jusserunt. Verba legis Actis concilii Chalcedon. tom. 1X, p. 104 inserta £unt ; unde natam credidero multorum persuasio- nem, qua Chalcedonensis concilii tempore Niczeam ac dignatione auctam arbitrati sunt. Δι) δὴ ἐπειδὴ COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1116 k µητρόπολις, inquiunt Augusti, πάλαι ὠνομάσθη xat τοῦτο νόμοι mala: περιέχουσι, τὰ αὐτὰ ἅπερ Nc- κομηδεῦσ. νομοθετούντων ἡμῶν ὑπῆρξεν, οὐδεμίαν ἀμφιδολίαν ἔχειν δύναται τὸ ἁσάλευτα xal ἰσχυρὰ µένειν, xal εἰς τὸ ἔπειτα αὐξηθησόμενα. Sic illi, verborum ordine satis aspero, quem cum paulu aliter vetus interpres expresserit, eum audiamus. Proyterea licet. metropolitana olim est. nominata et hoc leges. antique continent, tamen legem nobis pro- ferentibus nulla dubitatio esse. poterit, eo quod. hiec immota et firma permaneant et. temporibus. futuris augenda. Vreteriit ἅπερ Νικομτδεῦσι ὑπῆρξεν, et bene me arbitro: non euim Nicza prorsus Nico- mediz fuit aequata, sed secundi loci metropolis, sal- vis omnibus verze metropoli, creata. *H àv (δευτέρῳ τόπῳ οὖσα µητροπόλεως ὀνόματι καλεῖται, iidem Augusti aiunt. in Epist. ad Nicomedienses p. 103. Adduntur in eadem constitutione, qua Nicza me- tropolis fit, quxdam de Dithynarcha ejusque so- lewni in metropoli processu, προόδῳ, qua vix alibi reperias. lbid. Βασι.λδειγούὐπο.ῖις. Gravis hac de urbe con- tentio iuter Eunomium Nicomediensem οἱ Anasta- sinm Nicznum in Chalcedonensi fuit Syuodo, utro- que urbe sibi asserente. Pra:ter alia Auastasius tom. IX p. 98: Ἐγὼ δὲ δείχνυµι, inquit, Βασιλινούπο- λιν ἀεὶ ὑπὸ Νίκαιαν γενομένην * καὶ γὰρ ῥεγεὼν ἣν αὐτῆς. Ταῦτα τὰ βουλευτήρια οἶδε * xai εἴποι, ὑπὸ τίνα ἦν Βασιλινούπολις, εἰ μὴ ῥεγεὼν ἣν Νι- xalac. Ego ostendam Basilinopolim sub Νίεασα sem- per [uisse παπι regio fuit. ejus : id curia novit, ei dicat curia, sub quo (uit. Basilinopolis, si non fuit reyio Nicee. Sic vetus interpres. Post. dein plura in hanc rem addit, et Juliauum aut. alium eo auti- quiorem Basilinopolim urbis dignitate ornasse (Ba.3t- λεύς τις Ἰουλιανὸς, f| οὐχ οἶδα τἰς πρὸ αὐτοῦ, ἑποίτ- σεν αὐτὴν πόλιν), eumque ex Nic:ea sumpsisse τοὺς πραγµατενοµένους , curiales, el Dasilinopoli consti- tuisse, valuisseque deinceps consuetudinem ut quo- ties Basilinopoli curiales deessent, Niczea arcesse- rentur. E quibus manifesto apparet olim Basilino- po'in fuisse vicum, atque urbis demum privilegia ab Juliano aut alio quovis impetrasse : quamquam ego Julianum fuisse putem, qui matri Basilinz ejusque memoriz id dederit. 'H Βιθυνῶν Baotvou πόλις in Epist. Synesii 66 non alia est, ut Abr. Ortelius jure &uspicatus est, forte etiam ex auimadversis emen- danda : Basilinopolim enim coustanter appellant, Liberatus etiam Diaconus Breviar. c. 15. lbid. Kíoc. Eamdem ac Prusiadem esse nemo ignorat; etsi enim -Cius novo eo nomine fuerit donata, pristini usus perpetuo mansi!, qua de re Ch. Cellarius G. A. i1, 8 p. 285. lbid. Απάμεια. Olim. Myrlea, ut proter czteros Suidas in ᾽Ασχκληπιάδης docet. Coloniam fuisse ex Plinio Ep. x, 56 et ex Dione Clirysostomo Orat. XLI, p. 501 numoque Thes. Britan. tom. Il, p. 264, atque haud multum Prusa ad Olympum, quz et ejus portu, si quidem nullo alio posset, uti solebat, fuisse disjunctam ex ejusdem Chrysostomi Orat. xL, p. 295 novimus, Adde p. 492 et quie ibi Casau- bonus. ) Ibid. Προῦσα. Plinius lib. |. v, c. ult., Prusam sub Olympo ab Annibale conditam professus repre- * . hensionem Salmasii in Solinum p. 616, Cellarii G er A. 1,8 p. 585 commeritus est, liaud scio an injuria; nisi enim fallor, Dio illi patrocinabitur Orat. χι p. 911. ES γὰρ ἴστε, ait Prusensibus, ὅτι οὐ μεγίστη τῶν πόλεων οὖσα, οὐδὲ πλεῖστον χρόνον οἰχουμένη, πολλῶν Ὑγνωριμωτέρα ἐστί, Si enim Prusa Dionis* state longissimum tempus non fuerit habitata, utique verius ejus origo referetur ad Prusiam Αι- nibalis amicum, quain ad. antiquiorem alium : Dio certe si Cyri etate exstructam | autumasset, non infliias ivisset πλεῖστον χρόνον [nisse cultam et civibus frequentatam. Abit Strabo xu, p. 565 in alia omnia et a .Prusia, cui bellum cum GCroso fuit, aut, uti Stephanus legit, cum Cyro, excitatam a'firmit : quod tautum indicio est de urbis origine varia:um fuisse sententiis, Quin si Palmerii opinio- nem sequaris atque in Strabone et Stephano τοῦ πρὸς Klepov πολεμήσαντος legas, Straboni et Plinio op- time conveniet ; Prusias enia Claudus, quem Cie- rum occupasse et Prusiadem appellasse Memnon c. xxix prodidit, Hannibalem hospitio excepit. Id si nolis, ut ego sane sprevero : neque enim credibile οι geographum Prusiam signare et ab aliis discer- nere ex bello cum ignobili oppido, et quod in alte- ' rius ditione erat, cujusque nusquam praeterea Ι1Πθ- minit, gesto, voluisse. Huc adde a Strabone Prusiam qui bello Cresum oppugnavit, apertissime distingui ab eo Prusia qui Hannibalem amicitia complexus est ; a quo diversus non erit, si viri docti conje- euira. valeat. At nulli reges Bithynie Croesi fuerunt tempore : tacent enim llerodotus εἰ Xenophon. Quorum silentium etsi agnosco, vereor tamen ut recte inde cogatur nullos Dithvnis fuisse tum reges ; nam qux Memnon c. xxi de Dydalso et Botira refert, ea mili ad Xenophontis zlatem escendere posse videntur; οἱ cum primos gentis eos reges fuisse non constet, quid vetat alios illis priores adinittere ? Aique his firmandis Appianum Mithridat. ϱ. 297 advocarem, nisi ampliorem is, ab eodem Palmerio E€xercit. p. 156 in aliam formam multatus, campum postularet. ltaque przstiterit discrepantes Plinii et Strabonis de Pruse initio opiniones et sibi contra- rias fuisse profiteri. Col. 149. Καισάρεια. In Vita Nicetze lHegumeni c. 4 Καισάρεια τῆς Βιθυνίας. Urbs haud magna. erat in Prusze vicinia. Dio Chrysostomus Orat. xvii p. 53€ postquam de Nicomediensibus et Niczenis non mul- tum Prusa disjunctis dixisset, τοὺς Καισαρεῖς, inquit, τούτους εὐγενεῖς μὲν ἀνθρώτηυς xal σφόδρα Ελλη- νας, πολὺ δὲ μιχροτέραν οἰκοῦντας πόλιν. lbid. Απο ]ωγιάς. Scribe ᾿Απολλωνία. Iutelligi- tur hujus nominis urbs ad Rhyndacum, quie iu la- pide LVII, quem Ργα[αι. Append. [nscription. Gu- dian. Fr. Hesselius vulgavit, ἡ ᾽Απολλωνιατῶν πρὸς τὸν "Puvóaxby πόλις dicitur. Adde Plutarchum in Lucullo p. 498 et Tournefort. Epist. xxn p. 192. Est in concilio Constantinop. tertio p. 502 Anastasius cpiscopus θεοτοκιανῶν πόλεως τοι ᾽Απολλωνιάδος τῆς Βιθυνῶν Enapyiac, qui vulgatum etiam iu usu fuisse testatur. Adde Nicenum secundum p. 353. lbid. AacxóAtor. Dascylos Melz 1, 18, cateris cum nostro fere consentientibus. A Dascyle dietam volunt plerique, a loci ingenio Is. Vossius ad Melam, quem vide. Dascylz servata memoria est, ut Holstei- nius admonuit, in epigr. Alexandri /Etoli, qucd wulto correctus quam apud Plutarchum | le;itur, e ADDENDA. — P. WESSELINGII 11i3 Salinasius in Solinum p. 580. vulgavit. Sic enim Alcinan. : Καὶ Μούσα; ἐδάην Ἐλιχωνίδας, a? µε tv- ῥάννων θΏχαν Δασκύλεω μείζονα χαὶ Γύγεω. Erit tamen Dascyle mentio hic incommoda, si valcat eruditissimi Bentleii animadversio in Horatii Od. un, 47: neque enim tyrannum Dascylen, Gygis patrem, fuisse, sed privatum, proptereaque, nisi auctori potius errorem quam librariis impingas, Κανδαύλεω scripsisse, certe scribere debuisse. At quid si Ale- xander non fuerit secutus Herodoti de Gyge narra- tionem, sed Plutarchi in Ἑλληνιχοῖς ? quae utique majorem veri umbram prz se fert, Quid si etjam alium Dascylein ac Gygis patrem spectaverit? Da- scylen Periaudi, a quo Dascylium fuerit appellatum, memorat Sieplianus, atque ejusdem nominis Tan- tal! filium scholiastes Apollonii 1:1, 725 et 754. lbid. Νεοκαισἀρεια. Ejus przsul Constantinop. tertio p. 668 Νεοχαισαρέων τῆς Βιθυνίας vocatur. Ariste deinceps dicla est, ut Acta. Niczeni secundi p. 9595 innuunt. lbid. ᾿Αδριανοί. Nummi ᾿Αδριανῶν πρὸς "Ολυμ- πον urbem Olympo monti assedisse ostendunt ; quam Aristidis patriam magna diligentia exami- navit, veterum scriptorum locis in consilium mis- sis, Jo. Masson. Vit. Aristidis n, 5 eic. Oppidi epi- scopus Nicephorus sspe in Niczgeno secundo πόλεως ᾿Αδρανοῦς, ut p. 54 et 572, dicitur, r«ctius David ᾿Αδοιανῶν Chalced. tom. 1X, p. 170. lbid. ᾿Ρεγετατάϊος. llancet qus sequitur. ᾿Ῥεχέ- δωρις (id enim verum nomen opiner) ad. tín. Hie- ros. p. 979 abunde illusiravimus. Restat ut quid ῥεγέ velit quaeramus. Utraque mansio in |. 119 Th. de Decuriou., altera mutatio itinerario H. dicitur : unde colligas nominis utriusque initium mansionem vicumve notare. Quod clarius patebit, si eam ex ῥεγεών detruncatam animadverteris, qua voce vicos et loca, que urbe sunt minora atque inferiora No- titie, ut illa Jac. Goari p. 565, signare solent. Idem citra dubium faciet Anastasius praesul Niczenus, in Chaleedon. concilio tom. IX, p. 98 de Tattaio et Doride haec profatus : ΄Ὥσπερ Ταττᾶῖος xai Δωρὶς ῥε- γεῶνές εἰσιν ὑπὺ «ty Νίχαιαν, οὕτως ἣν πρὸ τούτου xai Βασιλινούπολις ὑπὸ τὴν Νίχαιαν. Utramque ῥεγεῶνα sive vicum nuncupat ; et cum paullo post de Dasilinopoli χαὶ ἡ πρότερον οὖσα eycov, ait, πάλιν μετὰ ταῦτα ἐγένετο πόλις, apertissime signi- ficat eo se vocabulo locum urbis amplitudine et di- guitate multo minorem intelligere. Dictie autem re- giones Nice: videntur, quod ejus magistratibus ibi jus dicendi el coercendi esset facultas : Regiones dicimus, Siculus Flaccus de Agr. condition. p. 1 iuquit, intra quarum fines singularum coloniarum aui municipiorum magistratibus jus Idicéndi coer- cendique ^st libera potestas lbid. ᾿Επαρχία ᾿Ονγωριάδος. Facta hac et a Bitliynia abscissa est provincia a Theodosio secundo coguomineque patrui ejus donaia. Jo. Malala tom. 1, p. 69 : "Enoínos δὲ xa ἄλλην ἑπαρχίαν, ἁπομε- ρίσα; ἀπὸ τῆς Βιθυνίας, fivvtva ἐχάλεσεν Ὁ :ωριάδα, εἰς ὄνομα τοῦ αὑτοῦ θείου ᾿Ὀνωρίου, δοὺς δίχχιον µητροπόλεως xal ἄρχοντα Ἡρακλείᾳ, πόλει τὴς Πόντου. Qui tamen fallitur, cum [θδγαςίόβιη me- tropolin creatam affirmat ; ea enim dignitate Clau- diopolis insignis fuit, uti Leo imperator in Epist. tont. IX Concil. p. 297. et Justinianus Novella 29, 114) COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1150: qua llonoriadis abolito nomine Provincia hxc Pa- plilagoni actissime connectitur, docuerunt. Col. 149. Κ.]αυδιόποΊις. Bithyniz passim eontr;- buitur a Ptolem:ieo Galeno atque aliis ; quod quare f ctum sil, facile perspicitur. Vide Ant. ltin. p. 200. Haud multum ab hae urbe Mantinium distabat; quod quoniam magni Sanctorum operis conditores nus- quam reperire se potuisse professi sunt, ex Historia martyris Titionis apud Lambecium Diblioth. Casar. vint, p. 212 firmabimus : Ὁ ἅχιος µάρτυς Τιτίων Ἶν ἐχ τοῦ Μαντινίου τοῦ ὑπὸ Κλανδιόπολιν τὴν µητρόπολιν τελοῦντος. Adde Socratem JH. FE. 1i, 58. lbid. Προυσιάς. Recte mss. est Prusias juxta Hy- pium flumen, cujus cives in Doniana inscriptione Class. V, 177 ΠΡΟΥΣΙΕΙΣ ΑΠΟ YIIIO dicuntur. Memnon c. 49 olim Cieruim a. prztterfluentc amne, fuisse appellatam indicat : assentior enim Palme:io et lHolsteinio hane eum Prusiadem, non illam quie et Cius, innuisse. Πόλιν Ἡραχλεωτῶν pariter ac Tium c. 29 nuncupat, atque, utraque in potestatein redacta, regem Prusiaméx θαλάττης εἰς θάλασσαν τὴν Ἡράκλειαν περιγράψαι, lleracleam undique ad mare circumdedisse ; quz? de Prusiade ad sinum Ciannm vera esse liaud possunt, in banc vero egregie qua- drai.t. Sita hzc erat ad Heracles occidentem, ad orientem Tius; unde utraque potitus Prusias pror- sus incinctos videbat Heracleenses. Qu: etsi bene babere videantur, non negavero tamen Memnonem utramque Prusiadem confudisse : nam quz dc Ar- gonaulis c, ΣΙ 11 refert, acsi illiad Cierum appulerint atque in ejus vicinia Hylam amiserint, ea alii circa Cium contigisse aflirmant constanter. Vide Apollonium 1, 1178, Orpheum 635 οἱ Valerium Flaccum, ii, 484. Ibid. 'Ἡράκ.εια. Colonia Megarensium ad am- nem Soonauten fuit, testibus criticis in Apollon. tt, 148 ; qu: cum magnam sibi potentiam multasque opes peperisse!, gravissima calamitate a Triario, Mithridatici belli tempore, est oppressa apud Mem- nonem c. 53. Ibid. T/oc. Posita urbs erat ad flumen Billzum, ut scholia Apollonii, ab Molsteinio in Stephanum correcta, u 791 ostendunt. Adde Ezech. Spauhe- mium Epist. ad Morellium. lbid. Kparía. De hac Aut. 1tin. p. 200. Corrupta videtur in. his Galeni περὶ τροφ. 6uvap 1, p. 512, cum in gelidissimo Bitbyniz tractu collocantur Νίχαια xa Προῦσα xai Κράσσου xai Κλανδιαύπολις xai Ἰουλιούπολις, ἀλλὰ xal Δορύλαιον, f| ἔστι μὲν ἐσχάτη τῆς Ασιανῆς Φρυγίας: nam Κράσσου, etsi vocem πόλιν ex sequentibus addas, nihil est : ubi enim Crassopolis lecta scriptave? Nihilo magis pro- ficies, si cum Abr. Ortelio Κράσου legas et Crasum Phrygi:e urbem intelligas, quoniam extra Bithyniz illa fines, Sin, ut ego putem, Κράτεια scribatur, plana res erit : ea iu Diihynia et Claudiopoli vieina, nec longe ab Juliopoli, et recte proptera illis jun- g'tur. lbid. 'A6piaroo zoe. Meminit ejus Imp. Norella 29 οἱ Nicenum secundum p. 52. Unde locum illi in Geographia S. esse oportuerat. lbid. Ὑπὸ κορ/χτορα. Correctorem intelligit, cui et Notitia imp. Orie.t. c. 1 Paphlagoniam man- dat. Erat is medio loco consularem inter et przsi- dem, si dignitatem atque amplitudinem spectes, ut ex l. VII C. Th. de Coliort. cognosces. In ltalia cor- rectorum, de quibus Ursatus de Notit. ftoman. p. 641 edit. Grzevii , antiquissima mentio est : extra eam rarius occurrunt, et binis tantum in provinciis, Paphlagonia et Augustamnica, cui utrique prater llieroclem Nut. imp. Orient. hunc magistratum im- ponit. Synesius hujus provinciz correctorem Mar- cianuim philosophum τὸν ἄρξαντα Παφλαγόνων genc- rali vocabulo appellat epist. 109. Adde Pancirolum Notit. imp. Orient. c. 156. lbid. Páryrypa. Probe inss, concilio Ephesino p. 532 Bosphorius subscribit Γάγγρων τῆς µητρο- πόλεως Exapylac Παμφυλίας, perperam pro Παφλα- Yovlac, ut Sozomeuo H. E. 1, 14 Γάγγραι µητρό- πολις Παφλαγόνων. Dixisse veteres «X Γάγγρα, τὰς Γάγγρας et τὴν Γάγγραν ex Stephauo notissima res est. Adde Ch. Cellarium G. A. nit, 8, p. 518. lbid. Πομπηϊούπο.ις. Condita a Pompeio est apud Strabonem xit, p. 862. Ludit ergo in voce inp. Constantinus l. 1, Them. 7, cum mop mh γάρ slst ait xal ὄνειδος xal ἐξουθένημα τοῦ ἀνθρωπείου γένους, simul indicans urbem suo tenipore vilissima fuisse conditione. lbid. Zópa. Sic Nicenum secundum p. 52. Clial- cedonense p. 664 Σοῦρα, Constantinus Σώραν |. 1, Them. 7, Σωρὰ Justinianus Novella 29, ubi cumu- los sive tumulos male verti Probabil. c. xui ostendi, mecum, quod deinceps edoctus sum, consentiente L. Holsteinio in Ortelii Sora. Superest in iisdem Novelle verbis aliud quod morari possit ; unde et hic illis locus dandus. Φαμὲν δὲ Γερμανικοπόλεώς τε xal τῶν πρὸς Γάγγραν xai Πομπηῖου πολιτῶν xai Δαδύθρων χαὶ Σωρῶν ᾿Αμαστρίδος xai πρὸς γε Ἰωνοπολιτῶν. Sic Holoander vulgavit, natique hinc sunt tumuli Amastridos. Hombergius in notis e ms, puto , affert φαμὲν δὲ Γερμανικοπόλεώς τε τῆς πρὸς Γάγγραν, Πομπηῖοο πόλεως, ἀαδύθρων xal Σωρῶν xai ᾽Αμαστρίδος xal πρός YS Ἰωνοπόλεως, multo, me judice rectius. Difficile autem est, qui sex imperator Paplilagoni: has urbes dixerit, cum plane septem recensere videatur, Germanicopolin, Gaungram, Pompeiopolin, Dadybra, Sora, Amastrin el Jonopelin ; neque suspicio de numeris vitiatis incidere potest, siquidem diserte in sequentibus 19 urbes prztoris Paphlagonie ditioni, sex Hono- riadis et totidem Paphlagonis, subjicit. Mihi, ut Novelle sententia constet, Germanicopolis Gangrax videtur contributa ob viciniam ac propterea pro: una sumi. Metropolis proviucie Gangra przteriri. haud potuit, quippe czeteris dignitate praestans ; illi- vicinam Germaunicopolin facit aperte imperator, Γερμανικόπολιν τὴν πρὸς Γάγγραν appellans. Atque hinc videtur , etiam derivandum, cur Germanicopo-- Jin lHlierocles czeterzeque Notitie spreverint, curque ejus in conciliorum Actis mentio nulla. lbid. ᾽Αμάστριο». "Αμαστρις Luciano passimque aliis et concilio Clialcedon. p. 96. Nicaeno secundo Ἰλμάστρα, Constantino imperatori, itemque Niceta Paphlagoni orat. in S. Hyacinthum XVII Julii magni Sanctorum operis, qui eam Paphlagouiz aut orbis. potius ocellum, in cujus portum Euxini Ponti ac- cola tanquam communem quemdam mercatun €om- meent, appellat : Αμάστρα ὁ τῆς Παφλαγονίας, μᾶλλον δὲ τῆς οἰχουμένης ὀλίγου δεῖν ὀφθαλᾳὸς. 1151 εἰ; fjv οἵ v: τὸ βόρειον τοῦ Εὐξείνου µέρος περι- «οιχοῦντες Σχύθαι xal οἱ πρὸς νότον χείµενοι ὥσπερ εἴς τι χοινὸν συντρέχοντες ἐμπόριον τὰ παρ᾽ ἑαυτῶν τε συνεισφέρουσ., xai τὰ παρ) αὐτῆς ἀντιλαμδά- νουσι, πόλις ἑῴας τε πάσης λήξεως xal ἑσπερίου μεταξὺ χειµένη * ubi plura in ejus laudem sequun- tur. Adde scliol. Apollonii 1. i11, 945, ubi perperam Δαματρις. Col. 149. Ἱουνόπο.ις. Sic et Chalcedonensi concil. p. 95 et Niczno secundo p. 52. Rectius Constantino l. 1, Thein. 7 Ἰωνόπολις. Petiit impostor Alexander παρὰ τοῦ αὑτοχκράτορος µετονομασθῆναι τὸ ᾿Αδώ- νου τεῖχος xal Ἰωνόπολιν χληθῆναι, apud Lucianum in Pseudomante : voti daninatum fuisse, Ἰωνοπο- λειτῶν nummi, ab llarduino Vaillantio Spauhemioque producti, confirmant. luid. Δαδύδρα. Δαδίδραν Constantinus l. 1, Them. 17, sed perperam, appellat. Pejus multo Chalcedon, p. 664 Polychronius Δαδύρων dicitur : rectius Ni- c:eno secundo p. 52 Nicetas Δαδύθρων. Vide Proba- bil. c. xui. Ibid. Γα.ἰατίας. Deest πρώτης. Socrates H. E. 1, $6 et it, 15 μιχρὰν Γαλατίαν sive. parvam Galatiam appellat et vetus lapis in. Homa Subterran. p. 154, quod et l|lolsteinius vidit, ubi Δόχιμος, χωρίου To Mw μικρᾶς Γαλατίας. Αγχυρογαλατία dicitur in Sardicensis synodi epist. tom. lll Concil. Gener. p. δὲ, quod Ancyra hujus esset metropolis. Subdi- tam autem consulari, quem τοῦ ἔθνους ἄρχοντα So- zomenus v, 11 nuncupat, fuisse, ex Notitia imp. Orient. c. 1 constat. lbid. "Arxvpa. Hoc justum est. Πρώτη xai µε- γίστη Γαλατῶν πόλις Libanio Apologet. orat. p. 599, metropolis Galatie in Theodori Syciote Vita XXII April. sepissime dicitur. Vide Ant. Itin. p. 143. Ihi!. Τωδία. Erat in Trocmis, unde nummus CE. TPO. TAOYIANÓON, Severianorum Trocmorum Ta- vianorum, in. Thes. Britan. tom. n, p. 305. Plura Anton. ltin. p. 202, ei de Aspona p. 143. Ibid. Kírra. Mabet hanc urbem Galatixw Vita Theodori Syciotze c, 8, et Nicenum secundum p. 50, Κιννηνῶν πόλις concil. Constantinop. tertio p. 501. Pitolemzo perperam vulge K(atva, quod binc cor- rigi debere codicis Coisliniani Klvva affirmat. luid. Ῥεγαγαγαλία. ᾿Ρεγελαγανία oportuerat, quippe Lagania Tabul: et /tin. Ant. p. 142. Ejus pra-ul Euphrasius Λασανίας dicitur p. 95 coaucil. ChalceJon., verius Λαγανίας p. 662. Dicta deinceps Anastasiupolis videtur, quouiam in Jac. Goari No- titiis illa memoratur, nusquam Lagauia; quam conjecturam situs plausibile:m facit. Lagania 24 M. P. Juliopoli distabat, spatii medium secaute Siberi fluvio, cui Syceon oppidum vicinum erat, Procopio 4t dif. Just. v, & auctore : Syceon vero cum 13 M. P. Ansstasiopoli affuerit, non alia utique ea ac Lagania dicenda est. Vita Theodori Syceote ο. 3: 1n Galatarum regione est oppidum, quod Syceon ap- pellatur, subjectum. Anastasiopoli primi Ancyrano- rum princira'us : distat autem Anastasiopoli 12 M. P. ; "bi P. Franciscus Zinus, cui Latinam eam vitam del-emus, haud duhie offendit ad πρώτην Άγκυ- Ρανων ἐπαρχίαν, ut ex primo Ancyranorum priuci- patu perspicitur. Ibid. 'Ρεγέμνηξος. Μνίζος est, cujus episcopus Andreas πόλεως Μνίζου τῆς πρώτης Γαλατῶν inap- ADDENDA. — P. WESSELINGII —-— 1:33 χίας concilio Coustantinop. tertio p. 501 subscribit, Niczeni secundi concilii affuit Actis ejusdeu episco- pus L^o, sed qui vitiosissime p. 51 πόλεως ᾽Αμίνσῳ et p. 591 Μιζούης dicitur, melius p. 351. Digua it- que fuerat qu:e in Geographia S. locum occuparet, Vide Απι. Πεμ. p. 142 : nam ῥεγὸ ut denuo expli- cemus, nihil fuerit necesse. lbid. 'HAtovzxoA:ic. Heliopolin Galatize Vita Theo- dori Syceotze c. 5 et 9 memorat ; prxeterea Meliph- thongus ᾿ΠΗλιουπολιτῶν Cbalcedon. coucilio p. 195 interest : unde sanum hoc esse diceres, siquidem et οφιογῶ Notitie conspirent. Corruptum tamen est, etin Ἰουλιούπολις mutandum, tum quod Meliph- thongus constanter alibi, ut p. 245 et 662 Ἴουλιον» πόλεως scribatur, et concilio Constantinop. tertio p. 501 Martyrius της Ἰουλιουπολιτῶν πόλεως, τῆς πρώτης τῶν Γαλατῶν ἑπαργίας appelletur; tum maxinie quod nulla in Galatia fuerit Heliopolis. De Juliopoli Ant. 1tiner. p. 142. lbid. Z'a4aclac ΣαΛονταρίας. Galatiam secua- dam appellat coneilium Constantinop. tertium el passin alii. Zosimo est ἡ χατὰ Φρυχγίαν Γαλατία iv, 7, quod Phrygiz esset finitima. Notitic imp.Orient. c. 4, uti nostro, Galatia salutaris, przrsidi subjecta. lbid. D. Πισινοῦς. Verius Πεσσινοὺς, vel Πτσι- νοῦς, de qua A. Itin. p. 201. Metropolis provincie erat ; unde iu. concilio Constantiuop. tertio p. 663 Coustantinus Πεσσινουντίων τῆς δευτέρας τῶν l'aa- τῶν ἐπαρχίας inter metropolitanos connumeratur. Vie Theodori Syceote c. 11 Pessinuntium | metro- polis, haud dubie quod iu Grzco inesset IIg3otvovv- τίων µητρόπολις. lbid. 'Peregavpéxiov. Sic mss , unde vicum fuisse, quem legere non memini, apparet. lbid. Πητιησός. Non alia est ac Ptolemaei Πετε- νισός, Sive, ut Palat. et Coislin. mss., Πςτενησσός. Habet et Notitia Jac. Goari. lbid. Αἱώριον. Putabam, cum primum hoc oppi- dum considerarem, lucem hinc atque auxilium acci- pere Philostretum Vit. Sophist. n, 11 posse xal Αχύλας 6 ix τῆς ἑώλου Γαλατίας : latere eoim in voce ἑώλου Galatie quamdam urbem dudum mibi persuaseram , mirabarque doctissimum Olearium, spreta Salmasii admonitione, orientalem Galatiam verlisse, et serio defendisse ἕἔωλον Γαλατίαν recte, si opponatur Gallize Europe, dici, praesertim cum nemo Gr:ecorum (nam Hesychii verba aliorsum spe- Cant) aut. Galatiam aut aliam quamvis ad orientem positam regionem tali titulo ornarit. Postquam vero Αἱώριον pravum esse animadverti, suspicio incidit, fuissetne olim &x τῆς Ὡλένου Γαλατίας in Philo- Strato; quam conjecturam Ptolemsi auctoritate con- stabilitam, donec mss. aliud jusserint, aut spernen- dam arbitrer. ᾽Αμώριον idem estac Αἱώριον, ejusque vitiosi locum occupare debet : etsi enim id oppidnm a multis Phrygix tribuitur, serior tamen aetas Ga- lati& secundi:e accensu't, ut Constantinop. tert. p. 072, cui Theodorus ᾽Αμωρίου τῆς δευτέρας τῶν Γαλστῶν ἐπαρχίας scribendo affuit. lbid, Κ.Ίάνεος. Sic mss., quorum auctoritatem non e$:e spernendam Salomon Κλανέου τῆς δευτέἑρας τῶν Γαλατῶν ἐπαρχίας Constantinop. tert. p. 504 εἰ 672 οἱ Nicephorus Κλανέου Niczn. sec. p. 55$ ostendunt. Ma:e hzc urbs ex Geographia S. exulat. lbid, ᾿Ρεγεεγακάδη. Ita 6 mss. profertur : tamea 1153 llolsteinius in. Geograph. S. manu exaratum codi- cem Trocnada sive *"Peyezpóxvaba praeferre monet, quod sine dubio rectius est : nam et Cyriacus Tpo- xvábuv Chalcedop. p. 665, et Theodorus T ροχνάδων τῆς δευτέρας Γαλατῶν ἑπαρχίας Constantinop. tertio p. 073, εἰ Leon. Τροχνάδων Nic»no secundo p. 555 subscribit. Quoniam vero Cyriacus, cujus memini, Τροχμάδων in Chalced. p. 125 et 509 dicitur, forte Τρόχμαδα prxstiterint ut a Trocmis, gente Galaiica, uomen descendat. Co!. 119. Ect60€idc.llaud multumdisunctam fuisse a Germiorum civitate, ex Vita Theodori Syceota c. vii apparet. Ejus episcopus Aquilas est in Chalce- don. p. 6625, ut perperam nulla ejus sit ratio in Geographia S. habita. luid. Μυρικιῶν. Hoc mss. dant; nec quidquam mihi de urbe innotuit, quam Jac. Goari Noti'iam non prorsus eam damnuore. lbil. Γερμία. Γερμοκολώνεια Notitie J. Goari p. 244, nec male, ut ad /Jiin. ΑΠΙ. p. 204 videbis. AEtate seriore Myriangelorum nomine liec colonia celebris fuit. Theophanes p. 205 : ᾽Απῆλθεν ó Baoct- λεὺς Ἱουστινιανὸς χάριν εὐχῆς ἐν τοῖς Μυριαγγέλοις ἤνουν ἐν Γερµίοις, πόλει τῆς Γαλατίας. Fallit enim J. Goar, cum Pythia thermas, de quibus Procopius Fabr. Justin. v, 3, intelligendas censet : ille in Bi- tlyynia fuerunt, Germia 16 M. P. a Pessinunte. lbid. Ὑπὸ xovccv.dpiov. Vespasianus Cappado- ερ propter assiduos barbarorum incursus legiones addidit, consularemque rectorem imposuit pro equite Romano, apud Sueton. c. vim. Sub Constan- tino przsidi, cujus in ἰ. 41, c. de libral. caus. mentio est, paruit ; neque alium Dasilii M. aut Chry- sostomi teyipore magistratum habuisse videtur. llle epist. 78 et 94 ἄρχοντα τῆς ἑπαρχίας et epist. 86 ἡγεμόνα, hic ἡγεμόνα epist, xiv p. 596 nov. euit. nuncupat. Denuo consulari mandata est à Theodosio secundo, cujus mihi rei auctor est Firmus Cxsa- riensis episcopus, iu epistolis , quas Α. Muratorius in Anecdot, Grec. vulgavit. Sie enim epist. xvii. ad Soterichum : Ποιήσατε δὲ ἡμῖν xaV τὸν ἄρχοντα μείζονα μὴ τῷ ὀνόματι µόνον, ἀλλά καὶ τῇ δυνάμει : nam si provincie prepositus, quem praiesidem vidi- mus, titulo excellentiore fuerit donatus, utique ad consularis diguitlatem evectus erit censendus. Atque hoc epist. xvi ad Thalassium clarius innuit : Καὶ κὸν ἄρχοντα, ὃν ἐπιφανέστερον ἡμῖν πεποίηχας σῇ σπουδῇᾖ, χάρισαι τοῖς πρἀγµασιν, ὣς προσἠχοντά σοι, γνωρίζεσθαι. Postulat Firmus ut Cappadociz prima consularis latiorem campum, ubi excurrere ejus virius et prudentia possit, accipiat, atque ad eum redcant urbes qu:e a Valente imperatore fuerant distract:: et praesidi Cappadociz secund:e subjectie. Ea est sententia. verborum, ad quz vir doctissimus offendi-se videtur : Ab; δὲ xal πόλεων προσθήκη ttv ἀρχὴν εὐβηνεῖσθαι, ἵνα σοι περἰθλεπτος διὰ πάντων ἡ πατρὶς γένηται. Recte ergo consularem Ilierocles huie Cappadocize dedit; nec quidquam illi officiet Notit. imp. Orient, c. 1, ubi przsidi committitur, modo eam Theodosio secundo et Firmo episcopo esse priorem memineris. lbid. Καισάρεια. Olim totius Cappadocia fuit me- tropolis, sed provincia in duas a Valente iwperatore secla hanc illi dignitatem invidisse Tyana videntur. Liem sub Tlieodosio secundo sopitam fuisse οἱ COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1151 veterem dignationem Cesare» stabilitam Firmug epist. 47 ind.cat. S. tam fuisse ad Argzeum moniem norunt omnes, non item propter amplissimum la- eum, qui in llalyn influebat ; opere itaque pretium fuerit paulum huie rei immorari, et qu:e loca lHalys prafluat inquirere. Lacus distincta mentio apud Strabonem xi, p. 558 est, et incertum. auctorem epistole qua inter Basilianas novissimz editionis $65. ls cum immanem nivis et pluviz copiam in eum depluisse narrasset, ἀθρόας οὖν γενοµένη:, inquit; τήξεως ἀνείχκαστα ἐχινήθη ῥεύματα, ἀεννάῳ ποταμῷ συνεπιμιγνύμενα τῷ "AXvi ἐναύλῳ τε ὄντι : qua nive subito liquescente, fluctus incredibiles, jugi fl'^viu atque arto alveo ruenti Halyi commixii, sur- rexerunt. Que Halym, licet Cotelerius toin. 11 Mo- num. Grec. p. 97 et nuperus editor eum videre noluerint, haud multuin. Cesarea. removent. Nec alius, puto, est γείτων ποταμός, enjus Firmus epist. 55. meminit ; nisi tu Melanem «esse nalis, quen Strabo xii, p. 538 stadiis 40 »b urbe scaturire prodidit. Quod utcunque ceciderit, Ha!lgm agro sua, , etsi sepe perincommodum, Ceesarienses eripi non patientur. Huc a Sebastia defluebat, in Armeniorum ditione ortus : οὗτος ὁ λοχῶν (sic cum flemsterliusio nostro lege : nam λαχὼν multo ineptissimum est), οὗτος ὁ λοχῶν ἡμῖν, inquitepistolze scriptor, γείτων ποταμὸς, ἐχθλύζων μὲν Ex τῆς τῶν ᾽Αρμενίων, ἐμθιδα. ζόμενος δὲ ἐν τῇ ἱερωτάτῃ λἰμνῃ τῶν Σεθαστηνῶν x. 4. Atque lioc cum Strabone xi, p.546 bene satis con- venit : lHlalym enim ex magna Cappadocia circa Cambyseuem, Armeni: contributam , derivat. Nec longe aberit Herodotus 1, 72, si per ᾽Αρμένιον ὄρος montem Armeuie intellexerit. Optime vero cuim Gregorio Nysseno epistolz€ auctor consentit, qui orat. 1 in 40 Martyr. Sebastenos p. 901 : Τοῦτον λέγω τὸν γείτονα ποταμὸν, ὃς διὰ τὸ μέγεθος τοῖς ὀνομαστοῖς τῶν κατὰ τὴν οἰκουμένην παταμῶν ἑἐν- αρίθµιος ὢν, ἀπὸ τῆς ἡμετέρας ἀρχόμενος ἐν xpóvtp παραµείθει τὴν πόλιν. Non ille quidem Ἡαίγιη no- minat ; sed nec iu lrin neque Lycum quadrant quae de fluvio przdicat : neuter enim tam large et ample fluxit ut cum nobilissimis orbis terrarum fluviis coutendi possit. In Halyni convenire nemo negave- rit. Ne dicam nullius auctoritate l:quere Sebastiatm Lyco fuisse appositam; cujus fontibus assidebat Sebastopolis, ni fallat Ptolemazus, a qua versus in- teriorem Arineniam plus 40 M, P. Sebastia dista- bat. liaque οἱ recte hzc disputavimus, non video qui excusari Plinius possit vi, 2 amnem Balyin per Caiaoniam in Cappadociam immittens : defluxerit enim oportet ex regionibus longe ultra Tauruu po- sitis, siquidem Cataonia Commagenz fuit pretenta. Multo minus sese tuebuntur recentiores geographi, passim hoc flumen ex intima Asia, meridiem spe- ctante, emittentes contra Arriani monita iu Ρεμ. Pout. Euxin, p. 16 ed. Oxon., neque urbes, quas dixi, illi adstruentes. Caeterum, quod propemodum neglexeram, in Gregorii Nysseui verbis non ἐν yp^vu Sed ἓν xoi παραμείθει scribi debet, ut pulchre aii- cus noster. luid. Νύσσα. Hanc metropolin, sed titulo terus sine re |». Casaubonus in epist. Gregorii Nysseni ad Eustathiam p. 116. fuisse autuimabat, quod haud injuria negavit Spanheinius Dissert. 9 de Usu et Prasst, Nui. p. 599, tametsi. erret vir nobilissimus, 1185 cum Casaubonum ibi fugisse opinatur Mocissum tertie Cappadociz fuisse metrepolin : diserta enim ejus inibi mentio est; nec unquam in iisdem notis 8 viro magno, licet a Spauhewio afflirmetur, terti Cappadocis» inetropolin Nyssam fuisse scriptum meihini : tantum honorario metropoleos titulo in conc. Constantinop. secundo condecoratam €ensuit ob Socratem H. E. v, 8, ubi tamen. πατριαρχίαν nec metropoles ποὺ patriarchatus, quos vocant, sed regimen ac gubernationem, ut bene lenr. Va- Jesius, notant. Col. 149. θέρµα. Vide, Aut. Ttin. p. 202. lbid. 'Perexoóaróóc. Vita Eutychii patriazclise Cpolitani c.. vt : "Exepó; τις ἄνθρωπος ἦλθε πρὸς τὸν ὅσιον, λέγων ἑαυτὸν ἀπὸ Κομανῶν εἶναι τοῦ πολ»- ανδοὺ. Sic D. Papebrochius correxit, cum in mss. πολυάνδρου legeretur, deceptus corrupta Ptoleinzi scriptura. Mihi omniuo ἀπὸ χώµης Ποδανδροῦὺ de- disse scriptorem probabile fit : neque enim Comana Podando fuere juncta. Plura in Hieros. et Auton. liner. p. 142 οι 578. lbid. Καππαδοκίας '. Secunda Ίο Cappadocia originem suam debet Valenti imperatori, qui circa anoum 371 eam, prim: distractam , Tyanis tan- quam melropoli addixit, Basilius eam zgerrime tu- lit divisionem, ut ejus epist. 74 et "75 testantur; tantoque magis quod Anthimus Tyanenusis, civili ea divisione instituta, multa sibi arrogaret et reditus ecclesiz Ciesariemsis intervertere conaretur, qua de re Gregorius Nazianzenus orat. 20 p. 355 rectis- sime vero ms. hanc Cappadociam przsidi, pariter ut Notit. imp. Orient. c. 4, mandat. Ibid. Τύανα. Gregorius Nazianzenus epist. 33 νέαν µητρόπολιν, cujusmodi ejus ztate re vera erat, appellat. Adde orat. 20, p. 555 et Jin. H. p. 977, et de Faustinopoli Ant. ltin. p. 145. Ibid. Κὐδιστρα. Situm Cicero Ep. xv, ἑ ad Cato- nem signat : Jtaque ἵπ Cappadocia extrema non longe α Tauro apud oppidum Cybistra castra feci, ut εἰ Ciliciam tuerer et Cappadociam tenens nova fini- «imorum consilia impedirem. lbid. Ναζιανζός. Gregorius Nazianz. epist. 50 ab ΟΙγιηρίο Naziauzum prima Cappadociz attributam fuisse, sed mox in secundx ditionem rediisse signi- ficat; in qua ad Justiniani tempora mausit, quando Mucisso, terti» Cappadocie tum constitutze metro- poli, subdita est ; unde Theodosius Mucissi episco- . pus (Cul!at. 5 synodi Constantinopol. secunde p. 97) su5 inea gubernalione, inquit, modo est Dohara et Nazianzos, sub qua. Nazianzo et Arianzos predium constitutum est. 1d ab instituto nostro alienum non erit, si inquiramus an Nazianzus eadem ac Diocze- sarea, cujus in Cappadocia Piolem:us οἱ Plinius meminerunt, fuerit. Baronius cardinalis in Gregorii Vita, qui a D. Papebrochio IX Maii est edita, iia censuit; el favere opinioni Gregorius videtur, cuin de se carm. v, 25 «Γρηγορίου µνῄσαιτο, τὸν ἔτρεφε Καππαδόχεσσιν fj Διοκαισαρέων ὀλίγη πόλις. Se enim Diocrsareze nutritum canit, quem certum est Naziarzi pracipue,fuisse educatum atque edoctum. luc adde Dioczsarez nullam in conciliorum Ασε et Noiitiis csse mentionem, frequentem Naziarzi ; quod utique mirànduim foret, si diverse fuissent. Needum tamen his moveor ut. cum cardinale paria laciam : ultima enim ratio levis est. siquidem plures ADDENDA, — P. WESSELINGII 1156 urbes, nobiles olim, in Notitiis et conciliis nullum sibi episcopum liabent, neque adeo de Dioczsarea mirabimur, qu: parva. admodum erat, Gregorio carm. xxxiti, ín Anecdot. Grec. Muratorii, teste: Tus0bv μὲν πτολίεθρον, ἀτὰρ πολὺν ἀνέρα δῶχι βήμασιν ἰθυδίχης fj Διοχαισαρέων, Αμϕίλοχον" Αἰ- tera speciosior est : sed cum Ατίαησὶ Gregorius fuerit natus, idque predium zque Nazianzo ac Dioczsarez fuerit vicinum, fieri utique potuit ot Dioczsaree, antequam pater Nazianzo episcopus daretur, nutriretur. Vicina autem oppida fuisse ex Ptolemzo v, 6 col'igitur, ubi arctissime Diocsesareawm el Neanessum sive, ut. ms. Nanessum, quam Na- zianzum esse debere mihi persuadeo, jungit. Ad hoc, nihil Gregorius ep. 49, qua pro Dioczsarien- sibus-deprecatur, de patre suo matreve ; quod ar- gumentum aptissimum fuerat ad iram Olympii mol- liendam. Ait preterea se Dioc:esaree. Deo templum excitasse; quod si eadem 40 Nazianzus foret, a vero discederet ; basilicam quippe miri operis pa- ter ejus Nazianzi exstruxit ut orat. 19, p. 313 do- cemur. De Sasimis Jtin. Anton. p. 4344. lbid. Παργασός. Gentile hujus Παρνασσηνός est in Basilii epist. 229. Vide Itin. Il. p. 576. lbid. 'Ρεγεδόαρα. Vicus olim erat, unde Basilius epist. 259 ἐν Δοάροις τῇ xu py. ldem episcopum illi luposuit, qua occasione Gregorius Naziauzenus orationem 30 recitavit, uti ad ea:» Elias Cretensis qnimadvertit. Nec vincere tamen Basilius potuit ut prim: Cappadocis ascripta maneret, si quidem Tyanensi deinceps subdita fuit, ut mox videbitur. Ibid. 'Perexovxovcóc. Omnino Ῥεγεμωκ:σός sive Ῥεγεμουχισός legi oportet : nam et Constantinus imperator ]. 4, Them, 2 Μωχισόν hinc habet, et Cucusus AÁrmeniz secundie fuit. Procopius Fabr. Just. v, 4 castellum Cappadocia, plano solo situm, ail, atque ab Justiniano instauratnmn : "Hv δέ c: tv Καππαδόχαις φρούριον, Μωχησὺς ὄνομα, tv μὲν τῷ ὁμαλεῖ χείµενον. Nec restituit tantum imperator, sed suo uomine urbem, terti: Cappadoci:e metro- polin impositam, illustrem esse jussit. Hinc Col- lat. 5 concil. Coustantinop. sec, p. 96 : [n illo au- tem tempore sub. Tyanensi civitate erat et Dohara ei Nazianzus usque ad tempora hujus pii imperi. Piissinuus autem imperator cum metropolitana jura dedisset civitati, que quondam quidem Mucissos, nunc vero Justinianupolis nuncupatur, cum aliis ci- vitalibus el Dohara et Nazianaum subjecit ei. Col. 139. 'EAevozóvrov. Sic oportet ex Con- stantino l. 4, Them. 3, quod illi nomen ab Helena imperatoris Constantini M; matre, venisse Justinia- nus Nov. 928 c. 1 affirmat. Notitia imp. Orient. c. 1 presidi llelenopontum comnittit, quem Justinia- nus, abclito Ponti Polemoniaci titulo ejusque urbi- bus huic provincie contributis , moderatorein creavit. lbid. 'Agacía. Metropolis Helenoponti dicitur Gregorio Nysseno orat. de Theodoro p. 582, Vorel. $8, c. 3, et in Vita Eutyclii c. 6. Ασία S. Basilei c. B satis ambigue pr zpómoluw τῆς Ποντικῆς &xap- χίας appellant : dubites enim dicecesimne Ponticam, cujus inetropolis Cesarea, an lHlelenopontum intelli- gant. Μητρόπολις πρώτη πόντου pluribus in nummis apud Harduiuum et N. l:ymium tom. 1 Thes, 1i? — - Britan. p. 252. Situm urbis accuratissime Strabo xtt, p. 651 descripsit, Col. 132. "I6vpa. Rectum Ἴέωρα, et «x 0rat. 3 Gregorii Nysseui in 40 M.utyr. p. 212, ubi πολίχνην vocat, apertissimum vest, atque ex Eutychii Vit. c. 14, et Nov. 28. Apposituim oppidum erat Euxiao ponto apud Sozomenum H.E. vi, 50, etsi male ibi atque apud Palladium Ἰδήρων πόλις: hinc enim fuisse Evagrium, quo de duumviri illi, Hieronyinus epist. aid Ctesiphontem significat. Vulgo quidem llyperbori'a ibi audit, quod jure Valesius in Sozo- menum et ftosweidus in Palladium mutarunt, quando et ms. Corbeiensis Hiberitum pro Hiborita ostentat. Pliotius πόλεως Ἰθώρων τῆς Ἑλλησποντίων ἐπαρχίας concilio Constautiuop. tertio p. 670 pio Ἐλενοποντίων. dicitur. lbid. Zi-A«. Haud multum aberat Ámasia. Vita Eutychii c. 6 : Πολίχνη τίς ἐστι, Ζῆλα προσαγορενο- µένη, ειτνιάξει δὲ τῇ µητροπόλει ᾽Αμασείᾳ. Plu- tarchus Cesar. p. 751 πόλιν Ζίλαν voca!, cumque vetusta llirtii de bello Alexandr, c. Τὸ editiones et ms. Norvic. Zelam exhibeant, id a Davisio defendi, neque Ζίηλα Plutarcho et Dioni iuculcari debuerat. Stephano Iovz:xtj Ζηλα, lbid. ZáAcox ZaA( ynv. Sic mss. et recte, modo Σάλτος Ζαλίχης relingatur. Putem urbem saltibus [u:sse incinctam, et propterea Σάλτον preponi. Ni- ceno concilio secundo Andronicus presbyter no- mine Joannis episcopi Ζαλίχων p. 955 subscribi', qui cuin p... 165 presbyter Λεοντοπόλεως ἤτοι Za- )iyou dicatur, certus nobis index est non aliam aique banc Leontopoliu esse, cujus imperator No- vella 38 commeminit, Corruptum sape id nomen e.t in Vita Euiychii c. n , ubi Amazeno subditus episcopus τῆς τῶν Λαζιχηνῶν πόλεως εἰ Λαζίχων προεδρία εἰ τοῦ Aaglyou ἐπισχοπήῆ. Forte εἰ huc refereuda est oratio qua Basilio M. tom. ll, p. 587 Vribuitur, ἓν Λαχίκοις: quod utut fuit, negligi urbs in Geographia S. non oportuerat. Ibid. Ἄγδραπα. Hujus episcopus Paralius 'Áv- ὁράπων τῆς Ἑλλησπόντου (pro ᾿Ελενοτόντου, quod nec L. Holsteinium ad Geogr. S. [ugit) concilio Ephesino p. 458 dicitur. Adde de urbe Acta Hesy- chii Thaumaturgi ex Syuaxario Grieco Vl. Mart. Operis Sanctorum, ubi plura. lbi. Ἁμισός. Constantino |. 1, Tbem. 2 ᾽Αμίνσος, et Suidis, haud sane bene. Aberat Ausus stadiis 900 Synope, ut e Straboni xu. p. 547 prodidit Ste- phanus. lbid. Zwózm. Σινώπη, ut ms Leideusis. Nobilem hanc urbem, peniusula impositam, Strabo au, p. 515 desrribit, et Turnefort epist. xvii p. 91. De conditoribus scholiastes Apollonii 11, 948. Ibid. Πόντου Πο.εμωγιακοῦ. À Polemone, Ponti hvjus rege, nomen ei venis:e Justinianus Norella 98 c. 4 indicat. Provinciis annumerari coepuus cest sub Nerone, qui Ponti regnum, concedente Pole- mone, in provincie formam redegit apud Sueton. c. 18. Prasidi itidem mandatur in Notit. imp. Or. C. 1. Ibid. Νεοκαισάρεια. ΚΟΙΝΟΝ. NEOKAI. MHTPO. vidit in nummo Mediceo lHlolsteinius, cui geminum L.ahet Thes. Britan. tom. II, p. 256. Gregorius Nys- senas (in cognomiuis sibi Thaumaturgi Vita p. 537) communi gentis consensu χορυφην πάσης τῆς : COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1158 περιοιχίδος liaberi, ac a Romanorum Caesare, loci amornitatle capto, novo nomine e:se donatam re- fert. Plinius Lyeum flumen urbem przüluere vi, 5$ affirmat; quod utrum verum omnino sit. dubites, peesertim. οἱ cum radere Neociesaream | inteligas. Nam agrum urbis alluere manifesto ex eadem Thaumaturgi Vita p. 557 colligitur. Dubitandi cau- $t sunt, quod Nyssenus Gregorius, urbem ejusque situm. describens, nihil de Lyco memoret. Prater- ea Gregorii frater Basilius epist. 210 apud Neocie- sarienses in avixe zedibus et dein in monasterio mul- tum se temporis contrivisse testatur ; atqui illud monasterium propter lridem flumen erat, eodein epist. 225 et Gregorio in Vita Maeriux p. 182 au- ctore. His adde Neoczsaream et Comana Amasiz, quz Íridi assidebat, vicina perhiberi in. Actis Euty- chii c. 7. Fortasse itaque rectius lridem inter et Lycum collocabitur. lbid. Κόμανα. S.ta erant ad amnem lridem apud Strabonem xi, p... 547, nec longe a Ncocissarea ; uude πόλιν ἀστυγείτονα Gregorius Nyssenus in Thaumaturgi Vita p. 561 et τὴν Κοµαναίων ταύτην ἀστυγείτονα πόλιν orat. de Baptismo p. 220 appel- lat. Quod autem. Ch. Cellarius G. A. 11,8 p. 327 Comana ab lridis fontibus parum distare ex Stra- bone colligit, id amnis ex intima Armenia ortus ct per Pontuim hunc decurrens apud eumdem Grego- rium in Macrine Vita p. 182 non feret. lbid. Το.τεμόγιον. Rectum est Πολεμώνιον, quod oppidum inter Thermodontem et Cotyora situm ob- tinebat apud Arrianum in Periplo. p. 17 De Cerae- sunte, maritimo oppido, Xenophon. Exped. Cyr. v, p. 278 et Tournefort epist. xvii. p. 98. lbid. Τραπεζοῦς. Circa Niezni secundi concilii tempora Plasis et Trapezus uui episcopo paruisse videntur; uude Christophorus τοῦ Φάσιδος τοι TpameQouvto; p. 545 subscribit. Vide Ant. itin. p. 216. lid. 'Yxó ἠἡ]εμόνα. Sic mss., quibus prater Not. inip. Orient. c. 1, qux prassidialem hanc. fa- cit, assentitur Dasilius M. epist. 112. Nam Andro- nicum Ἡγεμόνα, ad quem ille littere mittuntur, Αγιου] prima prafuisse ex Seba-tiz in illis meu- tione liaud. obscure colligitur. Caterum prinam hanc Armeniam idem Diasilius. epist. 195 οἱ 263 μιχρὰν ᾽Αρμενίαν vocat. luid. Σεξάστεια. Βινυον]ποία metropolis est. in Theodoreti lH. E. 11, 25 et Novella 51. Sita eratloco amceno, praterque Πα γη, qui urbis moenia radebat!, mediam secabat alius amnis, qui mox in vicinum lacum abdebatur Gregorio Nysseno orat. 1 in 40 Martyr. p. 501 et orat. 2 p. 510 auctore. Vide ltin., Anl. p. 177. lbid. Νικόπο.Ίις. Non longe Colonia dissociata erat, quicum et Sacra Christiana conimunicaverat; und τὴν μητέρα ὑμῶν τὴν ἐν Νικοπόλει ἐκχλησίαν Dasilius epist. 227, Coloniensibus inscripta, appel- lat ; nec dissimilia tribus sequentibus epistolis -re- peries. Lycus fluvius in spatio 6 M. P. ab urbe volvebatur, si Actis 40 Mart. tomi. ii. Jul. p.. 4G fides est. . Plura Anton. Itin. p. 182. luid. Ko.1ovía. Κολωνία sive Κολώνετα. Liberatus Dreviar. c. 6 Cappadoci.e secundz, nihil dissidente concilio Chaleedon. p. 357, transeribit : at Dasilius epist. CCxXXxv1li ἐν τῇ ἐσχατιᾶ ττς ᾽Αρμενίας, etepist, 1159 €xcv μαχρὰν ἀπῳκίσθαι τῶν ὁδευομένων τόπων τὴν Κολώνειαν aílrmat. Ergo circa ΟΙια[οθιοιθηθίβ concilii tempora Colonia Cappadocix fuit contributa; rediisse dein 3d Armeniam primam ante Justiniani statem Novella 54 docemur. Cul. 452. Σάτα.Ία. Basilium vide epist. xcix et An'en. liin. p. 185; fundos Satalenz civitaticontiguos Theodo-ius secundus in Novella 5 tit. 12 memorat. Ibid. Σεδαστούπο.ις. Novella 31 Armenia pri- ma itidem tribuit. Adde Jtin. A. p. 205. lbid. 'Yxó ἠἡγεμόνα. Assentüitur Notit. imp. Orient. c. 1. Joannes Chrysostomus cpist. Lxiv ἄρχοντα τῆς Αρμενίας (nam secundi? Armenia praesidem intelligere epistole argumentum ραίθ- faci!) appellat, lbid. ΔΜεΙκτηνή. Μελιτηνή quam περιφανῃη τῶν Αρμενίων µητρόπολιν, illusirem Armeniorum me- tropolin, Cyrillus in Vita Euhymii vocat, ut Anton, liin. p. 209 ascripsimus de Arca p. 211. lbid. 'Apád6icoc. Patria Mauritii iu. peratoris fuit ; quorsum respiciunt que in Vita Eutychii, c. vti referuntur : Ὁσάκις μνήμην ἐποιεῖτο τῆς 'Apa6io- σηνῶν πόλεως, οὕτως ἔλεγεν χαριέντως, ἀκουόντων πάντων ἡμῶν καὶ τῶν ἐχεῖθεν ὁρμωμένων ἀρχόν- των * «Μεγάλη ἐστὶν dj πόλις ὑμῶν. Διὰ τνῦτο εἴρη- ται περὶ αὐτῆς, Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταίτι ἀγαθὸν εἵναις » Pl:ra ad Ant. [tin. p. 181, quibus Suidam in Εὐδόξιος juuge. lbid. Kovxovc óc. 9 eo Chrysostomus cpist. xxx: Οἰκοῦμεν yàp ytp:ov ἑρημότατον xal πάσης τῆς καθ ἡμᾶς οἰχουμένις ἑἐρημότερον. ,Qua nobis, si a!dantur ad. Anton. ΠΠ. p. 179 ex eodem obser- va!3, urbem fuisse desertissimam ostendunt. Quod vero epist. 125 Κουχουσὸς τῆς Κιλικίας, Id. Mont- fauconius mss. auctoribus recte mutavit : nunquam enim Cilici:t Cucusus fuit. lbid. Κόμονα. Κόμανα, de qua el Ariaraihia (eo enim nomine utebatur) abunde { in. Ant. p. 181. lbid. Κιἰιχίας a'. Orditur Ilieroeles | Orientis provincias 15, quarum prima hzc Cilicia, postrema Arabia, omues sub dispositione comitis Orientis, «quo de llenr. Valesius in Ammiani l. xiv, c. 1 et Th. Reinesius Class. Vl. luscript. 47. Recia vero primam Ciliciarum consulari regeadam tradit, prorsus ut Notit. imp. c. 4 et |. 1, c. de General. Abolition. lbid. Τάρσος. Metropolis dignitatem Leo impe- rator in epist. toi. 1X Concil. Labbei et Concilio- rum Acta illi afürmant. Sita erat. commodissimo loco, ὥστε Ἰσαύρους xoi Κίλιχας Καππαδόχας τε xal Σύρους δι ἑαυτῆς συνάπτειν, auctore Basilio M. cpist. 54. Idem profitetur alter B ieilius, Seleu- cie episcopus, Miracul. Thecle n, 15, cum de Tiarso Ἐπί τε χάλλει xai µεγέθει, xai of; ἂν ἁπλῶς πόλις λαμπρὰ xai εὐδαίμων Ὑνωρισθείη, πᾶσιν ἐπιγαυρουμένη, xai τὸ πρώτην μάλιστα τῆς ἑῴας ἀνίσχειν, xal πρώτην πάλιν προσθάλλειν τοῖς ἑᾷ ὁποιασοῦν γῆς ὁρμωμένοις πρὸς τὴν ἑῴαν" Aperte enim indicat tali positam esse loco ut, si quie ex vicinis provinciis in Orientis dicecesin per- gore aut ex ea in Ponticam sive etiam Ásia- niam trausire velit, adeunda ea pr'w"um sit. Vide J.in. H. p. 519. lbid. Πομπηϊούποιις. Mari assidebat, 90 nomíne a l'ompeio donata cum Solorum ante fuisset usa, ADDENDA. — P. WESSELINGII . 1160 Auctor Vit:e Arati in. Uranologio Petavii : Ot 5: Σόλοι πόλις ἐπιφανεστάτη τῆς Κιλιχίας, ἀφ᾽ ὃς πολ- λοὶ χἀγαθοὶ Υεγόνασιν ἄνδρες * χαλεῖται δὲ vov Πομ. πηϊούπολις. Eict δὲ καὶ ἕτεροι Σόλοι τῆς Κύπρου: ἀλλ οἱ μὲν Κύπρινι Σόλιο. καλοῦνίαι, οἱ δὲ Κ.ιλίχιοι Σολεῖς. Cvi gentile nomen distinguenti astipulaiur Diogenes Laertius 1, 51, ubi Menagii diligentiam verba ex Arati Vita non effugerunt. Ibid. Σεθαστή. Olim Elaeussa contra Corycum i" iusula nec longe a Tarso, quamobrem conc. Chlarcedon. p. 196. Σεθάστη ἡ Τάρσου. Est inter - Gazie Wildianze numinos, qui antica parte CABINA TPANKYAA. .... et postica CEBACTH. IEP. AC. ΑΥΤ. NAYAPXIC. ΕΛΕΥΘΕΡΑ cum turrito velato- que capite przfert, certoque uobis est. arguinento, Gordiani state urbem satis illustrem fuisse et re nautica valuisse. Adde H. Norisium dissert. 9 de Epochis Syro-Maced. p. 136. lbid. Κόρυκος. Κώρνχος, ut Lugdun. Oppianus Halieut. 11, 208 : "Όσσοι θ) Ἑρμείαο πόλιν, vavot- Χλυτον ἄστυ Κωρύκιον valouct* Qui versus Vale- riani numunum, KOPYKIOTQN. ACT. NAYAPX!C insculptum explicant. Joannes πόλεως Κουρουχου- τῆς τῶν Küxov ἐπαρχίας subscribit Constantinop. tertize synodo p. 670, pro Κωρύκου τῆς Κιλίχων. lbid. "Άδανα. lu Actis Theophili, de quibus Lambecius Bib. Vindob. vut, p. 75, "Aóava τῖς τῶν Κιλίχων δευτέρας Enapyíac, et apud Eutychia- num ju ejusdem Vita c. 4 die IV Febr. Oper. S., sed perperam : prima» enim Cilicie in Chalced. coneil. p. 660 atque aliis accensetur. lbid. ᾽Αγουσία. Λὑγούστα, ut bene Ch. Cellarius G. Α. ni, 6, p. 241 correxit; quam nrbeio. Latio nomine decoratam credibile est, ut a Sebaste hujus provinci: discerni posset. Theodorus πόλεως Αὐγοῦ- στης est in Chalcedon. p. 660, et numwi AYT'OYC- ΤΑΝΩΝ in Thesauro Britan. tom. ll, p. 219. lbid. MdAxoc. Verum Μάλλος erit, quod oppi- dum loco edito non longe a Pyramo positum erat, neque multum a'Tarso, cum cujus etiam civibus de vicino littore et agris circa lacum disceptabanut apud Diouem Chrysostomum Tarsica 2, p. 426. Reddere urbem 1s. Casaubonns eidem Clirysostomo orat. 45, p. 516 voluit. Τί οὖν ἐπὶ δύο ἡμέρας ἢ τρεῖς, inquit orator, γενομένης χειροπονίας ; ἐξῆλθον, οὐδὲ μᾶλ- λον παρατυχὼν τοῖς γεγονόσιν. Cum enim τὸ μᾶλλον quid in vulgata veltet lectione, non appareret, ἐξηλ- 0o» εἰς Μᾶλκον, οὐ παρατυχὼν τοῖς v. refiuxit, plausibili, nisi Mallos plurimum a Prusa distaret, conjectura. Aliter Seldenus in Anecdot. Wolfii, tom. I, p. 275 instituit. Mihi parvo molimine, οὐδὲ µέλλων παρατυχεῖν τοῖς Y. Cum decrevissem [uctis non adesse, succurri posse Dioni vidctur. lbid. Ζερύριον. lu. Menzis Vl Jun. de Dula: Οὗτος ἣν &x Ζεφυρίου Ηρα:τωριάδος, ἐπαρχίας ττς Κιλικίας. Unde Prietoriadem dictam fuisse putare . At non ipsa urbs, sed vicus illi vicinus eo eogno- inine fuit : nam Dulas ipse in^ Actis, tom. JI Jun. p. 1004, ἔθνους μὲν εἰμί, inquit, Κιλίκων, χώμης δὲ Πραιτωριάδος. Aberat Zepliyrium M. P. $54 Tarso, si iisdem Actis fidere fas est, Ejus episcopus Petrus πόλεως τοῦ Ζεφυρίου τῆς πρὠτης τῶν Κιλίχων ἑπαρ- χίας in Constantinop. tertio, p. 610 dicitur. ]hid. Κιλικίας β. Mauc provinciam, priori ab- Siractam , et :Anazarbum metropolin. Theodosius 1161 secundus fecit, Malala, tom. ll, p. 69 auctore : Καὶ Κιλιχίαν δευτέραν ἀπομερίσας ἀπὸ τῆς πρώτης ἐποίησεν ἑπαρχίαν, δοὺς δίχαιον µητροπόλεως 'Ava- ζάρόῳ τῇ πόλει. Cui tamen utrum tuto assentiaris dubites : nam in Notitia imp. Orient. utraque CiJi- cia memoratur ; el. przses Cilicie, cujusmodi ma- gistratus huic fuit impositus, est in Actis Claudii sub Diocletiano apud Ruinart. p. 266, et sub Con- stantio in ]. xxiv, c. Theod. de Appellat. atque in Aminian. xxu, c. 2. Col. 152. 'Avdtap6oc. Hanc metropolin preter Ma- lalam synodus Mopsuestena frequenter memorat. Vide concil. Constantinop. secundum p. 119 et Ant. l]tin. p. 915. lbid. Μοψουεστία. Mopsuestia colonia Christia- uissima in Actis Constantinop. secundi p. 118, quo titilo quando ornari fuerit ceepta equidem ignoro. Ἱερὰ xaX ἐλευθέρα xal ἄσυλος in Thes. p. CLV, 4 et liberum oppidum Plinio. Vide Itin. H. p. 580. lbid. Αἴγεαι. Civitas /Egea in Actis S. Claudii, c. 1, et /Egxa in Syuodo Mopsuestana inter con- cil. Constantinop. sec. decreta, p. 118. Αἰγαῖα. Ceustantino imperatori, !, 1, them. 15, Basilio M. epist. 244 Patrophilus episcopus τῆς ἓν Αἰγέαις ἐχχλησίας, prorsus ad Hieroclis mentem. "Vide Anton. Itin. p. 146. Situ oppidi Acta S. Zenobii in Lambecii Bibl. Cesar. vini, p. 256 accurate. ita describunt : Αἰγα)ὶ πόλις ἐστὶν ἐπὶ κόλπῳ μὲν "lovítp χειµένη, ὑπὸ Κιλίχων δὲ οἰχουμένη. "Ho τὸ μὲν πρὺς Ίπειρον οὗ πολύ. Πλατεῖαν xai Ιχανῶς εἰς μῆχος óifjxousav ὁ τῆς Ὑείτονος θαλάσσης ὅρμος ἐχδέχεται. Male tamen κόλπῳ Ἱονίῳ astruitur, qux Ἰσσιχῷ vicina fuit. lbid. ᾿Επιφανία. Epiphaniam Ciliciz 'oppidum Ammianus xxi, 11, appellat. Basilius πόλεως Ἐπι- φάνειας τῆς δευτέρας τῶν Μιλίκων ἐπαρχίας. Con- stantinop. tertio p. 670 ει Nicetss Epiphaneorum civitatis Constantinop. secundo p. 152 subscripsit. De Alexandria Itiner. Η. p. 580. lbid. 'Pococ. Assidebat 1ssico sive Rhosio, ut Polyzno dicitur, sinui. Theodoretus Philoth. c. x : "Poco; ἐστὶ Κίλισσα πόλις, &v δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Κιλίχιον χόλπον. Proxime urbem saxum erat excel- sum, quod Ptolemzus et Stephanus Ῥωσιχὸν σχό- πελον vocant. Ejnsdem meminit Polyenus 4, 6, 9, etsi nunc vitio deformati. 'O μὲν Σωσιγένης, inquit, ἐπὶ Ορθιουμάγου διέτριθεν, ἁποσχοπῶν τὴν τοῦ πες λάγους Χίνησιν, Nihil enim hic est Ορθιουμάχου, Celticum quid spirans, vocabulum. Abr. Ortelius de Ortliosiade, Phoenices oppido, cogitavit; quod cum longius a Rhoso εἰ vocabuli ductibus distet, ὁρθίου πάγου malim, quo modo ὁρθίους πέτρας 4, 5, 35 dixit. Posses etiam ὀρθοπάγου legere ob hxc Plu-- tarchi in. Sylla. p. 405 : Ἔστι δξ κηρυφὴ τραχεῖα xai στροθιλῶδες ὄρος, ὃ χαλοῦμεν ὀρθόπαγον. lbid. Εἰρηνγούπο.ις, Paulus Εἱρηνουπόλεως τῆς δευτέρας τῶν Κιλίχων ἐπαρχίας est in Constanti- nop. tertio p. 010, et in IHlilarii Fragm. Operis hi- stor. Narcissus lrenopolis, qui cum Νάρχισσος ἀπὸ Νερωνιάδος Athanasio Apolog. Arian. p. 153 sit, monuerunt Beuedietini Neropolis in Hilario olim fuisse, parum sane considerate, siquidem Neronias et lrenopolis eadem urbs est, οἱ Narcissus Sozo- meno H. E. in, 10 praesul Εἰρηνοπόλεως τῆς Κιλι- χίας dicitur. Videtur Neroniadis nomine donata a PaTrnoL. Gan. CXII. COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1162 Claudio, quod sub Domitiano imperatóre jn depd-. suerat : discimus hoc ex egregio Gazze Wilfiagye ' nummi, qui una parte AYTOK. ΚΛΙΣΑΡ. AOMITIA;. et allera EIPHNOIIOAEITON ET. BM. cum figura turribus ornate mulieris, rupibus insidentis, e quo- rum pede amnis emergit. /Era in Claudii principa- : um, si conferantar nummi quos Vaillantius habet, incidet. Ibid.. $J4a6idc. Φλαυϊόπολις Ptolemzo et nummis Φλαουιοπολειτῶν in Thes. Britan. tom. l1, p. 250 et Vaillantio, p. $78, e quorum signata epocha a Ves- pasiano imperatore instauratam dicere oportet. Flavia ltin. Anton. p. 2129 et Chalcedon. concil. p. 660, ubi Joannes ἐπίσχοπος Φλαθιάδος. lbid. Kacvd6CaAAa. Καστάδαλα. Appianus Mi- tiridat. p. 405. τῆς Κιλικίας πόλιν Κάδαλα, quam ego Καστάθαλα credo, memorat. Adfuit concilio Constantinop. tertio ρ. 670 Theodorus πόλεως τῶν Κασταυλῶν, pro Κασταδάλων. Vide liner. A. p. 146. lbid. 'Yzó xovcovAdgior. Sub Augusto provin-' cia erat στρατηγιχἠ sive praetoria, teste Strabone, l. xiv, p: 684 et fiue xvii, etsi postea ad jus populi redierit, ipso concedente Augusto, et proconsuli paruerit, ut ex Dione ειν, p. 589 Jo. Alberti in Act. Apost. xin, ostendit. Recte ergo Sergius Pau- lus ibl ἀνθύπαθος dicitur, presertim cum et Cowi- nius Proclus in Cypriorum apud Vaillantium nummo ἀνθύπατος, et Caius Anitius Quadratus Κρήτης καὶ Κύπρου ἀνθύπατος, in lapide Sponii tom. I Jtíner. ' p. 45 appelletur. Post dein consulari subdita est, cujus et Notitia imp. Or. c. 1 meminit. lbid. Πόλεις τε’. L. Holsteinius in mss. Farue-^ siano, cui et duz ultimz urbes manu recentio:e erant addite, πόλεις ιΥ reperit. Idem in pristinis Constantini l. 1, them. 15 editionibus inerat, sed et aliis dein ex mss. 15 urbes in Constantino sunt explet ; cumque ultimze urbes ante Hieroclis zeta- tatem fuerint satis celebres, nihil causz video quam- obrem quid mutetur. lbid. Κωνσταντία. Salamis est, quam insule metropolin Ephesina synodus p. 779 et imp. Leo in epist. tom. 1X, concil. Labb. p. 267 imponunt. De ea abunde Jo. Meursius, |. 1 Cypri, c. 20. Ibid. Ταμασσός. Sic preter Ptolem:um Strabo, | Constantino imperatori Ταμασός, cui Nonnus Dyo- nys. xt:i, 445 οἱ Epaphroditus πόλεως Ταμασοῦ concil. Chalceden. p. 676 astipulantur. Cum vero Ταμασιωτῶν sit apud Golizium nummus dubium est quin. id praestet. Adde Ovidium Metamorph.: x, 641. luid. Κίτιον. Aberat stadiis 200 Salamine apud Diodorum xx, p. 785. De eo przeter Meursium |. 1, c. 10 Bochartus P/aleg. ni, 5. luid. Αμαθούς. Hoc mali ex mss. Lugdun. et. Constantino : nam ᾽Αμαθουσία gentile est, cui si- πόλις addatur, ferri poterit. Heliodorus πόλεως ᾽Αμανθοῦντος est in Chalcedon. p. 670. Ibid. Κούριον. Et hoc ex. Constantino prefero, : cujus episcopus Curiensis in Ephesino p. 779 αρ- pellatur. Ch. Cellarius G. A. 11, 7, p. 273 nostri Κόρην cum Plinii Corineo aliquid commune ha-: bere suspicabatur, quod ego, cui dubix sit fidei, et. Coustantinus Κούριον hiuc. deproinpserit, hue arcessere nolim. EX! a πό EN ο o£. 1109 Col. 152. Πάρος. Cyprum insulam huicurbi cogno- minem fecisse Servium Isidorum atque alios, An- ton. ltiner. p. 256, ascripsimus. Ovidium addo Με: tamorph. x, 297 : llla Paphon genuit, de quo tenet tnsula nomen. lbid. 'Apctcn. Sic recte Constentinus. Olim hac urbs Marium erat, Stephano teste; estque ejus rex- apud Diodorum 19, p. 701 : 0 δὲ Κιτιεὺς xol Aa- πίθιος, ἔτι δὲ Μάριος χαὶ Κερονίτης τὴν πρὸς αὑτὸν φιλίαν συντέθεινται. Ubi tamen Μαριεύς oportue- rat : id enim urbis gentile. Eumdem Στασίοιχον τὸν βασιλέα τῶν Μανέων, p. 704 εἰ Στασίοιχον τὸν τοῦ Μαλιέως, p. 719 vulgo libri appellant, rectius utrobique τῶν Μαριέων nuncupaturi. Scio Ch. Cel- larium G. a 3, 7, p. 275 posteriorem advocasse, ut Μάλον ejusdem Diodori xit, p. 75. tueretur ; quod cum nusquam alibi sit lectum et Stasicecus Mario imperaverit, putem ad eamdem formam esse refin- gendum. Nam Arrianus, cui testimonium Jo. Meur- sius 1, 45 denuntiavit Mali causa, nihil prodest : meminit sane de Exped. Alexand. n, 20 Solorum et Malli, qu: Οἱ οἱ [ία oppida fuisse nemo ignorat. Adde Jac. Gronovium, mihi consentientem, in Scy- lacem, p. 98. lbid. Σό1οι. Acta. Auxibii c. 4 pagum Limnen M. P. & ab urbe semovent et Σολίων πόλιν appel- Jant , et jure : nam Σόλιοι ab. liac urbe, sicuti ab ejusdem nominis ín Cicilia Σολεῖς, appellabantur, qua de re supra ex Arati Vita. Galenus ἁπλ. φαρ- pax. 9 p. 125, τῶν tv Κύπρῳ Σόλων meminit et metallorum. qu:* stadiis 50 ab oppido aberant. ltid. Λάπιθος. Non aliter Acta. Auxibii c. 1, Ptolemaus, Didymus πόλεως Λαπίθου in Chalce- dou. concil. p. 070, et βασιλεὺς Λαπιθίας apud Diodorum 19, p. 719 et Λαπίθιος p. 701. Tamen cum ΛΑΠΗΘΕΩΝ nummus sit apud Goltzium, et ve- terum plures, a Meursio 1, 12 conducti, Λάπηθον vocent, id malim. ' Ihid. C. Κιρδοῖα. Constantino |. 1, them. 15 Κερ- µία, quam Jo. Meursius 1, 9 a Ceronia sive Ceru- nia, haud differre autumat. Αί eam post deinde Hierocles et Constantinus recensent; quare, donec felicior mauus vitium deterserit, Cremaseam arbi- trabor, qua de Nonnus 15, 455: Οἵ τ) εἶχον Κρεμάσεια», dde regéàc οὖδας ἁρού- ρης.] [bid. Κύθροι. Κνθηρία Carolus a S. Paulo mar- gini editionis sux ascripsit,'favetque Constantinus ; qua tamen conjectura, quoniam hoe nomine arbem Cyprus ignoravit, ut bene contra Meursium Ch. Cellarius G. A. 5, 7, p. 981 asseruit, rejicula esse debet. lutelligitur mediterranea insule urbs, qus» Χύθροι aliis εἰ concilio Chalcedon. 671. Cum no- stro facit Spyridon przsul Παλαίας ftot Κύθρων in Νίοσηο secuidy. lbid. Καρπάσιον. Ex Constantino. recepimus, sententiam L. Holsteinii in. Stephanum secuti ob Plinii 5 91 Carpasium. Czteri Καρπασίαν probant. ]hid. Κυρήγια. Koptveca Constantino, Stephano io lInyh dicitur Κυρήνια, quam Berkelius impru- denter Κυδωνίαν esse jussit, Cretam cum Cypro ,confundens. Nec dissentit Menologium Carisianum VI Maii. Verior tamen, nisi diversae fuerint urbes, erit Κερυνία, cujus rex Κερυνίτης Diodoro dicitur - ADDENDA. — P. WESSELINGII 1164 19 p. 701, etsi male p. 701 Kepuvvía οἱ p. 719 Κερανία. Putarem non aliam etiam esse 20 p. 785 Οὑρανίαν, nisi illius patrocinium Nonnus profitere- tur. 15 452 ; Καὶ Οὐρανίης πέδον ἔδρης, αἰθηρίου χενεῶνος ἐπώνυμον. Ubi cum stherium ventrem vertunt, non bene ad Nonni consuetudinem dictio- nemque animum advertisse videntur. Αἰθήριον χενεῶνα ipsum appellat coelum, ut 1x, 89 χθόνιον χενεῶνα terram, οἱ 41 3 ὅλης χενεῶνας ἀρούρης agros, quamquam, ut vere dicam, satis insolenter. lbid. Τριμιθούγτω». Ch. Cellarias 6. A. ὅ 7 p. 976 Τριμιθοῦντον legi posse arbitratur, sicuti ex Hydrus fit Latine Hydruntim, ex Sipus Sipuntum ; cui, si usquam Trimithuntum legeretur, haud diffi- culler astipularer. Videntur librarii ὁ Τριμ.θούντων dedisse, ut ejus episcopus, sicuti in aliis Woritiis assolet, intelligeretur, male tamen, siquidem haec nb ecclesiastica distat. lbid. Λευχουσία. Diversis hzc nominibus fuit usa. Hieronymus Catal. — script. "Eccles. c. 92: Triphyllius, Cypri Ledrensis sive Λευτεῶνος episco- pus, eloquentissimus suc «tatis et sub rege Con- siantio celeberrimus fuit. Sozomeno H. E. 4 10 Triphyllius τῶν Λεδρῶν dicitur; quem tinc fuisse ex Actis ejus c. 4 colligo, ubi Τριφύλλιος ἐπίσχοπος Λευχωσίας, τῆς νῦν µητροπόλεως Κύπρου, el c. 5: ἩΨήφῳ θείᾳ τῆς Καλλινιχήσεων μὲν πρὶν, νῦν δὲ Λευχωσίας προχειρἰζεται. Non diffitreor Papebrochium tom. 2 Jul. p. 682 duos nobis Triphylios esse com- mentum, quorum alter Ledrorum, alter Leucosiz fuerit praesul; qui 8i ad ea attendisset qux ex Actis S. Spyridonis Lambecius Bibl. Cesar. 8 p. 311 excerpsit, eam haud dubie conjectaram damuasset : inibi enim Τριφύλλιος ἐπίσχοπος τῆς Καλλινικήσεων πόλεως Ἠτοι Λευχῶν θεῶν ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλη- olas, qu:xe perspicue docent in Triphyllium Spyri- donis qualem ea omnia convenire, atque eamdem prorsus esse Ledrorum Callinicensium et Lceucosi:ze urbem, imo vero in Hieronymi catalogo non Λευ- τεῶνος Sed Λευχῶν θεῶν rectum esse. lbid. 'Υπὸ ἠἡγεμόνα. Presidem Diocletiano im- peratore lsauriam habuisse Theodorus Iconieusis in epistola, quz tom. $5 Jul. sb Antwerpiensibus est vulgata p. 26, ostendit. Notitia imp. Orient. eum uon habet, sed comitem rei militaris Isaurize, cujus etiam Ammianus xiv, 2 et xix, 495. commeminit. Puto et przsidem et comitem habuisse, quorum hic rei militaris curam gereret et Isaurorum latrocinia compesceret, ille vero rem civilem curaret. Jusii- nianus dein Novella 28 utramque administrationem conjunxit et uni comiti mandavit. luid. ZeAeUxea. Provincie metropolin Theodo- retus H. E. it, 26 (acit, et imaxime Basilius Seleu- ciensis extreino. |. 1 de Vita S. Thecle : Πόλις δὲ ἐστιν αὕτη τῶν τῆς Ἑῴας ὁρίων Ev προοιµίῳ χξιµένη, προξδρεύουσα δὲ καὶ προχαθεζοµένη πάσης Ἴσαυ- plóog πόλεως, πρύσνιχος θαλάττῃ, ποταμ.ῦὈ γείτων. Κάλνδνος ὄνομα τῷ ποταμῷ, ἑρχομένῳ μὲν ἄνωθεν ἀπὸ τῶν τῆς Κήτιδος μυχαιτάτων χωρίων Qua οἱ metropolin fuisse et maritimam ac Calycadno, quem Calydnum appellat, id quod Stepbanus in "Ypla prodit firmans, vicinam. Addit dein tanto splendore atque amoenitate esse ut multas exsuperet et qui- busdam exzequetur, cum Tarso autem, elegantissima urbe, montibus, situ, aeris temperie, fructuum 1165 ^" copia οἱ rerum venalium abundantia aliisque ad elegantiam et utilitatem rebus de palma certet ; celebrari in urbe quotannis varia ludorum genera, que Olympia appellent, et in que non itnmerito Orat. 97, p. 148 invehitur. Zosimus 1 27 Σελεύ- χειαν τὴν μετὰ Κι.λιχίαν vocat,, et Apollinis Sarpe- donii, In quo oracula redderentur, templo insignem fuisse, cujus et Basilius Vite Thecle, 1, p. 215 et de Mirac. Thecl. i, 2 et 26 meutionem fecit. Per- peram Σελεύχεια ἡ àv. Καισαρείᾳ in. Symeonis Stylite Actis c. 95, tom. 5 Maii p. 384. Rectius. Seleucia Τραχεῖα aliis, quod in Isauria Τραχείᾳ, de qua Candidus apud Photium cod. 79, esset. Col. 152. KsAse0£pn. Κελένδερις est, quae Celen- Mele, quamquam Citandaris ms. D'Orviliani ad Celenderin propior est. Condita est a Sandoco sive Sandaco, si Apollodorus Bibl. nt, p. 195 fidem meretur, patre Cinyre, quem ex Pharnace, quam Apollodorus Θανάχην vocat, genuit. Vide Hesychium in Κινύρας et Suidam in Καταγηγάσαις, ubi mallem nihil à Kustero mutatum. Ibid. Ανεμούριον. Sita erat in ejusdem nominis promontorio, olim Ciliciae contributa. Meminerunt urbis Acta S. Barnaba, que Joannes, ejus comes, videri vult digessisse, tom. 11 Jun. p. 432 : refert se cum Barnaba Laodicez in Syria navim, nt Cy- prum peterent, consceudisse, adversoque conflicta- tos fuisse vento, Sed ipsum quid dicat audire est operz pretium : "Hi6oyev ἐν «ip Κορασίφ. Ἐκχεῖθεν δὲ ἤλθομεν εἰς Παλαίας τῆς Ἱσαυρίας, χἀχεῖθεν ἑλ- θόντες ἐν νήσῳ τινὶ Πιτυούσῃ καλουµένῃ ἐχεῖθεν δὲ παρεπλεύσαµεν τὰς ᾽Ακονησίας, xaX ἢλθομεν ἓν πόλει ᾿Ανεμουρίφ. Ubi observari velim — insulas Pittyusam et Acenesias, vix alibi obvias; preterea Corasium idem ac Pseudocorasium esse Stephani et Παλαίας Palaas ab Ammiano bene describi, etsi male ejus libri Paleas vocent, 44 2. lbid. Τιειούπο.ις. Habet urbem. Constantinus |. |! them. 15, quam Domitius praesul. Τιτιουπόλεως τῆς Ἰσαύρων ἑπαρχίας concilio Constantinop. tertio p. 671 firmat. | lbid. Aápoc. Situm ad ejusdem nominis amnem habebat, unde et vicina regio Λαμωτὶς apud Ste- phaouin in "Avttóyeta, Vide Niczenum secundum p. 599. lbid. Ἀντιόχεια. Posita in Lamotide erat, qua- mobrem ᾿Αντιόχεια τῆς Λαμωτίδος in concilio Chal- cedon. p. 598 dicitur, et quidem in colle circa mare, ut Theophanes Chronograph. p. 119 docet : Τούτῳ τῷ Exec, inquit, Λογγϊνός τις ὁ λεγόμενος Σελινούν- τιος, τὴν ᾽Αντιόχειαν τῖς Ἱσαυρίας οἰχῶν, &r τινος ὄρους χειµένην ὑψηλοῦ χατὰ τὴν μεσημερινὴν τῆς χώρας θάλασσαν, clas Yev τοῖς Ἰσαύροις τὰ τρόφιμα. Mons, cui imposita erat, Cragus dicebatur, ut Pto- lem:eus docet. Ibid. Ἰου.λιουσεδαστή. Hujus episcopus in Sy- nodiea provincialium epistola tom. ix Concil. Labb, p. 9319 Sebastianus Sebastie dicitur : naim quod Carolus a S. Paulo vitium ibi suspicatur, atque ex Cilicia prima eam ipter lsauros migrasse, id hac Notitia falsi arguitur. lbid. Κέστροι. Epiphanius πόλεως Κέστρων est in Ch3lcedon. p. 659, qui pessime p. 575 Κέστρων τῆς Συρίας, pro ἸἹσαυρίας, scribitur. Ptolems»o Κ)ῦ- COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1168 στρος, et in Palatino et Coislin. mss. Καῦστρος, unda Κέστρος formari oportet. ] lbid. Z&A:vovc. Trajanopolin, quod Trajanus ibi vite finem habuisset , dictam fuisse cx Ulpiano Xiphilinoque compertissimum babemus. Rediit dein pristinum urbi nomen, cujus situm egregie describit Basilius Seleuciensis Mirac. S. Thecle, nu, 11: Σελινοὺς ἐστι πόλις μιχρὰ μὲν xol ἐφάλιος μεγίστη ποτὲ καὶ εὐδαιμονοῦσα τὸ πρὶν bx εἰρήνης, ἑπίφθονος δὲ χαὶ τότε καὶ νῦν οὖσα τοῖς πολεµίοις. Parvam suo tempore ait urbem esse et inaritimam, olim cum pàx esset, magnam et felicem et propterea hostium invidi expositam. Ταύτην, pergit, τοιγαροῦν xal θάλαττα μὲν ὑποζώννυσιν ὥσπερ τις περιεληλαμένη τάφρος ἀχειροποίητος, xal χρημνὸς δὲ ύπερανεα- τηχὼς, χαθάπερτι χράνος χεφαλὴν, φυλάστει τε xal οὗ Tou πολεµίοις ἑπίδρομον. liaque cum mari, tanquam a natura facta fossa, fuerit incineta, et prerupta rupes eam, ut caput galea, defenderit, apparet munitissimo fuisse loco. Vide Corn. van Binkershoek Observ. Jur. v, 31. Ἰοτάπη. lta mss. Ptolemzxo Ἰωτάπη et Chal- cedon. concil. p. 659. Vide il. Norisium Dissert. H de Epochis, p. 1355. lbid. Διοκαισάρεια. Ejus episcopus Joannes mó- λεως Διοχαισαρείας iu Chalcedon. p. 659 dicitur. Vide Norisium, Dissert. v de Epoch. p. 562. lbid. "0A6n. Non multum a Seleucia separatam fuisse Basilius Mir. S. Thecla n, 8 significat. áczu- γείτονα πόλιν, ᾗ ὄνομά ἐστιν "Ol6a, appellans. Theodorus πόλεως "OX6nc τῆς Ἰσαύρων ἑἐπαρχίας Constantinop. tertio subscripsit. Plura in ΑΛΙΟΝ.. Itin. p. 919. lbid. Κ.λαυδιούπο]λις. Colonia erat a Claudio deducta, Ammiano teste xiv, 8, olim, si Theod. Ruinartus ad epist. Theodori I[coniensis Act. Sincer.' p. 478 non fallit, Isaura. Fa'sum tamen puto, et Ammiani verhis non ut oportuerat intellectis de-' ceptum : nam οἱ Ptolemzus et Hierocles et ipse Ammianus utramque distincte memorant. Vide quem signavi locum cum Valesii nota. Sita Claudiopolis erat in lsauriz mediterraneis inque planitie inter duo Tauri juga, μεταξὺ τῶν δύο Ταύρων kv πεδίῳ κειµένη, inquit Theophanes Chronograph. p. 119. | lbid. Ἱεράπο.ἒις. Fovit hanc Isauriz Hierapolin Chalcedon. concil. p. 674. Fortasse et huc pertinet. rarissimus Ἱεροπολιτῶν τῶν πρὸς τῷ Πνράμῳ nummus Zhes. Britan. tom. Il, p. 114 : etsi enim Pyramus Cilicie sit flumen, nihil impediet si ad ejus fontes, unde et juvenis specie in nummo emergit, hanc urbein quaeramus atque extra ejus provinciae terminos, preseriim cum plura veteris Ciliciae ορ”. pida Isauriz deinceps sint transcripta. lbid. Aa.caróóc. Apposita erat monu excelso sed amoeno et irrigo, ad vilem et miseram condi- tionem redacta Basilii tempore. Δαλισανδός ἐστι πόλις, inquit Mirac. S. Thecla n, 10, 4, πόλεως el-. δωλον, ἐν τοῖς ἀφανέσι μὲν xal ἀνωνύμοις ἀπεῤῥιμ-' µένη. Credebatur a Sanda Herculis fi io et Dama- lide esse dicta. Idem Basilius Mir. S. Thecl. n, 45, de Eusebia et Hyperechio : Καὶ γὰρ ix μιᾶς πόλεως ὥρμηντο τῆς Δαμαλίδος τε xal Σάνδα τοὺ Ἡραχλέους τοῦ ᾽Αμϕιτρύωνος. Ad hanc enim urbem ea perti- ncre cum Ti. Hemsterhusio existimo, non ad Tar- sum, quz llenr. Valesii iu Ammian. 14 8 erat seu- 1167 tentia : etsi enim Ammiani Sandan viri. doctissimi opinioni quodammodo patrocinetur, ob-tat tamen Damalis, σα cum Sana. conjuncta Δαμαλισανδὸν οἱ contracte Δαλισανδὺν format : ne dicam Basilium Tarsi cum meminit semper honoris titulos addere, ut Vit. Theclze { p. 275 Τάρσος ἡ καλὴ, 2 10 ἡ µε- γάλη, et 15 ἡ κάλλει χαὶ µεγέθει λαμπρὰ xa εὖδαί- pov. Ad hoc, urbis apud Dasilium conditor Sandas Merculis filius fuit, cnim Ammiani Sandan ex /Ethio- pia sit profectus, vir opulentus et nobilis, ct diversae propterea originis videatur. Quod tamen urgere nolim, cum in heroum genere secum invicem sape dissentiaut veteres; certe non laudavero nec Va- lesii, qui pro ex Zthiopig, quoniam mss. quidam ex «chio scribunt, ex Chio profectus emendavit, conatum, nec Gronovii ex Melachio vel Metachoio corrigentis. Sandes enim sive Hercules seu Hercu- lis filius peregrinus fuit, et ex ultimis Indi: locis, quam cum Ethiopia s:pe permisceri notum est, in Ciliciam invasit. Docemur hoc a Nonno 34 196, cum Morrheum, ludorum regis generum el copiarum ducem, Cicilian domuisse ac Sandam inibi appel- lari. perhibet : Ὃθεν Küixov ἐἑνὶ γαίῃ Σάνδης "Ἠραχκλέης χιχλήσχεται εἰσέτι Μόῤῥευς, ubi, ut a doctissimo Cunzo quid mutaretur, nihii fuerat nc- cesse, uti nec ab Harduino in Plinii 6 20 : [ndus enim fluvius, incolis Sandus appellatus, Herculi huic Indico videtur merito cognominis. Nec Indis tantum Sandes in lionore erat, verum et Persis, quos Aga- thias, cujus mihi indicium fecit Hemsterliusius noster, 2, p. 62 Herculem Sanden nuncupare testificatur. haque si a Damalide et Sanda Dalisandus sit, vix - milii persuaderi patior Λαλίτανδα urbem fuisse, ta- melsi testem citet Stephanus Capitonem. 1. 1 /sau- - ficorum , unquam dictam. Novi quid Victorinus Grammat. p. 2570, quid alii de Α οἱ A inter sese commultatis scripserint : sed alia hic et multo diversa est ratio : neque enim Damalim et Lamalim dixisse credibile est. Potius arbitror in Capitonis Isauricis - eonformatione litterarum A et A errasse librarios, eaque ratione Δαλίσανδα esse nata. Cu!. 152. Γερμαγικόποις. Inter lsaurixe medi- terraneas Constautinus l. 1, tiem 15 locat. l'epyavi- πυύπολις τῆς Ἱσαυρίας concil. Chalcedon. p. 659. lbid. El/pnvózoAtc. Distinguenda haec est ab ejus- dem nominis in Cilicia secunda urbe, ut studiose fit in Constantinop. secundo p. 670 et 671 : nam οἱ Paulus Εἰρηνουπόλεως τῆς δευτέρας τῶν Κιλίχων ἐπαρχίας et Georgius Εἱρηνουπόλεως τῆς Ἰσαύρων ἐχαρχίας subscribunt, Basilius Mirac. S. Thecl. 2 48 τὴν xa3' ἡμᾶς Εἱρηνούπολιν, ut a Cilicie urbe distinguat, nuncupat. lbid. d$(/4aó6éAgsia. Est in Ptolem:eo εἰ concilio Chalcedon. p. 659; sequentem legere non memini. Habet Stephanus Isaurix: urbem Μονόθας ex Capi- 4ouc quam nostram esse non finivero. - lbid. Aapac óc. Puto Carolum a S. Paulo ᾿Αδοασὸν recle cofrexisse. Steplianus πόλεως ᾿Αδρασοῦ της Ἱσαύρων ἐπαρχίας. eam urbem, male in Geo- graphia S. neglectam, requirit Concil. Coustantinop. 1eit. p. 671. Ibid. Ζεέδι. Σθίδη aliis Notitiis, Βίδη Chalcedon. Synodo p. 674. lbid. Νεάπο.ις. De hac nihil dixero, nisi Sui- dam ejus nobis memoriam servasse in "Iv3axo;. ADDENDA, -- P. WESSELINGII 1168 lbid. Λαύέζαδος. lta Constantinus lib. 1, thew. 15, ubi eam in Isaurie mediterraneis fuisse aflir- mat. | lbid. 'Yxó xovcovAdgiov. dnseripta est Jo, Chrysostomi epist. 139 Theodoro τῆς Συρίας xov- σουλαρίῳφ. Vide et Jac. Gothofredum in lI. 14 c. Th. de Cohor!al. lbid. Αντιόχεια. Colles Syrie metropolin agno- scunt omnes. Vide Spanliemium Dissert. 9 de usu εἰ prast. Num. p. 586. Hinc Eunapio in Libanio ἡ τῆς κοίλης χαλουµένης Συρίας πρώτη πόλεων, Quam Mli dignitatem Theodosius primus οὐ motam sedi- lionem, prorsus ut olim Severus imperator, abstulit ei Laodicez transcripsit, teste Theodorcto H. E. 5 20, cui egregiam Jo. Chrysostomus Homilia 17 ad Antiochen. p. 175 edit. nov. lucem feret. lbid. Σε.1εύχεια. Auctori lib. 1 Maccab. c. 11 8 Σολεύχεια παραθαλασσία, cujus situm accuratis- sime descripsit Polybius 5 59. Libanius τὴν Σελεύ- xou appellat, quod cum non animadverteret inter- pres, turpiter lapsus est in Antiochico p. 363, τὸν &». τῆς Σελεύκου τύραννον (sic enim scripsit Libanius) tyrannum a Seleuco vertens. Eugenius intelligitur, qui Seleuci , cum imperio Diocletianus preesse, tyrannidem invaserat ; quo de egregie, ut solet, Henr. Valesius in Eusebii H. E. 8 6. Et Scleucen- sium nummi superant plures, e quibus hic Gaza Wil- dian: notandus est: AYTOKP.... NEP. TPAlIA- NOC. APICT. CEB. ΓΕΡΜ. AAK. et parte altera LEAEYKEQN. ΠΕΙΕΡΙΛΕ. B. cum templo quatuor columnis suffulto, in cujus medio mons, infra quem ZEYG KAXIOC. lluic similem in Thes. Frider. c. 1X 11 cum 4 et iu Num. Impp. Grec. Vaillantii p. 50 cum nota senarii reperies ; qua litterz: nec Trajani annos (obstant quippe Dacici atque Optimi tituli ) nec novam designant seram, cujus initium repeten- dum foret a Trajani pietate, quam Jovi Casio in iis partibus probaverit, quz cl. Liebe sententia : vetant Beroeensium nummi, iisdem Trajani titulis inscripti, inter Wildianos, quorum unus ΒΕΡΟΙΛΙΩΝ. P, alter l', tertius, quem vir egregius Select. Numis. tab. XVII. vulgavit, H praefert, et Chalcidensium apud Vaillantium cum signis A et 4. Neque enim puto, vir doetus arbitrabitur ad omnes Syrise urhes ean) cram pervasisse, et passim Syros ex cultu Casii apud Seleucienses Jovis annos sub Trajano numerasse. Forte verius monetariorum not: cre- dentur, nobis nunc ignotz. De Laodicea dictum alias est. lbid. PátaJa. Πόλις τῆς πρώτης Συρίας Jo. Ma- lalie (0m. 81, p. 88. Theodoreto πόλις σμιχρὰ καὶ χαριεστάτη Histor. Religios. c. 28. Vide Amt. ltin. p. 148. lbid. Πά.Ίτος. Aberat. 20 M. P. Laodicea. Vide Ant. Itin. p. 147, Justjuianus hanc et Laodiceam οἱ Gabala, Antiochix* quodammodo ademptas, nov: provinciz, cui Theodoriadis nomen fecerat, przete- reaque ex Syria secunda Balaneas contribuit apud Jo. Malalam tom. If, p. 183. lbid. Βέροια. De hac et Chalcide disputavirmeus sd idem Itiner. p. 195. Obiter hic Socrati auxilium fa- remus 7 16. Ἐν Ἰνμεστὰρ, inquit, οὕτω χαλουμένῳ τόπῳ, ὃς χεῖται μεταςὺ Χαλκίδος xal 'Avttoyela.; τῆς ἐν Συρἰᾳ, Ἰουδαῖοι συνῄθως ἑαντοῖς πα[γν.α ἐπετέλουν τινά. Flagitiose enim corruptum est vici 116) nomen, in quo scelus quod Socrates enarrat Judaei patrarunt. Lege ἐν Ἴμμαις Υάρ, et vicum habebis, 20 M. P. a Chalcide disjunctum apud Theodoretuimn llist. Relig. c. 7 atque in Tabula Peutingerorum. Firmat conjecturam, etsi in vocabuli numero et ge- nere dissentiens, Theophanes Chronograph. p. 71 : Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουδαῖοι εἰς τὸ Ἴμμον παιδίον Χρισ- τιανὸν συλλαθόντες. Et Cedrenus, quanquaim per παιδἰον Theophanis in errorem impulsus, p. 276 : Ἰουδαῖοι εἰς τὸν "Ippov πεδίον Χριστιανὸν παῖδα συλλαθόντες, Fecit ex vicinia soni τοῦ παιδ'ου et πε- δίου, linmum campum, quem, si ad hzc attendisset Abr. Ortelius, circa Byzantium non quiesivisset. Col. 152. Ὑπὸ ἠἡγεμόγα. Distracta lizc est pro- vincia a Coele Syria, ut Evagrius If. E. 5 52 docet et quidem, si quz Malalze tom. ll, p. 69 fides, a Theodo- sio secundo, quem et Ápauiiz jus metropoleos dedisse a(firinat. Prasidi paruisse Notitia imp. Orient. c. 1 inounere haud neglexit. lbid. ᾽Απάμεια. Provincie erat — metropolis, quamobrem τοὺς ὑπὸ ᾽Απάμειαν ἱερέας, episcopos hujus urbis metropolitano subditos, Evagrius H.E. $ ol appellat, Erat. circa urbem vicus, χωρίον, cui Μάρατος Ζαέδάλης erat nomen, tom. XI Concil, Labb. p. 405 οἱ 408 memoratus : vicinos ille ha- buisse videtur Maratocuprenos, de quibus iu Am- miau. 28 2, affirmatque primam tituli grassatorum illorum, de qua dubitatuin video, partem. Sequen- tes tetigiinus in Anton, Dtiner. p. 187. Ibid. Μαριάμη. Sic et Ptolemaeus. Arrianus Egp. Alex. n, 15 Μαριάμμην, Concil. Αξία Μαριάμνην vocare assueverunt.. Vide Synod. Consiantinop. sub Menna tom. XI Couc. p. 402 οἱ Cbalcedon. p. 659. L. Holsteinius et Ch. Cellarius ex Alexan- drino Chron. Κώμην Μαριάμμην, in. qua Gelasinus martyr fuerit contumulatus, cum hac urbe coinpo: nunt; quod ut recte fecerint, vereor. Plane proxime Heliopolin ibi collocatur, a qua Ptolemaeus hanc longius removet. Provincie quoque diverse sibi vindicant, hanc Syria secunda, illam Phoenice ad Libanum. De sequente Aat. Fin. p. 148. Ibid. 'Pagaxais. Ῥαφανέαι Ptolemao et Steplia- no, qui urbis gentile Ῥαφανεώτης esse addit. Lam- padius 'Pagavaíov πόλεως est in Chalcedon. p. 660, οἱ Zoilus ᾿ΡῬεεφάνης in Constautinop. sub Menna p. 402, satis vitiose. lbid. Σε.1ευκόθη.Ίος. Seleucia est ad Beluin sive amnem seu montem : nequeenim alterutrum pro com- perto'est. Vide Ch. Cellarium. G. A. 5 12 p. 490. Sita erat in finibus Apamiensium. Theophanes Chronogr. p. 289 : Οἱ δὲ Σχλαβίνοι τούτῳ προσρυέντες σὺν αὑτῷ Ey Συρίᾳ χατηλθον, χιλιάδες πέντε, xai (oxn- σαν εἰς τὴν ᾽Απάμειαν χώραν £v χώμῃ Σχευοκοθόλῳ, Vertit Miscelle Hist. [. xix auctor : Porro Sclavini ad hunc confluentes cum. ipso. desceuderunt. in Sy- riam, numero quinque millia, οἱ habitabant in Apa- miensium regione in castella Seleucobori. Unde νὶ- des legisse eum εἰς τὴν ᾽Απαμέων χώραν, οἱ bene : dein Ῥελευχοβόρῳ, quod ex Σελευκοθήλῳ natum est. Steplianus ΣΣελευχόθηλον οἱ Σέλευκον, περὶ τῇ iv Συρία ᾽Απαμείᾳ ἁρσενικῶς λεγομένην πόλιν, distin- guit, perverse, si quid in his video : eadem enim esl, et Σελευχόθηλος οἱ Xilsüuxog πρὺς τῷ Βήλῳ ap- pellata, ae, uti vidimus, Apimiz, unde longius Se- l:ucia Pieri distabat, vicina. COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1110 lbid. Εὐὑφρατησίας. Olim Comagene. erat. Pro- copius B. Pers. 4 47 : Χώρα γοῦν, f, ix Σαµοσάτων ixibg Εὐφράτου ποταμοῦ ἐστι, πάλαι μὲν Κομαγηνὴ ἐχλήθη, τὰ νῦν δὲ ποταμῷ ἐστιν ἐπώνυμος. Et 3 20: Ἐπεὶ δὲ εἰς την Κομαγηνῶν χώραν ὁ Χοσρόης ἀφί- χετο, ἣν χαλοῦσιν Εὐφρατησίαν. Angusto-Euplira- tesia in Chalcedon. p. 565 dicitur, οἱ Leoni impe- ratori l. 10 c. de Divers. Offic. provincia facta. est et a Syria et Osdrocena dissociata jussu Coustantini M., teste Malala tom. Il, p. 3. Praeses ejus est in Notitia imp. Orient. c. 1 οἱ presidiale oflicium Euphrateuse l. 2 c. Th. de Venat. Fer. lbid. "Jepáxo.Uc. Metropolin huic provincia: fuisse prater inp. Leonem atque alios testis est Evagrius ll. E. 6 19. Quo nomine Arabibus οἱ Syris sit, imp. Constantinus Porphyrog. o1at. de imagine Edess. p. οἱ edit. Combelisii docet : Eiz τὸ χάστρον Ἱεραπόλεως ἔφθασεν, ὃ τῇ μὲν Σαραχηνῶν φωνῇ Μεμμὶχ λέγεται, τῇ δὲ τῶν Σύρων Μαθούκ. Unde egregia Hydii in lin. Peritz. p. 43 conjectura con- stabilitur, qua in. Plinio 5 25 Bambyce, que. alio nomine Hierapolis vocatur, Syris vero Maboyg, ex- pulso atque ad tenebras damnato Magog, emendat. Vide Alb. Schultens. indicein. Buliadiuo annexum, in Manbesium. lbid. Εύρος. Cyrestana. civitas imp. Justiniapni epistole Collat. 7. concil. Constantinop. sect. p. 219. Cives D. Papebrochius Cyropolitanos, qui Aclis Juliani οἱ της πόλεως Κύρου, tom. I1 Jun p. 178 appellit, haud reete. Vide. Ant. [tin, p. 189 Ibid. Ao4/zn. Πολίχνη σµιχρά Thicodoreto H. E. 5 4, Δουλιχία Theopbani Chronogr. 554; ad quem modum Philoxenus Dulichii episcopus in Collat. inter Catholicos οἱ Severianos tom. — XI. Concil. Labb. p. 157. Plura supra p. 184, ubi de Zeugmate etiam el Germanicia. lbid. Hzf. Liberatus Diaconus DBreviar. c. 15 ecclesie Parensium Sabinianum fuisse ait episco- pum, quem Perrhensium fuisse Acta concilii Chal- cedon. tom. IX Conc. Labb. p. 106 clamayt. V. Ant. 1 p. 210. lbid. Nixózo.tic. Non aliam esse puto atque eajn quam Josua Stylites in. Chron. Syriaco sub imp. Anastasio vehementi terra tremore corruisse refert Lom. 1 Bibl. Orient.. Assemaui p. 274, nec diversa, fortasse est tin. Aut. p. 190. lbid. Σχεγαρχαϊα. Σκηνῆη ἀρχαία. Viderint peri- tiorés an loco nomen venerit a tentoriorum copia, et quid Σαλγενορατίζενον sibi velit. lbid. Σύριμα. Putares Συρά sive Σοῦρον, ut Eva- grius Η. E. 1v, 25, urbem. in. Euphratis ripa posi- Lam (Vita Symeonis Stylit:e c. 26 : "Hv τις ἐν Συ- ροῖς στρατιώτης, πολίχνιον δέ τι τοῦτοτῶν ἔπευφρα- τιδίων), nisi propius abessent. Οὗριμα, pro quibus υὔρεμα editus Ptolemaeus, sed hiuc et ex Colslin. ms. adjnvaadus "Όριμα et Ὥριμα Chalcedon. con- cil. p. 676. Erat Euphrat adsita, unde castellum Urna. Euphrati accubans iu. veteri codice Syriaco tom I. Biblioth. Orient, p. 172 Assemani. lbid. Εὐρωπός. Josua Stylites castrum. ait Éuro- pus, quod in provincia Mabugeusi, sive lievapolitana ad occidentem | Euphratis est positum. Bibl. Orient. Low. ], p. 282; cni Procopius Fabr. Justinian. 29 οι B, D. 2 90 assentitur. Merito ergo Lucianus in- suls'un scriptorem historiarum — taxavit, qui de 111 ADDENDA. — P. urbe hac : Ἡ δὲ Εὐρωπὸς χεῖται μὲν &v τῇ Μεσοποτα- µίᾳ σταθμοὺς δύο τοῦ Εὐφράτου ἀπέχουσα, ἀπώῴχισαν δὲ αὐτὶν Ἐδεσσαϊλι. Europus sita quidem est in Me- sopotamia, mansionibus ab, Euphrate duabus disjun- cia et ab Edessenis condita. Nomen est a: Macedo- nibus, qui urbium patri: suse nomina oppidis Sy- rie indiderunt. Vide Appiauum Syriac. p. 201 et Abr. Berkelium in Stephan. Εὐρωπός, ubi com- mista videbis qux longo terrarum situ distinctissima fuere. Col. 153 Οσρωήνης. Ὀσροήνης,. Nomen pro- vinciam ab Osroe Procopius B. P. 1 17 accepisse memorat, nec multum, ut alias observavimus, ab eo dissidet Dionysius Patriarcha. Provincia! post Con- stantinum a Mesopotamia videtur divulsa, qua de yc Norisius diss. 11 de Epoch. p. 110. Praeses Osdroe- nes est in |. 105 e. Th. de Decur. et Notitia I. O. c. 4. lbid. Ἔδεσσα. Provinei& metropolis fuit, περι- θόητος τῆς Ὀσροήνης ἑπαρχίας µητρόπολις Theo- phani Chronograph. p. 146. Acta S. Thaddzei apud Lambecium Bibl. Casar. vii p. 202 : "Hv μὲν ἀπὸ Ἑδέσσης τῆς πόλεως, µητρόπολις δὲ ὑπάρχει αὕτη, ἹὈασροήνη χαλουμένη , ᾽Αρμενοσύρων µεσόχειος. Qua cum urbem Osroenem vocitant, videri possent vitiosa, nisi et Syri Orrhoam et Osrhoam appella- rent. Vide Anton. Itin. p. 185. lbid. Κωνσταντία. Κωνσταντίνη aliis, Suida Κωνστάντεια, cujus episcopus Sophronius est in Actis synodi Antiochenz, intextis Actioni 14 con- cilii Chalcedon. tom. IX Concil. p. 190. Olim Nice- phorium dicebatur, Stephano 1este, Syris autem Tela xbry quod utrumque nomen mutavit Constantii imperatoris jussu, quemadmodum Chron. Edesse- num tom. I Bibl. Orient. p. 395 refert. Quod vero 3 Chronici auctore additur, que olim Antipolisdice- batur, non mihi satis rectum videtur. Succurrit Ammianus 18 9, ubi Ammidam et Autoninupolin, prorsus ut scriptor Edessenus, eodem tempore a Constautio instauratas fuisse inemórat. Male itaque Assemanus dissert. De Monophysitis tom. Il Bibl. Orient. ex Antipoli facit. Anthemusiadem Taciti sive Authemusiam aliorum, reprehenditque Ch. Cellarimm, qui Stephanum Suidamque secutus Ni- cephorium a Constantina nihil differre recte affir- maverat. Aberat ad occasum Nisibis et septentrionem Amidz stadiis 56, si qux fides Theophani Chro: nogr. p. 124 ; quz sane, nisi culpa recidat in libra- rios, exigua esse debet : longius enim intervalluni in eas urbes interjectum fuisse Peutingerorum Ta- bula vetat dubitare, vide etiam Procopium Edif. Justin. i1, 5. lbid. 85o60c:ovzxo.tic. Posita erat ad flumen Chaborram loce munito. Procopius Fabr. Justin. i1, ὅ : θεοδοσιούπολις ἡ παρὰ ποταμὸν ᾿Αδόῤῥαν γῆς τῶν Ῥωμαίων Προδεθλημένη. Distinguenda ergo ab altera ejusdem est nominis urbe in Armenia, oua de Fabr. Just. ταῖς, 5. Ibid. Κἀάῤῥαι. Recte. ita codex Lugdunensis. Ur- bem Christiani, quod cives sacris paganorum dedi- tissimi essent, Ἑλλήνων πόλιν vocarunt, Libellus Samuelis et reliquorum presbyterorum contra Ibam tom. IX €oncil. Labb. p. 57 : "Oct ἐχειροτόνησε Δανιῆλον τὸν αὐτοῦ ἀδελφιδοῦν ἐπίσχοπον «r.c Ἑλ)ή- pov πόλεως, Ubi eos Carras intelligere libelli prin- WESSELINGII 1172 cipium ostendit : Συνήλασεν ἡμᾶς, inquiunt, ἐπὶ τήνδε τὴν κατηγορίαν ἑλθεῖν αὐτοῦ τε xai τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Δανιήλου, xal αὐτοῦ ἑἐπ,σχόπου Kap- ῥήνων πόλεως, tametsi male ἁδελφὸς Iba frater Da- niel vocetur, qui ἁδελφιδους sive fratris Ibze filius fuit. Pejus vero commonitorium Damascio tribuno missum p. 26 Δανιῆλον τὸν εὐλαδέστατον θΘεοδο- σιουπόλεως ἑπίσχοπον nuncupat : neque enim ille Theodosiopolitanus fuit prxsul, sed Joannes ; quare verius vetusta verwio..... εἰ Danielem Carrhenorum civitatis episcopum et Joannem recerendissimum Theodosiopolitanum episcopum praefert. Consentit in Carrarum illo titulo scriptor Syrus Vite S. Ephre- mi, qui tom. I Bibl. Orient. p. 51 de Juliano : Ei divertit Carras, urbem paganorum refertamque simulacris. Vide itaque huecine referri oporteat |. 8. ο. Th. de Pagan., qua Theodosius duci Osdroenz scribit : /Edem olim frequentie dedicatam, celui etiam populo quoque communem, in qua simulacra feruntur posita, artis pretio quam divinitate metienda jugiter patere publici concilii auctoritate decernimus. Mihi sane, tametsi pro Edessa Gothofredus disputa- verit, edes illa Carris fuisse videlur, prasertim quod Edessewi, ut ex eorum chronico Syríaco patet, Theodosio imperatore sacrorum — Cliristianorum essent stnudiosissimi atque a simulacris aver- sissimi. Plura Ant. l]tin. p. 195 et de Batnis pag. 190. lbid. Νέα BaJsre(a. Nusquam, quod quidem recordor, lane Valentiam reperire potui. Videtur e castellis faisse quie Euphrati assidebant. lbid. AsoxtóxoJAuc. Prostiterat ἡ xai Καλλίνικος, quomodo Libanius, Theodoretus, Procopius atque alij, jam ante ad Ant. Itin. p. 191 appellati. Urbem Instauravit imp. Leo cirea a. 466, suoque nomine insignem esse voluit, uti Chron. Edesseno tom. 1 Bibl. Orient., p. 405 perscriptum. AddeAsseniano notata tomi ejus p. 958. lbid. Βίρθα. Virta munimentum valde vetustum, in exiremo Mesopotamie situm Awmmianus 90 7 memorat, quod cum Birtha videatur. Ptolemzi ad Tigrim, nostra esse nequit. Forte bxc latet in Binta, cui in Osdroena locum dedit Notitia Imp. Orient. c. 169. lbid. ᾿Επαρχία Μεσοποταμίας. Praesidi quoquc paret iu. Notitia Imp. Orient. c. 1. Quod vero una illi urbs Amida datur, id ne librariis acceptum referri oporteat vereor: crant quippe Hieroelis vate plures in ea provincia urbes et castella. Da- ras paulo ante muniverat imp. Anastasius apud Evagrium H. E. 5 57, ne de arcibus dicam, quas Procopius de Fabr. Justin. i, 4 describit. Ibid. "Ajuda. Πόλιν ὀχυρὰν τῆς µέσης τῶν ποτα- piv Evagrius H. E. ὃ 57 appellat. Situm signat Ammianus 18 9, Procopius atque alii, quos nunc pretereo. id quzeram, tametsi ab instituto recedat, verumne sit Nisibin, celebrem olim hujus provinciz urbem, Σιδάπολιν fuisse nuncupatam. Abiit in hane opinionem D. Papebrochius tom. V Jun., p. 15 ad Vitam S. Febroniz, in cujus Actis c. 1 Σιθάπολες, ἧτις διέχειτο ἓν ὁρίοις τοῖς πρὸς τοὺς ᾿Ασσυρίους. Censet vir doctus Syrorum sermone Nisihin et Si- bapolin rem eamdem significare; quod, puto, nuu- quam probabitur. Nibil quoque in Actis, unde Ni- sibin intelligendam esse colligas. Ego τὴν Σι6ά- 1173 πολιν non aliam esse aulumo atque eam quz Syris Sibabarech, cujusque haud obscura mentio in Bib. Orient. tom. 1f, p. 561; Actorum autem. Febroviz interpretem | Sibacarech legisse et! propterea Σιδά- πολιν verlisse : Syris enim T*2 seu N272 oppidum significat, et proxime a produciiune urbis Sibaba- rech, unde facilis errori via, distat. Posita urbs erat. intra Mesopotamiam, ut ea. Acta. ostenduut ; qui res Assemano in dissert. de Monoplysitis tom. ll Bibl. Orient. dubia atque'incerta visa cst. lloc obiter : nunc in viam redeamus. Col. 155. Φοινίκης. Hec est Φοινίχη πάραλος, uii Kvagrio 3 359 et Jo. Malalie tom. Hl, p. 75 dicitur. Subditam fuisse viro cousulari 1l. 52 de Decurion. et Notitia Imp Orient. ο. 1 testantur. Facta provin- cia est, sed inulto amplior et Pheenicen. secundaim complexa, ab Adriano apud Spartian. c. 14. fbid. Τύρος . Provincie erat metropolis, quo titulo etsi in nummis ante Adrianum insignis est, Plicenice tamen a Syria. devulsa, provincie caput est imposita, ut Suidas in Παῦλος Τύριος significat. ; Vide Norisium diss. de Époch. 5 p. 396 et Span- hem. Dissert. ix de Us. de Praest. N. p. 588. . lbid. B. Bnpvcóc. Metropolitano nomine ac digni- late civitatem Berytum exornaverat Tlhieodosius secundus |. ui. c. de metrop. Deryt. ; qua re Eu- siatbius urbis ejus presul accensus Phoenices ur- bes Byblon, Botrvn, Tripolin, Orthosiadein, Arcas atque Antaradon sibi, utpote novz metropoli suhji- ciendas, vindicavit. Contra venit Pliotius Tyriorum presul, quzstusque est Patribus Chalcedonensibus ab Eustathio injuriam sibi illatam cauonemque Niceni primi coucilii quartum proterve esse pro- culcatum. Patres secundum Photium litem dedere, jusseruntque Tyrum esse metropolin, Derytum vero nihil preter czteras provinci: urbes sibi sumere p. 632. Adde Balsamonem in. can. 20 Chalcedon. concilii apud Beveregium tom. I, p. 148. Plura lin. H. p. 585 et de sequentibus Anl. Itin. p. 148. [hid. Βόστρυς. Lege Βότρυς et Βύθλος, etsi Bt- όλος sit in Actis Chalcedon. p. 618, Βόστρυς in Clronogr. Theophanis p. 195. lbid. 'Apxal. Recte mss., ut alias diximus. Au- relius Victor duplex illi nomen fuisse Arci et Cx- savez in Alexandro Severo asseverat ; cumque urbs Libano fuerit vicina, uti Gesta Tancredi c. 105 in- dicant, haud spernenda videtur N. Haymii con- jeetura,qua nummum Καισαρίας Λιθάνου huic,tribuit tom. 1 Thes. Britan. p. 252. lbid. ᾿Ορθοσιάς. 'OpÜnotà; vicina fluvio Eleu- tero apud Strabonem 16 p. 755. VideNoris. Epoch. diss. τ., p. 105. Ibid. "Αραδος. Uni episcopo Aradum atque Αι- tradum subditas fuisse Acta concil. Ephesini οἱ Chalcedon.. vetant dubitare; nec justa tamen pro- pterea liec Harduini animadversio. /n Notitia, ait in Num. Ant. Hllusir., lHieroclis Aradus el Anta- radus ceu duo diversa oppida, episcopali decore insignita, appellantur in provincia Phonicie para- lie sive maritime, credo. mendose, cum utriusque oppidi unum [uisse antistitem merito suscipemur cx epistola Orientalium 15 in auctario Theodoreti p. δυ4. Neque enim ceclesiastica hae Notitia; nedun 9unia oppida, qux Synecdemo comprehensa sunt, COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1114 suos sibi episcopos habuerunt. Plura Πε. Ant p. 143. liid. Korccavcira. Nusquam eam reperio, ve- reorque ne quid hic a librariis sit neglectum. S! Αντάραδος ἡ χαὶ Κωνσταντία legeretur, salva res foret ;: Constantius enim urbem instauratam suc nomine donavit. Theophanes Ghronogr. p. 5L : Καὶ πόλιν ἔχτισεν ἐν τῇ Φοινίχῃ, ἣν Κωνσταντίαν κέχλη: xtv, τὴν πρότερον χαλουμένην ᾿Αντάραδον. Alque hine Atticus episcopus Aradiz Constanti provin- cialium ad. Leonem imperatorem epistolz tom. 1X Concil. p. 5312 subscribit ut jam ante diximus. lbid. Πογωνᾶς. Codex Leideusis Πωνωνάς, quo 6συ nomine oppidum iu hac ora ignoro. Si rectum est, potuit ex simili causa locus dici quo portus Trezenius Πώγων, de quo Suidas. Fortasse tamea Saltus Gonaticus, quem alias Notitiz in hac provin- cia aguoscunt, οἱ cujus. possessionum inp. Zeno l. n c. de Praed. Tamiac. meminit, sub vocabuli involucro latet. Vide Jac. Rhenferdii diss. de An- gulo Arab. p. 821, uec crede tamen saltum Genva- ticum esse angulum illum cavum ex concursu Libani et Antilibani ortum, de qua Strabo agat, uti ait : nibil enim hujus in Strabone reperies. 1lla- bet s:ne Bonfrerius ad Antilibanum Hieronymi, atque ex eo Rhenferdius, hxc Strabonis e l. xvi : Duo sunt montes, qui eum faciunt, qug Concatus Angulus dicitur, quasi inter se pares, Libanus et Anti- libanus, paulo ultra mare incipientes. Al sil. xvi p. 754 inspexeris, cavam quidem Syriam, nusquam eum augulum invenies. lbid. Πανειάς. Vitiose Σπανιὰς in Vita S. Saba, quam a Cyrillo conscriptam Cotelerius tom. lll Mon. Gr. inseruit, p. 252. Multo pejus in Actis Procopii, seu fabula potius, cum Czsarea Palzsti na metropoli sive Stratonis turre confunditur e. 3: Καισάρειαν δὲ ταύτην φαμὲν ἣν χαὶ Φιλίππου χα- λεῖν εἰώθαμεν. Αὕτη δὲ καὶ Στράτωνος μὲν πύργος τὸ. πρότερον ἐκαλεῖτο * Φοινίχης δὲ Πανεάδα xatovop.á- ζουσιν, ἀπὸ τοῦ γείτονος αὐτῃ ὅρους Πανέου civ. ἐπωνυμίαν θέμενοι. Quem eumdem errorem scri- ptor Vit» Epiphanii erravit, dum c. 44 ex Cypro se uavi C»saream Philippi trajecisse narrat : Απά- ῥαντες δὲ ἀπὸ Κύπρου ἀπεπλεύσαμεν ἓν Καισαρείᾳ τῇ Φιλίππου. Neque enim Paneadem sive Caesaream Philippi appellere potuit. lbid. Φοιγίκης Λιθανησίας. Fuit provincia hac conjuncta superiori, donec a Theodosio M. distra- heretur et suum sibi pissidem acciperet. Vidit hoc H. Norisius ex conciliorum Actis dissert. iv de Epochis p. 556, tametsi per errorem Arcadio originem hujus provincie tribuerit : Theodosium enim auctorem esse Ju. Malala tom. Il p. 39 per- spicue docel. 'O δὲ αὐτὸς, inquit, βασιλεὺς ἀπεμέ- ρισε xal τὴν Φοινίχην Λιθανισίαν ἀπὸ τῆς Παρήλου, xai ἐποίησεν ἐπαρχίαν, δοὺς δίχαια µητροπόλεως καὶ ἄρχοντα ὁρδινάριον Ἑμέσσῃ τῇ πόλει. Quan- quam qu: de Emessa addit, a vero abeunt : neque ea euim metropolis provincie, sed Damascus fuit. Nec suceurres homini, si civilem meltropolin eam urbem faciam dixeris, quoniam jura et dignitatis . civilis privilegia ecclesiastica secum Irahebant. Sic cum Tyanis Valens jus metropolitanum contribueret, (jas urbis antistes jura ecclesiastica statim sibi arrogavit ; qua eadem res Eustathium Beryteuscew, 1115 postquam Berytus a Theodosio secundo metropolis esset constituta, ul sibi vicinas urbes subjiceret, impulisse videtur. ld superest, ut honorarjiam ine- tropolin Einesam, etsi verbis Malalie mon satisfa- ciat, creatam. profitearis. Priesidem huic provincie pra fuisse Notitia imp. O. c. 4 ostendit. Cave tamen luc referas cum Pancirolo c. 139 Notitie ejus pra- sidem provincia Phaenicie, ad *juem Diocletianus |. in c. De divers. rescript. et Constantinus l. uni- co c. De form. et imperat. aublat. mittunt. 1s to- tius Pliauices, antequam in duas secaretur, curam gessit, propterea PRAESES PROVINCIAE SYRLUE PiOENIC. in. inscriptione Sponiana Miscellan. p. 270, qui in paucis diversa et inter Gudianas p. 69 4 legitur, 2ppellatus. Col. 153 Ἔμισσα. Ἔμισα τῆς τοῦ Λιθάνου Φοι- νίχης πόλις. J. Malale tom. I, p. 391. Vide Ant. Jtin. p. 188. : Ibid. Λαοδίχεια. Laodicea est ad Libanum, de qua Απ. Ftin. p. 198. lbi.l. Aegitoxóc. Provincie erat metropolis, un- de Theodorus episcopus τῆς µητροπόλεως Δαμασ- κοὺ iu Cbalcedon. council. p. 676, et in Actis Ste- plani Sabaitze c. 6 tomi. H1 Jul. p. 555 ἡ ἐπίσημος καὶ πανευδαίµων µητρόπολις. Plura alias. lbid. Ἠ.1ιούπο.ἲις. Diutissime hujus cives paga- mice superstitioni studuerunt. Urbs ipsa altissimis montibus undique erat ineincta. Vide Theodoretum H. E. iv, 22, p. 182, et Ant. Iiin. p. 189, ubiet de Abila. - lbid. Πα.Ἰμύρα. Theophanes πόλιν Φοινίχης Λιδα- νισίας Chronogr. p. 148, Procopius de Fabr. n, 41 Φοινίχης τῆς παρὰ Λίδανον, εἰ ab imp. Justi- niano instauratau prodit. Palladius Vit. Chrysostom. p. 194 Παλμύραν τὸ τῶν Περσῶν φρούριον, quod ad Persas compescendos coninodissima esset, ap- pellat, 80 M. P. Eimesa rcmovens. Fuit itaque in (linibus Romanz l'ersiceeque ditionis, nec longe ab Euphrate, ut. Appianus B. Civil. 5 p. 1079 osteu- dit. Quare Ulpianus |, 1 D. de Censib. $ 5 prope barbaras gentes el nationes collocatam in provincia Phoenice ait, gentium. et. nationum nominibus vicinos Arabes, Partlios cxterosque ejus or: Barba- ros eomplexus. Cicero in simili re voces jungit de Provinc. consul. c. ix : Celebrantur aures quotidie meg novis nominibus gentium, nationum, locorum, et c, xin : Coterg partes α géntibus aut. inimicis huic imperio aut. infidis aut incognitis aut certe im- manibus et barbaris et bellicosis tenebantur; quas naliones nemo unquam (uit qui non frangi domari- que cuperet, Neque aliter Velleius i1, 110 : Gentium nationumque, que rebellaverant, omnis numerus am- plius 800 millia explebat. Vide «t c. 98 et Cortium in Sallustii Catilin. c. 10. luid. Παλαιστίνης. Excidit πρώτης : tres cuim ordine recensentur Pal»stin:e ,. quarum οἱ imp. Theodosius in |. 30 c. Th. de Erogat. wilit. et Notitia imp. Orient. c. 1 meminit; quie res parum animadversa smpe doctis, quos Jac. Rhenferdius disserit. Hl. in Euseb. Onomast. p. 788 ab errore revocare adnisus est, negotium facessivit. Junctze fuere ad Arcadii usque tempora : nam quod Jo. . Malala tom. 1H, p. 5, Constantinum M. Palzstinam tertiam provinciam constituisse asseverat, id flic- Tonymus Quest. in Genes. c. 21 convellit, ante non ADDENDA. — P. WESSELINGII 1176 grande tempus Pakestinam Salutarem, qua eadem ae tertia, ex divisione prxsidum esse factam et dictam affirmans. Idem et hinc statuminatur, quod ounis Palestina sub Theodosio M. uni proconsuli paruerit, quemadmodum ex Zosimo 4 41 liquet. Víde H. Norisium diss. v de Epoch. p. 474. Consa- laris Palzstinze prime est in. Notit. imp. Orient. ο. 1 et apud Palladium Mistor. Lausiuc. c. 65. Ibid. C. Καισάρεια. Metropoliu hujus provinciz canon 7 Niezni primi apud Beveregium toin. I, p. 68 ct Hieronymus in epist. ad Pammachium agnoscunt; quz dignitas urbi mansit, postquam tres Palzstinz episcopo Ilierosolymitano in Synodo Chalcedonensi tom. 1X, p. 2, subditze, atque eidem jura patriar- chalia fuerunt aucta, uti Novella 105 ostendit. lbid. Δῶρα. Steplanus maritimam hanc urbem egregie illustrat in Δῶρος, Adde H. Relandum Pa- lest. 1. p. 759 et Probabil. nostrorum c. 25. lbid. Διόσπολις. Lydda est. Cyrillus Hieroso- lymitanus Catech. 17, p. 204 : Λύδδα ἡ vov Διόσ- πολις. Vide Itin. H. p. 600, ubi et de Antipatride. lbid. "Αζωτος zapáAioc. Duplicem Azotum, si Notitias exceperis, vix alibi reperies. Videtur Azo- tus mediterranea ea esse cujus sacrae Litterze, He- rodotus, Diodorus, Josephus atque alii memine- runt. Posita illa non longe a mari erat, nee illi tamen juncta. Josephus inde D. 1. | 7 8 7 inter τὰς ἐν τῇ µεσοχείῳ πόλεις recenset, et τὰς παραλίους ab ea distinguit. Idem facit Wilh. Tyrius Hist. Hlie- ros. ΧΙΙ, 6 et xv, 24. Nec dissentire videtur Fuiche- rius Carnotensis c. 52, qui preterea suo tempore vicum fuisse, quam Ibenum indigene vocabant : forte is non alius est 4ο lebna, qui H. Rcelando Palest. 11 p. 608 molestus fuit. Maritima Azotus prioris esse portus potuit : quomodo Ascalon, etsi mari prztenta apud Wilh. Tyrium xvii 22, suum sibi portum habuit, episcopo zeque 906 Ascalon subje- clum : subscribit enim rescripto Joannis Hieroso- lymitani ad Joannem Constantinop. et Antonius Ascalonius et Stephanus Majumz Ascalonis tom. XI Concil. Labb. p. 376. Majuma autem Ascalonis ejus portus est ut Majuma Gazensium et Majuma Alex- andrie, quam alias, hactenus minus notam, illu- Strabo. De Eleutlieropoli el czeteris, quas intactas pratereo, vide R. Relandum. Ibid. AL44a 1pxal'IepocóAvga. Recte ita ms. Lag- dunensis, ΑΙ nomen diutissime Hierosolymis hz- sit. Joannes Chrysostomus orat. 5 in Judzos p. 645 ed. novae : Ἐπειδὴ γὰρ Αἴλιος ὁ Αδριανὸὺς ἐχρημάτισεν, οὕτω xal τὴν πόλιν χαλεῖσθαι ἐνομοθέ- τησεν, ἐχεῖθεν τε Λἱλία µέχρι καὶ νῦν ὀνομάζεται. Plura, que in Justiniani usque etatem eum urbi titulum Jurasse affirmant, Beveregius in can. 7 ΝΙ- cxi primi coacervavit. Adde Vales. in Euseb. H. E. vii, 5. lbid. Λιδιάς. Olim Betharam, teste Eusebio, sed in Livi: Augustze honorem novo titulo decorata. Erant circa eam, trans Jordanem et 12 M. P. ab Wierichunte positam, balnea aquarum calidaruim. Gregorius Turonensis Miracul. 1, 18 : Sunt. autem et ad Liviada civitatem aqua calide, in quibus Je- sus. Nave lavare solitus erat ; tbi similiter leprosi mundantur. Est autem ab Jericho duodecim milli- bus. Qui locus situm egregie firmat. lbid. Σεθαστή. Urbem hanc in Trac honitidem 111 vransportavit J. Malala apud J. Damascenum orat. 9,p. 568, ubi de Joanne Baptista : Καὶ ἀπέτεμεν αὖ- τὸν Ἡρώδης ὁ τοπάρχης, εἰς τὸ βασίλειον τῆς Τρα- χωνίτιδος χώρας, bv Σεθαστῇ τῇ πὀλει. Paulo melius, nec lamen sine errore, in Chilmeadi editione tom. l p. 505 legitur ó Ἡρώδης ὁ βασιλεὺς, 6 Φιλίπ- που, ὁ τοπαρχῶν ἤτοι βασιλεύωντῆς Τραχωνίτιδος : neque enim [Ierodes Trachonitidi, ut bene vir do- ctus, przefuit; et cui bono ὁ βασιλευς 6 τοπαρχῶν fiot βασιλεύων coacervantur ?. forte ex Damasceno ita relingenda omnia : Ἡρώδης ὁ τοπάρχης fjvot βα- σιλεύων τῆς Τραχωνίτιδος, x. 3.; quo quidem modo erroris non absolvitur Joannes, eripitür tamen graviori. Col. 195. 'Ax0nOo». Gaza stadiis 20 aberat, Sozo- meno HJ. E. v, 9 auctore, mari proxima. Diocle- tianopoleos, si Notitias et Conciliorum Acta exce- peris, rara mentio. Vide H. Relandum Palest. 11 p. 736. κ Jbid. Συκαμάζων. Εὐχομάζων in Notit. Jac. Goari, Estomason in Notitia quz Wilh. Tyrio ad- juncta est, Ascozamon Gervasio Tilberiensi tom. 11 Script. Brunsvicens. p. 760. Nostrum rectum est, etsi situs ejus ignotus. lbid. 'Orovc. Creditur esse Ono, de qua 1 Chro- nie. 812. Sequentem habet Stephanus, quamquam nihil de loco quem occupaverit. lbid. Γάζα. Duplicem olim fuisse Gazam, quarum vetustior apostolorum zetate fuerit eversa et deserta, ad Anton. ΠΠ. p. 151 disputavimus. Mecum sentit llieronymns de Loc. Sacr. Queritur, inquit, quo- modo in quodam propheta dicatur Gaza futura in tumulum sempiternum. Quod solvitur ita : antique civitutis locum vix fundamentorum prebere vestigla ; hanc autem que nunc cernitur, in alio loco, pro illa quz corruit, cdificatam. Cui oculato testi, et. hac in parte aliis. consentienti, cur fidem negemus? Erat Urbs Gordiani imperatoris :zetate sacra, sui juris et adn'odum splendida, ut egregio hoc epi- grammate inter Doniana Class. Ill. 45 docemur: 'Aya0fj τύχη αὐτοχράτορα Καΐσαρα M. ᾽Αντώνιον Γορδιανὸν, εὑσεθῃ, εὐτυχῆ, σεδαστὸν, xospoxpá- τορα, tj πύλις ἡ τῶν Γαζαιῶν, ἱερὰ χαὶ ἄσυλος xal αὐτόνομος, πιστῆ, εὐσεθῆς, λαμπρὰ xai µεγάλη, t£ ἐνχλύσεως τοῦ πατρίου θεοῦ, τὸν ἑαυτΏς εὑεργέτην, δ.ὰ Τιδ. KA. Παπείρου ἐπιμελητοῦ τοῦ ἱεροῦ. ld mirere, virum eruditum, qui inscriptionem Lati- nam fecit, in ea deum Enclyseum invenisse : ver- tit enim media ex Enclyseo patrio. deo: qui nullus fuit et ex corrupta ΕΝΚΕΛΥΣΕΩΣ voce natales ae- cepit. Fuit in marmore ENKEAEYXEDXE, certe esse debuit ; quod ex jussu, ut sepe in his monumentis, notat, xazà Χέλευσιν Θεοῦ in simili re habes in Thes. p. 21, 4. Deus autem patrius Gazensium est Marnas, cujus jussu lapis est dedicatus. Vide de co IH. Norisium dissert. Epoch. v, 494. lid. "Αριζα, Nisi. erro, Γάρδχρα sive Γάζαρα, quam urbem seu. vieum Notitie in Palestina pri- ma non longe ab Ázoto agnoscunt, praestiterit. De ea ltelandus Palest. ni p. 679. Quae sequitur Βιτύ- Àn. Bethelne an Betulia sit, jn dubio est. Aliis No- titiis dicitur Βιτέλιος. lbid. Πα.Ἰαιστίνης 8'. Hujus et superioris pro- vinci: incolas totiusque Cave Syris audaces atlieos atque insiJiosissimo esse ingenio perhibet. Proclus COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1118 Diadochus in Paraphrasi Tetrabibli Ptolem. p. 95: Ὡς ἐπὶ πολὺ θρασεῖς clot καὶ ἄθεοι xal ἔπιδουλευ- τιχοί. Idem Anonymus scholiastes, Παφ]ίεο editus, in eamdem Tetrabibl. p. 62, sed verbis mire turha- tis, profitetur. 'O γὰρ, inquit, τῆς ᾿Αφϕροδίτης τῷ "Apst συμπλαχεὶς τοιούτους ποιεῖ (καὶ ἀθέους ἁμέ- tt Ιουδαίους) τοὺς Ἰουδαίους Ex ταύτης ὄντας τῆς θέσεως φησίν * ὅθεν χατὰ τὴν προσηγορίαν ση- µεῖόν σοι Ὑινέσθω τῆς χατὰ τὴν χώραν εὐθηνίας * Ὑόνιμος γὰρ ὁ τοῦ Aib; ἀστὴρ ἓν τοῖς φθάσασιν ἑλέ- γετο. Varia enim scholia in unum sunt couflata; quz facile distingues, si observaris καὶ ἀθέους esse Piolenzi verba, eaque breviore scholio explicari ἀμέλει Ἱουδαίους : mox alium idem paulo pluribus interpretari. Qux vero adduntur. ó0zv κατὰ τὴν προσηγορίαν, x. λ, ea Judzam non spectant, sed Arabiam εὐδαίμονα, quem ejus titulum haud obsetire respiciunt. Vide Proclum n p. 95, et me falsum negabis. Nata ea persuasio paganis est, quod Ju- dizi in summi Numinis cultu cum reliquis. omnibus dissiderent. Hinc οἱ Lucanus 11, 593. : Et dedita sacris incerti Judaea Dei, Et Aristides tom. in p. 514 : Toi; àv Παλαιστίνῃ δυσσεθέσι παραπλήσιοι τοὺς τρόπους * xal γὰρ ἐχείνοις τοῦτ' ἔστι σύμθολον τῆς δυσσεθείας, ὅτι τοὺς χρείττονας οὐ νοµίζουσι. Quo tamen loco si et Christianos notari cum Jelbio velis, nihil intercedam. C:terum praesidem huic provincie etiam Notitia imp. Orient. c. 4 imponit. Ibid. Zxv0ózo.c. Provincie fuit metropolis ; quare ex ca ortus Cyrillus (in Vita S. Sabze c. 80) γυνή τις, inquil, ἐκ τής xa0' ἡμᾶς µητροπόλεως ὁρμωμένη, εἰ ο. 75 : καὶ ἑλθόντος αὐτοῦ ἐν Σχυθο» πόλει, ἐξηλθεν ὁ μητροπολίτης Θεοδόσιος μετὰ παντὸς τοῦ λαοῦ εἰς ἆἁ πάντησιν αὐτοῦ. Aristidi tom. Il, p. 595, Σχυθῶν πόλις, quo de nomine ad Itin. H. p. 986. lbid. Z&.24a. Imo II220a. (Quod nomen a Macedo-- nibus accepit, solitis patriz sux oppidis cognomines devictas urbes facere apud Appian. Syriac. p. 201. Pella παρὰ τοὺς πέλας, τοὺς λίθους χατὰ τὴν Μακεδόνων φωνὴν, quod Macedones lapides pellas vorarent, esl dicta, ut ex Ulpiano in Demostlienis orat. de Legat. Fals. p. 254 Spanhemius diss. 9 de Usu et P. N. p. 654 patefecit. Perperam ergo 8 nescio quo Pella Stephanus nomen derivat, merito- que Ti. llemsterbusius eorum mutandi libidinem compescit, qui Hesychianum Πέλλα λίθος. corrigere iustituerunt, Sedem urbs, nobilis mora Hierosoly- wis digressorum Christianorum, in Pera obtinebat. lbid. Γάδαρα. Non longe ah urbe fluvius Hiera- max. decurrebat, quem propterea τὸν λεγόμενον ποταμὸν Γαδάρων Cyrillus in. Vita S. Sabe c. 55, et Antoninus Martyr in Itiner, fluvium calidum, qui dicitur Gadara, appellat. De sequentibus Relandus et nos alibi. lbid. "Ixzoc. Aberat stadiis a. Tiberiade 30. Jo- sephus Vitae su:ze c. 65 : 'H δὲ ση Γατρὶς, ὦ Ἰοῦστε, χειµένη ἐν τῇ Γεννησαρίτιδι λίμνη xal ázzq0usa Ἴπτου μὲν στάδια τριάχοντα, Γαδάρων δὲ ἐξήχοντα, Σκυθοπόλεως δὲ εἴχοωσι καὶ ἑχατόν. lbid. 'EAéxov zó.tc.Magni Coustautini matri hoe nomen. debet, teste Sozomeno . E. i, 2. Si pris- inim, quo ante utebatur, notius essel, de situ, qui obscurissinits, fortasse certiora haberemus. lid. ἀιοχέσσα. Lege Διοκανσάρτια, qui in ine 1119 dia Galilea posita (apud Josephum Vitze sux c. 65) olim Sepplioris erat. Hieronymus de Loc. Sacris: Porro et alia villa Araba nomine in finibus Diocesa- ree, qug olim Sephorine dicebatur. Vide Palladium Histor. Lausiac. p. 565, et de Maximianopoli 1tin. H. p. 9586. Col. 155. Γάέαι. Hinc fuit Anastasius, qui Γαθῶν sive Gabenorum antistes in synodo lHierosolymitana dicitur. Aberat urbs M. P. 16 a Caesarea, ut Eusebius et Hieronymus in Onomastico monucruut. Vide eum- dem Norisium dissert. 1v, p. 100. Ibid. Πα.Ίαιστείνης 7. Olim hzc Arabia erat, sed Palzstina in plures divisa provincias, illis accenseri copia cst. Procopius de Fabric. v, 8: Ἐν δὲ τῇ πάλαι μὲν ᾿Αραδίᾳ, vov δὲ τῇ Παλαιττίνῃ τρίτῃ καλουμένῃ, χώρα μὲν ἔρημος ἐπὶ μακρὸν κατατείνει. Notitia 1mp. Orient. Palaestinam Salutarem, prassidi subjectam, appellat. lbid. Πέτρα. 'Aópiavh Πέτρα µητρόπολις in nummis : Πέτρας πρὸς icyattatg τῶν Παλαιστίνων χειμένας Evagrius H. E. i1, 52 vocat, quod in ulti- mis Palzstiuz finibus essent. Sozomenus Πετραίους et ᾿Αρεοπολίτας Π. E. vi, 15 in. Arabia, ad qnam oliin pertinnerunt, locat. Passim alii in Pal:estiua tertia, ut Stephanus. Vide Renferdii disser!. v, in Euseb. Onom. et Relandi Palast, 1Η, p. 927. Ibid. Abyove cob xoAtic. Joannes Αὐγουστουπόλεως subscripsit synodo Epliesinze p. 526. lbid. 'Apí/vónJa. Siephanus ᾿Αρίνδηλα τρίτης Παλαιστίντς, cujus nomen in Actis conciliorum varie esse vitiatum admonuit L. Ilolsteinius. Vide Ephe- sin. p. 487 et 550. lbid. Χαραγμοῦέα. Mlustris urbs in. Actis S. Ste- phani Sebaitze e. 4, tom. HI. Jul. p. 545 : Memoraut enim Joanuem τῆς περιφανοῦς xal ἑνδόξου πόλεως Χαραχμόθων. Adde Stephanum in Χαραχμοῦθα. lbid. 'ApsózoAtc. Olim Ar et Moab dicebatur, ut Eusebius in Onomast. ct llieronymus in /sai. c. 13 testantur. Polychronius Areopolitanus subscripsit rescripto Joannis lHierosolyuitani tom. ΧΙ Concil. Labb. p. 376. lbid. Ζωάρα. Hehrzorum "yy est, sita ad lacum Asphaltiten. Cyrillus in Vita S. Saba: c. 92: Καὶ περὶ τὴν Νεχρὰν θάλασσαν ὁδεύων τὴν ἐπὶ Ζώορα [δεν £v θαλάσσῃ νησόν τινα χέρσον xal μικροτάτην. Adde H. Relandum Palast. 11i p. 1065. Ibid. Μάμψις. Aliis Notitiis Μάμφης, quo nomine Ptolemzus idumzs urbem ad Jordanis occasum agnoscit, M&dj tamen scribens. | lbid. Β/ταροῦς. In Jac. Goari Notitiis Βιροσάμων οἱ Βι,οσάθων hac in provincia recensetur ; qua mihi aque eet obscura. Fortasse nostri Βιταροῦς est No- litige imp. Orient. c. 145 Dethora, quz sub disposi- tione ducis Arabize prafeeturam legionis quarte Martiz habet; quorsum et Gothofredus eleganti conjectura ], 45 c. Th. dc Érogat. militar. refert. aut certe vicus lduma:e Πητάρις apud Josephum DB, Jud. 4,8 $ 1; atque hoc malim, etsi Rulinus aliter legisse videalur : neque cnim prater morem id accidit. — Mbid. 'EJovca. Posita fuit in partibus veteris Moabitidis, teste Hieronymo in Jsai. c. 15; urbis episcopi szpe in ^onciliis obvii sunt, et ab H. lBRe- tando recensiti. lbid. Zd.r«r. Deest aliquid : solet saltibus, quo- ADDENDA. — P. WESSELINGII 1180 rum in provinciis meminit, addere titulos, ut co- guoscantur. Jac. Goari Notitia Σάλτον Ἱερατικὸν ap- pellat, quod verum videtur. lbid. 'Yxó xorcovAdgiov. Fuit Arabia Constautii imperatoris tempore prazsidialis, ut ex |. 3 c. Th. de Penis apparet : habuit praterea ducem, qui rei militaris curam administraret. Ab eo vero cum prz- ses penderet, tandem soli duci Arabia est cotuiissa. Docemur lzca Justiniano Nov. 102. Erat enim, inquit, ita ténui potestate praeditus is qui civili ma- gisiratu defungebatur, ut ci qui praeesset armis ser- vili propemodum more manciparetur, el in illius arbi- trio hujus salus esset posita, aut ut ne esset quidem omnino hic magistratus: unde adeo εἰ longum tempus esl ex quo is desierit, εἰ militaris ea qua civilem ma - gistratum. concernunt. peragat, Ydlem | Notitia. imp. Orient. ο. 3, ducem quidem Arabie, nusquam prz- sidem aut consularem, nisi ο. 145, ubi dux εἰ prx- ses qui ante dux tantum, memorans, affirmat. Itaque dubium esse non potest quiu hic error sit, et iu consularis locum dux succedere debeat. lbid. Βόστερα. Provincie metropolis erat. Euse - bius in Πόσορ: Αὕτη ἐστὶ Πόστρα, ἡ vov µητρόπολις τῆς Apa6lac. Adde concil. Clialcedon. p. 676. Ι5ἱ- dorus (apud Photium p. 1006). Bostra oloxpov τῆς βοός, quasi Jo in vaccam versa nomen urbi fecerit, notare auctor est, scd errans : est eniin ;TT32, quo Mebrei et vicine gentes locum munitum descri- bunt. lbid. Νωαχκώμη. Ignota mihi est : cogitaveranr Νεύη χώµη, que-in Goari Notitia et Concil. Cbal- cedon. p. 676 conspicitur, an Πενταχωμία, an Νεέλη χώµη, cujus episcopus in eodem est concilio, praestaret ; forte posterior suspicio non longe a vero aberit. Id. praeterire nolo, ibidem Joannem πόλεως Ἔρῥης iuter Arabas nomen profiteri, et mansionem Itin. Ant. p. 196 Erc, sive, ut in Vaticano ms. le- gitur, Ere tueri, lbid. δρα. Sic οἱ Ptolemxus. Tabula: Peutinge- rorum) Ádralia M. P. 24 a Bostris, Eusebio in Ono- mast, dara, cum de urbe Esdrai xal vov, inquit, ἐστὶν "Aa pa πόλις ἐπίσημος τῆς ᾿Αραθίας, διεστῶσα Βόστρων (sic prestat) σηµείοις x6. Vertit llierony - mus : Nunc autem est Adara insignis civitas Árabi.e in vicesimo quarto lapide a Dostru. lbid. Δία. Δίαν τὴν ἔρημον πόλιν, lsidorus iu Vita Damascii apud Photium Biblioth. p. 1061 vocat, addens prope urbem esse campun, in quo aqua sty- gia ebulliat : fortasse ergo huc pertinet epigramma apud Stephsnum, quod ipse ad Diui Syriz, si ta- men alia ac nostra esl, traustulit, quo aqua Diensis potu quidem dulcis, sed et moitifera perhibetur : Νᾶμα τὸ Διηνὺν γλυχερὸν ποτόν * ἂν τόδε mini, παύσῃ μὲν δίφτς, εὐθὺ δὲ χαὶ ῥιότου. lbid. ᾿Εξακωμία. Mabetur οἱ in Jac. Goari No- litia. Nomeu illi a sex pagis, ut Pentacoimize, quain eadem agnoscit, a quinque, venit. Ibid. Μήδαθα. Medeba est. in. portione. tribus Roben. Jos. c. xii, 16, Cyrillus in Vita S. Sabx c. 45 ; Μήδαθα πόλις ἐστὶ πἐρα τ)ῦ Ἱουρδάνον κατ᾽ ἀνατολὰς, ὑπὸ τὴν ᾿Λραθίαν τελοῦσα. Memiuit ejus Eusebius in Καριαθεὶμ et Ἰεσσὰ, ubi pro μεταξὺ Μηδαμὼν, «quod Martüianei editio. prafert,. Νηδα- 60v legi oportet. lyid. { έρασα. Πόλις ἐπίσημος τῆς Λραθίας. Eu- 118 sebio Onomast. in Γεργασεί, semota a fluvio Jacob M. P. 4, teste Hieronymo in Jacob ejusdem Eusebii. Episcopus ejus Placus est ἵπ Chalcedon. concil. p. 675. Col. 153. Μαιοῦδος. Nibil mihi de hac innotult : posset ex Notitíis et conciliorum Actis alia non magno molimine sobstítui, nisi ea res periculose plena foret ale». ' lbid. Φι1αδεΊᾗφία. Non alia est ac Rabbatamana, qux 4 Ptolenzeo Philadelpho novo donata est no- mine. lieronymns in Ezech. c. 95 : Filii Ammon habebant metropolin nomine Rabbath, que hodie a rege "Egypti ΡΙοίεπισο, cognomento Philadelpho, qui Arabiam tenuit cum Judea, Philadelphia co- gnominata est. Aberat haud longo intervallo ab amne Jacob apud Eusebium Onomast. In Ἰαδόχ. plura Eduard. Bernardus in Josephi A. Jud. 4, 5. Ibid. Νέα πό.Ίις. Chilon πόλεως Νέας πόλεως in- ter Arabes antistites coucilio Chaleedon. p. 675 nomen ascripsit. Ibid. Ἱεράπο.ις. Alii hanc explicuerint; mihi ignota est. Ibid. $i1uxxózoA c. Condita est a Philippo Arabe, ut Victor Zonaras et Cedrenus docent et viri docti dudum monuerunt. Quod vero Bostra camdem stque hanc arbitrantur, id et hzc Notitia et concilium Cha!cedonense convellit : distinguunt enim Bostra et Philippopolin. Vide tom. VIII Concil. Labb. p. 641 et 675, prztereaque Spanhiemium dissert. 43 de Us. ει P. N. p. 612. lbid. Φαινώ. Ia legendum vidit L. lHolsteinius, Sita erat Petram inter et Zoora, :wris metallis et exsiliis multorum infamis. Eusebius in Φινῶν : Αὕτη ἑστὶ Φαινὼ , ἕνθα τὰ μέταλλα τοῦ χαλχοῦ, μεταξὺ χειµένη Πέτρας πόλεως καὶ Ζοορῶν. Sic Jo. Cle- ricus, et recte emendavit, quem et in χατὰ τὰ χρυσέα et Δαιδὰν vide. Hieronymus, Fenon, castra fi iorum lsrael in deserto. Fuit autem quondam εἰτὶ- ια. principum Edom, nunc viculus in deserto; wbi eris metalla damnatorum suppliciis effodiuntur inter civi'atem. Petram et Zoaram, Adde S, Bochartum P. 2. Hierozoic. 11, 15. luid. Κωνσταντία. Notitie Jac. Goari Κωνσταν- «v, concilium Chalcedon. p.676 Κωνσταντιάνη, et in veteri versione Constantia. Ibid. Διο»υσιὰς. Maras Atovuaiábogz sub Bostreno metropolita in codem est concilio. Incolae Διονυσιεῖς, non multum a Dostris, Isidoro apud Photium Bibl. p. 1060. Ibid. Karóóa. Κανωθὰ Concilium Chalcedon. p. 660, nummus Κανωθαίων apud Vaillantium. llar- duinus Domitiani nummum ΚΑΝλθαίων ZNP. in- scriptum in Num. Urb. lilust. edidit, cui similem Wildiana gaza servat. Cousentit. Eusebius in Ono. mast, Κανὰθ χώμµη τῆς 'Apa6lag, εἰσέτι Καναθὰ λεγοµένη. Et post pauca : Κεῖται δὲ εἰσέτι χαὶ vov ἐν Τραχωνίτιδι πλησίον Βόστρων. Fuit ergo propter Bostra. Ibid. ᾿Αδρασσός. Il. Relando non alia est atque Adra Favet illi Notitia Jac. Goari, Adrassum mewo- rans, non illam cum tamen llierocles distinguat, przestiterit eum, etsi sola Notitiz ejus meminerint, audire, Ibi. Ἐπαρχία Αἰγυπτιακῆς. Orditur diocesin AEgyptiam, qua Ammiani ztatc quinqee proviucii, COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1:82 JEgypto, qux sub Justiniano duplex erat, ut Eilict. 15 indicat, Thebaide, Libya, Augustamuica et Per.- tapoli absolvebatur, uti |. 22, c. 16, scribit. Addita dein 3b Arcadio imperatore Arcadia est, cujus No- titia imp. Orient. c. 3A 7 meminit. Post dein Augus- tamnica in duas est secta. Omnes prefecto Au zus- tali, etsi /Egyptus provincia priecipua ejus esset sofs, subject:e. Primus horum Augustalium, Αὺ- γουσταλίων, si non fallit Jo. Malala tom. 1, p. 290, Cornelius fuit Gallus : Augustus enim domitze Egypto equitem imposuit, apud Dionem |l. οσ!. p. 521, iuter- que alia dominationis arcana vetuit, nisi permissu, ingredi senatores, Tacito Anual. n, 59 teste. Solem- nis przefecti Augustalis sedes Alexandrix erat ; unde ὕπαρχος τῆς Αλεξανδρείας Sozomeno H. E. vir, 45 dicitur. Theodorus Αὐγουστάλιος est in Isidori l'e- [usiotze epist, 111, 50, alius in Synesii epist. 405. De officio ejus vide |. 1 et 2 c. de Olfic. Praf. Au- gust. atque Edict, Justiniani 13, et Pancirolum in Notit. imp. Orient. c. 117. Ibid. ᾽Α.εξάνδρεια. Dio Clirysostomus orat. 22, p. 572 totius orbis sua xtate emporiuim fuisse atque undique in eam omnes confluxisse mercatores, ὥστε τὰς ἐμπορίας, inquit, οὐ νήσων, οὐδὲ λιμένων, οὐδὲ πορθμῶν τινῶν xal ἰσθμῶν, ἀλλὰ σχεδὺν ἁπάσης τῆς οἰχουμένης γίγνεσθαι παρ) ὑμῖν : quam rerum copiam et incolarum frequentiam diu illi durasse aliunde constat. Haud longe aberat Pharus, dein urbi conjuncta ac Majum:e nomine celebris. Αξία S. Cyri c. n, tom. Hl, Januar. p. 1090 : Majumetes hic erat , non ex Gazensium Majuma grodiens , sed ex illa Alexandrinorun, quam Pharus, quondam in- sula, complectitur, queque nunc. Alexandrie cum in- sulana civitate conjunctee pars habetur, vetere Maju- πια nomine adhuc retento. Philonis zate. αὐχὴν ὑποταίνιος ex insula ad urbem pertinebat, quie t;e- nia, de qua et Straho xvit, p. 800, aut si. brevia malis, paulatim alluvionibus videtur aucta, de Vite Mosis 11, p. 659. Ceterum urbis episcopi per uni- versam ZEgyptum auctoritas amplissima erat, sibi- que subjectos centum circiter antistites babebat, ut Athanasins Apolog. c. Arian. p. 187, affirmat. Ib'd. Ἑρμούπο.ις. Parva Ilermupolis, quie τῆς 'AXc£avbpéov χώρας metropolis Ptolemaeo dicitur, unde Athanasius Dracontium ejus przsulem modo τῆς ᾿Αλεξανδρέων χώρας sive bv τῇ ᾽Αλεξανδρέων χώρα, ut tom. 1, p. 265, modo Ἑρμονπόλεως μιχρᾶς, sicuti in epist. ad Antioclen. p. 776, nuncupat. Ibid. MevsAafrqc. Vicina erat Schedia, uude Agathodzemon Σχεδίας χαὶ Μενελαΐῖτου cpiscopus in epist, Athanasii ad Antiochen. Intellige 2ntem πο” mum Menelaiten : nam urbs Menelans, οἱ tamem urbem esse velis, Justinianus Edit. 15, c. 18 auxilio erit. Schedia prope Chzreu mansionem, de qua ] tin. Ant. p. 454, erat. Schol. Nicandri Theriac. 635: Σχεδία δὲ πόλις Αἰγύπτου, πλησίον Xatpéou. Ade |. 5 Maccab. c. iv, 11, ubi Latinus interpres Sche- diam videre non potuit. lbid. Μέτηλις. Recte L. Holsteinius correxit. Alerat haud. longe Alexandria. Stephano. auctore, Nummi ΜΕΤΗΛΙΤΩΝ sunt apud [αγ η et Vail- Jantium, ac episcopus Macarius Μετηλισῶν in Ephe- sino concilio p. 551. lbid. Ποῦτος. Maud longo intervallo semota fuit ab ostio Sebenuitico , Βουτὼ quoque, uti lpiphauio 19: ADDENDA. — P. tom. 1 p. 1092, AEgyptiorum more dicta, Teonas episcopus Βουτιτῶν subscribit synodo Constantinop. sub Geunadio apud Lambecium Bibl. Vindob. vin p. 425, Aumon Βουτητῶν, levi vitio, Ephesianz p. 5254, C4. 153. Κάδασσα. Κάθασα Ptolem:eus, et KA- ΒΑΣΙΤΟΝ nummi. Theopemptus Καθάσων, pro.quo ms, Καυάσσων, nomen Eplhesino concilio p. 551 et Ghalcedon. p. 127 ascripsit. Ibid. Zdic. lta codex Lugdunensis. Nobilem hanc coguominis nomi urbem Nicander Theriac. 5607 Σάΐν αἰθαλόεσσαν appellat , ubi scholiastes, Σάϊς, inquit, πόλις Αἰγύπτου, γέµουσα ἱπποποτάμων * αἰθαλόεσ- σαν δέ φῆσιν, ἐπεὶ µελανόχειός ἐστι.. Incolae Sai- tz, ut. ab ejusdem nominis in Thracia civibus di- tinguantur. Vita Arati in Uranolog. Petavii p. 184: Καὶ γὰρ Σάϊ; πόλις ἐστὶν ἓν θράχη, xal ἑτέρα ταύτῃ ὁμώνυμος ἐν Αἰγύπτῳ; ἀλλ ἀπὸ μὲν της ἓν Αἰγύπτῳ οἱ πολῖται Σαΐῖται χαλοῦνται, οἱ δὲ τῆς θΓάκχης Σάΐϊοι. lbid. Ναύκρατις. ln. eodem erat nomo, flumini 3accubans. Esaias Ναυκρατιτῶν syuodo Constanti- nop. sub Geunadio apud Lambecium Bibl. Cesar. 8 p. 423 suliscripsit. lbid. ᾽Αγδρών, Habet Aut. [tin, p. 154. Carolus a S. l'aulo. in. Athanasii. ad. Antbiochenos epist. p. 770 Audromenam appellari. censet, errore ridi- culo. Memorantur. inibi Ζώΐλος 'Av6po , Μηνᾶ: ἸΑντίφρων episcopi : hiuc Audromenam exstruxit, ut Benedictini pridem monueruut. Vide Xenophon- tem Ephes. 1, 41. Ibid. Νικίου. Vide Ant. Πα. p. 155. Episcopus τῆς Νικ:ωτῶν est iu. synodiea Geunadii apud Lam- becium., lbid. Eórc. Urbs insulam in nomo Sebeunyti- €» insidebat , Orac. Sibyll . 1. v, p. 307 Eoo dicla : θιιοῦῖς xal Ξοῦῖς 0. Cerat καὶ χὀπτεται 2ov.ln Hpax.Aéove τε Διός τε zal Ἑρμείαο. Qui versus, si in prioris (ine. Βουτὼ scripseris οἱ , posteriori addideris, ne claudicet, πόλπες , melius decurrent — pluresque "Egypti comprebendent. ur- bes. Tbid. Φραυύγης. Φράγωνις rectum videtur : certe Athanasius epist. ad. Antiochen. p. 776 Agatlium ait antistite Φραγώνεως xat µέρους τῆς "EXsap- tag τῖς Αἰγύπτου fuisse, quibus pariter, ubi qui- renda sit, indicavit. In. Libeiati Breviario. c. 41 memorantur Athanasius episcopus Busirios ct Ne- storius Phlagoneos et Auxonius Cabasenensis , quorum medius Pliragoneos, ultimus Cabasensis, de eujus urbe ante, verius appellabitur. Φραγονέας sive Φ)αγονέας (variant enim mss.) prxsul adfuit con- cilio Ephesino. vide p. 459 et 530. lbid. Παχνεμόης. Ptolemwo Παχναμουνίς, Atha- nasio Παχνεμουνίς : episcopum cnim in. epistola ad Authiocheuos ÀAmmonium fuisse ait Iayvepouvéo; καὶ τοῦ λοιποῦ pépoug τῆς Ἐλεαρχίας : unde aperium mihi est hanc superiori fuisse vicinam, et in Elear- chia, de qua postmodum, positam. lbid. Σεθόνυτος. Σεδεννυτὸς praestat, sita ad ejus- dem nominis fluvium apud Ptolemaeum οἱ Stepha- uum, Paulus Σεθεννυτοῦ subscribit Synodicie Gea- nidii apud Lawbecium B. Cus. vit p.. 423. lbid. — "Orovgic. Stephano πόλις οὐχ ἄγνωστος, hihiauasio Ὄνουφις τῆς Δύχνων epist. ad Antioch. WLSSELINGIT 11:4 p. 7760, haud scio qua de causa. De Tava Itin. Ant. p. 153. lbid. K.1eoxdrpa. Κλεοπατρὶς alia ἵω Notitia ; quam Carolus a S. Paulo prope Hermopolin par- vam locat, indignantibus et nullo auctore id fieri asseverantibus Benedictinis ad tabellam geograpli- cam, quam Athanasio addiderunt. Neque sane inju- ria: quis enim veterum hunc illi locum assignavit? Nollem tamen Cleopatridem nullam aliam esseatque Arsinoen, tanta cum confidentia afürmassent. Ar- sinoen Cleopatridis nomine insignem fuisse, Straboni 17 p. 804 aceredimus : at ea ab hac provincia longissime abest, sinui Arabico apposita. Manc vero cum Notitie agnoscant, et Κλεοπατρίδος aniti- stes sit in Concilio Ephes, p. 551, distinguaturque ab episcopo ἐν 'Apotvctem in Meletii Breviario p. 187, haud sane absurde Cleopatris suum sibi locum tue- bitur. Dices τοῦ ᾿Αρσιναῖτου praesulem non urbis Arsinoes, sed agri vicini fuisse : unde vero proba- bitur ? Neque enim sine testimonio iu. hoc genere cuiquam credimus. Addo superioribus, Cleopatridem in Ephesino p. 459 Tava et Chalced. p. 127 Busi- vidi, urbibus hujus provinciz, jungi. lbid. Kurc. lec est ἡ χάτω Κυνώ, a Tava 30 M, P. vemota et Busiri vicina; unde IDleruvon £v Κυνῷ xa: Ώοῦσιρι antistes in. Meletii Breviario p. 188. Vide Anton. tin. p. 153. Ibid. Bovcípuc. Prastat. Βουσιρις. Zonras a Diocletiano eversam οἱ imprudenissime Thebis jgyplis vicinam tradit: erat. enim. intra. Delta. Paria de Diocletiano Acta S. Procoyii ο. 4 tow. M Jul. p. 55. Et libros clemicos, ne ZEgyptii artis, multis desideratissim;e, auxilio scse locupletarernt, ab eodein exustos referuat, plane. ad Suid mentem ii Διοκλητιανός. Jos. tamen Pinius, Actorum iuterpres, Busirin urbem videre noluit, cum 007502 63 xa μέχρι Πουσίρεως ad Busiridis usque immanitatem processit vertit. Athanasius in Vita Antonii c. 58 Βου- σιριν tjv. τρίπολιν liabet, quam nostram esse Λεία Chalcedoneusia, quibus Athanasius antistes Βουσί- ρεως τριπόλεως χατ᾽ Λἴγυκτονρ. 188. subscribit , dubitare. vetant. Ibid, "DQuctc. "Οασις. list autem parva Oasis : duas enim Ptolem:eus et Notitia imp. Orient. c. 145 atque alii norunt, tres Strabo 17 p. 815 εἰ Olympiodorus apud Photium cod. 80 p. 191. 1ο circa Moridis fuit lacum : fortasse eadem quam Palladius in Vita Chrysosigimi p. 195, "Oaatw τὴν γείτονα τῶν Mad t- xov, ct Joannes Itomanz Ecclesi:e diaconus inVitis Patrum c. 12 Οδ, ubi genus est. Nazicorum, appellaut : Mazyees quippe Marmarieam liuic con- finem incolebant , Pentapólitanis spe infesti, ut diximus alibi. Josephus in. Appion. «1. 5 &v Οάσει τῆς Λἰγύπτου Apionem fuisse natum, affirmat, qui cum cap. ἆ eumdem ἐν τῷ βαθυτάτω τῆς Αἱἰγὺ- πτοὺ cditum profitetur, hane an majorem. Oasin intelleserit incertum reliquit. Mirum autem est Ma- reoten nomum ab MHierocle prwteriri, quein alie Νοιιία οἱ Conciliorum Acta siepe memorant, Obiter notabimus ridiculum Corderii errorem, haec. Joannis Philoponi l. 5 de Mundi Creat, c. v. Ἑλλειπῆς ποτε τοῦ Νείλου γέγονεν ἡ ἐπίῤασις, xai τῆς λίµνης τῆς χαλουµένης Μαρίας βάθος οὐκ ἔχουσης πολὺ διὰ τὴν τοῦ ὕδατος ἔνδσιαν, vertentis, Contigit aliquundo ut Nili ascensus esset. pertenws, et cum lucus, Μζρίας 1185 βάθος appellatus, deficeret propter aque penuriam. Fefellit hominem distinctio uale posta : debuerat, cum lacus, Maria dictus, pro[undus non esset. la- tebat lacus, supra quem Nitria, monachis olim cele- berrima, sese porrigebat, M. P. 70, si Palladius llistor. Lausiace c. 1x non fallit : nam aliter Pli- nius N. JH. v, 10. Adde Evagrium tom. 1ll Mo- nument, Cotelerii p. 101 et Philonem in Flaccum p. 971. Col. 1535. ' Ε.λεαρχία. Provinciz aut regionis nomen est, etsi lsaac. "EXcapyia; in concilio Ephesino p. 439 et Chalcedon. p. 127 memoretur : ille enim aut Pachnemunis aut Phragonis, qux utraque in Elearchia sedem habuit, antistes fuit. Sita provin- cia sive ea regio erat inter ostia Sebenunyticum el Pbatnicum : priori vicinam fuisse ex Ptolomzao 1v, 5, posteriori ex Diodoro 28 p. $06 apertum est. Nomen accepit a paludibus, quz ibi plurimz. Thu- cydides 1, 110: Λἴγυπτος δὲ πάλιν ónb βασιλεῖϊ ἐγένετο, πλὴν ᾽Αμυρταίου τοῦ $y τοῖς ἔλεσι βασιλέως. Τοῦτον δὲ διὰ μέγεθός τὲ τοῦ ἕἔλους οὐκ ἐδύναντο ἑλεῖν, xal ἅμα µμαχιμώτατοί εἰσι τῶν Αἱγυπτίων οἱ ἔλειοι. Adde llerodotum i11, 192. Qux omnia cum illas paludes, τὰ ἕλη, in aperta luce ponant, mirabere viris eruditione celeberrimis szepenumero parum auimadversas negotium facessivisse , solidamque adeo restitutarum gloriam llemsterhusio nostro esse relictam : quis enim dubitaverit quin in his Polyzni Stratag. n, 10 χρύψας δὲ τοὺς Αἰγυπτίους ἓν τοῖς Ἓλλησι, παρατάξας προῆγε τοὺς Ἕλληνας, legi ἐν τοῖς ἔλεσι oporteat ? aut aubigat Aristidem tom. r1 p. 591 dedisse ἥτε γὰρ Μοίριδος λίμνη xaX αἱ πρὸς τοῖς ἔλεσι χάτω, χαὶ ἡ πρότερον μὲν ὑπὲρ Φάρου νῦν δ᾽ ἐξόπισθεν τῆς ᾿Αλεξάνδρου πόλεως Μαρία, ἐξ ἁρ- χῆς τέ εἶἰσι τοῦ Νείλου χόλποι, non, ut nunc editi pr: se ferunt, πρὸς τοῖς Ἓλλησι xáto? id enim multo ineplissimum, quemadmodum ctiam p. 612, cum de Nilo χάτω &' ἐν τοῖς Ἕλλησιν cl; ἑπτὰ χατα- βαίΐνειν, ubi itidem ἔλεσι reliquerat. Par ratio est in his scholiast:e Aristophanis Plut. 478 ; οἵτινες xai διαπεράσαντες εἰς τὴν Αἴγυπτον, xal ἕν τινι τῶν τοῦ Νείλου στοµάτων ἀναπλεύσαντες, προσέσχον τοῖς Ἓλλησι, Reliquit commentator τοῖς ἔλεσι, tantoque beneficio college meo obstrietus, medicam ejus- dem manum in plerisque aliis supplex sibi expo- stulat. bid. Παρά.ἰιος. Ma mss. L. Holsteinius Πά- po^o; emendat, cujus praesul in Ephes. concilio p. 459 Athanasius Παράλου et in Chalcedon. p. 127 Pasmeius Παράλου dicitur, et inu latina versione Parali, eisi Ephesian:ze synodi interpres Paralii ina- luerit. De ejus situ, nisi intra Delta fuisse, nihil certi constat. Col. 156 A. Αὐγούστα. Forte Αὐγουσταμνιχῆς quomodo Constantius imperator apud Athanasius Apolog. Arian. p. 174 τοῖς ἓν Αὐγουσταμνιχῇ xal Θηθαΐδι καὶ Λιθύαις ἡγεμόσις pro quibus Meta- phrastes in Athanasii. Vita c. 14 τοῖς £v Ταμνικῇ xal Θηβαΐδι xat Λιθύῃ ἠγεμόσι,. Perperam diceres, nisi Nilus Doxopatrius tom. ], Var. Sacr. Le Moyuc p. 225 «hv πρώτην Σταμνικῆς, ἐν ᾗ πρώτη µητρύ- πολις ^5 Πηλούσιον et mox τὴν δευτέραν ἐπαρχίαν Σταμνιχῆς haberet, suspicionemque injiceret seriore evo Stamnicam provinciam pro Augustamnica fuisse usürpatam. Latini Augustainicam et. Augustani- COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM. 1186 cam, qua de Henr. Valesius in. Ammian. xxn, 16, vocitànt ; Epiphanius feres, 75 c. 26., AüYov- στανίκην, Cyrillus epist. ad Atticum p. 205 Λὐγου- σταλιχήν. Speculator ἐν τῇ Λὐὑγουσταλιανῇ est in Athanasii eadem Apolog. p. 199, sed is cohortis fuit Augustalianze, cujus imp. Justinianus Edict. xui c. 2 meminit. Dicta Augustamnica ab amne Nilo est, quem amnem Augustum nominasse videntur. Pro- vinci» correctorem οἱ Notitia imposuit c. 4, estque lsidori Pelusiota 1. 2, ep. 15 ad Serapionem Kop- ῥίκτορα, et plures ad Ausonium correctorem, ut ]. t ep. 1416 ei L. 2 ep. 25 et passim. lbid.'Ptroxópovpa. Non hoc provincix* metro- polis, sed Pelusium, ut ex Nilo Doxopatrio vidimus. Plinius extra Egypti terminos 5 19 Rhinocorura locat. Nostroconsentiunt Ptolemzus, Ammianus xxii, 16 et Hieronymus in Isai. c. xix, omnesque Notitia. Vide Ant. ltin. p. 152. lbid. 'Occpar(xn. Recte ita ms. Leidensis. Haud longe aberat ab urbe lacus Sirhbonis, teste Aristide tom. 111 p. 591. Plura de ea et Casio ac Pentaschoe- no alias. lbid. ᾽Αϕγάϊον. Est in. Ephesino p. 4359 Hierax Αφναῖου, agnoscuptque urbem czlerie Notitie. Ca- rolus a sancto Paulo Itin. Ant. p. 162 Daphuo sive Daphen Stephani eamdem arbitratur; cui suspi- cioni elsi situs nihil obstet, vix se tamen tueri ea poterit, nisi in aliam formam nomen deinceps procu- sum fuisse appareat. lbid. Γέῤῥας. Sic pra se mss. ferunt. Ptolemsus Gerrlhum οἱ ante eum Plinius vi, 29, cognomento Adipson, vocat : Gerrha Strabo xvi p. 760, nibil dissidente Peulingerorum Tabula. Nostro astipulari videtur Sozomenus H. E. vini, 19 ; "Amo τοῦ πελά- ους ὧδε συμθὰν κατῇῄρεν εἰς Γέραν, πόλιν μικρὰν. ἀμφὶ πεντἠχοντα στάδια τοῦ Πηλουσίου ἀφεστῶσαν. Verius tamen Gerrhum sive Gerrha fuerit, siquidein ἀπὸ τῶν Γέῤῥων, quatenus tabernacula , oxnvác, notant, nomen acceperint. Scholiastes Luciani in Ανάχαρσ. p. 52 edil. Amst. : Δημοσθένης δὲ ἐπὶ τῶν σχηνῶν xal τῶν περιφραγµάτων ( pro Coron. p. 168 ed. Paris.) « καὶ τὰ Γέῤῥα ἐνεπίμπρασαν. » Καὶ παρ Αἰγυπτίοις δὲ τὰ κατὰ τὸ Πηλούσιον xa- λούμενον διὰ τοῦτο ὠνομάτθη, ἐπεὶ σκηνώµατα ἐστίν, ἐν οἷς παραφυλάττοντες τὰς εἰσόδους διατρίθουσι. Quibus critici verbis οἱ Gerrhoruin positura confir- matur , et id docemur, fuisse ibi custodes sive prae- sidiarios milites, qui "Egypti aditus contra hostium incursiones tuerentur. Erat Gerrlium loco commo- dissimo positum, atque ad initium quidem Dara- throrum sive voraginum, quas Pelusiuin versus porri- gebantur ; quod si ergo cum cura servaretur , ad claustra Agypti aditus erat hostibus interclusus. De Barathris illis Diodorus xvi p. 444 et Strabo xvi p. 760. lbid. Zxévva. Σέλα, cujus episcopus Alypius Σέλης ἐπαρχίας Αὐγουσταμνικῆς in. Ephesino con- cilio p. 478 dicitur. Vide Itin, Ant. p. 171. lbid. Σεθραΐτης. Straboni in mss. Σεθρωῖτης xvii p. 884. Sed. nostro accedit. Ptolemzus. Cujus nomi metropolis Herculis parva urbs erat. Neque alia hic intelligitur : nam in concilio Ephesino nodo Theon, ut p. 472, antistes Σεθροῖτου, modo ὙἩρακλέους τοῦ Σεθρηῖτου, quemadinodum p. 551, dicitur. Pe- lusio [tin. Aut. M. P, 22 separat. 1187 Col. 156. "Ηφαιστος. Joannes Ἡφαίστου Αὐχου- σξαμνιχῆς subscripsit Ephesino concilio p. 471. Ibid. Πανίθυσος. Ascripsit L. Holsteinius Πανίφυ- σος, Πανείφυσος et Παναίφυσος . Ptolemazo dicitut Πανέφυσις metropolis nomi Neut, Ephesino conci- lio p. 478 Πανέρυσος ἐπαρχίας Λὐγουσταμνιχῆς, et p. 440 Πανέφεσος. Casianus Collat. x1 c. 5 oppi- dum Panephisin appellat, et satis. iniserabili fuisse : conditione prodit. lbid, Πάνγις. Ma iwss., sed verum Τάννις sive Τάνις est. Harpocras Τάνεως Gennadii Synodicz, apud Lambecium Bibl. Ces. vin p. 425 subscribit. Vide Itin. Ánt. p. 155. lbid. Θµούης. θμοῦῖς. Pindarus apud. Strabo- nem xzvu p. 802 Mendetem mari apponit, merito castigatus ab Aristide tom. 11 p. 610 : Φησὶ γὰρ Αἰγυπτίαν Μένδητα παρὰ xpnuvbv θαλάσσης * καίΐτοι οὔτε κρηµνός ἐστιν οὐδεὶς ἐχεῖ οὔτε θάλαττα προσηχεῖ, ἀλλ) ἓν πεδίῳ κεχυμένῳ 6 Μενδήσιος ἅπας νομὸὺς οἰχεῖται, xai fj πόλις αὐτῶν ἣν ὀνομάξουσιν Θµοῦιν. lbid. Αὐγούστα. Λὐγουσταμνιχῆς . Post Theodo- sii secundi tempora haec videtur proviucia facta. Unam tantum Augustaumnicam Notitia imp. Orient. novit, unam etiam Cyrillus in epist. ad Atticum p. 205. Prasidein habuisse Hierocli credimus. Est Augustamnicze prises in [. 54 c. Th. de Decurion. οἱ apud Athanasium Apol. contra. AÁrian, p. 1171; qui toti Àugustamnice, nondum in duas distracta, sub Constautio imperavit. Post dein sub Arcadio eadem correctorem, ut ex lsodoro ostendimus, ha- buit. Ubi vero ex una binz sunt creatae Augustau- nicz, prima correctorem, secunda, uti olim, prasi- dem, cui pareret, nacta est. Ibid. Λεογτώ. Ἠόλις Λεόντων Ptolemao circa Bu- siriticum amnem, unde ejus in Ephesino concilio, p. 974 episcopus Metrodorus Λεόντων dicitur. Nec damuandum tamen nostrum est, quod formam /E- gyptiam praefert, εἰ receptum satis est. Xeno- phou Ephesius iv, p. 56 : Διελθόντες δὲ Taba ἐπὶ Atovtto ἔρχονται πόλιν. Sic enim ingeniosissime vulgatum ταῦτα Ti. Hensterhusius refinxit. Nilus Doxopatrius (tom. 1. Var. Sac. Le Moyne, p. 224) thv Λεοντὼ metropolin Augustamuiad secunda esse ait. Vide ]tin. Ant., p. 153. lbid. "Αθριδις. Fuit in cognomine nomo, non mulio a Leonum urbe dissociata spatio apud Ptole- meum. llabet etiam Palladius Hist. Laus., c. xxxv, ubi maximopere vellem ab Jos. Meursio nihil fuisse ascriptum περὶ τῆς Αἱθρίδου πόλεως, ex qua sec- tam Muhamniedis prodiisse Zonaras Cedrenus Con- Stantinusque imperator prodidere : ea enim ab Athribe hac multo est diversiasima, quippe in in» tima Arabia posita : non aliam enim esse ac Me- diuain, qua Jatrib olim, certissimum est. Vide Jac. Golium in Alfergan., p. 97. De lleliopoli sive 'Ηλίου Ant. DIiin., p. 169..— lbid. Βούδαστος. Apposita fuit Bubastico fluvio, a Diana, quie /Egyptiis βρύδαστις apud Ilerodotum n, p. 157, id nominis sorita. Hermon τῆς Douv- μαστικῶν pro Βουδαστιχῶν est iu tom. III Maii Act. S., p. 71. lbid. Φάρζιθος. Rectum est Φάρθαιθος, ut Ptole- neus et Stephanus, aut Φάρδητος, quomoio Sirabo et Epiphanius in. Exjos. fidei, c. xu, p. 1092. Se. ADDENDA. — P. WESSELINGII: 1183 deni urbs inter. Bubasticum ct Busiriticamm. amnes habebat. lbid. Ἀραδία. Intelligitur nomus Arabicus circa Bubasticum flutium Arabiam versus protentus. Cc- teroqui et alia Arabia cognomini sinui confinis ct in JEtbiopiam pertingens in "Egypto erat. Nobilis ea ost marmore porphyrite, cujus ibi metalla, sed et aridissinio solo atque arenis infamis apud Aris- tidem tom. Ilf, p. 587. Atque hic, puto, fuit πορφυ- ρίτης τόπος, cujus Palladius Hist. Laus., c. Σι meminit, et eremus Porphyrio, quam ab oppidis aut habitabili terra septem mausionibus vel eo am- plius separatam Casslanus de Spir. Acediz 7, 24 prodit : bene enim illi in eremi descriptione cum Aristide convenit; id vero mirum accidit, Ba- hylonem ab Hierocle in hac provincia negligi, satis sua 2tate celebrem. Aberat ab Arabico sinu, si ju- mentis sarcinalibus iter ingrederentur, intervallo quatuor dierum, quod tamen expeditus eques unius diei et noctis decursu absolvere poterat. Hoc Jo. Philoponus de Mund. Creat. 1v, 5 his verbis, quae Corderius non intellexit, docet : Πλησιάζει δὲ οὗτος (6 ᾿Αράδιος κόλπος τῇ xav' Αἴγυπτον Βαθνλῶνι, 655v ἐξ αὐτῆς ἔχων ἀχθοφόροις μὲν ζώοις ἡμερῶν ἐγγύς που τεσσάρων, ὀξντάτῳ δὲ δρομεῖ ἵππον ἑλαύνοντι νυχθη- µέρου. Vide et Ant. Ππ., p. 196. Ibid. KAvc ya κάστρου. Lege cum Holsteino Ká- στρον :sic enim Epiphanius Heres. Lxvi, c. 1 et in- certus auctor in Bibl. Coisliniana, p. 599. Palmerius Exercit., p. 546 Clysma ad fluvium sive fossam Piolemzi, a Trajano renovatam et repurgataui, appositum fuisse censet ex his Luciani in Pseudc- mant., p. 775 ed. Amst. : Αναπλεύσας ὁ νεανἰίτ- xo; el; Αἴγυπτον ἄχρι τοῦ Κλύσματος, πλοίου àva- γοµένου, ἐπείσθη καὶ αὑτὸς εἰς Ἰνδίαν πλεῦσαι. Recte quidem Latinum interpretem castigavit, qui Clysima non. observaverat ; quod ipsum et. Beverc- gius fecit in Cauon. concil. Trullani, p. 151 : at de fossa Ptolem:xi res alia est. Illa Arsinoen usque fuit producta apud Strabon. xvii, p. 804, Trajaui vero ad Heroum urbem Arsinom vicinam, teste Ptolemaro iv, 5. Ab utraque amplius 69 M. P. Clys- ma erat semotum, quemadmodum Ανί. tin. indi- cat, longeque adeo a fossa Trajana Ptolemaiquce. Si praterea Luciani orationem recte considera- veris, nullum huic opinioni presidium auxiliumve invenies : neque enim ἄχρι Κλύσματος, πλοίου ἀναγομένον recte verteris usque ad Clysma adducto navigio , quandoquidem naves ἀνάγεσθαι dicuntur qua solvunt el ex portu provehuntur. Polybius 1, 60 : "Og ἀναχθεὶς καὶ καταρὰς ἐπὶ τὴν Ἱερὰν καλουµένην νῆσον, et 5 2 : ἀνήχθη xai χατῆρε δευτεραῖος εἰς Πάτρας, et passim alii, a viris doe- tissimis ad Act. xxvii, 2, $ excitati. liaque boc Lucianus voluisse videtur, juvenem eutn in intc- riorem /Egyplum navigasse et Clysma adiisse, cum veró navis inde solveret, persuasum fuisse υἱ eam conscenderet et. Indiam peteret : erat quippe Clys- matis portus ad. iter. Indicum, ut. Epiphanius si- gnificat, accominodatus. Vide et Aut, líin., p. 430. lbid. ᾿Αρκαδίας. Nomen provincia ab Arcadio indepta est, estque prima ejus, quod sciam, apud Cyrillum episi. ad Atticum, p. 205 et concilio, Ephesiuo, p. 474 meutio. Arcadium illi nomen dedisse Eustathius in Dionysii Perieges. 9751 1189 testabitur; facileque asdeo llarduini carebimus commento, quo provincia co titulo donata perhibe- tur, quod totius ,/Egypti esset media uti Arcadia Peloponnesi; quz? si solida foret ratio, cur nus- quam id nomen.ohviuim est nisi post imp. Arcadii aetatem? przsses Arcadiz est in Notitia imp . Orient. cap. 1. Col. 156. Kvxo. II2c superior est Cyuo, fj ἄνω Kvvo, in Meletii Breviario, p. 187; qu: etsi principem in urbium catalogo locum teneat, metropolis tamen censenda non erit cum L. llolsteinio : spius enim videmus seu consulto seu librariorum negli- gentia metropoles aliis fuisse postpositas. lid. Ὀξύρυγχος. Hzc provincize metropolis est apud Nilum. Doxopatrium, p. 925 tom. 1 Var. S. Le Moyne. Urbs erat amplissima et incredibili mo- nachorum frequenta celebris ; qua de re lufinus ad Ant. Diin., p. 157 a me appellatus, et maxime . Paradisus seu list. Monach. JEgypti tom. Hl Monum. Cowlerii, p. 175. lbid. 'HpaxAéoc. Πρακχλέους voce πόλις sub- intellecta. Ephesino coucilio 551 ἡ ἄνω Ἡράλεια et Ἡρακλεωτῶν πόλις τῆς 'Apxabiag , ut, p. 474 dicitur. [n ejus vicinia natus fuit Antonius, mona- chorum parens, cujus vitam Athanasius nobis re- l.quit. Sozomenus H. E. { 15 : "Eyévexo δὲ οὗτος Αἰγύπτιος τῷ γένει, τῶν εὐπατριδῶν ἀπὸ Κομᾶ " κώμη δὲ αὕτη ὁμοῦ Ἡραχλείας τῆς παρ) Αἰγν- πτίοις ἄχρασι. Sic edidit H. Valesius, secutusque conjecturam, qua lleracleam minorem a Sozomeno siguari arbitratur, vertit : Fuit hic Agyptius, ortus genere nobili in. vico Coma. Est autem hic vicus juxta. Heracleam, urbem Egypti, que cognominatur minor. Ego aliter sentio, et majorem -Heracleam indicari opinor. Invenerat vir egregius in codice Fuketano τῆς παρ) Αἰγυπτίοις 'Apxáat : unde col- ligas fuisse Arcadum aut Arcadiz ibi mentionern. ldem contirmat Nicephorus, qui ex Sozomeno ha- bet ὄμορος δὲ αὕτη Ἡρακλείᾳ τῶν παρ ᾽Αἰγυπτίοις "Apxábov. Forte ergo verum fuerit, χώμη δὲ αὕτη ὅμορος Ἡρακλείᾳ τῆς map' Αἰγυπτίοις ᾽Αρχαδίας. Certe articulus τῆς Fuketiani nis. hoc requirit : posses cateroqui, si τοῖς παρ᾽ Αἰγυπτίοις 'Apxáat aliorum eodicum retinendum censeas, prepositio- nem addere atque à» τοῖς x. λ. legere, seutentia eadem, Alterutrum prorsus necessarium est. Ihid. Αρσεγοἴεης. lta codex Leidensis. Intelligit Arsinoen et nomum ad occasum insule Heracleo- tice, cujus episcopus Andreas ᾽Αρσενοΐτου in epist. a. Antiochenos, p. 716 ab Athanasio memoratur. lbid. θεοδοσιούπο.Ίις. lMabent ejus episcopum Acta conc. Chalcedon., cumque is pro Arsinoita aniistite subscribat, urbs AÁrsinoce vicina fuisse vi- detur. Forte statio Ptolemais apud Pliolemaum id nominis a Theodosio est sortita. lbid. Νικόπο.λις. L. IfHolsteiuius Νειλόπολις cor- rigit, rectissime, me orbitro. Fuit sane Nicopolis in ZEgypto, sed Alexandrie vicina apud Josephum B. Jud. 4, 14, $5, a qua longius discessimus. Νου polis erat in insula Heracleotica, cujus episcopus Ephesino, p. 931 Eusebius Νειλουπόλεως cum ciete- cis ZEgyptiis nomen ascribit. lbid. 'Agpoóite. Forma lic /ZEgyptia est, ut Λεοντὠ, Avxo. Ptolemao ᾿Αϕροδίτης πόλις. Chry- COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM, 1190 sarius ᾿Αϕροδιτῶν Ephesino, p. 459. Vid. Ant. Jtin., p. 168. lbid. Πέμρις. Μέμφις. Quam urbem cultu Apis famosam oliw fuisse constat; de quo cum omnia jam sint vulgata, circumspiciamus tamen ecquid lucis obscurioribus Lucani verbis de Aehoreo af- ferri possit 5, 477 : hunc genuit custos Nili cres- centis in arva, Mentphis vana sacris ; illo cultore deorum lustra sue l'hbes non unus. vexerat. Apis, In illis enim, qui Apis lustra su:e Pliebes vehere dicatur, vix intelligas. Equidem, cum in. Regio ms. et uno Pulinanni Oudendorpius duxerat offeuderit, luxerat maluero, ut Apis lustra δι Phobes, qui- bus sacerdotum in fon'e mersus enecabatur, luxisse perhibeatur; idque wihi propterea arrisit. quod sacra illa summo eum ποια JEgyptii obirent ; unde Tibullus |. vini, 97 : Te canit atque suum pubes mi- ratur Osirim Barbara, Memphüem plangere docta bovem : εἰ Statius , simili metaphora, Theb. 1, 265 : et ariseni lugentia flumina Nili. Neque oberit con- jecturz luctus. bovi tributus , siquidem poete id sibi licere arbitrautur.. Idem Statius Theb. v, 554 : regemque peremptum ipse ager, ipsi amnes el ,mula armenta queruntur. Etsi. autem. Lucanus id. mihi voluisse videatur, uliro suspicionem, ubi meliora fuero edoctus, damnabo; neque tamen eripi milii patiar praesidium, quod hinc Ammiano veniet. Scribit 22, 14 Apin Lunz fuisse sacratum, meritus propterea Salmasii iu Solin., p. 311 castigationem : quod contra omnes est,inquit, qui ὁμοθυμαδὸν Apin Osiridi, id est. Soli, dicatum dixere. Atqui Lucanus Plobe sive Lunz Apin evidentissime — ascribit ; el Porphyrius apud Euseb. Prep. Evang. n, 15 : Σελήνῃ δὲ ταῦρον ἀνέθεσαν ὃν "Antv ἐπονομάνουσι. Nunc e diverticulo in viam atque ad Laton:e urbem. lbid. Αίττους. Λητοῦς, unde Isaac £x Λητοῦς in Meletii Breviario, p. 187. Vide Aut. Itin., p. 156. lbid. Θηδαΐδος. Unam Thebaidem /Egyptus Constantii inperatoris zetate habebat, ut ος ejus epistola apud Athanasium tom. ], p. 174 videas. Notitia imp. Orient., c. A unam quoque novit. Secta postea in duas est, quarum Justinianus Edicto 15, c. 21, przsidibus subditarum, meminit. Ibid. ᾿Ερμούη. lta ms. Leidensis, alii Ἑρμάη, male omues. 'EppounoÀw vero nomine fuit , quain μεγάλην vocabant, ut ab altera, quam supra teti- gimus, dicernerent. Gennadius Ἑρμουπόλεως µε- γάλης adfuit Ephesinze secunda synodo , estque in Chalcedonensi, p. 127. Vide Jtin. Ant., p. 121. Se- quentem legere non recordor. lbid. Ἁγτιγώ. Sic et Moschus in Prat. Syirit., c. xxxvii ei Rufinus in Vut... Patrum., c. 19 : Vidi- mus εἰ alium senem venerabüem, Eliam nomine, in finibus civitatis Antino, auc ^st metropolis Thebaidis, Palladius Hist. Laus., C. Laxxv el Lxxxvin πόλιν 'Avtwóou vocat. Plura ad ftn. Ant. , p. 167. lbid. 'Axovaca. lta scheda Leidenses. lolstei- nius Φάχουσα emendat, et ms. Κασος legere admo- net; cui astipulari, etsi magnopere velim, non possum. Phacusa vicus erat, Stephano teste, 4&- gyptum. inter et Arabicum mare, sive, ut Ptole- mieus, metropolis nomi Arabic. Przterea Strabo vi, p. 805. fosse. Ptolemaice, qux ex Bubastico amne in sinum Arabicum erat perducta , Pliaccusa (sic enim appellat) iuitium esse affirmat. Qux em- 1191 ADDENDA. — P. nia Phacusam in Augustamnica prima fuisse et longssime hinc semotam indicant. Verum est Koocat, unde Cusis Jin. Απ. p. 157, quod adi. Col. 450. Λύχων. Si πὀλιδ addatur, bonum erit: czteroqui Λυχὼ ZEgyptiorum more dici assolet , ut Palladio JHist. Laus., c. ΧΙΙ et Cassiano de Instit. Denunt,, iv, 15: Primum abbatem. Joannem ,. qui commemoralus est juxta Lyco, quod est. oppidum Thebaidos. et Collaut,. 1, c. 21. Adde canonem Theophili apud Bevereg. tom. ll, p. 575, et que ibi Dalsamon. Cusis M. P. 56 Itin. Aut, dissocíat. Ibid. Ὑγηωή. Hoc manu exaratus liber, qui Lugduni in Batavis est, probat. Athanasio Apolog. c. Arian., p. 185. Ὑψηλιτῶν πόλις, Epiphanio He- res., Lxvi c. 9. Ὑψηλὴ πόλις οὕτω χαλουµένη περὶ τὴν θηδαῖδα. Vide Ch. Cellarium G. A. 4 1, p. 70, el de sequenti /tin. A., p. 158. Ibid. Ἀντέου. Pro Ανταίου, solemni recentiori- bus more, ut ad Auton. ltin.. vidimus. Causam no- minis locique sítum Diodorus 1, p. 18 signal, ye- νέσθαι inquiens, τὴν μµάχην παρὰ τὸν ποταμὸν, πλησίον τῆς νῦν ᾿Ανταίας χώμης χαλουµένης, ἣν χεῖσθαι μὲν λέγουσιν ἓν τῷ χατὰ τὴν ᾿Αραδίαν μέρει, τὴν προσηγορίαν δ᾽ ἔχειν ἀπὸ τοῦ κολασθέντος ὑφ) Ἡρακλέους ᾽Ανταίου, τοῦ xatà τὴν Ὁσίριδος ἡλικίαν Υενοµένου. Rhodoumanus vicum vertendo im parte quadam Arabic collocans, laud sane attendit. rem in ZEgypto esse gestam. Posita urbs sive vicus ad orientem erat Nili, ut Ptolemius quoque docet; quem tractum Arabiz vicinum faciunt. Vide tin. Ant., p. 164, et de llav^ (sic enim recte ms. Lei- densis) urbe, p. 165. Ibid. "DQacic με}ἀ.η. "Όασις µεγάλη, uti Socrati H. E. n, 28 dicitur ἡ ἄνω "Όασις list. Arian., p. 087 et µεγάλη "Οασις Apolog. ad Constantium, p. 9160. Siccin. et exsiliis famosam fuisse preter alios Diodorus Tarsensis apud Photium cod. 993, p. 071 ducet. Zonaras, qui in Tleodosio sccundo OQasin Arabie regiouem ait, errorem excusare non powrit, — lbid. 'Yzxó δοῦκα. Unum Constantii imperatoris tempore /Eyzyptus ducem habebat, qui rei militaris curam ageret, Athanasius /List. Arian., p. 594 modo )αμπρότατον δρύχα, modo στρατηλάτην, ut Apolog. ad Constantium, p. 918, appeMat ; postea duo con- stitutí sunt, alter Thebaidos, Libys alter, cujus utriusque Notitia. imp. Orient., c. 1 et l. ult. c. de Divers. Offic. meminit. Justinianus dein Edicto xni, c. 22 duas Theboidas: uni duci mandavit, eique utriusque provincie praesides parere jussit. lbid. Πτο-λεμαῖς. Hac est Ptolemais llerini- Ἑρμίου Ητολεμαῖς mon apud Ptolemzum tantum, sed et Theodorum Meliteniotam Proamio in Astro- nom. tom. ix. Bibl. Grec. Fabricii, p. 212. Zosimo ο dj κατὰ τὴν 76at6a Πτολεμάῖς, 1, 715 auctor |. lll Maccab., ο. νι, 17 Ptolemaidem liabet, qua ex loci ingenio µῥοδοφόρος dicebatur : nostrane an £tatio Ptolemais in. Awinoita nomo sit, non temere dixero., De Diospoli Ant. Jtin., p. 159. lbid. Τέγτρυα. Lege Τέντυρα. Vide ibidem. lbid. Ma£&iuavovzoAic. Nomen α Maximiano llerculeo impetrasse videtur. In Meletii Breviario, p. 187 Μαξιμιανούπολις vitiose dicitur. Adde Notit." imp. Orient., c. 145. lbid. Κώατος. Κότπτος. Xenophou Ephes. ww, WESSELINGII 1199 p. 56, Κόπτον 11; Aiütioxlac πλησίον vocat, et fre- quentia mercatorum in /ZEthiopiam Indiamve trans- mittentium celebrem ait. Statio Theb. 1,965, Mareo- tica Coptos , satís audaci (gura. Quz: vero illic a Lactantio de Iside notantur, plenius scholiastes Luciani 10m. It, p. 35 exponit. lbid. Φίκαι. Rectum est Φίλαι, de quibus Ant. lin., p. 164. lbid. Διοχητιανούπο.ις. Est in aliis quoque Notitiis. Condita videtur, cum Diocletianus in Achil- leum arma moveret et. /Egyptios in ordinem coge- ret : tum enim varia per hauc provinciam castella excitavit, de quibus Jo. Malala tom. I, p. 409. lbid. ᾿Ερέσθυθος. Vereor vehementer ut se tueri hoc possit. Nusquam, quod quidem sciam, eo no- mine urbem in Thebaide inveni ; et nisi me omnia fallunt, Ἑρμονθίς , de qua Itin. Ant., p, 160, erit. Ibid. Λάττων. Λάτων, quanquam et Λάττων in Vita S. Pachomii, c. vit $ 52. Latopolis est, ad Itin. Ánt. satis illustrata. lbid. 'AzoAAox(ac. ᾽Απόλλωνος, uti alie δν titie malunt : Ptolemzo magna Apollinis urbs, Itin. Ant. Apollonos superioris et Notis imp. Orient. c. 145. Mox "Op6o: lege. Ιυἱά.Λιδύης εῆς dvo. Superior Libya Norit. imp. Orient. c. 1, ubi et praesidem habet, obvium qo- que in Actis S. Lucii apud Lambecium liv. sii, p. 206. Bibl. Vindeb. et Athanasii Apul. cont. Arian., tom. I, p. 174. lbid. Σώζουσα. Hujus antistes Zosimus Σωζούσης concilio Ephesino secundo inter Acta Chalce.onen- sia, p. 127 subscripsit. Σώζουσα τῆς Πενταπόλεως dicitur Epiphanio. Heres. Lxxui, c. 36, satis recte: nam Libya superior Pentapolin complectitur. lbid. Κυρήνη. Nobilissima olim urbs Syuesii ze- tate deplorauda erat conditione, prorsus neglecta el in ruinam procumbens; unde orat. de ltegno, p. 2 meritissimo imperatoris opem implorat : Πόλις Ἑλληνὶς, iuquit, παλαιὸν ὄνομα xaX tv ᾠδῆ µυρίᾳ τῶν πάλαι σοφῶν, vov πένης καὶ κατηφὴς χαὶ μέγα ἐρείπιον, καὶ βασιλέως δεόµενον, εἰ μέλλει τι πράξειν τῆς περὶ αὐτὴν ἀρχαιολογίας ἐπάξιον. Plura in Αν. Itin., p. 68. Portu utebatur Phycunte, de quo prz- ter Ptolemzuni idem Synesius epist, 51 : "Αραντες ix Φυχοῦντος ἀρχομένης Ἓψας, δείλης ὀψίας τῷ xav Ἐρνθρὰν χόλπῳ προσέσχοµεν. Ubi inale de mari Rubro D. Petavius cogitavit, quod fortxsse in altera editioue correxit. Scribi debet Ἐρυθρόν, quo nomine locum maritimum in Pentapoli Ptolemnzus habet et Synesius ipse epist. 67. Adde epist. 100. lbid. HcoAegatc. Provincie est metropolis apud Syunesium epist. 67 et Nilum Doxopatrium, p. 233. Non lounge aberat Barce, qui festinanti manum injicit. Puto eam in animo atque oculis fuisse scri- ptoribus vetustis, qui Jacobi Majoris exitum descri- psere; quod ut pateat, ipsos audiamus. fsidorus, seu quis alius auctor, in libro de Vita et Obitu San- ctorum, liic ab. Herode, inquit, tetrarcha gladio ce- sus occubuit, sepultus in arce Marmaria. Sic ms. Je- suitarum Ántwerpiensium pr:efert, ut ipsi profiten- tur tom. VI Jul., p. 85. Alii codices, quos Mariana iu disputat. De Adventu S. Jacobi in Hispan., ο. 7 iuspexit, in arce aul arca Carmarica, Marma- rica, Marmvrica, Achimarmarica. edunt ; Mariyrol. Vetus, (0.1. H1. Anecdot. ed. Martene, p. 1519 iu 1193 Acaia Marmarica, E. quibus miriticis lectionibus llispaui scriptores multa comminiscuntur, ut Jaco- bum intr» sux regionis (ines tumulatum fuiase vin» cant. Mariana arcam marmoricam ellfingit, in quam Jacobus fuerit illatus, prorsus, ut de vocabulo si- leam, contra scriptoris mentem : solet enim locum, in quo viri pietate illustres fuerint scpulti, appo- nere. Aliud ergo Maurus Castellus Ferrerius et Gaspar Sanctius apud exstructores magni operis Sanct. tom. VI Jul., p. 14 inde eruerunt, opinati Tamaricam rectam esse; Tamaricam autem Gallz- cie esse pariem, quam Tamarici apud Melam $, 1 olim habuerunt ; quod posterius ut verum esse de- mus, magua tamen differentia inter Tamaricam et Marmaricam sese offert : et qua arca illa sive arx Tamarica ? aut. ubi tandem lecta? enimvero si partium seposito studio rem ipsam consideraveris, quid magis Isidori verbis accommodatum esse potest Barce Marmarica ? Presertim cum Freculphus, tom. Il, |. 11, c. 4 Jacobum intra Marmaricam, et Anonymus scriptor operibus OEcumenii praoositus ἐν πόλει τῆς Μαρμαρικῆς sepultum fuisse tradat, librariique in Marmarice vocabulo sx»pe peccarini iurpiter, ut Jos. Simlerus et H. Surita in Ant. ltin., p. 10 monuerunt. Dices Graculum illum esse nullius fidci et inulta perperam miscere; neque ego negavero : satis tainen indicat de Marmarica se aliquid inaudivisse, non, de Tamarica, neque de arca marmorica. Probe vero Darcen Marmaricam appellari nemo facile negaverit, qui Marmaridas a Parzetonio ad Syriin usque majorem porrectos fuisse e Plinio V, 5 didicerit. Col. 156. Τεύχηγα. Imo Τεύχειρα. Vitiosum urbis hujns nomen est in Diodoro Siculo, xviii p. 605 ; Μετὰ δὲ ταῦτα θαρσῄσας, xal τὴν πόλιν tv ὀνομαξομένην Τάριχα ἐχπολιορχήσας. Lege Τεύχειρα, quorsum res ipsa et mss, variaules scripturze ducunt, et vide Anton. Itin., p. 67 et schol. Pindari Pyth. Od. 4, ubi Cyrenz hujus originem vindicat. De sequenti- bus duabus. Jin. Anton. lbid. Λιδύης τῆς κάτω. Athanasius τὴν ἔγγιστα Λιβύης appellare solet, ut epist. ad Antiochen, p. 776, Cum Hierocle Notitia imp. Orient., cap. 4 facit, qua ejus etiam administrationem p:esidi, sicuti imp. Justinianus Edicto xiu, ο. 17, com- mittit. Ibid. Παραιτόνιον. Libye hiuc. initium sumit Ju- stinianus Edicto 15. c. 18. Lucanus Syrtibus apposi- (um fuisse videtur censuisse, cum 3, 995 canit Us- que Paretouias Eoa ad littora Syrtes, liaud. dubio perperaw : longe cnim Syrtes a. Parzetonio dista- bant, Tamea, quasi certus hujus opinionis, ct alibi Syrtes Egypto. pene jungit, veluti 7, 441 : Syrti- bus hinc Libycis tuta. est ,Egyptis, οἱ 930 : Et vada testantur junctas /Egyptia Syrtes, lbid. Ζωγροζαγού.λης. L. Molstenius in Caroli a S. Paulo Geograpb. S. duabus vocibus Ζώγρα Zá(oXtg legendum aut duas illas urbes. in unam deinceps coaluisse arbitratur ; quod οἱ wihi arrisit. ParkoL. Gn CXII, COMMENT. IN HIEROCLIS SYNECDEMUM 1191 Philocalus Ζαγυλέων antistes est in concilio Cual- cedon., p. 127 et apud Lambecium Bibl. Vindob., viii, p. 425. Maximus Ζαγύλεως Gennadii Syaodicze subscribit. Atbanasius a.1 Antiochen. 767. Marcum, Ζύγρων τῆς ἔγγιστα Λιθύης memorat. Ptolemzo utra- que es!, xor vicus, non longoquidem inter se in- tervallo, nec juncti tamen arcetiasime. Ibid. Πιδονία. Πηδωνία et Ptolemzi prope Cà- tabatlimon parvum ; atque haud scio an hinc fuerit Apollon Πιθανίας in Synodica Genadii. lbid. 'Avzigpo. Eidem Synodice Apollon 'Av- τίφρων subscribit. 'Avziopac Straboni, qui xvii, p. 799 non longe a mari locat. lbid. Δάργις. Hxc provincix fuit metropolis, nisi Nilus Doxopatrius fallat, certe corruptus cum ur- bem Δαριχὼ, p. 92935 wocat. Plura Aunt. Πιν, p. 69. Ibid. ᾽Αιμωγιακή. Recte ita mss. Lugdusn. Non alia est ac Ptolemasi χώρα ᾽Αμμωνιαχὴ, coeli soli- que siccitate aspera. Athanasius ᾽Αμμωνιαχὴν τῆς Λιθύης. Apol. ad Constantium, p. $517 appellat, et exsiliis episcoporum frequentem fuisse tom eo loco tum Histor. Arian., p. 5817 significat. For- tasse et. huc pertinet Oasis Strabonis, quam prope Ammonis oraculum collocat. Recte sane Aniro- niace appellabitur. ' bid. Εἰσὶ τῆς δύσεως. Hzc et qu sequuntur, a ms. Leidensi exsulant, hane clausulam adiente, Τέλος τοῦ xavalóyou πασὼν τῶν ἐπαρχιῶν καὶ πόλεων τῶν ὑπὸ τοῦ βασιλέως τῶν Ῥωμαίων, τοῦ £v Κωνσταντινουπόλει, διοικουµένων : qus mili multo quoque justior et verior illis videtur qux L. Holste- nius ex suis codicibus excerpsit : neque enim commode Occidentis imperio ab Ηἱθροείθ provinci:e tribuentur, αυ ipsius sale amisse prorsus erant; cujusmodi plereque sunt quas subjunclas vides. luid. PaJ4dvor. Γάλλων aut Γαλατῶν aut Γαλ. λιῶν oportuerat. lbid Zzaríwv. Soleaii more pro Ἱσπανίων. Ita Paulus Epist. ad Roman. xv, 28 την Σπανίαν, οἱ Galenus περὶ τροφ. δυναµ. n, p. 590 κατὰ τὴν Ἰθηρίαν τε χαὶ Σπανίαν ὀνομαζωμένην, et Atlana- sius τὸν τῶν Σπανίωνι Ὅσιον nuncupat. Similiter Ὑπάνιοι ἵπποι apud Apsyrtum /lippiat, ο. 115, et Melane τὸ γένος Σπάνη in Hist. Laws. Palladii, c. 65. Adde Salinasium in Spartian. lladrian, c. 4, et Jo. Rhodium iu Lexico Scriboniauo. lbi]. Βρισγἁμων. Ὡριτάννων scribere vo'uit. lbid. 'Exapxía Zixs2(ac. las tres ad Italiam pertinere L. llolstenius margini ascripsit, eaque ratione numerum VII proviuciarum rotundari ; quod uti verum est, ita scriptorem id voluisse dubi- te$ : ea enira si liomini opinio fuit, cur Italix tres has provincias non addidit? Putem hoc auctarium non unius esse auctoris, novisque accessionibus iu hanc formam a diversis fuisse exstructum. Certe digrum non est quod nos multum, metam tandem asseeutos, moretur. - 35 d INDICES. — INDEX RERUM MEMORABILIUM QU.£ In libris Constantini Porphyrogeuiti de thematibus ac de administrando [mperio continentur. [tevocatur leclor ad numeros crassiores textui inserto, A Aaron Arabum princeps, 75. Ejus filii inter se de prin- cipatu certant, 76. Abari a Dalmatis infestiti, Dalmatiam fere omnem oc- - €upant, 86, 87, 95, 91, 97, 99, L05, 104. A Chrobatis postea expul«i, 95, 97. Abasgia regio ubi, 114. Abdelas Arabum princeps, 79. Abdelas Arabum tyrannus ab Abimelecho principe vic- tus, 72. Abdelas Aaronis Arabum fratrem Mahometem gerit, Abderachim Aposebatm filius, ameras Mantriciert, principis filius bellum contra Abelchamit Apelbarti filius, Ameras Mantziciert, 119. Abercius spatharocandidatus Mardaitarum Attali; ca- pi!aneus ab Alexandro imp. designatur, 128. Abimelech Arabum princeps quot anuis, 72. Abdelam tyrannum occidit, 72. Pacem cum Hhinotmeto quibus conditionibus facit, 74. Africam iuvadit, Τὸ. Abnicum urbs sui juris, 121. Ejus pagos Romani de- Pop ulantur, 124. Ejus ameras l'orphyrogenito se subjicit, Abubacharus secundus Arabum princeps quot annis, 70 Gazam urbem capit, 70, item Cyprum insulam, 17. Ejus tilia ibi sepulta, 17. Achaia. V. Peloponnesus. Achmet Apolesphueti privignus et filius adoptivus ei raortuo succedit, 119,120. Ab Apelbarto Aposelme f(ilio occisus, 121. Accubitor sub Basilio nulius fuit, 138. , Adelbertus Lotharii filius, Hugonis rcgis ltali: pater, Adelesa Rodulphi filia, Lotharii Itali: regis uxor, 82. Adranase Asotii filius, lberi:& curopalates a Leone imp. factus, 122. . Adranase Pancratii magistri filius, Iberix: curopa'ates, 125. F'iliam patrui Davidis uxorein ducit, 126. Adranase magister affinis curopalate lberis sub Por- phyrogenito, 121 Adranuzium lberix urbs ditissima, et fertilis soli, Agsum pelagus et !hema unde sic dictum 18, Quz- nam in eo themate urbes et iusulz, 18 et 19. Navigaiu cur difficile, 19. /Esopus ex urbe Cotyzo, 9. Aetius Bonifacium apud Placidiam Valentiniani matrem «alumniatur, eumdemque ad rebellandum compellit, 78. Agapius monachus Cymenz filius sub Romano, 126. Apud eum pro Asotio Ciscase legatione fungitur, 127. Agathias historicus sub Justiniano, 9. — Aymina militaria quot in partes olim divisa, 3. Agraria imperatoris et Áugustze sub quorum potestate, 110, 14,145. Alani Chazaros belo infestare possunt illosque aditu in Chersonem prohibere, 62 Alania regio uhi, 113. Alaricus Wisigotthorum rex, 79. Alcinous Corcyrz rex, 25. Alemus Phatimen Mahometis filiam uxorem ducit, 73. Arabum imperio qua ratione dejicitur, 73. Alemi Ε1 à Moria Arabum principe victi, Τί, το. Alexander imp. mutationes plurimas induxit, 157. Alexander pra-fectus Asis, 8. Alexius Armenius Cypri ins. prefectus sub Rasilio Macedone, 17 Alyattus Lydorum rez, 8. Amer:z Arabie οἱ Persi» rebellant, et amermumnes se dici volunt, 80. Amermumnes Afric ex prosapia Alemi, et Phatimes Mahometis filis, 79. Amermumnes Bagdadensis ex prosapia Mahometis, 19. Quot Ameradias olim sub se habuit, 79 et δ0. Amermumnes Hispanis ex progenie Mavis, 80. Anmirzi, 10. Anastasi2 (S.) virginis templum Diadorz, 935. Fjus corpus in eo depositum, 93. Anastasii (S.) corpus ubi asservatum, 94. Anatolicum thenia cur sic diclum, 5, 4. Quibus ex provinciis constat, quibusque circumscribitur, 35. Anaxarchus philosophus a tyrannis Cypri insulae subla- ius, l Apacacius magister, Symbatii principis principum {Δ- ius, 118. Apelbart ameras Mantziciert, 119. p Pelbart alter, ameras Manuiciert , Apose!me filius Apelmuze secundus Aposebatae amerse Mantziciertari filius, 120. Apia. V. Peloponnesus. Apoganem Cricoricii Taronit» frater protospatharius, ac deinde patricius factus, Constantini filii Libis filiam Uxorem ducit, domumque Barbari CP. ab imperatore acci- pit, 115. Apolesphuet secundus Abelchamiti filius, 119. Ameras Maniziciert, 129. . . Aposatas Persidis ameras Symbalium principem prinu- cipum interficit, 118, 119. Aposebalas Abelchamiti fllius ac post eum ameras Ma:itziciert, Romano imperio se subjicit, 119. Aposelmes tertius Abelchamiti 6lius, 119. Mantziciert, 120. Arabes in Christianos desxviunt, 76. Areaicz filíi a Cricorieiu Taronite capti, et petente Leone imp. liberati, 114. Archelaus t'appadocis rex, 6. Argos. V. l'eloponnesus. Ariaratha Cappadocie rex 6. — Armeniacum thema cur sie diclum, pars, 6. Ejus urbes, 7. . Arpades Salmutzis filius, Turcarum Boébodus ac deinde princeps, 108. Ejus tilii, 110 Arrliabonites prztor, 124 . Arsenius protospatharius et manciabita sub Porphyro- ento, 9 d Araxerxem quem leo invaserat Persa quklam libe- rat 6. Asandus Mundari filius, 68. Asia Minor sub Persis, posteaque sub Macedonibus in satrapias divisa, 4, 5. Sub Romanis sb uno proconsule administrata, 5. In eadem unus magister militum ad Justi- nianum usque, 4. Post eum in exiguas ο. secta, 4. Asotius primus principum princeps, 118. Asotius alter, sive Asoticius priorís nepos, principa priuceps, 116, 114, 119, ameras 9. Cappadecie 1191 Asotius lberix curopaloütes Adranase curopalotzm fi- lius, 126, 127, 123, 129 Asolius Ciscases patricius Pancratii magistri Iberis filius, 122, 125. Filiam Curcenio magistro dat uxorem. 125. Adranutzium urbem, cum inter se ac generum ini- miciti: essent, Romano imp. donare vult, sed frustra, 121, 128, 129. Eamdem postca ab ipso gener suus aufert, 125, 126 - Asotius Cricoricii Taronitz filius protospatharius a Leoue imp. factus, 115. Postea patricius a JAomano ve- nuntiatur, 117. . 20. . Asotius protospatharius Cricoricii sive Gregorii patri- cii filius, 114. Aspalathum urbs a Diocletiano condita, 86, 93. Ejus descriptio, 92. Aspar Romani exercitus dux a Gezcericho victus in Alrica, τ9. Atech insula in Burlico Mzeotidis paludis ostio, 110. Attalus Pergamenus, 11. Altila Avarum rex [taliam universam devastat, 83. Avares Gepedum pars, 79. Azalus curopalata iberiz, 125. Azed Arabum princeps, 75. Azolus Armenius Angurines Laecastris gener, przfectus excubitorum sub Leone, 15. Contra Bulgoros punans occiditur, 13. B Raasacius Lariss:e clisuriarcha sub Leone Phil., 126. Barbari domus CP. Apoganemo, posteaque Cricericio Taronite data, 115. Hanc Cricoricius, cum Gregor: suburbio in Celtzene commutat, 116. Sed utrumque sibi vindicat imperator, 116. . Barbatus patricius accubitor sub Alexandro imp., 138. Bardas l'latypus protospatharius et Pelopounest prae tor sub Romano, 154. Leouem Agelastum protospatbarium expellit, 154. Basiliseus archiepisccpus Comanensium οἱ Martyr, 7. Ejus corpus cum reliquiis D. Joannis Chrysostomi cohdi- tum, 7. Basilins Magnus Caesarem episcopus, Cappadox, 7. Ejus fratres, 7. Basilius Macedo accubitor antequam imperium adeptus esset, 159. Chrysocher et Carbeam Tephrices principes vicit, 12. Cyprum iusulam a Saracenis recepit, 17. Sara- cenos ab Italia expulit 88. Basilius patricius accubitor sub Porphyrogenito, 158. Bela Terbunie Zupanus, 105 Belisarius magister Orientis, 4. Belochrobatorum vires, 99. Beneventum urbs a Longobardis capta, 83. A Soldano oppugnata ab imperatore CP. liberatur, eique se subjicit, Berengarius ltali: regnum adit, et Roms coronatur, 81. Cum Rodulpho reznum partitur, 81. Marchiones Bur- gundos vincit, 81. A Phalamberto εοπιραἰτο occiditur, 82. Bertha Adelberti Itali: regis uxor, 81. Bertha Rodulphi ac postea Hugonis uxor, 82. Bertha Hugouis filia, Romano Porphyrogeniti filio nupta, Eudociaque a Grxcis appellata, 82. Jiscus Chersonis princeps Bosporianos vincit, 118. Blistemerus Serviorum princeps Bulgaros vincit, 100. Ejus liberi, 100. Tlastemerus Michaélis Dulgari: principis filius, a Ser- viis in bello captus, 100. Doébodi "Turcarum, duces, 107. Doisesthlabus Serviorum princeps, 102. Bonifacius Libye occideutalis priefectus Africam Van- dalis prodit, 78, 9. Ab iisdem postea eum eos expellere vc let, victus, 79. Bos» Hugonis lta:iie regis frater, P'urgundise marchio a Derengario victus, 81. josporiani Lazicam οἱ Ponticam temporibus Diocle- tiani invadunt, 141. A. C hersonitis pacem petere compe:- luntur, 115, 116, 147. Ab iisdem sepe victi parte regio- nis suze multantur, 145, 119, 100. [nsidiis Chersonitas frustra petunt, 150 et seqq. l'osporus Ponti civitas regni Dosporiani caput, 50. Unde sic dicta, 50. Bosporus Tliracius unde sic dictus, 50. Branus Muntimeri filius Servis principatu a patruele Petro dejicitur, 100. Ab eodem, cum in eum movisset arma, capitur, et oculis:orbatur, 161. luccellariorum thema unde sic dictum, 10. Quibus populis et urbibus constat, 10 et 11. Bulgari Onogunduri olim appel:ati, 21. Quando !strum fluvium trajecerunt, 21. A Patzinacitis spe victi, 57. INDEX IN LIBROS DE THEMATIBUS ET DE ADM. IMP. 1198 Dulizus Turcarum carchas, filius Cale carcha, 110. Burlie Maeotidis paludis ostium, 113. Duscbutze Zachlumorum piinceps, 103. Duteiinus Francorum dux a Narscete victus, 28, 29. BRyzautii quorum coloni, 18, 21. C Cabari Chazarorum gentiles ab íis victi ad Turcas sece- dunt, 108. Patria et Turcarum lingua utuntur, 109. lis conjuncti Patzinaciam invadunt, Symeonemque Bu!garum fugant, 109. Postea a Symcone et Patzinacitis ejiciuntur, Cacicius :Basparacanita, 116. Cades, 73, Cesar cur sic dictus, 15. Caesare: urbes a quo sic dicte, 17. Czsarianus qua ratione ín Chersonem eat, οἱ foedera cum Patzinacitis ineat, 57, 58. Cesarius Gregorii Nazianzeni frater, 7. Caisus Mundari filius, 68. Calabrizx urbes, 28. Callinicus Graecum ignem primus imp. l'ogonato re- perit, 151. Calphus Saracenorum dux, 29, 8e. Camelaucia Constantino a Dco per angelum missa, et in S. Sophia depoui jussa, 65. Quando imperatores iis utuntur, 63. Canale Terbunis pars, 105, 104. Cur sic dicta, 104. Cancar Patzinacitarum pars, 105. Cappadoces famosi, 7. Cappadocia unde sic diea. 5, G Quot in partes diver. sis temporibus distributa, 5, 6, 7. Ejus urbes, 7 Cappadocia Major quibus terininis circumscripta, 9. Cappadocise Minoris fines, et urbes, 6, 7. Capua a Vandalis his capta et deleta, 8f. [In ejus locum alia urbs a Landulphe episcopo :dilicata, 8ὲ. Qu:e a. Sol- dano obsessa, ab imperatore CP. liberatur, eique se sub. jicit, 89, 90, 91. Caranus terüus lIerculis filius, primus Macedonise rex 3 ' Carbeas Tephrices princeps a Basilio Mac. vie:us, 12. Carchan tertia Turcarum dignitas, 110. Carolus M. monasteria in Palsesiina excitavit, 80. Casachia regio ubi, {[5. Catacalus magister et scholarum domesticus sub l.eone, Phasianem devastat, 132. Cataonia Cappadociae pars, 9. Caucasus mons ubi, 113. Cephallenia thematis Peloponnesi pars, 25. Ejus in- sulz, 25. Cetzzeum urbem ab Iberibus frustra petunt l.co et fto manus impp.. 123. Chaldia thema unde sic dictum, 12 Quibus gen.ibu et urhibus continetur, 12 Charsianum mediterranea Cappadociz pars, 6. Charsias dux Romani exercitus contra Persas, 6. Chartularius cursus publici, 1185, Chase protospatharius a Saracenis oriundus sub Ale- xandro, 137. Chazaros Álani bello infestare possunt, illosque aditu in Chersonem prohibere, 63 Item Bulgari, 62. Chersonitz! Bosporianos Lazicam el Ponticam deva- stantes pacem a Komanis petere cogunt, 1 $1, 145, 146, )47. Όπρο viclos parte regionis suse multant, 148, 149), 150. Insidiis a Bosporianis petuntur, sed frustra, 150 et seqq. Scythas. defectionem spectantes ad dediüonem compellunt, 147. Privi'egiis a Diocletiano et Constau- tino plurimis ornati, 147, 148. Rebellantes quanam ra- tione reprimi possunt, 156, 197. lis l'atzinacit:a mcree- nariam operam pr:stant, 57. Cherson ubi, 115. Ad Theophilum usque a pretenonie adminis|rata, 112. Deinde prxtor in illam ab i:ipera- | tore missus, 112. Christophorus Romani imp. filius. 25. Chrobatorum regio ubi, 95. lzorum pars Abaris expul- sis Dalmatiam occupant, et a f'rancorum dominio se sub- trahunt, 95, 97. — Baptismum Heraclio imp. suscipiunt, 97. Bellum extra fines non ferunt, 97, 93. A. Bulgaris frus:ra lacessiti, 98. Eos tandem ad internecionem ce- dunt, 102. Eorum Zupanis, 95. Vires et urbes, 98. Eorum pars qu:edam Illyricum et Pannoniam occupat, 93. Chrobati:e situs, 96. Clhrysocher Manicheorum princeps a Basilio Mac. vi- ctus, 12. Clirysotoni (S.) monachi et martyris corpus nli asser- vatum, 95. Cibyrrhieotae res novas frequenter moliti, 16. Cibjt- 1199 rh»otarum thema quas urbes continet, quibusque cir- eumscribitur, 15, 16. Civita Nova Italie urbs prope Deneventum a longo- bardis exstructa, 835. Civita Nova Venetim urbs, olim sedes ducatus, 86. Climatum urbes ubi, 115. Clissa Dalmati:e urbs qua ratione ab Abaris capta, 87. Clonimerus Stroémeri filius a patruele Petro Servis . principatum invadens occiditur, 101, Clusura, 126. Cuenugs Dulgarorum exercitus dux, 102. Casnobia Ss. Euthymii et Theodosii ab Arabibus va- slala, /O. Colonea thema initium Minoris Armeniz, 13. Quibus terminis circumseribitur, 12. Comes, 2. Comrmierciarius Challi», 118, ' Condur:e navium genus, 98. Constans a Diocietiano eontra. Dosporianos missus, hellum cum iis infeliciter gerit, (41. Sed Chersonitis adjuvantibus eosdem ad pacem petendam compellit, 146, Postea imperator, 117. Constans pro-ospatliarius et manciabita sub Remano, pa- tricius et drungarius cci navalis. sub. Porphyrogenito, 126. Legatus ad Asotium Ciscasem, Curcenium εἰ Daii- viem. lberes, 126 οί seqq. Constantize epíScopus Cyzicum ex decreto synodi in Truilo transfertur, οἱ Hellesponti episcopis prxes!, 129, 150. Constantinopolis a Mavia Saraceno duce frustra obsessa, 2. Constantinus imperium in tres filios qua ratione di- visit, 27. Constantini Porphyrogeniti Aurea bull, seu fudus cum Iberibus, 121. Constantinus patricius accubitor sub Leone, et *ub Porphyrogeuito, 158, 1412. Constantinus Libis filius protospatharius et domesticus inferiorum mizistrorum aule. CP. sub Leone, sub. P'or- pliyrogenito procousul, patricius et magnus heberiarcha, 105. Ejuslegationes, 115. ' Constantinus Loricatus proetocarabus, et Phiale pro- tospatharius sub Romauo, 145. Qui etiam ei attribuit agraria Auguste, 145 Cortelini, 10. Cotys Thracum rex, 8. Cotys Bosporianorum rex, 3. ον τν Francorum dux a Chrobatis in bello occisus, ο. .Crainas Π6ἱ Zupani filius Blastemeri Servi: princi- pis filiam uxorem ducil, et primus Terbuni:s princeps renuntiatur, 100. Crasemere Chrobatorum rex, Terpemere f(ilius, 98. Gricoricius Tarouis princeps Saracsnis adversus Ro- manos favet, {14. Arcaica filios capit, et petente Leone imp. liberos abire siuit, 114 et 115. CP. renuntiatur magister et pr:etor Taronis, 115. Plurima ab imperatore CP. accipit, posteaque amittit, 115, 116, 117. Cricoricius, seu Gregorius patricius, 114. Crinitze 'rotospatharii legationes ad Tornicium Apo- ganemi (ilium, 118, 119. Crinites Arotras protospatharíus et Peloponnesi pre- tor sub ltomano, 135. Sclavos rebellantes reprimit, no- ie lis Lrihuta imponit, 154. Postea Grecia prztor 34. t Criscon Bosporianorum princeps sub Diocletiano La- zicam et Ponticam devastat, sed Bosporo a Chersonítis capta pacem petere cogitur, 144, 145, 146. Crenas clericus, et Nova ecclesie domesticus proto- spatharii dignitatem a Leone imp. emit, 168, 159. Curcenius Pancratii magistri filius, Syinbati Magni Ibe- vie principis nepos, 125. Curcenius alter Αφοι Ciscase patricii filiam uxorem dncit, et ab ipso Adranutzium urbem aufert, 125, 126. Magister a Romano imp. factus, 136, 127, 128. Cusarus Mundari filius, 63. Cyelades insuix quxnam sic dicte, 18. Cyprusinsula unde. sic dicta, 17. Quorum olim in pote- State, 17. A Romanis provincia facta, deinde a. Sarace- nis cap!a et vastata est, ibid. Pcstea tamen imperante Rhinotmeto hahitari ecpta, 170. Quot in ea urbes, 17. Cyzic) episcopus a quo ordinari debet, 150. D Dalmate Bomani cur dicti, 86. Sclavorum tributarii, Dalmatia Ttaliz regio, 27. À Diocletiano novis urbibus auda, 86 Ab Abaris qva ratione occupata, 95, 91. INDEX IN LIDRhOS 120! Deinde in Chrobatorum polestotem venit, 95, 97. Dalm... li: fines, 95. . Damianus patricivset accubitor sub Michaele, 157, Ι: 5. Danapris fluvius ubi, 115. A Danastri et a. Danubio quantum distat, 115. . Davidem regem lberes patrem suum esse g;:oriantvr, Darid Iberum pater Hierosolymis migrat in persidem, 121, 122. ανά Symbatii Magni Iberi: principis filius, 1255. David Adranase Curopalate Iberi: fi'ius, 127, 128, 129, Decapo!is ubi, e! quas urbes continet, 15. Decatera urbis situs, 92. Demonicus Cypri rex, 12. Diadora urbs cur sic dicta, 92. Aliquot ejus templo- rum brevis descriptio, 95. Dialeti lingu: Grzc:e quot, et quinam populi iis usi sunt, 18. Dioclea urbs a Diocletiano condita, 86, 101. Dioclea regio ubi, 95. Ab Aba'is occüpata, deinde Serviis ad habitandum concessa, 104. Ejus urbes, t64. Diocletianus Salona oriundus, 27. Dalmatiam novis ur- bibus auxit, 86. Diogenes Chersonis proteuon suh Constantino Scythas reheliantes vincit, denisque plurimis ab imperatore co- honestatur, 147, 118. Dolonchi Tlraci:e populi unde sic dieti, 21. Domni (S.) corpus ubi asservatum, 92. Dromonium imperiale quandonam in usa esse capit, n Quinam in illud c.m imperatore ascenderint, 159. et 110. Dyrrachium olim Epidamnus, urbs Macedopica, 26. Nunc thematis caput, 26. Quanam eo themate urbes et praifecturee, 26, E Epicurus Neoclis, Samius, 17. Epidaurus urbs a Sclavis capta, 91. Etzboclias Bulgarorum exercitus dux, 162. Eudocia Constantini Porphyrogeniti avia, 823. Eudocia Constantini Porph. soror. 82. Eudocia Romani Porph. uxor, 82. V. Bertha. Euphemius grammaticus sub Romano, 25. Eustathius patricius, reique navalis drungarius suh Leone, 111. . Eustathius Arzyri Charsiani prstor sub [.eone, 156. Eusthatius protospatharius, asecreu:, et. Ciby-rlia o- tici thematis vicarius inimicitias cum Stauracio P atv excrcet, eumque apud Leonem imp. calumniatur, 157. Eustratius (S.) martyr, Arabracenus, 52. Ezelech Jelechi filius, Arpadze nep^s, 110. Ezeriue Sclavi sub Theophilo et. Michaele rebe!lantes ad tributa pendenda daranantur, 155. Ea tributa. sub Wo- mano iisdem defeclionem para:stibus augentur ac non multo post imminuuniur, 154. F Fluvii Sareel inter et Danubium, 112. l'ontes qui u'cera in ere excitent, ubi, 156. Franci Chrobatorum Dolmatize dominum amittunt, 95. G Gab iel clericus ad Turcas legatus, 58. Galatze Francorum coloni, 11. Georgius magister et Abasgi:e princeps, 126. Gepedes Gotliica ge»s quam regionein. incoluere, 78. Gezerieus Yondalorum princeps Libyam occidentalem iip , Aspareinque ac Donifacium Romanos duces vin- cit, 79. Gogidisclus Vanda'orum princeps, 79. Goinicus Blastemeri Servis principis filius, a Munti- mero fratre captus, et in. Dulgariam missus. 100. Geottharus Vanca'orum princeps Libyam occidentatem ocrupat. 19. Gouli sub Arcadi^ eL, l'onorio Romanorum in terris sedes ponunt, 78. Panuoniam primo, deinde Thracia ac denique Libyam occidentalem incolunt, 79. Gracus ignis quando invesitus, 6f, 151. Grzcus sermo deficiente Roimnauo itnperio a(fectatus, 2. Gregorius (S.) Thaumaturgus Neocssaresx episcopus, Cappadox, 7. Gregorius (S.) Nazianzenus, C:ppadox, 7. In ze SS. Apo:tolorum CP. sepultus, T. Gregorius (3.) B :silii Magni frater, 7. Gregorius Patricius, 114. Gycia l.amachi filia Asind:i Dosporl principis filio nu- pta 150. Memoriam patris quotannis celebrat, 150. l'a!riatn 1201 ab insidiis viri qua ratione liberat, 151. Quo privilegio don la, 155. Ei statuas Chersonite erigunt, 155. Gylas secunda Turcarum dignitas, 110. H llelias Achillis urbs, 21. H^ Πράις the matis praecipue urbes et insulz, 24. Hellenes quinam proprie dicti, 21. Hemerius patricius et logotheta cursus publici sub Leone, 137. Hemnecus Bu!garorum exercitus dux, 102, Hesychius l!lus'rius historicus sub Justiniano, 5 Hispania. V. Iberia. Hugo Adelberti ex Bertha filius, Lotharii nepos, 81. A Berengario Italie rege viclus, 81. Rodulpho expulso Talia rex renuntiatur, ejusque mortui uxorem Bertham matrimonio sibi copulat, 82. ΄ Hugo Taliapherni Burgundie marchio, a Berengario victus, 81. | lIheres a Davide genus se ducere gloríantur, 121. Hie- rosolymis excedun!, et in quadam Persidis parte sedes ponuut, 121 et 122. icto cum Heraclio foedere Persas in- festant, 122, 125. Fo dera cuin. Porphyrogenito ineunt, et male observant, 125, 121. Phasianes partem a Porphy- TogeDito accipiunt, 125. Munera Hierosolymorum Patriar- foe frequenter mittunt, 122. Cognatas uxores ducunt, Iberia ad columnss Iferculeas quot ín gentes et pro- vincias divisa, 76, 77. Hispania postea dicia, 78. . Iberi in victu parcissimi, iidemque in vestibus splen- didissimi, 77. lcanati, 10. . Imperatores olim expeditionibus intererant, 2. Imperium Romanum in tres filios a Constantino qua ratione divisum, 27. Indictiones cur sic dictse, 16. Ingor Russis princeps, 59. Isamus Arabum princeps, 75. Ismaelis filii Abrahami posteri, 67, 68, Ismael Armenius * ymposii clisuriarcha sub Leone, 126. Italia universa post translatam CP. imperii sedem a duobus patriciis administrata, 82. Ejus pars a Narsete Longobardis cur prodita, 82. Izid Arabum princeps, 72. J Jachnucas Manuelis Teces priucipis filius, Nicopo!eos pristor sub Leone, 136. Jelech alter Arpad:e filius, 110. Joannes Eladas magister et patricius sub Leone, 145. Joannes Manuelis Teces principis filius, 165, 136. , joannes Thalasson Phiale protospatharius sub Leone, 49. Joannes clericus et rector sub Romanos, 143. Joannes Curcuas magister'sub Romano Phasianem de- vastat, 122, 125. Theodosiopolim frustra oppügnat, 124. Mastatum capit, eL Pancratie custodiendam tradit, 121 et Joannes protospatharius Peloponnesi praetor sub Ro- mano, 135, 145. Joannes protospatharius, et pretor Arrhabonites sub l'orphyrogenito, 121. Jordanes patricius et magister Orientis sub Arcadio, 4. Ejus lances sculptiles, 4. Juxtinianopolis nova metropolis Hellesponti, 130. Justinianus ante imperium unicus prelor Romanorum agnminum, 14. Justinianus Rhinotmetus Cyprius, 129. Pacem cum Sa- racenis quibus conditionibus facit, 74. Mardaoitas sedibus suis abducit. 74 et 75. Pacem cum Bulgoris factam dis- solvit, T9. Cyprum iterum habitari curat, 150. E ectns restituitur, 75. Jutotzas tertius Arpadz filius, 110. L e Lalaco Patricius et Armeniacorum praetor sub Leone Phasianem vastat, 122. Lamachus Chersonis proteuou ditissimus, 1350. E'us memoriam filli Gycia singulo quoq:e anno. celebrat, Landulphus Capuam episcopus Capuam Novam in locum veleris urbis a L'ongobardis destructa excitat, 81. Laure SS. Charivonis et Syriaci et S. Sabie ab. Ara- bibus vastat, 76. Laurentii (5 ) archidiaconi et martyris corpus vbi as er- vatum, 92. DE THEMATIDUS ET DE ADM. IMP. 1202 Lebedias Turcarum boebodus uxorem Chazaram ducit, 107. Principatum a Cbazarize chagano sibl oblatum re- spuit, 107. ] . Legiones per singulas Romani imperii prosincias distributze, 2 Legiones-Fulmínatrix , 2. — Marmaritarum , 2. — Pisidica, 2. — Quadraginta martyrum, 2. — Thessalica, 2. Leo Ármenus filiam chagani Chazarie uxerem ducit 66. Ejus mors, 61. Leo Rabduchus protospatharius, Dyrrachii praefectus, magister et logotheta cursus publici sub Leone, 104. Legalus ad Petrum Servix priucipem, 101. eo Argyri Eustathii Argyri filius, Sebastiz: preetor posteaque magister et scholarum domesticus, 136. Leo protospatharius et Tzycane prztor sub Leone, 1435. Leo Armenius Phia'» protospatharius üt, et postea classis vicarius, 140, 141, fuo. Leo Agelastus protospatharius sub Romano, 131. Liuntica Turcarum princeps, Árpads tilius, 109. l.ongini, 2. Longobardi Gepedum gens, 78. Pannoniam primo in- colunt, ac postea a Narsete invitati Italiam fere univer- sam occupant, 835. Longobardia quibus urbibus continetur, 28. 1n duos Principatus quaudo divisa, 85. Postea imperatori CP. subjecta, 29. Lotharius Ita!:e rex Hugonis. avus, 80. Romam belio capit, ac non multo post. Placentiz: moritur, 80. Lotharius Hugonis filius lalis rex, 82. — l.udovicus [αἱ regnum invadens oculis otbatur, 81. Ludovicus Franci: rex Soldanum Saracenorum du- cem capit, 89. Ejus fraude Capuam ac Beneventum amittit, 90, . Lycandus vetustissima Armenizx urbs, 14. Quandonam inter themata censeri ccpit, 15, 136. M Macedonia unde sic dicta, 22. Eadem Macetia nuncu- pata, 22. Sub regibus primum, deinde Romani imperii provincia, ac denique thema, 292. Quot in ea prefectu- re et urbes, 25 Macedonie reges Herculis nepotes, 22. Eorum insi- gnia, 22. Madis Arabum princeps, 75. Magistrianus, 75. Mabometes pseudopropheta genus ab Ismaele , du- cens, 67. Primum camelorum ductor, mox heram suam uxorem ducit, 68. Phatemitarum copiis adjutus victoriis suis novam sectam nobilitat, 69. Quo anno ad bellum egressus, 69. Ejus imperii anni, 69. Quzdam ejus nugis, 68, 70. A. Jud εἰς aliquandiu pro Christo habitus, multa ab iis mutuatus est, 69. Mahom: tes Aaronis filias Arabum princeps, 16. Ejus tempore bellum civile iuter Arabes ortum, /6. Maine urbs ubi, 154, 155. Qusenam tributa pendit, 1395. Mampalis Sy mbatii Magni Ibetis filius, 125. Manuel Teces princeps protospatharius aLeone fa. clus, urbem suani ei tradit. 135 Mar&ianus, qui postea imperator, contra Vandalos pu- gnans in Africa capitur, 79 Mardait:e Libanum et Palszstinam devastant, 7l. Se- dibus suis a Rhinotmeto abducti, 74, 75. Mardaitarum ÁAttallzv capitaneus ab imperatore quanam ralione designabatur, 158. Mardonius Persarum dux a Lacedaemoniis victus, 923. Marmaes Bulgarorum exercitus dux, 101. A Servis in bello occisus, 102. Martinus quidam apud Chrobatos miraculis clarus, 98. Qusnam iis mandata dedit, 98. Maruamus Arabum princcps, 78. Masalmas Suleemani milit: prefectus, a Grzecis victus, .. 19. Mss!atum Joannes magister capit, eamdemque Pancra- tius magister qui custodiendam acceperat, Theodosiopo- litanis reddit, 124, 125. Matrimonia Romani quibuscum contrahere possunt, 65 et seqq. 2. Mavias Uthmani militie prefectus Rhodum, Cyprum et Aradum insulas capit, 70, 71. CP. Frustra obsidet, 72. Poste Arabum princeps pacem cum Pogonato sancit, et Alemíi filios rebellantes profligat, 71. Ejus posteri in Hispaniam a Maurophoris expulsi trajiciunt, Cretamque iusulam non ita multo post capiunt, 72, 75. Maurophori Maviz posteros ejiciunt, 71. Melias. Euphratis turmacha sub Leone, 126. Lycan- eandum | urbem instaurat, itemque Tzamandum, 13, tf, 156. Sympsiuin ocrupat, 156. Lycandi praetor primus a 120) Porphyrogenito designatur, posteaque patricius οἱ ma- gister, 136, Melissus philosophus Samius, 17. Menarider historicus suh Justiniano, 5. Mcuippus geographus, 5. Mesopotamia sub Leone primum inter thcinata cen- seri coepta, 12, 156. Ejus fines Romanus extendit, 136. Michael Boroses Bulgarie princeps Chrobatos beo frustra lacessit, 98. A Serviis victus, 100 . Michael Busebutze filius Zachlumorum princeps, patri- cius et proconsul, 101, 103. , Michael protospatharius, et Chaldis commercíarzus, y i ehzel ΓΗ’ protospatharius sub Porphycogenito, é η ναοί Barcales protocarabus dromomíi imperialis, id. 119. Milengi Sclavi sub Theophilo οἱ Michaele rebellantes ad tributa pendenda damnantur, 155. Ea tributa iisdem defectionem parantibus sub Reano augentur, et paulo post imminuuntur, 151. . Mirosthlabus Clrobatorsm rex a. Pribunia bano inter- fectus, 98. Monasterium Magai Agri a Theophane constructum, Moraviam Turca occasione belli civilis inter principes orli arrepta iavadunt, 62, 111. M»soch Cappadocum pater, 7. Mudapbar Manuelis 'l'eces principis filius, 135, 120. Mui ubi primum orte, 11. Mundarus Zenari filius, 68. , Muntimerus Servi: princeps fratres capit et in Bulga- rion mittit, 100. N Narses Dutelinum Francorum ducem vincit, 28. Ita!jam Longobardis prodit, 82, 85. Nasar patricius et rei. navalis drungarius, 140. Naneralius S. Basilii frater, 7. θείας Oryphlias patricius et rei navalis drungarius sub Basilio Mac, 88. P d Nicetos protospatharius Cibyrrhaotarum prztor sub Alexaudro, 137. Nicetas Sopbiam filiam Christophoro Romani imp. fllio in matrimonium locat, 25. Nico:aus Damascenus historicus, Herodis scriba, 8. Nicopolis urbs cur sic dícta, 23. Caput thematis olim veteris Epiri Phocensis, 25. Numeri cohors ad custodiam palatii CP. destinata, 110. 0 ,Obsequium thema unde sic dictum, 9. Quibus populis circumscribitur, 9. Ejus urbes populi, 9. Optimatum thema cur sic nuncupatum, 10. E quibus populis et urbibus cons'at, 10. ' sgrestes Charsianites Mesopolamis prztor sub Leone, Ürus Bosporianus, 141. Oxianus Piscis, 113. P Pagani Serviorum gens cur sic dicti, 104. Arentani ium appellati, 104. Eorum urbes et insula, 96, 101, 9, pifanie regionis situs, 96. Ejus Zupanise, 96. Palus Mzotis ubi, 113. l'ancratii (S.) eorpus ubi asservatum, 92. Pancratius Cricoricii Taroniue filius, patricius factus et Taronis praetor, 117. Theophylacti Magistri fiiiam uxo- rem ducit, 117. )J Pancratius magister Symbatii Magni Iberi principis fiiius, 125. ,yancratius magister Ádranase curopalauUe filius, 126, Pancratius magister Mastatum urbem sibi commissam Theodosiopolitanis reddit, 125. Pancrauus Davidis Iberis filius, 122. Pancratucas Manuelis Teces principis filius, 12, (155, Hicanatus et bucellariorum praetor sub Leone 155, 136. Papagia regio ubi, 113. Paphlagonum thema quibus finibus circumscribitur, 11. Ejus urbes, 12. Patre urbs a Sclavis Peloponnesi obsessa a B. Andrea liberatur, 151, 132, Patzinaciz situs, 106, 112. Quznam in ea monumenta, 1". Ejus Quvii, 108. Ejus themata, 105, 106. αλα ας τω ab Uzis οἱ Chazaris οἱ οἱ Turcarum regio- nem jnyaduut, 105 Quibus formidelosi, £6, 57, 98. 59. INDEX IN LIBROS 1901 60, 61. Ubi :estatem transigant, 59. Eornm quidem can- car appellatí, 1050. Eorum principes quo ordine sibi suc- eedunt, 105. Patzinacitarum quidam cum Uzis habitarurt. at 2b iis vestitu dífferebant, 106. Paulus Servis princeps Zachariam Obrineipatum inva- dentem capit, et Bulgaris tradit, 101. eodem Bulgaris juvantibus ejicitur, 101. Paalus Magistrianus legatus ad Saracenos, 71. Pausanias Damascenus scriptor, ὅ Pechus Chazariz, 112. Peloponnesi immunitatem a militia a Romano imp. tributum extra ordinem perndendo obtinent, 145, 190. Peloponuesus olim Apia, deinde Pelagia et Argos dicta, 21. Eadem Achaia muneupata , 24. Post Hera- ciJarum et Macedonum imperium Romani imperii pro- vinria facta, 24. Quzenam ejus precipu:xe urbes, 21 Pers:x ab Atheniensibus et a Laced:?monlis victi, 24, 25. Post Heraclium a Barbaris facile infestati, 123. Petronas Camaterus Sarcel urbem jubente Theopliiio condit, et protospatbarius, primusque Chersonis pr.etor renuntiatur, 112. Petronas Boilas Nicopoleos capitaneus, 121. Petrus S. Basilii frater, 7. Petrus Goinici filius patrueles Servis principatu de- jicit, 1100. Dranum arma moventem capit et oculis orbat, 101. Clonimerum qui et ipse principatum invadere pa- rabat interficit, 1001 A Bulgaris deceptus capitur, 10l. l'etrus Bulgarus neptem Romani imp. uxorem ducit, 65. Phzdimus Ámas:eus, Cappadox, 7. . l'halambertus Berengarium [talis regem interflcit, 81. Plia'iuis Jutotzzee fihus, .Arpade nepos et Turcarum princeps, 110. 'hangumes Cyprii sub Rhinotmeto legati ad Sarace- uns, 150. Pharnacus Chersonis proteuon Sauromatum Bospo- rianorum principem singulari prelio vincit, Bosporia- nosque parte regio»is sug multat, 119, 1 Phasianem quam Saraceni invaseraut Leo ac post eum Romaaus devastant, tandemque recipiunt, 122. el seqq. jus partem Iberibus donat Porphyrogenitus, 125. Phatemite Arabi:e populi, 68. Phatemite Libye populi, 68. Phatime Mahometis (ilia, 68. Phineus /Egyptius Paphlagonum pater, 11. Pipinus Italie rex Venetos multo tempore ebside!, 85. Podaron Phiale protospatharius, posteaque *icarics Classis, 141. Denique Cibyrrheeotarum praetor, 112. Polyerates Sami ins. tyrannus, 17. Porga primus Chrobatorum rex Christianus. 97. Presiam Bulgarie princeps a Serviis victus, 100. Pribesthlabus Servis princeps a patruele Petro. ἂν- jicitur, 100. Principes, 4. 'rincipium princeps cui regioni dominabatur, 118. Procopius historicus sub Justiniano, 5. Prosegoes Serviorum princeps, 100. Protelates, 141,112. Proteuon Chersonis, 112. Protocarabus, 141, 112. Protospathariorum vestis et roga, 158. . Protospatharius Phialz cur sic dictus, 140. Quinam sub ejus potestate, 110 et seqq. ell Provincie occidentis tmmuvitatem a militia 4 leone imp. tributum extra ordinem pendendo obtinent, 105. bobtii Asie Minoris proconsulis inscriptio, 3. Pucricas Armenius, 12 Pythagoras Mnesarchi, Samius, 17. R Ragussi olim. Lausxi dicti, 91. Eorüm origo, 91. Tri- buta pro vineis quibus pend..nt, 96. Kagusium urbs Dalmatiz metropolis, 29. A Saraceui obsessa a B.silio Mac. liberatur, 84. In ea corpus 8S. Pancratii asservatum, 92. Ejus situs, 96. Rliabias Zenari filius, 63. Rliodus insula Dorem colonia, 16. Ejus Colossus a que faclus, 71. Α Maia Arabum duce sub'!atus, 71. Rodosthlabus Serviorum princeps, 102. Rodulphus Berengarium tali: reyno deturbat, postea- que vielus regnum cum eo partitur, 81. Rebellante pe pulo iu Burguudiam seeedit, 82. Rom: princeps lezitimus papa, 27. Romanus imp. neptem Petro Bu'garo uxorem dedil, . 66. Ejus Aurea buila, seu fedus cum Iberibus, 125. Romani quibuscum matrimonia contrahere possus!. 65. 66, 6T. lnanum imperium regnante Heraclio mutilari ος pui, 2. ο 12905 Romani Dalmat cur nuncupati, 86. Ab Abaris quos lacessiverant pene deleti, 86 et 87. , Russi Palzinacitas maxime omnium reformidant, 56. Eorum iter in Romariam, et superstitiones, 59 et seqq. S Sabas vel Samanus Saracenorum Afrorum dux, 99, 83. Sagens navium genus, 98. Salmutzes Turcarum boebodus, 108. Salona Dalmatis caput 95. Aquis ad potum sya- pissimis commendata, 27. Ab Abaris qua ratione capis, Samaris incola ab Assyriis quo translati, 12. Samonas patricius et accubitor sub Leone, 158. Σάμος, . ' Samus insula et thema unde sic dicta, 17 Qusnam in eo themate urbes et turms, 18. Sangarius fluvius ponte junctus a Justiniano, 10. In eum epigramma, 10. Saracení e regione sua quando egressi, 65. Ragusium frustra obsident, 29, 88, lidem Barim capiunt, indeque post aliquot annos a Graecis et a Francis ejiciuntur, 88. Phasianem sub Leone invadunt, et sub Romano amittunt, 122 et seqq. Eorum classis apud Cyzicum sub ogonato incensa, 151. Sarcel Chazarorum oppidum ad Tanaim quando et a quo aedificatum, 112. jairomatus Bosporianorum dux a Chersonitis vincitur, Sauromatus alter a Pharnaco Chersonis proteuonte singulari certamine vincitur, 149. Scholarum domesticus destinatus cum numeri coborte ad palatii custodiam, 140. Scholasticius ostiarius accubitor sub Theophilo, 158. i labesiani in Peloponnesum sub Romano irrumpunt, Sclavi Dalmati: ditioni Roman:e se subtrahunt, 87, 88. Raptismum Basilio imperante suscipiunt, eique se sub- Jiciunt, 87, 88. Eorum duces Zupani, 87. Sclavi Peloponnesi Patras sub Nicephoro obsident, 151. Inde a B. Andrea repulsi attribuuntur ejus apo- aon templo Patris celebri, 152, 195. V. etiam Ezeritm. ilengi. Scriniarii, 4. Scylax Caryandenus sciiptor, 5. Scytha rebellantes a Chersonitis ad deditionem com- pelluntur sub Constantino, 147. Eos Rhinotmetus in montibus Strymonis collocat, 95. Sébastezm thema ex Armenia Minore, 15. Unde sic dietum, 13. Seleuci& thema quibus ex urbibus constat, 14, 15. Quando inter themata censeri copit, 15. Serbula, 99. Serbuliani, 99. Servii Albi ubi, 99. Serviorum pars ad Heraclium imp. eonfügit, et in themate Thessalonices primum, deinde in Dalmatia sedes ponit, 99. Baptismum suscipiunt, 102. Bulgaros spe repellunt, 99 et seq. Ab iis denique de- cepti, et in Bulgariam abducti sunt, 102. Sed adjuvanti- bus Grzcis regionem suam recipiunt, et imperatorii CP. se subjiciunt, 102 Servis situs 96. Ejus urbes, 102. Sicardus Longobardiz» princeps, 85. Sicilia olim Sicania maxima insularum Mediterranei maris, 27, 28. Olim sub regibus postea in Romanorum otestatem venit, 28. CP. imperatori cur subjecta, 27. se oniversa a Saracenis capia, 25. Ejus praecipuas ur- es, 28. Sico Longobardix princeps, 85. Sinutes eunuchus, chartularius cursus publici sub Leone, et legatus ad A:ranase, 115. Smyrna pratorium tbeinatis Sami, 18. Soldanus Saracenorum Afrorum dux Ragusium frustra obsidet, 29, 88. Inde Darim capit, et Longobardiam aliquandiu tenet, 29, 88. Inde pulsus, et a Ludovico Francie rege captus (apu ac Beneventi principes in eum suscitat, 89, 90. — [n patriam reversus Capuam et Deneventum oppugnatum venit, sed frustra, 90, 9i. Sophia Niceim filia Christophoro Romani imp. filio nupta, 25. Soplianus Maviz avus, 74. Sophronius Hierosolymorum episcopus Palsxstins ec- . elesías inita cum Arabibus pactione servat, 70. Spandiates Iber 10:0 corpore excepto corde invulne- rabi is, 121. . Spatharocandidatus, 112. Sphendoplocus Moraviie prince| s, 62, 109, 110, regio- nem in trcs filios dividit, 110, 111. ΡΕ THEMATIBUS ET DE ADM. IMP. 1906’ Sphendosthlabus Russis: princeps, 59. Spiridion (S.) ex Trimytho urbe in Cypro insula, 17. Sporades insula precipus, 18. Stauracius Platys Mardaitarum Attali: capitaneus ini- micitias cum Eustathio Cibyrrheotarum vicario exercet, et a Leone imp. revocatur, 157. - . Stenit» remiges agrariorum imperialium, 159. Stephanus Servis princeps a patruele ejicitur, 100. Strabo geographus Cappadox ex Amasea, 9. Stroemerus Dlastemeri filius a Muntimero fratre ca- ptus, in Bulgariam mittitur, 100. Strymonis thema ubi, 25. In eo Scythz a Rhinotmeto collocati, 35. . t gieemanus Saracenorum princeps a Grecis victus, Supolichus Chersonita, 148. . Symbatius principum princeps, 114, 118, 119. Ab Apo- sata Persidis Awgera interfectus, 118, 119. Symbatius Magnus Iberis princeps, 125. Symbatius Davidis filius, et Symbatii Magni nepos, 126. Pancratii patrui filiam uxorem ducit, 126. Adra- nutzium ab Asotii Ciscasis filia aufert, 126. . Symeon Bulgari: princeps Petrum Servis principem in vincula conjicit, eique Paulum substituit, 101. Idem Pautum ejicit et Zachariam Servis principem renuntiat, 101. Quo et ipso expulso, Servios omnes in Bulgariam abducit, 102. Symeon asecretis patricius sub Romano, 127. Symposium Clusura ubi, 156. A Melitiniatis capitur, sed iterum a Melia occupatur, et turma fit, 156 T Tarcatzus primus Arpads filius, 110. Taronis regio in quos divisa, 118. Tase Arpadz nepos, 110. Tauríca Cappadocia pars, 5. Taurus Thracie sub Constantino proconsul, 20. Tautucas Ármenius, 12. Taxis Zelt» filius, Arpad:e nepos, 110. Tebe'e Tarcatzi filius, Arpad: nepos, 110. Terbunise regionis situs, 95. Terbuniat:e Serviorum pars olim sub Zupanis, postea sub principibus, 103. Cur sic dicti, 105; Eorum urbes, 0. Termatzus Árpads abnepos, 110. Terpemere Chrobatorum princeps, 98. . Tetrangurium urbs cur sic dicta, 99, Ejus situs, 92. Thema quid, 2. Unde sic diclum, 2. Thematum nomina 3lia antiqua, alia recentia, I. Themata quando consti- tua 2. Eorum sub Leone et Romano mutationes, 155, Themistus Chersonis proteuon Bosporianos pacem a Diocletiano petere compellit, 141 et seqq. | ''heoctistus Breniorum, Peloponnesi prstor sub Mi- chaele Theophili filio, Slavos rebellautes ad tributa pendenda damnat, 155. . Theodori (S.) martyris scutum ubi, 15. ' heodorus Srgritzes Bulgarorum exercitus dux, a Ser- viis in bello occisus, 101, 102. Theodorus Armeniorum interpres sub Leone, 115. Theodosiopolis a Graecis post diutinum belluta capta, 122 el seqq. Theodosius protovestiarius sub Leone contra Bulgaros. pugnaus occiditur, 13. NE Theodotus protocarabus Dromonii imperia!is sub Por- phyrogenito, 142. Eum cssurn tonsumque Romanus per- petuo exilio damnat, 145. E "Theophanes conditor monasterii Magni Ágri, avunculus Porphyrogeniti, 76. Theophanes patricius accubitor sub Romano, 138. Theophilus patricius et Chaldia prator sub Romano — Phasianem devastat, 112. "Theophilus patricius et Theodosiopoleos praetor sub P'orphiyrogenito, 121. Theophylactus Bimbilides Phialz protospatharius sub Leone et lPPorphyrogenito, 1412. Theophylactus protospatharius οἱ mensz? Auguste do- mesticus sub Romano, 145. Bene crga Porphyrogenitum animatus, 145. . Theopbylactus magister sub Porpuyrogenito, 142. 'Dbeuderichus patricius, consul et Gothorum princeps. Libyam occidentalem occupat, 79. a hessalonica Macedonis urbs unde sic dicta, 25. Nunc thematis caput, 25. Quantum a Danubio distat, 111. Thomas Lycandi proucus qux munera Justiniano ob- tulit, 14. Thracesii Ασία Minoris incolz, 8. Thracesium thema unde sic dictum, 8. Fjus urbes, 8. 1207 | jus przetor equestris agminis dux, 18. Thracia unde sic dicta, 21. Olim in duo regna divisa, 20. Deinde Provincia Romani imperii ab uno proccnsule adminisirata, denique in exigua segmenta divisa, 20. Ejus praefectura et urbes, 21. Thymimes Mundari filius, 08. Tornicius Apogauem Taronite filius patricius, 116. 117. Regionen suam imperatori CP. donat, sed eam impera- tor patruelibus Tornicii reddit, 118. Ejus vidua in mo- nasterium Psorathei CP. secedit, 118. Tryphonis (S.) corpus ubi asservatum, 92. . Turcae olim Sabarteasphali dicti, 107. A Patzinacitis ejecti, pars in Perside, pars in Atelcusu regíone sedes ponunt, 107. Hi Moraviam invadunt, 108, 111. A Patz- nacitis sepe victi, 56, 55. In octo gentes divisi, 1t0. Eo- pum principcs ex Αγρα prosapia, 110. Eorum dignitates, Turcia ubi, 111. Quinam in ea fluvii, quibusque genti- bus cireumscribitur, 110. Turmarum mutationes sub Leone, 195. 5a amando occupata Melias ejus Clisuriarcha factus, 90. 'Tzeesthlabus Clonimeri álius Serviam a. Bulgaris de- vastatam occupat, et adjavante imperatore CP. habitato- ribus frequentem reddit, 102. Romano imperio se sub- jicit, 102. V Valid Arabum princeps, 75. Universam Africam capit, 13. — — — INDEX GEOGRAPHICUS N 1208 9! 2ndali Hispaniam primo, deinde Africam occupant, 1 Veneti olim Henetíci in insulas secedunt, 85, 85. A Pipino tributa solrere compellumtur, 85. Eorum insule et urbes iu Italis, 81. Venetiarum ducis sedes, 85, 86. Venetupt mare quot flumina influunt, 84. Visigstthbi Roma devastata Gallias primum, deinde Hi iam occupant, 79, 89. . inarus classis Arabum prefectus, ac deinde princeps, 15. Ejus expeditiones et mmperii tempus, 70. Usa Palestin:x ameras, 72. Uthmanes Arabum princeps, 10. Ejus expeditiones, 0. Uzi Pauinacítis formidolosi, 61. lidem C€hazaros faci e infestant, 62. Z Zacharias Atheniensis papa, 83. Zacharias Pribesthlabi filius a Paulo Brani filio Servia Qrineipstam invadens capitur, et Bulgaris traditur, 101. umdem adjuvantibus Bulgaris dejicit, 101. Bulgaros vincit, posteaque ab iis ejicitur, 103. Za*hlumi Serviorum pars cur sic dicti, $05. Eorum Regionis situs, 96. Eorum urbes, 103. altas quartus Arpads filius, 110. Zenarus Ismaelis pronepos. 67. Zichia ubi, 115. Ejus insulse, 115 et 114. Zupani Servis a Bulgaris ejecto principe Zacharia de- cepti, et in vincula conjecti, 102. . ,oZurbaneles preotospatharius Azatus curopalaue iberiz, INDEX AUCTORUM Qui in libris Constantini Porphyrogeniti De thematibus ac De administrando imperio citantur. Abro, 717. /Escbylus, 30. Alexander hístoricus, 23. Alexius comicus, 28. Apollodorus, 76. Apollonius, 77. Aristophanes, 77. Artemidorus, 18, 76, 77. Atbensus, 77. Charax, 78. Clidemus, 22. Dexip ;us, 26. Dionysius Periegetes, 17, 18, 21, 77. Epigrammata, 7, 10, 29, 50. Favorinus, 30. Gregorius Theologus, 26. Herodotus, 76 Herodotus, 6, 17. Hesiodus, 22. Ister, 17. Marcianus, 77. Marsvas, 259. Menander, 77. Mexippus, 27. 1 sa — Hellanicus, 21, 27. Hesychius Illustrius, 26. Hierocles grammaticus, 21, 25, 21. Homerus, 8, 11, 16, 21, 25. Inseriptiones, 9, 4, 14, Joannes Lydus, 5. Lucas (3.), 8, 105. Nicolaus Damascenus, 8, 24. Parthenius, 77. Paulus (S.). 23. Philostephanus, 17. Phlegon, 30. Polybius, 5. Quadratus, 77. Regum libri, 12. Stephanus grammaticus, 27. Stephanus mathematicus, 69. Strabo geographus, 18, 50. Synodus in 'rullo, 150. Tuüeophanes, 69, 71, 71, 78. Thucydides, 25. Xenophon, la. ^ Α »bara, 137. Abares sive Avares, 18, 85, &), 81,91,95, 97, 99, 105, 104. Abasgia, 111, 111, 125, 126. Abniciot:e, 22. Abnieum, 122, 135, 121, Adana, 6, Αἰμγριιις, 21, 68, 71, 72, 125. Λάαία, 115. 14, 15, 16, 11, 80. Abydus, 9, 18, 19. Adranutzium, 125, 126, 127, /Enus, 21. Acampse, 128. 128, 129. AEcles, 08. Acanthus, 25. Acareus, 133. INDEX GEOGRAPHICUS Ad Constantinum Porphyrogenitum De thematibus et De administrando imperio. Achzi, 21. Achaia, 21, 152. Achelous fluv., 25. Acontisma, 21. Acra, 21. Acroinum, 3. Acro.issus, 16. Actium prom. 26. Adrianopolis, 21. , Eculum. 81. Ages 15 AEgialus, 11. AEgina ins. 21. AE gissus, 21. AEgyptii, 5, 11, 25. JEolis, 5, 18. Kya promontorium, 18. Kygcaticus sinus, 19: Agseum, pelagus, 18, 19. οτί (8 ), ins. 61. A&thiopes, 5. /&thribus, 68, 70, 11, 72,75. /Etna mons, 27, Africa, 29. 70, 71, 15, 79, 80, 88, 90. Afri, 11, 39, 70, 78, 84, 96, Agapeti (S.), vicariatus 135 Agareni, 4, 71, 72, 75, 75, 116, (21 Agrigentum, 98. A tbolas, 85. 9 Aimanas, δὲ. Aipbar, 60. 1209 IN LIBROS DE THEMATIBUS ET DE ADM. IMP. 1310 Alábenda, 8. Atzzra, fluv., 136. Üaberizentza, 84. Chingylus fluv., 107. Alania, 62, 106, 111, 115. Aulon, 26. Czesarea, 15. 25, 195. Chius ins., 18. Alani, 62, 79, 114. Aureum littus, 113, Cxesarea Cappadociz, 5, 6, 7. Chlebena, 96, 98, Alba, 106. usones, 27. Calabria, 28, 99, 82, 85,85, Chlebiana, 95. Albunus, 96. Axiopolis, 91. 135 Albus üuv., 61. Alenidus, 26. Aliziez, 119, 190, 121. Ama'phis, 82, 85, 8Η, Amanite, 08. Amantia, 26. Amasca, 5, 6, 7. Amastra, 11, 12, Ámathus, 17. Aminsus, 7, 11, 157. Amolgus, ins. 19. Amorium, 3. Amphipolis, 23 Amphissa, 24. Ánalo'icuri thema. 9, 193 Anchialus, 91. Ancwvra, t1. Ándanii, 15. Andrapa, 7. Anemoticlios, 16. Anemurium, 16. ntania, 25. Antibaris, 93, 95. Antiochia, 75, 80. Antiochia Minor, 16. Antiquus, portus, 16. Apachune, 118, 119, 12). pamea, 9. À pate, 25. Aphrasia, 1355. Apbhrodisia, 21. Aphrodisias, 15. Αγία, 24 Apollonia, 25, 26. Apros, 21. Apsanum, 81. Aqui!eia, 81, 85. Arabes, 69, 71, 72, 74, 15, 16, 59 Arabia Felix, 80. Arabia Petra, 75. Aradus ins , 71. Aralus, 95. Arbe, 87, 95, 96. Arcadiopolis, 21. Arenta, Ι0/. Arentani, 87, 88, 104. Argivi, 16. Argos, 21. Argus, 20. Ariaratbea lacus, 6, Armenia, 74, 118, 119, 19Η, 125, 1:6. Armenia Minor, 9, 12, 13. Armenia Quarta, 75. Ármeniacum thema. 9, 123, 135, 157. Armenii, 5, 6, 17, 14, 115, 156. Ársinoe, 17. Arlemisia, 15. Ano 118, 119, 120, 121, 26. Ασία, 5, 4, 5, 7. 8, smosatum, 155. λε 86, 87, 92, 95, 97 Asponas, 133. Aspron, 166. Assyrii, 12. Ástacenus sínus, 9. Astacus, 10. Atech ins,, 115. Atel fluv, 105. Atelcusu, 107. Athenienses, 91, 25, Atramyttium, 18. Atalia, 5, 16, 157, 1:8. B Bstica Hispania, 77. Bietis, fluv., 77. Bagdad, 79, 80, 150. Bagibarea, 95. μα, fl., 115. Balbadonos, 135. Baretas, 135. Bargala, 25. Bargylia, 15. Bargyliacus sinus, 15. IDlaris, 29, 85, 89. Bartzus, ins., 96. Baruch, fiuv., 108. Baruphorus, €. Dasilz;um, 11. Basparacacs, 116. Dasparacanite, 123. Beca, 27, 95, 06. Belegrada, 109, |1t. Beliizin, 98. Belochrobati, 95. Belograuum, 98, 99. Beneventum, 82, 85, 89, 90, b Beibiani, 61. Bierinopolis. 153 Beroe, 21. Berpe, 23.1 Berrhoea, $35, Derul!ia, 101. Berutze, 60. Billzeus, fi., 11. Biniola, 81. Bis!as, fluv. ; 105. Bitetzebe, 59. Bithynia, 4. Bithyni, 5. 9, 16, 11. Bizya, 91. Dosona, 103. sporus Byvzantius, 30. Bo: f'orus Cimmeris, 50, 1 111, 112, 115, 145, 141, 148, 150. Bosporiani, 30, 14, 115, ri 146, 119, 150, 151, 152, .. 155, 155. Bothrenotus, 98, Biragylus, 25. Bratzes, ins, 105. Brehera, 95, Britannia, 78. Bronium, 84. Drundus, 81. Brutus fluv., 108. Buccellariorum th., 9, 6, 10, 11, 135, 156, 157. Bulatzospon, 106. Bulgaria, 20, 61, 96, 98,100, tot. 102, 106, 115, 141. Bulgaria Nigra, 62, 115. Bulyari, 20, 21, 57, 58, 15, 98,100, 101,102,110, t 11. T'ullis, 26. Bulnephrac, 60. Bvraminsius, 23. Burat, 113. Burgundia, 81. 82. Burlic fluv., 115. Ilusegrade, 59, Butoba, 99, 88, Dyzantii, 18. Dyrantium, 9, 20, 21, 19, M. C Cabari, 1N, Lus. Callatis, 31. Callipolis, 21, 83. Calpiani, Ἴ6. Camacha, 135, 136. Camirus, 16. Canale, 101. Canalite, 87, 88, 99, 105. Cancar, 106, 107. Capante, 81. Capha, η, i9, 159. Cappadocia, 5, 11, 135. Cappadocia Armeniaca, 6,7. Cappadocia Cataonia, 5. Cappadocia Charsiana, 0. Cappadocia Major, 4, 5. Cappadocia Mediterranea, Cappadocia Minor, 4 ὅ, 6, Cappadocia Taurica, 5. Cappadocix montes, 9. apre, 81. Capua, 82, 85,81, 89,90, 91, Caratia Jacus, 6. Care, 109 Cares, 5, 8. Caría, 3. Carpasium, 17. Carpus, 91. Cars, 118. Carthago, 97. (Carthago Nova, 17. Case, 109, 135. Castalius, fons, 96. Castellium, mons, 16. Casulinus fluv., 28. Cat:sonia, 5. Catautrebeno, 95. Calera, 103. Caucasus mons, 113. Cazachia, 111, 113. Celzuidium, 35. .elle, 25. Cel'zene, 12, 116, 117, 155, 136. Cepliallenía, 95, 135. Cerwopyrgus, 25. Ceramicus sinus, 15, Cermia, 17. Cetzeum, 125, Chabuxingyla, 106. Chader fluv., 115. Chzeronea, 34. Cha:cis ins., 21. Chaluzi, 12. | Chaidiei thema., 12, 115, 122, 127, 155 Chalep, 80. Cbaliat, 118, 119, Chalis ins., 21. Chamuch, 156. Chanzit, 155, 126. Charan, 80. Charca, 119, 190. Charoboe, 105, 100. Charzianum, 6, 155, 156. Chararis, 57, 62, 65,64, 106, 107, 115. Chazari, 62, 63, 105, 107, 108, 109, 111, (12. Chelandia, 107. :hemps, 80. Cherronesus, 24. ersonis ih , 30, δν, 91, 98, 60. 693, 75, 106, 111, 112, 115, 148, 151, 157. Chersonite, 57, 60, 141, 115, 116, 147, 118, 119, 190, 151,155, I56, 157. Chert, £18, 119. Chidiaas fl., 107, Chliat, 118, 119, 120, t3. Chlum, 103. Chlumus mons, 105. Choara ins., t05. hong, 8. " Chopon, (05. Choracul fluv., 115. Chorosan vel Chorossan, 76, Chozani thema., 155. Chrobatia, 95 96, 97, 93, 99, 101, 102. 101, Chrobatia Alba. 99 Chrobati, 62, 87,88, 95,960, t 98, 102, 105, 101,110, Chirobati Albi, 97. Chrysopolis, 50 Ciabus, 61. Cianus sinus, 19. Cibyrrha, 16. Cibyrrhaeote, 15, 150, 131, 3. Clausura Strymonis, 25. Clazomene, 18. (lima, 21. Climato, 55, 62, 115. lisa, 56. lugia, 8/. Cnidus, 15. ία, 91. Cogradus, 81. 9lones thema , 5, 6, 13, ; 139. Colophon, 8, 18. Coloris, 126. Coloss, 8. Commata, 155. Comodromus, 155. Comopolis Domateri, 7. Comopolis Meri, 5, 9. Comopolis Modreus, 10. Concordia, 84. Conopa, 61. Constantia 17, 61. Cons!antiana, 91. Constautiensium urbs, 150. Constantinopolis, 20, 21,27, 29, 71, 72, 14, 82, 99,102, 15, [99 Corcyra, 35. Corcyriei, 96. Core, 119, 190. Cori, 98, Corinthus, 21, 151, 144. Corus, 7. Corycus, (5. Corycium antrum, 15 Cot y:um, 9. Cracnacatze, [06. Crarium, 60. Cratia, lH. Creta ins., 7, 28, Τὸ. Cribasa, 95. Cribetzeni, 59. ευ] ίσος. 61. Crisus fluv., 110. ;rociferum pratum, 15, Cromna, 11. Croto, 28. Crucis (S.) vicariatus I5, Cuartzitzur, 106. Cubu 1l., 105. ; mi e, 105. is 'fluv., 112. Cubera ins., 104. Curcura ins., 96. Curium, 17. Curtugermati, 100. «usu, 109. Cybernicum, 149. Istra ; 1l. Grelades insul:e, 18, 19, 21, 21, 51. Cymbalius, 136. Cynetes,76. Cyprii, 129, 150. Cyprus in ins , 17, 28, 70, 74, Cyrenma. 17. Cyrene, 27, 79. Cyriace (S. |, urbs, 98. Cyrnus ins., 28. (ytherga, t. Cytoru Crrcus, 2 48. 19, 129, 150, D Dacis przfectura, 26. Dadibra, 12. otiheni, 9. Dafotihe 96. Dalisanuus, 177. Dalmats, 94. Dalmatia, 26, $9, 86, 87, 88, 95, 94, 05, 96, 9T, 98, 93, tot. . Damascus, 71, 12, 16, 80. bans ris mri 58, 59, 61, 3, 113. D dE "M E 119, 113. Danubius fl E 61, 78, 85, 25. 9^ 99, 110, 14, 112; Dardani:e przfectura, 26. Dardani, 9. Dascylium pron. ; 9, 19. Dasymon, 6. Daulium, 21. Debeltus, 31, Decapolis, 15. Decatera, 29, 88, 92, 95. Delphi, 21. Delus ius., 18.' Demetrías, 235. Derzene, 156. Desnec, 103. | Diadora, 87, 92, 96. Dioburus, 25. Dioclea, 86, *5. 104. Diocletiani, 86, 87, 88,101. Diocletianopolis, 25. Dionyso sopotis, 41. Ditzice fluv., 103. Ditzina fluv., 61. Dius, 25. Dobriscic, 103. Do4one, 26. Do'onchi, 91. Domaterus, 9. Dometiopolis, 15. Dorienses, 16. Dory!»um. 9. Dostinica, 101, 103. Dresneec, 102. Drungubitze, 61. μμ. 26, 27, 953, , 99, E Echinzus, 25. Edessa, 25. lbysinii, 16. E'eusin, 21. Klissus, 95. Elitualba, 84. Klos, 133. Emess:, 81. Emei, 80. Επνοιὰ, 95 Eaet', 11. INDEX GEOGRAPHICUS Eordzi, 25. Ephesii, 8. Ephesus, 8, 18, 711. Ephira, 21. Epidamous, 36. Epidaurus, 91. Epirus Nova, 26. Epirus Phocencis, 25. Episcopium, 156. Erax fluv., 121, 125, Er!em, 105. Erysima, 7. . Erythinni, 11. Esibe, 80. Essupe, 99. Estiunez, 95. Ete!, 109. Eub:ra i ins., 24, 28. Eudocias, 155. Eudoxiopolis, 21. Euphrates fluv., 71, 75. Euphratía, 136. Europa, 5, 20, 21, 79. Europus, 235. Eustrszum. 25. Ezerite, 135, 151. Ezerum, 135. F Faustino Oa 8 T. Francia, * 89, 90, 95, 97, Francia Magna, '80,' , Franci, 11, 28, 90, 65, 84, 85, 99, tio. Frigidi montes, $9. G Gades, 1. Gaieta, 82, 85. Galatz, 10, 11. Galatia, 3. Gallia, 27, '18, 19 Galumaenic, 105. Gangra, 12. Ganos, 21. Gaza, 10. Geech fluv., 107. Gelandri, 60. Gemindus, 23. Genach, 109. Gepedes, 18. Gerniani, 79. Gernianicopolis, 13. Germauus, 26. Giaiucatz, 106. Giazichopon, 106. Gletes, 76. Gozanum, 12. Gomphi, 35. Gotthi, 98 18, T9. Gradetze, 104. Graecia, 25, 151. Greci, 9, 40, 91, 105, 131, 1354. Granicus fluv., 9, 18. Greg or: suburbium, 116. Gregorii (S.) ins., 00. Gutzeca, t$ Gyla, 105, 106 Gyra, οι li iJamus mons, 20. Magia, 16. llaricarnassus, 15, 71. Halinvris, 21. Halys fluv , 5, (4, Harmonia, '25. Hebola, 81. Hedomene, 25. Helcynium, 95. Helenopolis, 10. Heliopolis, 151. Hellas, 19, 25, 27. Jtellenes, 2t. He lesportiea — provincia, 150. 145, 106. Hellespoutus, 19, 27. Henetici, 84. Heraclea, 11, 21. Heraclea Lacci, 25. Heraclea Strymni, 2l. Herculis Columns, 21, 716. esperia, Hierapolis, 8. Hierosolyma, 10, 121, 122. Hispania, 12, 15, 11, 78, 19, Homerits, 08. Hormus, 101. Hybul fluv., 112. Bydruns, 85 Jberes, 77, 121, 1232, 135, 121, 125, 195. Iberia Occidentalis, 16, T1, Iberia Orientalis, 74, 77, 115, 116, 126. 127, 129. Iberus fluv., 16, 78. ]bora, 7 [conium, ὁ. les ins., 106. lium, 34. Ii ricum, 21, 95, 125. Indi, 9 les, 5. 8. lonia, 5, 71. lonicus sinus, 21. Jonopolis, 12. Irenopolis, 15. Isauri, 5, 4, 11, 16. Isauria, 5, 14. Jsauris montes, $. Issicus sinus, 15. Issus, 15. Ister fluv., 20, 21, 110. [ster urbs, 21* Istria, 96. Ithaca íns., 95. TAE 33. J Jabdiertim, 106. Jalyssus, 16. apyges, jasus. 15. Joannubius, 25. Josie, 105. Jnstiniana, 84. Justinianopolis, 150. L Labinetza, 101. Lacedamunia, 21, 1355. Laceuzmonii, 16, 11, l.agobardia, 28. Lamia, 25. Lampsacus, 9, 71. Laodicea, 8. Lau, 91. Lauriton, 81. [.ausse, 91. Lauzaius, 13. Lazi, 141, 1406. L.azica, 1H, 148. Leanti, 60 |. ebedus, 8, 18. [.ebedia, 107. Lectum, 18, 19. Leuzaneni, $9, 106. l.esbus ins , 28. Lesnec, 105. Lestron, 96. Leucas ins., 25. I.cucosyri, 6. Leucusia, 17. Libanus mons, 71, 74, 75. Liby», 27, θὰ 19. 78 Italia, 21, 18, 85, 82,881,835. 1212 Lihya Occidentalis, . T8, 79. ligures, 25, 77. Limon, 151, 152. J indus, 16. Lissus, 20. Litumancerses, 85. Litza, Longobardia, 28, 29, 82, 85, 88,.89, 155, 115. Longobardi, 29, 78, 85, 81. Lontodocla, ιού. Lucabete, 104. Lulianum, 84. Lulli, 6. Lumbricatum, 93. Lusitani, 18. Lusitania, 77. Lycandi Th., 15, 14, 156. Lycaones, i 6. I.vcaonia, 5, », 6. Lycia, $ Lye, 16. I. ydi, 5, 8. Lydia, 5, 8. M Macedones, 4, a 135. 7 Macedonis Th., Maceta, 21. Madamaucus ins., δὲ, 85, Modianitica solitudo, 68. Meeander fluv., 17. Mseones, 8. Mzonia, 5. Msotis Palus, 111, 115, 111, 145, 146, 147, 148, 149. Magnesia, 8, 18. Maine, 131. * Malea prom., 155 Malozeatz ins , 105. Mantziclert, 145 119, 120, Manizicierlani, 133. Mardois, Τε, τί, 75, 151, Mare Nigrum. 99. Mariandyni, 5, 11. Mastatum, 121, 195. Mastieni, 76. Matarcha, 111. Maurophori, 11. Me gere, 109. Megrrelus, { 103. uosyri, 6 Melon fluv., 16. Meleta, 95, '96, 109. Melissonium, 96. Melitena, 5, 136. Melitiniati, 155, 156 Melus, 19 Merizus, 21. Merus, $. Mesembria, 20, 59. Men mias, 12, 123, 155, Mesticon, 21. Metropolis, 25. Midzum, 9. Milengi, 135, 131. Miletus, 8, 45, 16, 18. Milinisca, 59 Mimonti praefectura, 21. Mischii, 126. Mitylene, 18. Mocissus, 7. Mocriscie, 1035. Mocrum, 96, 104. Modrena, 10. Mogola, 16. Mopsuestaa, 6, 75. Moravia, 62, 108, 109, 110, 111. Morescs fluv., 110. 1213 Muudraga, 109. Mura, ΝΕ. Murgule, 128. Musel, 80. Mylassa, 15. Mundus, 15. Myra, 16. Mrina, 8, 18. Hynioce pneum 135. Myrlea, 9. Mysia, 8, 21. Mysii, 9. N Naisus, 26. Napresi, 60. Naupactum, 21. N3zianzus, 7. ο. 15, 25, 28, 82, 85, 8 Neaset, 60. Nece, 109. Necropylz, 111, 115. Nemevus, l7. Nemogarda, 59. Neoc:esarea, 5, 7, 12. Neocastrum, δὲ. Nicza, 9 Nicedes, 25. λε. 126, 127,110, Nicopolis, 12, 33, 95, 121, 136 Nicopsis fluv , 115, 111. Niger mons, T1. Nina, 95. Nona, 95, 98. Novae Patra, 25. Noviodunum, 21. Nugrade, 10t. Nunpum, 84. Nyssa, 8, 155. 0 Obsequium thema., ὅ, 9. Oceanus Occiduus, 27, 79. Ok demus sinus, 15. CÉEniades, 16. Olympus, 9, 140. Oivmpus Mysius, 9. Onogunduri, 21. Opsara, 87, !15, 96. Optimatum thema., 9, 10 Orni, 21. Orontius fluv., 96. Ostrobuniprach, 60. Ostroc, (Ut. P Pagani, 87, 88, 96,105, 105. Papanis, 96, 98, 99, 101, Page, 156. Palasstina,27, 68, το, 1, 13, 5, 80, "3 Pamphylia, 5. Paniphylii, 4, $. l'amphylius sinus, 17. Pania, 78. Panion, 21, Pannonia, 26, 79, 95. Pantalia, 26. Panticapeus, 350. Papagia, 111, 115, 156. Paphlagones, 5$. Paphlagonia, 11, 112, 157. Paphlageonum thema., 112. Paphus, 17. Papia, 80, 81, 82, 85, 85. Paracladium Danubii, 61. l'arathalassia, 95. Parius, 9, 19. Parnasus, 7. Parthenius fluv., 10, 11. l'artheuopolis, t0. l'arthicopotis, 21. Patara, 16. Patre, 21, 151, 122, Lil. Patrze Novze, 25, Patzati Suburbinm, 116. Patzinacia, 105, 106, 11, 113. Patzinacite , 55, 56, 57, 58, 59, 60, 3, 99, 105, 106, 107, 108, 109, 110, 115, 157. l'elagia ins., 1$. Pelagonia, 23. Pélasgia, 44. Pelle, 25. Peloponnesii, 143. Peloponnesus, 16, 25, 151, 135, 154, 143, 144. ' Pentadactylus mons, 153. Peparethus ins., 25. l'ereri, 118, 119, 130, 121. l'ergamus, 8, 18. Perze, 16. l'ersa:e, 4, 12, 121, 1323. l'ersia, 71, 76, 80, 107, 108, I15, 119, 121, 223, 128. l'ersthlabus, 109. l'esenta, 95. Phaaces, 25. Phalacrus mons, 12. Phanagorium, 50. Phara ins., 105. Pharsalus, 25. Phirus ins., 96. l'hasiane, 122, 125, 125. Phasilis, 16. l'hasis fluv., 121, 125. Phateme, 65, Phatemitze, 86, 80. l'hatilanu. mous, 139. Philadelphia, 8 Phileta, 16. ο ppls 21. "S 'hilippopolis, 21. Philistim, 50. Phines, 81. Phoceusis Epirus, 25. Phonice, 72. Phoenix fluv, et urbs, 16. Phosaon , 81. Phosphorium, 30. Phryges, 4, 5, 9, 10. Phrygia, 3. Phrygia Capatianes, 5. Phrygia Minor, Phrygia Solutaris, 5. Phuotis, 25, 21. Pinets, 84. Pisid:, 4. Pisidia, 5. Pisuch, 90. Pisya, 16. Placentia, 80. Pleba, 945. Plutinopolis, 2!. Podalia, 16. Podendus, 6. Pompeiopolis, 12, 15. Ponuca, 1144 Ponticum Mare, 55. Pontus, 19, 20, 111, 113. Prenetus, 10 Pribana, 25. P'riene, 8. Pristena, 84. Pruoconnesus, 9, 19. Propontis, 18, 19. Prusa, 129. Prusias, 11. Pteles, 11 4. Pulcheriopolis, 26. ΡΥΙ5, 9. Pyrchanus, 28. Pyrenzi montes, 76, 77. Pyrotima, 95. Pythia, 140. R Ragusiui, 88, 89, 96. Ragusium, 29, 87, 88, 91, 9», 96. IN LIDBROS DE THEMATIDUS ET DE ADM. IMP. Rastotza, 96. Rhamble, 80. Rhegedora, 7. Rhegepoilandus, 7. Bhegium, 3Η. legii pons, 159. Rhemesiana, 26. Rhenus (l., 5,9. Rhibalenses, 84. Rhibantus, B4. Hhisena, 104. Bhodanus, 76. Rhodopes praefectura, 21. nodus ins., 115, 116, 70, πα. Rhomatina, 81. Rhusium, 25. Iiyudacus fl , 9, 19. Rhynea, 19. Rizonicus, 26. Rodentus, 6. Roma, 97, 29, 81, 63, 85, 86,91, 100, 105, 111, 116, Romaui, $5, 56, 65, 67, 72, 76, 79, 85, 86, 87, 9, 90, 91; 95,94, 96, 97, 99, 100, 101,102,105, 10 5,106,109, 112; 111, 118, 119, 120, 121, 122, 128, 129, 131, 1515; 1:6, 168, t5, 116. Romanis, 6I, 121, 126, 123, 150, 157. Roinanopolis, 115, 156. Rusianum, 85. Russi, 55,56, 58, 52, 60,61, 65, 112, 115. Russia, $7, 59, 60, 106, 111. S " Sabarteeasphali, 107. &a! as fluv., 111. SacacatUr, 106, Sagalassus, 16. Salamas, 138, 119. Sulenes, 105. Salernum, 32, 85. Salmacata,, 106. Salons, 27, 86, 87, 91, 95, 91, 97. Saltice, 21. Saltus, 25. Samaria, 12. Sambatos fluv., 59. Samothrace ins., 21. Samus ins., 17 Sangarius fluv., 10. Saniana, 11, 195. Sapaxi, 156. Sapiciu n, 159. Saraceni, 139 28, 29, 67, 69, 132,:75, 14,88. 89, 112,122, 125, 128, 129, 150, 131, 136, 101. Sarat, 113. Sarcel, 62. 111, 113, 113. Sardiani, 8. Sardinia, 26, 28. Sardis, 8. Sarmate, 144, 155, 147, 149, 150. Savada, 91. * axonia, 93. Scampta, 20. Scarphia, 21. Scepila ins., 25. Scena, 93, Sceupton, 26. Scirdacissa, 95. Sclabesiam, 131. Sclavi, 59, 60, 61, 86, 87, 89, 91, 95, 91,95, 96, 97, 105, 104, 106, 131, 155, 151. Sclavonia, 85. Scordona, 98. Scyrus ins , 19. Sevthie, 21,25, 10 t, Τετ. 1214 Sebastes th , 15, 156, 157. Sebastopolis, 20. Selbo, 93 Se:cucia, 15, 16. Seleuci:e Th., 14, 15. Selga, 16. Selinas fluv., 61. Selinus nrbs et fluv., 16. Selymbris 30 Seretus fluv., 108. Serre, 2l. Servia, 95, 96, 97, 99, 100, 101, 109, 105, (01. Servii, 61, 87. 88, 97, 99, 100, 100, 102, 105, 101. Servii Albi, 99. Sesamus, 11. Severin: (S.) urbs, 28. Sicanía, 27 Siceliotze, 28. Sicil:a ins., 27,15,83, 81,135. Siculi, 94. Sicyon, 21. Side, 16. Sidraga, 95. Sigrian: montes, 9. Singidon, 79. Sinope, 7, 11. Sipendus, 80. Sirmium, 79, 109. Smyrna, 18, 11. Soli, 15, 17. Sora, 13. Soteriopolis, 101, 111. S pania, 76. Sparta, 14 Sporades ins., 18, 2T. Srechiabar. x, 19060. Stenite, 159, 141. Stenum, 109, 1I. Stoli, 25. Stolpon, 98. Stratonicia, 8, 16 Strobelus, 15. Strobilus, 84. Strubun, 60. Strymonis thena., ?5. Surrentum, 85, δὲ Susa, 150, i51, 152. Syce, 16. Syl eum, 16. Syme, Ins., 15. Symposium, 156. Syngul fluv., 112. Syracuse, 28. Syri, 6. Syria, 27, 71, 72, 75, τὸ, 115, 111, 126, 150. Syrucalpee,. 106. Sysperites, 12. T Tabia, 155. Talmat, 105. 'Tamasus, 11. Tamatarcha, 115, 156. Tanais fluv., 112, 115. Tariani, 109 Tarrhaconcesa. 77. Taro, 114, 115, 117, 118. Taronitz, 116, 117. Tarsia, 5. Tarsus, 15. 'lartessii, 16. Taurica, 5. Teuromenium. 28. Tauropolís, 16. Taurus mons, 5$, 11, 16. Tece, Teium, 11. Teliutza, $9. Telmissus, 16. Tenen, 98. Teos, 8, 18. Tephrice, 12. Terbunia, 95, 96, 97, 99, 105, 101. Tetrangucium, 87, 92, 96. 12:5 'Tharsiat:?, 10. Thasis ins , 21. 'Theb:e, ?5. Thoodosiopo'is, 122, 125, 121, pat Thoodosiopolitani , 193, 125 "hera ins , 19. Therssia ins., 19. Therma, 7. Thermopyle, 21. Thessali:e praefectura, 25. Thessa!i, 25, 21. Thessalonice, 25, 111. Thessalonices thema , 923, Traces, 8, 133. Thracesiorum thema, 7, 8, 6, 150. Thracia, 8, 71, 79. Traci praefectura, 21. ''hracinm tliema, 20. Thyatira, 8, Thyni, 10. Tibe, 118, 119. Tibium, 122, Ticrit, 80. INDEX RERUM Timeses fluv., 110. Titiopolis, t5 Tiza fluv., 110. Tius, 11. Tlon, 16. Tomis, 21. Topirus, 25. Tortzeli, 81. Trajani Pons, 109. Trajanopolis, 21. Traliis, 8, 18. Trapezus, 12, 156. 'Trice, 25. Thrimythus, 11. Tripolis, 79. Triton, 9. Trojani, 9. Trop:eus, 21. Trosmis, 21. Trullus ftuv., 108. Trypia. 136. Tungate, 106. Turc, 56, 58, 62, 65, 91, 95. 99, 101, 105, 107, 10, 109, 110, 111, 1411, 112. Turcia, 97, 106, 108, 111. Turgancreh ins., 1&4. 'l'utes fluv., 110. Tyana, 7. Tyrocastrum, 125. Tzamandus, 15, 11. 150. Tzarbagani ins., 111. Tzena, 05. Tzernigoga, 99. Yalliapert, 196. Tzoidus, 21. Tzopon, 106. "zur, 105. Tzycane, 145. U Ulborsi, 60. Ulnotes, 118. Ulint, 106. Wisigolhi, 79. Uzi, 61, G2, 105, 106. Uzia, 106. 1213 V Vandali, 78, 79, 8& Varna, fluv., G Veruch fluv., 113. Veneti, 84, 89. Venetia, 985. Venetis, 81, 85, 98. Verona, 81, 82. Vesuvius mons, 25. X Xanthus, 16. Z Zachluma fluv , 105. Zachlumite, 87, 88, 96, 97, 99, 101, 105, 101. Zacynihus ius., 25. Zalichus, 7. Zenopolis. 15. Zentina fluv., 96. Zellebe, 104. Zichi, 105, 114, 1556. - Zichia, 57, 114, L2, 156. INDEX RERUM .ET VERBORUM IN EXCERPTIS ΡΕ LEGATIONIBUS PIUECIPUE MEMORADILIUM. Á Abari gens omnium fortissima οἱ poputosissima, 99. lidem, genus hominum invictum, οἱ inexpugnobile, etc. 9». lidem auxiliarii optimi,99. Abari, transgressa et spre- ta ea qua legatis debetur reverentia, Mezamirum necant, 100. Abaros su:e fraudi obtendere sermones officio ple- nos, ἰ0ἱ. Nihil Abaris erat deliberatius quam omnibus copiis in bellum erumpere, 101. Abari antea superbi ac efferaii, jam inoderatiores íacti, apud se cogitant quo tandem res casurz essent, et quis futurus esset earum exitus, 103. Abari per Romanorum pusillanimitatem sua sibi ccmparabant commoda, 103. Abari existimabant se precibus, et blanditiis imperatorem delinituros, et minis perterrefaciuros, 102. Abari imperatoris fqgritudinem admirati, 105. Abari in Francorum regionem" abierunt, 405. Abari cum Francis fiedus ipeunt, 110. Cum Aba- ris, et advenis amicitiam tenere gravius et acerbius est, quam eos hostium nuinero habere, 126. Abarisson, 159. Abhorret à communi sensu, simul et vincere, et eorum: qu»s viceris bona aliis tribuere, 155. Acerbe contumeli:», 112. Adamantius Tbeodorico consilium dat ul se summis- sius erga imperatorem gerat, δὲ. Admodum a«doles-ens, 1354. Adrabiganum urbs iu Armenia, 186. Adrianopolis, 10. Adversarius imniirens, 80. Adulatio freda, 116. Accusandi se mutuo cause, 120. Acus, urbs, 118, Λουία hasta quz transadigat costas, 114. Adamantius per viam incogrilam, οἱ quz? (um pri- mum equites admisit, pervenit ad castrum E pidarnno proximum, 85. Adhibere manum sa'utarem, 185. . Admiratione correpti immobiles οἱ fixi steterunt, 16. d &gyptius medicus, legatus invitus omnia pessuimde- I' Aquipollentibus verbis, οἱ e'usdem sensus, | 10. Atas imbellis, et nulli usui ap!a, 19. Kthiopum gentes, 57. Aetius Romanorum Occideptalium dux, 37. Aflinitas ex nuptiis, 74 Aflinitati nuntium remíttere ob scelera, 27. Afumum castellum, 167. Agintheus ordinum ductor in lilyrico, 50. Agricole qui nihil commeruerunt, ob. potiticorum 4e- mentiam plectuntur, 91. Agricolarüm genus obtritum ab exercitu, 90. Alamandari ensis pro republica Romana quiescit, 115. A'boinus Longobardorum dux , 110 Ambigua victoria ab armis discessit utraque gens, 121. Ambrus et Caniboses fratres, 106. Ambrus Saracenorum phylarchus , 104. . Ambro Alamandaro Saracenorum duci mille auri υγ debebantur, 139, Amici amicorum periculum levant sun, 9. , Amicis ofticia debila ne deueges, 167. . Amicitia pecuniis contracta haud probatur, 146. Ami- citía tarpis, servilis, et pretio empta, 116. Amicitia cujus ratio constans et natura bene fundata , squalis, uon νου comparata, 116. Amicitia firma et inviolabilis, Ad amicitiam nosirs& reipublice accurrens, 165. Amingus l'rancus, 153. Amorcesus gcnere Nocalius, 91. : Amorcesum cupido incessit Saracenorum qui io Arabia Petra degunt phylarchus esse , 94. Amorcesus immoderate honoratur ab imperatore, 92- Anancastes, 161. Anatolius legatus, $6. Anchialus urbs, 176. ,tndtean Persarum rex, 171. Vir admodum prudens, Animalium slatnas dux habebat ín deliciis, 155. Animi immoderata elatio, 9. Cum animi alacritate et facilitate discere, 2. Animum convivio exhilarare, 95. Anniversarius reditus, 178. Ánnum numerandum secunde m morem antiquum qui terminatur trecentesimo sexagesimo quinto die, 112. In tam longo anuorum decursu infinibe res evenerunt, 1. Ab autiquo apu: utrosque principes (l'ersurum et Bo- 1211 manorum) in more positum est, post magnos legatos, mittere alios minores quibus non is eultus οἱ honos, qui magnis legatis exhibetur, przstatur, 158. Apamia, 171. | Apparatus bellicus terret, przsertim cum magnificen- tia przestringit oculos, 8. . A Apparitor id sclum exsequi debet quod judicii calculus ert, 6l. Appharban amicissimus Narcmo Persarum regi, 26. Aperte et dilucide scutentie sunt. exponendz, 9. Ut rescindantur. ambigua, 9. Apollonius Zenonem cognatione contingebat, et ducis dignitate auctus, 72. Apsiclius, 171. Aqua in utribus apportla!a, ut usui esset in locis. ina- quosis, 109. Aqua ἰπίθεία., 42. Aqua ducius apud Daras, 11. Arabs Scenita, seu Saracenus, 91. MEE Arcadiopolis non armis sed fame, esu:ie, atque inopia capta, 90. Arcadiopolim omni apparatu oppugnaturus Tlicude- ricus, 90. Arcesilas" Turcorum monarcha, 161. Ardaburius Ásparis filius ad Damascum Saracenos de- bellavit, 40. Ardentibus animis profecti ad pugnandum, 97. Arma et jus belii, 189. Non debent arma gestare servi adversus dominos, 185. Ab armis omnibus perfecta qules, 121. Armenia Persarum ditioni confinis, 75. Armenia nun- quam expugnata a l'ersis, 109. Ars navium zudificandarum, 127. Arsanice, 50. Artes bellicas necessario edocti, 174. Arx Jerovach ad portas C:spias sita, 45. Asimuntii, 35. Asperitatem litterarum Narses legationis princeps ; &u^rum morum lenitate temperavit, 28. Arrabanus Tiridatem regno expeilit, 25. Aspindus Mediz fluvius, 29 Asterius judex, seu contrascriba, 120. Aslerius clam lilteras scripserat ad. imperatorem Ro- manorum, ut dum res Tl'ersarum afflicta: essent, eos ado- riretur, 1-0. Astriugi el Lacoragi, 21. Altentiu« et. perfectius assequi cognitionem etc. ita- que remisse ac perfunctorie non est libris abutendum, 2. Auilas Huunorum rex litteras ad Theodosium mitt, 94. AuUilas Honoriam .poscit, 40. At(ule filii , Den- gisich οἱ Irnach., 44. Attiias ne postularet majoris dig iilatis viros ad se legatos transire, 48. Attíilas homo, Theodosius Deus, 49. In Attilam compositas. insidias exsequi, 51. Attilas Rigilam vocat feram impudentem, ο. Crucem minatur, 55. Attilas filiam E:scam iu uxorem, Scytharum legibus id permittentibus, ducere voluit, 95. Alüile zdes reliquis omnibus eminentiores, 58. Attilas comessalus est equo insidens, $8., domus Αι] descri- ptio, 653. Aittilas constanter minatur bellum nisi Sylva- nus, aut. pocula. dedantur, 64. ΑΙ contracta laudatio, οἱ. 5i Attilam impetus coperit Medos invadendi, 64. Altilas Romanos ad parium poculorum certamen imi- tavit, 66,, coramAttila filius ejus pr:? pudore, oculis semper in terram dejectis fuit, 66. Attilas modestus, 67. Attil:e poculum ligneum, convivis aurea et argentea po- eula, 67. Attila. filium juniorem [ruach placitis. et L:etis oculis est intuitus, 68. l'i.jus Attilze Oebarsium θεῖον pa- trium, sui patris loco ducebat, 69. Attilas omnes Scythis principes donis Maximinum ornare jusserat, 70. Attilas filium Bigilz coram patre Bigila ense trajici jubet, nisi diceret, quem in usum tantum auri asportasset : mo- nitus enim fuerat de coniuratione, 71. Attilas superbe et insolenter disserens, 72. Attilas de reddendis profugis consilium probat, modo Ron:ani a transfugis adnittendis temperent, 72. Alraelon nomen loci, 120. Audacia retundenda, 106. Audacior, ultra barbaricam insolentiam vana gloria elatus, tumens, verba arregantiora el. vires excedentia denuntians legatus, 113. Audita sepe. abalienant, 165. Audin;us Gcrene familiaris, 80. Augus'us Orest;s filius, 93. Augusta et vencranda dies Nativita:is Christi Dei, 145. .Aulici irrideut homines militares, 19. Aulici omnem di'igentiam ac studium adhibent, ut fautores donis de- mereantur, 126. Aurelianus imperater vi Juthengos Scythas devicit, 7. Auri ducent» libre Adamautio date ad convehendos ]JN EXCERPTA DE LEGATIONIDUS. 1218 commeatus, 80, Auri quantitas, vsque ad centum 1.4 ginta. pondo mittitur in Italiam. 3 Cesare, 121. Qui. au- rum habet cum voluptate possidet perfidiam, 185. Autlienticum approbatum exempl.r, 112. Auctoritatis. primo gradu se collocaturam recte sen- tientes de fide Christiana dux Mauricius ait, 126. Auxilia proxima, non e longinquo exspectanda, 46. B Bahylonicze copiz, 181. . Badomarius inier. Germanos potentia atque auctoritate excelluit, 17. Bajanus, 101. Bajanus Abarorum dux, 110. Bajanus se in omnes partes dicendo versabat, 111. Bajanus minatur se missurum exercitum, ex talibus conflatum, ut. ex eo- rum exitiot damnum nullam esset perventurum, 114. la- janus in cathedra aurea sedet, 151. Da;anus faciles Rc- manos non erat reperiurus, 13l. Balaam Hunnorum urbs expugnata, 46. Balaimnerus Scytha, 74. Balamero ltomarni decem et no- vem auri libras quot annis *oli constitueeuut, 76. Ba- lamerus Tobos evertit, 78 B.lameri fj ius lt'omanorum amicus, et qui se eorum filium dicebat, 9I. Rallomarius rex Marcomannorum, 25. Baiieum Onesegii, 58. Balnei architectus fit balnea. tor, 21. In balneo pue.l:e odas seu cantilenas Se) μίας canebant, 58. Baramus detestandus servus, 135. Barbari magnificis verbis sua efferunt, 46. Barbarum ab urbium ruinis οἱ excidiis avertere, 79. NWarbarus sa- cerdos, quem Christiani presbyterum vocant, 82. In Barbaros recedentes prosilire minime tutum, 82. Dar- bari natura sunt elato animo, et rebus secundis fero- ciores redduntur, 125. Barbarorum in merem, inconditis ictibus, 137. Barbarorum est ferox, et impotens ingenium, 105. Barbarorum erga captivos humanitas, 163. Barbari, liic suut Franci, 189. Barbarcs non auditus, 189 Barbaríica inopinata humanitas, 190. Bazic et Cuorsic Medorum oppida, 64. Bellum fodere finire, 7. Belli &rumnas et molestias deponere, 9. Sinzu'is die- bue exercitum ad bellum exercere, 35. Del.i incerta, 27. Deli renovandi oc^asio singulis annis usurpata, 42. Belli molem aver:e-e, 65. Del!i casus hos. doininos fe- cit, 69. Bellum fraude finire, 73. Quoad utile est bellum finiendum, 93. A soiitudine et vastitate quam bella fe- cerunt se relicere, 117. Qui prior bellum suscepit si prior supplicet, turpe divtu, 1l8. Belo posito res in commodiorem statum rediguntur, 122. Duin quisque sua recuperat, nulla be!li scintil.a relinquitur, 122. l'ellum magis ac mayisin ardentioremconteutioneim ingravescens, 126. lel um Persicum, 126. Bellum res m.la, 155. Belii ellecta, 155. Bellici a paratus opportunilas, 150. Dcnec erunt bella «t enses, I 5. Bellum tat dirum, υἱ si quis venari vellet, nullum animal vivum offenderet, 159. Iiellum conventionibus solvere, 175. Bellum humanorum ma:orum auctor, et magister, a se edoctus, 182. In bello nihil magis:perfidum pecunia, 185. Lacrymosum bellum, 185. Alicul bellum facere, adnixo studio, 187. Beneficiis [pro] insidizx, 155. Renevo:entia infinita pedibus ca'cata, 186. Berichus Scytha nobilis, 66. Derichus odio vel saliem ira latente Maximinum prosequebatur, 70. Bostamus vir apud Persas illustris, 136. n Biganes, 125. Quamdiu biganis solem inlueri liceret, 3. B'gilas insidiarum in Attilam manifeste convictus, $9. Tigilas in'erpres, 48. Bigilas dira bestia appcllatur ab Attila, 71. Bitharmasus, 115. Blandis verbis adulatus, 180. Ἰάσμπινος et Nubades a Romanis victi, 10. Bieda, 43. Bleda episcopus hiceseos Genserichi, 75. Boclianus missus ut Bosphoron caperet, 161. Bo!ocalabra facinus admodum periculosum patrat, cum concubina Chagari ludit, 177. Bolocalabra vir Scytha, 111. T'ona mu ta feci! , valde amice, 184. Bono vulnerato non licebat. per Thieodorum medicum exire, 12. Bono sunt animo qui mullos suarum partium patronos ac fautores habeut, 95. Bononia, urbs, 118. 1319 Bonus mercenariarum οἱ domesticarum copiarum dux, l'reves in politicis orationes, 145. C Cesar dixit erga eos qui sponte in ejus potestatem venirent se liberalem futurum: et eos qui se sus pote- stati. submittere recusarent vi et virtute parere coactu- rum, 119. Cesar non permittit Romanos quidquam pen- dere Persis, neque pacem tanquam rem venalem emere, ' 121. Casar multum in eo sermone versatus est, 121. (α- sari omnia, pra bello Persico, nullius momenti erant, 1214. Cesar id utile suis rationibus existimabat, et pro- videntia quadam faciebat, 157. Calamitas illi contigit quod minime notus, 16. Camum pro Cerevisia, 55. Candich legatus Abarorum, 99. Cantu (a) et cithara conversus. 125. Captivi, quos belium nobis tradidit, 15. Caput primum locorum communium, de imperatorum prociamatione, 5. Carbonaria, 151. Cardariga, 183. Cardonen?, 90. Caridachus, 55. Carpi ge Gotbis przstantiores przedicant, 25. Carporum gens, 34. Carpia incolis vacua atque deserta, 81. Cassia insula, 131. ('aspias ad portas praesidium Persicum, 44 Casus, quos fortuna ferat, exspeclare facile est rebus firmatis, 80. Proprio casu coamuni liominum sorii inge- iniscere edoctus, 94. Catisororum regio, 55. Catulfus, stuprata fuerat a rege uxor cjus, 107. Cathedra Disabuli duabus rotis innixa, 199. - . Causa (sine justa) imo alisque commentitia occasione, impudentia eífrenata fadus frangere, 126, 127. Caus:e fict», οἱ van:e occasiones legatorum mittendorum , 37. Ob vanas causas a servis profectas inimicorum loco ha- bere, 70. Celeres cnrsorum, 184. Celeritas in beilo, 8S, 89. Celiiberi, Franci, 189. Celtiberix legati Besus et Bottus, 189. Centum annorum inducis, 40. Cenchrum pro frumento, 55. Cerca uxor Attilz, 63. Certa explorataque victoria, 179 Certare officio et humanitate, 167. Cha!citis insula, 178. Chald:ei habitantes Martyropo'i, 186. Chaganus incredibili audaci: in Romanos insurgit, 117. Chaganus Abarico atque mililari ritu jusjurandum pra- siat : ense erucio et in altum sublato, sibi suseque genti imprecatur si, ctc., 128. Chaganus a Romanis dif- ftidentibus ad jusjurandum provocatus, 128. Chaganus siquam juravit Abarico ritu, rogat ut liceat quoque jurare Romanorum more atque modo, juro in verba qus abentur in sacris Dei chartis, etc., 1328. Chaganus pa- . cem, et Deum per quem juravit, ipse delusit, 151. Clia- ganus dicebatur adulterium cum Bajani uxore commi- sisse, 179. Chagan:s se dicit regem omnium gezatium, 158. Chaganus fastum comprimit, 179. Chaganus fastum comprimens per horas aliquot siluit, 179. Chagani di- ctum, Novi anímo meo moderari, 179. Chaganus ltomanos famis molestiis eripit, 190. Chaganus dominus septem gentium, 190. t hersonensis pugna, 351. Chliatium dux, 109. Chlomarorum oppidum, 125. Chosroes volens nolens pacem ampleclitur, 181. Quse Chosroes cum honore diguitateque. ad Caesarem. przescri serat, 184. Chosroes. cum honore ingenti adoiatur a egatis, 186. Chosroes miratus Romanorum virtutem, 187. Ne Chosroes fortunis subveniret, 187. Si Chosroes recu- peraret regnum, 188. Chosrcss relinquit imperatori syu- grapham, 188. Chosroperozes, 187. Christiani orthodoxi, 117. Chronicorum variorum recensio, 3. κ Chrysaphius imperatoris sate:les, $7. Chrysaphius eu- Dnuchus, 48. Chrysaphius ab Attila et a Zenone ad ponam deposcitur, 71. Cibis destitutos faeile opprimere, 45. Cidaritis non licet imperanti. uxorem ha'^cre servilis coDditiouis pro ingenua et nobili, 75. INDEX RERUM 12-6 Cives minune duris rebus assueti, 1:1. Civilas non parvo metu levata, 86. . Cade (ex) domí accepta suam comparare prosperita- tem, 20. Clandestina consilia composita in Attilam a Bigila, 0 Edecone, ab eunucho, et ab imperatore, 71. Classis trecentarum navium,:42. Claudius Gotbicarum copiarum prafectus, 85. Clavibus (cum) munus, 188. Collectores vectigalium ex mercibus, 140. Colch;s reeusat mittlere Suanis solitum frumentum, $9. Colchidis ora importuosa, 74. Cohibenda malorum imminentium exspectatio, 143. Comes rerum privatarum, 96. Comentiolus scriba, 176. Comita in vincula conjectus, 111. Comites apud Parthos ví.iores pileatis, 24. Commiseratione potius quam terrore adductus, 1255. Commoveri (non) casibus qui in be:lo accidunt, 154. io Commodiorem (in) et firmiorem statum res redact:», Comparata in Attilam conjuratio detecta, 51, 52. Conatus et. agressiones subitas, brevi post poenitentia manet, 10, 11. Conceriationes resecare intra sex menses tenetur pra- fectus Orientis, Τὸ. Conchas Ifunnorum rex, 75. Mulierem laudat ob veri- latem detectam, 141. Concio pacifica, 182. d Concordiarm ad antiquam, qus est utrisque uti.ior, rc- ire, 8. Condiliones turpes, et que minime existimationi quam adeptus erat, couveniebant, 151. Conditiones minime honest:e, 172. A conditionibus pacis fugiens, 112. Conditores , servatores, medici afflicti: reipublicz, Conducit s:epe sive expedit bello prevenire, 111. Confidentia non est humana oratio, 185 Confederat in belli societatem ascripti, 12. Congratulationes (post), 162. Conimundo nihil inerat fidei, 111. Couservare possessiones a patre relictas, 170. In aliis sul conservandi spem collocare, nec arma gestare quibus- vis propu'setur, 60. Consilio luto, virium firmitudine utentes difficulter superantur, 9. Consolationem habebit dolor, 16. Constans multorum regum progenies, 38. . Constantinus Porphyrogenneta, vir prompto et zzri imngenio, 2. Constantinus Mestrianus comes, 27. Constantize arx, 47. Constantius proditionis suspectus in crucem actus, 57. Conti pregrandes, quibus in fastigio linum cum sul- phure alligaverant, ut urbem incendio eremarent, 86. Continua alimentorum penuria et lassitudine oppressi, Contrascriba, 3. . Contribules minime delendi, 132. Controgori, 151 Controgori Hunni, 111. "o. Controversa quz secare non potuimus, ad te rejecimus, ut que convenirent statueres, Tl'15. Donec controversa cum majori causx cognitione dijudicentur, 132. Coniro- versias amice transigere semper consultius est, 42. Conventa res est, 125. Conventus ad mercatus paribus legibus celebrantur, Conventis (a) non est recedendum, 89. Conventiounes cannis exarste, 41. Conventionum ap- probationes syllabis comprehenssz, 140. Ex conventione debitum, 139. . Convenit (non) peditibus eum equitibus disserere, 47. Con"itiorum acervus, 89. . Convivio colere, et donis additis, 49. Quse convivio conveniebant dixerunt, 155. Contumeliosus deponendus, 188. Cophen amnis, 109, Coram Persarum rege in genua prostrati, 119. Cordate, et libere lingus ingonuitatem ostendere, 113. Corpus exile sed validum, 160. Correges, 53. Coruthson, 140. . Costus, id est, Casia, 190. Cotis frater Mithridatis mittitur legatus ad C:au:li::3, 25. Cotis rex Iberi: constituitur Mithridatis loco 2. Cotragegus, 100 122] Coursus, 158. Crudelitatis οἱ cedium nullus modus, 19. Crudeliter (ex) mactatis boininibus gloriam reportare, Cubile aureum, quatuor pavonibus areis suspensum, 455. Cubilia Romani et Graeci nubentibus adornant, 66. Cudendze mouela przfecti, 145 Culpa omnis in Darbarum conversa est, 105. Cunimundus Gepidarum dux, 110. Cupiditas οἱ ambitio ín causa sunt ut plura mala pa- tiantur homines aut aliis inferant. Πλεονεξίας effecta, 88. Currus ad usum exercitus, 85. Cyrus amnis, 159. D Dalausa satrapa, 188, 189. Damianus ordinis ductor, 115. 1 Damnum ex temeritate reporiatur, 10. Damnum suse miquitsati imputent, 61. — . Daras urbs jure belli Tomanpis subjecta. 120. Dardania regio vacua quae indiget incolis, 84. Darine, 109. Dasibulus callidus et versutus, 107. Dasib:.li lectus ex auro, 155. . Datores bonorum angeli Dei, 186. Decebalus Dacorum rex, 25. Decebalus Trajanum ado- rat, 21. Decimum lapidem metatus, 184. Decipere perstitit, deceptus οἱ ipse, 54. Non in deci- piendo prudeniia declaratur, 171. Defectionis auctoces irho consanguinei puniuntur, 122. Denatus, 29. Denuntiationem mutare, 182. Descriptio hominis qui est sui impotens, 177. Desiderium terre altricis natura omnibus hominibus lues!, 122. Desperatio ex calamitatum acerbitate, 33.Deus justitiae inventor, 61. Deus perjurii ulior, 151. Deus felicitatem Romanorum qua nimia erat, punivit, 151. Dei ira commota in Hera- cluin, ila ut in perpetua fuga fuerit, 88. Pre comitate beum aliquem Cxsarem existimabant hostes, 17. Dexippus omnia ad fidem [oreeus, 6. Dexippus, alter cum perspicuitate Thucydides, 6. Dicta in contrarium'seusum accipienda, quieque robur nop habeant, 124. .Dierum quinque iter expedito homini, 57. Per tres dies in exspectatione decertandi, 174. Difflcile est homini in Dei conspectum venire, 59. Difficultatibus terreri, 11. ' Dignitas Tarchon, 154. Dignitas ornamenti loco, 65. Dignitates apud Romanos clarissima, 79. 1n ea dignitate constitutus quz patriciatus dicitur, cultus Romanis co- veniens assumendus et usurpandus, 91. Diligentiori cautione adhibito, spe non sumus desti- uti, 9. Dilucidum compendium, 3. Disahulus se Romanorvm an'icum processus, 162. Disabuli domicilium in valle montis aurei, 193. Diseordia preevalvit, 115. - Disputant fere illi semper, utri populo fcederis vio'atio tribuenda hic et alibi passim, 120. Disserens sese vultu componebat, 175. Dissidiorum causis resecatis, 45. Distinctio per communes notiones seu locos, $. Diploma praefecturae et administrationis, 146. Dixerunt quie oportuit dici, et forte que minime oportuit, 120. Dochia sunt in justis mortuorum observari solent, 161. Dolía aurea, 155 Doloso et magniloquo verborum fastu et ornatu, 173. Dornestici dignitas magnam babet in regia auctorita- tem, 80. Dementiolus legatus in Persiam, 118. Domitianus oratione placidus, 187. Ejus laudes, 187. QUomitianus antistes Melitinge cognatus imperatoris, Domus qu* aureis tectis preefulgeant, 57. Domus videbatur carcer, 170. Dona an exuvi:e? munera an spolia? 75. Donis impe- tatorem conciliare, 140. a liberalitate imperater devincil, Dorostolum., urbs, 178. Dranus fluvius, 111. Drenco fluvius, 72. Duodecim interpretes, sex Romani, etc., 142. jou Phrabitus, 231. Omnium hominum prastantissimus, -9 ne IN EXCERPTA DE LEGATIONIDUS. 1?22 E Eectiial, mons Aureus, 152. Edecon legatus cum Oreste, 57. Edecon, Orestes, Scot- ta, Scytharum primores, 50. Edessa urbs in Romanorurm ditione posita, et Persis contermina, 71. . . Ego qui nunquam eloquentie operam dedi, meque ine ut persuaderem dicendo exercui, 150. ilep janti, 117. Elephantem reportari (melius remitti) jubet, Eloquentia 2c persuadendi vi, diluere ae refutare, 150. EJpidius vir senatorius, 176. Eluri olim secundam Pannoniam incolebant, 101. Ensibus quies, 131. Eorum qui nomina militi: dederant catalogi aureis lit- teris perscripti, S. — Epigenes sapientis lJaude οο, ουρία, 17. Quiesturz di- gnitate, 47 Epiphania saneta habita, 1135. Epirus nova, 8l. Epistola ad legatos, 157. Tales quales Epistolz, 108. Per epistolam alloquor, 186. Equis (ab), pro, super equis, 8. Equi publici. 140. Equitatus flagelium immissum in populos, 162. Erulfus impotens et furibundus, 22. Necaler 22. Esla adhiberi so!itus componendis Romanorum ct Hun- norum controversiis, 47. Euphemíus ofliciorum mayister prudentia οἱ eloquen- tia eiarus, 41. Eunapius rhetor [.ydorum legatus, 17. De Eunapio, 15 et E. Is Sardianus, 13. Eventuum (propter) incertitudinem pacem bello prse- ponere, 8. . . Exeicitus (recte se habens)dispositio , 8. Exercitus ex convenis et imberillibus, 8. Exervitus paulisper re(icien- dus, 86. Exercitu domestico, el auxiliariis copiis fretus, 75. Exercitus facile eo petulantia deveniunt, ut sine ullo ordine, sive cerlo imperio sint, 89. Exerci:us ad omnes occasiones instructi, 95. Exercitum necessariis recreare, ut leguminibus, ovibus, bobus, 110. Exercitus vi, aut dolo, 141. Exercitus non male habet cum stipendia per- soluta, 171. Validus exercitus, 164. Exercitusincredibi!is ad pugnandum alacritas, 175. Exercitus inopia laborstu- rus, quod nullum semen terre mandatum, 80. Exploratores denuntiant, 35. lx plorator cruci affigitur, jubente Attila, 69. Exterrere οἱ de:udere, 175. Extremis (in) tanta multitudo mittenda quz? ví et for- titudine possit Abarorum exercitum ab obsidione depel- lere, 150, F Facies gladiis deradere, 163. Faciles et moderati, 171 Facinus poenas parturit, 077. Fama divulgat, aut. insusurrat, 107. Quse fama perci- piuntur, iucerta, 072. Famam bonam adeptus est Ada- mantius, nullis partis divitiis, *6. Fames urget Barbaros, 93. Violeníta fames opprimit, 169. Fame exercitus laborat, 29. Fame oppressi cibis nefandis se sustentabant, 171. Fastu (cum magno) 163. Felicior servitus apud magnum regem quam in proprio regno d . . "elicitale nil instabi ius, 179. Parta felicitate exutus Graecus, non Seytha, $9. Felix et prudens, qui quamcumque partem res cadant efficit ut suo commodo cedant, 100. Femin:e mollius et venustius vestilse quam captivas deceat, 20. . Ferarum pellibus Scvtl-ze reges ad ornatum utuntur , 72. F'estinatio insperata, 134. Festum fourdiga mortuaria, 149. Fervens belli ardor, 113. Fide a monarcha accepta, 75. Nihil fldei inesse pro- missis imperatoris querebatur Balamerus, 96. Fidens amicitia fuederatorum, 129. Fiiius regis captivus apud victorem regie educatus, 16. Filius ΑΙ dextram, o:se loco moto, sibi fregerat, Finem (sub) comediarum res s»pe ad ambigua vergunt , 16. Deus ex machina, 16. Finibus in propriis ultiunem de liostibus sumere, 11. Fine rei non bono, 181. l'irma fidei vincula, 11. Florentes (in) suas res incumbere, 9. Fletus acerbus, et calamitas varia. 180. 1723 Flumen Athesis, 133. l'lumen Dich et Daich, 109. l'eedera io insula deposita, 41, id est, pecta in scriptis redacta. Qui federa rumpit, a suis conditionibus fugit, 110. Fodera revirescunt, 118. Si vel unum telum conji- cias fadus frangis, 128. l'aederum conditiones inter Per- sas et Romanos scripte Grece et Persice, 140. Foederum conventiones reip. majestatem non l:xdant, 150. Fortitudini summum in prudentia presidium, 144. l'ortuna potius quam virtute, 9. Fortuna. pro Romanis militat, 21. Meliori fortunas gratulari, 119. Fortunse re- centes, 184. . Fossa profunda in quam fluvius vorticosus influebat, 83. l'racti et debilitati homines, quia sine intermissione Jaborant, timidiores, 11. LL. . Francorum ducum aliquos mercede sibi socios adjun- gere Casar animo voluit, 121. Fraudis crudelissima poena, 75. Síne fraude amicus, 96. Fraus et invidia amicitias quantumvis firmas possunt dissolvere, 152, Fuga exprobrata, 189. Fugil (qui) potest a suo domino puniri, 61. jy urorem plebis magistratus b!andis verbis demulcent, G (lerius, 96. Galerius et Diocletianus, 29. Genserichus ltalias invasit, 42. Genserichus Bomam diruit, 75. Genserichus celeritate exsequendi aliorum con- silia preeveniebat, 96. . - Geutis (pro cujusque) regis merito, et gradu, $5. Gen- t^s Saracenicz aliqu» Persis, nonnulla Romanis parent, 119. Nulla gentis, nisi deviclze el subacise memora resta- ret, 172. Gentes fere οἱ inique capiunt libertatem gras- gaadi, 185. . Gento, vir Gothus qui mulieri Romana in Epiro nup- serat, 86. . Georgius nrbium Orlentalium tributis prefectus, 181. Gepidse queruntur se a Romanis contemni sua postu- ὶ ta re'utari, et rejici, 111. ήπιους Vandalus captivus fit, 100. Cloria post mortem non abolenda, 185. Gobases, 41. Gorga nomen loci, 79. Gothi terre cultum negligunt, 45. Gotliorum majores eo:s.jurejurando obstrinxerant cum Hunnis nullum com- mercium fovere, imo ex adverso eorum societatem fu- -gore, 45 2L Gravibus quibusque periculis exercitati. 11. Grzce loquitur et salutat vir Seyihico liabitu, 59. Gracia (vastata a Scelavinis), 161. Cregorius Antiocl:en: Ecclesise prsses, 187. H Haste et gladii, antiquata, 182. H:emi (ports) montis, 89. Hebrus, 156. ' . Heraclea Macedonis, archiepiscopatus, 79. Heraclio (pro) dux Zeno imperator pollicitus est cen- tum talenta, 87. Heraclius occiditur in via, 88. Heraclius Insimulatur Scytbas incivitatem conjectos subterraneam lapidibus obruisse, 88. Heracleotz:e urbem reliquerant, 81. Historia Gotthica Prisci Rhztoris, 47. Historie textura immensum fere extensa aique dilatata, 1. Historie com- menlarii in breviores partes contrahendi, 2. Holcades, quae long:e appellantur, 164-166. Honor legibus statutus, 1 i9. Honoribus ab imperatore delatis arrogantiores facti, 21. Per omnes honorum gra- dus, 71. Ut sibi honos haber.tur non valde laborabant, 163. In hanc honoris lucem e'atus, 195. Honorificm legationes Juitanum conveniunt, 17, Hormisdas sceleratus, 108. Cum hormisdie fastum Ti- herius audivissct, 178. Buromosehorum, 109. H»spitalitatis tessera, 70. . Hostes (qui) contemptui liabent, a quibus sibi non ca- veut, facile superantur, 9. Hostis sepe liostem praevenit, et cum spe sua depellit, 156. llumani ingenii imbeci;litas facit. uL alii aliorum jura tueantur, 60. Nimis quam maxima liumani'ate usus, 181. Hunni Acathiri, 45. Hunni Cidarite, 45. Hunni. inter- retes. 151. Hunni, aii. S Τυτος, orii ab antiqua gente cytliarum, 177. Idoneus ad. exponendos casus, 177. lguis inexstinguibilis, seu per'igi!, i» perpetuum ar- JNDEX RERUM 1231 dere secundum legem debeb:t, 42. Ignis Deus qui in εαἱο est, 128. Ignominia (contracta), non ob'iviscendis in seternu: opprobriis diffamari, 187 ή Imperator graviter verba facit, 16. Imperato:cm nec bellum gerentes, nec pacem facientes superant, 17. ha- perator excipiens legatum jubet ul causam quamdam contra adversaridm potentem et gralíosum ageret, 18. Primas gratixw partes apud imperatorem occupare, 19. Imperator multarum pecuniarum Dominus, 25. Mese sunt partes de his ad imperatorem referre, ait Menophilus, . Imperator nihil dat Carpis ex conventione, sed ex gratifcalione, 25. Decet imperatorem promissa adimplere, 99. Imperator respondit Dengisich legatis, se omnia paratum facere, quo eos suo imperio obsequentes red- deret, 45. Imperatorem haud secus quam pa:rem colere aut revereri, 85. Imperator jubet Theodoricum abire tan- quam illo nihi! sibi opus esset, 86. Sape multa occurrunt qus in solius imperatoris arbitrio posita sunt, 91. 1i im- peratores tulo suas res agunt, qui sua consilia cum exer- citibus communicant, 95. l'alemse gnusquisque ostende:e studeat, quem imperator merito suo plurimi faciat, 97. Imperator mordens, 105. Imperator Mebodis culpam in interpretem rejicit, (05. Imperator Saracenum vocat ins- litorem, qui mercature faciendzx gra!ía venisset, 106. Imperator Romanus, 107. Iuperatori per concisas littc- ras nuntiatum, 109. Imperator donum ad regalem magni- ficeniam excolens, 117. Imperator sagax conatus et mentem exterorum detegit, 129. Imperator subrisit, A84. im perator constituit se cuncjis praebere formidandum, Imperatrix Sophia Justini, 156. Imperium Romanum atque Persicum sunt t»snquam duo luminaria, 26, Imperium Romanorum atque Persa. rum, duo mundi oculi, 185. Imperio Romano ei Persi«o reliqui homines exornantur, 185. Imperia gerere, 115. Imperium incipiens destruitur, 185. Imperitia quidem et imprudentia Tachondri res bene gesserunt, 174. Impium est iunocenles pro perniciosis laniare, 17. Impudens, Persarum motus, 125 Impudenter violare inducias, 166. Iopurissim:e induci:e, 185. Imprecationis horrenda: formula, 128. Improvisa invasio, 160. Incendium civiialis sub Leone, 45. Inconsulte et imprudenter gesta prudeuti moderatione temperare ac corrigere, 156. inconsulte facia in melius corrigere, 151 Inconstantis fortuns, 19. Indegouach regis cubicularius, 153. Induci:x trienna'es, 125 Inducie qus ad perfectam pacem spe ducunt, 152. Yn- duciis restauratis, 177. Indignantis mores, nihil respondit et discessit, 49. [nepta percuncLstio, 51. Infamia nunquam interitura, 165. Ingrati animi exemplum insigne, 21. Inimicitie ex violato firdere, 159. Ex privatis inimici- tiis, publica calamitas, 165. Initium a quibus est injuriz, ii ρα» peccant, 17. Injuriatorum protector, 185. Injustorum perpessio querimoniarum parens, 133. Inscriptio regis Persarum — Divinus, bonus, pacificus, sumimus princeps, Chosroes, rex requm, [elix, ptus, bene- ficus, cui dii magnum imperium cum magnis opibus indwl- serunt, gigas gigantum, ad deorum exemplar compositus, Justiniano Cassari (ratri nostro, 137. Instrumenli vis, verba enim non id expresse contine- baut, 146. Intiline, 250. Introitu in regiam nondam poritus, 181. Inus tatum ut homo "Tureus mentiatur et fallat, 162. Invalescendi argumentum, 186. Inveterate inimicitiae impediunt quominus perficiautur αυ ad communem utilitatem spectant, 94. Invidia (sine ulla) in commune ponenda est, qux ex libris oritur, utilitas, 9. Ir: acerbitas legationis reverentia lenitur, 55. Apad ira accensos, sermo alio detorquendus, 49. Iram non facile abjiciup! qui sunt fere et agrestis na- tur:e, 70. [ra dotori iinmista, 151. Iratus quoniam circumveatus Chaganus, 178. irruptio Scytharum in ltomanos mercatus tempore, 535, jm accolz, Ama!osuri, lhamazi, Tancassii, Boisci, eic, M. ια ὅσα diecesis, 05, 1920 J Jebudas, 154. — . Jedegousaphus divinus cubicnlarius, 157. Joannes prefectus a Siccariis appetitus, 80. Joannes legationis non ex utilitate reipublicae gestae. condemna- tus, 131. à Jotabe insula quee Romanis parebat, 92. Judica Deus inter, 180 . . Judicii acumen et providentia in imperatore, 19. Judi- cio dirimatur controversia, id est, querimonia, 14. Judices a principibus juri dicundo praepositi, 141. Juliano supplicant Camavi, 15. . Juramento fides datur, et fide firmitas, 89. Juris inz:qualitas corrigatur et emendetur. 141. In jus dominiumque victoris venire, 151. Jusjurandum quod apud Persas sacrosanctum habetur, Jussione (sine) presidiali mercatores qui vías minime tritas incedunt, .. Justinianus vir gravis, et constans, 149. Justinianus equum.ademit Contraguris, ne haberent quo vecti et tu- sidentes Romanis nocerent, 155. Justinus sibi unice conciliaverat unum ex legatis nomine OEconomum, 101. Justinus mentis imbecillitate laborat, 118. Jus:inus ingenio et corpore male se habe- bat, 119. Justinus imperator, vir gravis et elati animi, qui omnía exquisite perpenderet, 151. Justiti brachium, et arma. 185. uu Justus rex in jurios officiales ipse interimit, 12, Juthungi cum ardore, && promptitudine audent, qua rogredi oporteat, non providentes, 10. Non lacessiti uthungi, sed spe et cupiditatibus erecti bellum gerunt adversus Romanos, 11. Juvari pecuniis, 43. Juvenes ztate florentes ut fugerent, 19. Juvenes, qui greges pascebant, rapti, 36. Juvenes qui ad belllum pro- ciscuntur ut aurum modio metiantur, 90. L . Labores perferre, et arti dicendi studere, regibus tri buitur, 1. 1n iis non minimis opus fuit laboribus, 178. Largi, qui liberalius profundunt ea, qua sua sunt, 120, . Laudibus (multis) vir ille dignus est, qui utilia consu- lit, eademque perfecte ad exitura perducit, 128. Lazi Suanis oppida eripuerant, 46. . Legatis (caput de), etc., 5. l.egatos ut oporteat mittere, aut admittere, 4. [n legatis excipiesdis apta humauitas, libera'itas, cautio circumspects, fortitudinis potiusquam deliciarum ostentatione, 4. tn mittendis legatis, expelitur viri missi probitas ας pietas, prudentia, in periculis fir- mitludo atqve Constantia, liberalis sed ubi et quando riot, 4. Legatus prudens res hostium laudat, nihilque patV. pendit, 4. Legatus summa moderatione utatur, temporibus serviat, 4. Legati probatio, 5. Legatus cau- sam agens postquam judicibus, qua volebat persuasisset, non parvam gloriam reportavit ex facultate dicendi, 18. Legatorum dignitas, 18. Legati admissi, 27. Legati con- troversias dirempturi, 54. alos discedere jusserunt, $1. Legatorum jura minime colere, 51. Legationis (non) causa, sed privati officii, et familiari- tatis ergo, $7. Legati quide pace violata quererentur, 7 4. . Nullum donum viro legato dignius quam captivos in libertatem vindicare, 87. Legatus despectui habitus ta- men omni cura contendit, instat: indoles hominis politici, 104. Legatus superbior notatur hic tanquam in defectu, tot. Legnti veneno perempti, 107. Legati Turcici impe- ralori dinumerarunt gentes Turcis snbditas, 108. Non est in potestate legatorum quidquam aliter quam impe- rator priescripserit facere, 115. Legatus ssepe frustra la- boris multum perfert, et sine ullo emolumento expedi- iio suscipitur, 115. Facta potestate legatis quantum vel- lent oratione rem exaggerare, et verum dicendo obscu- rare, 112. legati aliquando amice agunt, communicato consi;io, 125. Legati proponunt ea quz ad rem pertinere exisumant, 125. Legati in istis sermonibus occupati, 121. Legatus cautior non patitur se quocumque pertrahi, 124. Amborum legatorum interpretes, ab utrisque prolata ex- plicantes, 156. Legatorum quisque suam as:ertionem tue- tur, 146. Legati Justini ad Persas, 118. Legatus, qui aon tam venit ut legationem faceret, quam ut mores Abaro- rum indicaret, et cognitos ac perspectos efficeret, 155. Legatus ex medicis impératouris, 156. Legatus Traanus. quzstor, 157. Legati fraude et dolo sc.ccincti, 162. Legati Romanorum prasumentes se cum honore et ac- clamationibus exceptos iri, 168. Legati introducti, 168. Lum cum legatis leute agitur, interea maximus belli ap- paratus fit, 169. Legatus dociissimus historiarum, con- PATROL. Ga, CXIII. IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. At o8 * ον. Mu . A'. M 1226 tundit exemplis ferociam, 178. Legatus exsibilatus, 185. Primarius legatus Jacrymatur, 187. Legati admissi &d Cresirem, 187. Legationes coronas aureas adferunt, 18. — Legatione Maximinus precibus victus suscepit, 49. Nom legationis, sed privais rei causa, 52. A studio obeunda- rum legationum avocari, 70. Alienus a sua legslione, 15. Ut dignationem legationi adderet, et eam sugastiorem redderet Severum patricium creavit imperator, 87. l.ega- tionem admittere Justinus non vult, aut saltem signifi- care contendit non esse acceptam atque gralam, 105. Legatio Saracenorum contra ipsos vertit, 106. 1.εβαῖίο constitotionis Romanas discipiendz gratia, 109. Legatio er inducias, 115. Pudet aliquando legationem mittere. 18. In legationibus difficilibus partes utreeque in multas altercationes erumpunt, 121. Ad munus legationum viri deliguntur, 161. Publicis rebus uti:es legationes, 166. Legationis suasor, 167. Legatio non focata, 184 eges in o:nnes posite sunt, ut eL ipse imperator pa- reat, 91. Leges bons, magistratus non item, 62. Nihil contra legem committendum, 83. Legi, qua sacrosanctos legatos esse constituit, parendum, 165. embi przp:rati, 50. . lenitas, quz? tam stulte cedit, reprehenditur, 180. Leo imp. Illyrii praefecto jubet auxiliares copias Scir- ris adversus Gothos prebere, 44. Leo Marcellus, 91. . . Librorum utilium penuria histori:e investigatio vaga et incerta, 2. Liber in quo numerabantur ordine et distincte Lazorum reges, 146. Libera custodia, 18. Libertatem fecistis bello, 185. Liberalitate Persis facta exponendi, 186. iberalitate (per eos quos) complectebatur, gentem sibi conciliabat, 150. Liberalitatis modum, cum non oportet, excedere, 186. Liberalitatem et humanitatem in hostes exercere ridi- eula res. 155. Libidinum, nomen uebis, 177. Licet sero, quo nomino minime tibi saccensemus, 143. Lignedum, 81. . Lilius tyranutce proclamationis nuntius, 181. Limitibus (hi qui) priesunt, 141. Lite (ex una) altera lis, 61. Litigantes Attilam adeunt, 63. Littere sacre, 156. Littere humanitatis plens, 167. Litterarum alumni, 2. Litteratura. immortalem gloriam parit, 1. Literatura (ex) honesti cognitio, 1 et 2. , Loca ubi ex Petra maritinia flamma ardet, 64. Locorum situs plurimum obest, vel juvat, 81. Locus populi usuí relictus, 112. Locuste fruges depaste, 169. ^ Longinquo (e) viri muneribus sunt prseficiendi, ut im perium eis semper sit formidini, 92. Longobardi et Obii ad sex mille Istrum trajíciont, at que in fugam vertuntur, 24. Longobardi nefanda omnia a Gepidis passi, 110. — Longum tempus in litibus consumi providentius est, et consultius, ne judices properantes ab accurata judi- candi ratione aberrent, 61. Lubrica et ambigua verba, 120. M Machinze quibus urbes capiuntur, 125. Magi Romanorum finium incole, 45. Magica sectantes, id est, paganicum Deorum cultum. et magicis ceremoniis interesse, pro nefandis sacris, 142. Magis authentic: ta- bul: cereis effiyiebus involutz», 142. Magistratus s:epe vix multitudinem eontinere possunt $4. Magistratus qui quzstor dicitur, 157. Magna anim magnitudine przditus, 156. Magna acervati successus fortuna, 178. Magnentius et Britannio, 27. Magnifica οἱ nobiiis cogitatio est, res decore et ho- nestate metiri, 156. Magnificeutiam regiam sapiunt hec, regionem a no$tris servis regi, 145. Magnopere caverat videri id de industria et cogitato facere, 150. Magnus oculus potestatis, 185. Ma:oranus Romanorum Occídentalium ímper., 42. M3la mente, et malo auimo benefactoribus suis graves atque molesti, 155. Mala ex bello orta sepire, 169 Malchus sophista, 77. Mali dseemones, qus rite ordinata sunt a De», confun- dunt, 185. 39 hi 1227 Malis et incommodis eltriti ét confecti, 170. Mama et Attacam ex regio genere apud Scythas, 48. Maniach precatus est ne sibi inutiles et infructuosi es- sent tam longi itineris sudores, 108. Maniach legatus osteaquam pronuntiavit, manibus in celum sub;atis, urejurando maximo affirmavit se bona flde omnia hzc dixisse, 408 | Marcellinus in suspicionem adductus, 42. Marcellinus Sicilia excedit, 72. Margus urbsin ll;yrico Mysorum ad Istrum sita, 47. Margi episcopus, 55. Martialius ofüciorum magis:er, 38, Hic erat particeps omuium imperatoris consiliorum, 55. Marlianus Romanorum Orientalium imperatur, 73. Martianopolis, 178. Martinus Romanorum dux ín parlibus S.:anorum, 159. Martissensis detectus, €5. -- Materi: per classes, et hypotheses diilerentes disün- cts ac divise, ita ut nulla materia sit, quz effugiat ha- Tum classium, et hypotheseon dispositionem, 9. Materia aliunde adveeta ad sedí(icia, 58 Mauricius Pauli filius qui Ciesari bene ex animo cuple- *bat, 125. Nihil quidquam quod ad Mauricii sententiam accederet, retulit sacerdos, 126, Mauricius imperator, 176. Maurusiorum terra, 42. Maxima temporum festivitas, 190. . Maximinus in morbum incidit, et moritur, 4t. Maximi- mus ad multa imperatori aptus, et utilis, 48. Maximinus legatus a Romanis, 62 Ad Onesegium dona mittit et au- rum, 03. Cum Maximinus moderationis gloriam reportare studeret, 79. Maximum inimicitiarum et hostilitatis incendium, 143. Max imus legatus, qui de omnibus rebus accuratius age- ret, 156. Mebodes legatus, inflatus opinionibus, et superbug in regiam pervenit, magnam spem volvens animo, 104. Me- bodis arrogantia et importunitas imperatori prenuntiata, 04. Mebodes arrogantius, quam legatum decebat, se ges- sit, 104. Mebodes non tam legetum agebat, quam judi- cem, 105. Mebodes timet imperatorem in quo tanta {η- genii acies, ut si qua inesset verbis asperitas, facile de- prehenderet, 106. dicit, Domine, 106. Mebodes Sannachoeriga, 120. Medum pro vino, $5 Membraihon, 180. Menander protector historieus, 98. Mens: Derecto Mentis statu dejectus ab honesto reces- sit, . Mensa (a) patera vini tradita, 67. Merces eorum qui pecunias deferrent, 126. Mermereos, 141. Mesamirus Idarisii filius, Calagasti frater, 100. Mesamirus vir vanus, et magniloquus, in verba super- biora el arrogantiora prorupit, 100. - Metus Romanorum ducum mentes occupaverat, 54. Migdonius amnis, 172 et 173. Mihi conanti in eum sermonem devenire, etc., 62. tefacit, 123. Militi armato minime fidendum,'128. ]nter Milites illustriores, 128. Milite fuso, seditionem vereri, LI Pium est Milites qui auxilium ferunt, alere, 61. Milites, nondum a laboribus respirantes, vix iter in- redi possunt, 84. Milites ssepe levibus preliis congre- iuntur, cum pabulatum eunt, 89. Milites gregarii ducem mancipiorum instar sequuntur, 90. Miles sibi aditum pa- Mindimiana regio, 110. . Minime injurii et injusti famam reportabis, 141. Minu!a supellex turbine disjecta, $6. Miragdus Satrapa, 186. 21. Mithridates Iberorum rex, 25. Mithridates licet in ap- paratu belli esset. contra Romanos, volebat tegere quod susceperat, 25. Moderatio in víctoria, 26. Moderatum quid et &quum obtinere ab imperatore co- pari, 79. Modo his, modo aliis miseriis confici, 11. Modo me, modo eos, qui mea mancipia sunt, decipitis, 162 Mollitjem (in omnem) deveuientes.non amplius sollici- tudine aut timore excitabantur, 95. Mollities omnia pes- sumdat, 97. oMomenta ad omnia, et omnes casus se prepararet, Monastica domus qua Sebanus vocatur, 156. Monocartum, locus, 173. Mortui obsides dari non possunt, 16. Magne morus retes, 177. Mortem liiiorum ultra modum deflere, 180. Mortis pi- INDEX RERUM ebodes eum.alloquitur imperatorem, .. 1298 etor bellum, 182. Moriuos sepulcris condere permissum, 112. Mortali corpori 1mmortalem ignominiam inussistis, 26. Hoc qualibet morte est perniciosius, 165 Mos. Non moris est Romanis dignas pcenases poscere, sed Degis contemnere, 155. Mos per interpretem colloquendi, Motu capillorum mentis ferociam indicare, 18. Multa conventa, 36. Mulctato eo qui injurius fuerit, 141. Mult»? gentes a Romanis donis allectse, quae tempore procedente οἱ subacUe sunt et everss, 150. Mundi universalis pernicies, tuba, 181. Mundiuchus Attilz pater, 59. Munerum magnitudine, et blanda legatorum oratione deliniri, 72. Inexcípiendis muneribus minime se praspo- sterum aut festinantem exhibere, sed facilem et benignum, Muneribus honorari se pateretur, 180. Muuimentis (a) exstrueudis abstineant, 141. Mutationem (44) rerum non advertere, et suppetias opportune oblatas respuere, 9. utuo accepta infortuuia exaggerare, 154. Muros longos sic dictos, 176 Mysorum prs&da, 20 N Nacherga, 145. Nadoes electus et a Chrosrge mísstis, 119, Naissus solo zqnata, i9. Naissi montes, 50. . Navigia qus utrimque puppim babebant, 165. Navicul: unico ligno confecta, 55. Lembi curribus im- ponuntur a Barbaris, ut in loca restagnantia importen!, ad trajiciendum, 55 Narses, 155. Narses ducis Ármiger, 188. Natura (si quod) justum est dominaretur, nihi! opus es» set nere rhetorum cultu, neque orationum ubertate, εἰςο., 134. Ne quis preter id quod statutum est audeat, 140. Nebogastus, 17. . Nefas est supplices qui salutem deprecsntur, trade e It! eorym manus qui vitam eripere vo!'unt, 87. , Negotium arduum, quod non facile possi! ad justi ra- νο expendi t8. Negotia οἱ usus mentem Δευυηί, Nece sitatem (cur non) pecessitatem -éfficiam, 111, Nemine (a) mala passurus, nemim qnoque inferat, 88. Nepotes patruo nihil concedebant de vegerí, 49. Ne nimis altum sapias, 179. Nihil, quod perfici non possit, promittere, 4l. 1vhil eorum quis pater vivus statuit, eo mortuo immutes, 104. Nihil quidquam a nobis accipietis nisi quantum nobis vi- sum fuerit, idque tanquam mercedem et auctoramenium servitutis, non quoddam tributi genus, 105. Si nihil a te dictum est ab officio et decoro alienum, tu quidem erimen facile purgasti, 105. Nihil reliqui quod ultra eloqui, ete., 146. Nihil tam sspe agitatur, quam qu&stio hzc, quo- modo bello finis imponi posset, 171. Nisibis ad Tigrim amnem síta, 50. Nobiles a rege Scytharum repetuntur, 18. Non debet inconsulto inferlor scribere sd dominum epistolas, 29, Non oportet in mátnam perniciem armales pergere nulla habita cognátionis ratione, 90. Non jam amplius amicus, sed dominus insultet, 65. Non aperte, sed obscurioribus verbis in auta loqui amant, 125. Noe segniter, non molliter, sed omnibus viribos in Abxos impetus est faciondus, 150. onnulli ex senatu senioris Roms, 126. Non consentiens in ístud tragicum, 180. Non suo tempore, sed sero, et tardiuseule, 159. Non exspecialasalus, 177. — Nos justa facere volumus existimari, 134. Nostri optimo jure fiunt, 155. Notitia hostium facít ut tantopere non delerreamur, 10. In notitiam, et amicitiam Romanorum venire per- optant Abari, 99. Notum omnibus mortalibus pacem amplee et setvare, 51 Nounechius senatos princeps 27. Nullum familisritatis exhibere signum contemnere est, 101. Numerum (in) patriciorum allectus Nomius, 71. Eorum Numero qui minime commodi rebus, 151. * Nuntii qui Zenoni restitutum imperium gratolarentur, 93. Nuptius veetus celeritate equorem publicorum, 149 1229 ο Obsides fei firmands gratia, 15. Obsidem habebat Csesar non tanquam pigous pacis et foederis, sed υἱ sua virtutis documentum et exemplar, 17. —— Obsidibus confisi parum caute res administrabant, 158. Obstante magnanimitate, 185. Odium reconditum in pectore, 165. Odoacus idoneus qui salvas res faceret, 95. Odaacer, . Odyssenorum civitas, 48. Oflicii genus apud Romanos oon inhonorstum, 176. ' Olcadibus, αυ celeriores erant, solvit, 161. Omnia mortales faciunt aut queestus gratia, etc., 160. Onesegius, 49. Opesegius Attils fidelis, 62. Onesegius Prope Attilam utilis Romanis quod leniret ejus animum 8i quando exacerbaretur, 65. ngori Eitasali Hunnica gens, 100. ! Opera genuina, opponuntur fictitiis el supposititlis, 5. Üpera venusta, ad delicatiorem cultum spectantia, 102. Opera virum demonstrant et indicant, 155. 4 Opinione eventus rerum pracipere, 11. Opinione de- cepti credebant solem aberrisse, 50. Opinio a longo ag pore inveterata et confirmata difculter deponitur, Oportet exercitum ne quid novarum rerum moliatur solvere, 97. Oportet paternos amicos colere, 102. Oportet totum hune sermonem omittere, 121. Opperiri, id est exspectare, 54. . Oppida Lazices, 152. Opprobrium (ne) aut tyrannis illudat, 186. Optima diffugiunt et se a nobis subtrahunt, 175. Oratio ambigua, quse duplici sensu circumvenit, 10. Oratio qus nihil continet quam imperatoris contume- liam atque ludibrium, 102. Orationis illecebre et verbo- n circuitus, 155. Sub rudilate orationis men(is dignitas, Orestes coram imperatore venire jubetur cum cru- mena collo appensa in qua erat aurum quod Edeconi da. retur, 59. Orientis bellum, 161. Ornigisclus, 41. Ottrogori, 151, Ovaranes, 147. Üvarchonits, 162. Servi nostri, 162. Oudobatus, l12. Ousdibadou Gepida, 151. Ousdibades factus Baeani mancipium, 155. 1 Dutrigori excellenti fortitudine, et audacia przditi, 6 P Pacales reditus, 178. Priora pacta (ad) additamentum, 189. Paltdis aqua potui apta, S6. Pamphronius patricius, 121. Panas s, urbs, 178. . Panialia Ilivricze partis pro'incia, 79. Parcere subjectis, et debellare superbos, 27. Pars oppressa, 112. lmsus, 27. Partes Orientis, 119. Ex parte pred:x ne excludatur, 179. Parüiceps reipublicze Romanz, 122. Pater affecium paternum exhibiturus filio, 158. Quos Patres et auctores hi sermones habeant, 3. Fateruos amicos tanquam paternam possessionem tibi obvenisse putes, 163. Patriciatus in dignitatem cooptatur, 43. Plus era! pa- triciatus :'ignitas, quam consulatus : ad consulatus patri- ciatus quoque honorem sortitus, 45. Patriciatus et duca- tus erant apud Romapos pr:mia his, qui strenuam reip. navaverant operam, constituta, 85. Patrimonium proprium, 144. Pax quibus de causis exspectatur ut plurimum, 8. Nul- lum aliud ex bello uberius lucrum quam paciflcatio, 10. Idoneus pacis vades regis filius, 16. Pax denuntiatur, ut et.bellum denuntiari dicitur, 25. Non ferre conditiones cis, sed aliorum arbitrio permittere, 26. In pace acer- lores calamitates quam in bello, 60. Paci studendum, 90. [nter se, pro arbitratu paceirn faciunt duces, 90. Plena pacis confirmandz auc!oritas, 120. Pax plane perfeeta, 35. Pax res honesta, bona, 154. Pax per quinquaginta anuos, 156. Pacis ratihabitio, 157. Pacis fructus, αἱ omnes nulla in re injuria affecti vitam agant, pacate et quiete degant, 141. Pace delectantur plerique mortalium, 160. Pacis gpcrarii et ministri, 163. Pacis faciendse varia ra- tiones proposiue, 172. Pacis adulteri, 180. Pecunia ad subsidia rei familiaris, 70. Ad sustentan- IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 1230 dam familiam, 71. Qui antea pecunias dubanl ut a ducibrs militis vacationem impetrarent, iidem pretium munera- bant quo sibi potestas fieret in hostes exeundi, 97. Loco pecuniarum, nosti timorem et metum ad salutem vestram, convertite οἱ reportate, 105. Pro pecuniis calami- tates scelestus atque improbus feret, 106. Suo pericu'o pecunias nemo ἀθροείεί, 166. Pecunizs in limitibus ncn accipienda, 166. Pecunia pacem emere, 182. Pedes alicujus in robur concludere, 177. Pejor portis inferni, 22. Percussor ne quis clam, 189. P'eroses Persarum rex, 79. Persa captivi haud quidquam in captivitale contumelize passi sunt, 26. Perse et Medi hic pro iisdem, 64. Persse circa Suaniam in insidiis, 109. Persas facile opprimi a Turcis et- Romanis quorum in medio constituti erant, 114. Persica verba Grece exponere, 118. Pers» nou quieturi dum Persarmenia et Iberia a Womanis detine- rentur, 1/21. Pers» ex secundis rebus spiritus sumunt, 122. Perse honori non ducunt qualemcumque hostem vicisse, 155. Persa ait Romanos per pacem, quam propo- Dunt, colorem timiditati sus querere, 155. Si Pers» vz- num exponerent Suaniam, 118. Persarum legatus legem silentii apud ipsos in conviviis observari solitam traus- gressns, 155. Persz sentiferi el sagittarii, 166. Perser- menii Genearchz, 167. Mansuetissimum Persarum iope - rium, 185, Perterrefactus (an), an deridens, 117. Petitio dilatione et pocr.stinatione ducenda, 111. Petitio facundia sermonis extorquens, 187. . Petourone Norici civitas, 57 Petrus orator, 22. Petrus Saracenorum episcopus, 92. Petrus paululum a proposi!o digrediens, 137. Pharachdates vir Persa, 167. Phasis urbs quondam sedes regia, 152. Philippici Campi, 95. Philippopolis, 70. . Pbhilosophicis disciplinis innutritus, 114. Philoxenus legatus, 96. Phocas Zenon's ducis scriba, 79. Phraha'es a Tiberio datu Parthis, 23. Phylarcus, 42. Pileati apud Parthos honoratiores, 2f. Pileus, quem in capile, ut Persarum leges ferunt, ges- L'abat, 116. αν ο συ] suscipientes honorati honorem quoque exhibe nt, 66. Ψαμᾶ et multa redimere, 171. Qui primi peccant illos ecet correctionis peenitentia, 180. . Populi coram equitatu se abdunt ín interiora terr, 162. l'osterloribus seculis omnia in pejus propenderunt, 1. Potentis accessio, 63. Potestate (in) non est magistratuum magnam turbam continere, 96. Publica illa ingens celebritas, id est, ἡ τοῦ Πάσχατος ἑορτή, 190. P'udori est omnibus tiominibus paterna profligare, 170. Pulvere (sine) occupare, 159 Placidiam duxit Olibrius, 74. Pliuthas, 47. Singulachus, 74. Plinthas, legationem ad AUilam exsequitur. 74. l'lurimis usus czeremoniis, 180. Pradis a agendis per inducias abstinere, 151. Praefectus Egypti qui vix quinquaginta auci libras mit- tere solebat, ad quingentas misit, 58. Prztextu (sub) auxilii afferet detrinientum, 183. Praetoris tribunal, 176. Primutus Noriez regiouis praefectus, 57. Principes confinium viri, 171. Principes viri utrique regno subJiti in unum convenirent, 157. Princeps ssepe alium principem per legatos rogat, ut in p:rtem periculi veniat, 111. Principes viri, et οφίθγα tucba, 116 Prin- ceps principem rogat, ne eaqua se bene habent, moveat, 110. rincipes mittunt viros primarios non vero τοὺς τυχόντας 119. 'riscus scriptor bujus historiz in partem curarum im- peril vocatus ab Euphemio, 41. De T'risco Sophista, 31 et 52. Privatorum facultates, 31, 55. Scripto adnotat, 35. Probus prefectus pri:esidiarize cohortis, 154. Procella horrenda, Procrastinatio mali ominis, 106. Propitiatorium menibus sepserant Pers«e, 156. Propriarum virium fiducia, 9. Propterea quod imbecil:iores essent, magnifice de se praedicabant. Jactatio intirmitatis indicium, [56. Propugnacula turbarum occasio, 141. 1231 l'roskepastes, statutorum imperatoris praparator, 171. Prospero successu in bello pax contemnitur, 9. Prudentía emendat qu: perperam gesta erant, 106. Prudenti moderatione potentia cohibetur, 1435. Prudentie magis quam viribus fidentes Romani, 10. Q Quadi populi, 21. , Quamvis. eloquentia quis non po'leat, ei nihilominus licet ex animi sententia, quod justum videatur, promere, , Quando quid labat et deest imbecillitati judicii, tribui- ur, . ους memoria se in prexeritum extendere potest, Quse conira sententiam accidunt, percellunt, 167. Quz pacta conventaque fuerant, 162. Queedam pereunt victori, 27. Quissiio est de patria Suariorum an serviat, 147. Quem bellum perdilerat Deus, et Romanorum benig- nitas restituit, 17. Quies non est utilitate potior, 156. Qui haud cum fervore ad res gerendas feruntur, hos in optima quaque re vires minime deficere necesse est, 10. Qui mortuos petit obsides non videtur fuedus inire velle, 28. Qui non soluto redemptionis pretio ad sua redierant, 48. Qui privatam vilam agit, et contentus est suis facul- talibus in quibus manet, nihil turbarum excilat, 88. Qui jn castris sunt, pecunias in numerato non hahent, 115. Qui summe sacrorum praerat, 126. Qui multum usuni, et scientiam navium fluminis habebant, 127. Qui per pa- cem aufugiunt propriis dominis reddantur : qui per bel- lum transfogerint liberum sit eis ad sua regredi, 141. ui edoctus. non perspadetur reprehensione dignus, 144 ui ilerum suggeruntur menti valent, et corroboraatur, 149 et 150. Qui res non alio, quam quo earum natura ducit, trahit, 149. Qais est hominum, qui solis radiis te- pescit, qui nostram potentiam possit. subigere, 165. Qui turbatos affectus cohibet, et obedientes rationi fa-it, be- neficentior est, eo, qui sumptus in delieias przibet, 105. Quibus nihil generosum inest quo se tueri et confir: mare possint, conantur eos qui illis adversantur tollere el evertere, 26. Quibus victoriis, quibus trophais cla- riores facti, 170. Quinquaginta annorum irntlucis, 119. Quodcunque quis moriens statuerit, lex est, G2. , Quod nostrum est recipiamus, 144. Nostra nobis done- is, 62. R Ratíaria urbs magna, et populosa, δὲ. u ,ohatonem investigare quomodo pax firma. stabiliatur, Rauraci, Romanorum Colonia, 17, Recca ΑΠ uxor, 68. Redituum coactores, 96. Refugium ad Crsarem, 184. Relapso anno, 177. Relapso de religione sensus, 116. Reliquum hominum genus a Persis vinci didicit, 155. Renuntiata legatioue, 44. Reprehensio nugarum, 155. Reprehensio modum in verbis egressa, 117. Responsa non tam accipere, quam elicere, $1. Regiointerlimilaneas censenda, 120. Regioqu:e non est digna nostra cura, 141, Regio quz habeat regulum, 115. egio Accagas, 161. Est et nomen regino,. 145. In vas- tissima regione res difticilis iuventu, vir exsul, 175. Regia pompa, 188... Regis felicitatis particeps, 75. . Reges ducibus magis egent quam gregarlo milite, 75. Regem decet minime negligere exercitum feederatum, 110. Regi Romanorum illustrissimo, 185. Regii thesauri dilapidati, δὲ et 55. Magni regis posse plus habere, sed nolle, 145. De regno inter liberos controversia ssepe oc- casio est extrancis bellum infereudi, 40. Quilibet rex cogitat qua ratione nullis bellis interturbatam οἱ impe- ditam regni paterni possessionem liberis suis relinquat, 116. Rex Persarum cum alloquitur Romanorum impera- torem Caesarem utitur voce fraternitatis, 157. Rex qui recenter ad thronum regium ascenderat, 165. Res. Re (g)nata, ingeniose ab imperatore excogitata, 129. Ex secundis rebus spes, ex spe fiducia, 11. Rebus prospere gestis triumphos parere, 28. In rebus prosperis hostium cogitet legatus graviter ferri suam orationem, presertim 5! sit fastuosa, 185. Rei iu tempore gerendae opportuni- INDEX RERUM 1232 tate non usus, 159. Rem duxit, et dilatione usus est, 158. Ad nullam aliam rem intenti milites sint, quam ut Se ad pugnam przparent, 60. Rerum humaearum insta bilitas, et inconstautia, 26. Rerum necessariarum penuria vict, 45. Res ad resistendum hostibus necessarism, 160. Res Italas stare non posse nihil sibi Vandalos reconcilia- rent, 46. Res sibi habere, id est, proprias sibi efücere, in domus usum convertere, 113. Res ficte, simulatio, recta calliditates, 174. ltes in ultimum discrimen adducts, 118. Risus qui sedari et exstingui non poterat, 67. Rhetaurium, 110 Richimerus, 74. Romana libertate intminate servata, 176. Romanus vir omnibus gravis et terrori, 158. Romani audent cum securitate, recedunt eum providentia, etc., 10. Romani cum Hunnis pacem faciunt, quibus conditio- nibus, 54. Romani Eoi, 45. Ut erant Romam Hesperii, 40, 42. Romani sepiingentas auri libras tributi nomine Scytharum regibus pendunt, 48. Autea Romani pende- baut trecentas quinquaginta libras, 48. Romani cum Scythis certant muneribus atque honore, 56. Romani laborum patientes, et belli cupidi, quos vita delicatior et mollior minime juvet, 119. Romaui omnia qus Perse volueríut sunt concessuri, 118. Romani Persis tributum pendunt triginta millia aureorum, 121. Romani a prodi- tione timebant, 127. Romani Persas in eo vincunt quod eos pacis petendz» celeritate preveniant, 135. Romani Persis aurum pendunt, 156. Romani, qui decem linguis, sed una fraude utuntur, 162. Romani omnes gentes ver- borum illecebris, et ingenii versutia, demulcent et delu- dunt : deinde eas ubi capitc demisso se przcipites peri- culis objecerunt, negligunt, 162. Romanis non expedit commoditates proprias cum hostibus communicare, 44. Sit Romanis ut. mihi cupiunt, ait Attilas, 53. Apud Bo- manos fas non est mulierem invitam viro collocare, 72. Romanorum imperator Abaros ad majores quam par est spiritus sublatos ad aeqnitatem, et saniora consilia οἱ redirent, dicit se effecturum, 106. Romanorum imperatot omnia curabat, quo sibi Turcorum amicitiam fidam et tutam conservaret, 1i4. Romanorum legati ex parte C- saris contra disseruerunt, 121. Romanorum multa millia, qui apud Sclavos serviebant, libertate donata, 127. Ro- manorum imperator mendax, legati dolosi, 265. Minime in potestate Romanorum fore, nequidem auditu ipso stre- pium pharetrarum Persice multitudinis sustinere, 175. omanorum legati, cwm eos Pers» nullo liberali et benigno sermone affati essent, discesserunt, 169. Roma- nus miles io tenebris inclaruit, 175. Romani sedentes et otiosi efficiebant ut Gothi per Gothos dejerentur, et conficerentur, 90. Romulus comitis dignitate decoratus, $6. Rova Hunnorum rex, 47 Ru&nus et Marcellinus, 27. Rusticias Atuilse a secretis, 68. S Sabinianus et Adamantius Lignedum veniunt, 83. Sabi- nianus curruum duo millia cepitet incendit, 85. Sabiros expulerant Abari, 46. Sacrorum princeps, 125. Sacra sanctío, 156. Sepe politicos poenitel corum qua fecerunt ipsi, ?1. Swpe ita in iram vertuntur homines, ut vix ad ullam animi squitatem possint revocari, 49. Multi sepe «ου τα spem in bello caduut, 100. Swepe ier usu venit quam uod homines in mente gerunt, . . αρα longe vum αστών enfer M Erie vis si offenderit animum dicendi e 1 Oorbatum et destitutum, ratiocinando, uod inürmem οἱ imbecillum est, prosternit et conterit, 114. Saldapa, urbs, 178. ] Sa!dichus Outigourorum dux, 152. Salomon prefectus Sirmio, 114. Sanctitas foederum non est ludibrio habenda, 11. Sapoes Mezrari viri filius, 166. Sapores Persarum rex, 25. - Saracenus imperatoris: aditam respuit et renuil, 105. Siraceni bominum genus habendi avidissimum, 149. Sa- racenorum animi impotentia, 149. Saragosius Alanorum dux, 99. Saraguri, Urogi, et Hunoguri, 45. Sram 187. - rnachosganes " . . Sarodius À anorum dux Turcorum irgotos noluit admit- re, quin arma prius deposuerint, . ar silentio Indicavit se dicendo a Zacharia supera- tum, 173. Satis aspere traciatus apud Persas, tel. Se 1233 injuste facere sibi conscius, 17. Scamaaes in insidiis, 119. Sceptraregia, 188. . . Scholiis duabus preefici, est in conditionibus pacis, 96. Sclavorum gens ignota improbior et versutior, 118 Sclavorum centum fere millia in Thraciam irrumpunt, 431. Sclavini irse moderari nequibant, 165. Scotta, 39. Scribarum quidquam de ea rescriptum baberet, quo Caesaris coucilia secretíora et occultiora essept, 125. Scytharum exercitus magno cum fastu, et arrogantia incedit, 18. Scythas deformes, 18. Scythse ab Hunnis csesi, 19. Scythis arma deponunt, 19. Scytharum barbara natura et perfida, 20. Seytbze graviora et atrociora quam fuerant passi, ausi sunt, 20. Illi a suis Gentilibus Scythis cruci aflixi sunt in penam fug:», 48. Scythae calamis sic- cis ad ignem utuntur, $6. Neque Scytharum quisquam fa- facile loquitur Grsce. 59. Scytha capite in rotundum raso, 59. Qui apud Scythas degunt, tolerato bellorum 1a- bore, sine ulla sollicitudine vitam peragunt, 60. Apud Scythas pincerna ante accubitum calicem porrigunt le- tis, ut vota faciant, 66. Scyth:ze versus Attilse recitant, δι. Scythica comitate poculbi plenum porrigitur. 68. Omne Scythicum genus perfidum et mutabile, 107. Scy- εν Bigilam, Edeconi pecunias portantem, comprehen- derunt. 70. . Seditione (in) status Zenonis dejecLe, 78. Securitatis instrumentum, 157. T enatusconsaltum imperatoris suffragio comprobatum, Senator, quamvis legati nomen adeptus esset, minime tamen est ausus, ete., dignitas non svellit metum, 48. , go enatus veteris Romse, 95, Senatus monuit Mauricium, Senectus quiescere cogitur, 67. In senectute dum effce- tum est corpus, homines animi robur, et belli appeten- tem virtutem, desidia et otio commutani, 100 Senior Roma, 124. Sententiam (in) finiendi belli ire, 12. qi ententlis (in) ferendis alii rigidiores, alii benigniores, Serdica distans a Constantinopoli tredecim dierum iti- nere, homini expedito, 49. Seríus significatum esse nocet, 159. Sermones comitate, et humanitate pleni, et ab omni insolentia remoti, 163. Sermonibus et muneribus delinire, 187. Sermones sequi et lenes, 117. . Septemdecim millia et ducenti captivi, 190. Septentrione (a) venturi, 89.j Sesostris. /Egyptiorum rex efferatior reljus secundis, 158. Ejus magniloquentia reprimitur, 158. Sesostris hi- storia, in qua superbientis, et nimium elati triumphato- ris animus contunditur, 179. Servos morte afficere apud Romanos non licet, 61. Ser- vus servi non dicitur apud Romanos, 146. Severus ex Senatu legatus deligitur, vir qui modestia, et Lremperanüa, et injustitia prestare existimabatur, 87 Severus legatus Sicilia soluit, Carthaginem venit, 87. Se- verus bona mobilia publice per preeconem vaenum expo- Suit, ut ex prelio captivos redimeret, 87. Severi vita frugi et modesta, 87. thus Singidone prefectus, 127. Si vel unum digitum apponeret, 117. Si jure belli, an illasa justitia, 141. Si quis apte, et concinne d:cat, dicendo eviuseit, 144. Si semel illi fuerunt prudentia destituti, non est ab- utendum, aut ad consuetudiner trahendum, nec ex eo praesumendum semper futuros imprudentes, 155. Sicorius probus contrascriba a memoria, 39. Sidimunthus bene sentit de rebus Romanorum, 80. Si- dimunthus Epidamnum venit, et privatiu unumquemque civium circumiens, 80. Sidimunthus quoudie novos ru mores spargebat Epidamni, 81. Sigibertus Francorum dux, 110. Signa coadunati exercitus aquilze aures, 8. Sincera mens ejus qui amice et benevole sentit, de eo qui longe ab se abest, ab officio non discedit, nec alie- nior est ; dum incertum est an intervenerit aliqua volun- tatis mutatio, 165 rmium oppidum, domestica, et privata essio du- eis Abarorum, | αι. didi post Sirmianam insulam, habitatoribus in er collocatis, sibi: propriam facere contendit Chaganus, 150. Sogdaitse Ephalitarum postea Turcorum subditi, 106. Solachus a Chagano legatus, 130. Solo (iu) berbido jacentes, 52. Solutione (una) repraesentare, 121. IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 1234 Sondin mons aKus et priruptus, 89. Sophene, 50 So , 48. Speculam (per) caput exerentes, 112. Sperando boc lucrifaciunt homines, despondeant, nec oneri succumbant, 11. . Spes meliorum successuum suspensos animos tenent, 9. Ut jn magnas spes milites erigerentur, imperator non permittit fortitudinem ínfructuosam esse, 86. Spebus involvere aliquid, 124. Spontanes res violentis preferendse, 154. Suania Lazicse pars, 109. Suonia be!li formes, 145. Suania ducatus, Suauis dux, rector, 146 Suani latrones, preedarum abactores, scelerum patra- tores, 145. Subrumi pueruli, 184. b ο εν ουδ fortunatior inevitabile malum affert lentiori- us, 178. . Super successu non possunt moderari, 181. Sufficit duorun) aut trium mentium spatium ei qui bo- na fide pacem tueri instituit, 168. Sumptuum sstimatio, 4l. Sumptibus at!erl, 46. Sum- ptus in litem facti, 6L. . Superbire eum minime oportet, qui nullo rerum usu valet, 118. . Nuperfluis verborum ambagibus extra propositum egredi et excurrere insolens viro Perses, 135. Superiores Nobzs, 189. Supplicium meritum, 71. Suspenso (in) et indecisa, 158. Surenos, 1359. Surin» csedes, 1195. Suspicionis (Dil) relinquendum, 95. Sylvanus Armii mense Roms prsfectus, 57. Syliabis uti, 115. Syllabarum vim eL sensum seque pollentibus, et es- dem si niüicantibus verbis exprimere, 142. Syilabas pro- erre, 169. Synagomeum, locus in radice montis, ad Aretoum, 109. Syrium numisma, 25. T Tabernaculum legatorum destructum, 117. 'Tachodrou, 157. Tagma legatus in locum Maniach, 154. Talas nomen loci, 153. Tamchosroes, 184. Tapetes in quibus inerant effigies, a quo tamen more recedunt. 153. Tardou consanguineum Turcxanthi, 164. Targitius legatione fungitur, 114. Targiti verba inso- lentiz et superbis plena .imperator elusit, contempsit, $t rerbis imperatoriam majestatem decentibus est usus, Targites, 154. Tatianus ad Vandalos legationem suscipit. 45. Tatía- nus in Patriciorum numerum conscriptus, 74. Temere et imprudenter prelium ineuntes malo affi- ' ciuntur, 10. Temperata cogitalio, 144. Temporis prorogatione superbi spiritus franguntor et relunduntur, 25. . Tempus est exspectationem, quam excitasli, explere, 89. Tempus preveniendum, 1958. Teratis, urbs, 178 . Tam multa aratra terram versant; id est, lam late pa- tet, et tot incolis plena est regio, 30. Terrore (ex) silentium, 8 Textile gemmisornatum tanquam tectum, (un dais), 151. Theodoricus Triarii, 80. Theodorici et Adamantii collo- quium, 85. 'Theodoricus Romanos accusat proditionis, 83. Theodoricus rex Francorum, 181. Theodosius accepta a patre nobilitate excidit, 39. "Pheodorus (tandem) quod publice intererat specians permisit ut bonus extra urbem iret, 112. Theodorus dux munerariorum : tunc thesaurorum comes, seu largitio- num comes, 120. Theodorus Bacchi filius, 159. Theodo- FUS a Datura factus homo elegans et prudentissimus, 178. Theodulus presidiariorum Thracis militum dux, 56. Theoguis feedus inire recusat, 1351. TheogDis paucitate militum laborabat, 116. .. Theophylaetns scripturarius, 176, in titulo. Thessalonies ignis prstorio admovetur, 78. Claves Thessalonice a prefecto accepUe, archiepiscopo tradiur, ul animum nono Theudericus audax, 8! "Theudericus iis qui currus agebant, manus amputaisse existimabatur, etc., 94. Tiberius ad Caesarum potentiam evectus, 161. 1235 Timor prudentia duce, ut. Tiridatis a Tiberio datus Parthis in regem post obitum Phrahatis, 25. Toxandri bellica spolia, t61. 'Toschodrus, 16:5. Tribuum duces, 21. 'Fribuum prepositi, 169. m, urbs, 178. Tuba bellis amica, 117. Tulius Menophilus Carporum legatos tanquam aliud agens, et qu:si longe illi graviora negotia essept cum eis sermonem habuit, veluti nulla eorum habita ratione, 25. Turcis non est possibile vivere, nisi ín frigida aeris constitutione, 107. Apud Turcos quataor preefecture; sed summum totíus gentis i um penes solum disa- bulum esse, 108. Turci antiquitus Sacs vocabantur, 151. Turci ferrum vinum exponebant, 152. Apud eos rsrum, 152. Turci aliqui dieebant se esse malorum et infortunio- rum depulsores, 152. Averruncatores. Turc cires flam- mam circumducunt, et ita lustrant homines, 152. Tento- rij Tureici descriptio, 153. Turcorum dux Zemarchum honoravit captiva concubina ex his quie Cerchís dicuntur, . Turcorum dux plas honoris detulit Romanorum le- g3to, quam Persarum, 155. In Turcorum dominatus in- teriora dimissus, 161. Turbs pugne apta, 19. Turcxanthus, 162. Tyberius imperii negetia eurabat, 119. Tyrannide (ac) fresumpto belli argumento, 181. Tyranno non favendum, 187. Tzatheus Suanorum dux, 158. U Unicuique sua primis, 1041. Unus ex ils qui regi, in negotiis et regiis, et publicis ministerium prabent, 168 Unus ex his, quorum sunt par- tes ad squitare, 173. U ue conatur evincere ora- tionis vi et gravitate se justum esse, 134. Urbs Sirmium vocatur una olla, 130. Urbs promptissi- mum propugnaculum, 150. Urbs belli sedes, 130. Qus urbs expugnatu difficilior, Daras vel Theodosiopolis, 130. Ea urbs demum in expugnabilis, quam Deus in suam cu- stodiam tutelamque ín perpeteuum recepit, 160. Urbes possidere non poterat Theodoricus Romanis imminenti- 81. Urbes armis vacus, et deliciis plenz, 92. Uiilitate (ex) publica est diligenti perquisitione libros omni scientia refertos per universum terrarum orbem colligere, 2. Utilitatibus alicujus parere, 159. Uvittigas Gotthus captivus fit, 100. Uxor locuples matrimonio copulanda, 60. Uxor qux» dotem afferat, 69. Uxor defuncti Armatii forma, genere, et divitiis conspicua Constantio nubit, suadente impera tore, 72. Uxort homini necessarii grati(icandum, 58. Uxo» rem expetivít ne propter corporis necessitatem, injurius esse cogeretur, 22. V Vadiana. 159. Vandalí a Romanis superati, 12. Vandali victi, 25, Quse Vandalorum invasioni patebant, 42. Vandali Chri- B janorum cultum amplexi, 75. Yandalus Nicopolim capit, Valentinus unus ex imperator"is satellitibus, 100. Varii libertatis adipiscendsz modi, 61, 62. INDEX RERUM IN EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 1236 Vasa aurea oppignerata, 97. Vepalis adhortatio, 10. , - Venetianus militari morte periit, 6. In fip. Verbis consolari, 50. Ver immensa et confusa congeries multis gravis οἱ molesta, 2. Verborum uber- tate et copia superior, 144. Veripa, 91. — Viarum erroribus fatigare, 169. Viaticum alendo exercitui, 81. Vici domina peregrinis cibaria, et mulieres formosas esppeditat, boc enim apud Scythas honori ducitur, 56. icinorum clades initium nostrse calamitatis, 44. Victor infeliciter agit quod crescat et auctior Cat bis quibus alii in luctu merore sunt, 154. . Victoria Kedissima et díssulutissima, 20. Victoria poti- tus, victus ab squitate et honestate, 144. Videri volebant sponte fecisse, necessitate coacti, 51. Viminacium Mysorum urbs io [ilyrico, 35. Vincere in Persis minime mirum, 1355. Vincula ne ultra, 177... . . Vínum — ia vino Dionysii veritas, 22. pro vino, potio Turcica suavis et dulcis, 155. Violata legatorum religione, 177. 0n yir qui rempublicam ab eversione, et interitu viudi- care it, 97. Vir, qui veritatem non aversatur nec ex- liit, 172. Viri bellicosi, 182. Virorum, non muherum, tomanorum imperium esse, 59. Viros delegare, 160 Vi- rOS ad eam rem idoneos, 187. . Viribus attriti aliorum aggressioni ebjiciuntur, 90. — : Virtutis intemerate cfügies, 1. Virtutis maguitudo in Phrabito elucet, 23. . Vita in magnis opibus beata, 38. Vita et sa'us cseteris omnibus anteponenda. 150. . 21 Vitaliianus interpres, 154. Vitallianus interpres in vin- cula conjectus, 111. 2 . λα, urbi expreefeetas, 79. Dignitate consulari au- C , . - Voluntas eadem benevotentis, 165. Vulgus, in quo non est neque ratio neque modus, 1]. Vulgus neque animi neque corporis viribes valens, 11. Vulgus ad turbandum proclive, 96. ulnera (prastat) corpore quam animo gerere, 1:56, Vultuet motu corporis acerbitatem irse demonstrare, 27. Vultus contractio superbientis est et fastidieptis, 117. Z Zabdicene, 50. Zabergas, 152. Zacharias inter imperatoris medicos ascriptus, 119. Za- charias imperatorius medicus, 165. Zemarcbus Cilix, dux urbium orientis, 151. . Zeno homo admodum homo ajmodurm ignavus et im- bellis, 87. Zeno imperator presentiebat Theudericum Balameri filium opibus e! potentia labi et imminui, 88 Zenonis restitutio, 94. Zeno abstinere condemnatione mortis et c:edibus videri volebat, 95. Zeno ad pristinam Daturam redit, et ad iusitam animi imbecillitatem dela- bitur, 97. - Zerchon Maurusius, 67. - . Zichus corpore imbecillius «e habere incipit, auimo cecidit, et ex morbo quo detinebatur, vitam cum morte commutavit, 104. Zichus nomen dignitatis apud Persas, Zintha, castrum in confinibus Medis situm, 350. Zoas dux, 832. - ORDO RERUM οὐ IN HOC TOMO CONTINENTUR. IMPERATOR CONSTANTINUS PORPH YROGENT- l'rzfationes variorum. . . . Theod. Luc. Frid. Tafel Dissertatio que librum thematibus egregie illustrat. DE THEMATIBUS ORIENTIS ΕΤ OCCIDENTIS T. BRI DUO. Tagen rniMus, — De thematibus Imperii Orientalis. Thema l, Anatolicum appellatum. Theina Il, Armeniacim dictum. Thema LT, dictum Thracesiorum. Thema IV, dictum Obsequium. Thema V, dictum Optimatum. 'thema VI, dictum Bu:cellariorum. Thema VI!, dictum Paphlagonum. Thema VIII, dietum Chaldia. Thema IX, Mesopotamia. Thema X, Colonea. "Thema XI, Sebastez. Thema XII, dictum Lycandf. Thema xul, Seleucia. Thema XIV, dictam Cibyrrseotarum. Thema XV, prefectura Cypri dictum. 103 Thema XVI, Samus insula. 1:6 Thema XVII, /Egsum Pelagus. .. ., 106 , Liszn secowous. — De Thematibus Imperii Occidente T7 GWo e$$2225225X3£55332295 Thema 1, Thr.cis, sive Europs. 110 Thema Il, Macedonis. 115 Thema 1l[, Strymonis. 119 Thema IV, Thessalonica. 't19 Thema V, Europs, Hellas. Thema VI, Peloponnesus. 125 Thema VII, Cephallenia. 126 Thema VIII, Nicopolis. 126 Thema 1X, Dyrrachium. 1217 Thema X, Sicilia, 154 Thema XI, Longobardi:. 155 Thema ΧΙΙ, Chersonis. 458 Synecdemus Hieroclis grammatici. 112 LIBER DE ADMINISTRANDO IMPERIO 158 Procemium. 153 Caput primum. — De Patzinacitis, et quatum pro*int imperatori Romano si pacem cum ipsis habeat. 159 Cap. ]I. — Be Patzinacitis et Russis. 163 Cap. III. — De Pauinacitis et Turcis. 163 Cap. IV. — De Patzinacitis, Russis et Turcis. 165 Cap. V. — De Patzinacitis et Bulgaris. 165 Cap. VI. — De Patzinacitis et Chersonitis. 166 Cap. YII. — De Czsarianis missis a Chersone in P'atzi- paciam. . 161 Cap. VIII. — De Cresarisnis ab urbe a Deo custodita missis in Patzinaciam cum chelandiis per Danubium Danaprim et Danastrim flumina. . Cap. 1X. —- De Russis οἱ Russia Constantinopolim in lintribus venientibus. 170 Cap. X. — De Chazsria, quomodo et quorum opera eam bello impetere oporteat. 178 Cap. Xl. — De castro: Chersone et de castro Bospho- ΤΟ. 8 Cap. XII. — De Nigra Bulgaria et Chazaria. 179 Cap. XIII. — DegeutibusquieTurcisfinitims sunt. 179 Cap. XIV. — De genealogia Mahometis. 1 Cap. XV. — De genere Phatemitarum. 191 Cap. XV]. — Ex canone, quem vaticinando ex astris posuit Stepbanus mathematicus de Saracenorum ex ditione, et quo anno ab orbe condito fuerit, et quo Μο. manorum imperatore. 199 Cap. XVII. — Ex Chronico beati Theophanis. 195 Cap. XVIII. — Secundus Arabum princeps Abubachar annis tribus. 198 Cap. XIX. — Tertius Arabum princeps Omar. — 199 Cap. XX. — Quartus Arabum princeps Othman. — 199 Cap. XXI. — Ex chronico Theophanis : anno ab orbe condito 6171. 202 Cap. XXII. — 'Excerptum ex beato "l'heophane chro- nographo de iisdem : ac de Mavia, deque e'us prosapia, et quomodo in Hispaniam trajecerit. Justinianus Rhino- tmetus ltomanorum imperator. Ημ Cap. XXlli. — De Iberia et Hispania. Cap. XXIV. — De Hispania. 223 Cap. XXV. — Ex historía sancti Theophanis Sigrisn- Cap. XXVI. — Genealogia conspiculregis Hugonis. 227 Cap. XXVII. — De Longobardie themate, ejusque principatibus, ac dutatibus. : Cap. XXVIII. — 'Narrátio, quomodo conditus οι qua nunc Venetis nuncupantur. b Cap. XXIX. — De Dalmatia, et populis (οἱ νο us. Cap. XXX. — De themate Dalmatie narratio. — 271 Cap. XXXI. — De Chrobatis, et terra quam nunc in- colunt. . 289 Cap. XXXII. — De Serviis, et de regione quam nunc ipsi incolunt. 287 Cap. XXXIIT. — De Zachiumis, et ea, quam nunc in- colunt, regione. 209 Cap. XXXIV. — De Terbuniàtis et canalitis, et.de re- gione quam nuncincolunt. 209 Cap. XXXV. — De Diocletianis, et ea, quam nunc inco'unl, regione. . Cap. XXXVI. — De Pagapte qui et Aretani appellan- tur, et de ea, qam nunc habitant, regione. $03 Cap. XXXVII. — De Patzinacitarum gente. $11 Cap. XXXVIII. — De Turcarum gentis genealogia, et unde ea gens or:ginem ducat. $18 Cap. XXXIX. — De Cabirorum gente. 022 Cap. XI.. — De Cabaris et Turcis. 5223 Cap. XLI. — De Moravise regione, $526 Cap. ΧΙΙ. — Descriptio traetus a Thessalonica usque ad fiumen Dànubium, et urbem Delgrada ; Turcizque, et Patzinacie. usque ad Chazarorum urbem Sarcel, et Russiam, et Necropylas, ου sunt ad Pontum, prope - Dauaprim flumen ; Chersonis item, atque Bospori ubl climatum seu regionum urbes sunt : deinde usque ad paludem Msotidem, qus ob magnitudinem mare appel- letur ; οἱ ad urbem Matarcha diciam. Pr&terea etism Zi- €hie, Papagise, Cazachise, Alanis, et Abasgie,, usque ad Soteriopolim. 546 Cap. XLIII. — De regione Taro. 9354 , Cap. XLIV. — De terra Apachunes, oppidoque Mantzi- ciert, et Percri, et Chiíat, et. Challal, et Arzes, et Tibe et Chert, et Salamas, et Tzermatzu. 515 Cap. XLY. — De lberibus. δι] Cap. XLVI. — De lberum genealogia, et de oppido Adranotzio. . 268 , Cap. XLVII. --— De Cypriorum migratione Historia Cap, XLVIII, — Caput XXXIX vi , Cap. . — Caput X Sancio sexte odi in Trullo rosgni palstii habite. Se Cap. XLIX. — Qui scire volet quomodo 'Patrensi ec- clesis subjecti fuerint Selavi, hinc discat. ' Cap. L. — De l'eloponnesi thematis Sclavis, Milengis, Ezeritis, eorumque qus solvunt tríbutis. Item de habi- tatoribus urbis Maines, et eorum qus pendent tributis. , Cap. LI. — De imperiali dromenio,: quotnodo fsctum phia í de protocarabis ejus ; item de protospathario Cap. Lif. — Exsctio equorum, quis facia in themate Peloponnesi sub Romano imperatore, uti dictum est. 595 Cap. LIII. — De castro Chersonis historia, $95 NARRA''IO DE IMAGINE EDESSENA. 423 DELECTUS LEGUM COMPENDIARIUS LEONIS ET 4 CONSTANTINI. $ l'reefatio, 454» Titulus primus. — De legibus et justitia 459 Titulus 11. — De principe. 49 Titulus ΕΠΙ. — De patriarcha. 465 Titulus 1V. — De oflicio przefecti urbis. 466 ^ 123) Titulus V. — De qusestore, 461 Titulus VI. — De pr:r-idibus in genere. A Titulus Vif. — Ne pr:irsides donis corrumpi se patian- tur, neu quisquam ob judicandum pecuniam accipiat, neu sibi eam dari patiatur a reis. A1 * Titulus ΕΠΙ. — De episcopis et eornm creatione, et omni ecclesiastica noininatinne, 4:18 . l'itulus IX. — De oficio episcoporum, presbyterorum, diaconorum, et in genere omnium ecclesiasücorurm, et monacliorum. Titulus X. — De judiciorum ordiue, et judiciis. — 490 Titu us ΧΙ. — De contraheudis et dirimendis sponsa- libus, deque pupillis sponsalia contrahentibus, ac deind poeniteu:ibus. 491 Titulus ΧΙΙ — De nuptiis concessis et prohibitis, pri- mis ac secundis, intervenieute scriptura, vel non inter- veniente contractis. 49L Titulus Xll]. — De solutione matrimonii. 502 Titulus XIV. — De dote scripta et non numerata, deque jure dotis. $US Titulos ΣΥ. — De simplicibus donationibus, hoc est, . cum statim usus el proprietas rerum, vel propríctas ea- rum duntaxat ; aut post mortem alicui relinquuntur : de- que causis es quibus donationes hujusmodi rescinduntur. Titulus XYI. — De personis testari prohibitis, et de testamentis tam in scriptis quam citra scripturam. — 506 Titulus XVIl. — De bonis acquisititiis, de quibus te- stari quis potest aut etjam Leslari prohibetur. 507 Titulus XVII]. — De successionibus ab intestato, de- que legatis; et de his qui ea per ingratitudinem amittunt: Titulus XIX. — De curatoribus. 5t t Titulus XX. — De libertatibus. 5i5 Titulns XXl. — De venditione et emptione. $18 Titulus XXII. — De mutuo, et piguoribus, οἱ sodio: Titulus XXIII. — De deposito. 596 Titulus XXIV. — De emphyteusi. 527 Titulus XXV. — De locationibus et conductionibus: Titulus XXVI. — De testibus. 531 Titulus XXVII. — De transactione. 533 Titulus XXVIII. — Peonalis criminalium. 555 Tituli alii memorantur. 516 CONSTANTIN! PORPILYROGENITI NOVELLAE CON- STITUTIONES. 550 I. — De alienatione fundorum, ac pralatione propin- eorum et consortium, et permistorum, et sub eodem tulo collationis adjacentium, et contiguo unitorurm : deque redis οἱ agris, qui sub eodem titulo pendere vectigal intel iguntur : et de colibendis personis poten- libus, ac militarium fuudorum alienatione. 55U . M, Ill. — Bulle aurez variz, quie memorantur (V ide in Addendis, col. 1059). 558 IV. — Romani majoris novellae de potentibus in con- soriia pauperutn succedentibus ; arcens eos, fquo minus emptones ín universitate przdiorum facíant. 958 . Constantini imperatoris Porphyrogeniti novella de potentibus in prredia pauperum succedentibus. 570 Vl. — Ejusdem uoveila constitutio, quam dictavit Theophilus patricius et quiestor. De sportulis, de ape- riendis testamentis, οἱ de eo quod certus ac definitus consuetudinum modus esse debeat. $15 VII. — Novella constitutio ejusdem de militaril.us fuu- dis : quam dictavit Theodorus patricius et quzestor De- capoleos. $19 II]. — E:usdem novella coustitutio, quam dictavit Theodosins patricius et quastor Decapoleos, de sportu- lis Hsc promulgata est abrogata priori constitutione, quia permitteret judicibus provincialibus, et scribis spor- μα accipere, vel, ut qusedam exemplaria habcnt, judi- are. 59N1 IX. — Ejusdem constitutio de his quf cades sponte FINIS TOMI CENTESIMI DECIMI TERTII. ORDO RERUM QUAE IN?HOC TOMO CONTINENTUR. 1240 committunt, et ad ecclesiam confegiunt , ut non admtt- tantur. 501 X. — De his qui exdes sponte committuul, lex altera, reciplens quidem eos ex commíseratione, prxter senten- tiam prioris; verum exsilio perpetuo, bonorumque amis- sione, moaltaus, tjr XI. — Novella imperatoris Constantini, de his qui in- testa'i sine liberis vita funguntur, ne totalilas bonorum his qui ex lege vocati sunL cognati eveniens, vel, cum i ti desunt, publico srario attribuatur, sed ut his quidem duse partes, tertia vero Deo consecretur : in quo com- prehenduntur servi, libertate per przsentem novellam donati. $98 XII. — Constantini. novella quinta, quze in sacello re- cluditur. De fugis mancipiorum, et de jumentis perditis. 60s ΧΙ Constantini rescriptum de restitutione praediorum a potentibus comparatorum. Memoratur, nam nou exstat. 603 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 616 Prafatiopes variorum. 606 De legatis Romanorum ad gentes. οι Constantini Porphyrog. Prooemium. Quomodo oportet legatos admittere, ant legatos mit- 655 re. E Libris Dzxiret Aibeniensis de bellis Scythicis excer- pta de legationibus gentium ad Romanos. 65 Excerpta ex Eunapio Sardiano de legationibus gentium ad l'omanos. 650 Exeerpta ex Pzrao ΡΑΊΛΙΟΙΟ de. legationibus Romano- rum ad gentes. (63 Excerpla ex eodem de icgationibus gentiutn ad Roma. nos. i Excerpta ex Ώπινου rhetore de legationibus gentium ad Romanos. 6:8 Excerpta ex eodem de legationibus Romanorum a ntes. B Excerpta ex Marcno rhetore de legationibus Romano- ruin ad gentes. 155 Excerpta ex eodem do legationibus gentium ad Roma; D0S. i Excerpta ex ΜΕΝΑΚΌΛΟ Paorscronz delegationibus Bar- barorum ad Romanos. 79t Excerpta ex eodem de legationibus Romanorum ad entes. i Excerpta ex "TucorurrAcro Siaocatra de legationibus Bomanorum ad gentes. 921 Excerpta ex eodem de legationibus gentium ad Roma- οσα ns. Argumentum libri primi de virtutibus ei vitiis Constan- tiui Po hyrogeniti. —— uu 951 Note Henrici Valesii in excerpta de legationibus. — 9n S. NICON IN CRETA MONACHUS. Vita S. Niconis. 975 THEODOSIUS DIACONUS. Monitum Nic. Maris Foggini. 987 DE EXPUGNATIONE CRET.E ACROASES QUINQLE: κ. Procemium. 995 Acroasis prima. 995 Acroasis secunda. 1016 Acroasis tertia. 1031 Acroasis quarta. 1044 Acroasisqumla 10:0 V ocabuía Theodosio propria. 1058 ADDENDA. , 1059 ulla aurea Romani junioris imp. pro monasterio Xe- ropotaini in monte Atho. 10:8 . Wesselingii Commeutariusad Hicroclis Sgnecdemanm . vy. p——————————E——————————— OMNEM UOOUOELCDEAOORU OUS Parisiis. — Ex typis L. MIGNE. 3 2044 073 502 270 « UME 7 THIS VOL καὶ NOT CIRCUUNTE OUTSIDE THE V ΗΗΗΙΜΙΗΙΙ | 2044 502 270 073 wie? i t ^ Tuis VOLUM καὶ NOT CIRCULATE OUTSIDE THE *' BUNT 2044 073 502 2 *. ME "4 THIS. VOLU y NOT CIRCULATE OUTSIDE THE U*